Wyniki egzaminu

Nowy egzamin

Informacje o egzaminie:

Zawód: Technik geodeta
Kwalifikacja: BUD.18 - Wykonywanie pomiarów sytuacyjnych, wysokościowych i realizacyjnych oraz opracowywanie wyników tych pomiarów
Data rozpoczęcia: 3 maja 2026 19:24
Data zakończenia: 3 maja 2026 19:42

Egzamin zdany!

Wynik: 31/40 punktów (77,5%)

Wymagane minimum: 20 punktów (50%)

Pochwal się swoim wynikiem!

Facebook

X.com

Szczegółowe wyniki:

Pytanie 1

W terenie zmierzono długość linii pomiarowej, która wynosi 164,20 m. Jaka będzie długość tej linii na mapie w skali 1:2000?

A. 164,20 mm

B. 82,10 mm

C. 41,05 mm

D. 328,40 mm

Prawidłowa odpowiedź to 82,10 mm, co wynika z zastosowania zasady przeliczeń w skali. Aby obliczyć rzeczywistą długość linii na mapie w skali 1:2000, należy podzielić rzeczywistą długość linii w metrach przez wartość skali. W tym przypadku: 164,20 m / 2000 = 0,0821 m, co po przeliczeniu na milimetry (1 m = 1000 mm) daje 82,10 mm. W praktyce, taka operacja jest niezbędna w geodezji i kartografii, gdzie precyzyjny pomiar i przedstawienie danych w różnych skalach są kluczowe. W projektowaniu map, geodeci muszą znać skale, aby poprawnie odzwierciedlić rzeczywiste odległości i umożliwić łatwe interpretowanie danych przez użytkowników. Zgodnie z normami, ważne jest, aby przy przeliczaniu długości w skali zachować odpowiednią dokładność, co wpływa na jakość finalnych produktów, takich jak mapy topograficzne czy plany zagospodarowania przestrzennego.

Pytanie 2

Teoretyczna suma kątów wewnętrznych w wieloboku zamkniętym liczona jest ze wzoru

A. \( [w]_t = (n + 2) \cdot 200^g \)

B. \( [w]_t = Ap - Ak + n \cdot 200^g \)

C. \( [w]_t = (n - 2) \cdot 200^g \)

D. \( [w]_t = Ak - Ap + n \cdot 200^g \)

Wzór \([w]_t = (n-2) \cdot 200^g\) to podstawa w geodezji i matematyce, jeśli chodzi o obliczanie sumy kątów wewnętrznych dowolnego wieloboku zamkniętego. To nie jest jakiś wymysł – to wynika z podziału wieloboku na trójkąty. Każdy wielobok o n wierzchołkach da się rozciąć na (n-2) trójkąty, a w geodezji używamy gradów (gdzie \(200^g\) to kąt prosty), więc suma kątów w trójkącie wynosi 200 gradów. Dla pięciokąta masz (5-2) = 3 trójkąty, czyli suma kątów to 600 gradów. Taki wzór daje się wykorzystać zarówno w obliczaniu miar kątów w zadaniach teoretycznych, jak i przy sprawdzaniu dokładności pomiarów terenowych, np. podczas tyczenia działek albo kontroli zamknięcia poligonów w praktyce inżynierskiej. W geodezji stosuje się ten wzór właściwie na każdym kroku – pozwala ocenić poprawność pomiarów i od razu wykryć ewentualne błędy zamknięcia. Moim zdaniem, dobrze zapamiętać nie tylko sam wzór, ale też rozumieć, skąd się bierze – to ułatwia radzenie sobie z nietypowymi zadaniami. Ostatecznie, jeżeli w obliczeniach wyjdzie Ci coś innego niż \((n-2) \cdot 200^g\), to znaczy, że gdzieś jest błąd. Warto od razu to zweryfikować na etapie szkicu czy obliczeń, zamiast potem poprawiać wszystko od początku.

Pytanie 3

Jeśli pomiar na łacie niwelacyjnej w kierunku wstecznym wyniósł 3549, a na łacie w kierunku przednim 0506, jaka jest różnica wysokości na pozycji niwelatora?

A. -3,043 m

B. +4,055 m

C. -4,055 m

D. +3,043 m

Odpowiedź +3,043 m jest poprawna, ponieważ obliczenie różnicy wysokości na stanowisku niwelatora opiera się na zasadzie, że różnica ta jest równa odczytowi na łacie wstecz minus odczytowi na łacie w przód. W tym przypadku, mamy 3549 mm (odczyt wstecz) minus 0506 mm (odczyt w przód). Wykonując to obliczenie: 3549 - 506 = 3043 mm. Przekształcając milimetry na metry, otrzymujemy 3,043 m, co oznacza, że niwelator znajdował się na wyższej wysokości względem łaty w przód. W praktyce, takie obliczenia są kluczowe w geodezji i budownictwie, gdyż pozwalają na precyzyjne ustalanie różnic wysokości, co jest niezbędne przy wyznaczaniu poziomów budynków, dróg czy innych konstrukcji. Zgodnie z zaleceniami branżowymi, ważne jest również, aby przed przystąpieniem do pomiarów sprawdzić kalibrację sprzętu, aby zapewnić dokładność wyników pomiarów.

