Wyniki egzaminu

Informacje o egzaminie:
  • Zawód: Technik programista
  • Kwalifikacja: INF.04 - Projektowanie, programowanie i testowanie aplikacji
  • Data rozpoczęcia: 8 czerwca 2026 12:24
  • Data zakończenia: 8 czerwca 2026 12:37

Egzamin zdany!

Wynik: 35/40 punktów (87,5%)

Wymagane minimum: 20 punktów (50%)

Nowe
Analiza przebiegu egzaminu- sprawdź jak rozwiązywałeś pytania
Pochwal się swoim wynikiem!
Szczegółowe wyniki:
Pytanie 1

Ile kilobajtów (KB) znajduje się w jednym megabajcie (MB)?

A. 100
B. 1000
C. 10
D. 1024
W informatyce jednostki pamięci są często używane do określenia pojemności danych. 1 megabajt (MB) równa się 1024 kilobajtom (KB) w systemie binarnym, który jest podstawowym systemem liczbowym używanym w komputerach. Wynika to z faktu, że komputery operują w systemie binarnym, gdzie wartości są potęgami liczby 2. Z definicji, 1 MB to 2 do potęgi 20 bajtów, co daje 1048576 bajtów. Kiedy dzielimy tę wartość przez 1024, otrzymujemy 1024 kilobajty. W praktyce, ta konwersja jest niezwykle istotna w kontekście zarządzania pamięcią oraz określania rozmiarów plików. Na przykład, przy pobieraniu plików z internetu, znając tę konwersję, można lepiej oszacować czas pobierania oraz zarządzanie przestrzenią dyskową. Warto również zauważyć, że niektóre systemy operacyjne i producenci sprzętu używają systemu dziesiętnego, w którym 1 MB to 1000 KB, co prowadzi do nieporozumień. Dlatego znajomość różnic między systemami binarnym i dziesiętnym jest kluczowa dla zrozumienia pojemności pamięci komputerowej i odpowiednich jednostek.

Pytanie 2

Które z wymienionych sytuacji jest przykładem hermetyzacji w programowaniu obiektowym?

A. Ograniczenie dostępu do pól klasy poprzez modyfikatory dostępu
B. Tworzenie klasy abstrakcyjnej
C. Wykorzystanie klasy nadrzędnej w innej klasie
D. Tworzenie wielu metod o tej samej nazwie w różnych klasach
Hermetyzacja (ang. encapsulation) to mechanizm programowania obiektowego, który polega na ukrywaniu wewnętrznych danych obiektu oraz udostępnianiu dostępu do nich tylko za pośrednictwem metod publicznych (gettery i settery). Dzięki hermetyzacji dane klasy są chronione przed bezpośrednią modyfikacją, co zwiększa bezpieczeństwo i stabilność kodu. Przykład w C++: `class Konto { private: double saldo; public: void wplata(double kwota) { saldo += kwota; } }` – saldo jest polem prywatnym, które można modyfikować tylko poprzez metody publiczne, co zapobiega nieautoryzowanemu dostępowi.

Pytanie 3

Jaką rolę pełni debugger w trakcie programowania?

A. Do konwersji kodu źródłowego na język maszynowy
B. Do wykrywania błędów w czasie działania programu
C. Do kontrolowania wersji kodu źródłowego
D. Do automatycznego generowania dokumentacji projektu
Debugger to takie narzędzie, które pomaga programistom w znajdowaniu błędów i śledzeniu, co się dzieje z programem, kiedy go uruchamiamy. Można go zatrzymać w dowolnym momencie, co nazywamy breakpoints, i wtedy można zobaczyć, jakie zmienne mają jakie wartości. Dzięki temu można łatwiej dostrzegać błędy logiczne czy składniowe. Wydaje mi się, że to naprawdę ważne narzędzie w pracy każdego programisty, bo ułatwia życie!

Pytanie 4

Który z frameworków pozwala na tworzenie aplikacji z graficznym interfejsem użytkownika oraz obsługą wydarzeń?

A. TensorFlow
B. Express.js
C. Qt
D. Django
Qt to framework umożliwiający projektowanie aplikacji z graficznym interfejsem użytkownika (GUI) oraz obsługą zdarzeń. Qt oferuje narzędzia takie jak Qt Designer, które umożliwiają tworzenie interfejsów metodą 'przeciągnij i upuść'. Jest to jedno z najbardziej wszechstronnych narzędzi do budowy aplikacji wieloplatformowych, umożliwiające tworzenie oprogramowania dla Windows, macOS, Linux oraz urządzeń mobilnych. Qt obsługuje zdarzenia użytkownika, animacje, grafikę 3D i inne zaawansowane funkcjonalności, co czyni go idealnym narzędziem do budowy nowoczesnych aplikacji desktopowych i mobilnych.

Pytanie 5

Kod XAML zaprezentowany powyżej zostanie wyświetlony jako:

Ilustracja do pytania
A. D
B. B
C. C
D. A
Wybrałeś dokładnie taką odpowiedź, jaką powinien wskazać każdy, kto dobrze rozumie XAML i układ StackLayout. Zobacz, co tu się dzieje: dwa pola Entry wyświetlają się jedno pod drugim, co daje klasyczną strukturę formularza – najpierw pole "Imię", potem "Nazwisko". Dalej mamy StackLayout z orientacją poziomą (Horizontal), więc etykieta "Zgoda RODO" oraz przełącznik Switch pojawiają się obok siebie – to bardzo typowy sposób na prezentację zgody na coś w aplikacjach, bo nie ma sensu rozdzielać tego na dwie linie. Po nich pojawia się Slider z ustawionym Value na 0.5 i kolorami MinimumTrackColor oraz MaximumTrackColor, czyli dokładnie tak jak widać na obrazku – jeden kolor po lewej, drugi po prawej i kółko pośrodku. Na końcu jest Button "Zapisz". Moim zdaniem, taki układ to wręcz klasyka budowy prostych formularzy w aplikacjach mobilnych opartych na XAML. Swoją drogą, to świetny przykład, jak StackLayout pozwala na szybkie i czytelne układanie elementów na ekranie, bez zbędnego komplikowania interfejsu. W praktyce warto jeszcze pamiętać, że oddzielenie pól Entry podnosi czytelność, a stosowanie układów poziomych sprawdza się wtedy, gdy chcesz, żeby użytkownik od razu widział etykietę i jej kontrolkę. Widać tu też dbałość o kolory i spójność wizualną. Według mnie, warto od razu testować takie formularze na różnych urządzeniach, bo StackLayout zachowuje się przewidywalnie, ale warto mieć na uwadze responsywność – no i nie zapomnij, że Slider i Switch mają swoje domyślne wartości, które można łatwo sterować z kodu.

