Wyniki egzaminu

Nowy egzamin

Informacje o egzaminie:

Zawód: Technik elektroradiolog
Kwalifikacja: MED.08 - Świadczenie usług medycznych w zakresie diagnostyki obrazowej, elektromedycznej i radioterapii
Data rozpoczęcia: 11 lipca 2026 15:48
Data zakończenia: 11 lipca 2026 15:55

Egzamin zdany!

Wynik: 37/40 punktów (92,5%)

Wymagane minimum: 20 punktów (50%)

Nowe

Analiza przebiegu egzaminu- sprawdź jak rozwiązywałeś pytania

Przebieg egzaminu

Pochwal się swoim wynikiem!

Facebook

X.com

Szczegółowe wyniki:

Pytanie 1

Na przedstawionym radiogramie TK głowy strzałką zaznaczono

A. zatokę sitową.

B. zbiornik wielki.

C. przegrodę nosową.

D. zatokę klinową.

Na obrazie TK głowy strzałka wskazuje zatokę klinową, czyli pneumatyczną jamę kostną położoną w trzonie kości klinowej, w linii pośrodkowej, głęboko za jamą nosową. W projekcjach poprzecznych (axialnych), takich jak ta, zatoka klinowa widoczna jest jako symetryczna, powietrzna przestrzeń o niskiej gęstości (ciemna), położona centralnie, tuż przed trzonem kości klinowej i poniżej siodła tureckiego. To charakterystyczne położenie w środku podstawy czaszki jest kluczowe do jej rozpoznawania w praktyce. Moim zdaniem warto sobie to mocno skojarzyć: "ciemna, centralna bańka" z tyłu jamy nosowej to zwykle właśnie zatoka klinowa. W pracy technika elektroradiologii umiejętność szybkiego rozpoznania zatoki klinowej jest ważna np. przy planowaniu cięć TK zatok przynosowych, ocenie szerzenia się zmian zapalnych, polipów lub guzów podstawy czaszki, a także przy kwalifikacji do zabiegów endoskopowych przez zatokę klinową (dostęp do przysadki). Standardy opisów radiologicznych zalecają zawsze ocenę wszystkich zatok przynosowych: czołowych, sitowych, szczękowych i właśnie klinowej, bo zapalenie lub guz tej zatoki może dawać mało specyficzne objawy, np. bóle głowy, zaburzenia widzenia. Na TK zwracamy uwagę na stopień upowietrznienia, obecność poziomów płyn-powietrze, pogrubienie błony śluzowej lub masy tkanek miękkich. W dobrych praktykach diagnostyki obrazowej głowy i zatok zawsze porównuje się symetrię struktur, ciągłość ścian kostnych oraz relacje zatoki klinowej do tętnic szyjnych wewnętrznych, nerwów wzrokowych i przysadki – to ma znaczenie np. przy planowaniu zabiegów laryngologicznych i neurochirurgicznych.

Pytanie 2

Wskaż osłonę radiologiczną, która jest stosowana w pracowniach radiodiagnostyki stomatologicznej.

A. Osłona 2

B. Osłona 3

C. Osłona 4

D. Osłona 1

Prawidłowo wskazana „Osłona 2” odpowiada typowemu fartuchowi ochronnemu stosowanemu rutynowo w pracowniach radiodiagnostyki stomatologicznej. Jest to fartuch z materiału ołowiowego (lub równoważnego, np. kompozyty bez ołowiu) o określonym współczynniku równoważnika ołowiu, najczęściej 0,25–0,35 mm Pb dla badań stomatologicznych. Tego typu osłony są projektowane tak, żeby zabezpieczać tułów, narządy szczególnie wrażliwe (szpik kostny, gonady, część jamy brzusznej) oraz tarczycę, przy jednoczesnym zachowaniu wygody i swobody ruchów pacjenta. W gabinecie stomatologicznym, zgodnie z zasadami ochrony radiologicznej i wymaganiami wynikającymi z prawa atomowego oraz zaleceń Państwowej Agencji Atomistyki, pacjent podczas wykonywania zdjęć wewnątrzustnych, pantomograficznych czy cefalometrycznych powinien być osłonięty właśnie takim fartuchem lub jego odmianą (czasem połączoną z kołnierzem na tarczycę). Moim zdaniem kluczowe jest tutaj połączenie dwóch rzeczy: odpowiedniej grubości równoważnika ołowiu i właściwego dopasowania do sylwetki. Jeżeli fartuch jest za krótki, źle zapięty albo zsuwa się z barków, realna skuteczność ochrony spada, nawet jeśli teoretycznie spełnia normy. W praktyce technik elektroradiologii zawsze powinien sprawdzić, czy fartuch dobrze przylega, czy nie ma ubytków w materiale osłonowym i czy nie jest mechanicznie uszkodzony (pęknięcia, załamania). Dobrą praktyką jest też regularna kontrola fartuchów w badaniu rentgenowskim serwisowym, żeby wykryć ewentualne nieszczelności. W radiologii stomatologicznej stosuje się jeszcze dodatkowe osłony lokalne – np. kołnierze na tarczycę u dzieci – ale podstawowym elementem, który większość osób kojarzy z gabinetem RTG u dentysty, jest właśnie taki fartuch jak na ilustracji oznaczonej jako Osłona 2.

Pytanie 3

Testy specjalistyczne aparatów rentgenowskich do zdjęć wewnątrzustnych są przeprowadzane

A. co miesiąc.

B. co najmniej raz na 12 miesięcy.

C. co najmniej raz na 24 miesiące.

D. co 6 miesięcy.

Prawidłowa odpowiedź „co najmniej raz na 24 miesiące” odzwierciedla obowiązujące zasady wykonywania testów specjalistycznych aparatów rentgenowskich do zdjęć wewnątrzustnych. Testy specjalistyczne to nie są zwykłe, codzienne sprawdzenia, tylko bardziej zaawansowana kontrola jakości, prowadzona według określonych procedur fizycznych i technicznych. Obejmują m.in. ocenę dawki wyjściowej, powtarzalności ekspozycji, stabilności napięcia i prądu lampy RTG, geometrii wiązki, warstwy półchłonnej (filtracja wiązki), a także poprawności działania kolimatora i wskaźników pozycjonowania. Celem jest potwierdzenie, że aparat nadal spełnia wymagania bezpieczeństwa radiologicznego i jakości obrazu, które są określone w przepisach prawa i wytycznych z zakresu ochrony radiologicznej pacjenta.
Moim zdaniem kluczowe jest to, że te 24 miesiące to maksymalny odstęp – czyli „co najmniej raz na 24 miesiące” oznacza, że można je robić częściej, jeśli są ku temu powody: np. po większej naprawie, modernizacji, po zgłoszeniach personelu, że obrazy są gorszej jakości, albo gdy dawkomierz pokaże podejrzane wartości. W praktyce w wielu gabinetach stomatologicznych testy specjalistyczne wykonuje się właśnie co 2 lata, a pomiędzy nimi robi się testy podstawowe (prostszą, bardziej rutynową kontrolę) oraz testy eksploatacyjne/odbiorcze, np. po instalacji nowego aparatu.
Dobrą praktyką jest prowadzenie pełnej dokumentacji wyników tych testów: protokoły, raporty z pomiarów, nazwisko osoby wykonującej, data, parametry pracy aparatu. W razie kontroli inspektora ochrony radiologicznej czy sanepidu, taka dokumentacja jest jednym z głównych dowodów, że aparat jest bezpieczny i prawidłowo nadzorowany. Z mojego doświadczenia osoby, które raz dobrze zrozumieją sens testów specjalistycznych, przestają traktować je jako „papierologię”, a bardziej jako realne narzędzie do ograniczania niepotrzebnych dawek u pacjentów i poprawy jakości diagnostyki stomatologicznej.

Pytanie 4

W systemie międzynarodowym ząb pierwszy przedtrzonowy po stronie lewej oznacza się symbolem

A. 84

B. 14

C. 24

D. 54

W systemie międzynarodowym FDI logika numeracji jest bardzo konkretna, więc każda pomyłka wynika zwykle z pomieszania kilku różnych systemów albo z nieuwzględnienia, czy mówimy o uzębieniu stałym, czy mlecznym. W pytaniu chodzi o pierwszy przedtrzonowiec po stronie lewej w uzębieniu stałym, a więc o ząb w szczęce, nie w żuchwie, i nie o ząb mleczny. W systemie FDI pierwsza cyfra określa ćwiartkę: 1 i 2 to szczęka (góra), 3 i 4 to żuchwa (dół). Druga cyfra to numer zęba w obrębie ćwiartki, liczony od linii pośrodkowej: 1 – siekacz przyśrodkowy, 2 – siekacz boczny, 3 – kieł, 4 – pierwszy przedtrzonowiec, 5 – drugi przedtrzonowiec, 6–8 – trzonowce. Z tego wynika, że liczby zaczynające się od 5 lub 8, jak 54 czy 84, dotyczą zupełnie innego układu – to już uzębienie mleczne, gdzie ćwiartki oznaczone są cyframi 5, 6, 7, 8, a nie 1–4. Ząb 54 to górny prawy mleczny pierwszy trzonowiec, a nie stały przedtrzonowiec. Z kolei 84 opisuje dolny prawy mleczny pierwszy trzonowiec. To typowy błąd: ktoś kojarzy, że „4” w drugiej pozycji jest czymś pośrednim, ale nie zauważa, że pierwsza cyfra przeskoczyła już w zakres uzębienia mlecznego. Odpowiedź 14 też bywa myląca, bo 1 z przodu oznacza faktycznie szczękę, ale prawą stronę, czyli ząb 14 to pierwszy przedtrzonowiec w szczęce po stronie prawej. W praktyce obrazowej i stomatologicznej takie pomyłki są bardzo niebezpieczne: można opisać zmiany przy złym zębie albo zaplanować leczenie po przeciwnej stronie łuku. Dobrą praktyką jest zawsze: najpierw określić, czy patrzymy na ząb stały czy mleczny, potem stronę (lewa/prawa, góra/dół), i dopiero na końcu dobrać właściwą liczbę w systemie FDI. Z mojego doświadczenia pomaga też nawyk mentalnego „przeliczenia” od jedynek przyśrodkowych, zanim wpisze się numer w opisie RTG.