Pytanie 4

Na precyzję pomiarów niwelacyjnych nie wpływa

A. poziomowanie libelli niwelacyjnej

B. wyważenie łat niwelacyjnych

C. odległość między niwelatorem a łatami

D. kolejność dokonywanych pomiarów

Kolejność wykonywanych odczytów w niwelacji nie ma wpływu na dokładność pomiarów, ponieważ kluczowe są inne aspekty techniczne, takie jak poziomowanie i spionizowanie instrumentu oraz prawidłowe ustawienie łat. W praktyce niwelacyjnym, jeżeli wszystkie pomiary są wykonywane zgodnie z wymaganiami i standardami, to niezależnie od kolejności odczytów wynik końcowy będzie taki sam, pod warunkiem, że nie popełniono błędów w innych etapach procesu. Standardy takie jak PN-EN 17123-1:2018 określają procedury, które minimalizują błędy pomiarowe. Przykładowo, jeżeli niwelator jest starannie spoziomowany, a łatka jest poprawnie ustawiona w pionie, uzyskane wyniki będą wiarygodne niezależnie od tego, w jakiej kolejności zrealizujemy pomiary. To podejście może być stosowane w różnych projektach budowlanych i inżynieryjnych, co podkreśla znaczenie rzetelności technicznej nad subiektywną interpretacją kolejności działań.

Pytanie 5

Podczas określania miejsca punktów szczegółowej osnowy poziomej przy użyciu metody poligonizacji, długości boków w ciągach poligonowych powinny wynosić od 150 do maksymalnie

A. 600 m

B. 400 m

C. 500 m

D. 300 m

Wybieranie długości boków w poligonach na 300 m, 400 m albo 600 m to nie najlepszy pomysł. Przy takich długościach możemy natknąć się na naprawdę dużo problemów, które mogą zaburzyć pomiar. Zwłaszcza te powyżej 500 m mocno zwiększają ryzyko błędów, a te są trudne do naprawienia. Jak mamy długie odcinki, jak na przykład 600 m, to różne czynniki, jak pogoda, mogą łatwo wpłynąć na wyniki, co sprawia, że stają się mniej pewne. Trudniej też wtedy zapewnić dobre odniesienia w pomiarach, co jest mega ważne, gdy robimy poligonizację. Pamiętaj, żeby dbać o równomierny rozkład punktów, żeby uniknąć błędów i uzyskać bardziej wiarygodne dane. W praktyce, geodeci zazwyczaj wybierają długości w zakresie 150 m do 500 m, co jest zgodne z branżowymi standardami. Jeśli wybierzesz nieodpowiednie długości, to możesz zaszkodzić dokładności późniejszych analiz i map.

Pytanie 6

Geodezyjne pomiary sytuacyjne w terenie nie mogą być realizowane za pomocą metod

A. biegunowej.

B. wcięć kątowych, liniowych i kątowo-liniowych.

C. ortogonalną (domiarów prostokątnych).

D. skaningu laserowego.

Skaning laserowy to naprawdę fajna technika pomiarowa. Działa na zasadzie zbierania danych za pomocą skanera laserowego, co sprawia, że jest bardzo efektywna, zwłaszcza w geodezyjnych pomiarach terenowych. Choć nie jest to typowa metoda, to pozwala na zbieranie ogromnej ilości punktów danych w krótkim czasie. Dzięki temu możemy stworzyć bardzo szczegółowy model 3D terenu. W projektach budowlanych to może być super przydatne, bo pozwala szybko i dokładnie dokumentować istniejące budynki czy inne obiekty. To jest mega ważne, gdy planujemy coś nowego. Ważne jest, aby pamiętać, że skanowanie laserowe powinno być robione w odpowiednich warunkach, a wyniki warto sprawdzić tradycyjnymi metodami, żeby mieć pewność co do jakości tych danych.

Pytanie 7

To pytanie jest dostępne tylko dla uczniów i nauczycieli. Zaloguj się lub utwórz konto aby zobaczyć pełną treść pytania.

Odpowiedzi dostępne po zalogowaniu.

Wyjaśnienie dostępne po zalogowaniu.

Pytanie 8

To pytanie jest dostępne tylko dla uczniów i nauczycieli. Zaloguj się lub utwórz konto aby zobaczyć pełną treść pytania.

Odpowiedzi dostępne po zalogowaniu.

Wyjaśnienie dostępne po zalogowaniu.

Pytanie 9

Za zbieranie, zarządzanie i kontrolowanie przyjmowanych dokumentów do centralnego zasobu geodezyjnego i kartograficznego oraz udostępnianie jego informacji odpowiedzialny jest

A. wojewódzki inspektor nadzoru geodezyjnego i kartograficznego

B. Główny Geodeta Kraju

C. starosta

D. marszałek województwa

Główny Geodeta Kraju jest kluczowym organem w polskim systemie geodezyjnym i kartograficznym, odpowiedzialnym za gromadzenie, prowadzenie oraz kontrolę opracowań w centralnym zasobie geodezyjnym i kartograficznym. Jego zadania są ściśle związane z zapewnieniem spójności i aktualności danych, co jest niezbędne dla wielu dziedzin, takich jak planowanie przestrzenne, inżynieria czy ochrona środowiska. Na przykład, w procesie tworzenia dokumentacji dotyczącej inwestycji budowlanych, Główny Geodeta Kraju dostarcza dane geodezyjne, które są podstawą dla prawidłowego projektowania i realizacji obiektów budowlanych. Ponadto, zgodnie z obowiązującymi standardami, Główny Geodeta Kraju współpracuje z innymi instytucjami publicznymi oraz organami samorządowymi, co pozwala na efektywniejsze udostępnianie danych oraz ich wykorzystanie w praktyce. Dzięki tej współpracy możliwe jest również wprowadzenie innowacji oraz dostosowanie standardów do zmieniających się potrzeb rynku.

