Wyniki egzaminu

Nowy egzamin

Informacje o egzaminie:

Zawód: Technik informatyk
Kwalifikacja: INF.03 - Tworzenie i administrowanie stronami i aplikacjami internetowymi oraz bazami danych
Data rozpoczęcia: 28 kwietnia 2026 21:28
Data zakończenia: 28 kwietnia 2026 21:51

Egzamin zdany!

Wynik: 37/40 punktów (92,5%)

Wymagane minimum: 20 punktów (50%)

Nowe

Analiza przebiegu egzaminu- sprawdź jak rozwiązywałeś pytania

Przebieg egzaminu

Pochwal się swoim wynikiem!

Facebook

X.com

Szczegółowe wyniki:

Pytanie 1

Jakie znaczenie ma przedstawiony fragment kodu w języku C++?

A. Trzy niezwiązane ze sobą zmienne.

B. Interakcja między zmiennymi globalnymi a lokalnymi.

C. Typ strukturalny składający się z trzech pól.

D. Zbiór zmiennych w hierarchii.

Ten fragment kodu w C++ definiuje strukturę o nazwie CONTACT, która ma trzy pola: nazwisko i telefon jako typy std::string oraz numer jako int. Struktury w C++ pozwalają na grupowanie różnych typów danych w jedną całość, co jest super przydatne w programowaniu, szczególnie gdy pracujemy z danymi. Dzięki strukturze kod widzi te dane jako jedno, co czyni go bardziej zorganizowanym. Na przykład w aplikacjach, gdzie musimy przetwarzać różne typy informacji, takie jak bazy danych czy systemy CRM, struktury sprawdzają się świetnie. Warto też dodać, że w nowoczesnym C++ wolemy korzystać z stringów, bo są łatwiejsze w użyciu niż tradycyjne tablice znaków, a standardowa biblioteka daje nam dodatkowe opcje. To podejście ułatwia życie programistom!

Pytanie 2

Przedstawione polecenie SQL nadaje użytkownikowi adam@localhost prawa:

GRANT SELECT, INSERT, UPDATE, DELETE ON klienci TO adam@localhost

A. manipulowania danymi w tabeli klienci.

B. zarządzania strukturą tabeli klienci.

C. manipulowania danymi bazy danych klienci.

D. zarządzania strukturą bazy danych klienci.

Prawidłowa odpowiedź wskazuje, że polecenie SQL 'GRANT SELECT, INSERT, UPDATE, DELETE ON klienci TO adam@localhost' nadaje użytkownikowi o nazwie 'adam' z hosta 'localhost' prawa do manipulowania danymi w tabeli 'klienci'. Te konkretne operacje, takie jak SELECT (wybieranie danych), INSERT (wstawianie nowych danych), UPDATE (aktualizowanie istniejących danych), DELETE (usuwanie danych) pozwalają użytkownikowi na pełne zarządzanie danymi, ale nie strukturą tabeli czy bazy danych. Jest to zgodne z zasadą minimalnych uprawnień, która nakazuje nadawać użytkownikom tylko te uprawnienia, które są im bezwzględnie potrzebne do wykonywania ich zadań. Należy pamiętać, że nadanie większych uprawnień, takich jak zarządzanie strukturą bazy danych, mogłoby stworzyć potencjalne zagrożenie dla bezpieczeństwa systemu.

Pytanie 3

Jednym z rodzajów testów jednostkowych jest badanie ścieżek, które polega na

A. ustaleniu punktu startowego i końcowego oraz analizie możliwych tras pomiędzy tymi punktami

B. sprawdzaniu wartości granicznych zbioru danych

C. stworzeniu kilku zbiorów danych o analogicznym sposobie przetwarzania i wykorzystaniu ich do przeprowadzenia testu

D. analizie obiektów pod kątem inicjalizacji oraz uwalniania pamięci

Analiza ścieżek jest ważnym podejściem w testowaniu jednostkowym, które polega na identyfikacji punktów początkowych i końcowych w programie oraz badaniu wszystkich możliwych dróg, jakie mogą prowadzić od jednego do drugiego. Jest to szczególnie istotne w kontekście testowania złożonych algorytmów i struktur danych, gdzie istnieje wiele warunków i ścieżek wykonania. Przykładem może być testowanie funkcji rekurencyjnych, gdzie kluczowe jest zrozumienie, jak funkcja przechodzi przez różne stany i jakie wyjścia uzyskuje. Standardy, takie jak IEEE 829, podkreślają znaczenie pokrycia testowego, które można osiągnąć poprzez analizę ścieżek. Dzięki temu można zminimalizować ryzyko błędów w kodzie, zwłaszcza w krytycznych aplikacjach, takich jak oprogramowanie medyczne czy systemy finansowe, gdzie błędy mogą prowadzić do poważnych konsekwencji.

Pytanie 4

W języku JavaScript zdefiniowano funkcję potega. Funkcja ta

function potega(a, b = 2) { ... return wynik; }

A. nie przyjmuje żadnych argumentów

B. może być wywołana z jedną wartością

C. nie zwraca wartości

D. wymaga podania dwóch argumentów przy wywołaniu

Odpowiedź 3 jest poprawna, ponieważ funkcja potega w JavaScript została zdefiniowana z jednym parametrem obowiązkowym (a) oraz jednym parametrem opcjonalnym (b) z domyślną wartością wynoszącą 2. Oznacza to, że można ją wywołać z jednym argumentem, a wtedy drugi argument przyjmie wartość domyślną. Taka konstrukcja jest użyteczna w przypadku, gdy chcemy zapewnić elastyczność wywołania funkcji bez konieczności podawania wszystkich argumentów. W praktyce, użycie wartości domyślnych pozwala na tworzenie bardziej zwięzłego kodu i łatwiejsze utrzymywanie funkcji. Standard ECMAScript 2015 (ES6) wprowadził możliwość definiowania wartości domyślnych dla parametrów funkcji, co jest obecnie powszechną praktyką w JavaScript. Dzięki temu programiści mogą lepiej zarządzać przypadkami, w których nie wszystkie dane wejściowe są dostępne, co pozwala na unikanie błędów związanych z nieokreślonymi wartościami i zwiększa efektywność kodu.

Pytanie 5

Co wchodzi w skład standardowego frameworka?

A. system uruchamiania i przetwarzania akcji oraz certyfikat http

B. domena oraz obsługa błędów

C. zarządzanie komunikacją z bazą danych, system uruchamiania i przetwarzania akcji

D. przetwarzanie formularzy oraz wbudowany serwer

Frameworki aplikacji webowych dostarczają zestawu narzędzi i standardów, które ułatwiają tworzenie oprogramowania. W kontekście tego pytania, zarządzanie komunikacją z bazą danych oraz mechanizm uruchamiania i przetwarzania akcji stanowią kluczowe komponenty każdego frameworka. Zarządzanie komunikacją z bazą danych odnosi się do sposobów, w jakie aplikacja łączy się z bazą danych, wykonuje zapytania i przetwarza wyniki. Przykładowo, w frameworkach takich jak Django czy Ruby on Rails, stosuje się ORM (Object-Relational Mapping), co ułatwia interakcję z bazą danych poprzez obiektowe podejście zamiast pisania surowych zapytań SQL. Mechanizm uruchamiania i przetwarzania akcji opisuje, jak framework interpretuje i obsługuje żądania użytkowników, co obejmuje routing, middleware i obsługę logiki biznesowej. Takie podejście jest zgodne z zasadą DRY (Don't Repeat Yourself), co zwiększa efektywność i jakość kodu w projektach programistycznych.