Pytanie 5

W przypadku migotania komór w zapisie EKG występuje

A. wysoki załamek T.

B. nieregularna fala w kształcie sinusoidy.

C. regularna fala sinusoidalna.

D. głęboki załamek Q.

W migotaniu komór zapis EKG traci zupełnie swoją prawidłową strukturę: nie widać ani załamków P, ani zespołów QRS, ani wyraźnych załamków T. Zamiast tego pojawia się nieregularna, chaotyczna fala o kształcie zbliżonym do sinusoidy, ale bez jakiejkolwiek powtarzalności. I to jest właśnie klucz – fala jest nieregularna, zarówno pod względem amplitudy, jak i częstotliwości. Moim zdaniem najlepiej to zapamiętać tak: VF (migotanie komór) = „elektryczny chaos”, bez rytmu i bez wyraźnych kompleksów. W praktyce medycznej ta wiedza ma ogromne znaczenie, bo migotanie komór to stan bezpośredniego zagrożenia życia, który wymaga natychmiastowej defibrylacji. W standardach postępowania ALS i BLS (ERC, AHA) migotanie komór jest jednym z dwóch rytmów defibrylacyjnych i rozpoznanie go na monitorze EKG musi być szybkie i pewne. W zapisie można zobaczyć dwie odmiany: tzw. coarse VF (gruboziarniste, o dużej amplitudzie) i fine VF (drobnoziarniste, o małej amplitudzie), ale w obu przypadkach wspólną cechą jest właśnie nieregularna, falista linia bez zorganizowanych zespołów QRS. W warunkach szpitalnych, np. na OIT czy w pracowni hemodynamiki, prawidłowe rozpoznanie VF pozwala odróżnić je od częstoskurczu komorowego czy artefaktów ruchowych, co przekłada się bezpośrednio na decyzję: defibrylować czy nie. W diagnostyce elektromedycznej uczymy się, że każdy rytm, który wygląda „za ładnie” i regularnie, raczej nie jest migotaniem komór. Dlatego odpowiedź o nieregularnej fali w kształcie sinusoidy najlepiej oddaje obraz VF na EKG i jest zgodna z opisami w podręcznikach do EKG i wytycznych resuscytacji.

Pytanie 6

Rozpraszanie promieniowania X, w wyniku którego następuje zwiększenie długości fali promieniowania, to zjawisko

A. Bragga.

B. Comptona.

C. Maxwella.

D. Boltzmana.

Prawidłowo wskazane zjawisko to efekt Comptona. W fizyce promieniowania mówi się, że jest to sprężyste rozpraszanie fotonów promieniowania X (albo gamma) na praktycznie swobodnych elektronach, po którym foton ma mniejszą energię, a więc większą długość fali. Energia nie znika, tylko dzieli się: część przejmuje elektron (zostaje on wybity z powłoki i zyskuje energię kinetyczną), a część zachowuje foton, ale już o niższej energii i zmienionym kierunku. Właśnie ta utrata energii fotonu jest fizyczną przyczyną zwiększenia długości fali. W praktyce radiologicznej efekt Comptona dominuje w zakresie energii typowej dla diagnostycznych zdjęć RTG klatki piersiowej czy jamy brzusznej, szczególnie w tkankach o średniej gęstości. Z mojego doświadczenia to jedno z kluczowych zjawisk, które trzeba rozumieć, jeśli ktoś chce sensownie mówić o kontraście obrazu i dawce rozproszonej. Rozproszone promieniowanie Comptona odpowiada za tzw. mgłę na obrazie, pogarsza kontrast i zwiększa niepotrzebne narażenie personelu. Dlatego w dobrych praktykach pracowni RTG stosuje się kratki przeciwrozproszeniowe, odpowiednie kolimowanie wiązki, właściwe parametry kV i mAs – właśnie po to, żeby ograniczać wpływ rozpraszania Comptona. W planowaniu osłon stałych i organizacji pracowni fizyk medyczny też musi brać pod uwagę udział promieniowania rozproszonego na ściany, sufit i podłogę. Co ważne, efekt Comptona jest w dużej mierze niezależny od liczby atomowej materiału, więc występuje zarówno w tkankach miękkich, jak i w kości, a jego intensywność bardziej zależy od gęstości elektronowej i energii wiązki. W tomografii komputerowej, przy typowych energiach efektywnych wiązki, rozpraszanie Comptona również ma duży udział i wpływa na artefakty oraz konieczność stosowania filtrów i algorytmów rekonstrukcji uwzględniających rozproszenie. Dlatego kojarzenie „zwiększenia długości fali po rozproszeniu” z nazwiskiem Compton to w medycynie obrazowej absolutna podstawa fizyki promieniowania.

Pytanie 7

Droga przewodnictwa powietrznego fali akustycznej przebiega przez

A. ucho zewnętrzne, ucho środkowe i kości czaszki.

B. ucho środkowe, ucho wewnętrzne i kości czaszki.

C. ucho zewnętrzne, ucho środkowe i ucho wewnętrzne.

D. ucho wewnętrzne i kości czaszki.

Prawidłowo wskazana droga przewodnictwa powietrznego obejmuje ucho zewnętrzne, ucho środkowe i ucho wewnętrzne. Tak właśnie fizjologicznie przebiega fala akustyczna, kiedy mówimy o tzw. przewodnictwie powietrznym, które bada się m.in. w klasycznej audiometrii tonalnej. Dźwięk najpierw wchodzi przez małżowinę uszną i przewód słuchowy zewnętrzny, gdzie jest kierowany w stronę błony bębenkowej. To jest rola ucha zewnętrznego – zbieranie i ukierunkowanie fali akustycznej. Następnie drgania przenoszone są na układ kosteczek słuchowych w uchu środkowym (młoteczek, kowadełko, strzemiączko). Ten układ działa jak swoista dźwignia i transformator impedancji – wzmacnia i dopasowuje drgania z powietrza do środowiska płynowego w uchu wewnętrznym. To dopasowanie jest kluczowe, bo bez sprawnego ucha środkowego większość energii dźwięku odbijałaby się na granicy powietrze–płyn. Ostatecznie fala mechaniczna dociera do ślimaka w uchu wewnętrznym, gdzie następuje przetworzenie drgań mechanicznych na impulsy nerwowe w narządzie Cortiego. Z punktu widzenia praktyki medycznej, zwłaszcza w diagnostyce elektromedycznej, rozróżnienie przewodnictwa powietrznego od kostnego jest podstawą interpretacji audiogramu i prób stroikowych (Rinne, Weber). Jeżeli przewodnictwo powietrzne jest gorsze od kostnego, sugeruje to uszkodzenie na poziomie ucha zewnętrznego lub środkowego (tzw. niedosłuch przewodzeniowy). Natomiast gdy upośledzone jest zarówno przewodnictwo powietrzne, jak i kostne, myślimy o uszkodzeniu ucha wewnętrznego lub dalszych odcinków drogi słuchowej (niedosłuch odbiorczy). Moim zdaniem warto kojarzyć to pytanie właśnie z praktyką badania audiometrii: słuchawki na uszach badają przewodnictwo powietrzne, a wibrator kostny za małżowiną – przewodnictwo kostne, które omija ucho zewnętrzne i środkowe.

Pytanie 8

Który parametr ekspozycji ma decydujący wpływ na kontrast obrazu rentgenowskiego?

A. Iloczyn natężenia promieniowania i czasu [mAs].

B. Odległość źródła promieniowania od detektora [cm].

C. Filtracja [mm Al].

D. Napięcie na lampie [kV].

Kontrast obrazu rentgenowskiego bardzo często jest mylony z ogólną „jakością” albo jasnością zdjęcia i stąd biorą się błędne skojarzenia z innymi parametrami ekspozycji. Filtracja w milimetrach aluminium jest ważnym elementem aparatu RTG, ale jej głównym celem jest odfiltrowanie miękkich, mało energetycznych fotonów, które zwiększają dawkę skórną, a niewiele wnoszą do obrazu. Zwiększenie filtracji rzeczywiście trochę „utwardza” wiązkę, ale w praktyce klinicznej nie jest to podstawowe narzędzie do sterowania kontrastem, tylko raczej do poprawy bezpieczeństwa i ujednolicenia widma promieniowania zgodnie z wymaganiami ochrony radiologicznej i normami jakościowymi. Iloczyn natężenia promieniowania i czasu, czyli mAs, odpowiada głównie za całkowitą ilość fotonów padających na detektor. Zwiększenie mAs powoduje, że obraz jest mniej zaszumiony i „gęstszy”, ale nie zmienia istotnie relacji pochłaniania między tkankami, więc nie ma decydującego wpływu na kontrast. Typowym błędem jest myślenie: więcej mAs = „mocniejsze” promieniowanie = większy kontrast. W rzeczywistości to jest bardziej kwestia ekspozycji i dawki, a nie różnic tonalnych między strukturami. Z kolei odległość źródło–detektor (SID) wpływa na natężenie promieniowania na detektorze zgodnie z prawem odwrotności kwadratu odległości. Zmiana SID zmienia więc ekspozycję i ostrość geometryczną (wielkość powiększenia, rozmycia), ale nie selektywnie kontrast między tkankami. Można mieć wrażenie, że przy innej odległości obraz wygląda trochę inaczej, jednak w profesjonalnych warunkach różnice te kompensuje się odpowiednią zmianą mAs. Kluczowy błąd myślowy przy tym pytaniu polega na utożsamianiu każdego parametru technicznego z kontrastem, podczas gdy mechanizm jest bardzo konkretny: kontrast w klasycznym RTG zależy przede wszystkim od energii fotonów, czyli od napięcia na lampie, które decyduje o tym, jak silne są różnice w pochłanianiu promieniowania przez tkanki o różnej gęstości i składzie chemicznym. Pozostałe parametry są ważne, ale z innych powodów – ekspozycji, dawki, ostrości czy bezpieczeństwa, a nie jako podstawowe narzędzie do sterowania kontrastem.

Pytanie 9

Strzałką na schemacie oznaczono

A. węzeł przedsionkowo-komorowy.

B. lewą odnogę pęczka Hisa.

C. prawą odnogę pęczka Hisa.

D. węzeł zatokowo-przedsionkowy.

Strzałka na schemacie pokazuje strukturę położoną w ścianie prawego przedsionka, przy ujściu żyły głównej górnej – to klasyczna lokalizacja węzła zatokowo‑przedsionkowego (SA). Ten węzeł to fizjologiczny rozrusznik serca: generuje impulsy elektryczne, które następnie szerzą się przez mięsień przedsionków i dalej trafiają do węzła przedsionkowo‑komorowego. Moim zdaniem warto to sobie skojarzyć tak: wszystko „zaczyna się” w prawym przedsionku, wysoko, przy żyle głównej górnej. W praktyce diagnostyki elektromedycznej znajomość położenia SA ma znaczenie np. przy interpretacji EKG – rytm zatokowy oznacza, że bodźce powstają właśnie w tym węźle. Na zapisie widzimy wtedy prawidłowe załamki P dodatnie w odprowadzeniach kończynowych (np. II, aVF), z równym odstępem między kolejnymi załamkami R. W badaniach obrazowych (echo serca, TK, MR) węzła nie widać tak ładnie jak na schemacie, ale orientacja anatomiczna jest ta sama: górna część prawego przedsionka, grzebień graniczny. W praktyce klinicznej zaburzenia funkcji węzła zatokowo‑przedsionkowego prowadzą do tzw. choroby węzła zatokowego, bradykardii zatokowej czy naprzemiennych okresów tachy‑ i bradykardii. Wtedy często konieczne jest wszczepienie stymulatora serca, który przejmuje rolę naturalnego rozrusznika. W technice EKG i przy analizie zabiegów elektroterapii (ablacje, implantacje stymulatorów) rozumienie, skąd fizjologicznie startuje impuls, jest absolutną podstawą i pomaga unikać błędów interpretacyjnych. Dlatego dobrze, że kojarzysz ten mały „guzek” przy żyle głównej górnej właśnie z węzłem zatokowo‑przedsionkowym.

