Wyniki egzaminu

Nowy egzamin

Informacje o egzaminie:

Zawód: Technik pojazdów samochodowych
Kwalifikacja: MOT.05 - Obsługa, diagnozowanie oraz naprawa pojazdów samochodowych
Data rozpoczęcia: 12 czerwca 2026 11:14
Data zakończenia: 12 czerwca 2026 11:15

Egzamin niezdany

Wynik: 1/40 punktów (2,5%)

Wymagane minimum: 20 punktów (50%)

Nowe

Analiza przebiegu egzaminu- sprawdź jak rozwiązywałeś pytania

Przebieg egzaminu

Udostępnij swój wynik

Facebook

X.com

Szczegółowe wyniki:

Pytanie 1

Które narzędzie pomiarowe jest przedstawione na rysunku?

A. Średnicówka zegarowa.

B. Płytki wzorcowe.

C. Chronometr.

D. Czujnik zegarowy z podstawką.

Wybór jednej z pozostałych odpowiedzi, takich jak płytki wzorcowe, średnicówka zegarowa czy chronometr, świadczy o niepełnym zrozumieniu konstrukcji i funkcji narzędzi pomiarowych. Płytki wzorcowe, choć również wykorzystywane w pomiarach, służą głównie do weryfikacji dokładności innych narzędzi, a nie do bezpośredniego pomiaru. Średnicówka zegarowa jest z kolei narzędziem skonstruowanym do pomiaru średnic zewnętrznych i wewnętrznych elementów, nie posiadającym jednak podstawki, co odróżnia ją od czujnika zegarowego. Użycie chronometru, który mierzy czas, również nie jest właściwe w kontekście pomiarów odległości czy wymiarów, jakie oferuje czujnik zegarowy. Te niepoprawne odpowiedzi wskazują na typowe błędy myślowe, takie jak mylenie funkcji narzędzi pomiarowych oraz brak zrozumienia ich zastosowania w praktyce. W metrologii kluczowe jest dobranie odpowiedniego narzędzia do konkretnego zadania, co wymaga wiedzy na temat różnorodnych narzędzi i ich zastosowań, co w tym przypadku zostało zignorowane.

Pytanie 2

Naprawa współpracujących ze sobą w parze części samochodowych na wymiary naprawcze polega na

A. wymianie jednej części na nową o wymiarze naprawczym i obróbce drugiej na odpowiedni wymiar i kształt.

B. obróbce jednej części na wymiar nominalny, a drugiej na wymiar naprawczy.

C. wymianie obu części na nowe o zwiększonych rozmiarach i kształtach.

D. obróbce obu części na nowe wymiary i przywróceniu każdej z nich odpowiedniego pasowania.

W naprawie współpracujących ze sobą części bardzo łatwo wpaść w pułapkę myślenia, że wystarczy „coś przetoczyć” albo „dać większą część” i będzie po problemie. Niestety tak to nie działa. Wymiar naprawczy to nie jest dowolnie zwiększony czy zmniejszony rozmiar, tylko ściśle zdefiniowany stopień nadwymiaru lub podwymiaru, przewidziany przez producenta i powiązany z konkretnymi tolerancjami pasowania. Dlatego pomysł, żeby po prostu wymienić obie części na nowe o zwiększonych rozmiarach i kształtach, jest błędny – nowe części z rynku są z założenia w wymiarze nominalnym, a jeśli są nadwymiarowe, to mają określone wartości, a nie „jakieś większe”. Dodatkowo zmiana kształtu z własnej inicjatywy potrafi całkowicie zepsuć rozkład nacisków, smarowanie i trwałość połączenia.
Równie mylące jest założenie, że jedną część obrabiamy na nominalny, a drugą na naprawczy. Gdy jedna część ma wymiar nominalny, a druga naprawczy, najczęściej nie da się zachować prawidłowego pasowania z tabel producenta. Pary są projektowane jako komplet: albo obie w nominale, albo odpowiedni zestaw wymiarów naprawczych. Obróbka „w ciemno” jednej części na nominalny, gdy druga ma już ślad po wcześniejszych naprawach, kończy się zbyt dużym luzem lub zbyt ciasnym pasowaniem.
Sama obróbka obu części na nowe wymiary bez sięgania po części wykonane w konkretnym wymiarze naprawczym też jest ryzykowna. W teorii brzmi to logicznie: przeszlifujemy jedno, przetoczymy drugie i będzie grało. W praktyce brakuje wtedy odniesienia do standardowych wymiarów naprawczych, nie ma możliwości użycia katalogowych panewek, tulei czy łożysk, a pasowanie staje się „autorskie”, niezgodne z dokumentacją techniczną. To typowy błąd: zamiast trzymać się systemu wymiarów naprawczych i gotowych części nad- lub podwymiarowych, ktoś próbuje wszystko dorabiać pod siebie. Prawidłowe podejście zakłada zawsze połączenie: fabryczna część w wymiarze naprawczym plus obróbka współpracującego elementu tak, by odtworzyć przewidziane przez producenta pasowanie i zachować trwałość całej pary.

Pytanie 3

Wymiana klocków hamulcowych tylnej osi w pojazdach wyposażonych w EPB lub SBC wymaga

A. odpowietrzenia układu hamulcowego.

B. wymiany płynu hamulcowego.

C. równoczesnej wymiany tarcz i klocków hamulcowych.

D. dezaktywacji zacisków hamulcowych.

Wymiana klocków hamulcowych na tylnej osi w pojazdach z EPB lub SBC wielu osobom kojarzy się automatycznie z szeregiem dodatkowych czynności, takich jak odpowietrzanie czy wymiana płynu, ale to jest trochę mylne podejście. Kluczowy problem w tych układach nie polega na samym płynie hamulcowym, tylko na tym, że zacisk jest powiązany z elektroniką i napędem elektrycznym lub zaawansowaną hydrauliką. Odpowietrzanie układu hamulcowego wykonuje się wtedy, gdy układ został rozszczelniony, wymieniano przewody, zaciski, pompy lub gdy zalecają to okresowe procedury serwisowe. Sama wymiana klocków, przy zachowaniu poprawnej techniki, nie powoduje dostania się powietrza do układu, więc nie ma obowiązku odpowietrzania tylko z tego powodu. Podobnie z wymianą płynu hamulcowego – jest ona ważna i potrzebna, ale według interwałów czasowych lub przebiegowych (np. co 2 lata), a nie automatycznie przy każdej wymianie klocków. To są dwie różne czynności obsługowe, które po prostu czasem wykonuje się razem, bo auto i tak stoi na podnośniku. Częstym błędem jest też przekonanie, że trzeba zawsze równocześnie wymieniać tarcze i klocki. W praktyce ocenia się grubość tarczy, jej bicie, stan powierzchni roboczej według danych producenta. Jeśli tarcza jest w dopuszczalnym wymiarze i bez nadmiernych uszkodzeń, można założyć same klocki. W pojazdach z EPB i SBC to, co naprawdę jest obowiązkowe, to dezaktywacja zacisków, czyli wprowadzenie ich w tryb serwisowy, aby bezpiecznie cofnąć tłoczki. Wszystkie inne czynności są albo dodatkowymi zaleceniami serwisowymi, albo zależą od konkretnego stanu technicznego pojazdu, a nie od samego faktu, że układ ma EPB lub SBC. Moim zdaniem warto odróżniać obowiązkowe procedury systemowe od ogólnych dobrych praktyk obsługowych, żeby nie robić klientowi niepotrzebnych kosztów, ale też nie psuć nowoczesnych zacisków przez pomijanie trybu serwisowego.

Pytanie 4

Zamiana klocków hamulcowych na tylnej osi w pojazdach z EPB lub SBC wiąże się z

A. wymianą płynu hamulcowego

B. jednoczesną wymianą tarcz i klocków hamulcowych

C. dezaktywacją zacisków hamulcowych

D. odpowietrzeniem układu hamulcowego

Dezaktywacja zacisków hamulcowych jest niezbędnym krokiem przy wymianie klocków hamulcowych w pojazdach wyposażonych w systemy EPB (elektroniczna ręczna sprężyna) lub SBC (inteligentny system hamulcowy). Przy tych rozwiązaniach, zaciski hamulcowe są sterowane elektronicznie, co oznacza, że przed przystąpieniem do wymiany klocków, konieczne jest ich odłączenie. Proces ten pozwala na prawidłowe usunięcie zużytych klocków bez ryzyka uszkodzenia systemu hamulcowego. W praktyce, aby dezaktywować zaciski, należy skorzystać z odpowiedniego narzędzia diagnostycznego, które umożliwia komunikację z jednostką sterującą systemu hamulcowego. Tego typu działania są zgodne z zaleceniami producentów i są kluczowe dla zachowania integralności układu hamulcowego. W przypadku nieprzeprowadzenia dezaktywacji, może dojść do uszkodzenia elementów zacisku lub niewłaściwej pracy hamulców po wymianie, co stwarza zagrożenie dla bezpieczeństwa jazdy. Prawidłowa procedura wymiany klocków hamulcowych, z uwzględnieniem dezaktywacji zacisków, jest zgodna z najlepszymi praktykami w branży motoryzacyjnej.

