Wyniki egzaminu

Nowy egzamin
Informacje o egzaminie:
  • Zawód: Technik informatyk
  • Kwalifikacja: INF.02 - Administracja i eksploatacja systemów komputerowych, urządzeń peryferyjnych i lokalnych sieci komputerowych
  • Data rozpoczęcia: 14 maja 2026 17:28
  • Data zakończenia: 14 maja 2026 17:39

Egzamin zdany!

Wynik: 20/40 punktów (50,0%)

Wymagane minimum: 20 punktów (50%)

Nowe
Analiza przebiegu egzaminu- sprawdź jak rozwiązywałeś pytania
Pochwal się swoim wynikiem!
Facebook
X.com
LinkedIn
Szczegółowe wyniki:
Pytanie 1

W systemie Linux narzędzie top pozwala na

A. porządkowanie plików według ich rozmiaru w kolejności rosnącej
B. ustalenie dla użytkownika najwyższej wartości limitu quoty
C. zidentyfikowanie katalogu zajmującego najwięcej przestrzeni na dysku twardym
D. monitorowanie wszystkich bieżących procesów
Program top jest jednym z podstawowych narzędzi dostępnych w systemie Linux, służącym do monitorowania aktywnych procesów w czasie rzeczywistym. Umożliwia on użytkownikom śledzenie zużycia zasobów systemowych, takich jak CPU, pamięć, a także identyfikację procesów, które mogą wpływać na wydajność systemu. W interfejsie top można sortować procesy według różnych kryteriów, co ułatwia zrozumienie, które z nich są najbardziej zasobożerne. Przykładowo, administrator systemu może użyć polecenia top, aby szybko zidentyfikować procesy obciążające CPU i podjąć odpowiednie działania, takie jak ich zatrzymanie lub optymalizacja. Ponadto, top jest zgodny z najlepszymi praktykami zarządzania systemem, umożliwiając administratorom monitorowanie stanu serwerów i wykrywanie problemów, co jest kluczowe w zapewnieniu stabilności i wydajności infrastruktur IT.
Pytanie 2

Aby zrealizować aktualizację zainstalowanego systemu operacyjnego Linux Ubuntu, należy wykonać polecenie

A. apt-get upgrade
B. system update
C. yum upgrade
D. kernel update
Polecenie 'apt-get upgrade' jest standardowym narzędziem używanym w systemach opartych na Debianie, w tym w Ubuntu, do aktualizacji zainstalowanych pakietów oprogramowania. Umożliwia ono pobranie i zainstalowanie nowszych wersji pakietów, które są już zainstalowane w systemie, zachowując istniejące zależności. Przykładowo, po wydaniu polecenia, system skanuje dostępne repozytoria w poszukiwaniu aktualizacji, a następnie wyświetla listę pakietów, które mogą być zaktualizowane. Użytkownik ma możliwość zaakceptowania lub odrzucenia tych aktualizacji. Dobre praktyki wskazują na regularne aktualizowanie systemu operacyjnego, aby zapewnić bezpieczeństwo i stabilność systemu. W przypadku Ubuntu, rekomenduje się również użycie polecenia 'apt-get update' przed 'apt-get upgrade', aby upewnić się, że lista pakietów jest aktualna. Dzięki systematycznym aktualizacjom, użytkownicy mogą korzystać z najnowszych funkcji i poprawek błędów, co jest kluczowe dla utrzymania infrastruktury IT w dobrym stanie.
Pytanie 3

Jakie narzędzie jest najbardziej odpowiednie do delikatnego zgięcia blachy obudowy komputera oraz przykręcenia śruby montażowej w trudno dostępnej lokalizacji?

Ilustracja do pytania
A. rys. A
B. rys. B
C. rys. D
D. rys. C
Rysunek D przedstawia szczypce długie popularnie nazywane szczypcami płaskimi lub szczypcami do biżuterii które są idealne do lekkiego odginania blachy i manipulowania małymi elementami w trudno dostępnych miejscach W przypadku pracy z obudową komputera gdzie przestrzeń jest ograniczona a precyzja kluczowa takie narzędzia są niezastąpione Szczypce te dzięki swojej smukłej i wydłużonej konstrukcji pozwalają na dotarcie do wąskich szczelin i umożliwiają manipulację małymi śrubami czy przewodami co jest szczególnie przydatne w montażu i demontażu komponentów komputerowych Obsługa takich narzędzi wymaga pewnej wprawy ale ich zastosowanie znacznie ułatwia prace serwisowe w branży komputerowej Dobrze wyprofilowane uchwyty zapewniają wygodę użytkowania i precyzję co jest istotne zwłaszcza przy czynnościach wymagających delikatności i ostrożności W praktyce codziennej przy serwisowaniu sprzętu IT takie narzędzie jest częścią podstawowego zestawu serwisowego co jest zgodne z dobrymi praktykami w branży
Pytanie 4

Jaką liczbę komputerów można zaadresować w sieci z maską 255.255.255.224?

A. 30 komputerów
B. 25 komputerów
C. 27 komputerów
D. 32 komputery
Wybór odpowiedzi 25, 27 lub 32 komputerów może wynikać z nieporozumienia dotyczącego obliczania dostępnych adresów IP w podsieci. Maska podsieci 255.255.255.224 rozdziela adres IPv4 na część identyfikującą sieć oraz część przeznaczoną dla hostów. Maska ta, zapisując w postaci binarnej, obejmuje 27 bitów dla identyfikacji sieci (11111111.11111111.11111111.11100000), co oznacza, że mamy 5 bitów na adresowanie hostów. Niektórzy mogą pomylić się w obliczeniach, przyjmując zbyt małą liczbę dostępnych adresów, co mogłoby prowadzić do błędnych odpowiedzi jak 25 czy 27. Liczba 32 wynika z nieprawidłowego zrozumienia, że wszystkie adresy IP w podsieci mogą być używane. W rzeczywistości dwa z nich są zarezerwowane. Odpowiedzi błędne wskazują na typowe trudności z koncepcją obliczania dostępnych adresów IP w sieci. Zrozumienie, że dwa adresy są zarezerwowane, jest kluczowe dla prawidłowego liczenia. W praktyce, błędne podejścia mogą prowadzić do niewłaściwego planowania adresacji w sieciach komputerowych, co w konsekwencji utrudnia efektywne zarządzanie i może spowodować problemy z komunikacją między urządzeniami. Właściwe zrozumienie tego zagadnienia jest fundamentem dla projektowania i zarządzania sieciami komputerowymi.
Pytanie 5

Czym nie jest program antywirusowy?

A. AVAST
B. PacketFilter
C. NOD32
D. AVG
Odpowiedzi AVG, NOD32 i AVAST to programy antywirusowe, które mają na celu ochronę systemów komputerowych przed złośliwym oprogramowaniem, wirusami, robakami i innymi zagrożeniami. Te aplikacje działają w oparciu o różnorodne metody detekcji, w tym skanowanie sygnatur, heurystykę oraz techniki oparte na chmurze. Na przykład, AVG wykorzystuje zarówno lokalne bazy danych do wykrywania znanych zagrożeń, jak i technologie chmurowe do identyfikacji nowych, nieznanych wirusów. NOD32 znany jest ze swojej efektywności oraz niskiego zużycia zasobów systemowych, co czyni go popularnym wyborem wśród użytkowników. AVAST, z kolei, często implementuje dodatkowe funkcje, takie jak tryb gry, aby nie zakłócać użytkownikom korzystania z gier oraz aplikacji w pełnym ekranie. Błędem jest zatem myślenie, że wszystkie odpowiedzi dotyczą tej samej kategorii oprogramowania. Podczas gdy programy antywirusowe są zaprojektowane do ochrony przed złośliwym oprogramowaniem, PacketFilter pełni zupełnie inną rolę w ekosystemie bezpieczeństwa sieciowego. Ważne jest zrozumienie, że różne narzędzia i technologie odgrywają kluczowe role w warstwach zabezpieczeń, a ich prawidłowe rozróżnienie jest fundamentem skutecznej ochrony przed zagrożeniami w cyberprzestrzeni.
Pytanie 6

Jaką normę odnosi się do okablowania strukturalnego?

