Wyniki egzaminu

Nowy egzamin

Informacje o egzaminie:

Zawód: Technik informatyk
Kwalifikacja: INF.02 - Administracja i eksploatacja systemów komputerowych, urządzeń peryferyjnych i lokalnych sieci komputerowych
Data rozpoczęcia: 8 czerwca 2026 13:18
Data zakończenia: 8 czerwca 2026 13:30

Egzamin niezdany

Wynik: 19/40 punktów (47,5%)

Wymagane minimum: 20 punktów (50%)

Udostępnij swój wynik

Facebook

X.com

Szczegółowe wyniki:

Pytanie 1

Zestaw dodatkowy, który zawiera strzykawkę z cieczą, igłę oraz rękawice ochronne, jest przeznaczony do napełniania pojemników z medium drukującym w drukarkach

A. igłowych

B. laserowych

C. przestrzennych

D. atramentowych

Pozostałe opcje dotyczą różnych rodzajów drukarek, a to naprawdę ma znaczenie dla ich funkcjonalności i działania. Drukarki igłowe, które kiedyś były na topie, działają zupełnie inaczej – uderzają igłami w papier, całkiem inaczej niż drukarki atramentowe, które używają tuszu. W drukarkach igłowych nie trzeba używać strzykawki ani igły, tylko wymieniają taśmy barwiące. Z kolei drukarki laserowe używają tonera w proszku, który łączy się z papierem pod wpływem wysokiej temperatury. Proces uzupełniania toneru też nie wygląda jak napełnianie tuszem. A drukarki 3D, które są na czasie, tworzą modele 3D z filamentów, a nie tuszem. Często myśli się, że zestaw do atramentowych drukarek można używać w innych typach, co prowadzi do pomyłek przy wyborze akcesoriów i ich konserwacji. Wydaje mi się, że zrozumienie różnych technologii druku i ich właściwości jest kluczowe, żeby móc korzystać ze sprzętu bez problemów.

Pytanie 2

Według specyfikacji JEDEC standardowe napięcie zasilania modułów RAM DDR3L o niskim napięciu wynosi

A. 1,20 V

B. 1,35 V

C. 1,50 V

D. 1,65 V

Wybór 1,20 V jako napięcia dla modułów DDR3L to nietrafiony pomysł, bo to napięcie w ogóle nie pasuje do żadnej normy pamięci DDR3L. W sumie, 1,20 V to napięcie, które odpowiada DDR4, a te są jeszcze bardziej oszczędne niż DDR3L. Co do 1,50 V, to jest to standard dla DDR3, a nie DDR3L, co pokazuje, że jest między nimi spora różnica. Napięcie 1,65 V to już max dla DDR3, a to w ogóle nie współgra z ideą oszczędzania energii, którą mamy w DDR3L. Osoby, które za bardzo skupiają się na tych napięciach, mogą pomyśleć, że niskonapięciowe moduły zniosą wyższe wartości, a to może prowadzić do złych decyzji przy doborze pamięci. Ważne, żeby wiedzieć, że używanie złego napięcia może prowadzić do niestabilności systemu i czasami nawet uszkodzenia komponentów. Dlatego znajomość tych norm JEDEC i odpowiednich napięć jest mega ważna przy wykorzystywaniu pamięci RAM.

Pytanie 3

Jakie informacje o wykorzystywaniu pamięci wirtualnej można uzyskać, analizując zawartość pliku w systemie Linux?

A. xload

B. /etc/inittab

C. pagefile.sys

D. /proc/vmstat

Plik /proc/vmstat jest kluczowym źródłem informacji dotyczących pamięci wirtualnej w systemie Linux. Zawiera dane o aktualnym stanie pamięci, w tym statystyki dotyczące wirtualnej pamięci, takich jak ilość pamięci swap, liczba stron wymienianych, czy też liczba stron w pamięci fizycznej. Analizowanie zawartości tego pliku pozwala na głębsze zrozumienie zarządzania pamięcią przez system, co jest niezbędne w kontekście optymalizacji wydajności i monitorowania zasobów. Na przykład, jeśli zauważysz, że liczba stron wymienianych na dysk jest wysoka, może to wskazywać na zbyt małą ilość pamięci RAM, co prowadzi do spowolnienia systemu. Dlatego umiejętność interpretacji danych z /proc/vmstat jest niezwykle ważna dla administratorów systemów oraz programistów zajmujących się wydajnością aplikacji. Dobrymi praktykami są regularne monitorowanie tego pliku oraz konfigurowanie systemu tak, aby optymalizować użycie pamięci, co jest kluczowe dla stabilności i wydajności systemu.

Pytanie 4

Płyta główna serwerowa potrzebuje pamięci z rejestrem do prawidłowego funkcjonowania. Który z poniższych modułów pamięci będzie zgodny z tą płytą?

A. Kingston 4GB 1333MHz DDR3 Non-ECC CL9 DIMM

B. Kingston 4GB 1600MHz DDR3 ECC CL11 DIMM 1,5 V

C. Kingston 8GB 1333MHz DDR3 ECC Reg CL9 DIMM 2Rx8

D. Kingston Hynix B 8GB 1600MHz DDR3L CL11 ECC SODIMM 1,35 V

Prawidłowa odpowiedź to Kingston 8GB 1333MHz DDR3 ECC Reg CL9 DIMM 2Rx8, bo ten moduł pamięci pasuje do wymagań serwerowych płyt głównych, które zazwyczaj potrzebują pamięci z rejestrem (Registered ECC). Ta rejestrowana pamięć ECC ma w sobie mechanizmy, które mogą wykrywać i naprawiać błędy w danych, co znacznie poprawia stabilność i niezawodność systemów serwerowych. W takich miejscach, gdzie ciągła praca i bezpieczeństwo danych są na pierwszym miejscu, to jest kluczowa cecha. Moduły tego typu korzystają z dodatkowego układu, co pozwala na większą ilość pamięci, co jest ważne zwłaszcza przy intensywnych obliczeniach. Na przykład, serwery w centrach danych, które wymagają wysokiej wydajności, korzystają właśnie z takiej pamięci. W kontekście branżowych standardów, pamięci z rejestrem są zgodne z DDR3 i mają konkretne parametry jak prędkość 1333MHz i opóźnienie CL9, co czyni je świetnym wyborem do zastosowań w serwerach.

Pytanie 5

W przedsiębiorstwie trzeba było zreperować 5 komputerów i serwer. Czas potrzebny na naprawę każdego z komputerów wyniósł 1,5 godziny, a serwera 2,5 godziny. Stawka za usługę to 100,00 zł za roboczogodzinę, a do tego doliczany jest podatek VAT w wysokości 23%. Jaka kwota brutto będzie należna za tę usługę?

A. 1023,00 zł

B. 1230,00 zł

C. 2046,00 zł

D. 2460,00 zł

W przypadku obliczeń związanych z kosztami usług naprawczych, wiele osób może popełnić błąd w szacowaniu całkowitego czasu pracy. Na przykład, niektórzy mogą błędnie zsumować czas naprawy komputerów bez uwzględnienia serwera, co prowadzi do zaniżenia całkowitego kosztu. Warto również zwrócić uwagę na to, że nieprawidłowe stosowanie stawki VAT może znacznie wypaczyć wyniki finansowe. Często zdarza się, że osoby obliczają VAT na całkowity koszt robót zamiast na podstawie kosztu przed opodatkowaniem. Typowym błędem jest także pomijanie istotnych elementów składowych wyceny, takich jak stawki za roboczogodzinę czy opłaty dodatkowe, które powinny być uwzględnione w końcowym rozrachunku. W kontekście prawidłowego obliczania należności za usługi, niezwykle ważne jest zrozumienie, jak wylicza się czas pracy oraz w jaki sposób te obliczenia przekładają się na ostateczną fakturę. W praktyce, nieprawidłowe podejście do obliczeń może prowadzić do konfliktów z klientami oraz problemów z płynnością finansową firmy, dlatego tak istotne jest przestrzeganie standardów i dobrych praktyk w branży.