Pytanie 10

Czas repetycji w obrazowaniu metodą rezonansu magnetycznego to

A. czas mierzony od impulsu 90° do szczytu amplitudy sygnału odebranego w cewce.

B. czas kąta przeskoku.

C. czas między dwoma impulsami częstotliwości radiowej.

D. czas mierzony od impulsu odwracającego 180° do impulsu 90°.

Poprawnie – czas repetycji (TR, od ang. repetition time) w obrazowaniu metodą rezonansu magnetycznego to odstęp czasu między dwoma kolejnymi impulsami częstotliwości radiowej 90° pobudzającymi ten sam wycinek. Mówiąc prościej: mierzysz od jednego „strzału” RF przygotowującego magnetyzację pod sekwencję do następnego takiego samego „strzału”. Ten parametr jest kluczowy, bo decyduje, ile czasu mają protony na relaksację podłużną (T1) przed kolejnym pobudzeniem. Im krótszy TR, tym silniejsze jest ważenie T1, a im dłuższy TR, tym bardziej obraz zbliża się do ważenia T2 lub PD, bo różnice w T1 się częściowo „wyrównują”. W praktyce technik MR dobiera TR w zależności od celu badania i zaleceń protokołu: dla obrazów T1-zależnych stosuje się z reguły krótkie czasy repetycji (rzędu kilkuset ms), a dla T2-zależnych – zdecydowanie dłuższe (kilka tysięcy ms). Ma to bezpośredni wpływ nie tylko na kontrast tkanek, ale też na czas trwania całej sekwencji i komfort pacjenta w gantrze. Moim zdaniem, dobrze jest od razu łączyć w głowie TR z pojęciem „odpoczynku” magnetyzacji po impulsie RF – za krótki odpoczynek zmienia kontrast, ale skraca badanie, za długi – poprawia pewne aspekty diagnostyczne, ale wydłuża czas skanowania. W nowoczesnych protokołach klinicznych parametry TR są ściśle zdefiniowane w wytycznych producentów i rekomendacjach towarzystw radiologicznych, więc w praktyce zawodowej bardzo często operuje się gotowymi zestawami sekwencji, ale zrozumienie, że TR to właśnie czas między impulsami RF, pozwala świadomie modyfikować badanie, np. przy artefaktach czy u pacjentów, którzy nie wytrzymują długiego skanowania.

Pytanie 11

Glukoza podawana pacjentowi w badaniu PET jest znakowana radioaktywnym

A. technetem.

B. fosforem.

C. torem.

D. fluorem.

W badaniu PET standardowym radiofarmaceutykiem jest 18F-FDG, czyli deoksyglukoza znakowana izotopem fluoru-18. To właśnie fluor jest tutaj kluczowy. Jest to emiter pozytonów, który po podaniu dożylnym ulega rozpadowi, a powstające pozytony anihilują z elektronami w tkankach pacjenta. W wyniku anihilacji powstają dwie kwanty promieniowania gamma o energii 511 keV, lecące w przeciwnych kierunkach. Detektory w skanerze PET rejestrują te dwa fotony w koincydencji i na tej podstawie system rekonstruuje trójwymiarowy rozkład aktywności radiofarmaceutyku w organizmie. Dzięki temu można ocenić metabolizm glukozy w różnych narządach, głównie w mózgu, mięśniu sercowym oraz w tkance nowotworowej. W praktyce klinicznej 18F-FDG jest złotym standardem w onkologii, np. przy ocenie zaawansowania chłoniaków, raka płuca czy monitorowaniu odpowiedzi na chemioterapię. Moim zdaniem warto zapamiętać, że fluor-18 ma stosunkowo krótki czas połowicznego zaniku (ok. 110 minut), co z jednej strony wymaga dobrej logistyki (cyklotron, pracownia radiofarmacji, szybki transport), ale z drugiej ogranicza dawkę skuteczną dla pacjenta. Z punktu widzenia technika medycyny nuklearnej ważne jest też to, że FDG zachowuje się bardzo podobnie do naturalnej glukozy: wnika do komórek poprzez transportery GLUT, jest fosforylowana, ale dalej nie bierze udziału w glikolizie, więc „zatrzymuje się” w komórkach o wysokim metabolizmie. To właśnie pozwala obrazować ogniska nowotworowe, procesy zapalne czy żywotność mięśnia sercowego zgodnie z obowiązującymi protokołami i standardami EANM czy SNMMI.

Pytanie 12

Które zdjęcia należy wykonać pacjentom z chorobą reumatoidalną stawów kolanowych?

A. AP obu stawów kolanowych i osiowe rzepek.

B. AP i boczne obu stawów kolanowych.

C. AP i boczne stawu kolanowego lewego.

D. AP i boczne stawu kolanowego prawego.

Prawidłowo wskazano, że u pacjentów z reumatoidalnym zapaleniem stawów kolanowych wykonuje się projekcje AP i boczne obu stawów kolanowych. W RZS zmiany są zwykle wielostawowe, symetryczne i postępujące, dlatego standardem jest obrazowanie obu kolan, a nie tylko jednego, nawet jeśli pacjent zgłasza ból głównie po jednej stronie. W projekcji AP oceniamy przestrzeń stawową, ustawienie osi kończyny, ewentualne podwichnięcia, nadżerki kostne w obrębie kłykci, obecność osteoporozy przystawowej. Projekcja boczna pozwala lepiej zobaczyć zarys rzepki, powierzchnie stawowe, wysięk w jamie stawu (tzw. objaw zatarcia zarysu fałdów tłuszczowych), a także deformacje zgięciowe. Moim zdaniem ważne jest też to, że wykonując badanie obu kolan, mamy punkt odniesienia – czasem jedno kolano jest zajęte mocniej, drugie słabiej, ale porównanie symetrii zmian bardzo pomaga w ocenie zaawansowania RZS. W wielu ośrodkach przy podejrzeniu chorób zapalnych stawów stosuje się tzw. „serię reumatologiczną” RTG – zawsze z uwzględnieniem obu stron ciała (np. obu rąk, obu stóp, obu kolan). To po prostu dobra praktyka, bo RZS jest chorobą układową, a nie problemem jednego, przypadkowego stawu. W praktyce technik radiologii powinien pamiętać, że zlecenie „stawy kolanowe w RZS” domyślnie oznacza projekcje AP i boczne obu kolan, z prawidłowym ułożeniem, centrowaniem i ochroną gonad, a nie ograniczanie się tylko do strony bardziej bolesnej.

Pytanie 13

Teleradioterapia 4D na etapie planowania leczenia wykorzystuje obrazy

A. tomografii komputerowej, wykonane w fazie oddechowej.

B. klasycznej rentgenografii, wykonane przy wstrzymanym oddechu.

C. klasycznej rentgenografii, wykonane w fazie oddechowej.

D. tomografii komputerowej, wykonane przy wstrzymanym oddechu.

Prawidłowo – w teleradioterapii 4D na etapie planowania leczenia wykorzystuje się obrazy tomografii komputerowej (TK) wykonane w różnych fazach cyklu oddechowego, czyli tzw. 4D CT. Chodzi o to, żeby nie mieć tylko jednego „zamrożonego” obrazu pacjenta, ale całą serię objętości, które pokazują, jak guz i narządy krytyczne przesuwają się podczas oddychania. System planowania łączy te dane z informacją czasową, stąd nazwa 4D. Dzięki temu można lepiej określić marginesy PTV, unikać zbyt dużego napromieniania zdrowych tkanek i lepiej przewidywać rzeczywistą pozycję guza w trakcie frakcji. W praktyce robi się to tak, że pacjent leży na stole TK, ma założony system monitorowania oddechu (np. pas z markerem, kamera podczerwona, czasem spirometria), a skaner zbiera dane przez kilka cykli oddechowych. Oprogramowanie sortuje je później do poszczególnych faz oddechowych, np. 10 faz od wdechu do wydechu. Moim zdaniem, to jest dziś standard przy guzach płuca, wątroby czy w okolicy przepony, gdzie ruch oddechowy jest największy. Dobre praktyki kliniczne (np. zalecenia ESTRO, AAPM TG-76) podkreślają, że planowanie 4D powinno opierać się właśnie na 4D CT, a nie na pojedynczym badaniu przy wstrzymanym oddechu. Dopiero na podstawie tych danych można rozważać techniki typu gating oddechowy czy śledzenie guza (tracking). W skrócie: tomografia komputerowa w fazach oddechowych daje pełną informację o ruchu, a bez tego cała idea radioterapii 4D traci sens.

Pytanie 14

W obrazowaniu MR wykorzystuje się moment magnetyczny

A. elektronów.

B. protonów.

C. neutronów.

D. pozytonów.

W obrazowaniu rezonansu magnetycznego kluczową rolę odgrywa moment magnetyczny protonów, głównie protonów wodoru obecnych w cząsteczkach wody i tłuszczu w organizmie. Każdy proton zachowuje się trochę jak miniaturowy magnes – ma swój spin i związany z nim moment magnetyczny. W silnym polu magnetycznym skanera MR te „magnesiki” ustawiają się wzdłuż linii pola, a następnie są wytrącane z równowagi impulsami fal radiowych (RF). Po wyłączeniu impulsu RF protony wracają do stanu równowagi i oddają energię, co rejestruje system odbiorczy. Właśnie ta sygnałowa odpowiedź protonów (sygnał MR) jest przeliczana komputerowo na obraz. Moim zdaniem najważniejsze praktyczne skojarzenie dla technika jest takie: im więcej protonów wodoru w tkance, tym silniejszy sygnał, dlatego np. tkanka tłuszczowa czy mięśniowa wygląda inaczej niż kość korowa, a płyn mózgowo-rdzeniowy inaczej niż istota biała w mózgu. Różnice w czasie relaksacji T1 i T2 protonów w różnych tkankach pozwalają na dobranie odpowiednich sekwencji (T1-zależnych, T2-zależnych, PD, FLAIR, STIR itd.), co jest standardem w protokołach badań MR zgodnie z zaleceniami producentów i wytycznymi towarzystw radiologicznych. W praktyce klinicznej technik, planując badanie, świadomie wykorzystuje fizykę protonów: dobiera parametry takie jak TR, TE, flip angle, żeby podkreślić różnice w zachowaniu momentów magnetycznych protonów w danych strukturach. Bez momentu magnetycznego protonów nie byłoby ani kontrastu tkanek, ani samego sygnału w MR – cała metoda po prostu by nie działała. Dlatego właśnie poprawna odpowiedź to protony, a nie inne cząstki.

Pytanie 15

Badanie cewki moczowej polegające na wstecznym wprowadzeniu środka kontrastowego to

A. pielografia zstępująca.

B. cystouretrografia mikcyjna.

C. uretrografia wstępująca.

D. pielografia wstępująca.

Prawidłowo – badanie, o które chodzi w pytaniu, to uretrografia wstępująca. Kluczowe są tu dwa słowa: „cewka moczowa” i „wsteczne wprowadzenie środka kontrastowego”. Uretrografia wstępująca polega na podaniu kontrastu przez ujście zewnętrzne cewki, w kierunku przeciwnym do naturalnego przepływu moczu, a następnie wykonaniu serii zdjęć RTG. Dzięki temu bardzo dobrze widać światło cewki, jej zarysy, zwężenia, uchyłki czy przerwania ciągłości po urazach. W praktyce klinicznej to badanie jest standardem np. przy podejrzeniu zwężeń pourazowych, zmian pozapalnych, blizn po zabiegach czy ocenie przed rekonstrukcją cewki. W pracowniach diagnostyki obrazowej zwraca się dużą uwagę na delikatne założenie końcówki do ujścia cewki, odpowiednie ciśnienie podawania kontrastu i właściwe pozycjonowanie pacjenta (zwykle projekcja skośna, żeby zminimalizować nakładanie się struktur miednicy). Moim zdaniem warto zapamiętać prostą zasadę: jeśli badanie dotyczy wyłącznie cewki i kontrast podajemy przez jej ujście „pod prąd” – to jest właśnie uretrografia wstępująca. Dobrą praktyką jest też kojarzenie, że w opisie radiologicznym będą pojawiać się sformułowania typu: „zwężenie w odcinku opuszkowym cewki”, „wysycenie kontrastem do poziomu zwieracza zewnętrznego”, co jednoznacznie wskazuje na to badanie. W nowoczesnych pracowniach, zgodnie z zaleceniami radiologicznymi, stosuje się możliwie małą dawkę promieniowania i dokładną dokumentację obrazową, często w systemach PACS, żeby ułatwić chirurgowi urologowi planowanie leczenia rekonstrukcyjnego.

