Wyniki egzaminu

Nowy egzamin

Informacje o egzaminie:

Zawód: Technik programista
Kwalifikacja: INF.04 - Projektowanie, programowanie i testowanie aplikacji
Data rozpoczęcia: 13 kwietnia 2026 08:32
Data zakończenia: 13 kwietnia 2026 08:48

Egzamin zdany!

Wynik: 32/40 punktów (80,0%)

Wymagane minimum: 20 punktów (50%)

Nowe

Analiza przebiegu egzaminu— sprawdź jak rozwiązywałeś pytania

Przebieg egzaminu

Pochwal się swoim wynikiem!

Facebook

X.com

Szczegółowe wyniki:

Pytanie 1

Jaką kategorię własności intelektualnej reprezentują znaki towarowe?

A. Własność przemysłowa

B. Autorskie prawa majątkowe

C. Prawa pokrewne

D. Dobra niematerialne

Dobra niematerialne to szersza kategoria obejmująca różne aspekty własności intelektualnej, ale znaki towarowe są formalnie klasyfikowane jako własność przemysłowa. Autorskie prawa majątkowe dotyczą utworów literackich, muzycznych i filmowych, ale nie obejmują znaków towarowych. Prawa pokrewne chronią wykonawców i producentów nagrań, lecz nie odnoszą się do znaków towarowych i brandingu firm.

Pytanie 2

Który z etapów umożliwia zwiększenie efektywności aplikacji przed jej wydaniem?

A. Optymalizacja kodu

B. Testowanie jednostkowe

C. Dodawanie komentarzy do kodu

D. Tworzenie interfejsu graficznego

Optymalizacja kodu to kluczowy etap poprawy wydajności aplikacji przed jej publikacją. Polega na eliminacji zbędnych operacji, poprawie algorytmów oraz minimalizacji użycia zasobów, co pozwala na szybsze działanie aplikacji i zmniejszenie jej zapotrzebowania na pamięć. Optymalizacja kodu obejmuje również refaktoryzację, czyli przekształcenie kodu w bardziej czytelną i efektywną formę bez zmiany jego funkcjonalności. Dzięki optymalizacji aplikacje działają płynniej, szybciej się ładują i oferują lepsze doświadczenie użytkownika, co ma kluczowe znaczenie dla SEO oraz pozycjonowania aplikacji w wyszukiwarkach. Dodatkowo, zoptymalizowany kod jest łatwiejszy w utrzymaniu i rozwijaniu, co przekłada się na długoterminowe korzyści dla zespołu deweloperskiego.

Pytanie 3

Który z wymienionych algorytmów jest algorytmem opartym na iteracji?

A. QuickSort

B. Fibonacci (rekurencyjnie)

C. BubbleSort

D. DFS (przeszukiwanie w głąb)

Bubble Sort to klasyczny przykład algorytmu iteracyjnego, który sortuje elementy tablicy poprzez wielokrotne porównywanie i zamianę sąsiadujących elementów. Algorytm ten działa w pętlach, aż wszystkie elementy zostaną odpowiednio uporządkowane. Chociaż jest jednym z najprostszych algorytmów sortowania, jego złożoność O(n^2) czyni go mniej efektywnym dla dużych zbiorów danych. Bubble Sort jest często wykorzystywany w nauczaniu podstaw algorytmiki, ponieważ łatwo zrozumieć jego działanie i implementację. Pomimo niskiej efektywności, bywa stosowany w przypadkach, gdy liczba elementów jest niewielka lub zbiór danych jest wstępnie posortowany.

Pytanie 4

Jaki framework jest powszechnie wykorzystywany do rozwijania aplikacji desktopowych w języku C++?

A. Node.js

B. Qt

C. WPF

D. Flutter

Node.js to środowisko uruchomieniowe dla języka JavaScript, przeznaczone do tworzenia aplikacji serwerowych i skryptów backendowych, a nie aplikacji desktopowych. WPF (Windows Presentation Foundation) jest frameworkiem dla języka C#, a nie C++. Flutter to framework stworzony przez Google, który służy do budowy aplikacji mobilnych i webowych, wykorzystując język Dart, co sprawia, że nie jest narzędziem pierwszego wyboru dla programistów C++.

Pytanie 5

Co to jest WebSocket?

A. Narzędzie do testowania aplikacji webowych

B. Standard zapisu danych w formacie binarnym

C. Biblioteka JavaScript do tworzenia dynamicznych formularzy

D. Protokół komunikacyjny zapewniający komunikację dwukierunkową przez pojedyncze połączenie TCP

WebSocket to protokół komunikacyjny, który umożliwia dwukierunkową, interaktywną komunikację między klientem a serwerem przez pojedyncze połączenie TCP. Dzięki WebSocket możliwe jest przesyłanie danych w czasie rzeczywistym, co jest szczególnie istotne w aplikacjach wymagających natychmiastowej wymiany informacji, takich jak czaty, gry online czy aplikacje do monitorowania. W przeciwieństwie do tradycyjnych protokołów HTTP, które wymagają wielokrotnych połączeń dla każdej interakcji, WebSocket utrzymuje stałe połączenie, co minimalizuje opóźnienia oraz obciążenie serwera. Technologia ta opiera się na standardach IETF, a także jest szeroko wspierana przez większość nowoczesnych przeglądarek, co czyni ją idealnym rozwiązaniem dla aplikacji webowych. Dobrą praktyką jest również obsługa protokołu HTTPS, co zapewnia bezpieczeństwo wymiany danych. Przykładem zastosowania WebSocket jest aplikacja finansowa, w której użytkownicy muszą na bieżąco śledzić zmiany cen akcji.

Pytanie 6

Jaką istotną właściwość ma algorytm rekurencyjny?

A. Jest podzielony na wiele niezwiązanych funkcji

B. Funkcjonuje tylko w przypadku tablic dynamicznych

C. Zawiera wywołanie samego siebie

D. Wywołuje się wielokrotnie w jednej iteracji

Kluczową cechą algorytmu rekurencyjnego jest to, że zawiera on wywołanie samego siebie. Rekurencja pozwala na eleganckie i zwięzłe rozwiązanie problemów, które można podzielić na mniejsze, powtarzające się podproblemy. Każde wywołanie rekurencyjne zmniejsza złożoność problemu, aż do osiągnięcia przypadku bazowego, który kończy dalsze wywołania i rozpoczyna proces zwracania wyników w górę stosu wywołań. Rekurencja znajduje zastosowanie w algorytmach takich jak DFS (przeszukiwanie w głąb), sortowanie szybkie (QuickSort) oraz algorytmy obliczające wartości liczb Fibonacciego i silni.