Pytanie 6

Na jakich licencjach są dystrybuowane wersje systemu Linux Ubuntu?

A. Public Domain

B. GNU GPL

C. Freeware

D. MOLP

Odpowiedzi takie jak 'Public Domain', 'Freeware' oraz 'MOLP' są nieprawidłowe, ponieważ każda z nich odnosi się do zupełnie innego modelu prawnego lub dystrybucyjnego, który nie ma zastosowania w kontekście dystrybucji Ubuntu. Public Domain odnosi się do dzieł, które nie są objęte żadnymi prawami autorskimi, co oznacza, że można je swobodnie wykorzystywać. W przypadku Ubuntu, oprogramowanie jest dostępne na licencji, co oznacza, że prawa autorskie nadal obowiązują, ale użytkownicy mają określone prawa, takie jak modyfikacja i dystrybucja. Freeware to oprogramowanie dostępne bezpłatnie, ale często z zamkniętym kodem źródłowym i ograniczonymi prawami użytkowników. W przeciwieństwie do tego, GNU GPL pozwala na modyfikacje i redystrybucję, co jest kluczowym elementem otwartego oprogramowania. Natomiast MOLP (Managed Online License Program) to model licencjonowania stosowany głównie w kontekście komercyjnych produktów oprogramowania, który również nie odnosi się do zasad dystrybucji open source. Błędne wnioski w zakresie tych odpowiedzi mogą wynikać z nieporozumienia dotyczącego różnicy między licencjami open source a innymi modelami dystrybucji, co jest istotne dla zrozumienia możliwości, jakie oferuje korzystanie z systemów opartych na Linuxie. Warto zaznaczyć, że zrozumienie tych koncepcji jest kluczowe dla każdego, kto chce swobodnie poruszać się w świecie technologii informacyjnej i efektywnie korzystać z dostępnych narzędzi.

Pytanie 7

Jak brzmi nazwa klucza rejestru w systemie Windows, gdzie zapisane są relacje między typami plików a programami je obsługującymi?

A. HKEY_LOCAL_MACHINE

B. HKEY_CURRENT_PROGS

C. HKEY_CLASSES_ROT

D. HKEY_USERS

HKEY_CURRENT_PROGS nie istnieje w standardowej hierarchii rejestru systemu Windows, co czyni tę odpowiedź niepoprawną. Możliwe, że użytkownik pomylił tę nazwę z innym kluczem, co prowadzi do błędnych wniosków o jego istnieniu. Klucz HKEY_CLASSES_ROOT, na przykład, jest rzeczywiście używany do przechowywania powiązań typów plików, a HKEY_USERS przechowuje ustawienia dla różnych kont użytkowników, jednak HKEY_LOCAL_MACHINE jest bardziej właściwym miejscem dla ogólnych ustawień systemowych, w tym powiązań aplikacji. HKEY_USERS odpowiada za przechowywanie profili użytkowników, co nie ma związku z powiązaniami typów plików. W praktyce, błędne rozumienie tej struktury rejestru może prowadzić do nieefektywnego zarządzania systemem. Administratorzy, którzy nie są świadomi właściwych kluczy, mogą wprowadzać zmiany w niewłaściwych miejscach, co skutkuje niestabilnością systemu lub problemami z dostępem do aplikacji. Wiedza na temat rejestru systemowego jest fundamentalna dla efektywnego rozwiązywania problemów oraz dostosowywania środowiska użytkownika, dlatego tak ważne jest zrozumienie, jakie klucze są kluczowe dla funkcjonowania systemu. Przypisanie odpowiednich aplikacji do typów plików wymaga precyzyjnego zarządzania rejestrem, a wszelkie nieporozumienia mogą prowadzić do poważnych problemów w codziennej pracy użytkowników.

Pytanie 8

Cechą charakterystyczną transmisji w interfejsie równoległym synchronicznym jest to, że

A. w ustalonych momentach czasowych, które są wyznaczane sygnałem zegarowym CLK, dane są jednocześnie przesyłane wieloma przewodami

B. dane są przesyłane równocześnie całą szerokością magistrali, a początek oraz koniec transmisji oznaczają bity startu i stopu

C. dane są przesyłane bitami w wyznaczonych momentach czasowych, które są określane sygnałem zegarowym CLK

D. początek oraz koniec przesyłanych bit po bicie danych jest sygnalizowany przez bity startu i stopu

W przypadku niepoprawnych odpowiedzi występuje szereg mylnych koncepcji dotyczących sposobu przesyłania danych. Równoległa transmisja synchroniczna różni się od transmisji szeregowej, w której dane są przesyłane bit po bicie. Odpowiedzi sugerujące, że dane są przesyłane bit po bicie, są niedokładne, gdyż w przypadku interfejsów równoległych kilka bitów jest przesyłanych jednocześnie, co znacząco przyspiesza proces komunikacji. Dodatkowo, niektóre odpowiedzi mogą mylić pojęcia związane z sygnałami startu i stopu, które są typowe dla transmisji szeregowej. W transmitującym interfejsie równoległym nie stosuje się bitów startu i stopu, ponieważ sygnał zegarowy CLK reguluje moment przesyłania danych, eliminując potrzebę takich bitów. Tego rodzaju nieporozumienia mogą pochodzić z nieznajomości różnic między różnymi metodami transmisji danych oraz ich zastosowaniami w praktyce. Kluczowe w nauce o przesyłaniu danych jest zrozumienie podstawowych mechanizmów, które rządzą tym procesem oraz znajomość koncepcji synchronizacji, co jest niezbędne w projektowaniu nowoczesnych systemów komputerowych.

Pytanie 9

Na przedstawionym rysunku zaprezentowane jest złącze

A. DVI-D

B. DVI-A

C. D-SUB

D. HDMI

Złącza DVI-D i HDMI przesyłają sygnały cyfrowe, co czyni je niekompatybilnymi z przesyłem analogowym, który obsługuje DVI-A. DVI-D jest przeznaczone wyłącznie do przesyłania sygnałów cyfrowych, co sprawia, że jest powszechnie stosowane w nowoczesnych systemach wideo, które wymagają wysokiej jakości obrazu. HDMI, jako wszechstronne złącze cyfrowe, obsługuje zarówno wideo, jak i audio, co czyni je idealnym rozwiązaniem dla współczesnych urządzeń multimedialnych. D-SUB, inaczej VGA, jest tradycyjnym złączem analogowym, które nie jest częścią standardu DVI. VGA jest dobrze znane w starszych systemach komputerowych i wideo, jednak jego niższa jakość obrazu w porównaniu do nowoczesnych rozwiązań cyfrowych sprawia, że jest coraz rzadziej używane. W przypadku prób identyfikacji złącza ważne jest zrozumienie różnic w przesyle sygnałów i fizycznej budowie złącz. Błędne przypisanie złącza może wynikać z podobieństw fizycznych, jednak brak kompatybilności sygnałów prowadzi do niepoprawnego działania systemu. Wiedza na temat różnic w przesyłanych sygnałach i budowie złącz umożliwia właściwy dobór komponentów i unikanie typowych błędów przy konfiguracji systemów wideo.