Pytanie 10

W niwelacji geometrycznej podczas pomiarów przyjmuje się, że wagi są

A. wprost proporcjonalne do różnic wysokości ciągów

B. wprost proporcjonalne do długości ciągów

C. odwrotnie proporcjonalne do długości ciągów

D. odwrotnie proporcjonalne do różnic wysokości ciągów

W pomiarach niwelacyjnych wagi przyjmowane są odwrotnie proporcjonalnie do długości ciągów, co oznacza, że im dłuższy jest ciąg niwelacyjny, tym mniejsza waga przypisywana jest jego wartości. Jest to zgodne z zasadą, że dłuższe ciągi mogą wprowadzać większe błędy pomiarowe, przez co ich wpływ na wyniki pomiarów powinien być odpowiednio zredukowany. Przykładowo, w standardach branżowych, takich jak normy ISO dotyczące geodezji, uwzględnia się, że długość ciągu ma kluczowe znaczenie dla dokładności pomiaru. Z tego względu, podczas precyzyjnych pomiarów niwelacyjnych, stosuje się odpowiednią korekcję, aby zminimalizować wpływ długości ciągu na wynik. W praktyce oznacza to, że w sytuacjach, gdy mamy do czynienia z różnymi długościami ciągów, wagi dla krótko i długościowych odcinków powinny być starannie obliczone, aby zachować wysoką dokładność całego procesu niwelacyjnego, co jest kluczowe w projektowaniu infrastruktury, budownictwie czy w geodezji.

Pytanie 11

To pytanie jest dostępne tylko dla uczniów i nauczycieli. Zaloguj się lub utwórz konto aby zobaczyć pełną treść pytania.

Odpowiedzi dostępne po zalogowaniu.

Wyjaśnienie dostępne po zalogowaniu.

Pytanie 12

Znając, że kontrola pomiarów z łaty w tachimetrii klasycznej wyrażona jest równaniem 2s = g + d, oblicz wartość odczytu z łaty kreski środkowej, jeśli odczyt z łaty kreski górnej wynosi g = 2 200 mm, a odczyt z łaty kreski dolnej to d = 1 600 mm?

A. s = 2,0 m

B. s = 1,8 m

C. s = 1,7 m

D. s = 1,9 m

Odpowiedź s = 1,9 m jest poprawna i wynika z zastosowania wzoru 2s = g + d, gdzie g to odczyt z łaty kreski górnej, a d to odczyt z łaty kreski dolnej. W tym przypadku mamy g = 2200 mm i d = 1600 mm. Podstawiając te wartości do wzoru, otrzymujemy: 2s = 2200 mm + 1600 mm, co daje 2s = 3800 mm. Dzieląc przez 2, uzyskujemy s = 1900 mm, co po przeliczeniu na metry daje 1,9 m. Takie obliczenia są kluczowe w tachimetrii, gdzie precyzyjne pomiary wysokości są niezbędne do określenia różnic terenu oraz do tworzenia dokładnych modeli topograficznych. Zastosowanie tego wzoru jest szerokie, od prac inżynieryjnych po geodezję, gdzie precyzja jest kluczowa dla sukcesu projektów budowlanych i infrastrukturalnych. Dobre praktyki w tej dziedzinie wymagają również odpowiedniej kalibracji sprzętu oraz uwzględnienia czynników atmosferycznych, które mogą wpływać na pomiary.

Pytanie 13

Którą metodę pomiaru szczegółów terenowych przedstawiono na szkicu?

A. Biegunową.

B. Przedłużeń.

C. Wcięć liniowych.

D. Przecięć kierunków.

Metoda biegunowa jest jedną z kluczowych strategii wykorzystywanych w pomiarach terenowych, szczególnie w geodezji. Polega ona na pomiarze kątów oraz odległości względem jednego punktu, zwanego bieguna. Na przedstawionym szkicu widać, jak z punktu A, który pełni rolę bieguna, prowadzone są różne kierunki (α1, α2, ..., α6) do obiektów w terenie. Umożliwia to uzyskanie dokładnych informacji o położeniu tych obiektów. Zastosowanie tej metody jest szerokie, począwszy od tworzenia map topograficznych, przez inwentaryzację budynków, aż po bardziej złożone projekty inżynieryjne. W praktyce, metoda biegunowa jest niezwykle efektywna, gdyż pozwala na szybkie zbieranie danych z różnych punktów, co jest zgodne z dobrymi praktykami w geodezji, które kładą nacisk na dokładność i efektywność procesu pomiarowego. Jej znajomość jest niezbędna dla każdego geodety, który pragnie skutecznie i precyzyjnie pracować z danymi terenowymi.

Pytanie 14

Jaki typ błędu mógł wystąpić podczas pomiaru długości w kierunku powrotnym, jeśli osoba dokonująca pomiaru niepoprawnie określiła liczbę pełnych odłożeń taśmy, ponieważ zgubiła jedną szpilkę?

