Wyniki egzaminu

Informacje o egzaminie:
  • Zawód: Technik programista
  • Kwalifikacja: INF.04 - Projektowanie, programowanie i testowanie aplikacji
  • Data rozpoczęcia: 7 stycznia 2025 16:46
  • Data zakończenia: 7 stycznia 2025 16:55

Egzamin zdany!

Wynik: 38/40 punktów (95,0%)

Wymagane minimum: 20 punktów (50%)

Pochwal się swoim wynikiem!
Szczegółowe wyniki:
Pytanie 1

Jakie jest poprawne określenie interfejsu (szablonu klasy) w języku Java?

interface IMyInterface {
    private: int a;
    IMyInterface() { a = 0; }
    void mth1();
}
Definicja 1
interface IMyInterface {
    private: int a;
    void mth1();
    int mth2() { return a; }
}
Definicja 2
interface IMyInterface {
    void mth1();
    int mth2() { return 0; }
}
Definicja 3
interface IMyInterface {
    void mth1();
    int mth2();
}
Definicja 4
A. Definicja 1
B. Definicja 3
C. Definicja 4
D. Definicja 2
W języku Java interfejs określa zbiór abstrakcyjnych metod, które klasa implementująca musi zaimplementować. Poprawna definicja interfejsu nie zawiera zmiennych instancji ani konstruktorów, co jest błędem w pierwszej definicji. Interfejsy służą do deklarowania metod, które są automatycznie publiczne i abstrakcyjne. W czwartej definicji, interfejs IMyInterface zawiera dwie metody mth1 i mth2 bez implementacji, co jest zgodne z zasadami Javy. Metody w interfejsie nie mają ciał, co wskazuje, że są przeznaczone do implementacji w klasie, która zadeklaruje się jako implementująca ten interfejs. Interfejsy są kluczowe dla polimorfizmu w Javie, pozwalając na tworzenie kodu, który może pracować z obiektami różnych klas w jednolity sposób, o ile klasy te implementują wspólny interfejs. Zastosowanie interfejsów zwiększa spójność i elastyczność kodu, umożliwiając łatwe dodawanie nowych funkcjonalności bez ingerencji w istniejącą strukturę kodu. Interfejsy są także wykorzystywane do tworzenia klasycznych wzorców projektowych jak Adapter, Strategia czy Obserwator, co jest dobrą praktyką w programowaniu obiektowym.

Pytanie 2

Który z wymienionych elementów można zdefiniować jako psychofizyczny?

A. Stres i monotonia pracy
B. Nadmiar światła w miejscu pracy
C. Zanieczyszczenie powietrza
D. Promieniowanie elektromagnetyczne
Czynniki psychofizyczne w środowisku pracy obejmują takie elementy jak stres, monotonia pracy oraz nadmierne obciążenie organizmu. Są to zagrożenia, które mogą prowadzić do wypalenia zawodowego, depresji, spadku koncentracji i zwiększonego ryzyka popełniania błędów. Stres i monotonia pracy to jedne z najczęstszych psychofizycznych zagrożeń, które mogą wpływać nie tylko na zdrowie psychiczne, ale również na fizyczne samopoczucie pracownika. W celu ich minimalizacji organizacje wdrażają programy wsparcia psychologicznego, zapewniają przerwy, rotację obowiązków i dbają o dobrą atmosferę w pracy. Kluczowe jest także odpowiednie zarządzanie czasem pracy i eliminowanie monotonnych zadań na rzecz bardziej zróżnicowanych obowiązków.

Pytanie 3

Jaką istotną właściwość ma algorytm rekurencyjny?

A. Zawiera wywołanie samego siebie
B. Wywołuje się wielokrotnie w jednej iteracji
C. Funkcjonuje tylko w przypadku tablic dynamicznych
D. Jest podzielony na wiele niezwiązanych funkcji
Kluczową cechą algorytmu rekurencyjnego jest to, że zawiera on wywołanie samego siebie. Rekurencja pozwala na eleganckie i zwięzłe rozwiązanie problemów, które można podzielić na mniejsze, powtarzające się podproblemy. Każde wywołanie rekurencyjne zmniejsza złożoność problemu, aż do osiągnięcia przypadku bazowego, który kończy dalsze wywołania i rozpoczyna proces zwracania wyników w górę stosu wywołań. Rekurencja znajduje zastosowanie w algorytmach takich jak DFS (przeszukiwanie w głąb), sortowanie szybkie (QuickSort) oraz algorytmy obliczające wartości liczb Fibonacciego i silni.

Pytanie 4

Wskaż uproszczoną wersję kodu XAML dla elementów w pokazanym oknie dialogowym?

Ilustracja do pytania
A. Kod 1
B. Kod 4
C. Kod 3
D. Kod 2
Dobrze jest znać podstawowe różnice pomiędzy ListBox, ComboBox, CheckBox, RadioButton oraz Label w XAML. W tym oknie dialogowym widać wyraźnie, że po lewej stronie użytkownik ma możliwość wyboru gatunku zwierzęcia spośród kilku opcji wyświetlonych jednocześnie. Takie zadanie najlepiej spełnia ListBox, bo umożliwia wygodną selekcję z widocznej listy. U góry po prawej jest pole tekstowe do wpisania imienia zwierzaka, więc TextBox jak najbardziej pasuje. Poniżej mamy dwa pola wyboru – „Zaszczepiony?” i „Na diecie?” – to są typowe przypadki na CheckBoxy: można zaznaczyć dowolne lub oba naraz. Kluczowe jest to, że CheckBox pozwala użytkownikowi wybrać dowolną kombinację, a nie tylko jedną opcję jak RadioButton. Z mojego doświadczenia często początkujący mylą ComboBox z ListBoxem, ale tu akurat lista jest zawsze widoczna, co jest typowe dla ListBoxa. Stosowanie CheckBoxów dla takich dwustanowych opcji też jest zgodne z dobrymi praktykami UX i standardami opisu formularzy w XAML. W pracy zawodowej często się to wykorzystuje, bo kod jest czytelny i łatwo go rozszerzać. Właśnie taki zestaw – ListBox, TextBox, CheckBox – jest najbardziej przejrzysty i zgodny z zamysłem projektanta interfejsów. Fajnie jest to zapamiętać, bo ta kombinacja pojawia się w wielu firmowych projektach.

Pytanie 5

W języku C++, zakładając, że przedstawiony fragment kodu poprawnie się skompiluje i zostanie wykonany, to zmiennej liczba przypisana zostanie wartość:

int liczba = rand() % 1000;
A. dowolna pseudolosowa z przedziału typu int
B. rzeczywista podzielna przez 1000
C. równa 1000
D. pseudolosowa nie większa niż 999
Linia kodu int liczba = rand() % 1000; w języku C++ używa funkcji rand() do generowania liczby pseudolosowej. Funkcja ta zwraca liczbę całkowitą z zakresu od 0 do RAND_MAX zdefiniowanego w standardowej bibliotece C++. Obliczenie rand() % 1000 wykonuje operację modulo na wygenerowanej liczbie, co oznacza, że wynik zawsze będzie liczbą z zakresu od 0 do 999. Jest to powszechna technika używana do ograniczenia zakresu wartości zwracanych przez funkcję rand() do konkretnego przedziału. Takie podejście jest często wykorzystywane do generowania pseudolosowych wartości całkowitych w określonym zakresie, co jest przydatne w wielu zastosowaniach, od prostych programów testowych po bardziej złożone aplikacje symulacyjne. Należy pamiętać, że funkcja rand() generuje liczby pseudolosowe, co oznacza, że sekwencja liczb będzie się powtarzać przy każdym uruchomieniu programu, chyba że zostanie zainicjowana za pomocą funkcji srand() z unikalnym ziarnem. Jest to zgodne z dobrymi praktykami, aby zapewnić różnorodność w generowanych liczbach pseudolosowych, zwłaszcza w kontekście testowania i symulacji komputerowych.