Pytanie 10

Komputer z adresem IP 192.168.5.165 oraz maską podsieci 255.255.255.192 funkcjonuje w sieci o adresie

A. 192.168.5.0

B. 192.168.5.64

C. 192.168.5.128

D. 192.168.5.192

Wybrane opcje są związane z typowymi pomyłkami w rozumieniu adresacji IP oraz zasad maskowania podsieci. W przypadku adresu 192.168.5.0, jest to adres sieciowy dla podsieci 192.168.5.0/24, a więc nie jest to poprawna odpowiedź, ponieważ komputer z adresem 192.168.5.165 należy do innej podsieci. Adres 192.168.5.64 również wskazuje na adres sieciowy, który jest używany w podsieci 192.168.5.64/26, a więc nie ma związku z adresem IP komputera. Z kolei adres 192.168.5.192 jest adresem sieciowym dla podsieci 192.168.5.192/26, co także jest niepoprawne, ponieważ komputery w tej sieci nie mogą mieć adresów z zakresu 192.168.5.128 do 192.168.5.191. Typowe błędy w tej analizie wynikają z nieznajomości zasad podziału adresów IP oraz maskowania podsieci. Zrozumienie maski podsieci jest kluczowe dla prawidłowego przypisywania adresów IP i organizacji sieci. Bez znajomości tych zasad, istnieje ryzyko przypisania adresów do niewłaściwych podsieci, co prowadzi do problemów z komunikacją w sieci. Dobre praktyki wymagają zrozumienia, jak maski wpływają na strukturę sieciową oraz jakie są zasady dotyczące adresacji IP. Wiedza ta jest niezbędna dla administratorów sieci, aby unikać konfliktów adresów i zapewnić płynność komunikacji w sieci.

Pytanie 11

Kable światłowodowe nie są szeroko używane w lokalnych sieciach komputerowych z powodu

A. niskiej przepustowości

B. znacznych strat sygnału podczas transmisji

C. niskiej odporności na zakłócenia elektromagnetyczne

D. wysokich kosztów elementów pośredniczących w transmisji

Kable światłowodowe są uznawane za zaawansowane rozwiązanie w zakresie transmisji danych, jednak ich zastosowanie w lokalnych sieciach komputerowych bywa ograniczone z powodu dużych kosztów elementów pośredniczących w transmisji. Elementy te, takie jak przełączniki światłowodowe, konwertery mediów oraz panele krosowe, są droższe niż ich odpowiedniki dla kabli miedzianych. W praktyce, przy niewielkim zasięgu i ograniczonej liczbie urządzeń w lokalnych sieciach, inwestycja w światłowody nie zawsze jest uzasadniona ekonomicznie. Niemniej jednak, w przypadkach wymagających wysokiej przepustowości i niskich opóźnień, takich jak centra danych czy sieci szkieletowe, kable światłowodowe wykazują swoje zalety. Stanowią one standard w projektowaniu nowoczesnych rozwiązań telekomunikacyjnych, zapewniając nie tylko odpowiednią przepustowość, ale również znacznie mniejsze straty sygnału na dużych odległościach, co czyni je nieprzecenionym elementem infrastruktury IT.

Pytanie 12

Która norma określa parametry transmisji dla komponentów kategorii 5e?

A. CSA T527

B. EIA/TIA 607

C. TIA/EIA-568-B-1

D. TIA/EIA-568-B-2

Wybór normy CSA T527 nie jest właściwy, ponieważ ta norma dotyczy przede wszystkim klasyfikacji urządzeń elektrycznych w Kanadzie, a nie parametrów transmisyjnych kabli sieciowych. Także norma EIA/TIA 607, która odnosi się do zasad instalacji systemów okablowania, nie zawiera specyfikacji dotyczących wydajności transmisyjnej komponentów kategorii 5e. Można łatwo pomylić te normy ze względu na ich techniczny charakter, jednak każda z nich pełni inną funkcję. Z kolei norma TIA/EIA-568-B-1, choć jest związana z instalacjami kablowymi, nie specyfikuje odpowiednich parametrów dla kategorii 5e, lecz koncentruje się na ogólnych zasadach i wymaganiach dla okablowania struktur. Typowym błędem jest mylenie ogólnych wymagań dotyczących instalacji z specyfikacjami technicznymi, które określają wydajność poszczególnych komponentów. Kluczowym aspektem przy wyborze normy jest znajomość ich przeznaczenia oraz zakreślenie odpowiednich wymagań dla stosowanych technologii. W kontekście projektowania sieci, zrozumienie różnic pomiędzy normami oraz ich odpowiednich zastosowań jest niezbędne dla sukcesu instalacji oraz zapewnienia efektywności komunikacji w sieci.

Pytanie 13

Nie wykorzystuje się do zdalnego kierowania stacjami roboczymi

A. pulpit zdalny

B. program Wireshark

C. program Ultra VNC

D. program Team Viewer

Pulpit zdalny, program Ultra VNC i TeamViewer to popularne narzędzia do zdalnego zarządzania, które umożliwiają użytkownikom zdalny dostęp do komputerów i zarządzanie nimi w czasie rzeczywistym. Pulpit zdalny, wbudowany w systemy Windows, pozwala na bezpieczne połączenie z innymi komputerami w sieci lokalnej lub przez Internet, umożliwiając pełny dostęp do interfejsu użytkownika. Ultra VNC, jako oprogramowanie open-source, oferuje funkcje zdalnego dostępu oraz możliwość udostępniania ekranu. TeamViewer jest również czołowym rozwiązaniem, które nie tylko umożliwia dostęp do komputera, ale także współpracę z innymi użytkownikami w czasie rzeczywistym oraz transfer plików. Można by pomyśleć, że te wszystkie programy pełnią podobne funkcje, jednak ich różnice polegają na poziomie bezpieczeństwa, łatwości użytkowania oraz dostępności w różnych systemach operacyjnych. Pomijając wszelkie inne aspekty, kluczowym błędem jest mylenie funkcjonalności tych narzędzi z programem Wireshark, który nie tylko nie umożliwia zdalnego dostępu, ale służy do zupełnie innych celów, takich jak przechwytywanie i analiza danych sieciowych. Takie nieporozumienie może prowadzić do nieefektywnego zarządzania zasobami IT, a także do błędnych decyzji w zakresie bezpieczeństwa sieci, co z kolei może narazić organizację na poważne zagrożenia. Konsekwentne przydzielanie ról narzędziom zgodnie z ich przeznaczeniem jest kluczowe w zarządzaniu IT.

Pytanie 14

Ile hostów można zaadresować w podsieci z maską 255.255.255.248?

A. 246 urządzeń.

B. 510 urządzeń.

C. 6 urządzeń.

D. 4 urządzenia.

Adresacja IP w podsieci z maską 255.255.255.248 (czyli /29) pozwala na przydzielenie 6 hostów. Przy tej masce dostępne są 2^3 = 8 adresów, ponieważ 3 bity są przeznaczone na hosty (32 bity w IPv4 minus 29 bitów maski). Z tych 8 adresów, 2 są zarezerwowane: jeden jako adres sieci, a drugi jako adres rozgłoszeniowy, co oznacza, że pozostaje 6 adresów dostępnych dla hostów. Tego typu podsieci są często wykorzystywane w małych sieciach lokalnych, gdzie nie jest potrzebna duża liczba adresów IP, na przykład w biurach lub dla urządzeń IoT. Użycie odpowiednich masek podsieci jest zgodne z praktykami zalecanymi w dokumentach RFC, które promują efektywne zarządzanie przestrzenią adresową. Zrozumienie, jak działają maski podsieci, jest kluczowe w procesie projektowania sieci oraz zarządzania nimi, co umożliwia bardziej optymalne i bezpieczne wykorzystanie zasobów.

Pytanie 15

Jakie polecenie służy do obserwowania lokalnych połączeń?

A. dir

B. host

C. route

D. netstat

Polecenie 'netstat' jest narzędziem w systemach operacyjnych, które umożliwia monitorowanie aktywnych połączeń sieciowych oraz portów na lokalnym komputerze. Dzięki temu administratorzy mogą uzyskać szczegółowe informacje o tym, które aplikacje korzystają z określonych portów, a także o stanie połączeń TCP/IP. Używając opcji takich jak -a, -n czy -o, użytkownicy mogą wyświetlić wszystkie aktywne połączenia oraz ich statusy, co jest niezwykle przydatne w diagnostyce problemów sieciowych. Przykładowo, polecenie 'netstat -an' wyświetli wszystkie połączenia oraz nasłuchujące porty w formacie numerycznym, co ułatwia identyfikację problemów z komunikacją. W praktyce, to narzędzie jest standardem w zarządzaniu sieciami, pozwala na monitorowanie i zarządzanie połączeniami sieciowymi, co jest kluczowe dla zapewnienia bezpieczeństwa i wydajności infrastruktury IT.