A. Losowy

B. Gruby

C. Systematyczny

D. Przypadkowy

Błędy klasyfikowane jako systematyczne, przypadkowe czy losowe, choć mogą występować w pomiarach, nie są odpowiednie w tym kontekście. Błąd systematyczny to błąd, który ma stały charakter i powtarza się w każdym pomiarze, co prowadzi do systematycznego zawyżenia lub zaniżenia wyników. W przypadku zgubienia szpilki, nie można mówić o takim charakterze błędu, ponieważ skutki są bardziej losowe i zależne od konkretnej sytuacji pomiarowej. Z drugiej strony, błąd przypadkowy odnosi się do nieprzewidywalnych fluktuacji w procesie pomiarowym, które mogą być spowodowane różnorodnymi czynnikami, takimi jak zmiany temperatury czy drgania. Wreszcie, pojęcie błędu losowego nie jest adekwatne do opisanego przypadku, ponieważ odnosi się do całkowicie nieprzewidywalnych błędów, które nie są wynikiem konkretnej pomyłki pomiarowej. W praktyce pomiarowej kluczowe znaczenie ma precyzyjne określenie liczby odłożeń oraz monitorowanie używanego sprzętu, aby unikać błędów, które mogą wprowadzać nieścisłości w wynikach, a w efekcie prowadzić do znacznych kosztów w procesach produkcyjnych i budowlanych.

Pytanie 15

To pytanie jest dostępne tylko dla uczniów i nauczycieli. Zaloguj się lub utwórz konto aby zobaczyć pełną treść pytania.

Odpowiedzi dostępne po zalogowaniu.

Wyjaśnienie dostępne po zalogowaniu.

Pytanie 16

Który szkic odpowiada obserwacjom kierunków i odległości przedstawionym w tabelach?

A. A.

B. C.

C. D.

D. B.

Szkic A naprawdę dobrze oddaje to, co widzimy w tabelach. Widać, że jest zgodny z regułami, które są ważne w geodezji. Każdy kąt i każda odległość są zgodne z normami, co daje nam pewność co do wyników. Jak mamy odpowiednie narzędzia, na przykład kompas czy dalmierz, to łatwiej nam precyzyjnie zlokalizować obiekty. To kluczowe, bo w inżynierii czy architekturze najdrobniejszy błąd może nas drogo kosztować. Musimy więc wiedzieć, jak dane się łączą i jak je dobrze przedstawić graficznie, żeby uniknąć problemów w projektach.

Pytanie 17

To pytanie jest dostępne tylko dla uczniów i nauczycieli. Zaloguj się lub utwórz konto aby zobaczyć pełną treść pytania.

Odpowiedzi dostępne po zalogowaniu.

Wyjaśnienie dostępne po zalogowaniu.

Pytanie 18

Wartość azymutu A_2-3 obliczona na podstawie danych zawartych na szkicu wynosi

A. A2-3 = 90,6030g

B. A2-3 = 290,6030g

C. A2-3 = 101,0502g

D. A2-3 = 301,0502g

Poprawna odpowiedź A2-3 = 101,0502g wynika z poprawnego zastosowania wzoru do obliczeń azymutów. W przypadku obliczania azymutu A2-3, kluczowe jest uwzględnienie azymutu A1-2 oraz kąta wewnętrznego przy punkcie 2, co stanowi standardową praktykę w geodezji i kartografii. Proces ten można zilustrować przykładem, w którym założymy, że azymut A1-2 wynosi 90,6030g, a kąt wewnętrzny to 10,0000g. Wówczas obliczenie azymutu A2-3 realizujemy poprzez dodanie 200g do azymutu A1-2 i odjęcie kąta wewnętrznego: A2-3 = 90,6030g + 200g - 10,0000g, co daje 101,0502g. Tego rodzaju obliczenia są niezbędne w pracach terenowych, gdzie precyzyjne ustalenie kierunków ma kluczowe znaczenie dla dalszych pomiarów i analizy danych. Obliczanie azymutów zgodnie z przyjętymi normami pozwala na unikanie błędów w pomiarach oraz zapewnia spójność wyników. Warto także zapoznać się z odpowiednimi dokumentami normatywnymi, które regulują procedury obliczeniowe w geodezji.

Pytanie 19

Oznaczenie punktu na profilu poprzecznym trasy L 14,5 wskazuje, że jego odległość od osi trasy po lewej stronie wynosi

A. 145,000 m

B. 14,500 m

C. 0,145 m

D. 1,450 m

Odpowiedź 14,500 m jest właściwa, ponieważ w kontekście profilu poprzecznego trasy, oznaczenie L 14,5 wskazuje na odległość od osi trasy w metrach. System oznaczeń stosowany w inżynierii lądowej i transportowej, w tym w projektowaniu dróg i kolei, przyjmuje, że wartości po 'L' są podawane w metrach, a ich liczba jest interpretowana jako odległość od linii centralnej. Przykładowo, jeżeli mamy trasę kolejową, oznaczenie L 14,5 może odnosić się do konkretnego punktu, który znajduje się 14,5 metra na lewo od osi centralnej torów. Tego rodzaju dane są kluczowe przy planowaniu infrastruktury, gdyż pozwalana na precyzyjne rozmieszczenie elementów takich jak perony, przejazdy, czy urządzenia sygnalizacyjne. Zrozumienie tego systemu oznaczeń jest niezbędne dla inżynierów, architektów i osób zajmujących się projektowaniem infrastruktury transportowej, aby zapewnić efektywne i bezpieczne użytkowanie dróg i tras kolejowych.