Pytanie 6

W języku PHPnie ma możliwości

A. przetwarzanie danych z formularzy

B. obróbka informacji przechowywanych w bazie danych

C. tworzenie dynamicznej zawartości strony internetowej

D. zmienianie dynamiczne treści strony HTML w przeglądarce

Odpowiedź dotycząca zmieniania dynamicznej zawartości strony HTML w przeglądarce jest poprawna, ponieważ PHP jest językiem skryptowym działającym po stronie serwera. Oznacza to, że PHP nie jest w stanie bezpośrednio modyfikować zawartości strony HTML po jej załadowaniu w przeglądarce użytkownika. Zamiast tego, PHP generuje HTML, który następnie jest przesyłany do przeglądarki. Dynamiczna zawartość strony może być generowana na podstawie danych z bazy danych lub formularzy, ale wszelkie zmiany w HTML po stronie klienta wymagają użycia języków, które działają po stronie przeglądarki, takich jak JavaScript. Przykładem może być sytuacja, w której użytkownik wypełnia formularz, a dane są przetwarzane przez PHP, które zwraca zaktualizowaną stronę. W przypadku potrzeby dynamicznych zmian, JavaScript może być użyty do manipulacji DOM po załadowaniu strony. Warto również zauważyć, że zgodnie z dobrymi praktykami, powinno się oddzielać logikę serwerową (PHP) od logiki klienckiej (JavaScript), co przyczynia się do lepszej struktury kodu i ułatwia jego utrzymanie.

Pytanie 7

Funkcja agregująca AVG wykorzystana w zapytaniu

SELECT AVG(cena) FROM uslugi;

ma na celu

A. zsumowanie wszystkich kosztów usług

B. wyliczenie średniej arytmetycznej cen wszystkich usług

C. znalezienie najwyższej ceny za usługi

D. obliczenie liczby dostępnych usług w tabeli

Funkcja agregująca AVG w języku SQL oblicza średnią arytmetyczną wartości w określonej kolumnie, w tym przypadku w kolumnie 'cena' tabeli 'uslugi'. W kontekście baz danych, obliczanie średniej jest kluczowym narzędziem analitycznym, które pozwala na uzyskanie ogólnego obrazu wartości danej kolumny. W praktyce, analiza średnich cen usług może być użyteczna dla menedżerów chcących dostosować strategię cenową lub dla działów finansowych oceniających wydajność sprzedaży. Przykładowo, jeżeli średnia cena usług wynosi 100 zł, a kolejny miesiąc przynosi spadek do 80 zł, jest to sygnał do analizy powodów obniżenia przychodów. Stosowanie funkcji AVG jest zgodne z najlepszymi praktykami w zakresie analizy danych, gdyż pozwala na podejmowanie decyzji opartych na faktach i liczbach. Warto również zauważyć, że do obliczeń średnich często używa się danych z różnych grup, co może pomóc w zrozumieniu trendów oraz wzorców w zachowaniach klientów na rynku.

Pytanie 8

W języku PHP zapisano fragment kodu. Plik cookie stworzony tym poleceniem

setcookie("osoba", "Anna Kowalska", time() + (3600 * 24));

A. zostanie usunięty po jednej godzinie od jego utworzenia.

B. zostanie usunięty po jednym dniu od jego utworzenia.

C. będzie przechowywany na serwerze przez jedną godzinę.

D. będzie przechowywany na serwerze przez jeden dzień.

Odpowiedź, którą zaznaczyłeś, to 'zostanie usunięty po jednym dniu od jego utworzenia'. W PHP działa to tak, że funkcja setcookie() bierze pod uwagę czas, po jakim cookie ma wygasnąć. To jest dodawane do aktualnego czasu, który dostajemy z funkcji time(). Kiedy widzisz wartość 3600 * 24, to znaczy, że mamy tu 86400 sekund, a to dokładnie jeden dzień. Czyli cookie zniknie z przeglądarki po upływie doby od założenia. Wydaje mi się, że to ważna sprawa, bo dobrze wiedzieć, jak działa cykl życia cookies w PHP. Pomoże to w ogarnianiu sesji i dbaniu o bezpieczeństwo w aplikacjach internetowych.

Pytanie 9

Poprzez zdefiniowanie var x="true"; w języku JavaScript powstaje zmienna należąca do typu

A. string (ciąg znaków)

B. liczbowym

C. logicznym

D. nieokreślonego (undefined)

Deklaracja var x="true"; w języku JavaScript tworzy zmienną typu string (ciąg znaków). Wartość "true" jest tekstem, a nie wartością logiczną. W JavaScript, zmienne są dynamicznie typowane, co oznacza, że ich typ może się zmieniać w zależności od wartości, którą przechowują. Przykładem zastosowania tego typu zmiennej może być przechowywanie danych użytkownika w aplikacjach webowych, gdzie często korzysta się z ciągów znaków do reprezentacji różnych informacji, takich jak nazwy użytkowników, hasła, czy inne dane tekstowe. Dobrymi praktykami w programowaniu w JavaScript jest unikanie pomylenia wartości logicznych z ciągami znaków, ponieważ mogą one prowadzić do trudnych do zdiagnozowania błędów. Warto również pamiętać, że w JavaScript stringi są otoczone pojedynczymi lub podwójnymi cudzysłowami, co pozwala na jednoznaczną identyfikację ich jako typów danych. Dobre zrozumienie typów danych w JavaScript jest kluczowe dla skutecznego programowania i zarządzania danymi.

Pytanie 10

ID_Pracownika	Nazwisko	Imię	Stanowisko	Wynagrodzenie
1	Kowalski	Krzysztof	kasjer	3215,76
2	Nowak	Antoni	kierownik	5350,00
3	Zając	Alicja	księgowy	4568,70
4	Król	Witold	kasjer	3045,00
5	Nowik	Grzegorz	kasjer	2750,65
6	Kotulski	Andrzej	kierowca	3467,00
7	Tutka	Katarzyna	kierownik	4935,33
8	Porada	Jakub	magazynier	3321,56

Które zapytanie SQL należy wykonać na tabeli Pracownicy, aby otrzymać średnie wynagrodzenie dla pracownika na stanowisku kasjer?

A. SELECT SUM(*) FROM Pracownicy AND Stanowisko= 'kasjer';

B. SELECT AVG(Wynagrodzenie) FROM Pracownicy WHERE Stanowisko='kasjer';

C. SELECT SREDNIA(Wynagrodzenie) AND Stanowisko='kasjer' FROM Pracownicy;

D. SELECT AVG(kasjer.Wynagrodzenie) FROM Pracownicy;

W tym zadaniu widać kilka typowych pułapek związanych z pisaniem zapytań SQL, zwłaszcza przy funkcjach agregujących. Kluczowa rzecz: jeśli chcemy policzyć średnie wynagrodzenie dla konkretnego stanowiska, to zawsze musimy połączyć poprawną funkcję agregującą z poprawnym filtrowaniem danych. Standard SQL definiuje funkcję AVG() do liczenia średniej, SUM() do sumowania, COUNT() do liczenia wierszy i tak dalej. Nie ma natomiast funkcji o nazwie SREDNIA, bo to byłaby już jakaś specyficzna, niestandardowa funkcja w danej bazie (a w typowych systemach jak MySQL, PostgreSQL, SQL Server czy Oracle po prostu jej nie ma). Częsty błąd to próba używania nazwy stanowiska jakby była nazwą tabeli lub aliasu, np. coś w stylu AVG(kasjer.Wynagrodzenie). Tu „kasjer” nie jest ani aliasem tabeli, ani osobną tabelą, tylko wartością tekstową w kolumnie Stanowisko. W SQL nie można w ten sposób „kropkować” wartości. Do filtrowania służy klauzula WHERE: Stanowisko='kasjer'. Kolejna rzecz to używanie SUM(*) czy innych funkcji w połączeniu z AND w niewłaściwym miejscu. Wyrażenie typu SELECT SUM(*) FROM Pracownicy AND Stanowisko='kasjer'; jest po prostu składniowo błędne. Warunki logiczne AND, OR, NOT zawsze trafiają do części WHERE lub JOIN ON, a nie między nazwę tabeli a funkcję agregującą. Inny typowy błąd myślowy to mieszanie logiki zapytania: ktoś próbuje jednocześnie pisać coś w rodzaju SELECT SREDNIA(Wynagrodzenie) AND Stanowisko='kasjer' FROM Pracownicy; jakby można było w jednym miejscu łączyć funkcję i warunek. SQL ma jasno rozdzielone sekcje: SELECT (co zwracamy), FROM (z jakiej tabeli), WHERE (jak filtrujemy), opcjonalnie GROUP BY, HAVING, ORDER BY. Warunek filtrowania nie pojawia się w środku listy wybieranych kolumn, tylko w WHERE. Z mojego doświadczenia wynika, że jak ktoś zaczyna poprawnie myśleć o kolejności wykonywania zapytania (najpierw FROM, potem WHERE, potem agregacja), to takie błędy po prostu znikają. Dobrą praktyką jest też, zanim użyje się funkcji agregującej, zadać sobie pytanie: na jakim dokładnie podzbiorze danych chcę tę funkcję zastosować? I właśnie ten podzbiór trzeba opisać w WHERE.