Pytanie 5

Podczas naprawy głowicy silnika okazało się, że jedno z gniazd świecy zapłonowej ma uszkodzony gwint. W takim przypadku mechanik powinien

A. wkręcić nową świecę zapłonową, ona poprawi uszkodzony gwint.

B. tulejować otwór i ponownie nagwintować.

C. rozwiercić otwór na kolejny wymiar naprawczy i ponownie nagwintować.

D. poprawić istniejący gwint za pomocą narzynki.

Uszkodzony gwint gniazda świecy zapłonowej w głowicy to nie jest drobiazg, który da się „przegonić” narzynką albo dociągnąć nową świecą. W silniku panuje wysokie ciśnienie spalania, duża temperatura i częste zmiany obciążenia termicznego, więc połączenie gwintowe świecy musi mieć pełną nośność i zachowaną geometrię. Próba poprawiania istniejącego gwintu narzynką jest merytorycznie chybiona, bo narzynka służy do nacinania gwintów zewnętrznych, a nie wewnętrznych. Do gwintów w otworach używa się gwintowników. Nawet gdyby ktoś użył gwintownika, to przy mocno zniszczonym gwincie tylko „przeczesze” resztki materiału, dodatkowo go osłabiając. Efekt jest taki, że świeca będzie trzymać się na minimalnej powierzchni nośnej, łatwo o zerwanie gwintu podczas dokręcania lub pracy silnika.
Dość popularne, ale bardzo błędne myślenie to założenie, że nowa świeca „sama poprawi” uszkodzony gwint. W praktyce świeca jest zbyt twarda i za krótka roboczo, żeby poprawnie uformować gwint w miększym aluminium głowicy. Z mojego doświadczenia takie podejście zwykle kończy się całkowitym wyrwaniem pozostałego gwintu, zakleszczeniem świecy lub jej przekoszeniem. To stwarza ryzyko nieszczelności komory spalania, przedmuchów spalin, a nawet wyrzucenia świecy z głowicy pod obciążeniem. Równie złym pomysłem jest rozwiercanie otworu na „kolejny wymiar naprawczy” i bezpośrednie nagwintowanie go pod większą świecę. W silnikach samochodowych gwinty świec mają określone, zunifikowane wymiary, a konstrukcja gniazda, grubość materiału i odległości od kanałów wodnych i zaworów są dobrane fabrycznie. Samowolna zmiana średnicy gwintu świecy może doprowadzić do osłabienia głowicy, pęknięć między gniazdem a kanałem chłodzącym lub kolizji z tłokiem przy wystającej zbyt głęboko świecy. Dobre praktyki warsztatowe i instrukcje regeneracji głowic jasno wskazują, że przy poważniejszym uszkodzeniu gwintu świecy stosuje się tulejki/wkładki naprawcze o oryginalnym wymiarze gwintu, a nie kombinacje z inną średnicą czy „dociąganiem” nową świecą. Typowym błędem myślowym jest tu chęć szybkiego, taniego rozwiązania bez zrozumienia obciążeń działających na to połączenie i konsekwencji dla całego silnika.

Pytanie 6

Jaki jest główny cel stosowania układu ABS w pojazdach?

A. Zmniejszenie zużycia paliwa

B. Poprawa komfortu jazdy

C. Zwiększenie prędkości maksymalnej pojazdu

D. Zwiększenie kontroli nad pojazdem podczas hamowania

Brak odpowiedzi na to pytanie.

Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Układ ABS, czyli Anti-lock Braking System, jest jednym z najważniejszych systemów bezpieczeństwa w pojazdach samochodowych. Jego głównym celem jest zapobieganie blokowaniu się kół podczas gwałtownego hamowania, co pozwala na utrzymanie kontroli nad pojazdem. Dzięki ABS kierowca ma możliwość jednoczesnego hamowania i manewrowania, co jest kluczowe w sytuacjach awaryjnych. System ten działa poprzez monitorowanie prędkości obrotowej kół i, w przypadku wykrycia ryzyka blokady, modulowanie ciśnienia hamulcowego. To pozwala na utrzymanie optymalnego kontaktu opon z nawierzchnią, co jest szczególnie ważne na śliskich lub mokrych drogach. W praktyce ABS znacznie skraca drogę hamowania na większości nawierzchni, co może dosłownie uratować życie. Wprowadzenie ABS stało się standardem w przemyśle motoryzacyjnym i jest zgodne z międzynarodowymi normami bezpieczeństwa. Układ ten jest również wsparciem dla innych systemów, jak ESP czy TCS, zwiększając ogólne bezpieczeństwo jazdy.

Pytanie 7

Częścią systemu chłodzenia nie jest

A. pompa wody

B. termostat

C. przekładnia ślimakowa

D. czujnik temperatury

Brak odpowiedzi na to pytanie.

Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Przekładnia ślimakowa nie jest elementem układu chłodzenia silnika, ponieważ pełni zupełnie inną funkcję, związana głównie z przenoszeniem napędu i momentu obrotowego w mechanizmach. Układ chłodzenia silnika składa się z takich elementów jak pompa wody, czujnik temperatury oraz termostat, które współpracują w celu utrzymania optymalnej temperatury pracy silnika. Pompa wody jest odpowiedzialna za cyrkulację płynu chłodzącego w obiegu, co jest kluczowe dla efektywnego odprowadzania ciepła. Czujnik temperatury monitoruje temperaturę płynu chłodzącego, co pozwala na bieżąco kontrolować działanie układu. Termostat natomiast reguluje przepływ płynu chłodzącego, otwierając lub zamykając obieg, co zapobiega przegrzaniu silnika. W związku z tym, zrozumienie roli każdego z tych elementów oraz ich współpracy jest kluczowe dla prawidłowego funkcjonowania silnika i jego układu chłodzenia.

Pytanie 8

Podczas weryfikacji głowicy silnika stwierdzono jej deformację, polegającą na odkształceniu powierzchni przylegania do kadłuba. Przywrócenie prawidłowego kształtu głowicy można uzyskać przez wykonanie obróbki

A. plastycznej na zimno.

B. plastycznej na gorąco.

C. mechanicznej na zimno.

D. mechanicznej na gorąco.

Brak odpowiedzi na to pytanie.

Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Prawidłowo wskazana została obróbka mechaniczna na zimno. W praktyce warsztatowej przy zdeformowanej powierzchni przylegania głowicy do kadłuba silnika stosuje się planowanie głowicy na frezarce lub szlifierce, właśnie jako obróbkę skrawaniem w warunkach „na zimno”. Usuwa się minimalną warstwę materiału, żeby wyrównać płaszczyznę, zachować prostopadłość i równoległość oraz nie zejść poniżej dopuszczalnej wysokości głowicy podanej w dokumentacji producenta. Moim zdaniem kluczowe jest tu trzymanie się danych katalogowych – producenci silników często podają maksymalną wartość zbioru materiału oraz wymóg późniejszego sprawdzenia szczelności głowicy (próba ciśnieniowa). Obróbka mechaniczna na zimno nie wprowadza dodatkowych naprężeń cieplnych ani nie zmienia struktury materiału, dzięki czemu zachowane są własności wytrzymałościowe stopu aluminium lub żeliwa, z którego wykonana jest głowica. W dobrze wyposażonym serwisie wykorzystuje się specjalne stoły do planowania, przyrządy do pomiaru płaskości (linia krawędziowa, szczelinomierz, czasem czujnik zegarowy) oraz kontroluje się chropowatość powierzchni, żeby dobrać odpowiednią uszczelkę pod głowicę (MLS, grafitowa itd.). Z mojego doświadczenia przy silnikach nowoczesnych z cienkimi uszczelkami wielowarstwowymi bardzo ważna jest jakość tej powierzchni po obróbce – zbyt duża chropowatość albo fale po frezie mogą spowodować przedmuchy spalin, ubytki płynu chłodniczego czy oleju. Dlatego standardem jest precyzyjne planowanie mechaniczne na zimno, zgodnie z procedurą serwisową i z zachowaniem odpowiednich parametrów skrawania.

Pytanie 9

W silniku czterocylindrowym w układzie rzędowym strzałki na rysunku pokazują ustawienie wałków rozrządu w końcu suwu sprężania (GZP) dla tłoka

A. pierwszego cylindra.

B. trzeciego cylindra.

C. drugiego cylindra.

D. czwartego cylindra.

Brak odpowiedzi na to pytanie.

Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
W tym ustawieniu wałków rozrządu strzałki pokazują położenie znaków, które odpowiadają górnemu zwrotowi położenia tłoka (GZP) na końcu suwu sprężania właśnie w pierwszym cylindrze. W klasycznym czterocylindrowym silniku rzędowym przyjmuje się, że wszystkie znaki rozrządu ustawia się względem pierwszego cylindra, a nie drugiego czy czwartego. To jest taki punkt odniesienia dla całej regulacji i dla sterownika silnika. Na rysunku widać, że krzywki wałka ssącego i wydechowego dla pierwszego cylindra są ustawione tak, aby oba zawory były zamknięte – wtedy w komorze spalania jest maksymalne sprężenie mieszanki, czyli koniec suwu sprężania. W praktyce, podczas wymiany paska rozrządu albo łańcucha, zawsze szuka się właśnie tej pozycji: znak na kole wału korbowego na obudowie, znaki na kołach wałków rozrządu względem siebie lub względem pokrywy, często blokuje się dodatkowo wałek i wał specjalnymi trzpieniami. Moim zdaniem warto wyrobić sobie nawyk patrzenia nie tylko na same znaki, ale też na położenie krzywek dla pierwszego cylindra – wtedy od razu widać, czy silnik jest w GZP na sprężaniu, czy w GZP na wydechu. Z punktu widzenia dobrych praktyk warsztatowych ustawianie rozrządu zawsze zaczyna się od zlokalizowania pierwszego cylindra i jego GZP, bo od tego zależy poprawna faza otwarcia i zamknięcia zaworów, równomierna praca silnika, prawidłowa emisja spalin i brak kolizji tłok–zawór. W wielu instrukcjach serwisowych producentów jest wyraźnie zapisane: „ustawić wał korbowy w GZP pierwszego cylindra, następnie ustawić koła wałków rozrządu na znaki”, dokładnie to pokazuje ten rysunek.