Pytanie 20

Aby zmierzyć szczegóły sytuacyjne metodą ortogonalną, geodeta ustawił linię pomiarową AB, którą zmierzył ruletką pięć razy. Jeśli otrzymał następujące wyniki: 160,10 m; 160,12 m; 180,12 m; 160,11 m; 160,13 m, to długość boku AB jest obarczona błędem

A. pozornym

B. grubym

C. przypadkowym

D. systematycznym

Błędy przypadkowe są wynikiem nieprzewidywalnych fluktuacji, które mogą występować podczas pomiaru. W przypadku pomiaru długości boku AB, różnice w danych mogą wynikać z różnych czynników, takich jak zmiana warunków atmosferycznych, błędy w odczycie lub niewielkie różnice w technice pomiarowej. Choć błędy przypadkowe mogą wpływać na wyniki, nie są one odpowiednie do opisu zaobserwowanego problemu, ponieważ nie ma informacji wskazujących na ich losowy charakter. Błędne jest również sugerowanie, że pomiar mógłby być obarczony błędem systematycznym, który odnosi się do regularnych, powtarzalnych błędów, takich jak te wynikające z niedoskonałości narzędzi pomiarowych. W analizowanym przypadku błąd grubym oznacza istotną anomalię, podczas gdy błędy systematyczne mają tendencję do generowania podobnych wyników w całym pomiarze. Odpowiedzi dotyczące błędu pozornego są także nieprawidłowe, ponieważ błędy pozorne są związane z niewłaściwą interpretacją wyników, a nie z samymi pomiarami. Wnioskując, błędy myślowe wynikają z niepełnego zrozumienia różnicy między rodzajami błędów oraz ich wpływem na wiarygodność pomiarów. Dobrze zrozumiane rodzaje błędów są kluczowe dla prawidłowego przeprowadzania pomiarów geodezyjnych oraz zapewnienia ich precyzji.

Pytanie 21

To pytanie jest dostępne tylko dla uczniów i nauczycieli. Zaloguj się lub utwórz konto aby zobaczyć pełną treść pytania.

Odpowiedzi dostępne po zalogowaniu.

Wyjaśnienie dostępne po zalogowaniu.

Pytanie 22

To pytanie jest dostępne tylko dla uczniów i nauczycieli. Zaloguj się lub utwórz konto aby zobaczyć pełną treść pytania.

Odpowiedzi dostępne po zalogowaniu.

Wyjaśnienie dostępne po zalogowaniu.

Pytanie 23

Wszystkie dokumenty zawierające wyniki pomiarów geodezyjnych dotyczących sytuacji i wysokości oraz efekty ich analizy powinny być przekazane do

A. Pracowni Baz Danych Zasobu Geodezyjnego i Kartograficznego

B. Państwowego Zasobu Geodezyjnego i Kartograficznego

C. Banku Danych Lokalnych

D. Archiwum Geodezyjnego

Państwowy Zasób Geodezyjny i Kartograficzny (PZGiK) jest centralnym organem odpowiedzialnym za gromadzenie, przetwarzanie i udostępnianie danych geodezyjnych oraz kartograficznych w Polsce. Wszystkie wyniki pomiarów geodezyjnych, zarówno sytuacyjnych, jak i wysokościowych, muszą być przekazywane do PZGiK, co jest zgodne z obowiązującymi regulacjami prawnymi, w tym z ustawą o geodezji i kartografii. PZGiK pełni kluczową rolę w zapewnieniu dostępności danych dla różnych użytkowników, w tym administracji publicznej, instytucji badawczych oraz przedsiębiorstw. Przykładowo, wyniki pomiarów geodezyjnych są niezbędne do realizacji inwestycji budowlanych, planowania przestrzennego oraz ochrony środowiska. Przekazywanie danych do PZGiK zapewnia ich archiwizację, a także umożliwia ich późniejsze wykorzystanie w projektach związanych z infrastrukturą, ochroną środowiska oraz planowaniem urbanistycznym. Warto zauważyć, że przestrzeganie procedur przekazywania danych geodezyjnych jest kluczowe dla zachowania ich integralności oraz aktualności, co z kolei przyczynia się do podnoszenia standardów jakości w branży geodezyjnej.

Pytanie 24

Na podstawie danych zamieszczonych na rysunku określ wielkość odchyłki kątowej.

A. +21cc

B. -7CC

C. +7CC

D. -21cc

Wiele niepoprawnych odpowiedzi wynika z niejasności dotyczących obliczeń oraz nieprawidłowej interpretacji kątów. Na przykład, odpowiedzi takie jak +21cc i +7CC sugerują dodatnią odchyłkę kątową, co jest wynikiem błędnego zrozumienia pojęcia 'odchyłki'. Odchyłkę kątową oblicza się jako różnicę między wartością oczekiwaną a wartością zmierzoną kątów. Jeśli suma kątów w trójkącie przekracza 180°, odchyłka będzie ujemna. Odpowiedzi takie jak -7CC i -21CC mogą wynikać z błędnych obliczeń lub nieprawidłowego przekształcenia minut na stopnie. Warto zauważyć, że w geometrii i geodezji, bardzo ważne jest stosowanie korekt, które wynikają z pomiarów kątów. W sytuacjach, gdy kąt jest mierzony z zaledwie minimalnym błędem, dokładność obliczeń jest kluczowa. Dlatego, aby unikać takich błędów, warto znanać zasady przekształcania jednostek oraz znaczenie precyzyjnych pomiarów w kontekście geodezyjnym. Zrozumienie standardów pomiarowych oraz praktycznych aspektów obliczeń kątowych ma ogromne znaczenie w każdej dziedzinie związanej z pomiarami, co jest kluczowe dla efektywności i jakości wykonania wszelkich projektów inżynieryjnych.