Pytanie 7

Co to jest JWT (JSON Web Token)?

A. Biblioteka JavaScript do walidacji formularzy webowych

B. Standard definiujący sposób bezpiecznego przekazywania informacji jako obiekt JSON

C. Protokół komunikacyjny do transferu danych między klientem a serwerem

D. Format zapisu danych używany w bazach NoSQL

Chociaż różne podejścia do komunikacji i transferu danych są istotne, żadna z pozostałych odpowiedzi nie odnosi się bezpośrednio do istoty JWT. Protokół komunikacyjny do transferu danych między klientem a serwerem, choć może obejmować różne metody, nie wyraża istoty JWT. Standardy takie jak HTTP, WebSocket czy REST, które służą do przesyłania danych, nie definiują struktury ani zasad bezpieczeństwa związanych z JWT. Format zapisu danych używany w bazach NoSQL, jak MongoDB, nie ma związku z JWT, który jest specyficznie zaprojektowany do przesyłania informacji w formacie JSON, a nie do przechowywania ich w bazach danych. Bazy NoSQL mają swoje własne struktury danych i modele, które różnią się znacznie od modelu JSON Web Token. Podobnie, biblioteka JavaScript do walidacji formularzy webowych nie ma nic wspólnego z JWT, który jest narzędziem do zarządzania autoryzacją i sesjami użytkownika. Te błędne odpowiedzi mogą prowadzić do pomyłek w zrozumieniu, co oznacza JWT i do jakich celów jest przeznaczony. Kluczowym błędem myślowym jest mylenie różnych warstw architektury aplikacji, gdzie JWT jest konkretnym rozwiązaniem do zarządzania bezpieczeństwem, a nie ogólnym protokołem komunikacyjnym czy formatem danych.

Pytanie 8

Jaki język programowania został stworzony z myślą o tworzeniu aplikacji na system Android?

A. Swift

B. Java

C. Python

D. Objective-C

Swift? To język, który Apple wymyśliło dla swoich aplikacji na iOS i macOS, więc nie ma go w Androidzie. Objective-C też jest używany do aplikacji Apple, ale na Androida nie zadziała. Python jest super i bardzo uniwersalny, ale nie jest językiem, który na Androidzie działa natywnie – są co prawda frameworki, jak Kivy, które pozwalają na pisanie aplikacji w Pythonie, ale to nie jest standard dla Androida.

Pytanie 9

Który z wymienionych mechanizmów pozwala na monitorowanie stanu użytkownika w trakcie sesji w aplikacji internetowej?

A. Sesje (Sessions)

B. HTTP Headers

C. CSS Selectors

D. HTML Forms

Sesje (sessions) to mechanizm wykorzystywany w aplikacjach webowych do śledzenia stanu użytkownika podczas sesji przeglądania. Sesje umożliwiają przechowywanie danych użytkownika na serwerze przez określony czas i identyfikowanie go za pomocą unikalnego identyfikatora (session ID), który jest zwykle przechowywany w ciasteczkach. Mechanizm sesji pozwala na implementację logowania, koszyków zakupowych oraz innych funkcji, które wymagają zachowania stanu między żądaniami HTTP. Sesje są kluczowe dla aplikacji wymagających autoryzacji i autentykacji, ponieważ umożliwiają śledzenie działań użytkownika bez konieczności wielokrotnego logowania. Zastosowanie sesji w aplikacjach zwiększa bezpieczeństwo i poprawia komfort użytkowania, a także umożliwia personalizację treści w czasie rzeczywistym.

Pytanie 10

W jaki sposób można załadować tylko komponent z biblioteki React?

A. import Component from 'react'

B. import [ Component ] from 'react'

C. import { Component } from 'react'

D. import React.Component from 'react'

Użycie składni import { Component } from 'react' to zdecydowanie najczęściej spotykany i najbardziej rekomendowany sposób importowania tylko wybranego komponentu z biblioteki React. To tzw. import nazwany, czyli dokładnie wskazujesz, który kawałek kodu chcesz wyciągnąć z całego modułu. W praktyce, jest to bardzo czytelne i pozwala na jasne zarządzanie zależnościami w pliku. Moim zdaniem ma to ogromne znaczenie w większych projektach, bo łatwo potem znaleźć, które elementy są faktycznie wykorzystywane w danym pliku. Co ważne, taka technika importowania jest w pełni zgodna ze standardami ES6, właściwie każdy nowoczesny projekt front-endowy na tym bazuje. Przykład praktyczny: jeśli chcesz stworzyć klasowy komponent React, wystarczy napisać import { Component } from 'react', a potem class MyClass extends Component {...}. Jest to nieco bardziej eleganckie niż importowanie całego obiektu React (np. import React from 'react'), zwłaszcza jeśli nie potrzebujesz całej funkcjonalności. Dodatkowo, takie rozwiązanie może wpływać pozytywnie na bundlowanie kodu, bo nie ściągasz do projektu niepotrzebnych fragmentów biblioteki. Swoją drogą, coraz częściej widać, że programiści skupiają się na minimalizowaniu importów i czytelności kodu – właśnie przez wybór takich rozwiązań.

Pytanie 11

Na schemacie widoczny jest fragment diagramu blokowego pewnego algorytmu. Ile razy zostanie zweryfikowany warunek n<7?

A. 6

B. 7

C. 5

D. 8

Warunek 'n < 7' będzie sprawdzany dokładnie 6 razy. To dlatego, że w klasycznej pętli for czy while liczba powtórzeń jest zawsze o jeden mniejsza niż wartość graniczna. Jak widzisz, w takich schematach liczba porównań idzie w parze z liczbą iteracji, a pętla zatrzymuje się, jak tylko warunek zostanie spełniony.

Pytanie 12

Który z wymienionych poniżej typów danych stanowi przykład typu stałoprzecinkowego?

A. double

B. decimal

C. float

D. int

Typ danych 'int' (integer) to przykład typu stałoprzecinkowego, który przechowuje liczby całkowite. Stałoprzecinkowe typy danych są podstawą w programowaniu, ponieważ pozwalają na efektywne przechowywanie wartości bez części ułamkowej, co przyspiesza obliczenia i redukuje zużycie pamięci. Typ 'int' jest szeroko stosowany w językach takich jak C, C++, Java i Python, a jego główną zaletą jest szybkość operacji arytmetycznych oraz przewidywalność wyników. Stałoprzecinkowe typy danych znajdują zastosowanie w algorytmach, systemach sterowania i aplikacjach embedded, gdzie precyzja obliczeń jest kluczowa.