Pytanie 16

Jaki jest adres broadcastowy dla sieci posiadającej adres IP 192.168.10.0/24?

A. 192.168.0.0

B. 192.168.10.0

C. 192.168.0.255

D. 192.168.10.255

Wybór adresu 192.168.0.0 jest niepoprawny, ponieważ ten adres oznacza inną sieć. Adres 192.168.0.0 z maską /24 stanowi identyfikator sieci i nie może być użyty jako adres rozgłoszeniowy dla sieci 192.168.10.0. Z tego powodu przejrzystość w zrozumieniu struktury adresacji IP jest kluczowa, zwłaszcza w kontekście organizacji wewnętrznych sieci komputerowych. Adres 192.168.10.0 jest także niewłaściwy jako adres rozgłoszeniowy, ponieważ pełni funkcję adresu identyfikacyjnego tej sieci. Użytkownicy mogą mylnie sądzić, że adresy rozgłoszeniowe są jedynie alternatywą dla adresów hostów, co jest nieprawdziwe. Adres 192.168.0.255 to również mylna odpowiedź, ponieważ adres rozgłoszeniowy tej sieci należy do innej klasy adresów. Każda sieć ma unikalny adres rozgłoszeniowy, dlatego pomyłka w jego określeniu prowadzi do nieefektywnej komunikacji w sieci. Ponadto, błędne zrozumienie zasad maskowania adresów IP może prowadzić do poważnych problemów z konfiguracją sieci, takich jak kolizje adresów i problemy z routingiem. Wiedza na temat struktury adresów IP oraz ich funkcji w sieciach komputerowych jest niezbędna dla wszystkich, którzy zajmują się administracją sieci.

Pytanie 17

Jaką konfigurację sieciową może posiadać komputer, który należy do tej samej sieci LAN co komputer z adresem 192.168.1.10/24?

A. 192.168.0.11 i 255.255.255.0

B. 192.168.1.11 i 255.255.255.0

C. 192.168.0.11 i 255.255.0.0

D. 192.168.1.11 i 255.255.0.0

Adres IP 192.168.1.11 z maską 255.255.255.0 jest całkiem nieźle skonfigurowany. Działa, bo oba komputery są w tej samej podsieci, co znaczy, że mają wspólną część adresu. W przypadku tej maski, pierwsze trzy oktety (czyli 192.168.1) identyfikują sieć, a ostatni oktet (11) to jakby numer konkretnego komputera w tej sieci. Czyli można powiedzieć, że komputery z adresami w zakresie od 192.168.1.1 do 192.168.1.254 mogą się dogadać bez potrzeby używania routera, co jest dość ważne dla wydajności w lokalnych sieciach. Pamiętaj, żeby unikać konfliktów adresów, bo w tej samej podsieci każdy komp musi mieć unikalny adres IP. Maski podsieci, jak ta, są popularne w małych sieciach i ułatwiają konfigurację, więc to dobry wybór.

Pytanie 18

Jakim poleceniem w systemie Linux można utworzyć nowych użytkowników?

A. usersadd

B. usermod

C. useradd

D. net user

Polecenie 'useradd' jest podstawowym narzędziem w systemach Linux do zakupu nowych użytkowników. Umożliwia ono administratorom systemu tworzenie kont użytkowników z określonymi atrybutami, takimi jak nazwa użytkownika, hasło, katalog domowy oraz powiązane grupy. W przeciwieństwie do 'usersadd', które jest literówką, 'useradd' jest standardowym poleceniem zgodnym z normami UNIX. Przykładowa komenda, aby dodać nowego użytkownika o nazwie 'janek', to 'sudo useradd janek'. Można także określić dodatkowe opcje, takie jak '-m' do utworzenia katalogu domowego lub '-s' do zdefiniowania domyślnej powłoki użytkownika. Dobre praktyki sugerują stosowanie opcji '-e' do ustalenia daty wygaśnięcia konta oraz '-G' do przypisania użytkownika do dodatkowych grup. Dzięki takim funkcjom, 'useradd' jest niezwykle elastycznym narzędziem, które pozwala na skuteczne zarządzanie użytkownikami w systemie. Zrozumienie jego działania jest kluczowe dla administracyjnych zadań w systemie Linux.

Pytanie 19

Jakie urządzenie pozwala na podłączenie drukarki, która nie ma karty sieciowej, do lokalnej sieci komputerowej?

A. Regenerator

B. Koncentrator

C. Punkt dostępu

D. Serwer wydruku

Serwer wydruku to urządzenie, które umożliwia podłączenie drukarki do lokalnej sieci komputerowej, nawet jeśli sama drukarka nie ma wbudowanej karty sieciowej. Serwer wydruku działa jako most łączący drukarkę z siecią, dzięki czemu użytkownicy w sieci mogą korzystać z niej bezpośrednio. Serwery wydruku mogą obsługiwać wiele drukarek, co czyni je idealnym rozwiązaniem w biurach i środowiskach, gdzie dostęp do drukowania jest wymagany dla wielu użytkowników. Zastosowanie serwera wydruku pozwala na centralizację zarządzania drukiem, co ułatwia monitorowanie zasobów oraz kontrolowanie kosztów. Dzięki zastosowaniu standardów takich jak IPP (Internet Printing Protocol), serwer wydruku może być łatwo skonfigurowany do działania w różnych systemach operacyjnych i środowiskach sieciowych, co zwiększa jego użyteczność i elastyczność w zastosowaniach biurowych oraz domowych. Dodatkowo, wiele nowoczesnych serwerów wydruku oferuje funkcje takie jak skanowanie i kopiowanie, co dodatkowo zwiększa ich funkcjonalność.

Pytanie 20

Użycie polecenia net accounts w Wierszu poleceń systemu Windows, które ustawia maksymalny czas ważności hasła, wymaga zastosowania opcji

A. /TIMES

B. /EXPIRES

C. /MAXPWAGE

D. /FORCELOGOFF

Odpowiedzi, które nie dotyczą opcji /MAXPWAGE, pokazują powszechnie występujące nieporozumienia dotyczące polecenia net accounts oraz zarządzania hasłami w systemie Windows. Opcja /TIMES jest używana do definiowania godzin, w których konto użytkownika może być używane, co jest zupełnie inną funkcjonalnością. Jej zastosowanie nie wpływa na politykę wymiany haseł, ale raczej na dostępność konta w określonych porach. Z kolei opcja /EXPIRES, która ustala datę wygaśnięcia konta użytkownika, również nie ma bezpośredniego związku z zarządzaniem hasłami, a raczej dotyczy całkowitego zablokowania dostępu do konta. Natomiast /FORCELOGOFF to opcja, która wymusza wylogowanie użytkownika po upływie określonego czasu, co może być pomocne w zarządzaniu sesjami użytkowników, ale nie dotyczy mechanizmu wymiany haseł. Te nieprawidłowe odpowiedzi mogą prowadzić do błędnych wniosków na temat bezpieczeństwa systemów informatycznych. Administratorzy powinni zrozumieć, że skoncentrowanie się na zarządzaniu hasłami jako kluczowym elemencie polityki bezpieczeństwa to klucz do ochrony danych. Użycie niewłaściwych opcji przy konfiguracji haseł może prowadzić do luk w zabezpieczeniach, dlatego tak ważne jest, aby dobrze znać dostępne polecenia i ich funkcje.