A. TIA/EIA-568-B
B. IEEE 1394
C. IEC 60364
D. ISO 9001
TIA/EIA-568-B to jeden z kluczowych standardów dotyczących okablowania strukturalnego, który definiuje wymagania dla systemów telekomunikacyjnych w budynkach. Standard ten określa specyfikacje dotyczące okablowania miedzianego oraz światłowodowego, co jest niezwykle istotne w kontekście nowoczesnych rozwiązań informatycznych. TIA/EIA-568-B wprowadza zasady dotyczące projektowania, instalacji oraz testowania okablowania, co ma na celu zapewnienie wysokiej jakości transmisji danych i kompatybilności systemów różnorodnych producentów. Przykładowo, w praktyce standard ten jest używany przy tworzeniu lokalnych sieci komputerowych (LAN), gdzie istotne jest, aby wszystkie komponenty, takie jak przełączniki, routery oraz urządzenia końcowe, były ze sobą kompatybilne i spełniały określone wymagania. Zastosowanie standardu TIA/EIA-568-B przyczynia się również do łatwiejszego zarządzania i rozbudowy sieci, co jest niezwykle ważne w dynamicznie zmieniającym się środowisku technologicznym. Ponadto, przestrzeganie tego standardu może znacząco zwiększyć żywotność infrastruktury okablowania oraz zminimalizować ryzyko zakłóceń w transmisji danych.
Pytanie 7

Jak brzmi nazwa profilu użytkownika w systemie Windows, który jest zakładany podczas pierwszego logowania do komputera i zapisany na lokalnym dysku twardym, a wszelkie jego modyfikacje odnoszą się wyłącznie do maszyny, na której zostały przeprowadzone?

A. Tymczasowy
B. Obowiązkowy
C. Lokalny
D. Mobilny
Profil lokalny to typ konta użytkownika w systemie Windows, który jest tworzony podczas pierwszego logowania na danym komputerze. Główna cecha profilu lokalnego polega na tym, że jest on przechowywany na lokalnym dysku twardym, co oznacza, że wszelkie zmiany, takie jak zapisane ustawienia, aplikacje czy pliki, dotyczą tylko tego jednego komputera. Przykładem zastosowania profilu lokalnego jest sytuacja, gdy użytkownik instaluje określone oprogramowanie lub dokonuje personalizacji interfejsu użytkownika; zmiany te nie będą przenoszone na inne komputery, na których użytkownik loguje się przy użyciu tego samego konta. W praktyce, lokalne profile są często wykorzystywane w środowiskach domowych oraz małych biurach, gdzie użytkownicy nie potrzebują synchronizacji swoich danych między różnymi urządzeniami. Dobrą praktyką jest, aby administratorzy systemów regularnie tworzyli kopie zapasowe lokalnych danych użytkowników, aby zapobiec ich utracie w przypadku awarii sprzętu. Ponadto, lokalne profile mogą być w łatwy sposób zarządzane przez system Windows, co ułatwia ich konfigurację i utrzymanie.
Pytanie 8

Odnalezienie głównego rekordu rozruchowego, wczytującego system z aktywnej partycji umożliwia

A. GUID Partition Table
B. BootstrapLoader
C. CDDL
D. POST
BootstrapLoader to naprawdę fundament w procesie uruchamiania systemu operacyjnego. To właśnie on bierze na siebie zadanie odnalezienia głównego rekordu rozruchowego (Master Boot Record – MBR) lub odpowiedniego rekordu na dyskach z użyciem GPT, by wystartować system z aktywnej partycji. Z mojego doświadczenia wynika, że wszelkie manipulacje na etapie bootloadera są bardzo wrażliwe i każda drobna pomyłka potrafi kompletnie unieruchomić system. Praktyka pokazuje, że narzędzia do naprawy rozruchu (np. fixmbr, bootrec, czy narzędzia wbudowane w instalator Windows) operują właśnie na poziomie BootstrapLoadera i jego konfiguracji. Standardowo BIOS lub UEFI przekazuje sterowanie właśnie do BootstrapLoadera, który następnie ładuje kernel systemu operacyjnego z odpowiedniej partycji. To jest kluczowa część każdego procesu startu, niezależnie od tego, czy mówimy o Windowsie, Linuksie czy nawet bardziej egzotycznych systemach. Istnieje wiele rodzajów bootloaderów – od prostych (np. NTLDR, GRUB) po zaawansowane, umożliwiające wybór wielu systemów na jednym dysku. Wiedza o roli BootstrapLoadera to podstawa nie tylko dla administratorów, ale i każdego, kto myśli o poważniejszej zabawie z komputerami – moim zdaniem bez tego nie da się sprawnie diagnozować problemów ze startem systemu.
Pytanie 9

Z analizy danych przedstawionych w tabeli wynika, że efektywna częstotliwość pamięci DDR SDRAM wynosi 184 styki 64-bitowa magistrala danych Pojemność 1024 MB Przepustowość 3200 MB/s

A. 400 MHz
B. 200 MHz
C. 266 MHz
D. 333 MHz
Prawidłowa odpowiedź to 400 MHz, co wynika z architektury pamięci DDR SDRAM oraz sposobu, w jaki oblicza się jej efektywną częstotliwość. DDR SDRAM, czyli Double Data Rate Synchronous Dynamic Random Access Memory, zyskuje na efektywności poprzez przesyłanie danych zarówno na zboczu narastającym, jak i opadającym sygnału zegarowego. W praktyce, oznacza to, że dla standardowej częstotliwości zegara wynoszącej 200 MHz, pamięć ta może przetwarzać dane z efektywnością równą 400 MT/s (megatransferów na sekundę). Przy szynie danych 64-bitowej oraz przepustowości 3200 MB/s, zastosowanie pamięci DDR4 przy takiej częstotliwości jest szerokie, obejmując zarówno komputery stacjonarne, jak i laptopy oraz serwery. Przy wyborze pamięci do systemów komputerowych, warto kierować się standardami, które zapewniają optymalizację wydajności, a DDR SDRAM z efektywną częstotliwością 400 MHz jest jednym z powszechnie uznawanych wyborów dla użytkowników potrzebujących wysokiej wydajności aplikacji, takich jak gry, obróbka wideo czy obliczenia naukowe.
Pytanie 10

Możliwość weryfikacji poprawności działania pamięci RAM można uzyskać za pomocą programu diagnostycznego

A. GPU-Z
B. CPU-Z
C. S.M.A.R.T
D. Memtest86+
Memtest86+ jest specjalistycznym narzędziem diagnostycznym stworzonym do testowania pamięci RAM w systemach komputerowych. Jego działanie opiera się na wykonywaniu różnych testów, które mają na celu wykrycie błędów w pamięci operacyjnej. Testy te są niezwykle ważne, ponieważ pamięć RAM jest kluczowym komponentem systemu, który ma bezpośredni wpływ na stabilność i wydajność komputera. W przypadku wykrycia błędów, użytkownik może podjąć decyzję o wymianie uszkodzonych modułów pamięci, co może zapobiec problemom z systemem operacyjnym, takimi jak zawieszanie się czy niespodziewane błędy aplikacji. Praktycznie rzecz biorąc, Memtest86+ uruchamiany jest z bootowalnego nośnika USB lub CD, co pozwala na testowanie pamięci przed załadowaniem systemu operacyjnego. W branży komputerowej jest to jedno z najbardziej uznawanych narzędzi do diagnostyki pamięci, co czyni je standardem w przypadku problemów z RAM-em.
Pytanie 11

Oprogramowanie, które jest przypisane do konkretnego komputera lub jego komponentu i nie pozwala na reinstalację na nowszym sprzęcie zakupionym przez tego samego użytkownika, nosi nazwę

A. OEM
B. CPL
C. MOLP
D. MPL
Wybór odpowiedzi MOLP, CPL, czy MPL w kontekście opisanego pytania może prowadzić do pewnych nieporozumień dotyczących licencjonowania oprogramowania. Molp (Managed Online License Program) to model licencyjny, który często dotyczy organizacji zarządzających dużymi flotami oprogramowania, jednak nie odnosi się bezpośrednio do ograniczeń przenoszenia licencji na nowy sprzęt, co czyni tę odpowiedź niewłaściwą. Cpl (Commercial Product License) to bardziej ogólna nazwa, która nie precyzuje, w jaki sposób oprogramowanie jest licencjonowane w kontekście sprzętu, przez co nie trafia w sedno pytania. Z kolei mpl (Mozilla Public License) to licencja open-source, która dotyczy projektów rozwijanych przez Mozillę, co również nie odnosi się do kwestii przypisania oprogramowania do konkretnego komputera. Warto zauważyć, że jednym z typowych błędów myślowych jest mylenie terminologii licencyjnej i założenie, że wszystkie typy licencji są takie same w kontekście przenoszenia. Każdy model licencyjny ma swoje unikalne cechy i zasady, które należy dokładnie przestudiować, aby zrozumieć, co oznacza dla użytkowników indywidualnych oraz organizacji. Dlatego tak ważne jest, aby przed zakupem oprogramowania zwrócić uwagę na specyfikę licencji, aby uniknąć ewentualnych problemów związanych z ich używaniem i przenoszeniem.
Pytanie 12

AES (ang. Advanced Encryption Standard) to standard szyfrowania, który?