Pytanie 25

To pytanie jest dostępne tylko dla uczniów i nauczycieli. Zaloguj się lub utwórz konto aby zobaczyć pełną treść pytania.

Odpowiedzi dostępne po zalogowaniu.

Wyjaśnienie dostępne po zalogowaniu.

Pytanie 26

Do I grupy charakterystycznych detali terenowych, które można jednoznacznie zidentyfikować w terenie i które przejawiają długotrwałą stabilność, zalicza się między innymi

A. wał przeciwpowodziowy

B. boisko sportowe

C. budynek szkoły

D. jezioro o naturalnej linii brzegowej

Budynek szkoły jest przykładem obiektu, który można jednoznacznie zidentyfikować w terenie i który zachowuje długookresową niezmienność. W kontekście analizy terenowej, grupy szczegółów terenowych mogą obejmować obiekty stałe, które mają znaczenie dla planowania przestrzennego i zarządzania infrastrukturą. Budynki publiczne, takie jak szkoły, są zazwyczaj zarejestrowane w systemach GIS (Geographic Information Systems) oraz w dokumentacji urbanistycznej, co pozwala na ich skuteczną lokalizację i analizę w kontekście urbanistyki. Przykładowo, w procesie planowania przestrzennego, informacje o lokalizacji szkół są kluczowe dla ustalania stref oddziaływania, dostępności usług edukacyjnych oraz analizy ruchu uczniów. Dodatkowo, budynki takie jak szkoły są często objęte normami i regulacjami dotyczącymi bezpieczeństwa oraz dostępu, co podkreśla ich znaczenie jako stabilnych elementów infrastruktury społecznej.

Pytanie 27

To pytanie jest dostępne tylko dla uczniów i nauczycieli. Zaloguj się lub utwórz konto aby zobaczyć pełną treść pytania.

Odpowiedzi dostępne po zalogowaniu.

Wyjaśnienie dostępne po zalogowaniu.

Pytanie 28

To pytanie jest dostępne tylko dla uczniów i nauczycieli. Zaloguj się lub utwórz konto aby zobaczyć pełną treść pytania.

Odpowiedzi dostępne po zalogowaniu.

Wyjaśnienie dostępne po zalogowaniu.

Pytanie 29

To pytanie jest dostępne tylko dla uczniów i nauczycieli. Zaloguj się lub utwórz konto aby zobaczyć pełną treść pytania.

Odpowiedzi dostępne po zalogowaniu.

Wyjaśnienie dostępne po zalogowaniu.

Pytanie 30

To pytanie jest dostępne tylko dla uczniów i nauczycieli. Zaloguj się lub utwórz konto aby zobaczyć pełną treść pytania.

Odpowiedzi dostępne po zalogowaniu.

Wyjaśnienie dostępne po zalogowaniu.

Pytanie 31

Na podstawie zamieszczonych w tabeli wyników pomiarów punktów kontrolowanych, oblicz kierunkowe przemieszczenia poziome dla punktu nr 32.

Nr punktu	Pomiar pierwotny		Pomiar wtórny
	X₀ [m]	Y₀ [m]	Xw [m]	Yw [m]
31	78,462	634,256	78,482	634,212
32	142,058	582,235	142,124	582,218
33	169,151	613,968	169,142	613,967

A. ΔX = 66 cm; ΔY = -44 cm

B. ΔX = -0,066 m; ΔY = 0,017 m

C. ΔX = 0,066 m; ΔY = -0,017 m

D. ΔX = -66 cm; ΔY = 44 cm

Poprawna odpowiedź, czyli ΔX = 0,066 m oraz ΔY = -0,017 m, wynika z właściwego zastosowania metod obliczania przemieszczeń w układzie współrzędnych. Przemieszczenie poziome ΔX oblicza się jako różnicę między współrzędną X punktu końcowego a współrzędną X punktu początkowego, co w tym przypadku daje 0,066 m. Analogicznie, przemieszczenie ΔY, które wynosi -0,017 m, uzyskuje się poprzez odejmowanie wartości Y. Tego rodzaju obliczenia są kluczowe w geodezji, inżynierii lądowej oraz w pracach budowlanych, gdzie precyzyjne określenie lokalizacji punktów odniesienia jest niezbędne. Zastosowanie tej metody pozwala na uzyskanie dokładnych wyników, co jest zgodne z normami takimi jak ISO 17123 dotyczące pomiarów w geodezji. Prawidłowe zrozumienie obliczeń przemieszczeń jest fundamentem dalszej analizy i projektowania różnych konstrukcji, a także w przeprowadzaniu pomiarów kontrolnych.

Pytanie 32

To pytanie jest dostępne tylko dla uczniów i nauczycieli. Zaloguj się lub utwórz konto aby zobaczyć pełną treść pytania.

Odpowiedzi dostępne po zalogowaniu.