Pytanie 21

Informacje, które zostały pokazane na wydruku, uzyskano w wyniku wykonania

A. netstat -r

B. route change

C. ipconfig /all

D. traceroute -src

Polecenie netstat -r jest używane do wyświetlania tabeli routingu dla systemu operacyjnego. Jest to kluczowe narzędzie w diagnostyce sieciowej, które pozwala administratorom zrozumieć, jak pakiety są kierowane przez różne interfejsy sieciowe. Wyjście z tego polecenia przedstawia zarówno tabele routingu IPv4, jak i IPv6, co jest widoczne na załączonym wydruku. Dzięki netstat -r można szybko zidentyfikować aktywne trasy sieciowe, co jest niezbędne przy rozwiązywaniu problemów z połączeniami i optymalizacji sieci. W kontekście dobrych praktyk branżowych, znajomość i umiejętność interpretacji tabel routingu jest podstawą efektywnego zarządzania siecią. W praktyce można wykorzystać to narzędzie do monitorowania konfiguracji sieci, audytów bezpieczeństwa oraz podczas zmian infrastruktury sieciowej. Warto również pamiętać, że netstat jest częścią standardowego zestawu narzędzi w większości systemów operacyjnych, co czyni je powszechnie dostępnym i uniwersalnym w użyciu rozwiązaniem w różnych środowiskach.

Pytanie 22

Jakie urządzenie w sieci lokalnej NIE ROZDZIELA obszaru sieci komputerowej na domeny kolizyjne?

A. Router

B. Koncentrator

C. Most

D. Przełącznik

Router, most i przełącznik to urządzenia, które mają na celu efektywniejsze zarządzanie ruchem w sieci lokalnej. Router działa na warstwie trzeciej modelu OSI, co pozwala mu na trasowanie pakietów między różnymi sieciami i segmentami. W przeciwieństwie do koncentratora, router nie tylko przekazuje dane, ale również dokonuje analizy adresów IP, co skutkuje podziałem sieci na różne domeny kolizyjne. Mosty, działające na warstwie drugiej, również segmentują ruch, filtrując dane w oparciu o adresy MAC, co zmniejsza liczbę kolizji w sieci. Z kolei przełączniki, mające również warstwę drugą, operują na zasadzie przekazywania danych tylko do określonego portu, co znacznie minimalizuje ryzyko kolizji. Wiele osób może mylić te urządzenia z koncentratorami, myśląc, że wszystkie działają w ten sam sposób. Kluczowym błędem jest przekonanie, że każde urządzenie w sieci lokalnej funkcjonuje na tym samym poziomie i nie wprowadza różnic w zarządzaniu ruchem. Zrozumienie różnic pomiędzy tymi urządzeniami jest istotne, aby projektować i zarządzać efektywnymi sieciami komputerowymi, zgodnie z najlepszymi praktykami branżowymi.

Pytanie 23

Jakim materiałem eksploatacyjnym dysponuje ploter solwentowy?

A. element tnący

B. farba na bazie rozpuszczalników

C. zestaw metalowych narzędzi tnących

D. atrament w żelu

Wybór niewłaściwego materiału eksploatacyjnego w kontekście ploterów solwentowych może prowadzić do wielu problemów, w tym obniżenia jakości druku i zwiększenia kosztów. Głowica tnąca, mimo że jest istotnym elementem w procesie cięcia, nie jest materiałem eksploatacyjnym, lecz komponentem, który wykonuje fizyczne cięcie materiałów, takich jak folie lub papier. Wybór zestawu metalowych rylców również nie ma zastosowania w ploterach solwentowych, ponieważ są to narzędzia bardziej związane z innego rodzaju technologiami użytkowymi, jak np. plotery tnące. Atrament żelowy jest przeznaczony do innych typów drukarek, w szczególności tych, które wykorzystują technologię druku atramentowego opartą na wodzie. Często błędem myślowym jest mylenie różnych technologii druku oraz materiałów eksploatacyjnych, co prowadzi do nieefektywnego wykorzystania sprzętu. Warto zaznaczyć, że dobór odpowiednich materiałów eksploatacyjnych powinien opierać się na znajomości specyfikacji urządzeń oraz wymagań dotyczących jakości i trwałości wydruków. W branży druku wielkoformatowego, znajomość odpowiednich norm i praktyk jest kluczowa dla osiągnięcia pożądanych rezultatów.

Pytanie 24

Jakie miejsce nie jest zalecane do przechowywania kopii zapasowej danych z dysku twardego komputera?

A. Dysk zewnętrzny

B. Inna partycja dysku tego komputera

C. Pamięć USB

D. Płyta CD/DVD

Przechowywanie kopii bezpieczeństwa danych na innej partycji dysku tego samego komputera jest niezalecane z powodu ryzyka jednoczesnej utraty danych. W przypadku awarii systemu operacyjnego, usunięcia plików lub ataku złośliwego oprogramowania, dane na obu partycjach mogą być zagrożone. Dlatego najlepszym praktycznym podejściem do tworzenia kopii bezpieczeństwa jest używanie fizycznych nośników zewnętrznych, takich jak dyski zewnętrzne, pamięci USB czy płyty CD/DVD, które są oddzielne od głównego systemu. Zgodnie z zasadą 3-2-1, zaleca się posiadanie trzech kopii danych, na dwóch różnych nośnikach, z jedną kopią przechowywaną w lokalizacji zewnętrznej. Takie podejście znacząco zwiększa bezpieczeństwo danych i minimalizuje ryzyko ich utraty w wyniku awarii sprzętu lub cyberataków. Dobre praktyki obejmują również regularne aktualizowanie kopii zapasowych oraz ich szyfrowanie w celu ochrony przed nieautoryzowanym dostępem.

Pytanie 25

Magistrala PCI-Express do przesyłania danych stosuje metodę komunikacyjną

A. synchroniczną Full duplex

B. synchroniczną Half duplex

C. asynchroniczną Full duplex

D. asynchroniczną Simplex

Odpowiedzi, które wskazują na metodę komunikacji synchronicznej lub półdupleksowej, są nieprawidłowe, ponieważ nie oddają rzeczywistej specyfiki magistrali PCI-Express. Synchroniczna komunikacja wymaga, aby zarówno nadajnik, jak i odbiornik były zsynchronizowane co do czasu, co w praktyce może prowadzić do opóźnień w transmisji, szczególnie w środowisku z wieloma urządzeniami. W przypadku magistrali PCIe, asynchroniczny sposób działania pozwala na większą elastyczność i lepsze wykorzystanie dostępnej przepustowości. Dodatkowo, odpowiedzi sugerujące sposób półdupleksowy, który zezwala na komunikację tylko w jednym kierunku w danym czasie, są nieaktualne i niezgodne z architekturą PCIe. Tego typu podejście ograniczałoby wydajność, co byłoby nieadekwatne do współczesnych potrzeb technologicznych. Również koncepcja simplex, która umożliwia przesył danych tylko w jednym kierunku, jest w kontekście PCIe całkowicie nieadekwatna. Współczesne aplikacje wymagają nieprzerwanego przepływu informacji, co czyni asynchroniczną komunikację Full duplex kluczowym elementem w architekturze PCIe. Typowe błędy myślowe związane z wyborem odpowiedzi mogą wynikać z nieuzupełnionej wiedzy na temat różnicy pomiędzy różnymi metodami komunikacji oraz ich wpływu na wydajność systemów komputerowych. Użytkownicy powinni być świadomi, że zrozumienie tych podstawowych pojęć jest niezbędne do skutecznej oceny nowoczesnych technologii oraz ich odpowiednich zastosowań.

Pytanie 26

Złącze SC powinno być zainstalowane na kablu

A. koncentrycznym

B. światłowodowym

C. telefonicznym

D. typu skrętka

Złącze SC (Subscriber Connector) to typ złącza stosowanego w systemach światłowodowych, które charakteryzuje się prostym systemem wtykowym i wysoką jakością transmisji sygnału. W przypadku kabli światłowodowych, złącza SC są często wykorzystywane ze względu na ich niską tłumienność i stabilność. Złącze to jest obecne w wielu zastosowaniach, w tym w sieciach telekomunikacyjnych oraz w systemach komputerowych, gdzie wymagana jest szybka i niezawodna transmisja danych. Warto podkreślić, że standardy takie jak IEC 61754-4 określają specyfikacje dla złączy światłowodowych, w tym SC, co zapewnia ich szeroką kompatybilność i niezawodność. Przykładem praktycznego zastosowania złącza SC może być podłączenie światłowodów w centrach danych, gdzie ich wydajność i odporność na zakłócenia są kluczowe dla zapewnienia ciągłości działania usług.