Pytanie 6

Zaproponowany fragment kodu w języku Java wypełnia tablicę elementami:

int[] tablica = new int [10];
int j = 2;

for (int i = 0; i < 10; i++) {
    tablica[i] = j;
    j += 2;
}
A. 2, 4, 6, 8, 10, 12, 14, 16, 18, 20
B. 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10
C. 0, 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9
D. 2, 2, 2, 2, 2, 2, 2, 2, 2, 2
Ten fragment kodu w języku Java rzeczywiście tworzy tablicę o 10 elementach i wypełnia ją kolejnymi liczbami parzystymi, zaczynając od 2. Wynika to bezpośrednio z działania pętli for oraz zmiennej j, która startuje z wartością 2 i w każdym przebiegu pętli jest zwiększana o 2. Dzięki temu do każdej komórki tablicy trafia kolejna liczba parzysta: 2, 4, 6, 8 itd., aż do 20. Takie rozwiązanie jest bardzo często spotykane przy algorytmach, które generują lub przetwarzają sekwencje liczb wg określonego wzorca czy postępu arytmetycznego. Co ciekawe, ten schemat można łatwo modyfikować, np. zmieniając wartość początkową lub krok, żeby tablica wypełniała się liczbami nieparzystymi albo dowolnym innym ciągiem. W profesjonalnych projektach, gdy mamy do czynienia z większymi zbiorami danych, lepiej korzystać z metod typu Arrays.fill() lub streamów, jednak zrozumienie takiej manualnej pętli jest fundamentem nauki programowania. Z mojego doświadczenia, taki kod najlepiej obrazuje, jak działa indeksowanie tablic i inkrementacja wartości. Warto przećwiczyć podobne zadania, żeby utrwalić sobie podstawowe operacje na strukturach danych, bo potem przy bardziej złożonych algorytmach wszystko staje się prostsze. Takie rzeczy są wręcz codziennością w pracy programisty – czy to podczas inicjalizowania danych testowych, czy podczas przygotowywania danych wejściowych do algorytmów.

Pytanie 7

Jaką strukturę danych stosuje się w algorytmie BFS (przeszukiwanie wszerz)?

A. Zbiór
B. Tablica
C. Kolejka
D. Graf
Kolejka jest strukturą danych wykorzystywaną w algorytmie BFS (przeszukiwanie wszerz), co umożliwia przetwarzanie węzłów w kolejności ich dodania – zgodnie z zasadą FIFO (First In First Out). W BFS kolejka przechowuje kolejne wierzchołki do odwiedzenia, co pozwala na eksplorację grafu poziom po poziomie. Dzięki temu BFS jest idealny do znajdowania najkrótszej ścieżki w grafach nieskierowanych oraz przeszukiwania dużych przestrzeni stanów. Kolejka gwarantuje, że każdy wierzchołek jest odwiedzany w odpowiedniej kolejności, co czyni BFS algorytmem niezawodnym i wszechstronnym w zastosowaniach takich jak nawigacja, sieci komputerowe i sztuczna inteligencja.

Pytanie 8

Który z wymienionych etapów w procesie przetwarzania instrukcji przez procesor odbywa się jako pierwszy?

A. Pobranie rozkazu z pamięci (Fetch)
B. Zapis wyników do pamięci (Write Back)
C. Realizacja instrukcji (Execution)
D. Rozkodowanie rozkazu (Decode)
Pierwszą rzeczą, jaką robi procesor, jest pobranie rozkazu z pamięci, co nazywamy Fetch. To bardzo ważny etap w budowie komputera. Normalnie cykl wykonywania instrukcji składa się z trzech głównych kroków: pobierania, dekodowania i wykonania. W fazie Fetch procesor dobiera się do pamięci i ściąga instrukcję, którą zaraz wykona. Do tego używa rejestru wskaźnika instrukcji, czyli Instruction Pointer, który pokazuje, gdzie w pamięci jest następna instrukcja. Jak to działa w praktyce? Można to zobaczyć na przykładzie procesora x86, gdzie CPU na początku cyklu sprawdza pamięć RAM, szukając instrukcji według adresu, który podaje wskaźnik. Standardy takie jak ISA (Instruction Set Architecture) mówią, że ten krok to podstawa, bo to właśnie od niego zaczyna się wszystko, co robi procesor.

Pytanie 9

Co zostanie wyświetlone po wykonaniu poniższego kodu JavaScript?

const promise = new Promise((resolve, reject) => {
  setTimeout(() => {
    resolve('success');
  }, 1000);
});

promise
  .then(res => {
    console.log(res);
    return 'first then';
  })
  .then(res => {
    console.log(res);
  });
A. first then
B. first then, success
C. success
D. success, first then
W przypadku błędnych odpowiedzi można zauważyć kilka typowych nieporozumień dotyczących działania obietnic w JavaScript. Odpowiedzi sugerujące, że najpierw zostanie wyświetlony 'first then' lub że będzie tylko jeden wynik, są wynikiem niezrozumienia, jak działa asynchroniczność oraz jak obietnice przetwarzają wyniki. Obietnice w JavaScript są zaprojektowane tak, aby zarządzać operacjami asynchronicznymi, co oznacza, że kod wewnątrz obietnicy nie blokuje wykonania innych operacji. W momencie, gdy obietnica jest utworzona, kod wykonuje się dalej, a funkcja `setTimeout` działa w tle. Gdy po upływie określonego czasu obietnica jest spełniona, następuje przekazanie wyniku do łańcucha `then`, a nie jakiegokolwiek innego miejsca w kodzie. To oznacza, że wyniki są zwracane w kolejności, w jakiej są zadeklarowane, co w tym przypadku prowadzi do wyświetlenia najpierw 'success', a potem 'first then'. Takie podejście do asynchroniczności jest fundamentalne w JavaScript, a jego zrozumienie jest kluczowe dla każdego programisty. Błędne odpowiedzi pochodzą często z mylnego przekonania, że wyniki obietnic są natychmiastowe lub że działają w tej samej kolejności, co kod synchroniczny. Dlatego ważne jest, aby zrozumieć, że asynchroniczność zmienia sposób, w jaki operacje są wykonywane i jak wyniki są zwracane.

Pytanie 10

Jakie zastosowanie ma język Swift w zakresie aplikacji mobilnych?

A. Do zarządzania bazami danych w aplikacjach mobilnych
B. Do tworzenia aplikacji na system iOS
C. Do przeprowadzania testów aplikacji mobilnych
D. Do tworzenia aplikacji na system Android
Swift to język programowania stworzony przez Apple, który służy do tworzenia aplikacji na system iOS, macOS, watchOS i tvOS. Swift został zaprojektowany z myślą o nowoczesnym i bezpiecznym programowaniu, eliminując wiele typowych błędów spotykanych w Objective-C, takich jak null pointer exceptions. Dzięki swojej wydajności, przejrzystej składni i integracji z XCode, Swift stał się standardem w ekosystemie Apple. Język wspiera interaktywną platformę Playground, co umożliwia szybkie testowanie kodu, a także pełną integrację z narzędziami Apple, co czyni go niezbędnym narzędziem dla deweloperów aplikacji na iPhone'y i iPady.

Pytanie 11

Który z poniższych elementów UI umożliwia graficzną nawigację pomiędzy różnymi sekcjami aplikacji?