Pytanie 11

W podanym przykładzie pseudoklasa hover spowoduje, że styl pogrubiony zostanie przypisany

a:hover { font-weight: bold; }

A. wszystkim odnośnikom, które nie były odwiedzane

B. odnośnikowi, gdy kursor myszy na niego najedzie

C. każdemu odnośnikowi bez względu na jego bieżący stan

D. wszystkim odnośnikom, które były wcześniej odwiedzane

Pseudoklasa hover jest jedną z najczęściej używanych pseudoklas w CSS stosowaną do stylizacji elementów HTML w momencie, gdy użytkownik najeżdża kursorem myszy na dany element. W podanym przykładzie kodu CSS zastosowano pseudoklasę hover dla elementów a czyli odnośników. Oznacza to, że gdy kursor myszy znajdzie się nad jakimkolwiek odnośnikiem, jego styl zmieni się na pogrubiony dzięki właściwości font-weight: bold. Jest to bardzo przydatne w interaktywnej stylizacji stron internetowych, ponieważ pozwala użytkownikom na wizualne odróżnienie elementów, z którymi mogą wchodzić w interakcję. Praktycznym zastosowaniem tej pseudoklasy jest zwiększenie użyteczności i estetyki strony poprzez subtelne wskazanie elementów interaktywnych, takich jak menu nawigacyjne czy linki w treści. Warto pamiętać o zachowaniu spójności stylizacji dla wszystkich stanów odnośników, co jest zalecane jako dobra praktyka w projektowaniu responsywnych interfejsów użytkownika. Pseudoklasa hover, jako część kaskadowego arkusza stylów, pozwala na dynamiczną interakcję z elementami strony, co znacząco wpływa na doświadczenia użytkownika.

Pytanie 12

Jaką właściwość należy zastosować w kodzie CSS, aby ustawić czcionkę Verdana?

A. font-name: Verdana;

B. font-weight: Verdana;

C. font-family: Verdana;

D. font-style: Verdana;

Aby ustawić czcionkę Verdana w CSS, musisz użyć właściwości 'font-family'. To taka właściwość, która pozwala na określenie czcionek stosowanych w twoim dokumencie. W tym przypadku, chodzi o 'Verdana'. Jak przeglądarka znajdzie tę czcionkę w systemie użytkownika, to ją użyje. Na przykład, taki kod CSS może wyglądać tak: 'body { font-family: Verdana; }'. Warto pamiętać, że dobrze jest podać też inne czcionki na wypadek, gdyby Verdana nie była dostępna. Można to zrobić, wpisując alternatywy, jak w 'font-family: Verdana, Arial, sans-serif;'. Wtedy, jeżeli 'Verdana' nie jest dostępna, przeglądarka przejdzie do 'Arial', a jak ta też nie, to sięgnie po jakąś standardową czcionkę bezszeryfową. Z moich doświadczeń wynika, że stosowanie właściwości 'font-family' jest kluczowe dla stylu strony, bo poprawia to czytelność i jej ogólny wygląd.

Pytanie 13

W CSS, aby zastosować efekt przekreślenia, a także podkreślenia dolnego lub górnego w tekście, należy użyć

A. text-transform

B. text-decoration

C. text-align

D. text-indent

Odpowiedź 'text-decoration' jest prawidłowa, ponieważ ta właściwość CSS umożliwia dodawanie różnych efektów dekoracyjnych do tekstu, takich jak przekreślenie, podkreślenie oraz nadkreślenie. Przykładowo, aby przekreślić tekst, możesz użyć następującego kodu: 'text-decoration: line-through;'. Z kolei dla podkreślenia tekstu zastosujesz 'text-decoration: underline;'. W kontekście standardów CSS3, 'text-decoration' ma na celu nie tylko estetykę, ale także poprawę czytelności, co jest kluczowe w projektowaniu responsywnych i dostępnych stron internetowych. Warto również pamiętać o dobrych praktykach, takich jak unikanie nadmiernego stosowania dekoracji, które mogą odwracać uwagę od treści. W praktyce, kontrolowanie wyglądu tekstu za pomocą 'text-decoration' pozwala na tworzenie bardziej zróżnicowanych i atrakcyjnych interfejsów użytkownika, co w efekcie może zwiększyć zaangażowanie odwiedzających stronę.

Pytanie 14

W kodzie źródłowym zapisanym w języku HTML wskaż błąd walidacji dotyczący tego fragmentu. <h6>CSS</h6>
Kaskadowe arkusze stylów ang.Cascading Style Sheets) to język służący...

A. Znak zamykający /b jest niezgodny z zasadą zagnieżdżania.

B. Znak br nie został prawidłowo zamknięty.

C. Znacznik h6 jest nieznany.

D. Znak br nie może być użyty wewnątrz znacznika p.

W analizowanym fragmencie kodu HTML występuje błąd związany z niewłaściwym zagnieżdżeniem znaczników. W szczególności, znacznik zamykający został umieszczony przed zamknięciem znacznika , co narusza zasady zagnieżdżania elementów w HTML. Zgodnie z wytycznymi W3C (World Wide Web Consortium), każdy znacznik otwierający musi mieć odpowiedni znacznik zamykający w odpowiedniej kolejności, a zagnieżdżanie elementów musi być przestrzegane, aby zapewnić poprawną strukturę dokumentu. W tym przypadku poprawna sekwencja powinna wyglądać następująco: ......, co oznacza, że znacznik powinien być zamknięty po znaczniku . Przykładowo, prawidłowy zapis mógłby wyglądać tak: Kaskadowe arkusze stylów ang.Cascading Style Sheets to język służący.... Taka struktura zapewnia, że znaczniki są poprawnie zagnieżdżone, co przekłada się na lepszą interpretację przez przeglądarki oraz narzędzia do walidacji HTML.