Pytanie 16

Elementem systemu rejestracji obrazu, w którym fotony promieniowania X są bezpośrednio konwertowane na sygnał elektryczny, jest

A. detektor z amorficznym selenem.

B. płyta luminoforowa.

C. detektor z jodkiem cezu.

D. błona halogenosrebrowa.

Prawidłowo wybrany detektor z amorficznym selenem to klasyczny przykład tzw. bezpośredniej detekcji promieniowania X. W takim układzie fotony promieniowania rentgenowskiego są pochłaniane bez udziału pośredniego świecenia (bez etapu emisji światła widzialnego), a ich energia jest od razu zamieniana na ładunek elektryczny w warstwie półprzewodnika, właśnie amorficznego selenu (a-Se). Pod wpływem promieniowania w a-Se powstają pary elektron–dziura, które następnie są zbierane dzięki przyłożonemu polu elektrycznemu i rejestrowane przez matrycę cienkowarstwowych tranzystorów (TFT). Daje to bardzo dobrą rozdzielczość przestrzenną, co w praktyce świetnie sprawdza się np. w mammografii cyfrowej, gdzie liczy się widoczność drobnych mikrozwapnień i bardzo delikatnych struktur.
W systemach bezpośrednich unika się rozmycia związanego z rozpraszaniem światła w luminoforze, dlatego krawędzie struktur są ostrzejsze, a obraz bardziej „czysty”. Z mojego doświadczenia to właśnie na detektorach z a-Se najłatwiej dostrzec subtelne różnice gęstości tkanek. W wielu zaleceniach producentów i wytycznych dotyczących jakości obrazów (np. w mammografii) podkreśla się znaczenie wysokiej rozdzielczości i niskiego szumu, co systemy z bezpośrednią konwersją bardzo dobrze zapewniają.
W praktyce klinicznej technik zwykle nie widzi „gołego” selenu, tylko cały panel detektora, ale warto kojarzyć, że jeśli w opisie sprzętu jest mowa o direct conversion, direct digital radiography z a-Se, to właśnie chodzi o taki mechanizm: promieniowanie X → ładunek elektryczny, bez etapu świecenia. To jest podstawowa różnica wobec detektorów scyntylacyjnych z jodkiem cezu, które pracują w trybie pośrednim.

Pytanie 17

Wyniosłość międzykłykciowa znajduje się na nasadzie

A. dalszej kości udowej.

B. bliższej kości piszczelowej.

C. bliższej kości łokciowej.

D. dalszej kości ramiennej.

Wyniosłość międzykłykciowa leży na nasadzie bliższej kości piszczelowej, dokładnie pomiędzy kłykciem przyśrodkowym i bocznym. To taki charakterystyczny „grzbiecik” kostny widoczny szczególnie dobrze na zdjęciu RTG kolana w projekcji AP. Anatomicznie tworzą ją guzki międzykłykciowe oraz pole międzykłykciowe przednie i tylne. To miejsce przyczepu bardzo ważnych struktur: więzadła krzyżowego przedniego (ACL) i tylnego (PCL), a także części włókien łąkotek. Z mojego doświadczenia, jeśli ktoś dobrze kojarzy tę wyniosłość, dużo łatwiej mu później ogarniać patologie więzadeł na obrazach. W praktyce radiologicznej i ortopedycznej wyniosłość międzykłykciowa jest punktem orientacyjnym przy ocenie ustawienia kości piszczelowej względem kości udowej, szczególnie w urazach kolana. Na TK czy MR kolana często opisuje się przemieszczenia fragmentów tej wyniosłości przy awulsyjnych uszkodzeniach ACL, tzw. złamanie eminencji międzykłykciowej. Dobra znajomość tej struktury jest też kluczowa przy planowaniu rekonstrukcji więzadeł krzyżowych, bo tunele kostne w kości piszczelowej lokalizuje się właśnie w okolicy tej wyniosłości. W standardach opisu badań obrazowych kolana (RTG, MR) zaleca się zwracanie uwagi na ciągłość zarysu wyniosłości międzykłykciowej, jej wysokość, obecność odłamów i ewentualne zwapnienia. Moim zdaniem warto też zapamiętać, że na zdjęciu RTG kolana wyniosłość międzykłykciowa powinna „wpasowywać się” mniej więcej w dół międzykłykciowy kości udowej – zaburzenie tej relacji może sugerować podwichnięcie albo inne nieprawidłowości ustawienia stawu.

Pytanie 18

Odprowadzenie EKG mierzące różnicę potencjałów między lewym podudziem a prawym przedramieniem oznacza się jako

A. III

B. II

C. aVF

D. aVL

W tym pytaniu łatwo się pomylić, bo wszystkie odpowiedzi odnoszą się do odprowadzeń kończynowych, ale różnica polega na tym, jak są zbudowane i między jakimi punktami mierzą potencjał. Kluczowe jest zrozumienie klasycznego trójkąta Einthovena i rozróżnienie odprowadzeń dwubiegunowych (I, II, III) od jednobiegunowych wzmocnionych (aVR, aVL, aVF). Odprowadzenie III nie może być poprawne, bo mierzy różnicę potencjałów między lewym ramieniem (LA) a lewym podudziem (LL). Elektroda na prawym przedramieniu (RA) w ogóle nie jest w nim biegunem czynnym ani biernym, tylko bierze udział pośrednio przy wyznaczaniu tzw. elektrody Wilsona. Typowym błędem jest mylenie „lewa kończyna górna” z „prawą”, szczególnie jeśli ktoś nie ma w głowie schematu trójkąta. Odprowadzenia aVL i aVF są jeszcze inną kategorią. To są odprowadzenia jednobiegunowe wzmocnione (augmented). W aVL biegun czynny znajduje się na lewym ramieniu, a biegun odniesienia jest wirtualny, wyliczony jako średnia potencjałów z pozostałych kończyn (RA i LL). Czyli to nie jest prosta różnica między konkretnymi dwiema elektrodami, tylko pomiar względem uśrednionego potencjału. W aVF biegunem czynnym jest lewy podudzie (LL), a biegun odniesienia stanowi średnia z RA i LA. Z tego powodu nie można powiedzieć, że aVF mierzy różnicę między lewym podudziem a prawym przedramieniem, chociaż RA jest jednym ze składników elektrody odniesienia. To takie półprawdy, które często wprowadzają w błąd. W praktyce dobre podejście to podzielić sobie w głowie: I, II, III – konkretne para elektrod; aVR, aVL, aVF – jedna elektroda aktywna i „wirtualna” elektroda odniesienia. Jeżeli w treści pytania jest wyraźnie mowa o różnicy potencjałów między dwiema konkretnymi kończynami, to prawie na pewno chodzi o jedno z odprowadzeń dwubiegunowych. Wtedy wystarczy przypomnieć sobie schemat: I – RA–LA, II – RA–LL, III – LA–LL. Wszystko inne to już odprowadzenia jednobiegunowe. Takie uporządkowanie bardzo zmniejsza ryzyko typowych pomyłek na egzaminie i przy łóżku pacjenta.

Pytanie 19

Emisja fali elektromagnetycznej występuje w procesie rozpadu promieniotwórczego

A. beta plus.

B. alfa.

C. gamma.

D. beta minus.

Prawidłowo, w procesie rozpadu promieniotwórczego emisja fali elektromagnetycznej występuje w promieniowaniu gamma. Promieniowanie gamma to w istocie wysokoenergetyczne fotony, czyli kwanty fali elektromagnetycznej, podobnej co do natury do światła widzialnego czy promieniowania rentgenowskiego, tylko o znacznie wyższej energii i krótszej długości fali. Powstaje ono zwykle wtedy, gdy jądro atomowe po rozpadzie alfa lub beta pozostaje w stanie wzbudzonym i „pozbywa się” nadmiaru energii, przechodząc do stanu podstawowego poprzez emisję fotonu gamma. W praktyce medycznej ma to ogromne znaczenie. W medycynie nuklearnej radioizotopy dobiera się właśnie tak, żeby emitowały promieniowanie gamma o odpowiedniej energii – takiej, którą dobrze rejestruje gammakamera lub detektory PET, a jednocześnie możliwie jak najmniej obciążającej pacjenta niepotrzebną dawką pochłoniętą. Typowy przykład to technet-99m, który emituje fotony gamma o energii ok. 140 keV, idealne do scyntygrafii narządowej. Z mojego doświadczenia warto zapamiętać prostą rzecz: gamma = foton = fala elektromagnetyczna. Alfa i beta to cząstki, więc zachowują się inaczej w tkankach, mają inną zdolność jonizacji i inny zasięg. W radioterapii z kolei wiązki wysokoenergetycznych fotonów (gamma lub X) wykorzystuje się do napromieniania guzów nowotworowych, planując dawki i rozkład pola według aktualnych standardów (np. ICRU). Dlatego rozróżnianie, które promieniowanie jest falą elektromagnetyczną, a które strumieniem cząstek, jest absolutnie podstawowe przy rozumieniu ochrony radiologicznej, doboru osłon i planowania badań obrazowych z użyciem radioizotopów.

Pytanie 20

Na ilustracji przedstawiono przygotowanie pacjenta do badania

A. ERG

B. KTG

C. EMG

D. EEG

Na zdjęciu widać bardzo typowe przygotowanie do badania EMG – dokładniej do elektroneurografii, czyli stymulacyjnej części badania przewodnictwa nerwowego. Mamy tutaj kończynę z założonym mankietem uziemiającym/odprowadzającym (zielony element) oraz dwie elektrody powierzchowne przyklejone nad mięśniem, do którego dochodzi badany nerw. Dodatkowo z boku widoczna jest elektroda stymulująca (igłowa lub pierścieniowa), którą podaje się krótkie impulsy prądowe. To klasyczny układ: elektroda aktywna i referencyjna nad brzuścem mięśnia oraz elektroda stymulująca w przebiegu nerwu. W EMG rejestruje się potencjały czynnościowe mięśni wywołane pobudzeniem nerwów obwodowych albo spontaniczną aktywność mięśnia. W praktyce technik musi zadbać o kilka rzeczy: dokładne odtłuszczenie skóry, prawidłowe rozmieszczenie elektrod w osi mięśnia, dobrą przyczepność żelowych elektrod i stabilne ułożenie kończyny, żeby artefakty ruchowe nie zniszczyły zapisu. Z mojego doświadczenia wiele problemów z jakością sygnału w EMG wynika z pośpiechu przy przygotowaniu skóry. W badaniach przewodnictwa nerwowego mierzy się latencję, amplitudę i prędkość przewodzenia, co jest kluczowe np. w diagnostyce zespołu cieśni nadgarstka, neuropatii cukrzycowych, uszkodzeń korzeni nerwowych czy urazów nerwów po złamaniach. Standardy pracowni neurofizjologii klinicznej zalecają też kontrolę temperatury kończyny, bo zbyt zimna ręka spowalnia przewodzenie i fałszuje wyniki. Właśnie ten układ elektrod na kończynie, bez udziału głowy, brzucha czy aparatury kardiotokograficznej, jednoznacznie wskazuje na EMG, a nie na EEG, ERG czy KTG.