Pytanie 13

Jaką technologię stosuje się do powiązania aplikacji internetowej z systemem baz danych?

A. SQL

B. JavaScript

C. CSS

D. HTTP

SQL, czyli język do zarządzania danymi, to mega ważna rzecz, jeśli chodzi o relacyjne bazy danych. Dzięki niemu można tworzyć, modyfikować, a nawet usuwać tabele. To taki most, który łączy aplikacje webowe z bazą danych. Dzięki SQL programiści mogą łatwo przechowywać i przetwarzać różne informacje na serwerze. Przykłady? Można generować listy produktów, ogarniać użytkowników czy analizować dane z transakcji. Właściwie bez SQL-a nie dałoby się zbudować solidnych aplikacji, na przykład tych, które działają na MySQL, PostgreSQL czy Microsoft SQL Server. Chociaż pewnie o tym wiesz, ale warto to zaznaczyć.

Pytanie 14

W zamieszczonej ramce znajdują się notatki testera dotyczące przeprowadzanych testów aplikacji. Jakiego typu testy planuje przeprowadzić tester?

zmierzyć czas zalogowania się użytkownika ustalić domyślną liczbę produktów na stronie, dla której renderowanie jest akceptowalne czasowo czy wizualizacja danych na mapie przebiega bez opóźnień? czy czas logowania wzrasta znacznie przy logowaniu 10 użytkowników, 100, 1000? jaka minimalna prędkość pobierania jest wymagana, aby aplikacja była zaakceptowana przez klienta?

A. Jednostkowe

B. Interfejsu

C. Bezpieczeństwa

D. Wydajnościowe

Testy wydajnościowe są kluczowe dla zapewnienia, że system działa sprawnie pod różnym obciążeniem. Są one wykonywane, aby zrozumieć, jak aplikacja zachowuje się w warunkach rzeczywistych, kiedy wiele użytkowników korzysta z niej jednocześnie. W pytaniu wymienione zostały zadania takie jak mierzenie czasu logowania się użytkowników oraz sprawdzanie, czy czas ten wzrasta wraz ze wzrostem liczby użytkowników. To typowe aspekty testów wydajnościowych. Takie testy pomagają określić limity skalowalności i zapewniają, że aplikacja może obsługiwać oczekiwaną liczbę użytkowników bez spadku wydajności. Standardy branżowe, takie jak ISO/IEC 25010, zwracają uwagę na konieczność testowania wydajności, by zidentyfikować potencjalne wąskie gardła i zapewnić satysfakcjonujące doświadczenia użytkownikom. Dobrymi praktykami są używanie narzędzi takich jak JMeter czy LoadRunner, które umożliwiają symulację obciążenia i analizę wyników w celu optymalizacji kodu i infrastruktury. Tego typu testy są nieodzowne przed wdrożeniem aplikacji produkcyjnej, aby zapewnić jej niezawodne działanie.

Pytanie 15

W jaki sposób można ograniczyć problemy społeczne wynikające z nadmiernego używania internetu?

A. Zachować równowagę pomiędzy relacjami w sieci a tymi w rzeczywistości

B. Całkowicie wycofać się z aktywności wirtualnych

C. Unikać spotkań z ludźmi w realnym świecie

D. Zwiększać czas spędzany przy ekranie

Utrzymywanie równowagi między relacjami online i offline to kluczowy element zapobiegania problemom społecznym wynikającym z nadmiernego korzystania z internetu. Przeplatanie kontaktów wirtualnych z interakcjami twarzą w twarz wzmacnia więzi społeczne i poprawia umiejętności komunikacyjne. Równowaga między życiem cyfrowym a rzeczywistym pozwala unikać izolacji społecznej i wspiera rozwój empatii oraz zdolności interpersonalnych. Jest to szczególnie ważne w kontekście młodzieży, która może być bardziej podatna na negatywne skutki nadmiernej ekspozycji na treści online.

Pytanie 16

Jakie jest wyjście działania kompilatora?

A. Zestaw błędów występujących w kodzie

B. Plik źródłowy w języku o wyższym poziomie

C. Plik maszynowy gotowy do uruchomienia

D. Kolekcja instrukcji w języku pośrednim

Plik źródłowy w języku wyższego poziomu to kod napisany przez programistę, który dopiero musi zostać przetworzony przez kompilator. Lista błędów występujących w kodzie to wynik kompilacji z błędami, ale nie jest to produkt końcowy. Zestaw instrukcji w języku pośrednim to kod generowany przez kompilatory JIT (Just-In-Time) lub maszyny wirtualne, takie jak JVM, ale nie jest to bezpośredni plik maszynowy gotowy do uruchomienia.

Pytanie 17

Którego nagłówka używamy w C++ do obsługi plików?

A. <iostream>

B. <fileio.h>

C. <fstream>

D. <stdio.h>

'<stdio.h>' to nagłówek biblioteki C, a nie C++, i jest używany do standardowych operacji wejścia i wyjścia, ale nie jest przeznaczony do pracy z plikami w stylu obiektowym. '<fileio.h>' to nieistniejący standardowy nagłówek C++ – nazwa ta może wprowadzać w błąd. '<iostream>' to biblioteka standardowa służąca do obsługi strumieni wejścia/wyjścia w konsoli (np. 'cin' i 'cout'), ale nie jest używana do pracy z plikami. Tylko 'fstream' oferuje narzędzia dedykowane do obsługi plików na dysku w języku C++.

Pytanie 18

Które z wymienionych stanowi przykład struktury dziedziczenia?

A. Klasa Pojazd ma dziedziczenie od klasy Samochód

B. Klasa Samochód ma dziedziczenie od klasy Pojazd

C. Klasa Pojazd nie dziedziczy z żadnej klasy

D. Klasa Samochód i Pojazd nie są ze sobą powiązane

Hierarchia dziedziczenia to struktura klas, w której klasa pochodna dziedziczy właściwości i metody klasy bazowej. Klasa 'Samochód' dziedzicząca po klasie 'Pojazd' jest przykładem prawidłowej hierarchii dziedziczenia – klasa 'Samochód' rozszerza klasę 'Pojazd', dziedzicząc ogólne właściwości pojazdu, takie jak prędkość czy typ silnika. Dziedziczenie umożliwia rozszerzanie istniejącej funkcjonalności bez konieczności przepisywania tego samego kodu, co jest jednym z fundamentów programowania obiektowego.