A. Rozwijana lista
B. Przycisk opcji
C. Obszar tekstowy
D. Menu
Pasek menu to kluczowy element interfejsu użytkownika, który umożliwia wizualną nawigację pomiędzy różnymi sekcjami aplikacji. Paski menu są powszechnie stosowane w aplikacjach desktopowych i mobilnych, ponieważ pozwalają na szybki dostęp do różnych funkcji oraz ustawień. Dzięki ich hierarchicznej strukturze użytkownicy mogą łatwo odnaleźć potrzebne narzędzia i opcje, co zwiększa intuicyjność i wygodę korzystania z aplikacji.

Pytanie 12

W pokazanych fragmentach kodu zdefiniowano funkcję o nazwie fun1. W tej funkcji należy zaimplementować obsługę. Fragment kodu interfejsu użytkownika (XAML):

<RadioButton Content="opcja1" />
<RadioButton Content="opcja2" />
<Button Content="OK" Width=75 Click="fun1"/>
Fragment kodu logiki programu (C#):
private void fun1(object sender, RoutedEventArgs e) { ... }
A. inicjacji elementów interfejsu użytkownika
B. usunięcia kontrolek z pamięci RAM
C. aplikacji po wystąpieniu zdarzenia utraty fokusu przez pole opcji
D. naciśnięcia przycisku zatwierdzającego dialog
Obsługa zdarzeń utraty focusa dotyczy pól tekstowych i formularzy, a nie przycisków zatwierdzających dialog. Inicjalizacja elementów interfejsu użytkownika jest wykonywana na etapie ładowania aplikacji, a nie w odpowiedzi na interakcję z przyciskiem. Usuwanie kontrolek z pamięci jest ważnym elementem zarządzania zasobami, ale nie ma związku z obsługą zdarzeń przycisków dialogowych. Każda z tych operacji dotyczy innego etapu cyklu życia aplikacji i nie odnosi się bezpośrednio do zatwierdzania danych przez użytkownika.

Pytanie 13

Jakie znaczenie ma termin "hierarchia dziedziczenia" w kontekście programowania obiektowego?

A. Zespół metod i pól posiadających ten sam modyfikator dostępu
B. Zbiór klas, które nie mają wspólnych powiązań
C. Układ klas, który ogranicza występowanie dziedziczenia wielokrotnego
D. Układ klas w strukturę, w której klasy pochodne dziedziczą cechy od klas bazowych
Hierarchia dziedziczenia to fundamentalna koncepcja programowania obiektowego, polegająca na organizacji klas w strukturę, w której klasy pochodne dziedziczą właściwości (pola i metody) od klas bazowych. Pozwala to na wielokrotne wykorzystanie kodu, co zwiększa jego modularność i zmniejsza redundancję. Klasa bazowa dostarcza ogólne cechy i metody, podczas gdy klasy pochodne rozszerzają lub modyfikują tę funkcjonalność, dostosowując ją do bardziej specyficznych wymagań. Przykładem jest klasa 'Pojazd', po której mogą dziedziczyć klasy 'Samochód' i 'Motocykl', zachowując wspólne atrybuty, takie jak 'maksymalna prędkość' czy 'masa'.

Pytanie 14

Który system operacyjny jest podstawowym środowiskiem do tworzenia aplikacji mobilnych w języku Swift?

A. Windows UWP
B. LG UX
C. Android
D. iOS
Swift to język programowania stworzony przez Apple specjalnie z myślą o ekosystemie tej firmy, czyli głównie o systemach iOS, macOS, watchOS oraz tvOS. To właśnie iOS jest podstawową, domyślną platformą, na której programiści wykorzystują Swift do budowania aplikacji mobilnych. Praktycznie każda nowoczesna aplikacja na iPhone’a czy iPada, która powstała po 2014 roku, jest przynajmniej w części napisana w Swifcie, bo to obecnie standard branżowy w świecie Apple. Moim zdaniem to jest super wygodne, bo Apple dostarcza kompletne narzędzia do pracy ze Swiftem, jak Xcode czy rozbudowane frameworki (UIKit, SwiftUI). Z mojego doświadczenia wynika, że programowanie w Swifcie dla iOS to nie tylko prostsza składnia, ale też większa stabilność i bezpieczeństwo aplikacji – Apple bardzo dba o aktualizacje narzędzi i dobre praktyki. Warto też pamiętać, że od wersji SwiftUI rozwijanie aplikacji na iOS stało się jeszcze bardziej intuicyjne, bo można korzystać z deklaratywnego podejścia do interfejsów. W realnych projektach spotyka się też Objective-C, ale obecnie Swift wygrywa czytelnością i wsparciem społeczności. Gdyby ktoś chciał tworzyć aplikacje mobilne poza ekosystemem Apple, to niestety Swift nie będzie najlepszym wyborem – właśnie dlatego iOS jest tym środowiskiem, do którego Swift został stworzony i tam najbardziej się sprawdza.

Pytanie 15

Zawarty w ramce opis licencji sugeruje, że mamy do czynienia z licencją

Rodzaj licencji, który zapewnia otwarty dostęp do oprogramowania dla wszystkich użytkowników programu, którego dotyczy: prawo do darmowego użytkowania, kopiowania, rozpowszechniania oraz tworzenia modyfikacji, ulepszania i rozbudowania.
A. OEM
B. Shareware
C. Open Source
D. Freeware
Opis podany w pytaniu idealnie pasuje do koncepcji licencji Open Source. W praktyce oznacza to, że każdy użytkownik ma nie tylko prawo korzystać z oprogramowania za darmo, ale także może pobierać kod źródłowy, analizować go, modyfikować, ulepszać i nawet udostępniać dalej własne warianty. To daje ogromne możliwości rozwoju – nie tylko dla pojedynczych programistów, lecz przede wszystkim dla całych społeczności, które budują narzędzia i rozwiązania dużo szybciej niż zamknięte firmy. Przykłady? Linux, GIMP, LibreOffice, czy nawet przeglądarka Firefox. Moim zdaniem, to jest wręcz fundament nowoczesnego IT – wiele firm (nawet tych największych, typu Google czy Microsoft) opiera się dziś na rozwiązaniach Open Source, bo to daje elastyczność, bezpieczeństwo i transparentność. Branżowe standardy, np. licencja GNU GPL lub MIT, jasno określają zasady współdzielenia i ochrony praw autorskich. Dobra praktyka to zawsze sprawdzić warunki licencji przed wdrożeniem projektu w firmie albo szkole. Fajnie jest też pamiętać, że Open Source to nie tylko darmowość, ale przede wszystkim filozofia dzielenia się wiedzą, co w informatyce często prowadzi do innowacji i lepszej jakości kodu.

Pytanie 16

Jakie są kluczowe etapy realizacji projektu programistycznego?