Wyjaśnienie dostępne po zalogowaniu.

Pytanie 33

Jeżeli rzeczywista długość odcinka wynosi 86,00 m, a jego długość na mapie to 43,00 mm, to w jakiej skali została stworzona mapa, na której ten odcinek został zobrazowany?

A. 1:1000

B. 1:2000

C. 1:500

D. 1:250

Odpowiedź 1:2000 jest prawidłowa, ponieważ skala mapy jest wyrażona jako stosunek długości w terenie do długości na mapie. W tym przypadku długość odcinka w terenie wynosi 86,00 m, co przelicza się na 86000 mm, zaś na mapie długość tego odcinka wynosi 43,00 mm. Aby obliczyć skalę, należy podzielić długość w terenie przez długość na mapie: 86000 mm / 43 mm = 2000. Oznacza to, że 1 mm na mapie odpowiada 2000 mm (czyli 2 m) w terenie. Przykładowo, w praktyce skala 1:2000 jest często stosowana w planowaniu urbanistycznym oraz w szczegółowych mapach geodezyjnych, co pozwala na precyzyjne odwzorowanie obiektów i ich lokalizacji. Dobrą praktyką jest również uwzględnianie w dokumentacji mapowej aspektów takich jak dokładność pomiarów oraz zastosowanie odpowiednich symboli i oznaczeń, co zapewnia lepsze zrozumienie prezentowanych informacji.

Pytanie 34

To pytanie jest dostępne tylko dla uczniów i nauczycieli. Zaloguj się lub utwórz konto aby zobaczyć pełną treść pytania.

Odpowiedzi dostępne po zalogowaniu.

Wyjaśnienie dostępne po zalogowaniu.

Pytanie 35

Który z poniższych błędów nie jest usuwany przez pomiar z punktu centralnego w niwelacji geometrycznej?

A. Osadzenie instrumentu.

B. Różne położenie zera pary łat.

C. Refrakcja pionowa.

D. Zakrzywienie powierzchni ziemi.

Różne miejsca zera pary łat odnoszą się do różnic w ustawieniu łat, które mogą wpływać na dokładność pomiarów wysokości. W niwelacji geometrycznej, aby uzyskać precyzyjne wyniki, istotne jest, aby instrument niwelacyjny był umieszczony w odpowiedniej pozycji, a poziom zerowy łat był równy na obu końcach odcinka pomiarowego. Pomiar ze środka niwelacji, czyli wykonanie pomiaru od punktu, w którym instrument jest stabilnie ustawiony, minimalizuje wpływ potencjalnych błędów wynikających z asymetrii umiejscowienia łat. Przykładowo, w praktyce budowlanej, stosowanie niwelacji geometrycznej z pomiarem ze środka jest kluczowe podczas wyznaczania poziomych powierzchni fundamentów, co zapewnia ich równość i zmniejsza ryzyko osiadania budynku. W standardach branżowych, takich jak PN-EN ISO 17123, podkreśla się znaczenie precyzyjnego ustawienia instrumentów oraz odpowiedniego pomiaru, aby zmniejszyć błędy systematyczne i uzyskać wysoką dokładność pomiarów.

Pytanie 36

Jakiej metody nie należy używać do oceny pionowości komina przemysłowego?

A. stałej prostej

B. wcięć kątowych

C. trygonometrycznej

D. fotogrametrycznej

Metody wcięć kątowych, trygonometrycznej oraz fotogrametrycznej są powszechnie stosowane w analizie pionowości kominów przemysłowych, jednak każda z nich ma swoje ograniczenia, które mogą prowadzić do błędnych wniosków, jeśli nie są zastosowane w odpowiedni sposób. Metoda wcięć kątowych polega na pomiarze kątów między różnymi punktami na obwodzie komina, co może być problematyczne, gdy komin nie jest idealnie cylindryczny lub gdy występują zakłócenia wizualne. Ponadto, ta technika często wymaga skomplikowanych obliczeń, które mogą być podatne na błędy ludzkie. Z kolei metoda trygonometryczna, opierająca się na pomiarach kątów i odległości, może również być obarczona błędami, gdy nie uwzględnia się wpływu warunków atmosferycznych na pomiary. Zmienne takie jak refrakcja atmosferyczna mogą znacznie wpłynąć na dokładność wyników. Metoda fotogrametryczna, chociaż nowoczesna i skuteczna, wymaga zaawansowanego sprzętu oraz odpowiednich umiejętności analitycznych do przetwarzania danych, co może być problematyczne w praktyce. W związku z tym, każdy z tych błędnych wyborów opiera się na założeniu, że są one w pełni niezawodne, podczas gdy w rzeczywistości wymagają one starannego planowania, wykonania oraz weryfikacji. Dlatego kluczowe jest, aby wybierać techniki pomiarowe, które są zgodne z aktualnymi standardami branżowymi, takimi jak normy ISO czy wytyczne stowarzyszeń inżynieryjnych.

Pytanie 37

Jakich instrumentów oraz narzędzi geodezyjnych należy użyć do pomiaru terenu metodą niwelacji w przypadku punktów rozproszonych?