A. wykorzystuje symetryczny algorytm szyfrujący
B. jest następcą DES (ang. Data Encryption Standard)
C. nie może być stosowany do szyfrowania plików
D. nie może być wdrożony w sprzęcie
Wybrane odpowiedzi sugerują błędne zrozumienie zasad działania algorytmu AES oraz kontekstu jego wykorzystania. Stwierdzenie, że AES nie może być wykorzystany przy szyfrowaniu plików, jest nieprawdziwe, ponieważ algorytm ten znalazł szerokie zastosowanie w różnych formatach plików, w tym w dokumentach, zdjęciach, a także w archiwach. Wręcz przeciwnie, wiele systemów plików i aplikacji do przechowywania danych opiera się na AES, aby zapewnić ich bezpieczeństwo. Ponadto, twierdzenie, że AES jest poprzednikiem DES, jest mylące, ponieważ to DES był wcześniejszym standardem, a AES został opracowany jako jego następca, który oferuje większe bezpieczeństwo i lepszą wydajność. Z kolei informacja o tym, że AES nie może być zaimplementowany sprzętowo, jest fałszywa; AES jest efektywnie implementowany w wielu urządzeniach sprzętowych, takich jak procesory i dedykowane układy scalone, co pozwala na szybką i wydajną obsługę szyfrowania. Te nieprawidłowe przekonania mogą prowadzić do dezinformacji na temat możliwości i zastosowań algorytmu AES, co jest niebezpieczne w kontekście planowania architektur bezpieczeństwa danych.
Pytanie 13

W systemie Linux polecenie chmod 321 start spowoduje nadanie następujących uprawnień plikowi start:

A. czytanie, zapis i wykonanie dla właściciela pliku, zapis i wykonanie dla grupy i czytanie dla pozostałych.
B. pełna kontrola dla użytkownika root, zapis i odczyt dla użytkownika standardowego, odczyt dla pozostałych.
C. zapis, odczyt i wykonanie dla użytkownika root, odczyt i wykonanie dla użytkownika standardowego, odczyt dla pozostałych.
D. wykonanie i zapis dla właściciela pliku, zapis dla grupy, wykonanie dla pozostałych.
Uprawnienia pliku w systemie Linux są często mylone przez początkujących, zwłaszcza przy korzystaniu z notacji oktalnej w poleceniu chmod. Częstym błędem jest utożsamianie wysokich wartości (np. 7) z pełną kontrolą, a niższych wyłącznie z odczytem czy zapisem, bez zrozumienia, że każda cyfra to suma bitów odpowiadających uprawnieniom: odczyt (4), zapis (2) i wykonanie (1). Przykładowo, 3 to zapis i wykonanie, ale bez odczytu, co jest dość nietypowe i nieintuicyjne. Wielu osobom wydaje się, że root zawsze ma pełną kontrolę, ale chmod 321 nie nadaje żadnych specjalnych uprawnień roota – root i tak może wszystko, niezależnie od chmod. Innym typowym błędem jest przekonanie, że środkowa cyfra (grupa) odnosi się do użytkowników standardowych – tymczasem to konkretna grupa pliku. Pojawia się też zamieszanie wokół tego, że wykonanie (execute) często oznacza pełny dostęp – w praktyce pozwala tylko uruchamiać plik jako program lub wejść do katalogu. Zestaw 321 nie daje nigdzie pełnej kombinacji odczytu, zapisu i wykonania ani nie przypisuje żadnej grupie odczytu, co łatwo przeoczyć. Warto pamiętać, że najczęściej spotykane uprawnienia to 644 (czyli odczyt/zapis dla właściciela, odczyt dla grupy i innych) albo 755, ale w poleceniu z pytania każda grupa dostaje bardzo ograniczone i specyficzne prawa, często niepasujące do codziennego użycia. To pokazuje, jak ważne jest rozumienie mechanizmu kodowania uprawnień i sprawdzanie, komu faktycznie przydzielamy jakie prawa, zamiast polegać na domysłach czy utartych schematach. W praktyce, jeśli nie rozumie się do końca notacji oktalnej, łatwo niechcący zostawić plik praktycznie bezużyteczny albo zbyt szeroko dostępny.
Pytanie 14

Rodzajem złośliwego oprogramowania, którego podstawowym zamiarem jest rozprzestrzenianie się w sieciach komputerowych, jest

A. keylogger
B. backdoor
C. trojan
D. robak
Trojan to rodzaj złośliwego oprogramowania, które podszywa się pod legalne aplikacje, co prowadzi do oszustwa użytkowników. W przeciwieństwie do robaków, trojany nie mają zdolności do samodzielnego rozprzestrzeniania się. Ich głównym celem jest wprowadzenie złośliwego kodu na komputer ofiary, co może prowadzić do kradzieży danych czy instalacji dodatkowych zagrożeń. Efektywne zabezpieczenie przed trojanami wymaga od użytkowników ostrożności przy pobieraniu oprogramowania i korzystaniu z linków, które nie mają potwierdzonego źródła. Backdoor to mechanizm, który umożliwia zdalny dostęp do systemu bez jego wiedzy i zgody, co może być wykorzystywane przez hakerów do przejmowania kontroli nad skonfigurowanym środowiskiem. Keylogger to narzędzie służące do rejestrowania naciśnięć klawiszy, które może być używane do kradzieży haseł i innych poufnych informacji. Każdy z tych terminów odnosi się do różnych rodzajów zagrożeń w cyberprzestrzeni, które są często mylone z robakami, lecz ich mechanizmy działania i cel są zupełnie inne. Zrozumienie tych różnic jest kluczowe dla skutecznej obrony przed zagrożeniami w sieci.
Pytanie 15

Jakie polecenie w systemie Linux umożliwia wyświetlenie identyfikatora użytkownika?

A. who
B. whoami
C. id
D. users
Odpowiedź 'id' jest poprawna, ponieważ polecenie to wyświetla nie tylko numer identyfikacyjny użytkownika (UID), ale także inne istotne informacje, takie jak numer identyfikacyjny grupy (GID) oraz przynależność do grup. Użycie polecenia 'id' w terminalu umożliwia administratorom systemu oraz użytkownikom szybkie uzyskanie informacji o swojej tożsamości w systemie, co jest kluczowe przy zarządzaniu uprawnieniami. Przykładowo, polecenie 'id' może być użyteczne w skryptach automatyzujących, gdzie ważne jest dopasowanie uprawnień do zasobów systemowych. Znalezienie UID jest także istotne w kontekście bezpieczeństwa, gdyż pozwala na identyfikację oraz audyt działań użytkowników. Używając opcji 'id -G', możemy zobaczyć wszystkie grupy, do których należy użytkownik, co jest zgodne z najlepszymi praktykami zarządzania dostępem w systemach Unix/Linux.
Pytanie 16

Dane przedstawione na ilustracji są rezultatem działania komendy 

 1    <10 ms    <10 ms    <10 ms  128.122.198.1
 2    <10 ms    <10 ms    <10 ms  NYUGWA-FDDI-2-0.NYU.NET [128.122.253.65]
 3     10 ms     10 ms    <10 ms  ny-nyc-3-H4/0-T3.nysernet.net [169.130.13.17]
 4     10 ms     10 ms    <10 ms  ny-nyc-9-F1/0.nysernet.net [169.130.10.9]
 5    <10 ms    <10 ms     10 ms  ny-pen-1-H4/1/0-T3.nysernet.net [169.130.1.101]
 6    <10 ms    <10 ms    <10 ms  sl-pen-11-F8/0/0.sprintlink.net [144.228.60.11]
 7    <10 ms     10 ms     10 ms  144.228.180.10
 8     10 ms     20 ms     20 ms  cleveland1-br2.bbnplanet.net [4.0.2.13]
 9     20 ms     30 ms     30 ms  cleveland1-br1.bbnplanet.net [4.0.2.5]
10     40 ms    220 ms    221 ms  chicago1-br1.bbnplanet.net [4.0.2.9]
11    150 ms     70 ms     70 ms  paloalto-br1.bbnplanet.net [4.0.1.1]
12     70 ms     70 ms     70 ms  su-pr1.bbnplanet.net [131.119.0.199]
13     70 ms     71 ms     70 ms  sunet-gateway.stanford.edu [198.31.10.1]
14     70 ms     70 ms     70 ms  Core-gateway.Stanford.EDU [171.64.1.33]
15     70 ms     80 ms     80 ms  www.Stanford.EDU [171.64.14.251]
A. nslookup
B. tracert
C. ipconfig
D. ping
Polecenie ping jest podstawowym narzędziem diagnostycznym służącym do sprawdzania dostępności hosta w sieci oraz mierzenia czasu odpowiedzi. Jednak w przeciwieństwie do tracert nie dostarcza informacji o trasie jaką pakiety pokonują do celu. Ping jest często używany do szybkiego sprawdzenia czy dany host jest osiągalny oraz do oceny jakości połączenia lecz nie pozwala na analizę poszczególnych węzłów sieciowych. Polecenie ipconfig jest narzędziem stosowanym do wyświetlania konfiguracji sieciowej komputera w systemach Windows. Pozwala ono uzyskać informacje o adresie IP masce podsieci i bramie domyślnej co jest przydatne w lokalnej konfiguracji sieci ale nie ma związku z trasowaniem pakietów przez sieć. Natomiast nslookup jest narzędziem służącym do sprawdzania nazw domenowych i ich przypisanych adresów IP co jest przydatne szczególnie przy diagnozowaniu problemów z DNS. Chociaż wszystkie te narzędzia są istotne dla administratorów sieci do różnych celów tracert jest wyjątkowe w kontekście analizy trasy pakietów i identyfikacji problematycznych węzłów w sieci. Zrozumienie różnic między tymi narzędziami pozwala na ich efektywne zastosowanie w praktyce i unikanie błędów diagnostycznych co jest kluczowe w utrzymaniu prawidłowego funkcjonowania sieci komputerowych. Dzięki świadomej nawigacji po dostępnych narzędziach możliwe jest szybkie i precyzyjne identyfikowanie problemów co minimalizuje ryzyko długotrwałych przestojów w sieci oraz zwiększa jej wydajność i niezawodność. Dlatego tak istotne jest aby znać specyfikę każdego narzędzia i umieć je zastosować w odpowiednim kontekście diagnostycznym i administracyjnym.
Pytanie 17