Pytanie 19

Co zostanie wypisane w konsoli po wykonaniu poniższego kodu?

let i = 0;
while (i < 5) {
  i++;
  if (i === 3) continue;
  console.log(i);
}

A. 1, 2, 3, 4, 5

B. 1, 2, 4, 5

C. 0, 1, 2, 4, 5

D. 0, 1, 2, 3, 4

W przedstawionym kodzie mamy do czynienia z pętlą while, która działa, dopóki zmienna i jest mniejsza od 5. Na początku i jest równe 0, a w każdej iteracji pętli i jest zwiększane o 1. Wewnątrz pętli mamy warunek, który sprawdza, czy i jest równe 3. Jeżeli tak, to używamy instrukcji continue, co oznacza, że pomijamy resztę kodu w tej iteracji i wracamy do początku pętli. Przeanalizujmy, co się stanie w kolejnych iteracjach: w pierwszej iteracji i jest 1, więc wypisujemy 1, w drugiej iteracji i jest 2, więc wypisujemy 2. Gdy i osiąga 3, warunek if jest spełniony i przechodzimy do następnej iteracji, nie wypisując nic. Następnie i staje się 4 i 5, które również są wypisywane. W efekcie na konsoli zostanie wypisane 1, 2, 4, 5. Takie podejście pokazuje, jak ważne jest zrozumienie działania pętli i instrukcji sterujących w JavaScript, co jest kluczowe w programowaniu i pozwala na efektywne zarządzanie przepływem kodu.

Pytanie 20

Która z wymienionych bibliotek stanowi element standardowego zestawu narzędzi programistycznych w Pythonie?

A. sys

B. <math.h>

C. vector

D. <stdio.h>

Biblioteka `sys` w Pythonie jest częścią standardowego środowiska programistycznego i dostarcza narzędzi do interakcji z systemem operacyjnym. Umożliwia między innymi dostęp do argumentów wiersza poleceń, zarządzanie ścieżkami modułów, jak również zakończenie działania programu za pomocą `sys.exit()`. Dzięki `sys` programista ma kontrolę nad podstawowymi funkcjami systemowymi, co czyni tę bibliotekę kluczową w wielu aplikacjach i skryptach automatyzujących.

Pytanie 21

Który z poniższych elementów nie jest związany z architekturą mikroserwisów?

A. Niezależne wdrażanie usług

B. Monolityczny kod źródłowy

C. Komunikacja przez API

D. Skalowalność poszczególnych usług

Monolityczny kod źródłowy to podejście, w którym wszystkie komponenty aplikacji są ze sobą ściśle powiązane i zintegrowane w jedną całość. W przeciwieństwie do architektury mikroserwisów, która pozwala na budowę systemów jako zbioru niezależnych usług, monolityczne podejście ogranicza możliwości rozwoju i skalowania aplikacji. W mikroserwisach poszczególne usługi mogą być rozwijane, wdrażane i skalowane niezależnie od siebie, co zwiększa elastyczność i skraca czas realizacji. Przykładem zastosowania architektury mikroserwisów może być serwis e-commerce, w którym oddzielne mikroserwisy obsługują płatności, zarządzanie produktami i wysyłkę. Dzięki temu, jeśli chcemy wprowadzić zmiany w systemie płatności, możemy to zrobić bez wpływu na inne obszary aplikacji. Warto również zauważyć, że podejście to umożliwia lepsze zarządzanie zespołami deweloperskimi, które mogą pracować równolegle nad różnymi usługami, co przyspiesza proces dostarczania wartości dla użytkowników.

Pytanie 22

Która metoda wyszukiwania potrzebuje posortowanej listy do prawidłowego działania?

A. Wyszukiwanie binarne

B. Wyszukiwanie liniowe

C. Wyszukiwanie z hashem

D. Wyszukiwanie sekwencyjne

Wyszukiwanie binarne wymaga posortowanej tablicy do działania, co pozwala na dzielenie tablicy na pół przy każdym kroku, redukując liczbę operacji do O(log n). Algorytm ten działa poprzez porównanie poszukiwanego elementu ze środkowym elementem tablicy – jeśli element jest mniejszy, wyszukiwanie kontynuuje w lewej części tablicy, a jeśli większy, w prawej. Dzięki tej efektywności, wyszukiwanie binarne jest szeroko stosowane w bazach danych, systemach plików oraz aplikacjach, które operują na dużych zbiorach danych. Wyszukiwanie binarne jest prostym, ale potężnym algorytmem, który znacząco skraca czas przeszukiwania dużych zbiorów.

Pytanie 23

Jakie jest poprawne określenie interfejsu (szablonu klasy) w języku Java?

interface IMyInterface {
    private: int a;
    IMyInterface() { a = 0; }
    void mth1();
}

Definicja 1

interface IMyInterface {
    private: int a;
    void mth1();
    int mth2() { return a; }
}

Definicja 2

interface IMyInterface {
    void mth1();
    int mth2() { return 0; }
}

Definicja 3

interface IMyInterface {
    void mth1();
    int mth2();
}

Definicja 4

A. Definicja 4

B. Definicja 1

C. Definicja 2

D. Definicja 3

W pierwszej definicji interfejsu obecność zmiennej prywatnej i konstruktora jest niezgodna z zasadami definiowania interfejsów w języku Java. Interfejsy nie mogą zawierać żadnych konstruktorów, ponieważ nie są klasami i nie można ich instancjonować. Dodatkowo, zmienne w interfejsach są domyślnie publiczne, statyczne i finalne, co oznacza, że nie mogą być prywatne jak w tej definicji. Druga definicja popełnia podobne błędy przez deklarowanie prywatnej zmiennej i implementację metody wewnątrz interfejsu, co przed Java 8 było niemożliwe. Trzecia definicja zawiera metodę z ciałem, co w kontekście starszych wersji Javy nie jest zgodne z zasadami, choć od Java 8 można deklarować metody domyślne z ciałem, jednak w tej sytuacji nie jest to poprawne bez specyfikacji default. Błędnie przyjęte podejścia do definicji interfejsów mogą wynikać z niezrozumienia, że interfejsy służą jedynie do deklarowania metod i ewentualnie statycznych finalnych zmiennych, nie zaś do implementacji logiki. Prawidłowe zrozumienie roli interfejsów jest kluczowe dla wykorzystania ich w tworzeniu elastycznego i rozszerzalnego kodu. Błędy te podkreślają potrzebę dbałości o zgodność ze specyfikacją języka oraz znajomość jego wersji i nowości wprowadzanych w kolejnych iteracjach.

Pytanie 24

Jakie znaczenie ma poziom dostępności AAA w WCAG 2.0?