A. Planowanie, analiza, implementacja, wdrożenie
B. Planowanie, projektowanie, debugowanie, konserwacja
C. Projektowanie, testowanie, aktualizacja, implementacja
D. Analiza, implementacja, testowanie, aktualizacja
Wybrałeś poprawną sekwencję etapów realizacji projektu programistycznego – to naprawdę ma kluczowe znaczenie w praktyce. Planowanie jest absolutnym fundamentem, bo pozwala zdefiniować cele, wymagania i zakres projektu. Bez porządnego planu łatwo się pogubić już na starcie, a potem robi się tylko drożej i trudniej. Następnie analiza – tutaj wchodzi się głębiej w temat: zbiera się szczegółowe wymagania, analizuje ryzyka i szuka ewentualnych problemów, które mogą pojawić się później. Implementacja to etap, gdzie programiści faktycznie piszą kod, ale – i to warto podkreślić – bez wcześniejszego solidnego planowania i analizy, ten etap bardzo często kończy się chaosem i ciągłymi poprawkami. Wdrożenie oznacza przekazanie gotowego produktu użytkownikom czy klientowi, często połączone z testami akceptacyjnymi i dokumentacją. Takie podejście jest zgodne z klasycznymi metodologiami typu waterfall, ale też w metodykach zwinnych te fazy się pojawiają, choć czasem są bardziej rozmyte – moim zdaniem, nawet w agile trzeba mieć minimum planowania i analizy, żeby nie robić rzeczy na ślepo. W prawdziwych projektach to jest właśnie ten główny szkielet pracy, do którego wszystko się sprowadza – znam sporo przykładów z branży, gdzie pominięcie choćby jednego z tych kroków kończyło się katastrofą. Dobrze jest mieć ten schemat w głowie, bo pomaga zarówno na etapie małych aplikacji, jak i dużych, wieloosobowych przedsięwzięć. Warto też pamiętać, że każdemu z tych etapów towarzyszą różne narzędzia i techniki – np. przy planowaniu często robi się diagramy Gantta, w analizie korzysta się z UML, a podczas wdrożenia dobrze mieć plan migracji i dokumentację użytkownika. Tak po prostu robi się to dobrze w świecie IT.

Pytanie 17

Do implementacji w aplikacji jednokierunkowej funkcji skrótu, zwanej funkcją haszującą, można wykorzystać algorytm

A. MD5
B. RSA
C. DES
D. AES
MD5 to przykład klasycznej funkcji skrótu, czyli właśnie tej funkcji, która generuje z dowolnie długych danych wejściowych stałej długości skrót (hash). Funkcje haszujące są szeroko stosowane w informatyce, szczególnie tam, gdzie potrzebna jest szybka weryfikacja integralności danych albo przechowywanie haseł w bazie danych w sposób bezpieczny (chociaż MD5 dziś już nie poleca się do haseł przez znane luki bezpieczeństwa – lepsze są SHA-256 czy bcrypt). To, co wyróżnia funkcje skrótu jak MD5, to ich jednokierunkowość: znając wynik, praktycznie nie jesteśmy w stanie odtworzyć oryginalnych danych wejściowych, a nawet minimalnie różniące się dane dają zupełnie inne hashe. Przykład praktyczny? Sprawdzenie sumy kontrolnej pliku po pobraniu z internetu – porównujemy hash MD5 z podanym na stronie wydawcy i mamy pewność, że plik nie został podmieniony. W praktyce branżowej, zgodnie z normami bezpieczeństwa jak np. ISO/IEC 27001, funkcje haszujące są podstawą wielu procesów kryptograficznych. Moim zdaniem, znajomość takich algorytmów jak MD5, nawet jeśli już nie jest zalecany w nowych systemach, to podstawa do zrozumienia ogólnego działania funkcji skrótu i różnicy między nimi a szyfrowaniem. Często spotykałem się z myleniem tych pojęć, więc warto to dobrze rozumieć.

Pytanie 18

Którą konwencję nazewnictwa najczęściej stosuje się w JavaScript?

A. kebab-case
B. snake_case
C. PascalCase
D. camelCase
CamelCase to konwencja nazewnictwa, która jest powszechnie stosowana w JavaScript, szczególnie w kontekście definiowania zmiennych i funkcji. W tej metodzie, każde nowe słowo zaczyna się dużą literą, co czyni tekst bardziej czytelnym. Przykładami mogą być zmienne takie jak `userName` czy `getUserInfo`, gdzie pierwsza część jest zapisana małymi literami, a każde kolejne słowo zaczyna się od dużej litery. Stosowanie camelCase jest zgodne z przyjętymi standardami i dobrymi praktykami w Javascript, gdzie wskazano, że zmienne i funkcje powinny być nazwane w sposób, który jasno określa ich przeznaczenie. Dzięki temu, kod staje się bardziej zrozumiały i łatwiejszy do utrzymania. Warto również zauważyć, że wiele z popularnych bibliotek i frameworków JavaScript, takich jak React czy Angular, również korzysta z tej konwencji, co sprawia, że jest to umiejętność niezbędna dla każdego programisty JavaScript. Dobrą praktyką jest również przestrzeganie tej konwencji w nazwach klas i obiektów, co further enhances readability and maintainability of the code.

Pytanie 19

Jaki framework umożliwia tworzenie interaktywnych interfejsów użytkownika w języku TypeScript?

A. Angular
B. ASP.NET Core
C. Django
D. jQuery
Angular to popularny framework oparty na TypeScript, który umożliwia tworzenie dynamicznych i rozbudowanych interfejsów użytkownika. Jest rozwijany przez Google i używany do budowy aplikacji typu Single Page Applications (SPA), które cechują się płynnością działania i interaktywnością. Angular oferuje bogaty ekosystem narzędzi wspierających programistów, takich jak Angular CLI, który pozwala na szybkie generowanie komponentów, serwisów i modułów. Wsparcie dla TypeScript oznacza, że Angular pozwala na wykorzystywanie typów, interfejsów oraz zaawansowanych narzędzi do refaktoryzacji kodu, co przekłada się na większą czytelność i bezpieczeństwo aplikacji. Dzięki modularnej architekturze Angular wspiera tworzenie aplikacji, które są łatwe w utrzymaniu i skalowaniu. Jego dwukierunkowe wiązanie danych (two-way data binding) oraz możliwość dynamicznej aktualizacji widoków czynią go jednym z liderów na rynku frameworków frontendowych.

Pytanie 20

W przedstawionym filmie ukazano kreator interfejsu użytkownika, dla którego automatycznie powstaje

A. obsługa wciśniętego przycisku
B. kod XML
C. kod Java
D. obsługa przycisku ekranu dotykowego
Kod XML jest obecnie najczęściej stosowanym formatem do definiowania wyglądu interfejsów użytkownika w takich narzędziach jak Android Studio czy różnego rodzaju designery graficzne. Kiedy projektujesz layout aplikacji mobilnej albo desktopowej, duża część nowoczesnych narzędzi tworzy właśnie pliki XML, które następnie są interpretowane przez system w czasie uruchamiania aplikacji. Ułatwia to rozdzielenie logiki aplikacji od jej prezentacji, co wydaje się fundamentalne przy większych projektach. Moim zdaniem takie podejście daje ogromne korzyści – można łatwo modyfikować wygląd bez dotykania kodu źródłowego. W praktyce, jeśli używasz np. Android Studio, zbudujesz interfejs przeciągając przyciski czy pola tekstowe, a pod spodem dostaniesz czytelny plik XML. To przyspiesza pracę, zwiększa czytelność projektu i pozwala na późniejsze automatyczne generowanie dokumentacji albo testów interfejsu. Takie standardy są rekomendowane nie tylko przez Google, ale też szeroko stosowane w innych środowiskach, jak chociażby XAML w Microsoft czy FXML w JavaFX. Przezroczystość działania tych narzędzi sprawia, że łatwiej jest pracować zespołowo, bo każdy może szybko zorientować się w strukturze UI patrząc na XML-a. Samo generowanie kodu XML przez narzędzia graficzne to duży krok w kierunku lepszej organizacji pracy i zgodności ze współczesnymi praktykami branżowymi.