Pytanie 6

Które z wymienionych sformułowań najlepiej definiuje oprogramowanie typu ransomware?

A. Złośliwe aplikacje wyświetlające reklamy
B. Oprogramowanie stosowane do realizacji ataków DDoS
C. Oprogramowanie uniemożliwiające dostęp do danych w celu wymuszenia zapłaty
D. Programy zbierające prywatne dane bez zgody użytkownika
Oprogramowanie typu ransomware to rodzaj złośliwego oprogramowania, które ma na celu zablokowanie dostępu do danych użytkownika, a następnie wymuszenie okupu w zamian za ich przywrócenie. Ransomware działa na zasadzie szyfrowania plików na zainfekowanym urządzeniu, co uniemożliwia użytkownikowi korzystanie z danych. Po dokonaniu szyfrowania, ofiara otrzymuje wiadomość z żądaniem okupu, zazwyczaj w kryptowalutach, które mają na celu anonimowość transakcji. Przykłady ransomware to oprogramowanie takie jak WannaCry oraz Petya, które spowodowały globalne ataki, skutkując znacznymi stratami finansowymi dla wielu organizacji. Zgodnie z definicjami i standardami, takimi jak NIST (National Institute of Standards and Technology), ransomware jest klasyfikowane jako jedno z najpoważniejszych zagrożeń dla bezpieczeństwa informacji. Warto również zauważyć, że ransomware rozwija się, a jego twórcy stosują różne techniki, aby zwiększyć skuteczność ataków, takie jak wykorzystywanie luk w oprogramowaniu oraz phishing, aby zainfekować systemy użytkowników.

Pytanie 7

Jakie składniki są kluczowe w dynamicznym formularzu logowania?

A. Plik graficzny
B. Nagłówek HTTP
C. Pola tekstowe do wprowadzania danych użytkownika
D. Tabela w bazie danych
Pola tekstowe do wprowadzania danych użytkownika są kluczowym elementem dynamicznego formularza logowania. Umożliwiają one użytkownikowi wprowadzenie informacji, takich jak nazwa użytkownika i hasło, co jest niezbędne do uwierzytelnienia w systemie. Formularze HTML wykorzystują tagi <input> do tworzenia pól tekstowych, a ich interakcja z użytkownikiem może być wspierana przez JavaScript lub inne technologie frontendowe, które walidują dane i zapewniają bezpieczeństwo procesu logowania. Pola tekstowe mogą być wzbogacone o atrybuty, takie jak 'required', 'pattern' czy 'type', które dodatkowo zabezpieczają formularz i ułatwiają użytkownikowi poprawne wypełnienie danych.

Pytanie 8

Który z poniższych opisów najlepiej charakteryzuje system informatyczny?

A. Zbiór urządzeń technicznych używanych w pracy biurowej
B. Sieć komputerowa, która umożliwia komunikację pomiędzy użytkownikami
C. Oprogramowanie wspierające jedynie zarządzanie danymi osobowymi
D. Zespół ludzi, procedur, oprogramowania i sprzętu służący do przetwarzania danych
System informatyczny to kompleksowy zbiór elementów, który obejmuje ludzi, procedury, oprogramowanie oraz sprzęt, mający na celu przetwarzanie danych w sposób efektywny i zorganizowany. Kluczowym aspektem systemu informatycznego jest jego zdolność do integracji różnych komponentów w celu realizacji określonych zadań i osiągania wyznaczonych celów. Przykładem może być system ERP (Enterprise Resource Planning), który integruje finanse, produkcję, sprzedaż oraz zarządzanie zasobami ludzkimi w jednym środowisku. Takie zintegrowane podejście umożliwia nie tylko efektywne zarządzanie danymi, ale również generowanie raportów, analizę trendów oraz podejmowanie informowanych decyzji. Standardy, takie jak ITIL (Information Technology Infrastructure Library) czy CMMI (Capability Maturity Model Integration), podkreślają znaczenie procedur i zarządzania w kontekście systemów informatycznych, co wpływa na jakość usług i zadowolenie użytkowników. Systemy informatyczne są wykorzystywane w różnych branżach, od finansów po opiekę zdrowotną, gdzie przetwarzanie i zarządzanie danymi jest kluczowe dla efektywności operacyjnej.

Pytanie 9

Jakie z wymienionych narzędzi pozwala na jednoczesne korzystanie z systemów BIN, DEC i HEX?

A. Kalkulator systemowy
B. Microsoft Word
C. Przeglądarka grafów
D. GIMP
Kalkulator systemowy to narzędzie, które umożliwia użytkownikom pracę z różnymi systemami liczbowymi, takimi jak system dziesiętny (DEC), binarny (BIN) oraz szesnastkowy (HEX). Jego funkcjonalność pozwala na konwersję wartości liczbowych pomiędzy tymi systemami, co jest niezwykle przydatne w kontekście programowania, inżynierii komputerowej oraz nauk przyrodniczych. Dzięki kalkulatorowi systemowemu, użytkownicy mogą wprowadzać liczby w jednym systemie, a następnie uzyskiwać ich odpowiedniki w pozostałych systemach, co znacznie ułatwia analizę danych. Na przykład, wpisując liczbę w systemie binarnym, można natychmiast zobaczyć jej reprezentację w systemie dziesiętnym i szesnastkowym, co jest kluczowe w zadaniach związanych z konwersją kodów czy obliczeniami w architekturze komputerowej. Ponadto, kalkulatory systemowe często zawierają funkcje umożliwiające przeprowadzanie bardziej skomplikowanych operacji, takich jak dodawanie czy odejmowanie w różnych systemach liczbowych, co czyni je nieocenionym narzędziem w programowaniu i obliczeniach naukowych. Narzędzia te są zgodne z powszechnie przyjętymi standardami, takimi jak IEEE 754 dla reprezentacji liczb zmiennoprzecinkowych, co zapewnia ich wysoką dokładność i niezawodność w obliczeniach.

Pytanie 10

Jedną z dolegliwości, która pojawia się u programistów w wyniku długotrwałego korzystania z myszki komputerowej lub klawiatury, objawiającą się bólami, drętwieniem oraz zaburzeniami czucia w obszarze 1-3 palca dłoni jest

A. kifoza
B. Dyskopatia
C. zespól cieśni kanału nadgarstka
D. zespół suchego oka
Zespół cieśni kanału nadgarstka to schorzenie, które powstaje w wyniku ucisku na nerw pośrodkowy w kanale nadgarstka. Jest to wąski tunel utworzony przez kości nadgarstka oraz więzadła, przez który przechodzą ścięgna oraz nerwy odpowiedzialne za czucie i ruch w dłoni. Objawy zespołu cieśni kanału nadgarstka obejmują bóle, drętwienie oraz zaburzenia czucia, szczególnie w obszarze pierwszych trzech palców ręki. Praca z myszą komputerową i klawiaturą przez długi czas, szczególnie w niewłaściwej ergonomicznej pozycji, może prowadzić do nadmiernego obciążenia i zapalenia tkanek otaczających nerw pośrodkowy. W praktyce, osoby cierpiące na to schorzenie często skarżą się na problemy z chwytaniem przedmiotów, a także na osłabienie siły uchwytu. W leczeniu zespołu cieśni kanału nadgarstka zaleca się m.in. unikanie czynników przyczynowych, stosowanie ortez, fizjoterapię oraz w niektórych przypadkach leczenie chirurgiczne. Należy również zwrócić uwagę na ergonomię stanowiska pracy, co może znacząco zredukować ryzyko wystąpienia tej dolegliwości. Zarządzanie czasem spędzanym przy komputerze oraz regularne przerwy są kluczowe w prewencji tego schorzenia.