A. Średni standard dostępności

B. Najwyższy poziom dostępności

C. Najnizszy poziom dostępności

D. Dostosowanie tylko do użytkowników mobilnych

Niepoprawne odpowiedzi dotyczące poziomu dostępności w WCAG 2.0 wprowadzają w błąd i nie odzwierciedlają rzeczywistego znaczenia poziomów dostępności. Po pierwsze, stwierdzenie o minimalnym poziomie dostępności jest mylące, ponieważ poziom A nie jest jedynie minimalnym standardem, ale również zawiera kluczowe wytyczne. Uznanie poziomu AAA za minimalny standard mogłoby prowadzić do sytuacji, w której użytkownicy niepełnosprawni nie otrzymaliby odpowiedniej pomocy. Kolejnym błędnym podejściem jest określenie poziomu AAA jako średniego poziomu dostępności, co jasno sugeruje błędne zrozumienie hierarchii poziomów w WCAG. W rzeczywistości poziom AAA jest znacznie bardziej wymagający i zawiera dodatkowe kryteria, które są kluczowe dla pełnej dostępności. Ostatnia niepoprawna odpowiedź sugeruje, że poziom AAA dotyczy jedynie użytkowników mobilnych, co jest całkowicie mylne. WCAG 2.0 jest zaprojektowane tak, aby dotyczyło wszystkich platform i urządzeń, nie ograniczając się tylko do mobilnych. Koncentruje się na zapewnieniu dostępności treści dla wszystkich, niezależnie od używanego urządzenia.

Pytanie 25

W zamieszczonym fragmencie kodu Java wskaż nazwę zmiennej, która może przechować wartość 'T'.

int zm1;
float zm2;
char zm3;
boolean zm4;

A. zm1

B. zm2

C. zm4

D. zm3

Poprawnie wskazana została zmienna 'zm3', której typ to 'char'. To właśnie zmienne typu 'char' w Javie służą do przechowywania pojedynczych znaków, takich jak na przykład litera 'T'. Zmienna 'char' przechowuje znak jako wartość liczbową zgodnie z kodowaniem Unicode, co pozwala na obsługę szerokiego zakresu znaków z różnych alfabetów. W praktyce często spotyka się sytuacje, gdzie potrzebujemy przechować czy odczytać pojedynczy znak – np. literę przy przetwarzaniu tekstu, analizowaniu plików, czy nawet w prostych grach tekstowych, gdzie np. sterowanie postacią opiera się o pojedyncze litery wciskane na klawiaturze. Moim zdaniem dobre zrozumienie typu 'char' to podstawa, bo łatwo pomylić go z typem 'String', który przechowuje jednak całe ciągi znaków, a nie pojedyncze znaki. Z punktu widzenia dobrych praktyk, zawsze warto dobierać możliwie najwęższy typ danych do zadania – jeżeli chcemy przechować jedną literę, typ 'char' jest po prostu najefektywniejszy. Nawiasem mówiąc, w Javie znak umieszczamy w pojedynczych apostrofach (np. 'T'), co jednoznacznie odróżnia je od tekstów (podwójne cudzysłowy). Osobiście zdarzało mi się kiedyś pomylić te typy i potem szukać błędów, więc warto zapamiętać tę różnicę. Warto też wiedzieć, że typ 'char' przydaje się np. do operacji na znakach w tablicach, przy konwersjach kodów ASCII czy nawet szyfrowaniu prostych tekstów. Zdecydowanie jest to typ, którego nie można pominąć w nauce Javy.

Pytanie 26

Wskaż kod, który jest funkcjonalnie równoważny zaprezentowanemu poniżej:

switch(nrTel) {
    case 999: opis = "Pogotowie"; break;
    case 998: opis = "Straż"; break;
    case 997: opis = "Policja"; break;
    default: opis = "Inny numer";
}

Kod 1.

with nrTel {
    if (999) opis = "Pogotowie";
    if (998) opis = "Straż";
    if (997) opis = "Policja";
    else opis = "Inny numer";
}

Kod 2.

if (nrTel == 999)
    opis = "Pogotowie";
else if (nrTel == 998)
    opis = "Straż";
else if (nrTel == 997)
    opis = "Policja";
else opis = "Inny numer";

Kod 3.

if (nrTel == 999)
    opis = "Pogotowie";
if (nrTel == 998)
    opis = "Straż";
if (nrTel == 997)
    opis = "Policja";
else
    opis = "Inny numer";

Kod 4.

Opis =
    if (nrTel == 999) => "Pogotowie";
    else if (nrTel == 998) => "Straż";
    else if (nrTel == 997) => "Policja";
    else => "Inny numer";

A. Kod 3.

B. Kod 1.

C. Kod 2.

D. Kod 4.

W tym przypadku Kod 2 jest dokładnym odpowiednikiem funkcjonalnym dla przedstawionej instrukcji switch. To, co tu widać, to klasyczna zamiana konstrukcji switch-case na strukturę if-else if-else, co jest bardzo częstą praktyką w programowaniu, szczególnie w językach, które nie zawsze posiadają rozbudowaną wersję switch. Kod 2 najpierw sprawdza, czy nrTel to 999, jeśli tak – przypisuje "Pogotowie" i nie sprawdza dalszych warunków. Jeśli nie, przechodzi do kolejnego warunku, czyli nrTel == 998, potem 997, w końcu domyślnie daje "Inny numer". Dokładnie tak samo to działało w switchu – tylko jeden warunek się wykonuje i reszta jest ignorowana, co ma znaczenie np. gdybyśmy później rozbudowywali logikę. Takie podejście jest czytelne, uniwersalne i zgodne z dobrymi praktykami kodowania – łatwo to refaktoryzować, debugować i utrzymywać. W wielu firmowych projektach spotkałem się z preferencją dla if-else zamiast switcha, jeśli liczba przypadków nie jest ogromna, bo łatwiej potem dołożyć dodatkowe warunki (np. złożone, nie tylko proste porównanie wartości). Fajnie też wiedzieć, że takie zamiany to podstawa przy migracji kodu między różnymi językami – nie każdy język ma identycznie działający switch. Moim zdaniem, umiejętność takiego przełożenia to dobra baza do nauki algorytmiki i lepszego rozumienia logiki sterowania przepływem kodu.

Pytanie 27

Która z poniższych metod tablicowych w JavaScript nie modyfikuje oryginalnej tablicy?