Pytanie 21

Jaki komponent środowiska IDE jest niezbędny do tworzenia aplikacji webowych?

A. Zarządzanie bazami danych
B. Narzędzie do tworzenia grafiki
C. Debugger, edytor kodu, integracja z systemem kontroli wersji
D. Emulator urządzeń mobilnych
Debugger, edytor kodu oraz integracja z systemem kontroli wersji to kluczowe elementy środowiska IDE, które umożliwiają efektywną pracę nad aplikacjami webowymi. Debugger pozwala na wykrywanie i naprawianie błędów w czasie rzeczywistym, edytor kodu umożliwia szybkie pisanie i modyfikowanie kodu, a integracja z systemem kontroli wersji (np. Git) pozwala śledzić zmiany i współpracować w zespołach programistycznych. Te narzędzia stanowią podstawę pracy każdego dewelopera webowego.

Pytanie 22

Która z metod zarządzania projektami jest najbardziej odpowiednia, gdy w początkowej fazie projektu zakres nie jest w pełni określony, wymagania mogą zmieniać się podczas realizacji, a także mogą wystąpić nowe potrzeby?

A. Model V
B. Model kaskadowy
C. Agile
D. PRINCE2
Agile to podejście, które w mojej ocenie świetnie sprawdza się właśnie w sytuacjach, kiedy zakres projektu nie jest jasny od samego początku albo wymagania klienta mogą się zmieniać w trakcie prac. To nie tylko teoria – branża IT, ale i coraz więcej innych, korzysta z Agile'a tam, gdzie nie da się wszystkiego przewidzieć. Główna zaleta to iteracyjność i elastyczność. Zamiast jednego dużego planu, praca dzieli się na krótkie sprinty lub iteracje, gdzie co chwilę można coś poprawić, zmienić, dodać nową funkcjonalność albo wycofać się z pomysłu, który okazał się nietrafiony. W praktyce, jak klient zmienia zdanie albo rynek wymusza inne podejście – Agile pozwala szybko reagować bez katastrofalnych opóźnień. Moim zdaniem to właśnie dlatego standardy, takie jak Scrum czy Kanban (oba w duchu Agile), są dziś tak popularne nie tylko w software, ale nawet w marketingu czy budowlance. Co ciekawe, Agile promuje współpracę całego zespołu z klientem na każdym etapie, więc ryzyko, że coś zostanie źle zrozumiane i pójdzie do produkcji, jest dużo mniejsze niż w klasycznych podejściach. Warto pamiętać, że to nie jest model totalnego chaosu – są tu zasady i dobre praktyki, ale największym atutem jest właśnie ta adaptacyjność do zmieniających się warunków projektu.

Pytanie 23

W jakiej okoliczności należy umieścić poszkodowanego w pozycji bezpiecznej?

A. Gdy poszkodowany jest nieprzytomny, ale oddycha
B. Gdy poszkodowany jest świadomy, lecz ma uraz kończyny
C. Gdy poszkodowany cierpi na krwotok zewnętrzny
D. Gdy poszkodowany nie oddycha
Pozycja bezpieczna (czyli pozycja boczna ustalona) to jedno z kluczowych narzędzi w udzielaniu pierwszej pomocy. Stosuje się ją wtedy, gdy poszkodowany jest nieprzytomny, ale oddycha samodzielnie i nie ma podejrzenia urazu kręgosłupa. Chodzi przede wszystkim o zabezpieczenie dróg oddechowych przed ewentualnym zadławieniem np. przez ślinę, krew czy wymiociny. Niby proste, ale w praktyce często ludzie mają wątpliwości, czy powinni ruszać nieprzytomną osobę. Ja sam widziałem jak ktoś bał się tego zrobić, bo nie był pewny, czy to bezpieczne. Moim zdaniem lepiej tu działać niż zwlekać – oczywiście, jeśli nie podejrzewasz złamania kręgosłupa. Ważne jest, by pozycję bezpieczną stosować dopiero po sprawdzeniu oddechu – to naprawdę podstawa i tak uczą na wszystkich szkoleniach BLS według standardów Europejskiej Rady Resuscytacji. Przykład z życia: ktoś zasłabł na przystanku, jest nieprzytomny, ale oddycha. Przekręcasz go na bok, głowa odchylona, żeby język nie zablokował gardła – i masz spokój, dużo zmniejszone ryzyko uduszenia. Warto też pamiętać, że trzeba regularnie monitorować stan poszkodowanego, bo sytuacja może się pogorszyć, wtedy przechodzisz do resuscytacji. Pozycja bezpieczna to taki złoty środek kiedy nie musisz jeszcze reanimować, ale musisz chronić życie przez zabezpieczenie oddechu.

Pytanie 24

Co to jest IndexedDB?

A. Niskopoziomowe API do przechowywania dużych ilości danych w przeglądarce użytkownika
B. Indeks danych używany przez wyszukiwarki internetowe
C. System zarządzania bazami SQL w aplikacjach backendowych
D. Format indeksowania danych w bazach NoSQL
IndexedDB to niskopoziomowe API, które umożliwia przechowywanie dużych ilości danych bezpośrednio w przeglądarce użytkownika. Dzięki temu programiści mogą tworzyć aplikacje webowe, które wykorzystują lokalne bazy danych, co pozwala na szybki dostęp do informacji, a także na pracę offline. IndexedDB jest asynchroniczny, co oznacza, że operacje na bazie danych nie blokują interfejsu użytkownika, co jest zgodne z dobrymi praktykami w tworzeniu responsywnych aplikacji webowych. Przykłady zastosowania to aplikacje e-commerce, które mogą przechowywać historię zakupów czy koszyk użytkownika lokalnie, co zwiększa wydajność i komfort użytkowania. Warto również zwrócić uwagę, że IndexedDB obsługuje obiekty JavaScript, co umożliwia przechowywanie złożonych struktur danych. Standardy związane z IndexedDB są częścią W3C i są szeroko wspierane przez nowoczesne przeglądarki, co czyni tę technologię wiarygodnym rozwiązaniem do przetwarzania danych w aplikacjach webowych.