Pytanie 15

W tabeli pracownicy utworzono klucz główny typu INTEGER z atrybutami NOT NULL oraz AUTO-INCREMENT. Dodatkowo zdefiniowano pola imie oraz nazwisko. W przypadku użycia przedstawionej w ramce kwerendy SQL wprowadzającej dane, gdzie pominięto pole klucza, w bazie danych MySQL dojdzie do

A. wprowadzenia rekordu do tabeli, dla klucza głównego zostanie przypisana kolejna wartość naturalna

B. błędu związane z nieprawidłową liczbą pól

C. zignorowania polecenia, tabela nie ulegnie zmianie

D. wprowadzenia rekordu do tabeli, dla klucza głównego zostanie przypisana wartość NULL

W przypadku bazy danych MySQL, klucz główny zdefiniowany z atrybutem AUTO-INCREMENT pełni ważną funkcję automatycznego przydzielania unikalnych wartości liczbowych dla każdego nowego rekordu. Jest to szczególnie przydatne w dużych bazach danych, gdzie ręczne przypisywanie wartości klucza mogłoby prowadzić do błędów czy konfliktów. W przedstawionym przypadku, query SQL typu INSERT INTO pracownicy (imie, nazwisko) VALUES ('Anna', 'Nowak'); pomija pole klucza głównego. Dzięki zastosowaniu AUTO-INCREMENT, MySQL automatycznie przydzieli nową wartość klucza głównego, która będzie kolejną w sekwencji, zapewniając integralność danych. Tego rodzaju mechanizm jest standardem w zarządzaniu relacyjną bazą danych, co pozwala na efektywne i bezpieczne operowanie danymi bez ryzyka wystąpienia błędów związanych z ręcznym zarządzaniem kluczami. Dobre praktyki sugerują, aby w takich przypadkach polegać na funkcji AUTO-INCREMENT, co nie tylko ułatwia pracę z bazą danych, ale również minimalizuje możliwość wystąpienia duplikatów czy niespójności w danych. To podejście jest szeroko stosowane w branży IT, szczególnie w przypadkach systemów wymagających dużego wolumenu danych.

Pytanie 16

Aby włączyć kaskadowy arkusz stylów zapisany w oddzielnym pliku, należy zastosować poniższy fragment kodu HTML

A. <option value="styl.css" type="text/css" />

B. <div id="styl.css" relation="css" />

C. <link rel="stylesheet" type="text/css" href= "styl.css" />

D. <meta charset="styl.css" />

W kontekście dołączania zewnętrznych arkuszy stylów, pozostałe odpowiedzi nie spełniają wymogów technicznych. Użycie tagu <meta> z atrybutem 'charset' jest niepoprawne, ponieważ tag ten służy do określenia kodowania znaków dokumentu, a nie do ładowania arkuszy stylów. Nie ma możliwości wskazania pliku CSS za pomocą tej konstrukcji, co czyni ją całkowicie nieodpowiednią. Inny przykład to użycie tagu <div> z atrybutem 'relation', który jest niepoprawny zarówno pod względem składni, jak i znaczenia. Atrybut 'relation' nie istnieje w standardzie HTML i nie ma odniesienia do ładowania stylów. <div> jest elementem blokowym, a nie tagiem odpowiedzialnym za ładowanie zewnętrznych plików, co sprawia, że ta odpowiedź również jest błędna. Ostatnia z niepoprawnych odpowiedzi, <option value>, odnosi się do elementu formularza i nie ma zastosowania w kontekście stylów CSS. Atrybut 'value' jest używany do określenia wartości opcji w rozwijanym menu, a nie do wskazywania pliku CSS. W rezultacie, wszystkie te odpowiedzi są niepoprawne, ponieważ nie dotyczą w sposób właściwy procesu dołączania kaskadowych arkuszy stylów do dokumentu HTML.

Pytanie 17

W programie Microsoft Access mechanizmem ochrony danych związanym z tabelą i kwerendą jest

A. ustalanie limitów przestrzeni na dysku

B. przypisanie uprawnień

C. wykorzystanie makr

D. określanie zakresu tabel

Przypisanie uprawnień jest kluczowym elementem zarządzania bezpieczeństwem w Microsoft Access, ponieważ pozwala na kontrolowanie, kto ma dostęp do danych w tabelach i kwerendach. W praktyce, administratorzy baz danych mogą definiować, które grupy użytkowników mogą przeglądać, edytować lub usuwać dane. To podejście jest zgodne z zasadą najmniejszych uprawnień, co oznacza, że użytkownicy otrzymują tylko te uprawnienia, które są im niezbędne do wykonywania swoich zadań. Na przykład, jeśli pracownik potrzebuje jedynie przeglądać dane w konkretnej tabeli, administrator może przyznać mu jedynie uprawnienia do odczytu, co minimalizuje ryzyko nieautoryzowanych zmian. Warto także wspomnieć, że przypisanie uprawnień nie ogranicza się tylko do tabel, ale dotyczy również kwerend, formularzy i raportów, co pozwala na szczegółowe zarządzanie dostępem do różnych zasobów systemu. Dobre praktyki w zakresie bezpieczeństwa baz danych zalecają regularne audyty uprawnień, aby upewnić się, że są one nadal odpowiednie do zmieniających się potrzeb organizacji oraz roli użytkowników.

Pytanie 18

W tabeli zwierzeta znajdują się kolumny nazwa, gatunek, gromada, cechy, dlugosc_zycia. Aby uzyskać listę nazw zwierząt, które dożywają przynajmniej 20 lat oraz są ssakami, jakie zapytanie należy wykonać?

A. SELECT nazwa FROM zwierzeta WHERE dlugosc_zycia >= 20;

B. SELECT nazwa FROM zwierzeta WHERE dlugosc_zycia >= 20 OR gromada = 'ssak';

C. SELECT nazwa FROM zwierzeta WHERE dlugosc_zycia >= 20 AND gromada = 'ssak';

D. SELECT nazwa FROM zwierzeta WHERE gromada = 'ssak';

Wybrana odpowiedź jest prawidłowa, ponieważ spełnia wymagania określone w pytaniu, które dotyczą zarówno długości życia zwierząt, jak i ich przynależności do grupy ssaków. Zapytanie SQL 'SELECT nazwa FROM zwierzeta WHERE dlugosc_zycia >=20 AND gromada = ‘ssak‘;' precyzyjnie definiuje warunki, które muszą być spełnione, aby uzyskać oczekiwane wyniki. Warunek 'dlugosc_zycia >=20' zapewnia, że tylko zwierzęta o długości życia wynoszącej co najmniej 20 lat będą uwzględnione w rezultatach, co jest kluczowe dla osiągnięcia zamierzonego celu. Dodatkowo, użycie operatora 'AND' łączy oba kryteria, co oznacza, że obie zasady muszą być spełnione jednocześnie. Dzięki temu zapytanie jest zwięzłe i efektywne, co jest zgodne z najlepszymi praktykami w dziedzinie baz danych, gdzie ważne jest, aby unikać zbędnych danych w wynikach, co usprawnia proces przetwarzania informacji. Ta metoda jest szczególnie przydatna w kontekście analizy danych i raportowania, gdzie precyzyjne filtry pomagają w uzyskaniu istotnych informacji.

Pytanie 19

W przedstawionym filmie, aby połączyć tekst i wielokąt w jeden obiekt tak, aby operacja ta była odwracalna zastosowano funkcję

A. wykluczenia.

B. grupowania.

C. części wspólnej.

D. sumy.

Prawidłowo – w filmie została użyta funkcja grupowania. W grafice wektorowej, np. w programach typu Inkscape, CorelDRAW czy Illustrator, grupowanie służy właśnie do logicznego połączenia kilku obiektów w jeden „zestaw”, ale bez trwałego mieszania ich geometrii. To znaczy: tekst dalej pozostaje tekstem, wielokąt dalej jest wielokątem, tylko są traktowane jak jeden obiekt przy przesuwaniu, skalowaniu czy obracaniu. Dzięki temu operacja jest w pełni odwracalna – w każdej chwili możesz rozgrupować elementy i edytować każdy osobno. Moim zdaniem to jest podstawowa dobra praktyka w pracy z projektami, które mogą wymagać późniejszych poprawek: podpisy, etykiety, logotypy, schematy techniczne. Jeśli połączysz tekst z kształtem za pomocą operacji boolowskich (suma, część wspólna, wykluczenie), to tekst zwykle zamienia się na krzywe, przestaje być edytowalny jako tekst. To bywa potrzebne przy przygotowaniu do druku czy eksportu do formatu, który nie obsługuje fontów, ale nie wtedy, gdy zależy nam na łatwej edycji. Z mojego doświadczenia: przy projektowaniu interfejsów, ikon, prostych banerów na WWW czy grafik do multimediów, najrozsądniej jest najpierw grupować logicznie elementy (np. ikona + podpis), a dopiero na samym końcu, gdy projekt jest ostateczny, ewentualnie zamieniać tekst na krzywe. Grupowanie pozwala też szybko zaznaczać całe moduły projektu, wyrównywać je względem siebie, duplikować całe zestawy (np. kafelki menu, przyciski z opisami) bez ryzyka, że coś się rozjedzie. W grafice komputerowej to taka podstawowa „organizacja pracy” – mniej destrukcyjna niż różne operacje na kształtach i zdecydowanie bardziej elastyczna przy późniejszych zmianach.