A. splice()

B. push()

C. sort()

D. map()

Metoda map() w JavaScript jest funkcją tablicową, która tworzy nową tablicę na podstawie wyników wywołania funkcji podanej jako argument dla każdego elementu oryginalnej tablicy. Kluczowym aspektem tej metody jest to, że nie modyfikuje oryginalnej tablicy, co czyni ją bezpiecznym narzędziem do transformacji danych. Zastosowanie map() jest szczególnie przydatne w sytuacjach, gdy chcemy przekształcić dane, ale zachować oryginał, na przykład w przypadku przetwarzania wyników z API lub operacji na danych wejściowych od użytkownika. Standardowe praktyki zalecają używanie map() w programowaniu funkcyjnym, co pozwala na bardziej deklaratywne podejście do manipulacji danymi. Przykład zastosowania: mając tablicę liczb, możemy użyć map() do stworzenia nowej tablicy, która zawiera tylko ich kwadraty: const numbers = [1, 2, 3]; const squares = numbers.map(num => num * num); W ten sposób oryginalna tablica numbers pozostaje nietknięta, co jest kluczowe w wielu aplikacjach, w których zachowanie stanu jest istotne.

Pytanie 28

Które z wymienionych poniżej błędów podczas wykonywania programu można obsłużyć poprzez zastosowanie wyjątków?

A. Niekompatybilność typów danych w kodzie

B. Błąd dzielenia przez zero

C. Błąd w składni

D. Błąd kompilacyjny

W języku C++ wyjątki pozwalają na obsługę błędów wykonania, takich jak dzielenie przez zero. Jest to klasyczny przykład błędu, który może prowadzić do nieprzewidywalnych rezultatów lub awarii programu. Dzięki użyciu wyjątków można zapobiec katastrofalnym skutkom takich błędów, przekierowując sterowanie do odpowiedniego bloku 'catch', gdzie można podjąć działania naprawcze lub zakończyć program w kontrolowany sposób. Obsługa błędów takich jak dzielenie przez zero jest kluczowa w programowaniu niskopoziomowym i aplikacjach wymagających wysokiej niezawodności.

Pytanie 29

Co to jest API w kontekście programowania?

A. Interfejs programistyczny aplikacji, który definiuje sposób komunikacji między różnymi komponentami oprogramowania

B. Metoda kompresji danych w aplikacjach webowych

C. Narzędzie do testowania interfejsu użytkownika aplikacji

D. System zarządzania relacyjnymi bazami danych

API, czyli Interfejs Programistyczny Aplikacji, to zestaw reguł i protokołów, które umożliwiają różnym komponentom oprogramowania komunikację ze sobą. W praktyce API działa jako most między różnymi systemami, pozwalając na wymianę danych oraz funkcji. Na przykład, API może być wykorzystywane do integracji z zewnętrznymi serwisami, takimi jak systemy płatności, co pozwala na łatwe wdrożenie funkcji zakupów online w aplikacji. Stosowanie API zgodnie z zasadami RESTful czy GraphQL jest powszechną praktyką, ponieważ ułatwia rozwój i utrzymanie aplikacji, umożliwiając tworzenie skalowalnych rozwiązań. Co więcej, dobrze zdefiniowane API zwiększa bezpieczeństwo aplikacji, ograniczając bezpośredni dostęp do wewnętrznych mechanizmów oraz danych. Firmy często tworzą dokumentację API, aby programiści mogli szybko zrozumieć, jak z niego korzystać, co jest zgodne z zasadami dobrych praktyk w branży programistycznej.

Pytanie 30

Które z poniższych nie jest rodzajem bazy danych?

A. Grafowa baza danych

B. Dokumentowa baza danych

C. Relacyjna baza danych

D. Routing Database

Routing Database to termin, który nie odnosi się do konkretnego rodzaju bazy danych w tradycyjnym sensie, jak to ma miejsce w przypadku relacyjnych, grafowych czy dokumentowych baz danych. Relacyjne bazy danych organizują dane w tabelach oraz umożliwiają wykonywanie złożonych zapytań przy użyciu języka SQL, co jest standardem branżowym. Grafowe bazy danych, z kolei, są zoptymalizowane do przechowywania i przetwarzania danych o relacjach, co sprawia, że są idealne do zastosowań w obszarze analizy sieci społecznych czy systemów rekomendacyjnych. Dokumentowe bazy danych przechowują dane w formie dokumentów, co ułatwia ich przechowywanie i przetwarzanie, szczególnie w kontekście aplikacji webowych i mobilnych. Routing Database nie jest typowym przykładem bazy danych w tym sensie, ponieważ odnosi się do mechanizmów zarządzania ruchem w sieciach komputerowych, co nie jest związane z obiegiem danych w stylu relacyjnym lub NoSQL. Zrozumienie tych różnic jest kluczowe dla właściwego wyboru technologii bazodanowej w zależności od potrzeb aplikacji.

Pytanie 31

Która z wymienionych zasad jest istotna dla bezpiecznego użytkowania portali społecznościowych?

A. Unikanie stosowania silnych haseł do konta

B. Regularne kontrolowanie ustawień prywatności

C. Udostępnianie jak największej ilości informacji osobowych

D. Zgłaszanie treści, które naruszają regulamin

Regularne sprawdzanie ustawień prywatności jest kluczowym aspektem bezpiecznego korzystania z portali społecznościowych, ponieważ to właśnie te ustawienia decydują o tym, jakie informacje udostępniamy innym użytkownikom. Użytkownicy powinni być świadomi, że domyślne ustawienia prywatności często są skonfigurowane w sposób, który umożliwia szeroką dostępność ich danych osobowych. Przykładowo, wiele platform społecznościowych domyślnie ustawia profile jako publiczne, co oznacza, że każdy może zobaczyć ich zawartość. Zmieniając te ustawienia, użytkownicy mogą ograniczyć widoczność swoich postów, zdjęć, a także informacji osobistych tylko do wybranej grupy osób, co znacząco zwiększa ich bezpieczeństwo. Warto także regularnie aktualizować te ustawienia, ponieważ platformy często wprowadzają nowe funkcje, które mogą zmieniać domyślne zasady dotyczące prywatności. Zgodnie z wytycznymi RODO oraz innymi standardami ochrony danych osobowych, użytkownicy mają prawo do kontrolowania swoich informacji, co czyni regularne sprawdzanie ustawień prywatności nie tylko zaleceniem, ale również obowiązkiem każdego świadomego użytkownika internetu.