A. Niwelator, statyw, węgielnica, szpilki geodezyjne

B. Tachimetr, statyw, żabki geodezyjne, ruletka geodezyjna

C. Niwelator, statyw, łaty niwelacyjne, pion sznurkowy

D. Tachimetr, statyw, pion sznurkowy, taśma geodezyjna

Niwelator, statyw, łaty niwelacyjne oraz pion sznurkowy to kluczowe narzędzia wykorzystywane w geodezyjnych pomiarach terenu, szczególnie w metodzie niwelacji punktów rozproszonych. Niwelator jest urządzeniem optycznym, które pozwala na precyzyjne określenie różnic wysokości między punktami. Ustawiony na statywie, stabilizuje się w odpowiedniej pozycji, co jest niezbędne dla dokładności pomiarów. Łaty niwelacyjne, które są używane w połączeniu z niwelatorem, pozwalają na odczyt wysokości na danym punkcie terenu. Pion sznurkowy pomaga w wyznaczaniu pionu, co jest kluczowe podczas ustawiania łaty oraz niwelatora. Przykładowo, podczas pomiaru terenu w budownictwie, użycie tych narzędzi pozwala na precyzyjne wyznaczenie poziomu fundamentów czy innych elementów konstrukcyjnych. W praktyce, zastosowanie niwelatora i łaty niwelacyjnej jest zgodne z europejskimi standardami pomiarowymi, co zapewnia wysoką jakość i niezawodność wyników, zgodnie z najlepszymi praktykami w geodezji.

Pytanie 38

To pytanie jest dostępne tylko dla uczniów i nauczycieli. Zaloguj się lub utwórz konto aby zobaczyć pełną treść pytania.

Odpowiedzi dostępne po zalogowaniu.

Wyjaśnienie dostępne po zalogowaniu.

Pytanie 39

Który z wymienionych programów nie nadaje się do tworzenia mapy zasadniczej?

A. C-Geo

B. Winkalk

C. Microstation

D. Mikro-Map

Wybór programów, które są niewłaściwe do wykreślania mapy zasadniczej, może wynikać z niepełnego zrozumienia ich funkcji i zastosowań. C-Geo i Mikro-Map są dedykowane geodezji, oferując możliwości, które są kluczowe dla tworzenia mapy zasadniczej. C-Geo umożliwia przetwarzanie danych geodezyjnych, jak również ich wizualizację, co jest niezbędne w kontekście map zasadniczych, które powinny odzwierciedlać rzeczywiste warunki terenowe. Mikro-Map, z kolei, pozwala na dokładne modelowanie danych przestrzennych i ich przekształcanie w formy, które są zgodne z wymaganiami prawnymi i standardami branżowymi. Microstation to również program, który, mimo że jest bardziej uniwersalny i stosowany w projektowaniu CAD, zawiera narzędzia do analizy przestrzennej, które mogą wspierać proces tworzenia map. Wybór Winkalk jako odpowiedzi mógłby wynikać z błędnego przeświadczenia, że wszystkie programy inżynieryjne mają zastosowanie w geodezji. W rzeczywistości Winkalk, koncentrując się na obliczeniach i analizy kosztorysowej, nie posiada odpowiednich funkcji potrzebnych do tworzenia map geodezyjnych. Dlatego istotne jest, aby przed podjęciem decyzji o wyborze oprogramowania do konkretnego celu, zrozumieć specyfikę jego zastosowania oraz zapewniane przez nie funkcjonalności.

Pytanie 40

Długość boku kwadratowej działki a = 100,00 m została zmierzona z średnim błędem m_a = ±5 cm. Jaką wartość ma średni błąd m_p w obliczeniu pola P tej działki?

A. mp = ±1 m2

B. mp = ±10 m2

C. mp = ±5 m2

D. mp = ±20 m2

Niepoprawne odpowiedzi są rezultatem błędnych interpretacji zależności między błędami pomiarowymi a obliczanym polem. Wartości błędów przedstawione w odpowiedziach, takie jak mp = ±20 m2, mp = ±5 m2 czy mp = ±1 m2, nie są zgodne z zasadami propagacji błędów. Na przykład, mp = ±20 m2 sugeruje, że błąd pomiarowy jest większy niż rzeczywisty wpływ błędu długości boku na pole, co jest sprzeczne z logiką obliczeń. Taki błąd myślowy może wynikać z nieprawidłowego zastosowania wzoru na błąd średni lub nieuwzględnienia, że pole jest funkcją kwadratową. Odpowiedź mp = ±5 m2 z kolei nie uwzględnia całkowitego wpływu błędu pomiarowego na pole, co ogranicza dokładność obliczeń. Wydaje się, że w tym przypadku nie zrozumiano, że należy pomnożyć długość boku przez 2, aby uwzględnić wpływ błędu w obliczeniach. Z kolei mp = ±1 m2 jest zdecydowanie zaniżonym wynikiem, który również ignoruje zasadnicze zasady propagacji błędów. W praktyce, przy obliczeniach inżynieryjnych, niedoszacowanie błędów może prowadzić do poważnych konsekwencji, stąd tak istotne jest stosowanie odpowiednich wzorów i metod w celu uzyskania precyzyjnych wyników. Warto również pamiętać o standardach metrologicznych, które kładą nacisk na odpowiednie traktowanie błędów pomiarowych w każdym etapie pracy. Wysoka dokładność obliczeń jest kluczowa w wielu dziedzinach, w tym w budownictwie, geodezji i inżynierii, gdzie błędy mogą wpływać na bezpieczeństwo i efektywność realizowanych projektów.

Rozpocznij nowy egzamin

Powrót do strony głównej