Pytanie 11

Która funkcja z biblioteki jQuery w JavaScript służy do naprzemiennego dodawania oraz usuwania klasy z elementu?

A. .switchClass()
B. .toggleClass()
C. .bingClass()
D. .changeClass()
Wybrałeś .toggleClass() i to jest strzał w dziesiątkę pod względem praktycznego stosowania jQuery. Funkcja .toggleClass() dokładnie odpowiada na potrzebę dynamicznej zmiany wyglądu elementu — pozwala jednym wywołaniem dodać klasę, jeśli jej nie ma, albo usunąć, jeśli już istnieje. To niesamowicie przydatne, zwłaszcza przy tworzeniu efektów interaktywnych, takich jak menu rozwijane, animacje kliknięcia, czy zmiany stanów przycisków. W praktyce wygląda to często tak: $('div').toggleClass('active'), gdzie po każdym kliknięciu div otrzymuje lub traci klasę 'active'. Warto zauważyć, że .toggleClass() obsługuje też opcjonalny drugi argument typu boolean, więc możesz wymusić dodanie lub usunięcie klasy zależnie od logiki — to takie jQuery’owe „sprytne przełączanie”. Z mojego doświadczenia, ta metoda jest zdecydowanie jednym z fundamentów, kiedy chodzi o szybkie prototypowanie i pisanie kodu front-endowego zgodnego z zasadami DRY (Don’t Repeat Yourself). Dobrą praktyką jest też, żeby nie nadużywać tej funkcji do zbyt skomplikowanych operacji, bo wtedy łatwo się pogubić w logice klas CSS. No i jak patrzę na projekty w branży, to .toggleClass() jest stosowane praktycznie wszędzie tam, gdzie chodzi o responsywną zmianę interfejsu klienta bez potrzeby pisania rozbudowanego JavaScriptu.

Pytanie 12

Pierwszym krokiem w procesie tworzenia aplikacji jest

A. stworzenie przypadków testowych
B. opracowanie architektury systemu
C. analiza wymagań klienta
D. wybór zestawu typów i zmiennych dla aplikacji
Analiza wymagań klienta to taki trochę fundament całego procesu tworzenia aplikacji. Bez niej ciężko ruszyć dalej, bo nie wiadomo, co właściwie trzeba zbudować i jakie cele ma spełniać projekt. Z mojego doświadczenia wynika, że rozmowy z klientem potrafią odkryć wiele niewypowiedzianych oczekiwań – czasem nawet takie, o których sam klient nie pomyślał, ale są kluczowe dla sukcesu produktu. Bez szczegółowego zrozumienia, czego dokładnie potrzebuje użytkownik końcowy, łatwo wpaść w pułapkę budowania funkcjonalności na ślepo lub tworzenia rozwiązań, które nikomu się nie przydadzą. W branży IT mówi się, że im lepsza analiza na starcie, tym mniej poprawek i niespodzianek później w trakcie realizacji. Standardy takie jak IEEE 830 czy metodyki typu Agile i Scrum mocno podkreślają rolę rozmów z klientem oraz dokumentowania wymagań, zanim przejdzie się dalej. Praktycznie każda większa firma najpierw zbiera wymagania – czy to poprzez warsztaty, wywiady, czy analizę procesów biznesowych. Takie podejście pozwala lepiej zaplanować zakres projektu, oszacować koszty i ustalić priorytety. Bez tego nawet najlepsza architektura czy testy nie uratują projektu przed nieporozumieniami i opóźnieniami.

Pytanie 13

Technika konstruowania algorytmu polegająca na rozbiciu na dwa lub więcej mniejszych podproblemów, aż do momentu, gdy ich części będą wystarczająco proste do bezpośredniego rozwiązania, nosi nazwę:

A. najkrótszej trasy
B. komiwojażera
C. dziel i zwyciężaj
D. heurystycznej
Technika „dziel i zwyciężaj” (ang. divide and conquer) to jedno z tych podejść, które moim zdaniem warto naprawdę dobrze rozumieć, bo spotyka się je praktycznie wszędzie w informatyce. Chodzi tutaj o rozbijanie dużego problemu na mniejsze, bardziej strawne kawałki, które rozwiązujemy niezależnie, a potem składamy wyniki w całość. To bardzo eleganckie, bo pozwala np. mocno uprościć złożone zadania, a przy okazji często optymalizuje czas działania algorytmu. Przykładem mogą być sortowanie szybkie (quicksort) czy sortowanie przez scalanie (merge sort). W praktyce branżowej, kiedy pracuje się nad dużymi systemami albo algorytmami operującymi na wielkich zbiorach danych, taki sposób myślenia bardzo się przydaje, bo pozwala łatwo podzielić pracę nawet między kilku programistów. Standardy branżowe, zwłaszcza w kontekście rozwiązań algorytmicznych czy projektowania systemów, promują właśnie takie modularne podejście. Sam kiedyś przekonałem się, że dużo łatwiej jest testować i utrzymywać kod, kiedy trzyma się tej zasady. Fajnie wiedzieć, że często to właśnie „dziel i zwyciężaj” leży u podstaw wielu struktur danych, algorytmów wyszukiwania czy nawet analizy obrazu, nie tylko w typowym programowaniu. Warto pamiętać, że to nie tylko teoria – w codziennej pracy taki styl rozwiązywania problemów pozwala szybciej wychwytywać i naprawiać błędy, a to przecież kluczowe w projektach IT.

Pytanie 14

Jakie działanie związane z klasą abstrakcyjną jest niedozwolone?

A. Określenie metody wirtualnej
B. Rozszerzanie tej klasy
C. Definiowanie pól publicznych
D. Utworzenie instancji tej klasy
Klasy abstrakcyjne w programowaniu obiektowym to fundament, który umożliwia wprowadzenie abstrakcji i polimorfizmu. Ich głównym celem jest zdefiniowanie wspólnego interfejsu dla klas pochodnych, natomiast nie można tworzyć ich instancji. Przykładem może być klasa abstrakcyjna 'Pojazd', która definiuje metody takie jak 'przyspiesz' i 'hamuj', ale sama nie ma implementacji tych metod. Klasy, które dziedziczą po 'Pojazd', takie jak 'Samochód' czy 'Motocykl', implementują te metody, co umożliwia ich użycie. Zgodnie z zasadami SOLID, klasa abstrakcyjna powinna być używana jako baza dla innych klas, a nie jako samodzielny obiekt. W związku z tym, próbując stworzyć instancję klasy abstrakcyjnej, napotkamy błąd kompilacji. Takie zachowanie jest zgodne z wieloma językami programowania, takimi jak Java, C# czy C++, gdzie klasy abstrakcyjne są kluczowym elementem budowy hierarchii klas oraz wzorów projektowych.