Który z protokołów funkcjonuje w warstwie aplikacji modelu ISO/OSI, umożliwiając wymianę informacji kontrolnych między urządzeniami sieciowymi?

A. DNS
B. SMTP
C. SNMP
D. POP3
DNS (Domain Name System) to protokół, który odpowiada za tłumaczenie nazw domenowych na adresy IP. Choć pełni ważną rolę w internecie, jego głównym celem jest zapewnienie użytkownikom łatwego dostępu do zasobów sieciowych, a nie wymiana informacji kontrolnych pomiędzy urządzeniami. Dlatego nie może być uznany za protokół zarządzania w sieciach. POP3 (Post Office Protocol version 3) to protokół używany do pobierania wiadomości e-mail z serwera na klienta. Z kolei SMTP (Simple Mail Transfer Protocol) odpowiada za wysyłkę wiadomości e-mail. Oba te protokoły działają w obszarze usług pocztowych i nie są związane z zarządzaniem urządzeniami w sieci. Typowy błąd w rozumieniu tego zagadnienia to mylenie funkcji protokołów aplikacyjnych, co prowadzi do niewłaściwego przypisania ich zastosowań do kontekstu zarządzania siecią. W praktyce, nie mając pełnej wiedzy na temat funkcji SNMP, można zakładać, że inne protokoły oparte na aplikacji mogą pełnić podobne zadania, co jest błędnym założeniem. Właściwe zrozumienie celu i funkcji każdego z protokołów jest kluczowe dla efektywnego zarządzania sieciami i zapewnienia ich prawidłowego działania.
Pytanie 18

Norma EN 50167 odnosi się do rodzaju okablowania

A. pionowego
B. kampusowego
C. poziomego
D. szkieletowego
Odpowiedzi odnoszące się do okablowania pionowego, szkieletowego oraz kampusowego są błędne, ponieważ nie dotyczą bezpośrednio normy EN 50167, która koncentruje się na okablowaniu poziomym. Okablowanie pionowe, w przeciwieństwie do poziomego, jest zaprojektowane dla łączenia różnych stref w budynku, na przykład pomiędzy różnymi piętrami. To typowe dla budynków wielopiętrowych, gdzie przesył sygnału odbywa się poprzez pionowe kanały. Z kolei okablowanie szkieletowe odnosi się do szerokiej infrastruktury sieciowej, która może łączyć różne budynki w kampusie lub dużych obiektach, a także obejmuje sieci WAN. W kontekście kampusowym, okablowanie jest bardziej złożone i wymaga innych podejść do zarządzania, co nie jest tematem normy EN 50167. Często błędne zrozumienie tej normy wynika z mylenia różnych typów okablowania oraz ich zastosowania w specyficznych środowiskach. Dla profesjonalistów istotne jest, aby dokładnie rozumieć, jakie normy odnoszą się do poszczególnych elementów infrastruktury sieciowej i jak te normy wpływają na jakość oraz wydajność instalacji.
Pytanie 19

Jaką rolę pełni serwer plików w sieciach komputerowych LAN?

A. kontrolowanie działania przełączników i ruterów
B. zarządzanie danymi na komputerach lokalnych
C. realizowanie obliczeń na komputerach lokalnych
D. udzielanie wspólnego dostępu do tych samych zasobów
Serwer plików w sieciach komputerowych LAN pełni kluczową rolę w umożliwieniu wspólnego użytkowania zasobów, takich jak pliki, foldery i aplikacje. Dzięki serwerom plików, użytkownicy mogą łatwo uzyskiwać dostęp do danych przechowywanych centralnie na serwerze, co znacząco ułatwia współpracę w zespołach oraz zarządzanie danymi. Przykładem może być firma, w której pracownicy korzystają z serwera plików do przechowywania dokumentów projektowych w jednym miejscu, co eliminuje problem wersjonowania i umożliwia jednoczesną pracę wielu osób nad tym samym plikiem. Standardy takie jak SMB (Server Message Block) czy NFS (Network File System) są powszechnie stosowane do udostępniania plików w sieciach lokalnych, co zapewnia interoperacyjność pomiędzy różnymi systemami operacyjnymi. Zastosowanie serwera plików wspiera również polityki backupu i bezpieczeństwa, gdyż centralizacja danych ułatwia ich zabezpieczanie oraz monitorowanie dostępu, co jest zgodne z najlepszymi praktykami w zakresie zarządzania danymi.
Pytanie 20

Jakie polecenie uruchamia edytor polityk grup w systemach z rodziny Windows Server?

A. regedit.exe
B. gpedit.msc
C. dcpromo.exe
D. services.msc
Polecenie gpedit.msc uruchamia Edytor Zasad Grup, który jest kluczowym narzędziem w systemie Windows Server, umożliwiającym administratorom konfigurację i zarządzanie zasadami grup. Edytor ten pozwala na modyfikację ustawień polityki na poziomie lokalnym lub w ramach domeny, co jest niezbędne do zapewnienia odpowiedniej kontroli nad środowiskiem systemowym. Przykładowo, administrator może wykorzystać gpedit.msc do wprowadzenia restrykcji dotyczących korzystania z konkretnych aplikacji lub do skonfigurowania ustawień zabezpieczeń, takich jak polityki haseł czy ustawienia zapory. Zgodnie z najlepszymi praktykami w zarządzaniu IT, korzystanie z Zasad Grup jest zalecane w celu centralizacji i uproszczenia zarządzania komputerami w sieci. Dzięki temu można zapewnić jednolite standardy bezpieczeństwa oraz ułatwić administrację systemami operacyjnymi. Warto również zaznaczyć, że narzędzie to współdziała z Active Directory, co umożliwia aplikację polityk na wielu komputerach w sieci, co znacznie zwiększa efektywność zarządzania. Poznanie i umiejętność korzystania z gpedit.msc są podstawowymi umiejętnościami, które każdy administrator systemów Windows powinien posiadać.
Pytanie 21

W biurze należy zamontować 5 podwójnych gniazd abonenckich. Średnia odległość od lokalnego punktu dystrybucyjnego do gniazda abonenckiego wynosi 10m. Jaki będzie przybliżony koszt zakupu kabla UTP kategorii 5e do utworzenia sieci lokalnej, jeśli cena brutto za 1m kabla UTP kategorii 5e wynosi 1,60 zł?