Pytanie 32

Kompilator może wygenerować błąd "incompatible types", gdy

A. funkcja oczekuje całkowitej jako argumentu, a została wywołana z napisem jako parametrem

B. do zmiennej typu int przypisano wartość 243

C. funkcja zwraca typ void, a w momencie wywołania nie jest przypisana do żadnej zmiennej

D. w trakcie deklaracji zmiennej wystąpił błąd, zastosowano nieistniejący typ

Błąd 'incompatible types' to dość powszechny problem, kiedy przypisujesz coś do zmiennej, ale typ się nie zgadza. Na przykład, jeśli próbujesz wstawić tekst do miejsca, gdzie oczekiwana jest liczba całkowita, to właśnie wtedy pojawia się ten błąd. W językach jak Java, gdzie typy są mocno zdefiniowane, musisz uważać na takie rzeczy.

Pytanie 33

Jakiego kwalifikatora powinno się użyć dla metody, aby umożliwić do niej dostęp jedynie z wnętrza tej klasy oraz klas dziedziczących, a także, by metoda ta nie była dostępna w żadnej funkcji?

A. protected

B. private

C. public

D. reinterpret_cast

Słowo kluczowe protected to w programowaniu obiektowym zdecydowanie ciekawa sprawa – i, szczerze mówiąc, bardzo przydatne narzędzie, jeśli chodzi o kontrolę dostępu do metod i pól w klasach. Wybierając protected, dajesz znać kompilatorowi, że dana metoda ma być dostępna tylko wewnątrz tej klasy i przez klasy pochodne, czyli dziedziczące. To oznacza, że kod spoza tej hierarchii (na przykład zwykłe funkcje czy metody innych klas) nie będzie mógł się do niej „dobrać”, nawet jeśli bardzo by chciał. W praktyce często korzysta się z protected, gdy projektujesz klasy bazowe i chcesz, żeby pewne operacje były do dyspozycji tylko dla klas dziedziczących, ale już nie dla całego świata. Przykładowo, możesz mieć klasę Figure i w niej metodę protected calculateArea(), którą nadpisują konkretne figury, ale nie chcesz, żeby ktoś poza tym drzewem dziedziczenia się do niej odwołał. To podejście daje większą elastyczność niż private (bo pozwala na dostęp potomkom), ale jednocześnie lepszą kontrolę niż public. Moim zdaniem, stosowanie protected to bardzo dobra praktyka, gdy wiesz, że chcesz zabezpieczyć metody, ale nie chcesz ich zupełnie „zamykać” tylko dla pojedynczej klasy. Warto też pamiętać, że to rozwiązanie promuje tzw. hermetyzację – czyli jedną z kluczowych zasad OOP, co jest mocno doceniane w profesjonalnych projektach.

Pytanie 34

Zaprezentowany symbol odnosi się do

A. prawa cytatu

B. praw autorskich

C. Creative Commons

D. domeny publicznej

Ten symbol to międzynarodowe oznaczenie domeny publicznej – często nazywany jest też symbolem Public Domain. Moim zdaniem to bardzo przydatna rzecz, bo jednoznacznie komunikuje, że utwór nie jest chroniony prawem autorskim, więc można go swobodnie wykorzystywać bez pytania kogokolwiek o zgodę. To szczególnie ważne, gdy pracujesz nad projektami komercyjnymi albo edukacyjnymi i musisz mieć pewność, że nie naruszasz czyichś praw. W praktyce spotkasz to oznaczenie na stronach z grafikami, muzyką czy tekstami, np. na Wikimedia Commons albo w niektórych bazach zdjęć stockowych – wtedy od razu wiesz, że możesz pobierać, edytować czy publikować materiał na własnych zasadach. Kluczowe jest jednak, żeby nie mylić tego symbolu z licencjami Creative Commons – tam nadal obowiązują konkretne warunki. W branży IT oraz przy pracy twórczej rozpoznawanie takich oznaczeń jest wręcz podstawą dobrych praktyk, bo znacząco minimalizuje ryzyko prawne. Z mojego doświadczenia wynika, że wielu początkujących myli domenę publiczną z wolnymi licencjami – a to nie to samo. Oznaczenie Public Domain jasno pokazuje: nie ma ograniczeń, korzystaj śmiało i nie musisz podawać autora, choć czasami jest to mile widziane z punktu widzenia etyki.

Pytanie 35

Jaką wartość zwróci funkcja napisana w języku C++, jeżeli jej argumentem wejściowym jest tablica stworzona w następujący sposób:

int tablica[6] = {3,4,2,4,10,0};

int fun1(int tab[]) {
    int wynik = 0;

    for(int i = 0; i < 6; i++)
        wynik += tab[i];
    return wynik;
}

A. 20

B. 10

C. 0

D. 23

Rozwiązując takie zadania, warto nauczyć się dokładnie patrzeć na strukturę kodu. Funkcja fun1 przyjmuje tablicę intów i sumuje jej elementy. Tu pętla for przechodzi po wszystkich sześciu indeksach – od 0 do 5. Gdy podmienisz na liczby z zadania: 3, 4, 2, 4, 10 oraz 0 – po prostu dodajesz te wartości do siebie. Suma wychodzi 23. Czyli wynik funkcji to właśnie 23. To taki bardzo typowy przykład sumowania elementów tablicy – nie tylko na lekcjach, ale praktycznie wszędzie, np. jak liczysz sumę zamówień w sklepie internetowym albo punkty gracza w grze. Jeśli chodzi o dobre praktyki w C++, to warto wiedzieć, że lepiej przekazywać tablicę z dodatkowym parametrem długości, żeby nie robić magicznych liczb jak to '6' w pętli – można się wtedy łatwo pomylić przy zmianie rozmiaru. Moim zdaniem dobrze jest od razu przyswoić sobie nawyk wykorzystywania std::vector zamiast „gołych” tablic, bo są bezpieczniejsze i elastyczniejsze. To już taki krok w stronę kodu produkcyjnego. Ale podsumowując – jeśli widzisz tak napisany kod, to zawsze patrz, ile razy pętla się wykona i jakie są wartości w tablicy. Tylko tyle i aż tyle. W praktyce ta umiejętność przekłada się na szybkie debugowanie i pisanie niezawodnych programów.

Pytanie 36

Jakie z wymienionych czynności może zagrażać cyfrowej tożsamości?