Pytanie 25

Zapisany fragment w C# wskazuje na definicję klasy Car, która:

public class Car: Vehicle {     ...   }
A. jest powiązana z klasą Vehicle
B. używa prywatnych pól klasy Vehicle
C. dziedziczy po Vehicle
D. stanowi klasę bazową (nie dziedziczy po żadnej klasie)
W przedstawionym kodzie w języku C# mamy definicję klasy Car, która dziedziczy po klasie Vehicle. Dziedziczenie to fundamentalny mechanizm programowania obiektowego, pozwalający jednej klasie przejąć właściwości i metody innej klasy. W praktyce oznacza to, że klasa Car automatycznie zyskuje dostęp do metod i właściwości publicznych oraz chronionych klasy Vehicle, co umożliwia ponowne użycie kodu i zwiększa jego przejrzystość. Dziedziczenie jest kluczowe w projektowaniu skalowalnych systemów, gdzie umożliwia tworzenie bardziej specyficznych klas na podstawie klas ogólnych, co jest zgodne z zasadą DRY (Don't Repeat Yourself). Przykładowo, jeżeli klasa Vehicle zawiera metody takie jak Start() i Stop(), klasa Car może je wykorzystać bez konieczności ponownego definiowania. Dobre praktyki w programowaniu obiektowym zalecają wykorzystywanie dziedziczenia do tworzenia hierarchii klas, które logicznie odwzorowują relacje „jest-a” pomiędzy obiektami w systemie. Ważne jest też unikanie zbyt głębokiego dziedziczenia, co może prowadzić do skomplikowanego i trudnego w utrzymaniu kodu. Zrozumienie dziedziczenia jest kluczowe dla efektywnego wykorzystania wzorców projektowych, takich jak wzorzec projektowy Adapter czy Dekorator.

Pytanie 26

Które z wymienionych stwierdzeń najtrafniej charakteryzuje WPF?

A. Framework przeznaczony do budowy aplikacji internetowych
B. Framework przeznaczony do budowy aplikacji stacjonarnych w systemie Windows
C. Biblioteka do obróbki danych w Pythonie
D. Framework umożliwiający zarządzanie urządzeniami IoT
No dobra, WPF to framework, którego używamy, żeby robić aplikacje na Windowsa. Jest częścią platformy .NET i super się nadaje do tworzenia ładnych interfejsów z użyciem XAML, co jest takim językiem, który pozwala na zaprojektowanie interfejsu. Dzięki WPF możemy korzystać z fajnych animacji i ogólnie mieć niezłe wizualizacje. W dodatku, wspiera model MVVM, co ułatwia rozdzielenie logiki aplikacji od tego, co widzi użytkownik. Także w wielu firmach, gdzie potrzebna jest zaawansowana grafika, WPF jest chętnie wykorzystywane.

Pytanie 27

Który z wymienionych algorytmów działających na tablicy jednowymiarowej ma złożoność obliczeniową \( O(n^2) \)?

A. Wyszukiwanie metodą binarną
B. Wyświetlenie elementów
C. Sortowanie szybkie
D. Sortowanie bąbelkowe
Sortowanie bąbelkowe to taki klasyczny algorytm, który ma złożoność \( O(n^2) \). Chociaż jest dość prosty w zrozumieniu, to nie za bardzo sprawdza się w większych zbiorach danych. Działa tak, że porównuje sąsiadujące ze sobą elementy i zamienia je miejscami, jeśli są w złej kolejności. Trochę to czasochłonne, ale warto znać ten algorytm, bo pokazuje podstawy sortowania.

Pytanie 28

Złośliwe oprogramowanie stworzone w celu przyznania hakerom uprawnień administracyjnych do komputera ofiary bez jej świadomości, to

A. rootkit
B. wirus
C. robak
D. keylogger
Rootkit to specyficzny rodzaj złośliwego oprogramowania, który został stworzony właśnie po to, żeby uzyskać i utrzymać nieautoryzowane uprawnienia administracyjne na systemie ofiary, a jednocześnie pozostać jak najbardziej niezauważonym. W praktyce, rootkit pozwala atakującemu przejąć pełną kontrolę nad komputerem – może wtedy instalować inne szkodliwe programy, kraść dane czy omijać zabezpieczenia bez wiedzy użytkownika. Co ważne, rootkity są często wykorzystywane przez cyberprzestępców do tzw. eskalacji uprawnień, czyli podniesienia poziomu dostępu z konta zwykłego użytkownika do administratora (roota), co w świecie Linuksa i Unixa jest dość powszechną strategią. Moim zdaniem, to jeden z najtrudniejszych do wykrycia typów malware – potrafi modyfikować systemowe procesy, a nawet podszywać się pod pliki systemowe, co sprawia, że standardowe antywirusy często go nie wykrywają. W branży IT mówi się wręcz o konieczności korzystania z zaawansowanych narzędzi forensics, np. rootkit detectors i regularnym monitorowaniu integralności systemu, zgodnie z zaleceniami CIS Controls. Jeśli ktoś chce się dobrze zabezpieczyć, to naprawdę warto zwracać uwagę na nieoczywiste symptomy: podejrzane procesy, zmiany w kluczowych plikach systemowych czy dziwne aktywności sieciowe. Rootkit to prawdziwy koszmar administratorów i świetny „przykład z życia” na to, jak ważna jest segmentacja uprawnień i stosowanie zasady najmniejszych uprawnień.

Pytanie 29

Co to jest Redux?

A. Framework do tworzenia aplikacji mobilnych
B. System kontroli wersji dla projektów JavaScript
C. Narzędzie do optymalizacji wydajności aplikacji React
D. Biblioteka do zarządzania stanem aplikacji w JavaScript
Redux to biblioteka służąca do zarządzania stanem aplikacji w JavaScript, a szczególnie popularna w kontekście aplikacji opartych na bibliotece React. Umożliwia centralizację stanu, co sprawia, że zarządzanie nim staje się bardziej przewidywalne i łatwiejsze w utrzymaniu. W koncepcji Redux stan aplikacji jest przechowywany w jednym, niezmiennym obiekcie, co pozwala na ścisłe kontrolowanie jego zmian poprzez wysyłanie akcji. Użytkownicy mogą dzięki temu łatwo śledzić, co się dzieje w aplikacji. Przykładem zastosowania może być aplikacja do zarządzania zadaniami, w której użytkownik może dodawać, edytować lub usuwać zadania. Dzięki Redux, wszystkie zmiany w stanie są rejestrowane, a ich historia może być używana do debugowania czy implementacji funkcji cofania zmian. Dobrą praktyką w pracy z Redux jest stosowanie middleware, takiego jak redux-thunk, co pozwala na obsługę asynchronicznych akcji, a także wykorzystanie narzędzi jak Redux DevTools, które wspierają developerów w monitorowaniu stanu aplikacji.

Pytanie 30

Na zaprezentowanych ilustracjach znajduje się okno aplikacji w wersji początkowej oraz po wprowadzeniu danych. Przyjmując, że pole "Dostępne środki" służy do wprowadzania wartości typu rzeczywistego, wskaż elementy struktury, które najlepiej odpowiadają tym danym?

Ilustracja do pytania
A. Kod 3
B. Kod 4
C. Kod 1
D. Kod 2
Dla pola 'Dostępne środki', które powinno przechowywać wartości rzeczywiste, odpowiednią strukturą jest ta zawierająca typ danych float lub double. Są to typy zmiennoprzecinkowe umożliwiające przechowywanie liczb z częścią ułamkową, co jest kluczowe przy operacjach finansowych i precyzyjnych obliczeniach. Wybór odpowiedniej struktury danych gwarantuje dokładność i minimalizuje ryzyko błędów związanych z zaokrągleniami.