Pytanie 27

Symbol graficzny zaprezentowany na rysunku oznacza opakowanie

A. wykonane z materiałów wtórnych

B. przeznaczone do recyklingu

C. możliwe do wielokrotnego użycia

D. spełniające normę TCO

Błędne odpowiedzi wynikają z nieporozumień dotyczących znaczenia poszczególnych symboli związanych z opakowaniami. Znak wyprodukowane z surowców wtórnych oznacza, że produkt został wykonany z materiałów już wcześniej przetworzonych. Jest to ważne z punktu widzenia ograniczania zużycia nowych surowców, ale nie wskazuje na zdolność do dalszego recyklingu. Opakowanie wielokrotnego użytku odnosi się do przedmiotów, które można używać wielokrotnie bez przetwarzania, jak torby materiałowe czy wielorazowe butelki. Jest to odmienna koncepcja skupiająca się na redukcji jednorazowego wykorzystania, lecz nie zawsze oznacza to, że takie opakowania mogą być recyklingowane. Z kolei zgodne z normą TCO to certyfikat dotyczący głównie produktów technologicznych, koncentrujący się na ergonomii, energooszczędności i ekologii, ale nie jest to związane bezpośrednio z recyklingiem opakowań. Te nieporozumienia mogą wynikać z zamieszania wokół różnorodności certyfikatów i oznaczeń, jakie pojawiają się na rynku. Ważne jest, aby umieć rozróżniać te symbole, aby podejmować świadome decyzje zakupowe i projektowe, które przyczyniają się do ochrony środowiska i zrównoważonego rozwoju. Edukacja w tym zakresie jest kluczem do lepszego zrozumienia i prawidłowego stosowania pojęć związanych z recyklingiem i zrównoważonym rozwojem w praktyce zawodowej.

Pytanie 28

W jakiej topologii fizycznej sieci każde urządzenie ma dokładnie dwa połączenia, jedno z najbliższymi sąsiadami, a dane są przesyłane z jednego komputera do kolejnego w formie pętli?

A. Drzewo

B. Pierścień

C. Gwiazda

D. Siatka

Topologia pierścienia charakteryzuje się tym, że każde urządzenie w sieci jest połączone z dwoma sąsiadami, co tworzy zamkniętą pętlę. Dane są przesyłane w jednym kierunku od jednego urządzenia do następnego, co minimalizuje ryzyko kolizji i pozwala na stosunkowo prostą konfigurację. W przypadku tej topologii, dodawanie lub usuwanie urządzeń może wpływać na cały system, co wymaga staranności w zarządzaniu siecią. Praktycznym zastosowaniem topologii pierścienia jest sieć Token Ring, która była popularna w latach 80. i 90. XX wieku. W standardzie IEEE 802.5 wykorzystywano specjalny token, aby kontrolować dostęp do mediów, co znacznie zwiększało wydajność przesyłania danych. Warto również zauważyć, że w przypadku awarii jednego z urządzeń, cały pierścień może zostać przerwany, co stanowi potencjalny problem w kontekście niezawodności sieci. Dlatego w nowoczesnych rozwiązaniach stosuje się różne mechanizmy redundancji oraz monitorowania stanu sieci, aby zwiększyć odporność na awarie.

Pytanie 29

Czym nie jest program antywirusowy?

A. PacketFilter

B. AVG

C. NOD32

D. AVAST

Odpowiedzi AVG, NOD32 i AVAST to programy antywirusowe, które mają na celu ochronę systemów komputerowych przed złośliwym oprogramowaniem, wirusami, robakami i innymi zagrożeniami. Te aplikacje działają w oparciu o różnorodne metody detekcji, w tym skanowanie sygnatur, heurystykę oraz techniki oparte na chmurze. Na przykład, AVG wykorzystuje zarówno lokalne bazy danych do wykrywania znanych zagrożeń, jak i technologie chmurowe do identyfikacji nowych, nieznanych wirusów. NOD32 znany jest ze swojej efektywności oraz niskiego zużycia zasobów systemowych, co czyni go popularnym wyborem wśród użytkowników. AVAST, z kolei, często implementuje dodatkowe funkcje, takie jak tryb gry, aby nie zakłócać użytkownikom korzystania z gier oraz aplikacji w pełnym ekranie. Błędem jest zatem myślenie, że wszystkie odpowiedzi dotyczą tej samej kategorii oprogramowania. Podczas gdy programy antywirusowe są zaprojektowane do ochrony przed złośliwym oprogramowaniem, PacketFilter pełni zupełnie inną rolę w ekosystemie bezpieczeństwa sieciowego. Ważne jest zrozumienie, że różne narzędzia i technologie odgrywają kluczowe role w warstwach zabezpieczeń, a ich prawidłowe rozróżnienie jest fundamentem skutecznej ochrony przed zagrożeniami w cyberprzestrzeni.

Pytanie 30

Tryb działania portu równoległego, oparty na magistrali ISA, pozwalający na transfer danych do 2.4 MB/s, przeznaczony dla skanerów i urządzeń wielofunkcyjnych, to

A. ECP

B. Nibble Mode

C. SPP

D. Bi-directional

ECP, czyli Enhanced Capability Port, to zaawansowany tryb pracy portu równoległego, który został zaprojektowany z myślą o zwiększeniu prędkości transferu danych do 2.4 MB/s, co czyni go idealnym rozwiązaniem dla skanerów oraz urządzeń wielofunkcyjnych. ECP wykorzystuje technologię DMA (Direct Memory Access), co pozwala na bezpośrednie przesyłanie danych między urządzeniem a pamięcią komputera, minimalizując obciążenie procesora. Taki sposób komunikacji zapewnia wyższą wydajność oraz szybszy czas reakcji urządzeń. ECP jest również kompatybilny z wcześniejszymi standardami, co oznacza, że można go stosować z urządzeniami, które obsługują starsze tryby, takie jak SPP czy Bi-directional. W praktyce, ECP znajduje zastosowanie w nowoczesnych skanerach, drukarkach oraz urządzeniach wielofunkcyjnych, które wymagają szybkiego przesyłania dużych ilości danych, co jest kluczowe w biurach i środowiskach, gdzie czas przetwarzania jest na wagę złota.

Pytanie 31

Jakie narzędzie powinno być użyte do uzyskania rezultatów testu POST dla komponentów płyty głównej?

A. A

B. B

C. C

D. D

Karta diagnostyczna POST, którą widzisz na obrazku B, to bardzo ważne narzędzie do diagnozowania problemów z płytą główną. POST, czyli Power-On Self-Test, to taki proces, który uruchamia się zaraz po włączeniu komputera. Jego celem jest sprawdzenie podstawowych elementów systemu. W trakcie POST, wyniki pokazywane są jako kody błędów. Można je odczytać właśnie za pomocą karty diagnostycznej, wkładając ją do gniazda PCI lub PCIe. Dzięki temu, technicy szybko dowiadują się, co nie działa. Karty te pomagają zidentyfikować problemy z pamięcią RAM, procesorem czy kartą graficzną. Osobiście uważam, że to niezwykle przydatne narzędzie, bo w serwisach komputerowych czas jest na wagę złota, a te karty naprawdę przyspieszają diagnozowanie i naprawy. W praktyce, dzięki nim można szybko zorientować się w problemach i to jest kluczowe, by sprzęt znów działał bez zarzutu.