Pytanie 21

Warstwa półchłonna (WP) służy do obliczania

A. dawki promieniowania.

B. bezpiecznej odległości.

C. czasu napromieniania.

D. grubości osłon.

Warstwa półchłonna (WP, ang. HVL – half value layer) to bardzo ważny parametr fizyczny w ochronie radiologicznej. Określa ona, jaka grubość danego materiału (np. ołowiu, betonu, aluminium) powoduje zmniejszenie natężenia wiązki promieniowania jonizującego o 50%. Czyli innymi słowy: ile materiału trzeba „wstawić” pomiędzy źródło a człowieka, żeby przepuścić tylko połowę pierwotnego promieniowania. Dlatego właśnie WP służy bezpośrednio do obliczania grubości osłon. W praktyce, przy projektowaniu pracowni RTG, TK czy bunkra do radioterapii, fizyk medyczny korzysta z tablic HVL dla konkretnych energii promieniowania i konkretnych materiałów budowlanych. Na przykład dla promieniowania X o danym napięciu anodowym można odczytać z norm (np. raporty ICRP, wytyczne PAA, zalecenia IAEA), jaka jest warstwa półchłonna w ołowiu, a potem policzyć, ile takich warstw trzeba, aby obniżyć dawkę za ścianą do poziomu wymaganego przepisami. Często stosuje się też pojęcie wielokrotności WP – każda kolejna warstwa półchłonna zmniejsza wiązkę o połowę, więc kilka WP daje tłumienie o rzędy wielkości. Moim zdaniem, jak ktoś dobrze rozumie ideę WP, to dużo łatwiej ogarnia logikę projektowania osłon, bo nie liczy „na ślepo”, tylko rozumie, jak zmienia się intensywność promieniowania w materiale. W radioterapii i diagnostyce obrazowej to podstawa dobrych praktyk ochrony radiologicznej: najpierw znasz energię wiązki, potem dobierasz materiał i na końcu, właśnie na bazie warstwy półchłonnej, wyznaczasz sensowną, zgodną z normami grubość ścian, drzwi, szyb ochronnych czy fartuchów ołowianych.

Pytanie 22

Hiperfrakcjonowanie dawki w teleradioterapii polega na napromienianiu 2 do 3 razy dziennie dawką frakcyjną

A. mniejszą niż 2 Gy bez zmiany całkowitego czasu leczenia.

B. większą niż 2 Gy bez zmiany całkowitego czasu leczenia.

C. większą niż 2 Gy i wydłużeniu całkowitego czasu leczenia.

D. mniejszą niż 2 Gy i wydłużeniu całkowitego czasu leczenia.

Poprawnie – w hiperfrakcjonowaniu w teleradioterapii kluczowe są dwie rzeczy: dawka frakcyjna jest mniejsza niż standardowe 2 Gy oraz całkowity czas leczenia zasadniczo się nie wydłuża. Czyli zamiast np. 1 × 2 Gy dziennie, pacjent dostaje 2–3 frakcje po ok. 1,1–1,2 Gy każda, ale cały plan (np. 6–7 tygodni) trwa podobnie jak w klasycznym schemacie. Z punktu widzenia radiobiologii chodzi o wykorzystanie różnic w zdolności do naprawy uszkodzeń DNA między guzem a zdrowymi tkankami. Mniejsza dawka na frakcję lepiej chroni tkanki późno reagujące (np. rdzeń kręgowy, nerki), a jednocześnie większa liczba frakcji pozwala podnieść całkowitą dawkę biologicznie skuteczną dla guza. Moim zdaniem to jest jeden z fajniejszych przykładów, jak teoria frakcji i model liniowo-kwadratowy (parametry α/β) przekładają się na praktykę. Nowotwory o wysokim współczynniku α/β (np. rak głowy i szyi, część guzów dziecięcych) szczególnie korzystają z takiego schematu, bo są wrażliwe na sumaryczną dawkę, a mniej na wielkość pojedynczej frakcji. W praktyce klinicznej wymaga to dobrej organizacji pracy ośrodka: dokładnego planowania czasów między frakcjami (minimum 6 godzin przerwy), pilnowania harmonogramu i bardzo precyzyjnej kontroli jakości ustawienia pacjenta przy każdym naświetlaniu. W wytycznych wielu towarzystw onkologicznych podkreśla się, że przy hiperfrakcjonowaniu nie chodzi o „wydłużanie leczenia”, tylko o modyfikację podziału dawki przy zachowaniu podobnego czasu całkowitego, tak żeby zwiększyć szansę wyleczenia przy akceptowalnej toksyczności późnej.

Pytanie 23

Zdjęcie którego zęba górnego zlecił na skierowaniu lekarz stomatolog?

A. Lewego trzonowego pierwszego.

B. Prawego przedtrzonowego drugiego.

C. Lewego przedtrzonowego drugiego.

D. Prawego trzonowego pierwszego.

Na skierowaniu widnieje symbol „6” umieszczony w górnym kwadrancie schematu zębowego, co zgodnie z międzynarodowym systemem FDI oraz powszechnie stosowanymi schematami w stomatologii oznacza pierwszy ząb trzonowy w danym łuku. Położenie cyfry nad linią poziomą wskazuje szczękę (łuk górny), a po jej lewej stronie – lewą stronę pacjenta. Czyli patrzymy zawsze z perspektywy pacjenta, a nie osoby opisującej zdjęcie. W efekcie zapis odpowiada lewemu pierwszemu trzonowcowi w szczęce, czyli odpowiedzi: lewego trzonowego pierwszego. Moim zdaniem to jedno z podstawowych oznaczeń, które trzeba mieć „w ręku”, bo w praktyce pracowni RTG takie symbole pojawiają się na skierowaniach bardzo często, zwłaszcza od stomatologów, którzy używają uproszczonych schematów zębowych. W codziennej pracy technika elektroradiologii poprawne rozpoznanie oznaczenia zęba ma znaczenie praktyczne: ustawiamy pacjenta tak, aby interesujący ząb znalazł się w optymalnym polu promieniowania, dobieramy odpowiednią kasetę lub sensor, sprawdzamy kolimację wiązki oraz projekcję (np. zdjęcie zębowe, skrzydłowo‑zębowe czy pantomogram). Dodatkowo prawidłowe odczytanie strony (prawej/lewej) jest elementem dobrej praktyki i bezpieczeństwa pacjenta, dokładnie tak jak przy oznaczaniu projekcji w zdjęciach kości czy klatki piersiowej. Błąd strony przy zębach może skutkować powtórnym naświetlaniem, a więc niepotrzebnym zwiększeniem dawki. Dlatego w standardach jakości i procedurach pracownianych kładzie się nacisk na dokładne sprawdzenie skierowania, schematu zębowego i porównanie z jamą ustną pacjenta przed ekspozycją.

Pytanie 24

Emisja fali elektromagnetycznej występuje w procesie rozpadu promieniotwórczego

A. beta plus.

B. alfa.

C. gamma.

D. beta minus.

Prawidłowo, w procesie rozpadu promieniotwórczego emisja fali elektromagnetycznej dotyczy właśnie promieniowania gamma. Rozpad gamma polega na tym, że jądro atomu przechodzi ze stanu wzbudzonego do stanu o niższej energii, bez zmiany liczby protonów i neutronów. Nie zmienia się więc ani liczba masowa, ani liczba atomowa – zmienia się tylko poziom energetyczny jądra. W tym przejściu jądro emituje kwant promieniowania elektromagnetycznego o bardzo dużej energii, czyli foton gamma. To jest fizycznie fala elektromagnetyczna, podobna z natury do światła widzialnego czy promieniowania rentgenowskiego, tylko o znacznie wyższej energii i krótszej długości fali. W medycynie to ma ogromne znaczenie praktyczne. W medycynie nuklearnej izotopy stosowane do scyntygrafii (np. 99mTc) emitują właśnie promieniowanie gamma, które rejestruje gammakamera. Dzięki temu można tworzyć obrazy narządów i oceniać ich funkcję, np. perfuzję mięśnia sercowego czy czynność nerek. Podobnie w PET wykorzystuje się fotony gamma powstające w wyniku anihilacji pozytonu z elektronem. Z mojego doświadczenia, zrozumienie że gamma to fala elektromagnetyczna, a alfa i beta to cząstki, bardzo porządkuje całą fizykę promieniowania i ułatwia później ogarnięcie zasad ochrony radiologicznej. Standardy ochrony (np. ICRP) wyraźnie rozróżniają promieniowanie fotonowe (X, gamma) od cząstkowego, bo inne są materiały osłonowe i sposoby zabezpieczenia. W radioterapii też mamy wiązki fotonowe o energiach zbliżonych do gamma (z akceleratorów liniowych), które zachowują się bardzo podobnie w tkankach, co jest istotne przy planowaniu dawek.

Pytanie 25

Na obrazie RM nadgarstka lewego strzałką oznaczono kość

A. główkowatą.

B. księżycowatą.

C. haczykowatą.

D. łódeczkowatą.

Na obrazie MR w projekcji czołowej strzałka faktycznie wskazuje kość księżycowatą. W typowym ułożeniu anatomicznym kość księżycowata leży w szeregu bliższym nadgarstka, pomiędzy kością łódeczkowatą (bocznie, czyli od strony promieniowej) a trójgraniastą (przyśrodkowo, od strony łokciowej). Na MRI dobrze widać jej charakterystyczny kształt – trochę jak wycinek owalu – oraz położenie centralnie nad panewką stawu promieniowo–nadgarstkowego. To właśnie ta centralna pozycja jest, moim zdaniem, kluczowa przy szybkim rozpoznawaniu jej na przekrojach czołowych i strzałkowych. W praktyce klinicznej prawidłowa identyfikacja kości księżycowatej ma duże znaczenie, bo jest to kość szczególnie narażona na martwicę jałową (choroba Kienböcka) oraz na niestabilności nadgarstka związane z uszkodzeniem więzadła łódeczkowo‑księżycowatego. W standardowej ocenie MR nadgarstka radiolog zawsze opisuje kształt, sygnał szpiku i ciągłość warstwy podchrzęstnej tej kości oraz relacje do kości łódeczkowatej i trójgraniastej. Dobre praktyki w diagnostyce obrazowej mówią, żeby oceniać kości nadgarstka „po kolei w pierścieniu”, a nie skakać wzrokiem po obrazie – wtedy łatwiej uniknąć pomyłek między kością łódeczkowatą a księżycowatą. W sekwencjach T1 kość księżycowata ma jednorodny sygnał szpiku tłuszczowego, natomiast w STIR lub T2 z saturacją tłuszczu jej obrzęk od razu rzuca się w oczy jako jasny obszar w centrum nadgarstka. Na sali zabiegowej, przy planowaniu artroskopii czy zabiegów rekonstrukcyjnych, ortopedzi opierają się właśnie na takim dokładnym, opisowym rozpoznaniu topografii kości księżycowatej w MRI.