Pytanie 20

Systemem zarządzania wersjami w projekcie programistycznym, który działa w trybie rozproszonym, jest

A. GIT

B. Eclipse

C. TotalCommander

D. FileZilla

GIT jest rozproszonym systemem kontroli wersji, który pozwala na efektywne zarządzanie kodem źródłowym projektu programistycznego. Jego architektura umożliwia każdemu programiście posiadanie lokalnej kopii repozytorium, co przyspiesza operacje takie jak commit, diff czy log, ponieważ nie wymaga dostępu do zdalnego serwera. GIT wspiera równoległą pracę wielu deweloperów, umożliwiając tworzenie gałęzi (branch) do rozwijania funkcji czy naprawy błędów bez wpływania na główną wersję kodu. Przykładami praktycznego zastosowania są: rozwijanie nowych funkcjonalności w oddzielnych gałęziach, zarządzanie kodem w projektach open source, czy współpraca w zespołach rozproszonych geograficznie, gdzie deweloperzy mogą synchronizować swoje zmiany poprzez operacje push i pull. Warto także zaznaczyć, że GIT jest szeroko stosowany w standardach branżowych, takich jak Continuous Integration/Continuous Deployment (CI/CD), co podkreśla jego znaczenie w nowoczesnym procesie wytwarzania oprogramowania.

Pytanie 21

Która metoda JavaScript służy do dodawania nowego elementu na końcu tablicy?

A. unshift()

B. push()

C. pop()

D. shift()

Metoda <code>push()</code> w JavaScript jest odpowiedzialna za dodawanie nowych elementów na końcu tablicy. Jest to jedna z podstawowych metod manipulujących tablicami i jest szeroko stosowana w różnych projektach webowych. Przykładowo, jeśli masz tablicę zawierającą listę produktów w koszyku zakupowym, możesz użyć <code>push()</code>, aby dodać nowy produkt do tej listy. Ta metoda nie tylko dodaje element, ale także zwraca nową długość tablicy, co jest przydatne, gdy chcesz wiedzieć, ile elementów obecnie zawiera tablica. Warto również zauważyć, że <code>push()</code> modyfikuje oryginalną tablicę, co oznacza, że jest to operacja destruktywna. Użycie tej metody jest zgodne z dobrymi praktykami, ponieważ jest ona szybka i efektywna, zwłaszcza gdy potrzebujesz dynamicznie zmieniać zawartość tablicy w trakcie działania aplikacji.

Pytanie 22

Użytkownik Jan będzie miał możliwość realizacji

GRANT ALL PRIVILEGES ON dane.* TO 'Jan'@'localhost';

A. tylko operacje manipulacji danymi oraz zmienić jedynie swoje uprawnienia

B. wszystkie operacje na tabelach w bazie dane

C. wyłącznie operacje CREATE, ALTER, DROP na tabelach w bazie dane

D. wszystkie operacje na tabelach bazy dane oraz przekazywać prawa innym użytkownikom

Odpowiedź jest prawidłowa, ponieważ polecenie GRANT ALL PRIVILEGES ON dane.* TO 'Jan'@'localhost'; przyznaje użytkownikowi Jan wszelkie uprawnienia na wszystkich tabelach w bazie danych o nazwie 'dane'. Oznacza to, że Jan może wykonywać wszystkie operacje, takie jak SELECT, INSERT, UPDATE, DELETE, CREATE, ALTER, DROP i inne, które są związane z zarządzaniem danymi oraz strukturą bazy. W praktyce oznacza to, że Jan ma pełną kontrolę nad bazą danych, co może być przydatne w scenariuszach, gdzie administratorzy chcą umożliwić użytkownikom elastyczność w zarządzaniu danymi. Warto jednak pamiętać, że przyznawanie ALL PRIVILEGES powinno być stosowane ostrożnie, aby uniknąć nieautoryzowanego dostępu do informacji. Dobrym rozwiązaniem jest stosowanie polityki minimalnych uprawnień, która ogranicza możliwości użytkowników do tylko tych, które są niezbędne do ich codziennych obowiązków.

Pytanie 23

W JavaScript zapis a++; można przedstawić w inny sposób jako

A. a = a + 1

B. a = a & 1

C. 1 += a

D. a << 1

Odpowiedź 'a = a + 1;' jest poprawna, ponieważ dokładnie odzwierciedla działanie operatora inkrementacji 'a++;'. Operator '++' w JavaScript zwiększa wartość zmiennej o 1. W przypadku użycia 'a = a + 1;', operacja ta jest explicite zapisana jako przypisanie aktualnej wartości 'a' powiększonej o 1. Taki zapis jest często stosowany w sytuacjach, gdy chcemy lepiej zrozumieć, co się dzieje w kodzie, szczególnie dla początkujących programistów. Przykładowo, jeśli mamy zmienną, która przechowuje liczbę, możemy użyć 'a = a + 1;' w pętli, aby zliczać ilość iteracji. Warto zauważyć, że użycie operatora '++' jest bardziej zwięzłe i często preferowane w profesjonalnym kodzie, jednak zrozumienie, jak działa to na poziomie podstawowym, jest kluczowe. Dobrą praktyką jest dbałość o przejrzystość kodu, zwłaszcza w zespołach, gdzie różne osoby mogą pracować nad tym samym projektem.

Pytanie 24

Rodzaj programowania, w którym sekwencja poleceń (instrukcji) dostarczanych komputerowi jest traktowana jako program, określa się mianem programowania

A. logicznogo

B. imperatywnego

C. funkcyjnego

D. stanowego

Programowanie imperatywne to taki sposób myślenia w kodowaniu, gdzie dajemy komputerowi jasne instrukcje, co ma robić krok po kroku. Oznacza to, że mówimy mu, jak dojść do celu. To całkiem inne podejście niż w programowaniu funkcyjnym, gdzie raczej koncentrujemy się na funkcjach i operacjach na danych. W imperatywnym korzystamy z różnych elementów, jak zmienne, pętle czy warunki, żeby kontrolować, co się dzieje w programie. Można tu wymienić języki takie jak C, C++, Java czy Python – wszystkie są bardzo popularne w branży, zwłaszcza przy tworzeniu różnorodnych aplikacji lub systemów operacyjnych. Myślę, że połączenie programowania imperatywnego z obiektowym to świetny pomysł, bo dzięki temu łatwiej zarządzać kodem i korzystać z różnych wzorców projektowych, co zazwyczaj poprawia jego czytelność i efektywność.

Pytanie 25

W którym z poniższych przykładów walidacja fragmentu kodu CSS zakończy się sukcesem?

A.

B.