A. 320,00 zł
B. 800,00 zł
C. 80,00 zł
D. 160,00 zł
Poprawną odpowiedzią jest 160,00 zł, ponieważ w obliczeniach należy uwzględnić zarówno liczbę gniazd abonenckich, jak i średnią odległość od lokalnego punktu dystrybucyjnego. W tym przypadku mamy 5 podwójnych gniazd, co oznacza 10 pojedynczych gniazd. Przy średniej odległości 10 m od punktu dystrybucyjnego, całkowita długość kabla wynosi 10 m x 10 = 100 m. Zakładając, że cena metra kabla UTP kategorii 5e wynosi 1,60 zł, całkowity koszt zakupu kabla wyniesie 100 m x 1,60 zł/m = 160,00 zł. Kabel UTP kategorii 5e jest powszechnie stosowany w lokalnych sieciach komputerowych, a jego wykorzystanie przy instalacjach biurowych jest zgodne z normami branżowymi, co zapewnia odpowiednią jakość i wydajność przesyłania danych. Przykłady praktycznych zastosowań obejmują biura, szkoły oraz wszelkie miejsca, gdzie wymagane jest niezawodne połączenie sieciowe.
Pytanie 22

Program wykorzystywany w wierszu poleceń systemu Windows do kompresji i dekompresji plików oraz katalogów to

A. Expand.exe
B. DiskPart.exe
C. Compact.exe
D. CleanMgr.exe
W kontekście zarządzania plikami i folderami w systemie Windows, ważne jest zrozumienie różnicy pomiędzy narzędziami wykorzystywanymi do kompresji oraz zarządzania dyskami. DiskPart.exe jest narzędziem do zarządzania partycjami dyskowymi, a jego funkcje koncentrują się na tworzeniu, usuwaniu, czy formatowaniu partycji, a nie na kompresji danych. Użytkownicy często mylą jego funkcjonalność z operacjami na plikach, co prowadzi do nieporozumień w zakresie zarządzania danymi. CleanMgr.exe, znany również jako Oczyszczanie dysku, służy do usuwania zbędnych plików systemowych oraz tymczasowych, aby zwolnić miejsce na dysku, ale nie zajmuje się bezpośrednią kompresją plików. Z kolei Expand.exe jest narzędziem przeznaczonym do dekompresji plików z archiwów systemowych, ale nie ma funkcji kompresji plików i folderów. Niezrozumienie tych różnic może prowadzić do niewłaściwego użycia narzędzi oraz frustracji związanej z niewłaściwym zarządzaniem danymi. Kluczowe jest, aby użytkownicy byli świadomi, jakie narzędzia służą do specificznych zadań, aby móc efektywnie zarządzać swoimi zasobami w systemie Windows.
Pytanie 23

Programem wiersza poleceń w systemie Windows, który umożliwia kompresję oraz dekompresję plików i folderów, jest aplikacja

A. Compact.exe
B. DiskPart.exe
C. CleanMgr.exe
D. Expand.exe
Expand.exe to narzędzie, które głównie służy do rozpakowywania plików z archiwum, a nie do kompresji. Zwykle używa się go, kiedy trzeba przywrócić pliki z archiwum, ale nie ma tu mowy o kompresji, co jest najważniejsze w tym pytaniu. DiskPart.exe to zupełnie inna bajka – to program do zarządzania partycjami, a nie do kompresji plików. Można z jego pomocą tworzyć czy kasować partycje, ale to nic nie ma wspólnego z kompresowaniem danych. CleanMgr.exe, czyli Oczyszczanie dysku, działa na rzecz usuwania niepotrzebnych plików, co też nie dotyczy kompresji. Czasami może się wydawać, że te narzędzia mogą kompresować, ale każde ma inne przeznaczenie. Warto pamiętać, że kompresja i dekompresja to różne procesy, a odpowiedni wybór narzędzi jest kluczowy dla zachowania wydajności systemu.
Pytanie 24

Jakiej klasy adresów IPv4 dotyczą adresy, które mają dwa najbardziej znaczące bity ustawione na 10?

A. Klasy B
B. Klasy C
C. Klasy D
D. Klasy A
Wybór niewłaściwej klasy adresów IPv4 może wynikać z niepełnego zrozumienia struktury adresacji w tym protokole. Klasa A, na przykład, zaczyna się od bitów 0 i obejmuje adresy od 0.0.0.0 do 127.255.255.255, co oznacza, że jest przeznaczona głównie dla bardzo dużych organizacji. Adresy klasa C rozpoczynają się od 110, co odpowiada zakresowi od 192.0.0.0 do 223.255.255.255 i są najczęściej używane w mniejszych sieciach. Klasa D, z kolei, nie jest używana do adresowania hostów, lecz do multicastingu, zaczynając się od bitów 1110. Te pomyłki mogą wynikać z zamieszania dotyczącego tego, jak klasy adresów są definiowane oraz jakie zastosowania mają poszczególne klasy. Typowym błędem jest mylenie klas adresów z ich przeznaczeniem; na przykład, klasa C jest powszechnie mylona z klasą B, mimo że każda z nich ma swoje specyficzne zastosowanie w zależności od liczby hostów, które muszą być zaadresowane. Warto zatem dokładnie zapoznać się z zasadami przydzielania adresów IP oraz ich klasyfikacją, aby uniknąć nieporozumień i problemów związanych z zarządzaniem siecią. Rozumienie tych różnic jest kluczowe dla każdego, kto pracuje z technologiami sieciowymi oraz projektuje architekturę sieci.
Pytanie 25

W jednostce ALU do akumulatora została zapisana liczba dziesiętna 240. Jak wygląda jej reprezentacja w systemie binarnym?

A. 11111000
B. 11111110
C. 11110000
D. 11111100
Reprezentacja binarna liczby dziesiętnej 240 to 11110000. Aby ją obliczyć, należy najpierw zrozumieć, jak działa konwersja z systemu dziesiętnego na binarny. Proces ten polega na ciągłym dzieleniu liczby przez 2 i zapisaniu reszt z tych dzielników. Dla liczby 240, dzieląc przez 2, otrzymujemy następujące wyniki: 240/2=120 (reszta 0), 120/2=60 (reszta 0), 60/2=30 (reszta 0), 30/2=15 (reszta 0), 15/2=7 (reszta 1), 7/2=3 (reszta 1), 3/2=1 (reszta 1), 1/2=0 (reszta 1). Zbierając reszty od ostatniego dzielenia do pierwszego, otrzymujemy 11110000. To przykład konwersji, która jest powszechnie stosowana w programowaniu komputerowym oraz w elektronice cyfrowej, gdzie liczby binarne są kluczowe dla działania procesorów i systemów operacyjnych. Dobra praktyka to zrozumienie nie tylko samego procesu konwersji, ale również tego, jak liczby binarne są używane do reprezentowania różnych typów danych w pamięci komputerowej.
Pytanie 26

Rozmiar plamki na monitorze LCD wynosi

A. wielkości obszaru, na którym można pokazać jedną składową koloru RGB
B. wielkości obszaru, na którym wyświetlane jest 1024 piksele
C. wielkości pojedynczego piksela wyświetlanego na ekranie
D. odległości między początkiem jednego piksela a początkiem kolejnego
Wybór odpowiedzi dotyczącej wielkości jednego piksela wyświetlanego na ekranie wprowadza w błąd, ponieważ plamka nie jest równoznaczna z pojedynczym pikselem. Plamka odnosi się do odległości między pikselami, a nie do ich pojedynczej wielkości. Pojęcie plamki jest istotne w kontekście rozdzielczości ekranu oraz możliwości wyświetlania szczegółowych obrazów. Z kolei odpowiedź sugerująca, że plamka to obszar, w którym wyświetla się 1024 piksele, jest niepoprawna, ponieważ liczba pikseli nie określa wielkości plamki. Obszar wyświetlania pikseli zależy od rozdzielczości oraz technologii wyświetlania, a nie od założonej liczby pikseli. Ostatnia odpowiedź, mówiąca o wielkości obszaru, na którym można wyświetlić jedną składową koloru RGB, również jest nieadekwatna, ponieważ plamka nie odnosi się bezpośrednio do składowych kolorów, ale do przestrzeni pikselowej na ekranie. Typowe błędy myślowe prowadzące do takich niepoprawnych wniosków obejmują mylenie jednostek i ich funkcji oraz niepełne zrozumienie fizycznych zasad działania ekranów LCD. Właściwe zrozumienie rozdzielczości i wielkości plamki jest kluczowe dla oceny jakości wyświetlanych obrazów, co jest istotne dla grafików, projektantów oraz inżynierów zajmujących się technologią wyświetlania.
Pytanie 27

Jakie polecenie wykorzystano do analizy zaprezentowanej konfiguracji interfejsów sieciowych w systemie Linux?