Pytanie 32

Jaką liczbę punktów abonenckich (2 x RJ45) zgodnie z wytycznymi normy PN-EN 50167 powinno się zainstalować w biurze o powierzchni 49 m2?

A. 1

B. 5

C. 4

D. 9

Rozważając odpowiedzi, które nie wskazują na pięć punktów abonenckich, często pojawiają się błędne założenia dotyczące potrzeb biurowych oraz norm dotyczących infrastruktury teleinformatycznej. Odpowiedzi, które sugerują zbyt małą liczbę punktów, takie jak 1 czy 4, mogą wynikać z niepełnego zrozumienia wymagań dotyczących nowoczesnych biur. W obecnych realiach, gdzie praca zdalna i biurowa często się przeplatają, kluczowe jest, aby każdy pracownik miał dostęp do odpowiedniej infrastruktury sieciowej. Odpowiedź sugerująca 9 punktów, z kolei, może wynikać z nadmiernej ostrożności lub niewłaściwego oszacowania przestrzeni potrzebnej dla współczesnych zastosowań technologicznych. Typowe błędy myślowe obejmują niedoszacowanie liczby urządzeń, które mogą być używane w biurze, oraz nieprzemyślenie wygody użytkowników, która wymaga odpowiedniego dostępu do sieci. Aby zagwarantować efektywną i wydajną pracę, warto stosować się do norm takich jak PN-EN 50167, które zapewniają nie tylko zgodność ze standardami, ale także optymalizację przestrzeni biurowej, co jest kluczowe dla współczesnych organizacji.

Pytanie 33

Farad to jednostka

A. pojemności elektrycznej

B. rezystancji

C. natężenia prądu

D. mocy

Rezystancja, natężenie prądu i moc to trzy fundamentalne pojęcia w elektrotechnice, jednak nie są one jednostkami pojemności elektrycznej, co prowadzi do ich mylnego utożsamiania z faradem. Rezystancja, mierzona w omach (Ω), odnosi się do oporu, jaki materiał stawia przepływowi prądu elektrycznego. Opór elektryczny jest istotnym parametrem w obwodach, ale nie ma bezpośredniego związku z pojemnością, która dotyczy zdolności do gromadzenia ładunku. Natężenie prądu, wyrażane w amperach (A), opisuje ilość ładunku elektrycznego przepływającego przez punkt w obwodzie w jednostce czasu. Moc, z kolei, mierzona w watach (W), określa szybkość, z jaką energia elektryczna jest przekazywana lub wykorzystywana w obwodzie. Typowe błędy myślowe prowadzące do mylenia tych pojęć wynikają z nieodpowiedniego zrozumienia ich ról w obwodach elektrycznych. Rezystancja wpływa na przepływ prądu, a moc jest wynikiem tego przepływu, jednak żadne z tych pojęć nie dotyczą zdolności gromadzenia ładunku, za co odpowiedzialna jest pojemność. Dlatego kluczowe jest zrozumienie odrębności tych jednostek oraz ich zastosowań w praktyce inżynierskiej.

Pytanie 34

W którym systemie liczbowym zapisano zakresy We/Wy przedstawione na ilustracji?

A. W systemie binarnym

B. W systemie szesnastkowym

C. W systemie ósemkowym

D. W systemie dziesiętnym

System binarny choć fundamentalny dla działania komputerów nie jest bezpośrednio używany do reprezentacji adresów We/Wy w interfejsach systemowych Jego użycie ogranicza się do operacji niskopoziomowych i logicznych wewnątrz procesorów i innych komponentów cyfrowych gdzie dane są przetwarzane w postaci bitów Jednak ze względu na swoją złożoność w bezpośredniej interpretacji przez ludzi nie jest zazwyczaj wykorzystywany w adresacji zasobów systemu System ósemkowy rzadko jest stosowany w nowoczesnych systemach komputerowych do reprezentacji danych hardwareowych W przeszłości miał swoje zastosowanie w pewnych systemach operacyjnych i architekturach komputerowych ale obecnie jego użycie jest ograniczone i nie jest standardem w kontekście interfejsów sprzętowych czy adresacji pamięci System dziesiętny jest najbardziej naturalny dla użytkowników ale w informatyce ma ograniczone zastosowanie w kontekście niskopoziomowym Adresacja sprzętowa i inne zasoby systemowe są częściej wyrażane w systemie szesnastkowym ze względu na jego zdolność do efektywnego mapowania danych binarnych W systemie dziesiętnym konwersja dużych adresów binarnych byłaby niepraktyczna i trudna do zarządzania dlatego nie jest on preferowany w tego typu zadaniach Współczesne standardy branżowe preferują szesnastkowy format właśnie ze względu na jego zwięzłość i wygodę w pracy z systemami komputerowymi

Pytanie 35

Jakie zakresy zostaną przydzielone przez administratora do adresów prywatnych w klasie C, przy użyciu maski 24 bitowej dla komputerów w lokalnej sieci?

A. 192.168.0.1 - 192.168.0.254

B. 172.168.0.1 - 172.168.255.254

C. 192.168.0.1 - 192.168.10.254

D. 172.16.0.1 - 172.16.255.254

Adresy prywatne w klasie C są zdefiniowane w standardzie RFC 1918, który określa zakresy adresów dostępnych do użycia w sieciach lokalnych, niezależnych od publicznego routingu w Internecie. Zakres 192.168.0.0/24, z maską 255.255.255.0, umożliwia przypisanie adresów od 192.168.0.1 do 192.168.0.254 dla urządzeń w lokalnej sieci. Użycie adresów prywatnych to standardowa praktyka w zarządzaniu sieciami, ponieważ pozwala na redukcję kosztów związanych z zakupem adresów publicznych, a także zwiększa bezpieczeństwo sieci lokalnej, ograniczając dostęp do niej z zewnątrz. Przykład zastosowania to konfiguracja domowego routera, który często przypisuje adresy z tej puli do różnych urządzeń, takich jak komputery, drukarki czy smartfony, co umożliwia utworzenie lokalnej sieci bez potrzeby pozyskiwania publicznych adresów IP. Dodatkowo, stosowanie NAT (Network Address Translation) pozwala na maskowanie wewnętrznych adresów prywatnych w stosunku do zewnętrznych, co dalej wzmacnia bezpieczeństwo. Takie podejście jest zgodne z zaleceniami wielu organizacji zajmujących się bezpieczeństwem sieciowym.

Pytanie 36

Program wykorzystywany w wierszu poleceń systemu Windows do kompresji i dekompresji plików oraz katalogów to

A. Compact.exe

B. DiskPart.exe

C. CleanMgr.exe

D. Expand.exe

Compact.exe jest narzędziem wiersza poleceń w systemie Windows, które umożliwia kompresję i dekompresję plików oraz folderów. Działa ono na poziomie systemu plików NTFS, co oznacza, że zapewnia efektywną redukcję rozmiaru plików bez utraty danych. W praktyce, narzędzie to jest wykorzystywane do optymalizacji przestrzeni dyskowej na serwerach i komputerach stacjonarnych, co jest szczególnie istotne w środowiskach, gdzie miejsce na dysku jest ograniczone. Kompresja plików przy użyciu Compact.exe jest bardzo prostym procesem, wystarczy wprowadzić polecenie "compact /c <nazwa_pliku>" w wierszu poleceń, aby skompresować plik, a "compact /u <nazwa_pliku>" do dekompresji. Dobrą praktyką jest również regularne monitorowanie i zarządzanie skompresowanymi plikami, aby uniknąć potencjalnych problemów z dostępnością danych. Narzędzie to jest zgodne z różnymi standardami bezpieczeństwa i efektywności, ponieważ umożliwia zarządzanie danymi w sposób oszczędzający miejsce, co jest szczególnie ważne w kontekście zrównoważonego rozwoju technologii informacyjnej.