Pytanie 31

Który z wymienionych mechanizmów umożliwia ograniczenie dostępu do wybranych sekcji aplikacji webowej?

A. System logowania i kontroli dostępu
B. Formularze dynamiczne
C. Pliki CSS statyczne
D. Mechanizm renderowania treści
System logowania i kontroli dostępu to kluczowy mechanizm, który pozwala na ograniczenie dostępu do niektórych części aplikacji webowej. Logowanie umożliwia uwierzytelnienie użytkowników i przypisanie im odpowiednich ról, co definiuje poziom dostępu do zasobów. Dzięki mechanizmom autoryzacji możliwe jest kontrolowanie, które funkcje lub sekcje aplikacji są dostępne dla poszczególnych użytkowników. Kontrola dostępu może być realizowana za pomocą tokenów JWT (JSON Web Token), sesji lub kluczy API, co zapewnia dodatkowe warstwy zabezpieczeń. Wdrożenie takich systemów jest nieodzowne w aplikacjach webowych oferujących różne poziomy funkcjonalności, takich jak panele administracyjne, portale użytkowników czy aplikacje bankowe. Odpowiednie zarządzanie uprawnieniami jest fundamentem bezpieczeństwa aplikacji.

Pytanie 32

Co to jest ORM w kontekście programowania?

A. Output Rendering Module - moduł renderujący dane wyjściowe w aplikacjach
B. Object-Relational Mapping - technika konwersji danych między systemami typów w relacyjnych bazach danych
C. Organized Resource Model - model organizacji zasobów w aplikacjach webowych
D. Operational Reliability Management - zarządzanie niezawodnością operacyjną systemów
W kontekście programowania istnieje wiele terminów i technik, które mogą wprowadzać w błąd, jeśli zostaną źle zrozumiane. Na przykład, 'Operational Reliability Management' odnosi się do zarządzania niezawodnością operacyjną systemów, co jest ważne, ale nie ma bezpośredniego związku z koncepcją ORM, ponieważ skupia się na zapewnieniu ciągłości działania systemów i minimalizacji przestojów. Kolejna koncepcja, 'Organized Resource Model', sugeruje modelowanie zasobów w aplikacjach webowych, co również nie odnosi się do techniki ORM. ORM skupia się na konwersji danych między obiektami a relacyjnymi bazami danych, a nie na organizacji zasobów. Wreszcie, 'Output Rendering Module' to termin związany z wyświetlaniem danych, co również nie jest związane z ORM, który nie zajmuje się renderowaniem, a jedynie mapowaniem danych. Kluczowym błędem myślowym jest mylenie celów różnych technik i narzędzi w programowaniu. Zrozumienie, że ORM jest konkretną techniką konwersji danych, a nie zarządzania operacyjnego lub modelowania zasobów, to fundament, który pozwala właściwie zinterpretować jego zastosowanie w praktyce programistycznej. Właściwa znajomość tych terminów oraz umiejętność rozróżnienia ich funkcji jest kluczowa w profesjonalnym programowaniu, by unikać nieporozumień i wdrażać odpowiednie rozwiązania w projektach informatycznych.

Pytanie 33

W zaprezentowanym kodzie stworzono abstrakcyjną klasę Figura oraz klasę Prostokąt, która po niej dziedziczy, zawierającą określone pola i konstruktory. Wskaż najprostszą implementację sekcji /* metody klasy */ dla klasy Prostokąt

Ilustracja do pytania
A. Kod 3
B. Kod 4
C. Kod 2
D. Kod 1
Kod 1 jest prawidłowy ponieważ zapewnia implementację abstrakcyjnych metod Pole i Obwod z klasy Figura co jest wymagane dla każdej klasy dziedziczącej po klasie abstrakcyjnej W Javie kiedy klasa dziedziczy po klasie abstrakcyjnej musi zaimplementować wszystkie jej abstrakcyjne metody Kod 1 definiuje metodę Pole która oblicza pole prostokąta jako iloczyn długości boków a i b oraz metodę Obwod która oblicza obwód jako sumę dwóch razy długości a i dwóch razy długości b Jest to zgodne z konwencjami programowania obiektowego które promują enkapsulację i polimorfizm Kod odnosi się bezpośrednio do konkretnego zastosowania jakim jest obliczanie parametrów prostokąta co jest częstym przypadkiem w programowaniu graficznym oraz w aplikacjach matematycznych Implementacja metod w ten sposób zapewnia prostotę oraz czytelność kodu co jest zgodne z dobrymi praktykami w inżynierii oprogramowania Ponadto dzięki poprawnej implementacji można z powodzeniem rozszerzać funkcjonalność obiektową programu umożliwiając jego łatwiejsze modyfikowanie i rozwijanie w przyszłości

Pytanie 34

Co to jest GraphQL?

A. Język zapytań do API oraz środowisko wykonawcze do obsługi tych zapytań
B. System zarządzania bazami grafowymi
C. Biblioteka do tworzenia grafów i diagramów w aplikacjach webowych
D. Format danych podobny do JSON używany w komunikacji między aplikacjami
Wybór odpowiedzi, która sugeruje, że GraphQL jest biblioteką do tworzenia grafów i diagramów w aplikacjach webowych, jest mylący, ponieważ nie uwzględnia fundamentalnych cech i funkcji tego narzędzia. GraphQL nie jest narzędziem graficznym, lecz technologią służącą do efektywnego zarządzania zapytaniami w API. Odpowiedź wskazująca na system zarządzania bazami grafowymi również nie odzwierciedla rzeczywistości, ponieważ GraphQL nie jest systemem bazodanowym, lecz interfejsem do komunikacji z różnymi źródłami danych, które mogą być zrealizowane przy użyciu różnych baz danych, w tym relacyjnych, NoSQL czy grafowych. Ponadto, w przypadku odpowiedzi sugerującej, że GraphQL to format danych podobny do JSON, należy podkreślić, że choć GraphQL używa JSON do przesyłania danych, jego istotą jest definicja zapytań oraz struktura danych, a nie tylko ich format. Często mylone to jest z protokołami komunikacyjnymi, takimi jak REST, które również mogą wykorzystywać JSON, ale nie oferują takiej elastyczności w zakresie kształtowania odpowiedzi, jaką zapewnia GraphQL. Takie nieporozumienia mogą prowadzić do niewłaściwego zrozumienia architektury aplikacji oraz potencjalnych ograniczeń w wydajności i użyteczności implementacji API.