Pytanie 10

Parownik stanowi składnik systemu

A. klimatyzacji

B. chłodzenia

C. smarowania

D. wydechowego

Brak odpowiedzi na to pytanie.

Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Parownik, jako jeden z kluczowych elementów systemu klimatyzacji, odgrywa fundamentalną rolę w procesie chłodzenia powietrza wewnętrznego. Działa na zasadzie odparowania czynnika chłodniczego, który w parowniku przyjmuje ciepło z otoczenia, co prowadzi do obniżenia temperatury powietrza. W praktyce oznacza to, że ciepłe powietrze z pomieszczenia przechodzi przez parownik, gdzie jest schładzane, a następnie wydmuchiwane z powrotem do wnętrza, co znacznie poprawia komfort użytkowników. W standardowych systemach klimatyzacyjnych, takich jak jednostki split czy centralne systemy wentylacji, parowniki są projektowane zgodnie z normami ASHRAE oraz ISO, co zapewnia ich wysoką efektywność energetyczną i niezawodność. Wiedza na temat działania parowników ma kluczowe znaczenie nie tylko dla inżynierów, ale także dla techników zajmujących się serwisowaniem systemów klimatyzacyjnych, ponieważ wszelkie problemy w ich funkcjonowaniu mogą prowadzić do obniżonej wydajności systemu oraz zwiększonego zużycia energii.

Pytanie 11

Oblicz czas obsługi pojazdu o przebiegu 60 tys. km. Wykorzystaj dane z tabeli.

Nazwa operacji	Przebieg (tys. km)
	15	30	60	100	160
	Czas wykonania operacji [min]
Kontrola oświetlenia	15	15	15	15	15
Wymiana płynów	-	10	30	50	50
Kontrola układu hamulcowego	10	10	15	15	20
Zabezpieczenia antykorozyjne nadwozia	30	-	-	30	-
Kontrola układu paliwowego	-	20	-	40	-
Kontrola zawieszenia	10	10	15	15	25

A. 165 minut

B. 75 minut

C. 65 minut

D. 185 minut

Brak odpowiedzi na to pytanie.

Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Poprawna odpowiedź to 75 minut, co jest wynikiem dokładnego zsumowania czasów poszczególnych operacji serwisowych wymaganych dla pojazdu o przebiegu 60 tys. km. Kontrola oświetlenia trwa 15 minut, wymiana płynów to 30 minut, a kontrola układu hamulcowego i paliwowego po 15 minut każda. Łącznie daje to 15 + 30 + 15 + 15 = 75 minut. Takie podejście do obliczeń jest zgodne z dobrymi praktykami w branży motoryzacyjnej, gdzie dokładność czasu obsługi pojazdu jest kluczowa dla planowania serwisu. Wiedza na temat poszczególnych operacji serwisowych i ich czasów jest niezbędna dla mechaników, aby efektywnie zarządzać harmonogramem prac oraz informować klientów o przewidywanym czasie naprawy. Zrozumienie tych operacji pozwala również na lepsze prognozowanie kosztów serwisowych, co jest istotne z perspektywy zarządzania flotą pojazdów lub w kontekście indywidualnego właściciela samochodu.

Pytanie 12

Urządzenie do określania ciśnienia sprężania w silniku ZS powinno mieć zakres pomiarowy pozwalający na odczyt wyników do wartości minimalnej

A. 1,0 MPa

B. 5,0 MPa

C. 2,5 MPa

D. 10,0 MPa

Brak odpowiedzi na to pytanie.

Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Odpowiedź 5,0 MPa jest prawidłowa, ponieważ przyrząd do pomiaru ciśnienia sprężania w silniku ZS (silniku zapłonowym) powinien mieć zakres pomiarowy odpowiedni do wartości ciśnienia sprężania, które występują w typowych silnikach. W silnikach o zapłonie samoczynnym, takich jak silniki diesla, ciśnienie sprężania może wynosić od 2,5 MPa do nawet 4,5 MPa, a w silnikach benzynowych zazwyczaj oscyluje w granicach 0,7 MPa do 1,5 MPa. Zakres 5,0 MPa zapewnia, że przyrząd jest w stanie skutecznie mierzyć ciśnienie sprężania w silnikach, które mogą być narażone na wyższe wartości, co jest szczególnie istotne w przypadku silników o podwyższonym stopniu sprężania. Dodatkowo, zgodnie z praktykami branżowymi, przyrządy do pomiaru ciśnienia powinny być kalibrowane w zakresie, który nie tylko pokrywa normalne operacyjne wartości, ale również uwzględnia potencjalne ekstremalne warunki pracy. Przykładowo, w przypadku diagnostyki silników, użycie przyrządu o zbyt niskim zakresie pomiarowym może prowadzić do błędnych odczytów, co z kolei wpłynie na jakość przeprowadzanych napraw i ocenę stanu silnika.

Pytanie 13

Klient zgłosił się do stacji obsługi pojazdów na przegląd techniczny swojego samochodu Po wykonaniu przeglądu wymieniono olej silnikowy, filtr oleju silnikowego, filtr paliwa, filtr powietrza, płyn hamulcowy oraz klocki hamulcowe przednie. Wszystkie płyny eksploatacyjne i części klient dostarczył we własnym zakresie. Pracownik stacji obsługi, na podstawie danych z tabeli, wystawił fakturę na sumę

Lp.	Nazwa usługi	Cena (brutto)
1	przegląd techniczny pojazdu	90,00 zł
2	wymiana oleju przekładniowego, silnikowego	20,00 zł
3	wymiana przednich klocków hamulcowych	60,00 zł
4	wymiana tylnych klocków hamulcowych	90,00 zł
5	wymiana tarcz hamulcowych	80,00 zł
6	wymiana płynu hamulcowego	30,00 zł
7	wymiana płynu chłodzącego	25,00 zł
8	wymiana filtru kabinowego	15,00 zł
10	wymiana filtru paliwa lub oleju	10,00 zł
11	wymiana filtru powietrza	15,00 zł

A. 265 zł

B. 175 zł

C. 145 zł

D. 235 zł

Brak odpowiedzi na to pytanie.

Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Prawidłowa odpowiedź 235 zł wynika z poprawnego zsumowania wyłącznie kosztów robocizny, zgodnie z podanym cennikiem usług. W zadaniu wyraźnie zaznaczono, że wszystkie płyny eksploatacyjne i części klient dostarczył we własnym zakresie, więc stacja obsługi nalicza tylko usługę, a nie materiały. Trzeba więc z tabeli wybrać dokładnie te pozycje, które faktycznie zostały wykonane: przegląd techniczny pojazdu – 90 zł, wymiana oleju silnikowego (podchodzi pod „wymiana oleju przekładniowego, silnikowego”) – 20 zł, wymiana klocków hamulcowych przednich – 60 zł, wymiana płynu hamulcowego – 30 zł, wymiana filtru oleju silnikowego – 10 zł (pozycja „wymiana filtru paliwa lub oleju”) oraz wymiana filtru paliwa – kolejne 10 zł z tej samej pozycji, bo są to dwie osobne czynności, każda płatna osobno. Na końcu wymieniono filtr powietrza – 15 zł. Po zsumowaniu: 90 + 20 + 60 + 30 + 10 + 10 + 15 = 235 zł. W praktyce warsztatowej dokładne rozdzielanie kosztów na robociznę i materiały to standardowa dobra praktyka, szczególnie gdy klient przywozi własne części. Ma to znaczenie m.in. dla odpowiedzialności za reklamacje: warsztat odpowiada wtedy głównie za jakość wykonania usługi, a nie za wadliwy element dostarczony przez klienta. Z mojego doświadczenia dobrze jest też pamiętać, że jeśli jedna pozycja w cenniku obejmuje „filtr paliwa lub oleju”, to przy wymianie dwóch filtrów liczymy usługę podwójnie, bo mechanik realnie wykonuje dwie oddzielne operacje demontażu i montażu. W wielu serwisach, także autoryzowanych, stosuje się podobny sposób kalkulacji, co ułatwia później analizę kosztów przeglądów i planowanie obsługi okresowej pojazdu.

Pytanie 14

Do demontażu łożysk z piast kół pojazdu należy użyć

A. prasy hydraulicznej.

B. szczypiec uniwersalnych.

C. zbijaka.

D. rozpieraka.

Brak odpowiedzi na to pytanie.

Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Do demontażu łożysk z piast kół w nowoczesnych pojazdach stosuje się prasę hydrauliczną, ponieważ pozwala ona na kontrolowane, osiowe wyciskanie łożyska z gniazda. Chodzi o to, żeby siła była przykładana równomiernie, dokładnie w osi piasty, bez bicia i przekoszeń. Dzięki temu nie uszkadza się ani piasty, ani gniazda łożyska, ani samej obudowy zwrotnicy. W praktyce w warsztacie używa się najczęściej prasy o nacisku 10–20 ton, z odpowiednimi tulejami i adapterami, które opierają się tylko na pierścieniu zewnętrznym łożyska (przy wyciskaniu) lub wewnętrznym (przy wciskaniu na wałek/półoś). To jest zgodne z podstawową zasadą montażu łożysk: nigdy nie przenosi się siły przez kulki czy wałeczki, tylko przez odpowiedni pierścień. Moim zdaniem, jak ktoś raz zobaczy różnicę między wybijaniem młotkiem a pracą na prasie, to już nie wraca do „domowych” metod. Dodatkowo prasa hydrauliczna jest po prostu bezpieczniejsza – mniejsze ryzyko pęknięcia elementu, odskakujących odłamków, zadziorów na powierzchni współpracującej z łożyskiem. W wielu instrukcjach serwisowych producentów (np. VW, Opel, Toyota) wprost jest zapis, że wymiana łożyska piasty ma być wykonana przy użyciu prasy lub specjalnego zestawu do wyciskania/wciskania, a użycie młotka i przypadkowych narzędzi jest niedopuszczalne. W praktyce warsztatowej prasa hydrauliczna przydaje się też do montażu tulei wahaczy, sworzni, kół zębatych na wałkach – więc to jest taki podstawowy sprzęt każdego sensownego zakładu mechanicznego.

Pytanie 15

Ostatnia obróbka cylindra w silniku spalinowym to

A. toczenie

B. planowanie

C. honowanie

D. szlifowanie

Brak odpowiedzi na to pytanie.

Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Honowanie to naprawdę ważny proces, kiedy mówimy o końcowej obróbce cylindrów w silnikach spalinowych. Chodzi o to, żeby osiągnąć właściwą chropowatość i dokładne wymiary. Dzięki honowaniu, wewnętrzne ścianki cylindrów są gładkie i pozbawione malutkich niedoskonałości, co jest kluczowe, żeby pierścienie tłokowe dobrze przylegały. To z kolei wpływa na efektywność spalania i zmniejsza zużycie paliwa. Widziałem, że w nowoczesnych silnikach wyścigowych honowanie to standard, który pomaga uzyskać maksymalne osiągi. W motoryzacji mamy różne techniki honowania, jak honowanie na sucho czy na mokro, co zależy od materiałów i wymagań budowy. Dobre honowanie daje chropowatość Ra w granicach 0,2 - 0,5 μm, co jest naprawdę na poziomie najlepszych praktyk w branży.

Pytanie 16

W hydrokinetycznym sprzęgle elementem przenoszącym napęd jest

A. układ kół zębatych

B. ciecz

C. przekładnia pasowa

D. pole elektromagnetyczne

Brak odpowiedzi na to pytanie.

Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Sprzęgło hydrokinetyczne jest elementem przekładni, w którym napęd jest przenoszony za pomocą cieczy. Działa na zasadzie transferu energii z wirnika napędowego do wirnika odbiorczego poprzez ciecz, na przykład olej, który krąży w zamkniętej komorze. Podczas pracy, wirnik napędowy wprowadza ciecz w ruch, co powoduje, że wirnik odbiorczy również zaczyna obracać się. Taki system umożliwia płynne przenoszenie momentu obrotowego, co jest szczególnie przydatne w pojazdach i maszynach, gdzie wymagana jest efektywność i redukcja wstrząsów związanych z nagłymi zmianami obrotów. W praktyce sprzęgła hydrokinetyczne są szeroko stosowane w automatycznych skrzyniach biegów, gdzie pozwalają na płynne przejścia między biegami. Dzięki właściwościom cieczy, które pozwalają na absorpcję energii, sprzęgła te są w stanie zredukować zużycie elementów mechanicznych oraz zwiększyć komfort jazdy. W branży motoryzacyjnej, normy dotyczące efektywności i bezpieczeństwa wymagają zastosowania tego typu rozwiązań technicznych, co wpisuje się w aktualne standardy produkcji pojazdów.

Pytanie 17

Mierzenie suwmiarką uniwersalną z noniuszem nie pozwala na osiągnięcie precyzji pomiaru do

A. 0,02 mm

B. 0,01 mm

C. 0,10 mm

D. 0,05 mm

Brak odpowiedzi na to pytanie.

Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Odpowiedź 0,01 mm jest poprawna, ponieważ suwmiarki uniwersalne noniuszowe są zaprojektowane do pomiarów z precyzją do 0,01 mm. Precyzja ta wynika z konstrukcji noniusza, który pozwala na odczytanie wartości z dokładnością, jakiej nie osiągną inne narzędzia pomiarowe, na przykład linijki. W praktyce suwmiarka noniuszowa jest niezwykle użyteczna w inżynierii i mechanice, ponieważ umożliwia dokładne pomiary średnic, grubości, a także głębokości. Przykładowo, w procesie produkcji elementów maszyn, precyzyjne pomiary są kluczowe dla zapewnienia ich odpowiedniego dopasowania i funkcjonalności. Ponadto, zgodnie z normami ISO 14405, które określają tolerancje wymiarowe, użycie narzędzi pomiarowych o wysokiej precyzji, takich jak suwmiarki noniuszowe, jest zalecane, aby sprostać wymaganiom jakościowym w branży wytwórczej. Używając suwmiarki o dokładności 0,01 mm, inżynierowie mogą pewniej podejmować decyzje o obróbce i inspekcji, co przekłada się na lepszą jakość końcowych produktów.

Pytanie 18

Średnicówka czujnikowa służy do pomiaru średnicy

A. czopa wału korbowego.

B. tarczy hamulcowej.

C. trzonka zaworu.

D. wewnętrznej cylindra.

Brak odpowiedzi na to pytanie.

Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Średnicówka czujnikowa to przyrząd specjalnie zaprojektowany do bardzo dokładnego pomiaru średnic wewnętrznych, właśnie takich jak średnica cylindra silnika spalinowego. Ma ona głowicę pomiarową z dwiema lub trzema końcówkami pomiarowymi oraz czujnik zegarowy, który pokazuje odchyłki od wzorca. Dzięki temu można nie tylko zmierzyć samą średnicę, ale też sprawdzić owalizację cylindra, stożkowatość, zużycie w górnej części tulei cylindrowej i ogólną geometrię gładzi cylindra. W praktyce warsztatowej robi się to tak, że najpierw ustawia się średnicówkę na wzorcu – np. na mikrometrze zewnętrznym ustawionym na nominalną średnicę cylindra – a dopiero potem wykonuje się pomiary w kilku przekrojach i w dwóch prostopadłych płaszczyznach. To jest standardowa procedura przy ocenie, czy blok lub tuleje nadają się jeszcze do szlifu, honowania, czy już wymagają wymiany. Moim zdaniem bez średnicówki czujnikowej nie da się rzetelnie ocenić stanu cylindra, suwmiarka czy zwykła średnicówka noniuszowa są po prostu za mało dokładne. W dobrych serwisach silnikowych pomiar cylindrów średnicówką czujnikową jest obowiązkowym elementem przy kapitalnym remoncie silnika, zgodnie z zaleceniami producentów silników i normami pomiarowymi branży motoryzacyjnej.

Pytanie 19

Który z rodzajów odpadów generowanych w warsztacie samochodowym stanowi istotne zagrożenie dla środowiska?

A. Klocki hamulcowe

B. Oleje silnikowe

C. Tarcze sprzęgła

D. Filtry powietrza

Brak odpowiedzi na to pytanie.

Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Oleje silnikowe są jednym z najbardziej szkodliwych odpadów powstających w warsztatach samochodowych. Zawierają szereg zanieczyszczeń, w tym metale ciężkie, związki organiczne i dodatki chemiczne, które mogą negatywnie wpływać na środowisko, szczególnie w przypadku niewłaściwego składowania lub utylizacji. Według standardów ochrony środowiska, takich jak normy ISO 14001, właściwe zarządzanie odpadami, w tym olejami, jest kluczowe dla zmniejszenia ich wpływu na ekosystemy. Praktycznym rozwiązaniem w warsztatach jest stosowanie systemów zbierania i recyklingu olejów, co pozwala na ich ponowne wykorzystanie oraz ograniczenie zanieczyszczenia gleby i wód gruntowych. Dobre praktyki obejmują także szkolenie personelu w zakresie odpowiedniej obsługi olejów oraz przestrzegania przepisów dotyczących ich przechowywania i utylizacji. Odpowiedzialne podejście do zarządzania olejami silnikowymi nie tylko wspiera zrównoważony rozwój, ale także przyczynia się do uzyskania certyfikatów środowiskowych, co zwiększa konkurencyjność warsztatu.

Pytanie 20

Zadaniem tarczy sprzęgłowej jest przenoszenie momentu obrotowego

A. z wałka sprzęgłowego na wałek atakujący.

B. z wałka pośredniego na wałek sprzęgłowy.

C. z wałka sprzęgłowego na koło zamachowe.

D. z koła zamachowego na wałek sprzęgłowy.

Brak odpowiedzi na to pytanie.

Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Tarcza sprzęgłowa jest elementem pośrednim pomiędzy kołem zamachowym a wałkiem sprzęgłowym skrzyni biegów i jej podstawowym zadaniem jest dokładnie to, co wskazuje poprawna odpowiedź: przeniesienie momentu obrotowego z koła zamachowego na wałek sprzęgłowy. Koło zamachowe jest sztywno przykręcone do wału korbowego silnika, więc wszystko, co dalej „wychodzi” z silnika, musi przejść przez tarczę sprzęgłową. W praktyce wygląda to tak, że okładziny cierne tarczy dociskane są przez docisk do powierzchni koła zamachowego. Dzięki tarciu moment obrotowy silnika jest przekazywany na wielowypust piasty tarczy, a z niego na wałek sprzęgłowy. Gdy wciskasz pedał sprzęgła, docisk odsuwa się, siła docisku maleje, tarcza może się ślizgać lub całkiem się rozłączyć i wtedy moment nie jest już przekazywany. To pozwala na płynną zmianę biegów, łagodne ruszanie i ochronę skrzyni przed szarpnięciami. Z mojego doświadczenia wynika, że jak ktoś dobrze rozumie tę drogę momentu obrotowego – silnik → koło zamachowe → tarcza sprzęgłowa → wałek sprzęgłowy → skrzynia biegów – to dużo łatwiej mu potem ogarnąć takie zjawiska jak ślizganie sprzęgła, szarpanie przy ruszaniu czy hałas przy wysprzęglaniu. W praktyce warsztatowej, zgodnie z dobrymi praktykami, przy wymianie sprzęgła zawsze sprawdza się stan okładzin tarczy, sprężyn tłumiących drgania skrętne oraz powierzchnię koła zamachowego, bo każdy z tych elementów ma wpływ na prawidłowe przenoszenie momentu właśnie z koła zamachowego na wałek sprzęgłowy. Jeśli tarcza nie zapewnia odpowiedniego tarcia, to nawet najlepsza skrzynia biegów nie przeniesie mocy na koła.

Pytanie 21

Ciśnienie paliwa w zasobniku paliwa wysokiego ciśnienia w silniku z układem zasilania Common Rail trzeciej generacji powinno wynosić około

A. 1800 MPa

B. 18 MPa

C. 1,8 MPa

D. 180 MPa

Brak odpowiedzi na to pytanie.

Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
W silnikach wysokoprężnych z układem Common Rail trzeciej generacji typowe ciśnienie paliwa w zasobniku (szynie) rzeczywiście wynosi rzędu około 180 MPa, czyli mniej więcej 1800 bar. Tak wysokie ciśnienie jest potrzebne, żeby uzyskać bardzo drobne rozpylenie paliwa w komorze spalania, precyzyjne dawkowanie i możliwość wielokrotnego wtrysku w jednym cyklu pracy cylindra (przedwtrysk, wtrysk główny, dotrysk). Dzięki temu silnik pracuje ciszej, spala paliwo czyściej i spełnia normy emisji Euro 5, Euro 6 i nowsze. W praktyce sterownik silnika reguluje ciśnienie w szynie w dość szerokim zakresie – na biegu jałowym może to być np. 30–50 MPa, przy średnim obciążeniu 80–120 MPa, a przy pełnym obciążeniu właśnie okolice 160–200 MPa, w zależności od konstrukcji producenta. Moim zdaniem warto zapamiętać, że trzecia generacja CR to już ciśnienia powyżej 150 MPa, a nowsze systemy dochodzą nawet do około 200 MPa i trochę więcej. W warsztacie przy diagnostyce zawsze porównuje się odczyt z czujnika ciśnienia na listwie Common Rail z wartościami zadanymi przez sterownik w testerze diagnostycznym – odchyłki rzędu kilkunastu MPa przy wysokim obciążeniu mogą już wskazywać na problem z pompą wysokiego ciśnienia, regulatorem dawki lub nieszczelnością wtryskiwaczy. W dobrej praktyce serwisowej nie wolno rozszczelniać układu wysokiego ciśnienia na pracującym silniku, bo przy 180 MPa struga paliwa może dosłownie przeciąć skórę i wstrzyknąć olej napędowy podskórnie, co jest bardzo niebezpieczne. Dlatego wszelkie pomiary i próby przelewowe wtryskiwaczy wykonuje się z zachowaniem zasad BHP i po odpowiednim zredukowaniu ciśnienia.

Pytanie 22

Czujniki magnetoindukcyjne wykorzystywane w systemach zapłonowych silników ZI zlikwidowały

A. przerywacz

B. rozdzielacz zapłonu

C. czujnik położenia wału korbowego silnika

D. cewkę zapłonową

Brak odpowiedzi na to pytanie.

Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Czujniki magnetoindukcyjne, stosowane w układach zapłonowych silników z zapłonem iskrowym (ZI), pełnią kluczową rolę w precyzyjnym określaniu momentu zapłonu mieszanki paliwowo-powietrznej. Dzięki zastosowaniu tych czujników, możliwe stało się wyeliminowanie przerywacza, który dawniej był elementem odpowiedzialnym za przerywanie obwodu w celu generowania impulsu zapłonowego. Przerywacz, jako mechaniczny element, był podatny na zużycie oraz wymagał regularnej konserwacji, co wpływało na niezawodność całego układu zapłonowego. Współczesne czujniki magnetoindukcyjne, działające na zasadzie indukcji elektromagnetycznej, umożliwiają bezpośrednie generowanie sygnałów elektrycznych w odpowiednich momentach, co zwiększa efektywność i dokładność zapłonu. Zastosowanie tych czujników nie tylko upraszcza konstrukcję układu zapłonowego, ale także przyczynia się do zmniejszenia emisji spalin oraz poprawy osiągów silnika. W branży motoryzacyjnej dąży się do minimalizacji liczby elementów mechanicznych, co jest zgodne z najlepszymi praktykami inżynieryjnymi.

Pytanie 23

Jednym z powodów, dla których nie następuje ładowanie (włączona czerwona lampka kontrolna ładowania akumulatora) przy pracującym silniku, może być

A. zwarcie w obwodzie sygnałowym akustycznym

B. kompletnie naładowany akumulator

C. spalona żarówka świateł mijania

D. zacięta szczotka w szczotkotrzymaczu alternatora

Brak odpowiedzi na to pytanie.

Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Zawieszona szczotka w szczotkotrzymaczu alternatora to jedna z najczęstszych przyczyn problemów z ładowaniem akumulatora. Te szczotki mają za zadanie przesyłać prąd do wirnika, więc muszą działać poprawnie, żeby alternator mógł generować energię. Jak szczotka jest zablokowana, to nie ma pełnego kontaktu z wirnikiem, przez co energia się nie wytwarza jak powinna. Zwykle objawia się to tym, że kontrolka ładowania akumulatora świeci na czerwono, co wskazuje na kłopoty z ładowaniem. Żeby to sprawdzić, zazwyczaj trzeba zajrzeć do alternatora i zmierzyć napięcie wyjściowe. W branży mówi się, że dobrze jest regularnie kontrolować stan szczotek, szczególnie w starszych autach, które mogą mieć spore zużycie. No i jak zauważysz jakiekolwiek problemy z ładowaniem, lepiej działać szybko, bo inaczej możesz uszkodzić akumulator lub inne elektryczne części w samochodzie.

Pytanie 24

Na ilustracji przedstawiono silnik typu

A. bokser.

B. Wankla.

C. rzędowego.

D. dwusuwowego.

Brak odpowiedzi na to pytanie.

Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Silnik Wankla, który znajduje się na ilustracji, jest unikalnym rodzajem silnika rotacyjnego, w którym wirnik porusza się w kształcie elipsy w obrębie statora. Jest to rozwiązanie, które zapewnia mniejsze wymiary i niższą masę w porównaniu do tradycyjnych silników tłokowych, takich jak bokser czy rzędowy. Silniki Wankla charakteryzują się również gładkim działaniem i wysoką mocą w stosunku do ich objętości, co sprawia, że są szeroko stosowane w branży motoryzacyjnej, na przykład w niektórych modelach Mazdy. Ponadto silniki te mają prostszą konstrukcję z mniejszą liczbą ruchomych części, co przekłada się na mniejsze zużycie materiałów i niższe koszty produkcji. Warto również zwrócić uwagę na problem emisji spalin, ponieważ silniki Wankla mają tendencję do większego spalania paliwa, co skutkuje wyższymi emisjami. Praktyczne zastosowanie tej technologii wymaga zatem zrozumienia jej zalet i wad oraz odpowiednich działań w zakresie ochrony środowiska.

Pytanie 25

Warunkiem przyjęcia pojazdu do serwisu jest przedstawienie

A. dowodu rejestracyjnego pojazdu.

B. ważnego ubezpieczenia OC/AC.

C. dowodu osobistego właściciela pojazdu.

D. ważnego przeglądu badania technicznego.

Brak odpowiedzi na to pytanie.

Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Warunkiem przyjęcia pojazdu do serwisu jest przedstawienie dowodu rejestracyjnego pojazdu i to jest sedno tego pytania. W praktyce serwis, zgodnie z dobrą organizacją pracy i podstawowymi zasadami obiegu dokumentów, musi mieć możliwość jednoznacznej identyfikacji pojazdu: numer rejestracyjny, VIN, marka, model, rok produkcji, wersja silnikowa. Wszystkie te dane znajdują się właśnie w dowodzie rejestracyjnym. Na jego podstawie pracownik przyjęcia zapisuje auto do systemu, wystawia zlecenie naprawy, dobiera części zamienne i materiały eksploatacyjne, a także weryfikuje, czy pojazd faktycznie istnieje w ewidencji. Z mojego doświadczenia serwisy bardzo pilnują tego dokumentu, bo chroni to przed pomyłkami, np. wpisaniem złego numeru VIN czy dobraniem niepasujących części. Dowód rejestracyjny jest też często potrzebny przy sprawach gwarancyjnych, akcjach serwisowych producenta i przy rozliczeniach z ubezpieczycielem, kiedy naprawa jest z polisy. Oczywiście w niektórych nowoczesnych serwisach część danych można sprawdzić po samym numerze VIN w systemie online, ale standardem branżowym nadal jest żądanie dowodu rejestracyjnego przy przyjęciu pojazdu. To jest po prostu najpewniejsze i najbardziej formalnie poprawne źródło informacji o pojeździe, zgodne z zasadami organizacji pracy warsztatu i dokumentacji serwisowej.

Pytanie 26

Gdzie wykorzystywana jest przekładnia planetarna?

A. w prądnicy

B. w pompie wtryskowej

C. w alternatorze

D. w rozruszniku

Brak odpowiedzi na to pytanie.

Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Przekładnia planetarna jest kluczowym elementem stosowanym w rozrusznikach, pozwalającym na efektywne przekształcanie momentu obrotowego oraz zwiększenie prędkości obrotowej silnika. W konstrukcji rozrusznika, przekładnia planetarna działa jako mechanizm redukcyjny, który wspomaga uruchamianie silnika spalinowego, zapewniając odpowiednią moc podczas rozruchu. Dzięki zastosowaniu przekładni planetarnej możliwe jest uzyskanie dużego momentu obrotowego przy niewielkich wymiarach i masie urządzenia. W praktyce oznacza to, że rozrusznik osiąga wysoką wydajność, co jest niezbędne w sytuacjach, gdy silnik wymaga dużej energii startowej. Przekładnie planetarne charakteryzują się także wysoką niezawodnością oraz trwałością, co jest zgodne z najlepszymi praktykami inżynieryjnymi w dziedzinie motoryzacji. Dodatkowo, ich budowa pozwala na zmniejszenie hałasu i wibracji podczas pracy, co zwiększa komfort użytkowania pojazdu.

Pytanie 27

Podczas wykonywania pomiarów kontrolnych po naprawie systemu wydechowego samochodu, miernik poziomu hałasu należy umieścić przy końcówce rury wydechowej w odległości około

A. 0,3 m

B. 0,5 m

C. 0,1 m

D. 1,0 m

Brak odpowiedzi na to pytanie.

Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Pomiar natężenia hałasu przy końcówce rury wydechowej pojazdu w odległości 0,5 m jest zgodny z normami branżowymi, takimi jak ISO 5130, które szczegółowo określają metody pomiaru hałasu z układów wydechowych. Ta odległość została ustalona jako najlepsza praktyka, ponieważ zapewnia ona optymalne warunki do uzyskania reprezentatywnych wyników, minimalizując wpływ innych źródeł hałasu, takich jak hałas drogowy czy wiatrowy. Przykładowo, pomiar w tej odległości pozwala na uzyskanie dokładnych danych dotyczących poziomu hałasu generowanego przez pojazd, co jest kluczowe dla oceny zgodności z przepisami prawa oraz standardami ochrony środowiska. W praktyce, mechanicy i technicy często wykorzystują te pomiary do oceny efektywności przeprowadzonych napraw oraz do weryfikacji, czy pojazd spełnia normy emisji hałasu. Wiedza na temat odpowiedniej techniki pomiarowej przyczynia się do poprawy jakości usług świadczonych przez warsztaty samochodowe.

Pytanie 28

Rezonator Helmholta (Helmholza) jest stosowany

A. w układzie zasilania silnika.

B. w układzie wylotowym silnika.

C. w układzie dolotowym silnika.

D. w układzie zapłonowym silnika.

Brak odpowiedzi na to pytanie.

Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Rezonator Helmholta w motoryzacji stosuje się właśnie w układzie dolotowym silnika, więc wybór tej odpowiedzi jest merytorycznie trafny. Ten element to w uproszczeniu komora połączona z przewodem dolotowym wąskim kanałem. Działa jak „tłumik” określonej częstotliwości drgań ciśnienia powietrza w kolektorze ssącym. W praktyce chodzi o to, żeby wygasić niekorzystne fale ciśnienia albo wręcz odwrotnie – wykorzystać zjawiska falowe do poprawy napełniania cylindrów przy konkretnych obrotach. Producenci wykorzystują rezonatory Helmholta, żeby zmniejszyć hałas zasysanego powietrza (szum dolotu), wyrównać przebieg momentu obrotowego i poprawić kulturę pracy silnika, szczególnie w zakresie średnich obrotów. W wielu nowoczesnych silnikach benzynowych widać na kolektorze dolotowym dodatkowe „bańki”, puszki albo boczne komory – to właśnie rezonatory. Moim zdaniem fajne jest to, że to rozwiązanie jest pasywne, nie wymaga zasilania ani sterowania, a jednak ma realny wpływ na akustykę i osiągi. W dokumentacjach serwisowych producentów (np. VW, BMW, Toyota) często znajdziesz je opisane jako „resonance chamber” lub „Helmholtz resonator” w części dotyczącej układu zasilania powietrzem. Dobra praktyka warsztatowa jest taka, żeby przy modyfikacjach dolotu (tzw. stożki, sportowe układy dolotowe) brać pod uwagę, że usunięcie rezonatora może pogorszyć elastyczność silnika i zwiększyć hałas. W regulaminach dotyczących hałasu pojazdów też pośrednio uwzględnia się takie elementy, bo pomagają spełnić normy akustyczne bez skomplikowanej elektroniki.

Pytanie 29

Z fragmentu taryfikatora czasu napraw wynika, że całkowity czas wymiany uszczelnień tłoczków hamulcowych we wszystkich czterech zaciskach hamulcowych oraz odpowietrzenia układu w samochodzie Polonez 1500 wynosi

Taryfikator czasochłonności napraw
Rodzaj naprawy	Typ pojazdu
	Polonez 1500	Polonez Atu Plus
	Czas naprawy
Wymiana uszczelinień tłoczków hamulcowych przód	1,5 h	1,5 h
Wymiana uszczelinień tłoczków hamulcowych tył	2 h	-----
Wymiana uszczelinień cylinderków hamulcowych tył	-----	2,5 h
Odpowietrzenie układu hamulcowego	1 h	1 h

A. 5,0 h

B. 3,5 h

C. 4,5 h

D. 4,0 h

Brak odpowiedzi na to pytanie.

Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Odpowiedź 4,5 h jest poprawna, ponieważ czas wymiany uszczelnień tłoczków hamulcowych w samochodzie Polonez 1500 został dokładnie określony w taryfikatorze czasochłonności napraw. Wymiana uszczelnień tłoczków hamulcowych z przodu zajmuje 1,5 h, a z tyłu 2 h, co razem daje 3,5 h. Dodatkowo, odpowietrzenie układu hamulcowego to kolejny proces, który wymaga dodatkowej godziny. Sumując te czasy, otrzymujemy całkowity czas naprawy wynoszący 4,5 h. W praktyce, właściwe oszacowanie czasu naprawy jest kluczowe dla efektywności pracy warsztatu, umożliwiając lepsze planowanie zadań oraz obliczanie kosztów usług. Zrozumienie taryfikatorów oraz umiejętność ich stosowania w codziennej praktyce jest niezbędne dla mechaników, by móc świadczyć usługi zgodnie z przyjętymi standardami branżowymi.

Pytanie 30

Badanie mechanicznego systemu hamulcowego obejmuje inspekcję

A. cylinderka hamulcowego

B. pompy hamulcowej

C. regulatora siły hamowania

D. dźwigni hamulca postojowego

Brak odpowiedzi na to pytanie.

Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Dźwignia hamulca postojowego jest kluczowym elementem mechanicznego układu hamulcowego, który umożliwia zablokowanie pojazdu w miejscu, gdy nie jest on w ruchu. Jej regularna diagnostyka jest istotna, aby zapewnić bezpieczeństwo użytkowników dróg. W przypadku nieprawidłowego działania, dźwignia może nie skutecznie blokować pojazdu, co stwarza poważne zagrożenie. Przykładowo, w autach osobowych najczęściej spotykaną awarią jest uszkodzenie linki hamulca postojowego, co można zweryfikować poprzez sprawdzenie oporu podczas podciągania dźwigni. Standardy branżowe, takie jak normy ISO dotyczące układów hamulcowych, podkreślają konieczność regularnych przeglądów i testów systemu hamulcowego, aby zapewnić jego optymalną wydajność. Właściwa diagnostyka dźwigni hamulca postojowego powinna obejmować nie tylko jej mechaniczne sprawdzenie, ale także analizę zużycia materiałów oraz systemu sterującego, co jest zgodne z najlepszymi praktykami w branży motoryzacyjnej.

Pytanie 31

Do urządzeń warsztatowych nie zalicza się

A. prasy.

B. miernika.

C. kanału najazdowego.

D. podnośnika hydraulicznego.

Brak odpowiedzi na to pytanie.

Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Prawidłowo wskazany został kanał najazdowy, bo w klasycznym podziale wyposażenia serwisu samochodowego zalicza się go do elementów stanowiska obsługowo-naprawczego, a nie do typowych urządzeń warsztatowych. Kanał najazdowy jest stałą częścią infrastruktury budowlanej – jest wmurowany w posadzkę, służy głównie do zapewnienia dostępu od spodu pojazdu. Nie wykonuje samodzielnie żadnej operacji technologicznej, nie wytwarza siły, nie mierzy, nie podnosi. Po prostu umożliwia mechanikowi wejście pod auto. Moim zdaniem warto to rozdzielenie zapamiętać: czym innym jest „stanowisko pracy” (kanał, oświetlenie, odciąg spalin), a czym innym „urządzenia warsztatowe”, które aktywnie biorą udział w procesie naprawy. Prasa warsztatowa to już typowe urządzenie – służy do wciskania i wyciskania łożysk, tulei, sworzni, prostowania elementów. W praktycznym serwisie bez prasy trudno sobie wyobrazić wymianę np. łożyska piasty czy tulei wahacza w sposób zgodny z technologią producenta. Miernik również traktujemy jako urządzenie warsztatowe, tylko z grupy przyrządów pomiarowo-diagnostycznych. Elektrycy używają go praktycznie non stop: pomiar napięcia ładowania, ciągłości przewodów, rezystancji czujników, weryfikacja spadków napięć w instalacji. To jest absolutny standard wyposażenia według dobrych praktyk i wytycznych większości producentów pojazdów. Podnośnik hydrauliczny z kolei jest typowym urządzeniem do podnoszenia pojazdu lub jego części – realizuje konkretną operację technologiczną i podlega normom BHP oraz przeglądom UDT. Podsumowując: kanał najazdowy to element stałego stanowiska, a prasa, miernik i podnośnik to typowe urządzenia warsztatowe, aktywnie używane w procesie diagnozowania i naprawy.

Pytanie 32

Jakim elementem realizującym funkcje w hydraulicznej instalacji hamulcowej jest?

A. cylinderek z tłoczkami

B. zawór kierunkowy

C. sprężyna

D. stopa hamulca

Brak odpowiedzi na to pytanie.

Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Cylinderek z tłoczkami jest kluczowym elementem wykonawczym hydraulicznego układu hamulcowego. Jego rolą jest przekształcanie ciśnienia hydraulicznego w ruch mechaniczny, co umożliwia zatrzymanie pojazdu. Gdy kierowca naciska na pedał hamulca, ciśnienie płynu hamulcowego wzrasta, co powoduje przesunięcie tłoczków w cylindrze. Tłoczki te są odpowiedzialne za wywieranie siły na klocki hamulcowe, które następnie dociskają tarcze hamulcowe, generując tarcie i spowalniając ruch pojazdu. Przykładem zastosowania tego mechanizmu może być zastosowanie cylindrów w różnych typach pojazdów, od samochodów osobowych po ciężarówki. W praktyce, dobrej jakości cylindry hamulcowe są kluczowe dla zapewnienia skuteczności hamowania oraz bezpieczeństwa na drodze. Warto również zaznaczyć, że serwisowanie i kontrola stanu cylindrów hamulcowych są zgodne z zaleceniami producentów, co jest ważne dla utrzymania sprawności układu hamulcowego.

Pytanie 33

Przystępując do naprawy pojazdu, pracownik serwisu powinien w pierwszej kolejności

A. uruchomić hamulec postojowy i podłożyć kliny pod koła.

B. zabezpieczyć wnętrze pojazdu pokrowcami ochronnymi.

C. wystawić fakturę za naprawę.

D. wjechać na stanowisko naprawcze.

Brak odpowiedzi na to pytanie.

Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Właściwa kolejność działań przy przyjmowaniu pojazdu do naprawy zaczyna się od zabezpieczenia wnętrza pokrowcami ochronnymi. Chodzi o fotele, kierownicę, gałkę zmiany biegów, czasem też dywaniki. W praktyce serwisowej jest to uznawane za element kultury technicznej i organizacji pracy. Chronisz w ten sposób tapicerkę przed zabrudzeniem smarem, olejem, pyłem z klocków hamulcowych czy zwykłym brudem z obuwia mechanika. Moim zdaniem to trochę wizytówka warsztatu – klient od razu widzi, że ktoś szanuje jego własność. W wielu autoryzowanych serwisach producent wręcz wymaga stosowania pokrowców i folii ochronnych jako standardu obsługi, co jest zapisane w procedurach serwisowych. Z technicznego punktu widzenia to też ogranicza ryzyko roznoszenia zanieczyszczeń po wnętrzu pojazdu, które potem trudno usunąć, zwłaszcza z jasnych tapicerek materiałowych czy skórzanych. W praktyce zawodowej najpierw zabezpiecza się auto, dopiero potem wykonuje się jakiekolwiek czynności diagnostyczne, przestawianie pojazdu, korzystanie z testera czy podnośnika. To również ułatwia utrzymanie porządku na stanowisku pracy – mechanik nie musi się martwić, że ma brudne ręce po demontażu elementów układu hamulcowego czy napędowego, bo wnętrze jest już odseparowane. Dobre serwisy stosują jednorazowe pokrowce i folie, co jest zgodne z nowoczesnymi standardami obsługi klienta i zasadami organizacji pracy w warsztacie.

Pytanie 34

Jakie elementy są częścią układu chłodzenia silnika spalinowego?

A. Pompa wody, chłodnica, termostat

B. Gaźnik, filtr powietrza, kolektor dolotowy

C. Alternator, rozrusznik, akumulator

D. Wał korbowy, tłoki, panewki

Brak odpowiedzi na to pytanie.

Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Układ chłodzenia silnika spalinowego jest kluczowym elementem, który zapewnia właściwą temperaturę pracy silnika, co wpływa na jego wydajność i trwałość. W skład tego układu wchodzą elementy takie jak pompa wody, chłodnica i termostat. Pompa wody jest odpowiedzialna za cyrkulację płynu chłodzącego przez cały układ, co pomaga w odbieraniu nadmiaru ciepła z silnika. Chłodnica odgrywa rolę w oddawaniu tego ciepła do atmosfery, czyniąc to poprzez przepływ powietrza przez jej żebra. Termostat natomiast reguluje obieg płynu chłodzącego w zależności od temperatury silnika, co pozwala na szybsze osiągnięcie optymalnej temperatury roboczej. Dobrze działający układ chłodzenia zapobiega przegrzewaniu się silnika oraz minimalizuje ryzyko uszkodzenia jego części, co jest zgodne z dobrymi praktykami w branży motoryzacyjnej. Ważne jest, aby regularnie kontrolować stan płynu chłodzącego i sprawność poszczególnych komponentów układu chłodzenia, co zapewnia długą i bezawaryjną pracę silnika.

Pytanie 35

Które ubezpieczenie musi posiadać każdy pojazd?

A. Od odpowiedzialności cywilnej OC.

B. Autocasco AC.

C. Asistance.

D. Od następstw nieszczęśliwych wypadków NNW.

Brak odpowiedzi na to pytanie.

Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Prawidłowo wskazane zostało ubezpieczenie od odpowiedzialności cywilnej OC. To jest jedyne ubezpieczenie komunikacyjne, które w Polsce każdy zarejestrowany pojazd mechaniczny musi mieć obowiązkowo, niezależnie od tego, czy dużo jeździ, czy stoi większość czasu w garażu. Wynika to wprost z ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych, UFG i PBUK. OC chroni przede wszystkim osoby trzecie – czyli innych uczestników ruchu drogowego – przed skutkami finansowymi szkód, które spowoduje kierujący danym pojazdem. Jeżeli spowodujesz kolizję, stłuczkę albo poważniejszy wypadek, z polisy OC pokrywane są koszty naprawy cudzych pojazdów, uszkodzonego mienia (np. ogrodzenia, słupków, sygnalizacji świetlnej), a także koszty leczenia poszkodowanych, zadośćuczynienia, renty. Z mojego doświadczenia wynika, że wielu kierowców trochę bagatelizuje temat, a tymczasem szkody osobowe potrafią iść w setki tysięcy, a nawet miliony złotych – bez OC taki dług spadłby bezpośrednio na sprawcę. Co ważne, obowiązek posiadania OC jest związany z samym faktem posiadania i rejestracji pojazdu, a nie tylko z jego faktycznym poruszaniem się po drodze. Nawet jak auto stoi w warsztacie, na placu firmy czy na prywatnej posesji, dopóki jest zarejestrowane, musi mieć ważne OC. Brak takiej polisy skutkuje karą nakładaną przez Ubezpieczeniowy Fundusz Gwarancyjny, a w razie szkody – koniecznością zwrotu wszystkich wypłaconych odszkodowań. W praktyce w warsztacie, przy przyjmowaniu pojazdu do naprawy, dobrą praktyką jest zerknięcie, czy auto ma ważne OC, bo klient czasem sam nie wie, że ma przerwę w ubezpieczeniu. To jest po prostu podstawowy element odpowiedzialnego uczestnictwa w ruchu drogowym i organizacji pracy przy pojazdach.