Pytanie 26

Przy ułożeniu do zdjęcia AP czaszki płaszczyzna

A. oczodołowo-uszna środkowa jest prostopadła do kasety.

B. oczodołowo-uszna dolna jest równoległa do kasety.

C. czołowa jest prostopadła do kasety.

D. strzałkowa jest równoległa do kasety.

W projekcji AP czaszki kluczowe jest takie ułożenie głowy, żeby płaszczyzna oczodołowo-uszna środkowa (tzw. OML – orbitomeatal line, linia oczodołowo-uszna środkowa) była prostopadła do kasety/detektora. Właśnie dlatego odpowiedź z tą płaszczyzną jest prawidłowa. Dzięki temu ustawieniu promień centralny pada z przodu na potylicę w sposób symetryczny, a struktury kostne czaszki – szczególnie kości czołowe, sklepienie czaszki, łuki jarzmowe – są odwzorowane bez zniekształceń geometrycznych i skrótów. W praktyce wygląda to tak, że pacjent leży lub stoi przodem do lampy, potylica przylega do kasety, a technik ustawia głowę tak, żeby linia łącząca środek oczodołu z punktem przy przewodzie słuchowym zewnętrznym była dokładnie pod kątem 90° do powierzchni kasety. Moim zdaniem warto sobie wyrobić nawyk patrzenia jednocześnie na położenie oczodołów i małżowin usznych, bo to bardzo pomaga w szybkim ocenieniu, czy OML faktycznie jest prostopadła. Z dobrych praktyk – zawsze kontroluje się też płaszczyznę strzałkową pośrodkową, czyli czy głowa nie jest obrócona w prawo/lewo, bo nawet przy dobrze ustawionej OML rotacja popsuje symetrię zdjęcia. W wielu pracowniach stosuje się też delikatne podłożenie gąbki pod potylicę, żeby pacjentowi było wygodniej utrzymać właściwą pozycję, szczególnie przy dłuższej ekspozycji. Warto pamiętać, że inne projekcje czaszki używają innych płaszczyzn (np. linia IOML), ale w klasycznym AP czaszki to właśnie oczodołowo-uszna środkowa ma być prostopadła do kasety – to jest taki podstawowy standard pozycjonowania w radiografii czaszki.

Pytanie 27

Na obrazie uwidoczniono

A. radiogram z wadą postawy.

B. scyntygram kośćca.

C. radiogram czynnościowy kręgosłupa piersiowego.

D. radiogram czynnościowy kręgosłupa lędźwiowego.

Na obrazie widzisz typowy scyntygram kośćca – tzw. scyntygrafię kości całego ciała. Charakterystyczny jest „negatywowy” wygląd: brak klasycznych zarysów tkanek miękkich, brak typowych struktur jak płuca czy cienie narządów jamy brzusznej, za to równomierne, dość rozmyte uwidocznienie całego szkieletu w projekcji przedniej i tylnej. W scyntygrafii kości używa się radiofarmaceutyku znakowanego technetem-99m (najczęściej 99mTc-MDP lub 99mTc-HDP), który gromadzi się w miejscach aktywnego metabolizmu kostnego – czyli tam, gdzie kość się przebudowuje. Moim zdaniem to jedno z badań, które najszybciej uczą odróżniać medycynę nuklearną od klasycznego RTG: obraz jest bardziej „plamisty”, bez ostrych konturów, a intensywność sygnału zależy od wychwytu radioznacznika, a nie od pochłaniania promieniowania przez tkanki. W praktyce klinicznej scyntygram kośćca stosuje się do wykrywania przerzutów nowotworowych do kości, ognisk zapalnych (np. osteomyelitis), złamań przeciążeniowych, martwicy aseptycznej, a także do oceny rozległości zmian pourazowych. Badanie wykonuje się gammakamerą, a pacjent musi odczekać zwykle 2–3 godziny po podaniu radiofarmaceutyku, żeby znacznik związał się z tkanką kostną i wypłukał z tkanek miękkich. Dobre praktyki mówią, żeby przed badaniem pacjent był dobrze nawodniony i po podaniu radiofarmaceutyku dużo pił, co poprawia jakość obrazów i zmniejsza dawkę dla pęcherza moczowego. W odróżnieniu od radiogramu, tutaj nie interesują nas klasyczne projekcje kostne typu AP/PA/boczne, tylko całościowy zapis rozkładu radioaktywności w ciele. To właśnie ten układ – cały szkielet, projekcja przód–tył, rozmyte, izotopowe cieniowanie – jednoznacznie wskazuje na scyntygram kośćca.

Pytanie 28

Podczas wykonywania badania EEG elektrodę P4 umieszcza się w okolicy

A. ciemieniowej po stronie prawej.

B. ciemieniowej po stronie lewej.

C. czołowej po stronie lewej.

D. czołowej po stronie prawej.

Prawidłowo – elektroda P4 w standardowym systemie 10–20 do badania EEG jest umieszczana w okolicy ciemieniowej po stronie prawej. Litera „P” pochodzi od angielskiego słowa „parietal”, czyli płat ciemieniowy, a cyfra „4” oznacza prawą półkulę. Parzyste liczby (2,4,6,8) zawsze odnoszą się do strony prawej, a nieparzyste (1,3,5,7) do lewej. To jest taki podstawowy kod, który w praktyce bardzo ułatwia szybkie orientowanie się w rozmieszczeniu elektrod na skórze głowy.
W systemie 10–20 istotne jest, że pozycje elektrod wyznacza się w oparciu o konkretne punkty anatomiczne: nasadę nosa (nasion), guzowatość potyliczną z tyłu głowy (inion) oraz punkty przeduszne po obu stronach. Odległości między elektrodami stanowią 10% lub 20% całkowitej długości tych wymiarów czaszkowych. Elektroda P4 leży mniej więcej nad korą ciemieniową prawej półkuli, w rejonie reprezentującym czucie somatyczne i integrację bodźców czuciowych.
Z praktycznego punktu widzenia prawidłowe położenie P4 ma znaczenie np. przy ocenie napadów padaczkowych pochodzących z okolicy ciemieniowej, przy analizie fal wolnych w uszkodzeniach ogniskowych oraz przy mapowaniu czynności bioelektrycznej mózgu w badaniach neurofizjologicznych. W pracowniach EEG standardem jest dokładne trzymanie się systemu 10–20 (a coraz częściej 10–10 w badaniach rozszerzonych), bo tylko wtedy zapis jest porównywalny między różnymi pracowniami i lekarz może wiarygodnie porównać kolejne badania tego samego pacjenta. Moim zdaniem warto sobie wręcz „na pamięć” opanować powiązanie liter z płatami mózgowymi: F – czołowy, C – centralny, P – ciemieniowy, T – skroniowy, O – potyliczny, a dalej już tylko pamiętać, że P4 to ciemieniowa prawa, dokładnie tak jak w kluczu.

Pytanie 29

Na którym obrazie TK uwidoczniony jest artefakt spowodowany ruchami oddechowymi pacjenta?

A. Obraz 3

B. Obraz 2

C. Obraz 1

D. Obraz 4

Prawidłowo wskazany jest obraz 1. Na tym przekroju TK widać bardzo charakterystyczne, „pofalowane”, zygzakowate zniekształcenie konturów tkanek miękkich i ścian jamy brzusznej, jakby ktoś przesunął fragment obrazu w bok. Struktury anatomiczne nie są ostro odcięte, tylko rozciągnięte i nieregularne w kierunku osi Z i częściowo w płaszczyźnie obrazu. To typowy artefakt ruchowy wynikający z oddychania pacjenta w trakcie akwizycji danych. W TK brzucha i klatki piersiowej ruch oddechowy przepony oraz przesuwanie się narządów (wątroba, śledziona, jelita) powoduje, że kolejne projekcje są zbierane z narządami w nieco innym położeniu. Rekonstrukcja takiego „mieszanego” zestawu danych skutkuje właśnie takim falowaniem, rozmyciem, czasem podwójnymi konturami. W praktyce, zgodnie z dobrymi standardami (ESR, wytyczne producentów skanerów), badając jamę brzuszną prosimy pacjenta o wstrzymanie oddechu na czas skanu, stosujemy krótkie czasy rotacji lampy, odpowiednio dobraną kolimację i pitch, żeby skrócić czas zbierania danych. U pacjentów, którzy mają problem ze współpracą (np. dzieci, osoby z dusznością), często warto rozważyć techniki niskodawkowe z bardzo szybkim skanem, a czasem nawet sedację. Moim zdaniem kluczowe jest też dokładne wytłumaczenie pacjentowi przed badaniem, jak ma oddychać i kiedy przestać, bo to w prosty sposób zmniejsza ryzyko takich artefaktów i poprawia jakość diagnostyczną obrazów.

Pytanie 30

Audiometria impedancyjna polega na pomiarze

A. oporu akustycznego i ciśnienia w uchu zewnętrznym.

B. przewodnictwa powietrznego.

C. przewodnictwa kostnego.

D. oporu akustycznego i ciśnienia w uchu środkowym.

Audiometria impedancyjna, nazywana też tympanometrią, to badanie, które z definicji ocenia opór akustyczny (czyli impedancję) i warunki ciśnieniowe w uchu środkowym, a nie w przewodzie słuchowym zewnętrznym. Kluczowe jest to, że aparat zmienia ciśnienie w przewodzie zewnętrznym tylko po to, żeby „przetestować”, jak błona bębenkowa i układ kosteczek reagują w różnych warunkach ciśnienia. W praktyce mierzymy więc, jak dobrze układ przewodzący ucha środkowego przenosi drgania akustyczne przy różnych wartościach ciśnienia po stronie ucha środkowego.
Moim zdaniem warto to sobie wyobrazić tak: urządzenie wysyła do ucha ton testowy (zwykle 226 Hz) i jednocześnie zmienia ciśnienie w przewodzie słuchowym zewnętrznym. Na podstawie odbitego dźwięku i zmian w sztywności układu ocenia impedancję błony bębenkowej i kosteczek słuchowych. Na wydruku dostajemy wykres tympanogramu, który pokazuje, przy jakim ciśnieniu w uchu środkowym przewodzenie jest najlepsze. Jeżeli szczyt krzywej wypada przy ciśnieniu około 0 daPa, to sugeruje prawidłowe wyrównanie ciśnień przez trąbkę słuchową.
W codziennej pracy badanie to wykorzystuje się do wykrywania wysiękowego zapalenia ucha środkowego, niedrożności trąbki słuchowej, usztywnienia łańcucha kosteczek (otoskleroza) czy perforacji błony bębenkowej. Dobrą praktyką jest łączenie audiometrii impedancyjnej z klasyczną audiometrią tonalną, bo razem dają pełniejszy obraz – wiemy, czy niedosłuch ma charakter przewodzeniowy, odbiorczy czy mieszany oraz czy problem leży po stronie ucha środkowego. Standardowo w protokołach opisuje się typ tympanogramu (A, B, C), wartości ciśnienia szczytowego i podatności (compliance). To są parametry, które wprost odnoszą się do oporu akustycznego i ciśnienia w uchu środkowym, dokładnie tak jak podano w prawidłowej odpowiedzi.