C. p { font-weight:bold; }

D. p { text-size:bold; }

Odpowiedź p { font-weight:bold; } jest poprawna, ponieważ jest zgodna z obowiązującą składnią CSS. W tym przypadku użyto selektora typu, który odnosi się do wszystkich elementów w dokumencie HTML, a właściwość font-weight umożliwia ustawienie grubości czcionki. Wartością 'bold' informujemy przeglądarkę, aby wyświetliła tekst w pogrubionej formie, co jest częstą praktyką w stylizacji tekstu. Stosowanie selektorów typu w CSS pozwala na efektywne zarządzanie stylami w całym dokumencie, zatem jest to zgodne z najlepszymi praktykami projektowania stron internetowych. Przykładowo, w celu nadania pogrubienia wszystkim nagłówkom w dokumencie, można by użyć: h1, h2, h3 { font-weight: bold; }. Zastosowanie takiej reguły pozwala na łatwe i szybkie wprowadzenie zmian w stylu dokumentu, co jest kluczowe w kontekście responsywnego projektowania i modernizacji stron. Dobre praktyki wskazują, aby unikać inline styles (stylów wewnętrznych) na rzecz zewnętrznych arkuszy stylów, co poprawia przejrzystość i utrzymanie kodu.

Pytanie 26

W tabeli artykuly w bazie danych sklepu znajduje się pole o nazwie nowy. Jak należy wykonać kwerendę, aby wypełnić to pole wartościami TRUE dla wszystkich rekordów?

A. INSERT INTO nowy FROM artykuly SET TRUE;

B. UPDATE artykuly SET nowy=TRUE;

C. UPDATE nowy FROM artykuly VALUE TRUE;

D. INSERT INTO artykuly VALUE nowy=TRUE;

Żeby zaktualizować wartości w kolumnie 'nowy' w tabeli 'artykuły' na TRUE, musisz użyć komendy SQL UPDATE. To jest standardowy sposób, żeby zmieniać już istniejące rekordy w tabelach. W tym przypadku komenda 'UPDATE artykuly SET nowy=TRUE;' oznacza, że wszystkie rekordy w tabeli 'artykuły' będą miały pole 'nowy' ustawione na TRUE. To dość prosta i skuteczna operacja, która pozwala na jednolitą zmianę w całej tabeli. Na przykład, jeśli w tabeli 'artykuły' jest 1000 rekordów, to wszystkie z nich dostaną wartość TRUE w polu 'nowy', co może być pomocne, jeśli chcemy oznaczyć nowe produkty. Pamiętaj, żeby robić kopie zapasowe bazy danych przed takimi masowymi zmianami. To może uratować Cię od utraty ważnych danych, gdyby coś poszło nie tak. Użycie tej komendy jest zgodne z ogólnymi zasadami SQL, więc jest to bezpieczny sposób działania dla każdego, kto zarządza bazą danych.

Pytanie 27

Jaką relację w projekcie bazy danych należy zdefiniować pomiędzy tabelami przedstawionymi na rysunku, zakładając, że każdy klient sklepu internetowego składa przynajmniej dwa zamówienia?

A. n:n

B. 1:1

C. 1:n, gdzie 1 jest po stronie Klienta, a wiele po stronie Zamówienia

D. 1:n, gdzie 1 jest po stronie Zamówienia, a wiele po stronie Klienta

Relacja 1:n, gdzie 1 jest po stronie Klienta, a wiele po stronie Zamówienia, jest prawidłowa, ponieważ odzwierciedla rzeczywiste założenie, że każdy klient może złożyć wiele zamówień. W praktyce baza danych musi odwzorowywać te zależności, co pozwala na efektywne zarządzanie danymi. Każdy klient posiada unikalny identyfikator, zwykle klucz podstawowy, który nie może się powtarzać w tabeli Klient. Tabela Zamówienie posiada natomiast klucz obcy, który odnosi się do klucza podstawowego w tabeli Klient, umożliwiając przechowywanie wielu zamówień przypisanych do jednego klienta. Dzięki temu możemy łatwo wykonywać operacje takie jak wyszukiwanie wszystkich zamówień danego klienta czy śledzenie historii zakupów. Dobre praktyki projektowania baz danych podkreślają znaczenie poprawnego zdefiniowania relacji między tabelami, co zwiększa spójność danych i ułatwia ich późniejsze przetwarzanie. W systemach e-commerce taka struktura bazy danych jest niezbędna do obsługi klientów i śledzenia ich zamówień, co jest podstawą do analizy sprzedaży i tworzenia strategii marketingowych.

Pytanie 28

Aby skutecznie zrealizować algorytm znajdujący największą wartość spośród trzech podanych liczb a, b oraz c, wystarczy zastosować

A. dwa warunki

B. dwie tablice

C. jedną pętlę

D. pięć zmiennych

Aby znaleźć największą z trzech liczb a, b i c, stosując dwa warunki, można wykorzystać porównania. Pierwszym krokiem jest porównanie a i b, aby ustalić, która z tych liczb jest większa. Następnie porównujemy wynik z c. To podejście jest efektywne, ponieważ wymaga jedynie dwóch porównań (warunków) do określenia największej liczby z trzech. Taka metoda jest nie tylko prosta, ale również zgodna z dobrymi praktykami programowania, które stawiają na wydajność i czytelność kodu. Przykładowy kod w języku Python może wyglądać następująco: python max_value = a if b > max_value: max_value = b if c > max_value: max_value = c Warto zwrócić uwagę, że bardziej złożone metody, takie jak stosowanie pętli czy tablic, są niepotrzebne w tym przypadku i mogą wprowadzać niepotrzebną złożoność do kodu. W codziennym programowaniu dążymy do minimalizowania liczby operacji, aby zwiększyć wydajność, szczególnie w sytuacjach, gdy mamy ograniczone zasoby obliczeniowe. Ponadto, rozważając stosowanie algorytmów, które można łatwo zrozumieć, wspieramy przyszłą konserwację i rozwój oprogramowania.

Pytanie 29

Aby obraz dodany za pomocą kodu HTML był zrozumiały dla programów wspierających osoby niewidome, konieczne jest zdefiniowanie atrybutu

A. border

B. alt

C. src

D. sizes

Atrybut 'alt' w znaczniku <img> jest kluczowy dla dostępności treści internetowych. Jego główną funkcją jest dostarczenie alternatywnego opisu obrazu, który jest odczytywany przez programy wspierające osoby niewidome i niedowidzące, takie jak czytniki ekranu. Dzięki atrybutowi 'alt', użytkownicy, którzy nie mogą zobaczyć obrazu, są w stanie zrozumieć, co on przedstawia. Na przykład, jeśli obrazek przedstawia psa bawiącego się w parku, odpowiednia treść atrybutu 'alt' mogłaby brzmieć: 'Pies bawiący się w parku'. To nie tylko zwiększa dostępność strony, ale również poprawia doświadczenia użytkowników. Zgodnie z wytycznymi WCAG (Web Content Accessibility Guidelines), dostarczenie tekstu alternatywnego dla wszystkich obrazów jest niezbędne do zapewnienia pełnej dostępności treści. Przykład zastosowania: W przypadku strony e-commerce, gdzie obrazy produktów są kluczowe, odpowiednio zdefiniowany atrybut 'alt' pozwala osobom z ograniczeniami wzrokowymi na pełne zrozumienie oferty, co może wpłynąć na ich decyzje zakupowe.

Pytanie 30

Jakiego elementu HTML należy użyć, aby uzyskać tekst z czcionką o stałej szerokości znaku, w którym uwzględnione są dodatkowe spacje, tabulacje oraz znaki końca linii?

A. <code> ... </code>

B. <ins> ... </ins>

C. <blockquote> ... </blockquote>

D. <pre> ... </pre>

Znacznik <pre> w HTML jest używany do wyświetlania tekstu w formacie preformatowanym. Oznacza to, że w tym przypadku przeglądarka internetowa zachowuje wszystkie wprowadzone spacje, tabulacje i znaki końca linii, co jest kluczowe dla prezentacji kodu źródłowego lub tekstu, który wymaga zachowania dokładnej struktury. Element <pre> wyświetla tekst czcionką o stałej szerokości, co ułatwia czytelność, zwłaszcza w kontekście programowania. Na przykład, jeśli chcemy pokazać fragment kodu w HTML, możemy użyć znacznika <pre>, aby zachować wcięcia i dokładną formę kodu. Przykładowy kod HTML może wyglądać tak: <pre>function helloWorld() { console.log('Hello, World!'); }</pre>. Zgodnie z wytycznymi W3C, element <pre> powinien być używany z umiarem, ponieważ może prowadzić do problemów z dostępnością, jeśli jest stosowany w kontekście, w którym nie jest potrzebny. Należy również zwrócić uwagę, że tekst w <pre> nie jest automatycznie dostosowywany do szerokości kontenera, co może być istotne w projektowaniu responsywnym.