Pytanie 15

Zamieszczony kawałek kodu w języku C# tworzy hasło. Wskaż prawdziwe stwierdzenie dotyczące cech tego hasła?

var random = new Random();
string pulaZnakow =
    "abcdefghijklmnopqrstuwxyzABCDEFGHIJKLMNOPQRSTUVWXYZ0123456789";
int dlPuli = pulaZnakow.Length - 1;
char znak;
string wynik = "";

for(int i = 0; i < 8; i++)  {
    znak = pulaZnakow[random.Next(0, dlPuli)];
    wynik += znak;
}
A. Ma maksymalną długość 7 znaków, co ustala zmienna i.
B. Może zawierać małe oraz wielkie litery, cyfry i znaki specjalne.
C. Może zawierać małe i wielkie litery oraz cyfry.
D. Ma 8 znaków lub więcej i zawiera małe oraz wielkie litery, a także cyfry.
Fragment programu w języku C# generuje hasło, które zawiera małe i wielkie litery oraz cyfry. W kodzie widzimy, że zmienna pulaZnakow zawiera wszystkie małe litery alfabetu, wszystkie wielkie litery oraz cyfry od 0 do 9. Zmienna dlPuli przechowuje długość ciągu znaków, co umożliwia losowe wybieranie znaków z pełnego zakresu dostępnych znaków. W pętli for odbywa się iteracja 8 razy, co oznacza, że każde generowane hasło ma długość 8 znaków. Każdy znak jest losowo wybierany z puli, co zapewnia różnorodność i brak uprzedzeń w doborze znaków. Warto również zwrócić uwagę na praktyczne użycie klasy Random, która jest standardem w przypadkowej generacji danych w C#. Takie podejście jest zgodne z najlepszymi praktykami, gdzie hasła powinny mieć różnorodne znaki, co zwiększa ich siłę i trudność złamania. Dobrym pomysłem jest również dodanie symboli specjalnych dla jeszcze większego bezpieczeństwa, co można łatwo zaimplementować modyfikując pule dostępnych znaków.

Pytanie 16

Przedstawione kody zawierają realizację funkcji oraz jeden zdefiniowany test automatyczny, który weryfikuje działanie funkcji w przypadku, gdy argumentem jest liczba ujemna. W miejsce kropek należy dodać drugi test, który sprawdzi funkcjonalność funkcji, kiedy argumentem jest liczba dodatnia. Który z poniższych kodów jest odpowiedni do tego testu?

export function fun1(number) {
    if (number < 0)
        number = number * (-1);
    return number;
}
describe('fun1', () => {
    it('test1', () => {
        const result = fun1(-1);
        expect(result).toBe(1);
    })
    ...
})
it('test2', () => {
    const result = fun1(1);
    expect(result).toBe(result+1);
})
A.
it('test2', () => {
    const result = fun1(2);
    expect(result).toBe(-2);
})
B.
it('test2', () => {
    const result = fun1(2);
    expect(result).toBe(2);
})
C.
it('test2', () => {
    const result = fun1(1);
    expect(result).toBe(-1);
})
D.
A. Odpowiedź C
B. Odpowiedź D
C. Odpowiedź B
D. Odpowiedź A
Poprawna odpowiedź to C ponieważ funkcja fun1 zwraca liczbę taką jaka jest z wyjątkiem sytuacji gdy liczba jest ujemna wtedy zwraca jej wartość bezwzględną Test C sprawdza wartość dodatnią 2 gdzie rezultat jest zgodny z oczekiwaniami i funkcja zwraca 2 co jest poprawnym wynikiem To testowanie zgodne z zasadą jednostkowych testów gdzie ważne jest aby funkcje były testowane na różne przypadki brzegowe w tym na wartości ujemne i dodatnie Implementacja jednostkowych testów pozwala na automatyczne sprawdzanie poprawności działania kodu co jest dobrą praktyką w programowaniu Szczególnie ważne jest aby testować funkcje krytyczne i te które mają potencjał do wystąpienia błędów związanych z nieoczekiwanymi danymi wejściowymi Przykład ten pokazuje jak ważne jest aby testy były dokładne i pokrywały różnorodne scenariusze użytkowania co pozwala na wczesne wychwycenie błędów i zapewnienie stabilności aplikacji W tej sytuacji testując wartość 2 zapewniamy że funkcja zachowuje się poprawnie dla wartości dodatnich co jest zgodne z oczekiwaniami programistycznymi

Pytanie 17

Jakie są różnice między kompilatorem a interpretem?

A. Interpreter konwertuje kod źródłowy na język maszynowy przed jego kompilacją
B. Kompilator przetwarza kod na język maszynowy w momencie jego wykonywania
C. Kompilator przekształca kod źródłowy na język maszynowy przed uruchomieniem aplikacji
D. Interpreter tworzy plik wykonywalny, który funkcjonuje niezależnie od otoczenia
Kompilator zamienia kod źródłowy na język maszynowy zanim program się uruchomi. W efekcie dostajemy plik wykonywalny, taki jak .exe w Windowsie. To fajne, bo po skompilowaniu aplikacja działa samodzielnie i nie potrzeba jej tłumaczyć od nowa. Dzięki temu programy, które są skompilowane, są zazwyczaj dużo szybsze i lepiej zoptymalizowane niż te, które są interpretowane. Warto wiedzieć, że kompilatory są wykorzystywane w językach takich jak C, C++ czy Java. Kompilacja ma też tę zaletę, że można wykrywać błędy jeszcze przed uruchomieniem programu, co jest naprawdę przydatne.

Pytanie 18

Która grupa typów zawiera wyłącznie typy złożone?

A. class, struct, float
B. char, struct, union
C. unsigned, struct, float
D. class, struct, union
W tej odpowiedzi trafiłeś w sedno, bo class, struct oraz union to typowe przykłady typów złożonych w językach programowania takich jak C++ czy C. Każdy z nich służy do przechowywania bardziej skomplikowanych struktur danych niż zwykłe typy proste jak int czy float. Klasa (class) to podstawa programowania obiektowego. Pozwala łączyć dane i funkcje w jeden byt – obiekt. Z mojego doświadczenia korzystanie z klas daje ogromne możliwości, bo można ukrywać szczegóły implementacji czy stosować dziedziczenie – co jest nieocenione przy większych projektach. Struktura (struct) to taki trochę prostszy wariant klasy, szczególnie w C, gdzie nie obsługuje ona metod czy hermetyzacji, ale w C++ różnice się zacierają. Union natomiast pozwala na oszczędność pamięci – kilka pól dzieli ten sam obszar pamięci, czyli tylko jedno z nich jest aktywne w danej chwili. To się przydaje np. w programowaniu niskopoziomowym, obsłudze różnych protokołów czy pracy z rejestrami sprzętowymi. Według standardów ISO/IEC dla języka C++ (np. 14882:2017), właśnie te trzy typy należą bezdyskusyjnie do grupy złożonych, bo są zbudowane z innych typów i pozwalają lepiej modelować rzeczywistość. Warto pamiętać, że typy złożone są podstawą nowoczesnych technik projektowania oprogramowania. W praktyce, nawet w prostych aplikacjach, korzystanie z tych struktur podnosi czytelność i ułatwia przyszłą rozbudowę kodu.

Pytanie 19

W jaki sposób można załadować tylko komponent z biblioteki React?

A. import React.Component from 'react'
B. import { Component } from 'react'
C. import Component from 'react'
D. import [ Component ] from 'react'
Użycie składni import { Component } from 'react' to zdecydowanie najczęściej spotykany i najbardziej rekomendowany sposób importowania tylko wybranego komponentu z biblioteki React. To tzw. import nazwany, czyli dokładnie wskazujesz, który kawałek kodu chcesz wyciągnąć z całego modułu. W praktyce, jest to bardzo czytelne i pozwala na jasne zarządzanie zależnościami w pliku. Moim zdaniem ma to ogromne znaczenie w większych projektach, bo łatwo potem znaleźć, które elementy są faktycznie wykorzystywane w danym pliku. Co ważne, taka technika importowania jest w pełni zgodna ze standardami ES6, właściwie każdy nowoczesny projekt front-endowy na tym bazuje. Przykład praktyczny: jeśli chcesz stworzyć klasowy komponent React, wystarczy napisać import { Component } from 'react', a potem class MyClass extends Component {...}. Jest to nieco bardziej eleganckie niż importowanie całego obiektu React (np. import React from 'react'), zwłaszcza jeśli nie potrzebujesz całej funkcjonalności. Dodatkowo, takie rozwiązanie może wpływać pozytywnie na bundlowanie kodu, bo nie ściągasz do projektu niepotrzebnych fragmentów biblioteki. Swoją drogą, coraz częściej widać, że programiści skupiają się na minimalizowaniu importów i czytelności kodu – właśnie przez wybór takich rozwiązań.