Pytanie 31

Na wykresie EKG zaznaczono

A. odcinek PQ

B. odstęp QT

C. odstęp PQ

D. odcinek ST

Na zaznaczonym fragmencie EKG widoczny jest klasyczny odstęp QT – czyli czas od początku zespołu QRS (pierwsze wychylenie zespołu komorowego, zwykle załamek Q lub R) do końca załamka T. Ten odcinek obejmuje pełny czas depolaryzacji i repolaryzacji komór serca. W praktyce mówi się, że QT to „elektryczne życie komór”, bo opisuje, jak długo komory są pobudzone i jak się potem wyciszają. To właśnie ten zakres jest oznaczony na schemacie: start na początku ostrego, wysokiego wychylenia (zespół QRS) i koniec na opadającym ramieniu załamka T. Moim zdaniem to jeden z kluczowych parametrów w EKG, który technik czy ratownik musi rozpoznawać niemal odruchowo. W codziennej pracy odstęp QT zawsze oceniamy z korekcją do częstości rytmu serca (QTc, np. wg wzoru Bazzetta). Normy QTc to orientacyjnie do ok. 440 ms u mężczyzn i 460 ms u kobiet, ale trzeba też patrzeć na zalecenia aktualnych wytycznych ESC i Polskiego Towarzystwa Kardiologicznego. Wydłużony QT może świadczyć o ryzyku groźnych komorowych zaburzeń rytmu, np. torsade de pointes, i często jest związany z lekami (neuroleptyki, niektóre antyarytmiki, antybiotyki makrolidowe), zaburzeniami elektrolitowymi (hipokaliemia, hipomagnezemia), wrodzonym zespołem długiego QT. Skrócony QT może pojawiać się np. w hiperkalcemii. W pracowni EKG dobrą praktyką jest mierzenie QT w kilku odprowadzeniach (najczęściej II, V5, V6) i wybór najlepiej widocznego końca załamka T, unikając odprowadzeń z wyraźną załamkowością U. Z mojego doświadczenia warto zawsze powiększyć zapis na ekranie aparatu, żeby dokładnie uchwycić koniec T, bo to tam najczęściej popełnia się błędy pomiarowe. Prawidłowe rozpoznanie odstępu QT, tak jak w tym pytaniu, to podstawa bezpiecznej interpretacji EKG.

Pytanie 32

Na podstawie zapisu badania audiometrycznego rozpoznano u pacjenta uszkodzenie słuchu

A. odbiorcze ucha prawego.

B. przewodzeniowe ucha lewego.

C. przewodzeniowe ucha prawego.

D. odbiorcze ucha lewego.

Rozpoznanie „przewodzeniowe uszkodzenie słuchu ucha prawego” idealnie pasuje do przedstawionego audiogramu. Na wykresie widać, że progi przewodnictwa kostnego dla ucha prawego (linia przerywana) mieszczą się w normie, w okolicy 0–10 dB HL w całym badanym zakresie częstotliwości, natomiast progi przewodnictwa powietrznego (linia ciągła z kropkami) są wyraźnie podwyższone – około 30–40 dB HL. Taka sytuacja, czyli prawidłowe przewodnictwo kostne przy pogorszonym przewodnictwie powietrznym, tworzy tzw. lukę powietrzno–kostną (air–bone gap). W audiometrii przyjmuje się, że luka ≥ 15 dB, obecna w kilku częstotliwościach, jest typowa dla niedosłuchu przewodzeniowego. Z mojego doświadczenia to właśnie ta luka jest najbardziej charakterystycznym, podręcznikowym objawem. W uchu lewym natomiast zarówno przewodnictwo powietrzne, jak i kostne są w granicach normy, więc nie ma podstaw, by mówić o niedosłuchu.
W praktyce technika medycznego interpretacja takiego badania ma konkretne konsekwencje. Niedosłuch przewodzeniowy sugeruje problem w uchu zewnętrznym lub środkowym: zalegająca woskowina, płyn w jamie bębenkowej, perforacja błony bębenkowej, otoskleroza, dysfunkcja kosteczek słuchowych itp. W dobrych standardach postępowania po takim wyniku zaleca się dokładne badanie otoskopowe, ewentualnie tympanometrię oraz konsultację laryngologiczną. Często po usunięciu przeszkody przewodzeniowej (np. woskowiny, wysięku) progi słuchu wracają do normy, co widać potem w kontrolnym audiogramie. Warto też pamiętać o prawidłowym maskowaniu ucha przeciwnego podczas badania przewodnictwa kostnego, żeby wynik rzeczywiście dotyczył badanego ucha. W tym zapisie nie ma cech niedosłuchu odbiorczego (brak podwyższonych progów kostnych), ani mieszanych, więc klasyfikacja jest dość jednoznaczna i zgodna z zasadami diagnostyki audiometrycznej.
Moim zdaniem to jedno z tych badań, gdzie schemat interpretacji jest bardzo klarowny: kostne dobre – powietrzne złe – myślimy przewodzeniowo, zawsze po stronie, gdzie jest luka.

Pytanie 33

Który stan patologiczny został zarejestrowany podczas wykonywania badania EKG?

A. Migotanie komór.

B. Trzepotanie przedsionków.

C. Migotanie przedsionków.

D. Dodatkowe pobudzenia komorowe.

Na zapisanym na rycinie EKG widać wyraźnie miarowy rytm zatokowy, a pomiędzy prawidłowymi zespołami QRS pojawiają się pojedyncze, wcześniejsze, szerokie i zniekształcone zespoły QRS bez poprzedzającej ich fali P. To jest klasyczny obraz dodatkowych pobudzeń komorowych (PVC – premature ventricular complexes). Komorowe pobudzenie przedwczesne powstaje w ektopowym ognisku w mięśniu komór, dlatego przewodzenie nie odbywa się typową drogą przez układ bodźcoprzewodzący, tylko rozchodzi się wolniej przez mięsień – stąd poszerzony, dziwnie wyglądający QRS i zwykle przeciwstawne wychylenie załamka T. Po takim pobudzeniu często obserwuje się tzw. przerwę wyrównawczą. W praktyce, gdy technik opisuje zapis EKG z PVC, powinien zwrócić uwagę na ich częstość (pojedyncze, pary, salwy), morfologię (jednokształtne, wielokształtne) i kontekst kliniczny pacjenta. Pojedyncze PVC u młodej osoby bez objawów zwykle nie są groźne, ale liczne lub w salwach u chorego kardiologicznego mogą wymagać pilnej konsultacji lekarskiej. Z mojego doświadczenia warto od razu zaznaczyć na wydruku fragment z dodatkowymi pobudzeniami, opisać je w protokole i zadbać o poprawną kalibrację (10 mm/mV, 25 mm/s), bo bez tego kardiolog nie będzie miał pełnej informacji do oceny ryzyka arytmii. Dobra praktyka jest też porównanie aktualnego zapisu z wcześniejszym, jeśli jest dostępny – czasem narastanie liczby PVC jest pierwszym sygnałem pogarszającej się funkcji lewej komory lub zaburzeń elektrolitowych.

Pytanie 34

Radiofarmaceutyki stosowane w medycynie nuklearnej powstają dzięki połączeniu radioizotopu

A. z helem.

B. z ligandem.

C. z berylem.

D. z wodorem.

Prawidłowo – kluczowym elementem radiofarmaceutyku jest połączenie radioizotopu z ligandem. Ligand to cząsteczka chemiczna, która „prowadzi” radioizotop do konkretnego narządu, receptora albo procesu metabolicznego w organizmie. Sam radioizotop emituje promieniowanie (np. gamma w scyntygrafii czy pozytony w PET), ale bez ligandu byłby po prostu niespecyficznym źródłem promieniowania, które rozkłada się w organizmie dość chaotycznie. Dopiero dobranie odpowiedniego ligandu pozwala uzyskać tzw. swoistość narządową lub receptorową. W praktyce klinicznej klasycznym przykładem jest 99mTc-MDP używany w scyntygrafii kości – technet-99m to radioizotop, a MDP jest ligandem wiążącym się z tkanką kostną, szczególnie tam, gdzie jest wzmożony metabolizm kostny (np. przerzuty nowotworowe). Podobnie w PET mamy 18F-FDG, gdzie 18F to radioizotop fluoru, a FDG (fluorodeoksyglukoza) jest analogiem glukozy, który gromadzi się w komórkach o wysokim metabolizmie glukozy, np. komórkach nowotworowych lub w aktywnym zapaleniu. Z mojego doświadczenia nauki medycyny nuklearnej wynika, że zrozumienie roli ligandu bardzo ułatwia potem ogarnięcie, dlaczego różne radiofarmaceutyki mają inne wskazania: bo różne ligandy „celują” w inne struktury biologiczne. Standardem postępowania jest projektowanie radiofarmaceutyków właśnie w oparciu o właściwości farmakokinetyczne ligandu (droga podania, czas dystrybucji, metabolizm, wydalanie), a radioizotop dobiera się tak, żeby jego okres półtrwania i rodzaj promieniowania pasowały do planowanego badania lub terapii. W nowoczesnej medycynie nuklearnej coraz większy nacisk kładzie się na tzw. radiofarmaceutyki receptorowe, np. znakowane analogi somatostatyny w guzach neuroendokrynnych czy ligandy dla PSMA w diagnostyce raka prostaty. We wszystkich tych przypadkach fundamentem jest to samo: radioizotop + odpowiednio dobrany ligand tworzą razem skuteczny i bezpieczny radiofarmaceutyk.

Pytanie 35

Na radiogramie uwidoczniono złamanie

A. wyrostka barkowego.

B. obojczyka.

C. wyrostka kruczego.

D. kości ramiennej.

Na przedstawionym radiogramie barku w projekcji AP widoczne jest wyraźne przerwanie ciągłości kostnej w obrębie bliższego końca kości ramiennej, tuż poniżej guzka większego. Linia złamania przebiega poprzecznie, z niewielkim przemieszczeniem odłamów, ale z zachowaną ciągłością stawu ramiennego – głowa kości ramiennej nadal pozostaje w panewce łopatki. Obojczyk, wyrostek barkowy i wyrostek kruczy mają gładkie, równe zarysy korowe, bez cech przerwania, nadłamania czy odwarstwienia okostnej, co jednoznacznie przemawia przeciwko ich uszkodzeniu. W praktyce opisując taki obraz zgodnie z dobrymi standardami radiologicznymi (np. według zaleceń towarzystw ortopedycznych i radiologicznych) podajemy lokalizację złamania (koniec bliższy kości ramiennej), ewentualne przemieszczenie, stopień skrócenia, kąt zagięcia oraz ocenę stawu ramiennego i obojczyka. Moim zdaniem warto też zawsze sprawdzić, czy nie ma typowych powikłań, np. wieloodłamowości w okolicy guzka większego lub złamań patologicznych na tle zmian osteolitycznych. W codziennej pracy technika elektroradiologii ważne jest prawidłowe ułożenie pacjenta – projekcja AP barku powinna pokazywać całą głowę kości ramiennej, panewkę, obojczyk i łopatkę, bo dopiero wtedy można rzetelnie ocenić, czy złamanie dotyczy kości ramiennej, czy np. struktur obręczy barkowej. Dodatkowe projekcje (np. Y łopatkowa, osiowa) są często zlecane przy podejrzeniu zwichnięcia, ale przy typowym złamaniu bliższego końca kości ramiennej obraz AP zwykle już daje rozstrzygającą informację diagnostyczną.