Pytanie 31

Jakie ustawienia dotyczące czcionki będą miały zastosowanie w przypadku kodu CSS?

* {
    font-family: Tahoma;
    color: Teal;
}

A. znaczników z klasą przypisaną jako *.

B. znaczników o identyfikatorze równym *.

C. wszystkiego kodu HTML, jako domyślne formatowanie dla wszystkich elementów strony.

D. wszystkiego kodu HTML, niezależnie od kolejnych ustawień CSS.

Wybór opcji dotyczącej całego kodu HTML jako formatowania domyślnego dla wszystkich elementów strony jest poprawny, ponieważ użycie selektora uniwersalnego * w CSS oznacza, że wszystkie dostępne elementy na stronie będą dziedziczyć określone style. W tym przypadku, zarówno font-family ustawiony na Tahoma, jak i kolor tekstu zmieniony na Teal, będą dotyczyły każdego elementu HTML, bez względu na jego typ. To podejście jest zgodne z zasadami stosowania stylów kaskadowych, gdzie style są aplikowane do elementów w sposób hierarchiczny, a selektor uniwersalny jest najogólniejszym z dostępnych. Przykładem zastosowania może być sytuacja, gdy chcemy ustawić jednolite formatowanie dla całej strony, co upraszcza proces projektowania i zapewnia spójność wizualną. Dobrą praktyką jest jednak używanie selektora uniwersalnego z umiarem, aby uniknąć nadmiernego obciążenia wydajności, szczególnie w większych dokumentach, gdzie precyzyjniejsze selektory mogą przynieść lepsze rezultaty.

Pytanie 32

W systemie baz danych zdefiniowano tabelę Mieszkancy, która zawiera dane. W celu usunięcia tej tabeli oraz jej zawartości, należy użyć polecenia

A. DROP TABLE Mieszkancy;

B. TRUNCATE TABLE Mieszkancy;

C. DELETE FROM Mieszkancy;

D. ALTER TABLE Mieszkancy;

Polecenie 'DROP TABLE Mieszkancy;' jest odpowiednie do usunięcia tabeli z bazy danych, wraz ze wszystkimi jej danymi i strukturą. W przeciwieństwie do innych poleceń, takich jak 'DELETE' czy 'TRUNCATE', które modyfikują zawartość tabeli, 'DROP TABLE' usuwa całą tabelę z systemu. Użycie tego polecenia jest nieodwracalne, dlatego przed jego zastosowaniem warto upewnić się, że posiadamy kopię zapasową danych, jeśli będą one w przyszłości potrzebne. W praktyce, jeśli jesteś administratorem bazy danych i chcesz usunąć zbędną tabelę, polecenie to jest niezwykle efektywne i pozwala na zwolnienie zasobów. Zgodnie z najlepszymi praktykami, przed wykonaniem operacji na bazie danych, zawsze warto przeprowadzić analizę wpływu na inne powiązane obiekty, takie jak relacje między tabelami. Dobrą praktyką jest również włączenie kontroli dostępu, aby nieuprawnione osoby nie mogły wykonywać takich operacji.

Pytanie 33

Parkowanie domeny to proces, który polega na

A. nabyciu nowej domeny

B. zmianie właściciela domeny poprzez cesję

C. stworzeniu strefy domeny i wskazaniu serwerów DNS

D. dodaniu aliasu CNAME dla domeny

Parkowanie domeny to proces, który polega na utworzeniu strefy domeny i wskazaniu odpowiednich serwerów DNS, co umożliwia zarządzanie ruchem związanym z daną domeną. Jest to szczególnie istotne w przypadku, gdy domena została zakupiona, ale nie jest jeszcze używana do żadnej aktywności online, takiej jak hosting strony internetowej. W praktyce, gdy parkowana domena jest przypisana do serwerów DNS, użytkownik może skonfigurować różne usługi, takie jak e-maile, subdomeny czy redirecty. Parkowanie domeny jest również używane w celu ochrony marki, pozwalając na rezerwację nazwy domeny, zanim zostanie ona wykorzystana. Dzięki odpowiednim ustawieniom DNS można również monitorować ruch czy analizować dane związane z parkowaną domeną, co zgodne jest z najlepszymi praktykami branżowymi. Takie podejście zapewnia elastyczność i kontrolę nad domeną w oczekiwaniu na jej pełne wykorzystanie.

Pytanie 34

Gdzie należy umieścić znacznik metajęzyka HTML?

A. w dolnej części witryny internetowej

B. w sekcji nagłówkowej witryny internetowej

C. pomiędzy znacznikami paragrafu

D. pomiędzy znacznikami <body> ... </body>

Znacznik metajęzyka HTML, czyli tag <meta>, jest kluczowym elementem w sekcji nagłówkowej (head) dokumentu HTML. To tutaj umieszczamy informacje dotyczące dokumentu, takie jak jego tytuł, opis, słowa kluczowe oraz dane dotyczące kodowania i viewportu. Na przykład, aby ustawić kodowanie znaków na UTF-8, używamy znacznika <meta charset="UTF-8">. Jest to zgodne z wytycznymi W3C i najlepszymi praktykami SEO, ponieważ odpowiednie metadane pomagają wyszukiwarkom w zrozumieniu treści witryny. Inny przykład to <meta name="viewport" content="width=device-width, initial-scale=1.0">, który zapewnia, że strona jest responsywna na urządzeniach mobilnych. Umieszczając te znaczniki w nagłówku, można poprawić zarówno użyteczność, jak i widoczność witryny w internecie.

Pytanie 35

Instrukcja REVOKE SELECT ON nazwa1 FROM nazwa2 w języku SQL pozwala na

A. przyznawanie praw do tabeli

B. odebranie uprawnień danemu użytkownikowi

C. usunięcie użytkownika z bazy danych

D. przyznawanie uprawnień z użyciem ustalonego schematu

Polecenie REVOKE SELECT ON w języku SQL jest używane do odbierania uprawnień do wykonywania operacji SELECT na określonej tabeli lub widoku dla konkretnego użytkownika lub grupy użytkowników. W przypadku użycia tej komendy, administrator bazy danych lub właściciel obiektu wskazuje, że dany użytkownik nie ma już prawa do odczytu danych z określonej tabeli, co skutkuje zablokowaniem dostępu do informacji w tej tabeli. Przykładowo, jeśli mamy tabelę 'Pracownicy' i użytkownika 'JanKowalski', polecenie REVOKE SELECT ON Pracownicy FROM JanKowalski skutkuje tym, że Jan Kowalski nie będzie mógł wykonywać zapytań typu SELECT na tej tabeli. Ważne jest, aby zrozumieć, że polecenie to nie usuwa użytkownika z bazy danych ani nie zmienia struktury bazy, a jedynie modyfikuje uprawnienia dostępu. W kontekście SQL, standardy takie jak ANSI SQL definiują sposób, w jaki uprawnienia mogą być przyznawane i odbierane, co sprawia, że umiejętność zarządzania uprawnieniami jest niezbędna dla każdego administrującego bazą danych.

Pytanie 36

Jakim sposobem można w języku PHP dokumentować blok komentarza składający się z wielu linii?

A. //

B. #

C.