Pytanie 20

Zawarty w ramce opis licencji sugeruje, że mamy do czynienia z licencją

Rodzaj licencji, który zapewnia otwarty dostęp do oprogramowania dla wszystkich użytkowników programu, którego dotyczy: prawo do darmowego użytkowania, kopiowania, rozpowszechniania oraz tworzenia modyfikacji, ulepszania i rozbudowania.
A. Open Source
B. Freeware
C. Shareware
D. OEM
Opis podany w pytaniu idealnie pasuje do koncepcji licencji Open Source. W praktyce oznacza to, że każdy użytkownik ma nie tylko prawo korzystać z oprogramowania za darmo, ale także może pobierać kod źródłowy, analizować go, modyfikować, ulepszać i nawet udostępniać dalej własne warianty. To daje ogromne możliwości rozwoju – nie tylko dla pojedynczych programistów, lecz przede wszystkim dla całych społeczności, które budują narzędzia i rozwiązania dużo szybciej niż zamknięte firmy. Przykłady? Linux, GIMP, LibreOffice, czy nawet przeglądarka Firefox. Moim zdaniem, to jest wręcz fundament nowoczesnego IT – wiele firm (nawet tych największych, typu Google czy Microsoft) opiera się dziś na rozwiązaniach Open Source, bo to daje elastyczność, bezpieczeństwo i transparentność. Branżowe standardy, np. licencja GNU GPL lub MIT, jasno określają zasady współdzielenia i ochrony praw autorskich. Dobra praktyka to zawsze sprawdzić warunki licencji przed wdrożeniem projektu w firmie albo szkole. Fajnie jest też pamiętać, że Open Source to nie tylko darmowość, ale przede wszystkim filozofia dzielenia się wiedzą, co w informatyce często prowadzi do innowacji i lepszej jakości kodu.

Pytanie 21

Co należy zrobić w sytuacji silnego krwawienia z rany?

A. Przepłukać ranę wodą utlenioną i zostawić do wyschnięcia
B. Nałożyć elastyczny bandaż bez ucisku
C. Poczekać, aż krwawienie ustanie samoistnie
D. Założyć opatrunek uciskowy oraz unieść kończynę powyżej poziomu serca
Założenie opatrunku uciskowego i uniesienie kończyny powyżej poziomu serca to najskuteczniejszy sposób na zatrzymanie silnego krwotoku z rany. Opatrunek uciskowy powoduje mechaniczne zamknięcie naczyń krwionośnych, co spowalnia lub całkowicie zatrzymuje wypływ krwi. Podniesienie kończyny dodatkowo zmniejsza ciśnienie krwi w obszarze rany, co ogranicza krwawienie. Ważne jest, aby nie zdejmować opatrunku, nawet jeśli przesiąknie krwią – należy dołożyć kolejną warstwę materiału. W sytuacjach ekstremalnych, gdy opatrunek uciskowy nie zatrzymuje krwawienia, można zastosować opaskę uciskową (tzw. stazę), ale tylko w ostateczności, gdy inne metody zawiodą. Takie działania mogą zapobiec wstrząsowi krwotocznemu i uratować życie poszkodowanego.

Pytanie 22

Która metoda wyszukiwania potrzebuje posortowanej listy do prawidłowego działania?

A. Wyszukiwanie binarne
B. Wyszukiwanie sekwencyjne
C. Wyszukiwanie z hashem
D. Wyszukiwanie liniowe
Wyszukiwanie binarne wymaga posortowanej tablicy do działania, co pozwala na dzielenie tablicy na pół przy każdym kroku, redukując liczbę operacji do O(log n). Algorytm ten działa poprzez porównanie poszukiwanego elementu ze środkowym elementem tablicy – jeśli element jest mniejszy, wyszukiwanie kontynuuje w lewej części tablicy, a jeśli większy, w prawej. Dzięki tej efektywności, wyszukiwanie binarne jest szeroko stosowane w bazach danych, systemach plików oraz aplikacjach, które operują na dużych zbiorach danych. Wyszukiwanie binarne jest prostym, ale potężnym algorytmem, który znacząco skraca czas przeszukiwania dużych zbiorów.

Pytanie 23

Jaką rolę pełni debugger w trakcie programowania?

A. Do automatycznego generowania dokumentacji projektu
B. Do wykrywania błędów w czasie działania programu
C. Do kontrolowania wersji kodu źródłowego
D. Do konwersji kodu źródłowego na język maszynowy
Debugger to takie narzędzie, które pomaga programistom w znajdowaniu błędów i śledzeniu, co się dzieje z programem, kiedy go uruchamiamy. Można go zatrzymać w dowolnym momencie, co nazywamy breakpoints, i wtedy można zobaczyć, jakie zmienne mają jakie wartości. Dzięki temu można łatwiej dostrzegać błędy logiczne czy składniowe. Wydaje mi się, że to naprawdę ważne narzędzie w pracy każdego programisty, bo ułatwia życie!

Pytanie 24

Wynikiem wykonania poniższego fragmentu kodu jest wyświetlenie liczb z zakresu od 2 do 20, które są

for (let number = 2; number <= 20; number++) {
    let check = true;
    for (let test = 2; test < number; test++) {
        if (number % test === 0) {
            check = false;
            break;
        }
    }
    if (check) console.log(number);
}
A. podzielne przez wartość zmiennej test.
B. pierwsze.
C. parzyste.
D. podzielne przez wartość zmiennej check.
Kod wypisuje liczby pierwsze, czyli takie, które mają dokładnie dwa dzielniki: 1 i samą siebie. Liczby pierwsze są podstawą w wielu dziedzinach matematyki i informatyki, szczególnie w kryptografii i algorytmach. Wyszukiwanie liczb pierwszych w danym przedziale to popularne zadanie, które pozwala na lepsze zrozumienie iteracji, pętli i warunków logicznych w programowaniu. Algorytm ten jest również wykorzystywany w optymalizacji algorytmów szyfrowania i generowania kluczy.

Pytanie 25

Które z wymienionych oznaczeń wskazuje na liniową złożoność algorytmu?

A. O(log n)
B. O(1)
C. O(n)
D. O(n²)
O(1) oznacza stałą złożoność czasową, co oznacza, że algorytm wykonuje tę samą liczbę operacji niezależnie od rozmiaru danych wejściowych – jest to typowe dla operacji na haszmapach lub tablicach asocjacyjnych. O(n²) oznacza kwadratową złożoność algorytmu, gdzie liczba operacji rośnie proporcjonalnie do kwadratu liczby elementów – jest to charakterystyczne dla algorytmów takich jak Bubble Sort czy Insertion Sort. O(log n) wskazuje na logarytmiczną złożoność i jest typowe dla algorytmów wyszukiwania binarnego (Binary Search) i niektórych algorytmów operujących na drzewach.

Pytanie 26

Jakie rozwiązanie jest najbardziej odpowiednie przy projektowaniu aplikacji, która ma funkcjonować na różnych systemach operacyjnych?