enp0s25   Link encap:Ethernet  HWaddr a0:b3:cc:28:8f:37
          UP BROADCAST MULTICAST  MTU:1500  Metric:1
          RX packets:0 errors:0 dropped:0 overruns:0 frame:0
          TX packets:0 errors:0 dropped:0 overruns:0 carrier:0
          collisions:0 txqueuelen:1000
          RX bytes:0 (0.0 B)  TX bytes:0 (0.0 B)
          Interrupt:20 Memory:d4700000-d4720000

lo        Link encap:Local Loopback
          inet addr:127.0.0.1  Mask:255.0.0.0
          inet6 addr: ::1/128 Scope:Host
          UP LOOPBACK RUNNING  MTU:65536  Metric:1
          RX packets:172 errors:0 dropped:0 overruns:0 frame:0
          TX packets:172 errors:0 dropped:0 overruns:0 carrier:0
          collisions:0 txqueuelen:1000
          RX bytes:13728 (13.7 KB)  TX bytes:13728 (13.7 KB)

wlo1      Link encap:Ethernet  HWaddr 60:67:20:3f:91:22
          inet addr:192.168.1.11  Bcast:192.168.1.255  Mask:255.255.255.0
          inet6 addr: fe80::dcf3:c20b:57f7:21b4/64 Scope:Link
          UP BROADCAST RUNNING MULTICAST  MTU:1500  Metric:1
          RX packets:7953 errors:0 dropped:0 overruns:0 frame:0
          TX packets:4908 errors:0 dropped:0 overruns:0 carrier:0
          collisions:0 txqueuelen:1000
          RX bytes:9012314 (9.0 MB)  TX bytes:501345 (501.3 KB)
A. ping
B. ip addr down
C. ip route
D. ifconfig
Polecenie ifconfig jest klasycznym narzędziem w systemach Linux służącym do konfiguracji i monitorowania interfejsów sieciowych. Używane jest głównie do wyświetlania bieżącej konfiguracji interfejsów, takich jak adresy IP, maski podsieci, informacje o transmisji pakietów czy stan interfejsu. Choć ifconfig jest uznawane za nieco przestarzałe i zostało zastąpione przez nowsze narzędzia jak ip, wciąż pozostaje powszechnie stosowane w starszych dystrybucjach Linuxa. Praktyczne zastosowanie polecenia ifconfig obejmuje diagnozowanie problemów sieciowych, np. sprawdzanie czy interfejs jest włączony lub czy otrzymuje poprawnie pakiety. W wielu systemach serwerowych, gdzie GUI nie jest dostępne, znajomość ifconfig może być kluczowa do szybkiej analizy stanu sieci. Użycie polecenia ifconfig bez żadnych dodatkowych argumentów wyświetla szczegółowe informacje o wszystkich aktywnych interfejsach. Dla administratorów sieci zrozumienie wyjścia z ifconfig jest podstawą do zarządzania siecią i rozwiązywania problemów z interfejsami sieciowymi.
Pytanie 28

W trakcie instalacji systemu Windows Serwer 2022 istnieje możliwość instalacji w trybie Core. Oznacza to, że system zostanie zainstalowany

A. w trybie Nano Serwer.
B. tylko w trybie tekstowym.
C. tylko w trybie graficznym.
D. w trybie tekstowym i graficznym.
Poprawnie – instalacja Windows Server 2022 w trybie Core oznacza, że system działa bez klasycznego graficznego interfejsu użytkownika (GUI), czyli w praktyce „tylko w trybie tekstowym”. Chodzi o to, że po uruchomieniu serwera masz do dyspozycji głównie wiersz poleceń, PowerShell oraz narzędzia zdalne, a nie pełny pulpit z Eksploratorem Windows, menu Start itd. To jest świadoma koncepcja Microsoftu: Server Core ma być lekką, bezpieczniejszą i mniej awaryjną wersją systemu serwerowego. Z technicznego punktu widzenia tryb Core ogranicza liczbę zainstalowanych komponentów systemu, bibliotek i usług powiązanych z GUI. Mniej elementów = mniejsza powierzchnia ataku, mniej aktualizacji, mniej restartów i zwykle lepsza wydajność. W praktyce w środowiskach produkcyjnych bardzo często zaleca się instalację serwerów roli, takich jak kontroler domeny, serwer DHCP, DNS czy serwer plików, właśnie w trybie Core. Zarządza się nimi zdalnie np. przez Windows Admin Center, MMC z innej maszyny, Remote Server Administration Tools (RSAT) czy bezpośrednio przez PowerShell Remoting. Moim zdaniem warto się przyzwyczaić do tego, że w świecie serwerów interfejs graficzny to bardziej wygodny dodatek niż konieczność. Administratorzy w dużych firmach standardowo wdrażają serwery Core jako dobrą praktykę, zgodnie z zaleceniami Microsoftu i ogólną zasadą minimalizacji komponentów. W testach egzaminacyjnych często pojawia się to rozróżnienie: „Server Core” = środowisko tekstowe + zarządzanie zdalne, „Server with Desktop Experience” = pełny GUI. Znajomość tej różnicy jest kluczowa przy planowaniu instalacji i automatyzacji konfiguracji serwerów w sieci.
Pytanie 29

Jakie działanie nie przyczynia się do personalizacji systemu operacyjnego Windows?

A. Ustawienie rozmiaru pliku wymiany
B. Zmiana koloru lub kilku współczesnych kolorów jako tło pulpitu
C. Konfigurowanie opcji wyświetlania pasków menu i narzędziowych
D. Wybór domyślnej przeglądarki internetowej
Ustawienie wielkości pliku wymiany jest czynnością, która nie służy do personalizacji systemu operacyjnego Windows. Plik wymiany, znany również jako pamięć wirtualna, jest używany przez system operacyjny do zarządzania pamięcią RAM oraz do przechowywania danych, które nie mieszczą się w pamięci fizycznej. Zmiana jego wielkości ma charakter bardziej techniczny i związana jest z optymalizacją wydajności systemu, a nie z jego personalizacją. Personalizacja dotyczy aspektów, które wpływają na sposób, w jaki użytkownik postrzega i korzysta z interfejsu systemu, takich jak kolory pulpitu, ustawienia pasków narzędziowych czy domyślna przeglądarka. Na przykład, zmieniając tło pulpitu na ulubiony obrazek, użytkownik może poprawić swoje samopoczucie podczas pracy, co jest istotnym elementem personalizacji. W związku z tym, zmiana wielkości pliku wymiany jest czynnością techniczną, a nie personalizacyjną, co czyni tę odpowiedź poprawną.
Pytanie 30

Informacje, które zostały pokazane na wydruku, uzyskano w wyniku wykonania

Ilustracja do pytania
A. netstat -r
B. traceroute -src
C. route change
D. ipconfig /all
Route change to polecenie używane do modyfikacji istniejących tras w tabeli routingu. Jest to narzędzie administracyjne, które pozwala na ręczne dodawanie, usuwanie lub zmienianie tras, ale nie służy do ich wyświetlania. W kontekście tego pytania, polecenie route change nie generuje wyjścia pokazującego pełną tabelę routingu, która została przedstawiona na wydruku. Użycie tego polecenia wymaga głębokiego zrozumienia struktury sieci oraz może prowadzić do błędów w konfiguracji, jeśli nie jest stosowane z należytą uwagą. Z kolei ipconfig /all to polecenie, które dostarcza szczegółowych informacji o konfiguracji interfejsów sieciowych w systemie, w tym adresów IP, masek podsieci, bram domyślnych i serwerów DNS. Choć ipconfig /all jest niezwykle użyteczne w diagnozowaniu problemów sieciowych poprzez dostarczanie rozbudowanego zestawu danych, nie wyświetla tabeli routingu, co jest wymagane w tym przypadku. Traceroute -src, podobnie jak klasyczne traceroute, służy do śledzenia ścieżki, jaką przechodzą pakiety do określonego adresu docelowego. Umożliwia analizę opóźnień i diagnostykę problemów z trasowaniem pakietów w sieci. Jednak traceroute -src nie służy do bezpośredniego wyświetlania tabeli routingu, dlatego jego zastosowanie w kontekście tego pytania jest nieodpowiednie. Każde z tych poleceń ma specyficzne zastosowanie i znajomość ich działania oraz kontekstu użycia jest kluczowa dla efektywnego zarządzania i diagnozowania sieci komputerowych.
Pytanie 31

Jaki jest adres rozgłoszeniowy w sieci mającej adres IPv4 192.168.0.0/20?