D. /* */

Komentarze w języku PHP mogą być tworzone na kilka sposobów, jednak jedynie sposób wykorzystujący /* */ pozwala na zapis bloku komentarza rozciągającego się na wiele linii. Jest to szczególnie użyteczne w sytuacjach, gdy programista chce umieścić obszerniejsze wyjaśnienia dotyczące kodu, które nie ograniczają się do jednej linii. Przykładem zastosowania może być opis skomplikowanej funkcji lub sekcji kodu, gdzie istotne jest podanie kontekstu lub dodatkowych informacji. Na przykład: /* * Funkcja obliczająca sumę dwóch liczb. * Przyjmuje dwa argumenty: a oraz b. */ function suma($a, $b) { return $a + $b; } Stosowanie bloku komentarza zgodnie z tym stylem jest zgodne z najlepszymi praktykami programowania, gdyż poprawia czytelność kodu oraz ułatwia jego późniejsze utrzymanie. Z punktu widzenia standardów kodowania, szczególnie w większych projektach, dobrze opisane fragmenty kodu mogą zminimalizować ryzyko błędów oraz ułatwić pracę zespołową.

Pytanie 37

W bazie danych znajduje się tabela pracownicy z kolumnami: id, imie, nazwisko, pensja. W nadchodzącym roku postanowiono zwiększyć wynagrodzenie wszystkim pracownikom o 100 zł. Zmiana ta w bazie danych będzie miała formę

A. UPDATE pracownicy SET pensja = 100;

B. UPDATE pensja SET 100;

C. UPDATE pracownicy SET pensja = pensja +100;

D. UPDATE pensja SET +100;

W celu podniesienia pensji wszystkim pracownikom o 100 zł, zastosowanie ma polecenie SQL UPDATE. Poprawna instrukcja 'UPDATE pracownicy SET pensja = pensja + 100;' działa na zasadzie modyfikacji istniejących wartości w kolumnie 'pensja' w tabeli 'pracownicy'. Ta konstrukcja przyjmuje bieżącą wartość pensji każdego pracownika i dodaje do niej 100 zł. Jest to standardowa praktyka w SQL, gdzie używamy operatora '+', aby zmodyfikować dane. Warto pamiętać, że takie operacje są powszechnie wykorzystywane w systemach baz danych do aktualizacji informacji, co pozwala na efektywne zarządzanie danymi. Dla porównania, instrukcje SELECT, które służą do pobierania danych, nie są odpowiednie w tym kontekście. W rezultacie każdy pracownik w tabeli otrzyma nową, zwiększoną pensję, co odzwierciedli aktualizację w bazie danych.

Pytanie 38

W programie INKSCAPE / COREL aby uzyskać przedstawiony efekt napisu, należy

A. zastosować funkcję wykluczenia z kołem.

B. zastosować funkcję sumy z kołem.

C. skorzystać z funkcji wstaw / dopasuj tekst do ścieżki.

D. skorzystać z funkcji gradientu.

Twoja odpowiedź jest prawidłowa. W programach graficznych takich jak Inkscape czy CorelDRAW, aby ułożyć tekst wzdłuż zakrzywionej ścieżki, stosuje się funkcję dopasowania tekstu do ścieżki. Taka funkcja pozwala na zastosowanie tekstu w dowolnym kierunku, co daje dużą swobodę w projektowaniu grafik. Można to robić na różne sposoby, na przykład poprzez ręczne rysowanie ścieżki, a następnie dopasowanie do niej tekstu lub poprzez użycie gotowych kształtów. W CorelDRAW funkcja ta nosi nazwę 'fit text to path', natomiast w Inkscape nazywa się 'text to path'. Jest to technika często stosowana w projektowaniu logo, plakatów, czy też w innych projektach, gdzie tekst musi być dostosowany do niestandardowych kształtów. Prawidłowe zrozumienie i umiejętność wykorzystania tej funkcji znacząco podnosi efektywność pracy w programach graficznych.

Pytanie 39

W CSS, co spowoduje poniższy kod z plikiem rysunek.png?

p {background-image: url("rysunek.png");}

A. pokazany obok każdego akapitu

B. tłem całej witryny

C. tłem dla każdego akapitu

D. widoczny, jeśli zastosowany zostanie znacznik img w kodzie

Wybrana odpowiedź jest poprawna ponieważ w arkuszach stylów CSS zastosowanie selektora elementu p z właściwością background-image powoduje że obraz rysunek.png zostanie ustawiony jako tło dla każdego elementu paragrafu na stronie. Jest to przydatna technika gdy chcemy nadać spójny wygląd wszystkim paragrafom w dokumencie. Tło to może być używane do celów estetycznych lub jako część identyfikacji wizualnej strony. Warto pamiętać że w CSS można dodatkowo kontrolować sposób wyświetlania obrazka tła za pomocą właściwości takich jak background-repeat background-size i background-position co pozwala na precyzyjne dostosowanie wyświetlania. Dobre praktyki zalecają aby obrazy tła były odpowiednio zoptymalizowane pod kątem rozmiaru aby nie wpływały negatywnie na szybkość ładowania strony. W praktyce stosowanie obrazów jako tła w paragrafach może wspierać wizualne narracje oraz zwiększać zaangażowanie użytkowników szczególnie gdy są stosowane w przemyślany sposób w kontekście projektowania doświadczeń użytkownika UX.

Pytanie 40

Z ilustracji można odczytać, że użytkownik bazy danych posiada uprawnienia do:

A. dodawania, aktualizacji i usuwania danych.

B. wyświetlania, dodawania i aktualizacji danych.

C. wyświetlania, aktualizacji i usuwania danych.

D. wyświetlania, dodawania i usuwania danych.

Na ilustracji pokazano panel nadawania uprawnień do operacji na danych w bazie. Każda z widocznych opcji odpowiada konkretnemu typowi polecenia SQL: SELECT to odczyt danych, INSERT to wstawianie nowych rekordów, UPDATE to modyfikacja istniejących wierszy, a DELETE to ich usuwanie. Typowym błędem jest mechaniczne kojarzenie „pracy na danych” tylko z dodawaniem i usuwaniem, bez zwrócenia uwagi na to, które pola są naprawdę zaznaczone. Na obrazku INSERT nie jest zaznaczony, więc użytkownik nie może dodawać nowych rekordów. Jeśli ktoś wybrał odpowiedź zawierającą „dodawanie danych”, to prawdopodobnie założył, że skoro użytkownik ma prawo zmieniać i kasować dane, to na pewno może też je dodawać. W praktyce w administracji bazą to tak nie działa – każde z tych uprawnień jest rozdzielone i może być nadawane osobno. Innym typowym nieporozumieniem jest mylenie UPDATE z INSERT. UPDATE nie tworzy nowych wierszy, tylko zmienia pola w rekordach, które już istnieją. To ważne rozróżnienie, bo w wielu systemach biznesowych pracownik ma prawo poprawić dane klienta (UPDATE), ale nie może dodawać nowych klientów (INSERT). Podobnie DELETE, czyli usuwanie danych, często jest ograniczane, bo kasowanie rekordów bywa nieodwracalne albo wymaga dodatkowych procedur. Jeśli odpowiedź sugeruje, że użytkownik może dodawać dane, to stoi to w sprzeczności z tym, co realnie widać na ilustracji – brak zaznaczenia przy INSERT jasno mówi, że wstawianie nowych rekordów jest zablokowane. Warto wyrabiać sobie nawyk dokładnego czytania takiego interfejsu: sprawdzić każdy checkbox i od razu przełożyć go na konkretne operacje SQL. W codziennej pracy z bazami danych poprawne rozumienie różnicy między SELECT, INSERT, UPDATE i DELETE jest absolutną podstawą bezpiecznego projektowania uprawnień i unikania przypadkowych modyfikacji danych.

Rozpocznij nowy egzamin

Powrót do strony głównej