A. Opracowanie dedykowanego kodu dla każdej platformy
B. Koncentrowanie się wyłącznie na estetyce aplikacji
C. Pełne dopasowanie aplikacji do systemu Windows
D. Wykorzystanie technik responsywnego projektowania interfejsu
Wykorzystanie technik responsywnego projektowania interfejsu to obecnie jedno z najskuteczniejszych rozwiązań, jeśli chodzi o tworzenie aplikacji działających na różnych systemach operacyjnych. Moim zdaniem, to podejście daje największą elastyczność i wygodę zarówno dla użytkownika, jak i dla samego zespołu developerskiego. Responsywność nie sprowadza się tylko do zmiany rozmiaru okna, ale także do automatycznego dostosowania elementów interfejsu do różnych rozdzielczości, DPI czy nawet gestów obsługiwanych przez konkretne urządzenia. Dzięki temu aplikacja może wyglądać i działać spójnie niezależnie od tego, czy uruchamiana jest na Windowsie, MacOS, Linuksie czy nawet na mobilnych systemach operacyjnych. W praktyce często korzysta się z frameworków takich jak Flutter, React Native albo Electron, które już "z pudełka" oferują narzędzia do tworzenia responsywnych, wieloplatformowych aplikacji. Branżowe standardy, szczególnie te, które dotyczą UX/UI (na przykład wytyczne Material Design czy Human Interface Guidelines od Apple), mocno podkreślają wagę responsywności i uniwersalności rozwiązań. Co ciekawe, dobrze zaprojektowana responsywna aplikacja jest też łatwiejsza w utrzymaniu i rozwoju, bo zamiast kilku osobnych wersji kodu, mamy jedną, dobrze przemyślaną bazę. To oszczędza czas, zasoby i minimalizuje ryzyko powstawania błędów. Sam przećwiczyłem wiele takich przypadków i widać, że inżynieria oprogramowania idzie właśnie w stronę uniwersalnych, "adaptacyjnych" rozwiązań.

Pytanie 27

Która z dokumentacji funkcji odpowiada przedstawionemu kodowi źródłowemu?

static int Abs(int liczba)
{
    if (liczba < 0)
        liczba *= -1;
    return liczba;
}
Dokumentacja 1:
/*******************
* nazwa: Abs
* opis: liczy wartość bezwzględną
* zwracana: brak
* argumenty: liczba całkowita
*******************/
Dokumentacja 2:
/*******************
* nazwa: Abs
* opis: liczy wartość bezwzględną
* zwracana: wartość bezwzględna z liczby całkowitej
* argumenty: liczba całkowita
*******************/
Dokumentacja 3:
/*******************
* nazwa: Abs
* opis: liczy potęgę liczby
* zwracana: potęga z liczby całkowitej
* argumenty: dwie liczby całkowite
*******************/
Dokumentacja 4:
/*******************
* nazwa: Abs
* opis: liczy potęgę liczby
* zwracana: potęga z liczby całkowitej
* argumenty: liczba całkowita
*******************/
A. Dokumentacja 1
B. Dokumentacja 4
C. Dokumentacja 3
D. Dokumentacja 2
Dokumentacja 2 zdecydowanie najlepiej pasuje do przedstawionej funkcji. Zwróć uwagę, że sama definicja funkcji „Abs” w kodzie przyjmuje jeden argument typu całkowitego (int) i zwraca także liczbę całkowitą. Jej zadaniem jest zwrócenie wartości bezwzględnej tej liczby, co dokładnie opisuje fragment: „zwracana: wartość bezwzględna z liczby całkowitej”. To bardzo ważne, bo w programowaniu – a szczególnie w językach takich jak C# czy C++ – jasna i kompletna dokumentacja pozwala potem innym korzystać z funkcji bez konieczności zaglądania do jej wnętrza. W praktyce, takie szczegółowe opisywanie co zwraca dana funkcja i jakie przyjmuje argumenty, znacznie przyspiesza pracę w większych zespołach. Standardem branżowym jest właśnie precyzyjne określanie typu zwracanego i opisu działania, a nie tylko suchy komentarz typu „zwraca: brak” (co byłoby niezgodne z kodem!). Co ciekawe, w wielu firmach stosuje się rozbudowane systemy dokumentacji (np. Doxygen czy XML doc w .NET), które niejako wymuszają takie dokładne opisy. Osobiście uważam, że przyzwyczajenie się do dobrych praktyk dokumentowania funkcji już na etapie nauki procentuje w przyszłości – mniej pytań w zespole, mniej nieporozumień. Ta konkretna dokumentacja spełnia wszystkie kluczowe kryteria: podaje nazwę, precyzyjny opis, prawidłowy typ zwracanej wartości oraz właściwy typ i opis argumentu. Idealnie odzwierciedla, co robi ten fragment kodu, a to podstawa w pisaniu czytelnych i bezpiecznych aplikacji.

Pytanie 28

Które z poniższych zdań najlepiej określa funkcję zaprzyjaźnioną w ramach klasy?

A. Funkcja, która uruchamia się automatycznie po stworzeniu obiektu
B. Funkcja, która ma dostęp do prywatnych pól i metod klasy, z którą jest zaprzyjaźniona
C. Funkcja, która jest statyczna i nie ma możliwości modyfikacji pól klasy
D. Funkcja, która pozwala na dziedziczenie wielokrotne
Funkcja zaprzyjaźniona (ang. friend function) to funkcja, która ma dostęp do prywatnych i chronionych pól oraz metod klasy, mimo że nie jest jej częścią. Służy do realizacji operacji wymagających bezpośredniego dostępu do wewnętrznych elementów klasy, ale bez naruszania zasad hermetyzacji. Przykład w C++: `class Konto { private: double saldo; friend void wyswietlSaldo(Konto k); }`. Funkcja `wyswietlSaldo` może odczytać pole `saldo`, mimo że jest ono prywatne. Funkcje zaprzyjaźnione są używane, gdy konieczna jest bliska współpraca między klasami lub funkcjami, ale nie chcemy nadmiernie otwierać interfejsu klasy.

Pytanie 29

Zaproponowany fragment kodu w Android Studio realizuje metodę nasłuchującą do obsługi wydarzenia:

przycisk = (Button) findViewById(R.id.yes_button);
przycisk.setOnClickListener(new View.OnClickListener() { ... });
A. zmiany w polu tekstowym
B. zmiany stanu kontrolki Switch
C. naciśnięcia przycisku
D. wybór daty
Metoda OnClickListener, to coś, co na pewno warto znać, gdy pracujesz z aplikacjami na Androida. Gdy użytkownik klika przycisk, wywoływana jest metoda onClick. I tu możesz zrobić różne rzeczy, jak na przykład przejść do innego ekranu, zapisać dane albo uruchomić jakąś akcję w tle. To jest dobry przykład wzorca projektowego zwanego Delegacja, który pomaga oddzielić to, co widzisz w interfejsie, od tego, co dzieje się w aplikacji. Dzięki temu łatwiej zarządzać kodem i wprowadzać zmiany. Fajnie jest, gdy logikę umieszczasz w osobnych metodach, bo wtedy testowanie całej aplikacji staje się prostsze. Przykłady? Możesz na przykład użyć OnClickListenera, żeby zrobić logowanie po kliknięciu przycisku lub wysłać formularz. Pamiętaj też, żeby unikać ciężkich operacji w metodzie onClick, żeby aplikacja działała płynnie.