A. Klikanie w podejrzane linki w wiadomościach e-mail

B. Cykliczna zmiana haseł do kont

C. Aktywacja uwierzytelniania dwuskładnikowego

D. Tworzenie unikalnych oraz mocnych haseł

Klikanie w podejrzane linki w wiadomościach e-mail to jedno z najczęstszych źródeł infekcji i naruszenia cyfrowej tożsamości. Cyberprzestępcy często wykorzystują phishing, czyli technikę polegającą na wysyłaniu fałszywych wiadomości, które wyglądają na autentyczne. Kliknięcie w link może prowadzić do zainstalowania złośliwego oprogramowania lub przekierowania na stronę wyłudzającą dane logowania. Aby uniknąć tego zagrożenia, zaleca się sprawdzanie adresu nadawcy, unikanie otwierania załączników z nieznanych źródeł i korzystanie z filtrów antyphishingowych.

Pytanie 37

Jaką nazwę nosi framework CSS, który służy do definiowania wyglądu stron internetowych i którego klasy zostały użyte w przedstawionym przykładzie?

<div class="col-sm-3 col-md-6 col-lg-4">
  <button class="btn btn-primary dropdown-toggle" type="button">
</button>
</div>

A. Bootstrap

B. Yaml

C. Symfony

D. Angular

Bootstrap jest jednym z najpopularniejszych frameworków CSS używanych do tworzenia responsywnych aplikacji internetowych. Jest to zestaw narzędzi open-source, który oferuje gotowe klasy CSS oraz komponenty JavaScript, ułatwiające projektowanie interfejsów użytkownika. W podanym przykładzie klasy takie jak 'col-sm-3' 'col-md-6' i 'col-lg-4' odnoszą się do siatki Bootstrapowej, która umożliwia elastyczne rozplanowanie elementów na stronie w zależności od rozmiaru ekranu. Klasa 'btn-primary' stosowana jest w Bootstrapie do stylizacji przycisków w sposób, który pasuje do domyślnych kolorów motywu. Z kolei 'dropdown-toggle' jest używana do obsługi rozwijanych list. Dzięki Bootstrapowi można z łatwością tworzyć nowoczesne i estetyczne aplikacje, które są zgodne z zasadami responsywnego web designu, co jest kluczowym standardem w dzisiejszej branży. Użycie Bootstrapu przyspiesza proces developmentu, pozwalając skupić się na funkcjonalności i logice aplikacji, zamiast na ręcznym stylizowaniu elementów.

Pytanie 38

Przedstawione w filmie działania wykorzystują narzędzie

A. debuggera analizującego wykonujący kod

B. generatora GUI przekształcającego kod do języka XAML

C. kompilatora dla interfejsu graficznego

D. generatora kodu java

Wybrana odpowiedź jest trafna, bo faktycznie narzędzie pokazane w filmie to generator GUI, który potrafi przekształcać kod do języka XAML. XAML (czyli Extensible Application Markup Language) jest powszechnie używany do deklaratywnego opisywania interfejsów użytkownika, na przykład w aplikacjach WPF czy UWP na platformie .NET. Jak dla mnie, korzystanie z takich generatorów to ogromna wygoda, bo pozwala błyskawicznie przenosić projekt graficzny do formatu czytelnego dla platformy Microsoftu. Z mojego doświadczenia, wiele zespołów programistycznych stosuje takie rozwiązania, żeby oszczędzić czas na ręcznym pisaniu XAML-a (co potrafi być naprawdę żmudne przy dużych projektach). Co ciekawe, takie narzędzia bardzo dobrze współpracują z designerskimi edytorami UI i potrafią zautomatyzować konwersję nawet z innych formatów graficznych, np. Sketch czy Adobe XD do XAML-a. Branżowe standardy zalecają, by wykorzystywać generatorów GUI właśnie do tego celu, bo minimalizuje to liczbę błędów, przyspiesza wdrożenie zmian i ułatwia współpracę między programistami a projektantami. Warto pamiętać, że XAML jest bardzo elastyczny i umożliwia potem ręczną edycję wygenerowanego kodu – czasem powstają drobne poprawki, ale ogólnie to naprawdę przydatne narzędzie. Ogólnie – jeśli tylko projektujesz UI pod .NET, to automatyczna konwersja do XAML-a to jest coś, co warto znać i wykorzystywać w praktyce.

Pytanie 39

Co to jest event bubbling w JavaScript?

A. Proces, w którym zdarzenie zaczyna się od najbardziej szczegółowego elementu i propaguje w górę hierarchii DOM

B. Technika optymalizacji wydajności zdarzeń na stronie

C. Metoda zarządzania kolejką zdarzeń w aplikacjach asynchronicznych

D. System powiadomień o błędach w konsoli JavaScript

Event bubbling to kluczowy mechanizm w modelu zdarzeń JavaScript, który polega na tym, że gdy zdarzenie zostaje wywołane na danym elemencie DOM, propaguje się ono w górę hierarchii DOM, zaczynając od najniższego elementu (czyli elementu, który bezpośrednio wywołuje zdarzenie) i kierując się ku elementom nadrzędnym. To podejście umożliwia efektywne zarządzanie zdarzeniami, gdyż pozwala na przypisanie pojedynczej funkcji obsługi zdarzeń do elementu nadrzędnego, zamiast do każdego z podrzędnych elementów. Na przykład, jeśli mamy listę elementów <li> w <ul>, możemy ustawić jeden nasłuchiwacz zdarzeń na <ul>, co pozwoli na przechwytywanie kliknięć na wszystkich <li>, wykorzystując obiekt Event do określenia, który element został kliknięty. W praktyce, event bubbling przyczynia się do zmniejszenia liczby nasłuchiwaczy zdarzeń i optymalizacji wydajności aplikacji webowych, a także ułatwia organizację kodu. Warto również pamiętać o metodzie stopPropagation(), która może być używana, aby zatrzymać propagację zdarzenia, gdy zajdzie taka potrzeba. Zrozumienie event bubbling jest istotne w kontekście standardów W3C, które definiują zasady dla przetwarzania zdarzeń.

Pytanie 40

Na podstawie definicji zamieszczonej w ramce, wskaż, który z rysunków ilustruje komponent Chip zdefiniowany w bibliotece Angular Material?

A. Rysunek 3

B. Rysunek 2

C. Rysunek 4

D. Rysunek 1

Komponent Chip w bibliotece Angular Material to interaktywny element, który reprezentuje fragment informacji, tag lub wybór. Może zawierać tekst, ikonę lub być klikalny, co czyni go niezwykle użytecznym w projektowaniu nowoczesnych interfejsów użytkownika. Komponenty tego typu często wykorzystywane są w formularzach lub systemach tagowania, umożliwiając użytkownikowi intuicyjne dodawanie lub usuwanie elementów. Wyróżnia się swoją minimalistyczną formą i możliwością dostosowania do różnych potrzeb projektowych.

Rozpocznij nowy egzamin

Powrót do strony głównej