Pytanie 36

Na przedstawionym rysunku ustawienie podziałki bębenka mikrometru wskazuje wymiar

A. 21,64 mm

B. 22,14 mm

C. 21,14 mm

D. 20,34 mm

Brak odpowiedzi na to pytanie.

Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Wskazanie 21,64 mm jest zgodne z zasadą odczytu mikrometru z podziałką 0,01 mm. Na tulei (podziałka liniowa) widoczna jest wartość 21 mm – widać pełne 20 mm oraz jeszcze jedną kreskę milimetrową za dwudziestką. To jest tzw. odczyt z linii głównej. Drugi krok to odczyt z bębenka. Na rysunku kreska odniesienia wypada na działce opisanej jako 64, czyli 64×0,01 mm = 0,64 mm. Sumujemy więc 21,00 mm + 0,64 mm i otrzymujemy 21,64 mm. Moim zdaniem warto zapamiętać prostą zasadę: najpierw patrzysz, ile całych milimetrów wyszło z tulei, dopiero potem dodajesz setne z bębenka. W praktyce warsztatowej taki sposób pomiaru stosuje się przy sprawdzaniu średnicy czopów wału korbowego, sworzni tłokowych, osi kół czy grubości podkładek regulacyjnych – wszędzie tam, gdzie suwmiarka jest za mało dokładna. Dobrą praktyką jest też lekkie „kołysanie” mikrometru na elemencie i korzystanie z zapadki (grzechotki), żeby siła docisku była powtarzalna. W normach warsztatowych przyjmuje się, że dokładny pomiar mikrometrem wykonuje się na czystej, odtłuszczonej powierzchni, a sam przyrząd powinien być skontrolowany na wzorcach (np. płytkach wzorcowych) przynajmniej raz na jakiś czas. Dzięki temu odczyt 21,64 mm nie jest tylko liczbą z obrazka, ale realnym wynikiem, któremu można zaufać przy dopasowywaniu części w silniku czy w układzie napędowym.

Pytanie 37

Przyczyną „strzelania” silnika w tłumik nie jest

A. brak zapłonu na jednym z cylindrów.

B. nieszczelność zaworu wydechowego.

C. zbyt bogata mieszanka paliwowo-powietrzna.

D. zapieczenie wtryskiwaczy paliwowych.

Brak odpowiedzi na to pytanie.

Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Prawidłowo wskazane zostało „zapieczenie wtryskiwaczy paliwowych” jako zjawisko, które co do zasady nie jest typową, bezpośrednią przyczyną strzelania w tłumik. Strzelanie w układ wydechowy powstaje wtedy, gdy do kolektora lub dalej do tłumika dostaje się niespalone paliwo, które zapala się dopiero w gorących spalinach. Klasyczne źródła takiej sytuacji to brak zapłonu w cylindrze (iskra nie przeskakuje, uszkodzona cewka, przewód WN, świeca), nieszczelny zawór wydechowy (gorące gazy i tlen dostają się w niekontrolowany sposób) oraz zbyt bogata mieszanka, która nie dopala się w komorze spalania. To wszystko są rzeczy, które w warsztacie mechanik kojarzy od razu ze strzałami w wydech – widać to często przy uszkodzonych układach zapłonowych w starszych benzyniakach albo przy źle wyregulowanych instalacjach LPG, gdzie mieszanka jest za bogata. Zapieczenie wtryskiwaczy jest przede wszystkim problemem dawki i rozpylenia paliwa: silnik może wtedy nierówno pracować, tracić moc, ciężko odpalać, a spalanie może być nieoptymalne, ale samo „zapieczenie” nie jest typowym mechanizmem generującym wybuchy w tłumiku. Oczywiście skrajne uszkodzenie wtrysku może powodować inne objawy (np. lanie paliwa, przelewanie cylindra), jednak w standardowej diagnostyce strzałów w wydech najpierw sprawdza się układ zapłonowy, szczelność zaworów i skład mieszanki według zaleceń producenta oraz dobrych praktyk serwisowych. W praktyce warsztatowej, gdy klient zgłasza strzelanie w tłumik, zaczyna się od odczytu błędów OBD, kontroli cewek, świec, przewodów, ewentualnie regulacji mieszanki lub kontroli sondy lambda, a dopiero później szuka się problemów w układzie wtryskowym, i to głównie pod kątem dawki, a nie „zapieczenia” jako takiego. Moim zdaniem to pytanie dobrze porządkuje w głowie, co jest bezpośrednią przyczyną zapłonu spalin w wydechu, a co tylko pośrednio może pogarszać kulturę pracy silnika.

Pytanie 38

Na rysunku przedstawiono dźwignię automatycznej skrzyni biegów. Ustawienie dźwigni w pozycji „D” umożliwia

A. uruchomienie silnika.

B. jazdę do przodu.

C. jazdę wstecz.

D. parkowanie.

Brak odpowiedzi na to pytanie.

Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Pozycja „D” na dźwigni automatycznej skrzyni biegów oznacza tryb „Drive”, czyli normalną jazdę do przodu. W tej pozycji sterownik skrzyni sam dobiera przełożenia w zależności od prędkości pojazdu, obciążenia silnika i położenia pedału przyspieszenia. Kierowca tylko operuje gazem i hamulcem, a całą zmianę biegów realizuje hydrauliczno‑elektroniczny układ sterowania skrzynią (mechatronika). W praktyce, po uruchomieniu silnika na „P” lub „N”, wciskasz pedał hamulca, wrzucasz „D”, puszczasz hamulec i samochód zaczyna powoli toczyć się do przodu dzięki tzw. sprzęgłu hydrokinetycznemu albo konwerterowi momentu obrotowego. Moim zdaniem to jeden z wygodniejszych trybów do jazdy miejskiej, bo skrzynia redukuje i zmienia biegi płynnie, często zgodnie z mapą ekonomiczną zapisną w sterowniku. W wielu automatach w pozycji „D” działają też dodatkowe funkcje, np. kick‑down (gwałtowne redukowanie biegu przy mocnym wciśnięciu gazu), blokada zmiany zakresu bez wciśnięcia hamulca czy tryby Eco/Sport, które modyfikują punkty zmiany przełożeń. Z punktu widzenia dobrych praktyk eksploatacyjnych istotne jest, żeby nie przełączać z „D” bezpośrednio na „R” lub „P” przy jeszcze toczącym się pojeździe, bo obciąża to elementy układu napędowego i może prowadzić do przedwczesnego zużycia. Pozycja „D” służy wyłącznie do jazdy do przodu, zarówno w mieście, jak i w trasie, a wszystkie manewry cofania i parkowania wykonuje się po przełączeniu na odpowiednie tryby.

Pytanie 39

Aby zamówić właściwe części do naprawy pojazdu,

A. wystarczy podać numer VIN.

B. wystarczy podać rok produkcji pojazdu.

C. należy dostarczyć uszkodzony element do porównania z zamiennikiem.

D. wystarczy podać jego markę oraz model.

Brak odpowiedzi na to pytanie.

Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Podanie numeru VIN (Vehicle Identification Number) jest kluczowe w procesie zamawiania części do pojazdu, ponieważ ten unikalny identyfikator zawiera wszystkie istotne informacje dotyczące konkretnego egzemplarza samochodu. Numery VIN składają się z 17 znaków, które obejmują m.in. informacje o marce, modelu, roku produkcji, miejscu produkcji oraz specyfikacji silnika. Dzięki temu, kiedy zamawiamy części, dostawcy mogą dokładnie zidentyfikować, które elementy będą odpowiednie do danego pojazdu, co pozwala zminimalizować ryzyko pomyłek i niezgodności. Przykładowo, dwa modele tego samego pojazdu mogą mieć różniące się specyfikacje, a użycie VIN zapewnia, że zamówione części będą idealnie pasować. W praktyce, stosowanie numeru VIN jest standardem w branży motoryzacyjnej, co z kolei wspiera procesy logistyczne i serwisowe, podnosząc efektywność obsługi klienta oraz zmniejszając koszty związane z błędnymi zamówieniami.

Pytanie 40

Chromowanie nie jest stosowane w przypadku naprawy

A. sworzni tłokowych.

B. gładzi cylindra silnika chłodzonego powietrzem.

C. wału korbowego silnika.

D. czopów zwrotnic.

Brak odpowiedzi na to pytanie.

Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Chromowanie nie jest najlepszym pomysłem, jeśli mówimy o naprawie gładzi cylindra w silnikach chłodzonych powietrzem. Dlaczego? No bo może zepsuć właściwości termiczne i mechaniczne materiału cylindra. Zazwyczaj te gładzie robi się z fajnych, wysokiej jakości stopów aluminium albo żeliwa, które świetnie odprowadzają ciepło. A jak nałożysz chrom, to dodajesz warstwę, która może wręcz spowolnić to odprowadzanie ciepła. A to może prowadzić do przegrzewania się silnika, a tego przecież nikt nie chce. W praktyce, zamiast chromować, lepiej jest przeszklić gładzie cylindrów i je honować, żeby mieć odpowiednią chropowatość. To sprzyja lepszemu smarowaniu i zmniejsza zużycie. W branży motoryzacyjnej są różne standardy jak ISO 286-1, które mówią o wymiarach i tolerancjach, ale też normy, które nie przewidują użycia chromu w takich zastosowaniach. Więc lepiej się w to wgłębić, jeśli chcesz dobrze naprawiać silniki.

Rozpocznij nowy egzamin

Powrót do strony głównej