Pytanie 30

Wskaż poprawny pod względem składniowym kod dla formatu JSON, który jest używany do wymiany danych między backendem a frontendem aplikacji.

osoby: [
  {imię: 'Anna', wiek: '31' },
  {imię: 'Krzysztof', wiek: '25' }
]
"osoby": [
  {"imię": "Anna", "wiek": 31 },
  {"imię": "Krzysztof", "wiek": 25 }
]
Kod 1Kod 2
<osoby>
  <imie>Anna</imie>
  <wiek>31</wiek>
  <imie>Krzysztof</imie>
  <wiek>25</wiek>
</osoby>
struct osoby {
  imie: {Anna}, wiek:{31};
  imie: {Krzysztof}, wiek:{25}
};
Kod 3Kod 4
A. Kod2
B. Kod1
C. Kod3
D. Kod4
Kod2 jest spoko, bo składnia jest w porządku dla JSON. Używasz odpowiednich znaków i struktur, więc wszystko gra. JSON to taki format do wymiany danych, który często wykorzystuje się w komunikacji między frontendem a backendem. Zgadza się ze standardem ECMA-404. Pamiętaj, że klucze i wartości tekstowe powinny być w podwójnych cudzysłowach, co widać w Kod2. Twój przykładowy kod pokazuje tablicę obiektów, gdzie każdy obiekt ma pary klucz-wartość, a przecinki i nawiasy klamrowe są na swoim miejscu. To naprawdę dobry sposób, bo ułatwia współpracę między różnymi elementami aplikacji. JSON ma ważne zastosowanie w AJAX, bo dzięki niemu możemy dynamicznie aktualizować treści na stronie bez jej przeładowania. To jest mega przydatne w nowoczesnych aplikacjach typu SPA, gdzie JSON odgrywa kluczową rolę w zarządzaniu stanem aplikacji i komunikacji.

Pytanie 31

W zestawieniu zaprezentowano doświadczenie zawodowe pracowników firmy IT. Do stworzenia aplikacji front-end powinien/powinna zostać wyznaczony/a

PracownikZnajomość technologii lub programów
AnnaInkscape, Corel Draw
KrzysztofAngular
PatrykHTML, CSS
EwaDjango, .NET
A. Anna
B. Krzysztof
C. Ewa
D. Patryk
Krzysztof to naprawdę świetny wybór na budowę aplikacji front-end, bo zna Angulara, który jest jednym z najpopularniejszych frameworków do aplikacji jednostronicowych. Dzięki Angularowi można tworzyć dynamiczne i responsywne interfejsy, co jest mega ważne w projektach front-end. Ogólnie rzecz biorąc, ten framework opiera się na komponentach, co zdecydowanie ułatwia pracę z kodem i pozwala na jego ponowne wykorzystanie. W połączeniu z TypeScriptem, Angular daje duże możliwości, bo mocne typowanie zmniejsza ryzyko błędów i poprawia czytelność kodu. Zrozumienie, jak działa aplikacja i jakie są dobre praktyki, takie jak modularność czy testowanie, też jest istotne, żeby wykorzystać Angulara w pełni. Krzysztof ma tę wiedzę i potrafi wdrażać najlepsze praktyki, jak architektura MVC, co sprawia, że aplikacje są bardziej skalowalne i łatwiejsze w utrzymaniu. Dodatkowo, Angular robi też sporo, żeby aplikacje działały szybko, co jest ważne dla doświadczenia użytkownika. Dlatego wybierając Krzysztofa, mamy pewność, że projekt będzie zgodny z nowymi standardami i spełni oczekiwania użytkowników w zakresie interfejsu.

Pytanie 32

Podejście obiektowe w rozwiązywaniu problemów obejmuje między innymi:

A. pola, metody, rekurencję oraz kwerendy
B. wyzwalacze i polimorfizm
C. klasy, obiekty oraz hermetyzację
D. zmienne, procedury oraz funkcje
Podejście obiektowe, zwane też programowaniem obiektowym (OOP), naprawdę opiera się na takich pojęciach jak klasy, obiekty i hermetyzacja. Klasa to taki szablon, z którego tworzy się obiekty – czyli konkretne instancje tej klasy działające w pamięci komputera. Hermetyzacja polega na tym, że ukrywamy szczegóły implementacji i wystawiamy na zewnątrz tylko niezbędne interfejsy. Moim zdaniem to jest jeden z najważniejszych aspektów OOP, bo pozwala nam lepiej zarządzać złożonością dużych systemów. Przykładowo, w językach takich jak Java czy C#, klasa samochód może mieć prywatne pola (np. numer VIN), a dostęp do nich uzyskujemy tylko przez określone publiczne metody (gettery i settery). To bardzo pomaga, gdy w zespole kilka osób pracuje nad tym samym kodem – nie trzeba wiedzieć wszystkiego o wnętrzu klasy, by z niej korzystać. W praktyce, modelowanie problemów za pomocą obiektów i klas pozwala odwzorować realne byty z rzeczywistego świata w oprogramowaniu. Standardy branżowe, jak SOLID czy zasada pojedynczej odpowiedzialności, podkreślają konieczność stosowania hermetyzacji, bo to przekłada się na elastyczność i łatwość utrzymania kodu. Z mojego doświadczenia, jeśli dobrze opanujesz te podstawy OOP, dużo szybciej zrozumiesz bardziej zaawansowane koncepty, jak dziedziczenie czy polimorfizm. To naprawdę solidny fundament, z którego korzysta praktycznie każdy nowoczesny język programowania.

Pytanie 33

W którym przypadku algorytm sortowania bąbelkowego działa z optymalną wydajnością?

A. Dla tablicy uporządkowanej rosnąco
B. Dla tablicy losowej
C. Dla tablicy uporządkowanej malejąco
D. Dla tablicy z dużą liczbą powtórzeń
W przypadku tablicy posortowanej malejąco algorytm bąbelkowy działa najmniej efektywnie, ponieważ wymaga pełnej liczby przejść i zamian, osiągając złożoność O(n²). Dla losowych tablic sortowanie bąbelkowe również wykonuje dużą liczbę porównań i zamian. Tablice o dużej liczbie powtórzeń mogą zwiększać liczbę iteracji, ponieważ algorytm nadal musi porównać wszystkie elementy, aby upewnić się, że są one we właściwej kolejności.

Pytanie 34

Jakie z wymienionych narzędzi służy do emulacji mobilnych urządzeń podczas developowania aplikacji?

A. TensorFlow
B. Numpy
C. Genymotion
D. Postman
Genymotion to jedno z najbardziej zaawansowanych narzędzi do emulacji urządzeń mobilnych podczas tworzenia aplikacji na system Android. Umożliwia symulowanie działania aplikacji na różnych urządzeniach i wersjach systemu Android, co pozwala programistom na testowanie kompatybilności i wydajności aplikacji w różnych warunkach. Genymotion oferuje szybkie emulowanie, obsługę GPS, kamery oraz czujników, co czyni go niezwykle przydatnym narzędziem w procesie rozwoju aplikacji mobilnych. Dzięki wsparciu dla integracji z Android Studio, Genymotion jest popularnym wyborem wśród deweloperów tworzących aplikacje na platformę Android.

Pytanie 35

Wskaż algorytm sortowania, który nie jest stabilny?