Pytanie 35

Jedną z dolegliwości, która pojawia się u programistów w wyniku długotrwałego korzystania z myszki komputerowej lub klawiatury, objawiającą się bólem, drętwieniem oraz zaburzeniami czucia w rejonie 1-3 palca ręki jest

A. zespół suchego oka
B. zespół cieśni kanału nadgarstka
C. kifoza
D. dyskopatia
Zespół cieśni kanału nadgarstka to jedna z najczęstszych chorób zawodowych wśród osób pracujących przy komputerze, zwłaszcza programistów czy grafików. Objawia się on bólem, drętwieniem oraz czasem nawet zaburzeniami czucia w obrębie pierwszych trzech palców ręki – dokładnie tak, jak opisano w pytaniu. Dzieje się tak dlatego, że nerw pośrodkowy, który przebiega przez wąski kanał w nadgarstku, jest uciskany na skutek długotrwałego powtarzania tych samych ruchów albo nieprawidłowego ułożenia dłoni na myszce czy klawiaturze. Moim zdaniem temat jest mega ważny, bo wiele osób bagatelizuje drobne drętwienia, a potem kończy się to nawet koniecznością zabiegu! W praktyce najlepiej stosować ergonomiczną klawiaturę i myszkę, robić krótkie przerwy co godzinę i ćwiczyć rozluźnianie nadgarstków. W branży IT coraz częściej zwraca się uwagę na profilaktykę tych schorzeń – nawet firmy zapewniają konsultacje z fizjoterapeutą, a niektórzy znajomi mają specjalne podkładki pod nadgarstki. No i jeszcze jedno – ignorowanie objawów może prowadzić do trwałego uszkodzenia nerwu, więc naprawdę warto od razu reagować na pierwsze sygnały. W literaturze branżowej (np. w wytycznych BHP dla programistów) podkreśla się, że ergonomiczne miejsce pracy i właściwe nawyki to klucz, żeby nie nabawić się tej przypadłości. Z mojego doświadczenia, nawet zmiana kąta nachylenia klawiatury potrafi zrobić dużą różnicę.

Pytanie 36

Modyfikator dostępu znajdujący się przed definicją metody Dodaj() w klasie Kalkulator sprawia, że:

protected void Dodaj() {}
A. jest ona dostępna zarówno w samej klasie, jak i w klasach dziedziczących po klasie Kalkulator
B. jest ona możliwa do wykorzystania w programie głównym i można ją wywołać na instancji klasy Kalkulator
C. nie jest ona dostępna z poziomu klas, które są zaprzyjaźnione z klasą Kalkulator
D. nie jest ona osiągalna w klasach, które dziedziczą po klasie Kalkulator
Modyfikator protected w językach takich jak C# czy Java oznacza, że metoda jest dostępna zarówno w tej samej klasie, jak i w każdej klasie, która po niej dziedziczy — niezależnie od tego, w którym miejscu projektu ta klasa pochodna się znajduje. To jest bardzo praktyczne, bo pozwala pisać tzw. szkieletowe klasy bazowe, udostępniając pewne funkcjonalności tylko klasom potomnym, a jednocześnie ukrywając je przed kodem zewnętrznym. Takie podejście umożliwia budowanie bezpiecznych i elastycznych struktur dziedziczenia, gdzie konkretne działania mogą być modyfikowane lub rozszerzane tylko tam, gdzie trzeba. Bardzo często spotyka się protected w dużych projektach, gdzie kluczowe funkcje mają być używane wyłącznie w rodzinie klas, a nie dostępne dla całego świata. Moim zdaniem, to świetny sposób na wymuszanie architektury i porządku w kodzie, no bo wiadomo, jak każdy miałby dostęp do wszystkiego, to zaraz byłby bałagan. Przykład praktyczny: pisząc klasę bazową Kalkulator, możesz mieć protected Dodaj(), a publicznie udostępnić tylko ogólną metodę Oblicz(). Dzięki temu masz większą kontrolę, co i jak jest wykorzystywane. Branżowo przyjęło się, że protected to taki złoty środek pomiędzy public a private, gwarantując odpowiednią enkapsulację i możliwość dziedziczenia. Warto to stosować świadomie, żeby potem nie mieć niespodzianek w dużych projektach.

Pytanie 37

Która biblioteka JavaScript jest najczęściej używana do tworzenia testowalnych funkcji asynchronicznych?

A. Moment.js
B. D3.js
C. Axios
D. Underscore.js
Axios jest jedną z najpopularniejszych bibliotek JavaScript używanych do obsługi żądań HTTP, zwłaszcza w kontekście asynchronicznych operacji. Umożliwia łatwe tworzenie funkcji asynchronicznych, które mogą komunikować się z serwerami. Dzięki wsparciu dla obietnic (Promises), Axios pozwala na prostsze zarządzanie wynikami operacji asynchronicznych. Przykładowo, można użyć go do wykonywania zapytań do API w aplikacjach webowych. Przy pomocy Axios, developerzy mogą łatwo wysyłać żądania GET, POST i inne, a także obsługiwać odpowiedzi i błędy. Z perspektywy dobrych praktyk, Axios wspiera interceptory, które pozwalają na globalne zarządzanie zapytaniami i odpowiedziami, co jest szczególnie przydatne w dużych aplikacjach. Co więcej, Axios obsługuje również anulowanie żądań, co może być istotne w kontekście użytkowników, którzy mogą na przykład zmienić zdanie przed zakończeniem operacji. Takie cechy czynią Axios narzędziem niezwykle przydatnym w nowoczesnym programowaniu JavaScript.

Pytanie 38

Które słowo kluczowe w C++ służy do definiowania klasy nadrzędnej?

A. class
B. virtual
C. base
D. public
Słowo kluczowe 'public' nie definiuje klasy – określa jedynie modyfikator dostępu, umożliwiający dostęp do pól i metod z zewnątrz klasy. 'Virtual' służy do deklarowania metod wirtualnych i wskazuje, że dana metoda może być przesłonięta w klasie pochodnej. 'Base' nie jest słowem kluczowym w C++ – w niektórych językach programowania oznacza klasę bazową, ale nie jest używane do definiowania klasy w C++.

Pytanie 39

Jakie ma znaczenie operator "==" w języku C++?

A. Zwiększenie wartości zmiennej o 1
B. Porównanie dwóch wartości
C. Negacja logiczna
D. Przypisanie wartości do zmiennej
Operator `==` w języku C++ oraz w wielu innych językach programowania, takich jak Java, Python czy JavaScript, jest używany do porównywania dwóch wartości. Jeśli wartości są równe, zwracana jest wartość logiczna `true`, w przeciwnym razie `false`. Operator ten jest niezbędny w instrukcjach warunkowych i pętlach, umożliwiając programowi podejmowanie decyzji na podstawie porównań. Przykładem użycia jest `if (a == b)`, co oznacza: jeśli zmienna `a` jest równa zmiennej `b`, wykonaj określony blok kodu.

Pytanie 40

Na schemacie widoczny jest fragment diagramu blokowego pewnego algorytmu. Ile razy zostanie zweryfikowany warunek n<7?

Ilustracja do pytania
A. 8
B. 5
C. 6
D. 7
Warunek 'n < 7' będzie sprawdzany dokładnie 6 razy. To dlatego, że w klasycznej pętli for czy while liczba powtórzeń jest zawsze o jeden mniejsza niż wartość graniczna. Jak widzisz, w takich schematach liczba porównań idzie w parze z liczbą iteracji, a pętla zatrzymuje się, jak tylko warunek zostanie spełniony.