A. 192.168.15.254
B. 192.168.255.255
C. 192.168.15.255
D. 192.168.255.254
Wybór innych opcji jako adresów rozgłoszeniowych w podsieci o adresie 192.168.0.0/20 wynika z typowych nieporozumień dotyczących podziału adresów IP oraz zasad tworzenia podsieci. Adres 192.168.255.255 jest adresem rozgłoszeniowym w innej podsieci, co może wprowadzać w błąd, ponieważ adres ten należy do większego bloku adresowego. Natomiast wybór 192.168.255.254 sugeruje, że to również adres, który nie jest właściwy jako adres rozgłoszeniowy, a jest to jeden z adresów hostów w oddzielnej podsieci. Z kolei 192.168.15.254 to adres hosta, a nie rozgłoszeniowy, co wynika z tego, że najwyższy adres w podsieci zawsze jest zarezerwowany na adres rozgłoszeniowy. W przypadku klas adresowych w IPv4, poszczególne adresy i ich klasy mają swoje specyficzne reguły. Dobrą praktyką jest zawsze ustalanie maski podsieci oraz zrozumienie, które adresy są wykorzystywane w danej sieci. Wspomniane odpowiedzi mogą prowadzić do błędów w konfiguracji sieci, co może wpływać na komunikację pomiędzy urządzeniami. Niepoprawne zrozumienie funkcji adresów IP, w tym różnicy między adresami hostów a rozgłoszeniowymi, może skutkować problemami z dostępnością serwisów czy ich odpowiednią segmentacją w sieciach.
Pytanie 32

Na ilustracji przedstawiono fragment karty graficznej ze złączem

Ilustracja do pytania
A. PCI
B. ISA
C. PCI-Express
D. AGP
Złącze AGP (Accelerated Graphics Port) zostało zaprojektowane specjalnie dla kart graficznych w celu zwiększenia wydajności grafiki 3D w komputerach. Wprowadzone przez firmę Intel w 1997 roku, AGP umożliwia bezpośredni dostęp do pamięci RAM, co przyspiesza renderowanie grafiki 3D i zwiększa przepustowość niezbędną dla zaawansowanych aplikacji graficznych. Standard AGP przeszedł kilka iteracji: AGP 1.0 z przepustowością 266 MB/s, AGP 2x (533 MB/s), AGP 4x (1,06 GB/s) oraz AGP 8x (2,1 GB/s). Złącze AGP różni się fizycznie od innych typów złącz, takich jak PCI, przez co łatwo je rozpoznać. Istotną cechą AGP jest użycie osobnej magistrali dla grafiki, co pozwala na lepsze zarządzanie zasobami systemu. Chociaż AGP zostało zastąpione przez PCI-Express, jego specyfikacja nadal znajduje zastosowanie w starszych systemach, a jego zrozumienie jest kluczowe dla zawodów zajmujących się konserwacją sprzętu komputerowego. W praktyce, wybór karty graficznej z interfejsem AGP był kiedyś kluczowy dla użytkowników wymagających wysokiej jakości wyświetlania grafiki, takich jak graficy czy gracze komputerowi.
Pytanie 33

Na ilustracji pokazano wtyczkę taśmy kabel)

Ilustracja do pytania
A. SATA
B. SCSI
C. ATA
D. SAS
SAS czyli Serial Attached SCSI to standard interfejsu używany w systemach serwerowych i stacjach roboczych. W przeciwieństwie do ATA wykorzystuje on połączenie szeregowe pozwalające na wyższe prędkości transmisji danych i większą niezawodność co czyni go odpowiednim dla zastosowań profesjonalnych i wymagających dużych przepustowości. Złącza SAS są znacznie różne od tradycyjnych złącz ATA co sprawia że pomylenie tych standardów może wynikać z braku znajomości specyfiki zastosowań biznesowych i infrastruktur sieciowych. SCSI to starszy standard interfejsu używany głównie w komputerach klasy serwer i stacjach roboczych. Jego złącza różnią się znacznie od złącz ATA zarówno pod względem wielkości jak i liczby styków. Wybór SCSI zamiast ATA mógłby wynikać z nieświadomości że SCSI to technologia starsza i bardziej skomplikowana a także mniej powszechna w komputerach osobistych co jest kluczowe dla zrozumienia różnic w zastosowaniach. SATA czyli Serial ATA to nowsza wersja standardu ATA która zastąpiła PATA w większości nowych komputerów osobistych. Choć SATA jest zgodna z ATA w kontekście funkcjonalności to używa innych złącz i kabli bazujących na transmisji szeregowej co znacząco różni się od pokazanej na obrazku taśmy ATA. SATA ma wiele zalet w tym większą przepustowość i mniejszy format jednak w kontekście tego pytania wybór SATA zamiast ATA mógłby wynikać z nieznajomości wizualnych różnic między złączami szeregowych i równoległych. Zrozumienie tych różnic jest kluczowe w edukacji technicznej i wyborze odpowiednich komponentów do komputerów osobistych i serwerowych.
Pytanie 34

Rysunek obrazuje zasadę działania drukarki

Ilustracja do pytania
A. atramentowej.
B. sublimacyjnej.
C. laserowej.
D. igłowej.
Rysunek doskonale oddaje zasadę działania drukarki atramentowej, co widać po obecności głowicy z elementem grzejnym oraz ruchem kropli atramentu. Głowica drukująca wyposażona jest w malutkie rezystory, które nagrzewają się bardzo szybko. Kiedy taki rezystor się rozgrzewa, powoduje gwałtowne podgrzanie niewielkiej ilości atramentu, prowadząc do powstania pęcherzyka pary. Ten pęcherzyk wypycha kroplę atramentu przez mikroskopijną dyszę bezpośrednio na papier. Na rysunku widać sekwencję zdarzeń: najpierw spoczywający atrament, potem tworzenie pęcherzyka, a na końcu wyrzucenie kropli. W praktyce właśnie dzięki tej technologii możliwe są bardzo precyzyjne wydruki – szczególnie dobre do zdjęć czy kolorowej grafiki. Standardy branżowe, takie jak ISO/IEC 29183, opisują dokładnie parametry wydruków, które drukarki atramentowe są w stanie osiągnąć. Moim zdaniem, atramentówki to świetny wybór do domu i małego biura – są relatywnie tanie i pozwalają na druk wysokiej jakości bez większego kombinowania. No i co ciekawe, w niektórych modelach można już samemu dolewać atrament, co mocno ogranicza koszty eksploatacji. Tak czy inaczej, mechanizm z grzałką i wyrzucaniem kropli jest bardzo charakterystyczny właśnie dla tej technologii.
Pytanie 35

W filmie przedstawiono konfigurację ustawień maszyny wirtualnej. Wykonywana czynność jest związana z

A. dodaniem drugiego dysku twardego.
B. wybraniem pliku z obrazem dysku.
C. konfigurowaniem adresu karty sieciowej.
D. ustawieniem rozmiaru pamięci wirtualnej karty graficznej.
Poprawnie – w tej sytuacji chodzi właśnie o wybranie pliku z obrazem dysku (ISO, VDI, VHD, VMDK itp.), który maszyna wirtualna będzie traktować jak fizyczny nośnik. W typowych programach do wirtualizacji, takich jak VirtualBox, VMware czy Hyper‑V, w ustawieniach maszyny wirtualnej przechodzimy do sekcji dotyczącej pamięci masowej lub napędów optycznych i tam wskazujemy plik obrazu. Ten plik może pełnić rolę wirtualnego dysku twardego (system zainstalowany na stałe) albo wirtualnej płyty instalacyjnej, z której dopiero instalujemy system operacyjny. W praktyce wygląda to tak, że zamiast wkładać płytę DVD do napędu, podłączasz plik ISO z obrazu instalacyjnego Windowsa czy Linuxa i ustawiasz w BIOS/UEFI maszyny wirtualnej bootowanie z tego obrazu. To jest podstawowa i zalecana metoda instalowania systemów w VM – szybka, powtarzalna, zgodna z dobrymi praktykami. Dodatkowo, korzystanie z plików obrazów dysków pozwala łatwo przenosić całe środowiska między komputerami, robić szablony maszyn (tzw. template’y) oraz wykonywać kopie zapasowe przez zwykłe kopiowanie plików. Moim zdaniem to jedna z najważniejszych umiejętności przy pracy z wirtualizacją: umieć dobrać właściwy typ obrazu (instalacyjny, systemowy, LiveCD, recovery), poprawnie go podpiąć do właściwego kontrolera (IDE, SATA, SCSI, NVMe – zależnie od hypervisora) i pamiętać o odpięciu obrazu po zakończonej instalacji, żeby maszyna nie startowała ciągle z „płyty”.
Pytanie 36

Jakiego systemu plików powinno się użyć podczas instalacji dystrybucji Linux?