A. sortowanie bąbelkowe
B. sortowanie przez zliczanie
C. sortowanie szybkie
D. sortowanie przez wstawianie
Sortowanie szybkie (Quick Sort) to algorytm, który faktycznie nie jest stabilny w swojej podstawowej wersji. To znaczy, jeśli w kolekcji są dwa identyczne elementy pod względem klucza sortowania, po wykonaniu Quick Sort ich kolejność względem siebie może się zmienić. Z moich doświadczeń wynika, że to może mieć znaczenie, na przykład gdy sortujemy obiekty według jednego pola, ale chcemy zachować kolejność według innego – czasem w praktyce, np. przy obsłudze rekordów w bazach danych, stabilność sortowania gwarantuje spójność wyników. Quick Sort jest jednak bardzo popularny, bo ogólnie działa bardzo szybko i jest efektywny pamięciowo, stąd często go się używa tam, gdzie stabilność nie jest wymagana. W niektórych implementacjach można próbować uczynić Quick Sort stabilnym, ale wymaga to dodatkowych zabiegów i nie jest standardem – biblioteki standardowe (np. C++ std::sort) właśnie z tego powodu nie gwarantują stabilności Quick Sorta. W praktycznych projektach, jeśli zależy Ci na stabilności, lepiej użyć sortowania przez wstawianie lub przez zliczanie. Sortowanie bąbelkowe i przez wstawianie są wręcz typowe do nauki stabilnych algorytmów, a sortowanie przez zliczanie nawet dla dużych zbiorów cały czas pilnuje kolejności równych elementów. Quick Sort jest świetny, ale warto znać jego ograniczenia, szczególnie w aplikacjach biznesowych albo pracy z dużymi, złożonymi strukturami danych.

Pytanie 36

W zamieszczonej ramce znajdują się notatki testera dotyczące przeprowadzanych testów aplikacji. Jakiego typu testy planuje przeprowadzić tester?

  • zmierzyć czas zalogowania się użytkownika
  • ustalić domyślną liczbę produktów na stronie, dla której renderowanie jest akceptowalne czasowo
  • czy wizualizacja danych na mapie przebiega bez opóźnień?
  • czy czas logowania wzrasta znacznie przy logowaniu 10 użytkowników, 100, 1000?
  • jaka minimalna prędkość pobierania jest wymagana, aby aplikacja była zaakceptowana przez klienta?
A. Interfejsu
B. Bezpieczeństwa
C. Wydajnościowe
D. Jednostkowe
Testy wydajnościowe są kluczowe dla zapewnienia, że system działa sprawnie pod różnym obciążeniem. Są one wykonywane, aby zrozumieć, jak aplikacja zachowuje się w warunkach rzeczywistych, kiedy wiele użytkowników korzysta z niej jednocześnie. W pytaniu wymienione zostały zadania takie jak mierzenie czasu logowania się użytkowników oraz sprawdzanie, czy czas ten wzrasta wraz ze wzrostem liczby użytkowników. To typowe aspekty testów wydajnościowych. Takie testy pomagają określić limity skalowalności i zapewniają, że aplikacja może obsługiwać oczekiwaną liczbę użytkowników bez spadku wydajności. Standardy branżowe, takie jak ISO/IEC 25010, zwracają uwagę na konieczność testowania wydajności, by zidentyfikować potencjalne wąskie gardła i zapewnić satysfakcjonujące doświadczenia użytkownikom. Dobrymi praktykami są używanie narzędzi takich jak JMeter czy LoadRunner, które umożliwiają symulację obciążenia i analizę wyników w celu optymalizacji kodu i infrastruktury. Tego typu testy są nieodzowne przed wdrożeniem aplikacji produkcyjnej, aby zapewnić jej niezawodne działanie.

Pytanie 37

Algorytmu Euklidesa, przedstawionego na schemacie, należy użyć do obliczenia.

Ilustracja do pytania
A. Najmniejszej Wspólnej Wielokrotności
B. najmniejszej liczby pierwszej w danym zakresie
C. największego elementu w zbiorze liczb
D. Największego Wspólnego Dzielnika
Algorytm Euklidesa to klasyczna metoda stosowana do wyznaczania największego wspólnego dzielnika (NWD) dwóch liczb całkowitych. Działa na zasadzie iteracyjnego odejmowania mniejszej liczby od większej aż do momentu, gdy obie liczby staną się równe. Wtedy ta wspólna wartość jest największym wspólnym dzielnikiem. Algorytm jest bardzo efektywny, nawet dla dużych liczb, co czyni go powszechnie stosowanym w praktycznych zastosowaniach, takich jak kryptografia czy optymalizacja komputerowa. W kryptografii, szczególnie w systemach kluczy publicznych, takich jak RSA, obliczanie NWD jest kluczowe dla generowania kluczy. Algorytm Euklidesa jest też podstawą dla bardziej zaawansowanych algorytmów, takich jak rozszerzony algorytm Euklidesa, który umożliwia obliczenie również współczynników liczbowych używanych w teoretycznych dowodach matematycznych. Jego implemetacja jest również często wykorzystywana w bibliotekach matematycznych języków programowania, co świadczy o jego uniwersalności i znaczeniu w dzisiejszej technologii.

Pytanie 38

Jaki komponent środowiska IDE jest niezbędny do tworzenia aplikacji webowych?

A. Narzędzie do tworzenia grafiki
B. Zarządzanie bazami danych
C. Emulator urządzeń mobilnych
D. Debugger, edytor kodu, integracja z systemem kontroli wersji
Debugger, edytor kodu oraz integracja z systemem kontroli wersji to kluczowe elementy środowiska IDE, które umożliwiają efektywną pracę nad aplikacjami webowymi. Debugger pozwala na wykrywanie i naprawianie błędów w czasie rzeczywistym, edytor kodu umożliwia szybkie pisanie i modyfikowanie kodu, a integracja z systemem kontroli wersji (np. Git) pozwala śledzić zmiany i współpracować w zespołach programistycznych. Te narzędzia stanowią podstawę pracy każdego dewelopera webowego.

Pytanie 39

Jakie informacje przedstawia diagram Gantta?

A. Plan działań w projekcie
B. Strukturę plików w projekcie
C. Model przepływu danych
D. Relacje między różnymi projektami
Diagram Gantta to narzędzie używane do wizualizacji harmonogramu zadań w projekcie. Przedstawia on zadania w układzie osi czasu, co pozwala na łatwe śledzenie terminów, zależności i etapów realizacji projektu. Diagram Gantta jest niezwykle przydatny w dużych projektach, ponieważ ułatwia planowanie zasobów i umożliwia identyfikowanie potencjalnych opóźnień. Dzięki czytelnej formie, managerowie mogą szybko ocenić, które zadania są w trakcie realizacji, a które są opóźnione. Diagramy Gantta są szeroko stosowane w zarządzaniu projektami budowlanymi, IT oraz w planowaniu kampanii marketingowych.

Pytanie 40

Wskaż typy numeryczne o stałej precyzji

A. float, double
B. long long, long double
C. bool char, string
D. int, short, long
Typy numeryczne o stałej precyzji (czyli tzw. typy całkowite) to na przykład int, short, long – dokładnie te, które wskazałeś. Działają one trochę jak liczniki – przechowują liczby całkowite w określonym zakresie, bez przecinka. Moim zdaniem to podstawa, jeśli chodzi o reprezentowanie wartości typu liczba sztuk, indeks, identyfikator – wszędzie tam, gdzie nie potrzebujemy części ułamkowej. Ich precyzja wynika z tego, że są zdefiniowane w standardzie (np. w C++ czy Javie) jako liczby całkowite reprezentowane przez określoną liczbę bitów. Dla przykładu, 32-bitowy int zawsze pomieści wartości od -2 147 483 648 do 2 147 483 647 i każdy bit jest tu ważny. W praktyce, programując mikrokontrolery albo systemy wbudowane, właściwy wybór typu o stałej precyzji potrafi decydować o stabilności i wydajności całego programu. Warto też wiedzieć, że typy te – int, short, long – nie mają błędu zaokrągleń, co często zdarza się przy operacjach na liczbach zmiennoprzecinkowych. No i jeszcze takie małe spostrzeżenie: dobrym zwyczajem jest wybieranie najmniejszego typu całkowitego, który pokryje wymagany zakres, żeby zoptymalizować zużycie pamięci. Takie podejście mocno się przydaje, zwłaszcza jak się pracuje nad większym projektem, gdzie każda optymalizacja jest na wagę złota.