Pytanie 37

Wynikiem działania przedstawionego układu logicznego po podaniu na wejściach A i B sygnałów logicznych A=1 i B=1 są wartości logiczne:

A. W=0 i C=0

B. W=0 i C=1

C. W=1 i C=0

D. W=1 i C=1

Schemat, który widzimy, jest reprezentacją jednego z najprostszych układów kombinacyjnych, jaki można spotkać w technice cyfrowej – chodzi tu o przetwarzanie sygnałów logicznych przez podstawowe bramki OR oraz AND. Typowym błędem jest nieuwzględnienie, jak działają te bramki przy podaniu identycznych sygnałów A=1 i B=1. Często myli się rolę bramki OR, która zawsze daje 1, jeśli choć jeden z wejściowych sygnałów jest równy 1, oraz bramki AND, która wymaga jednocześnie obu sygnałów wysokich, by na wyjściu pojawiła się jedynka logiczna. Jeśli ktoś zaznaczył inne warianty – na przykład W=0 bądź C=0 – prawdopodobnie popełnił błąd polegający na złym rozpoznaniu, która bramka odpowiada za które wyjście, albo zapomniał, że przy sygnałach 1 i 1, OR zawsze da wynik 1, a AND również 1. Myślenie, że kombinacja tych samych sygnałów może dać zero, to najczęściej efekt przeoczenia albo mylenia funkcji z innym typem bramki, np. NAND lub NOR, gdzie wynik rzeczywiście byłby odwrotny. Tego typu zamieszanie pojawia się też, gdy próbujemy na pamięć odtwarzać tabele prawdy, zamiast rozumieć sens działania każdej bramki. W branżowych standardach, nawet przy projektowaniu większych systemów, takie podejście jest niewskazane – zawsze warto rozkładać sygnały na czynniki pierwsze i analizować, jak przepływają przez kolejne elementy układu. Dzięki temu unika się typowych pułapek myślowych i można szybko przyswoić bardziej zaawansowaną logikę cyfrową.

Pytanie 38

W którym modelu płyty głównej można zamontować procesor o podanych parametrach?

Intel Core i7-4790 3,6 GHz 8MB cache s. 1150 Box

A. Asrock 970 Extreme3 R2.0 s.AM3+

B. MSI 970A-G43 PLUS AMD970A s.AM3

C. Gigabyte GA-Z170X-Gaming 3-EU DDR4 s.1151

D. Asus SABERTOOTH Z97 MARK 1/USB 3.1 LGA 1150 ATX

Procesor Intel Core i7-4790 to jednostka czwartej generacji Intel Core, oparta na architekturze Haswell i korzystająca z gniazda LGA 1150. Płyta główna Asus SABERTOOTH Z97 MARK 1/USB 3.1 jest wyposażona właśnie w to gniazdo, co zapewnia pełną kompatybilność z tą serią procesorów. Chipset Z97 obsługuje nie tylko procesory Intel Core czwartej generacji, ale również piątą (Broadwell), więc daje większe możliwości rozbudowy w przyszłości. Co ciekawe, w praktycznych zastosowaniach często spotykałem się z tym, że płyty Z97 sprawdzają się dobrze w komputerach do zaawansowanych zastosowań, jak edycja wideo czy gry na wysokim poziomie, bo oferują stabilność i solidny zestaw złącz. Pozwala też na obsługę szybkich dysków SSD przez SATA Express czy M.2, co dziś jest już właściwie standardem. Dodatkowo Asus słynie z dobrej jakości sekcji zasilania i zaawansowanych opcji chłodzenia na tej płycie, co może być bardzo przydatne, gdy ktoś planuje podkręcanie lub pracę pod dużym obciążeniem. W branżowych realiach dobór płyty do procesora to nie tylko kwestia gniazda, ale i wsparcia dla RAM, możliwości rozbudowy, a także zaufania do marki – tutaj Asus SABERTOOTH Z97 zdecydowanie spełnia wszystkie te kryteria. Moim zdaniem, wybór tej płyty pod taki procesor to rozsądna, przyszłościowa decyzja, zwłaszcza jeśli myśli się o wydajnej, niezawodnej stacji roboczej.

Pytanie 39

Rodzajem macierzy RAID, która nie jest odporna na awarię dowolnego z dysków wchodzących w jej skład, jest

A. RAID 0

B. RAID 2

C. RAID 4

D. RAID 6

RAID 0 to taka ciekawa konfiguracja, która teoretycznie kusi szybkością, ale niestety totalnie nie zapewnia żadnego poziomu bezpieczeństwa danych. W praktyce polega to na tym, że wszystkie dane są dzielone na bloki i rozrzucane po wszystkich dyskach należących do macierzy. Dzięki temu odczyt i zapis są szybsze, bo operacje wykonują się równolegle, jednak – i tu jest właśnie ten haczyk – awaria chociażby jednego dysku sprawia, że cała macierz staje się bezużyteczna. Nie ma żadnych sum kontrolnych ani parzystości, więc nie ma jak odtworzyć danych. Moim zdaniem RAID 0 to raczej rozwiązanie do zastosowań, gdzie dane nie są ważne lub można je bardzo łatwo odtworzyć – np. montaż wideo na surowych plikach, które i tak mamy backupowane gdzieś indziej, albo czasami w grach na szybkim dysku. W profesjonalnym środowisku IT raczej nikt nie zaleca RAID 0 jako jedynej formy magazynowania czegoś wartościowego. Standardy branżowe typowo mówią wprost: RAID 0 nie zapewnia redundancji, nie jest odporny na żadne awarie i nie powinien być stosowany tam, gdzie bezpieczeństwo danych ma jakiekolwiek znaczenie. Co ciekawe, często początkujący administratorzy sięgają po RAID 0, bo daje lepsze wyniki syntetyczne w benchmarkach, ale w realnym świecie to trochę jak jazda bez pasów – póki nie ma wypadku, jest fajnie, ale potem może być bardzo nieprzyjemnie. Dlatego zawsze warto pamiętać o backupie i rozumieć ograniczenia tej technologii.

Pytanie 40

W której warstwie modelu odniesienia ISO/OSI działają protokoły IP oraz ICMP?

A. Sesji.

B. Sieciowej.

C. Łącza danych.

D. Transportowej.

Poprawna jest warstwa sieciowa, bo to właśnie ona w modelu ISO/OSI odpowiada za adresowanie logiczne, wybór trasy (routing) i przekazywanie pakietów między różnymi sieciami. IP (Internet Protocol) jest typowym protokołem warstwy sieciowej – definiuje strukturę pakietu (nagłówek IP, adres źródłowy i docelowy, TTL, fragmentację), sposób adresowania hostów (adresy IPv4/IPv6) oraz przekazywania danych pomiędzy routerami. ICMP (Internet Control Message Protocol) też należy do warstwy sieciowej, bo służy do wymiany komunikatów kontrolnych i diagnostycznych między urządzeniami sieciowymi, np. przy poleceniach ping czy traceroute. To nie jest protokół „użytkowy”, tylko pomocniczy dla IP, opisany razem z nim w standardach IETF (RFC dla IP i ICMP). W praktyce, gdy konfigurujesz router, trasę statyczną, VLAN-y routowane, czy diagnozujesz sieć komendą ping albo traceroute, cały czas operujesz na mechanizmach warstwy sieciowej. Moim zdaniem warto zapamiętać prostą rzecz: wszystko, co dotyczy adresów IP, maski, bramy domyślnej, routingu, to warstwa sieciowa. Warstwa transportowa (np. TCP, UDP) nie zajmuje się już trasą w sieci, tylko dostarczeniem danych między procesami w końcowych hostach. Warstwa łącza danych to MAC, ramki, przełączniki, a sesji – zarządzanie dialogiem między aplikacjami. Dobra praktyka w sieciach mówi, żeby zawsze myśleć „od dołu do góry”: najpierw sprawdzamy fizykę i łącze, potem warstwę sieciową (IP/ICMP), dopiero dalej transport i aplikację.

Rozpocznij nowy egzamin

Powrót do strony głównej