A. FAT
B. EXT4
C. NTFS
D. FAT32
Wybór niewłaściwego systemu plików może prowadzić do wielu problemów, szczególnie w kontekście systemów operacyjnych opartych na jądrze Linux. NTFS, na przykład, jest systemem plików stworzonym przez Microsoft, głównie do użycia w systemach Windows. Chociaż Linux obsługuje NTFS, jego wydajność i funkcjonalność są ograniczone, szczególnie w kontekście operacji związanych z systemami plików, takich jak journaling, które są kluczowe dla bezpieczeństwa danych. FAT i FAT32, z kolei, to starsze systemy plików, które były szeroko używane w przeszłości, ale ich ograniczenia są znaczące w kontekście nowoczesnych zastosowań. FAT32 ma limit rozmiaru pliku do 4 GB, co jest niewystarczające dla współczesnych aplikacji, a brak wsparcia dla mechanizmów zabezpieczających, takich jak journaling, czyni go ryzykownym wyborem do przechowywania danych krytycznych. Wybierając system plików, należy kierować się nie tylko jego kompatybilnością, ale również wydajnością, bezpieczeństwem oraz możliwościami zarządzania danymi. Dlatego wybór EXT4 jest nie tylko najlepszym rozwiązaniem, ale także zgodnym z najlepszymi praktykami w zakresie administracji systemami Linux. Powszechnym błędem jest przekonanie, że systemy plików takie jak NTFS lub FAT mogą z powodzeniem zastąpić dedykowane systemy plików Linux, co może prowadzić do problemów z utrzymaniem integralności danych oraz ich wydajnością.
Pytanie 37

Aby podłączyć kasę fiskalną wyposażoną w złącze komunikacyjne DB-9M do komputera stacjonarnego, należy zastosować przewód

A. DB-9M/M
B. DB-9F/F
C. DB-9F/M
D. DB-9M/F
Łatwo się pomylić przy doborze przewodu do łączenia urządzeń przez porty szeregowe, bo na pierwszy rzut oka złącza typu DB-9 wyglądają niemal identycznie, różniąc się tylko obecnością pinów lub otworów. Jednak dobór odpowiedniego kabla jest tu kluczowy. Przewód DB-9M/F, czyli męski po jednej stronie, żeński po drugiej, może wydawać się dobrym wyborem, ale stosuje się go głównie wtedy, gdy jedno z urządzeń ma wejście męskie, a drugie żeńskie – co w praktyce przy połączeniach kasa fiskalna–komputer zdarza się bardzo rzadko. Podobna sytuacja dotyczy kabla DB-9F/M, który tak naprawdę jest lustrzanym odbiciem poprzedniego przypadku, tylko zamienia miejscami końcówki. Natomiast przewód DB-9M/M (męski po obu stronach) często wybierany jest przez osoby, które kierują się stereotypowym myśleniem, że 'męski kabel pasuje do większości gniazd', jednak to prowadzi do sytuacji, gdzie połączyć się fizycznie nie da, bo oba urządzenia mają te same wystające piny i nie ma jak ich ze sobą zestawić. W praktyce, komputer stacjonarny oraz kasa fiskalna są dwiema jednostkami DTE, czyli każde z nich posiada zazwyczaj złącze DB-9M. Typowym błędem jest traktowanie ich jak relacja DTE–DCE (np. komputer–modem), gdzie rzeczywiście używa się kabli z męskimi końcówkami lub mieszanych. Z mojego doświadczenia wynika, że dużo osób sugeruje się wyglądem złączy lub próbuje 'na siłę' używać przejściówek, co wprowadza niepotrzebny chaos i ryzyko uszkodzeń. Najlepiej odwołać się do dokumentacji producenta i pamiętać, że przy połączeniach dwustronnych DTE–DTE należy użyć przewodu DB-9F/F, najlepiej przewodu typu null-modem, który prawidłowo zamienia linie nadawcze i odbiorcze. Tylko wtedy komunikacja będzie możliwa i stabilna. Dobrą praktyką jest też przed podłączeniem sprawdzić fizycznie porty, bo czasem opisy w instrukcjach bywają mylące lub nieaktualne. Ostatecznie chodzi nie tylko o zgodność mechaniczną, ale też o bezpieczeństwo i niezawodność transmisji danych.
Pytanie 38

Podczas analizy ruchu sieciowego przy użyciu sniffera zauważono, że urządzenia przesyłają dane na portach 20 oraz 21. Przyjmując standardową konfigurację, oznacza to, że analizowanym protokołem jest protokół

A. SMTP
B. FTP
C. DHCP
D. SSH
Odpowiedź FTP (File Transfer Protocol) jest prawidłowa, ponieważ porty 20 i 21 są standardowymi portami wykorzystywanymi przez ten protokół. Port 21 jest używany do zarządzania połączeniem, nawiązywania sesji oraz przesyłania poleceń, natomiast port 20 służy do rzeczywistego przesyłania danych w trybie aktywnym. FTP jest powszechnie stosowany w celu przesyłania plików pomiędzy komputerami w sieci, co czyni go kluczowym narzędziem w zarządzaniu danymi w środowiskach serwerowych i klienckich. Przykłady zastosowania FTP obejmują transfer plików na serwery WWW, synchronizację zawartości z lokalnych maszyn oraz przesyłanie dużych zbiorów danych. W kontekście standardów branżowych, FTP jest jedną z najstarszych i najbardziej fundamentujących technologii wymiany plików, a jego implementacje często są zgodne z RFC 959, co zapewnia interoperacyjność pomiędzy różnymi systemami operacyjnymi i urządzeniami. Wiedza o FTP oraz jego działaniu jest istotna dla specjalistów zajmujących się zarządzaniem sieciami oraz bezpieczeństwem IT, ponieważ nieodpowiednia konfiguracja FTP może prowadzić do poważnych luk w zabezpieczeniach.
Pytanie 39

Przedstawiona specyfikacja techniczna odnosi się do

Ilustracja do pytania
A. przełącznika.
B. bramki VOIP.
C. konwertera mediów.
D. modemu ADSL.
Przełącznik to urządzenie sieciowe, które łączy różne segmenty sieci lokalnej (LAN), umożliwiając wymianę danych między podłączonymi urządzeniami. Specyfikacja przełącznika koncentruje się zazwyczaj na liczbie portów Ethernet oraz ich szybkości (np. 10/100/1000 Mbps), ale nie obejmuje portu RJ11 używanego do podłączeń telefonicznych. Dodatkowo, przełączniki nie obsługują zazwyczaj protokołów takich jak PPPoA czy PPPoE, które są wspólne dla połączeń ADSL. Bramki VOIP są związane z przesyłaniem głosu przez internet. Ich specyfikacja zawiera protokoły takie jak SIP czy H.323, niezbędne do konwersji tradycyjnych rozmów telefonicznych na pakiety danych. Obecność portu RJ11 jest myląca, ale w konteście VOIP miałaby inne zastosowanie. Modemy ADSL często błędnie mylone są z bramkami VOIP, ponieważ mogą zawierać porty telefoniczne, jednak technologia VOIP wymaga specyficznych protokołów, które nie są wymienione w tej specyfikacji. Konwertery mediów przekształcają sygnały z jednego medium transmisyjnego na inne, np. z miedzi na światłowód. Specyfikacja konwertera skupia się na typach obsługiwanych mediów oraz długościach fali światła, a nie na standardach ADSL. W specyfikacji konwertera nie znajdziemy również protokołów szerokopasmowych jak PPPoA. Typowy błąd polega na myleniu różnych funkcji urządzeń sieciowych z powodu podobieństw w zakresie obsługiwanych portów lub technologii. Dlatego ważne jest dokładne zrozumienie funkcji i zastosowań każdego urządzenia oraz specyficznych protokołów przez nie obsługiwanych, co w przypadku modemu ADSL jest jasno określone przez obecność standardów i portów typowych dla technologii DSL.
Pytanie 40

Komputer K1 jest podłączony do interfejsu G0 routera, a komputer K2 do interfejsu G1 tego samego routera. Na podstawie przedstawionej w tabeli adresacji ustal prawidłowy adres bramy komputera K2.

Interfejs    Adres IP    Maska
G0            172.16.0.1    255.255.0.0
G1          192.168.0.1    255.255.255.0

A. 192.168.0.2
B. 192.168.0.1
C. 172.16.0.1
D. 172.16.0.2
Wybór adresów 172.16.0.1 lub 172.16.0.2 jako bramy dla komputera K2 jest błędny, ponieważ te adresy należą do innej sieci. Interfejs G0 rutera ma adres 172.16.0.1, ale K2 jest podłączony do interfejsu G1, który korzysta z innej podsieci (192.168.0.0/24). Zgodnie z zasadami routingu, każde urządzenie w sieci musi mieć bramę, która jest w tej samej podsieci, aby mogło nawiązać komunikację. W przypadku K2, jego adres IP musi być zgodny z maską 255.255.255.0, co oznacza, że wszystkie urządzenia muszą mieć adresy z zakresu 192.168.0.1 do 192.168.0.254. Wybór adresu 192.168.0.2 również jest nietrafiony, ponieważ ten adres, chociaż mieszczący się w poprawnej podsieci, nie jest adresem bramy. Adres bramy musi być przypisany do interfejsu G1, co w tym przypadku skutkuje wyborem 192.168.0.1 jako poprawnego adresu bramy. Często popełnianym błędem jest mylenie adresów IP z różnych podsieci, co prowadzi do problemów z komunikacją i konfiguracją. Dlatego kluczowe jest, aby podczas planowania adresacji sieci zawsze zwracać uwagę na zgodność adresów IP urządzeń i przypisanych im bram.
Rozpocznij nowy egzamin
Powrót do strony głównej