Pytanie 36

Zamieszczony rentgenogram został zarejestrowany podczas wykonania

A. angiografii nerkowej.

B. urografii TK.

C. angiografii nerkowej TK.

D. urografii.

Na obrazie widać klasyczny wynik urografii – czyli badania RTG z dożylnym podaniem jodowego środka cieniującego, który jest wydalany przez nerki i wypełnia układ kielichowo‑miedniczkowy, moczowody oraz pęcherz. Charakterystyczne jest to, że widoczne są obustronnie miedniczki nerkowe i kielichy, zarys moczowodów oraz dobrze wypełniony pęcherz moczowy w projekcji AP. Nie ma tu żadnych przekrojów warstwowych ani typowych artefaktów rekonstrukcji znanych z tomografii komputerowej, tylko pojedynczy obraz płaski, jak klasyczne zdjęcie rentgenowskie. To dokładnie odpowiada urografii dożylnej (IVU, IVP). Moim zdaniem warto zapamiętać, że w urografii obraz jest „konturowy”: widzimy kontrast w drogach moczowych na tle kośćca, bez możliwości oceny przekrojowej miąższu nerki. W praktyce technik radiologii musi pamiętać o sekwencji zdjęć: przeglądowe jamy brzusznej, a następnie zdjęcia po określonym czasie od podania kontrastu (np. 5, 10, 15 minut), czasem dodatkowe projekcje skośne albo zdjęcia późne. Standardy pracowni radiologicznych zalecają też odpowiednie przygotowanie pacjenta – opróżnienie przewodu pokarmowego, nawodnienie, wykluczenie przeciwwskazań do jodowego kontrastu. W odróżnieniu od badań TK tutaj pracujemy z niższą dawką i prostszą aparaturą, ale za to z większym znaczeniem prawidłowego pozycjonowania i kontroli czasu ekspozycji, żeby uchwycić właściwą fazę wydzielniczą nerek. W codziennej praktyce urografia klasyczna jest dziś rzadsza, wypierana przez TK, ale nadal bywa wykonywana, zwłaszcza tam, gdzie dostęp do tomografii jest ograniczony lub gdy chcemy prostą ocenę drożności moczowodów.

Pytanie 37

Na ilustracji przedstawiono ułożenie pacjenta do zdjęcia rentgenowskiego

A. bocznego kciuka.

B. bocznego kości śródręcza.

C. grzbietowo-dłoniowego kości śródręcza.

D. dłoniowo-grzbietowego kciuka.

Prawidłowo rozpoznano ułożenie do projekcji dłoniowo‑grzbietowej kciuka. Na zdjęciu widać, że pacjent ma dłoń ułożoną na detektorze (kaseta / płyta obrazowa) powierzchnią dłoniową do dołu, czyli w stronę lampy rentgenowskiej, a promień centralny pada z kierunku dłoniowego na grzbiet ręki. To właśnie jest klasyczna projekcja dłoniowo‑grzbietowa (PA) dla kciuka. W standardach radiologicznych (również w opisach projekcji wg praktyki szpitalnej i podręczników techniki obrazowania kończyn) przy badaniu kciuka najczęściej wykonuje się dwie podstawowe projekcje: dłoniowo‑grzbietową oraz boczną. Projekcja dłoniowo‑grzbietowa pozwala dobrze ocenić stawy międzypaliczkowe, śródręczno‑paliczkowy, trzeszczki oraz ustawienie kości kciuka względem I kości śródręcza i nadgarstka. Moim zdaniem to jest taka „projekcja wyjściowa” – daje ogólny przegląd osi kciuka i porównywalność badań w czasie. W praktyce technik musi zwrócić uwagę na prawidłową rotację: paznokieć kciuka powinien być w przybliżeniu w płaszczyźnie kasety, bez nadmiernej pronacji czy supinacji, tak żeby nie nakładały się struktury. Częstym patentem jest lekkie odwiedzenie kciuka od pozostałych palców, co też widać na zdjęciu – chodzi o to, żeby wyizolować kości kciuka i uniknąć nałożenia cieni II promienia dłoni. Takie pozycjonowanie stosuje się rutynowo przy urazach (podejrzenie złamania podstawy kciuka, np. Bennetta), przy zmianach zwyrodnieniowych stawu CMC I, a także przy kontroli zrostu po zaopatrzeniu operacyjnym. W dobrze wykonanej projekcji dłoniowo‑grzbietowej możliwa jest też ocena osi obciążenia, co ma znaczenie np. u osób pracujących fizycznie lub sportowców, gdzie biomechanika kciuka jest kluczowa.

Pytanie 38

Elementem pomocniczym w radioterapii, zapewniającym powtarzalność ułożenia w pozycji terapeutycznej, a także unieruchomienie pacjenta, jest

A. osłona.

B. filtr kompensacyjny.

C. bolus.

D. maska termoplastyczna.

Prawidłowo wskazana maska termoplastyczna to w radioterapii klasyczny przykład systemu unieruchomienia i pozycjonowania pacjenta. Jej główna rola nie jest fizyczna modyfikacja wiązki promieniowania, tylko zapewnienie powtarzalnego, stabilnego ułożenia ciała – najczęściej głowy i szyi, czasem także górnej części klatki piersiowej. Maska jest wykonywana indywidualnie: podgrzany materiał termoplastyczny formuje się na twarzy i głowie pacjenta na etapie planowania (TK planistyczna), a po ostygnięciu zachowuje dokładnie ten kształt. Dzięki temu przy każdym kolejnym frakcyjnym napromienianiu pacjent jest układany praktycznie tak samo, w granicach kilku milimetrów, co jest zgodne z wymaganiami dokładności ICRU i standardów ośrodków radioterapii. Z mojego doświadczenia, bez dobrego unieruchomienia nawet najlepszy plan leczenia na akceleratorze traci sens, bo narządy krytyczne mogą dostać wyższą dawkę niż zakładano, a objętość tarczowa będzie napromieniona nierównomiernie. W praktyce klinicznej maski termoplastyczne są obowiązkowym elementem przy nowotworach głowy i szyi, guzach mózgu, czasem przy napromienianiu oczodołu czy podstawy czaszki. Stosuje się je razem z systemami IGRT (obrazowanie przedzabiegowe – np. CBCT), żeby jeszcze dokładniej zweryfikować pozycję. Maska ogranicza też mimowolne ruchy, np. przełykanie czy lekki skręt szyi. Warto zapamiętać, że bolusy, filtry kompensacyjne czy osłony służą głównie do kształtowania rozkładu dawki w objętości, a nie do stabilizacji pacjenta. W dobrych pracowniach zawsze rozróżnia się systemy unieruchomienia (maski, materace próżniowe, podpórki) od elementów modyfikujących wiązkę.

Pytanie 39

W której technice obrazowania zostają zarejestrowane jednocześnie dwa przeciwbieżne kwanty promieniowania gamma o równej energii 511 keV?

A. Tomografii komputerowej.

B. Scyntygrafii dynamicznej.

C. Pozytonowej tomografii emisyjnej.

D. Tomografii emisyjnej pojedynczego fotonu.

Prawidłowa odpowiedź to pozytonowa tomografia emisyjna (PET), bo tylko w tej technice wykorzystuje się zjawisko anihilacji pozyton–elektron i rejestruje się jednocześnie dwa przeciwbieżne fotony gamma o energii 511 keV. W PET radiofarmaceutyk emituje pozytony, które po bardzo krótkiej drodze w tkance zderzają się z elektronami. W wyniku anihilacji masa cząstek zamienia się w energię i powstają dwa kwanty promieniowania gamma lecące w prawie dokładnie przeciwnych kierunkach, każdy właśnie o energii 511 keV. Detektory PET ułożone w pierścień rejestrują te dwa fotony w tzw. koincydencji czasowej. Dzięki temu aparat wie, że zdarzenie pochodzi z jednej linii między dwoma detektorami (linia odpowiedzi – LOR), co pozwala bardzo precyzyjnie odtworzyć rozkład radioznacznika w organizmie. W praktyce klinicznej PET stosuje się głównie w onkologii, kardiologii i neurologii – np. do wykrywania przerzutów nowotworowych, oceny żywotności mięśnia sercowego albo metabolizmu glukozy w mózgu. Moim zdaniem kluczowe jest zapamiętanie, że energia 511 keV i rejestracja koincydencyjna dwóch fotonów to absolutny „podpis” PET, a nie zwykłej scyntygrafii czy SPECT. W dobrej praktyce technik zawsze zwraca uwagę na poprawne ułożenie pacjenta w pierścieniu, stabilność układu koincydencyjnego i kalibrację energii detektorów, bo każdy błąd w tych elementach psuje jakość rekonstrukcji obrazu i może prowadzić do fałszywie dodatnich lub ujemnych ognisk wychwytu.

Pytanie 40

W której pozycji wykonuje się zdjęcie jamy brzusznej u pacjenta z podejrzeniem perforacji żołądka?

A. Stojącej bocznej.

B. Leżącej na plecach.

C. Stojącej AP lub PA.

D. Leżącej na brzuchu.

Prawidłowo wskazana została pozycja stojąca AP lub PA, bo właśnie w tej projekcji najłatwiej uwidocznić wolne powietrze pod kopułami przepony przy podejrzeniu perforacji przewodu pokarmowego, np. żołądka. W pozycji stojącej gaz unosi się ku górze i zbiera się pod przeponą, tworząc charakterystyczny półksiężycowaty przejaśnienie nad wątrobą lub po obu stronach. Dzięki temu na standardowym zdjęciu przeglądowym jamy brzusznej z włączonymi kopułami przepony można szybko wychwycić nawet stosunkowo niewielką ilość wolnego powietrza. W praktyce klinicznej, zgodnie z typowymi zaleceniami radiologicznymi, wykonuje się najczęściej zdjęcie w projekcji AP na stojąco, bo jest technicznie prostsze przy chorych chirurgicznych. Projekcja PA też jest akceptowalna, szczególnie w pracowniach, gdzie standardowo robi się klatkę piersiową w PA i przy okazji obejmuje się górną część jamy brzusznej. Moim zdaniem ważne jest też pamiętanie o odpowiednim doborze parametrów ekspozycji – ekspozycja powinna pozwolić ocenić zarówno zarysy przepony, jak i struktury kostne oraz gaz w jelitach. W dobrych praktykach opisuje się, że u pacjentów, którzy mogą stać, zawsze priorytetem jest właśnie pozycja stojąca, bo znacząco zwiększa czułość badania w kierunku perforacji. Jeśli pacjent nie jest w stanie wstać, alternatywą jest pozycja leżąca na lewym boku z poziomym promieniem (lewoboczna pozycja boczna), ale to już rozwiązanie zastępcze. W testach egzaminacyjnych i w codziennej pracy technika radiologicznego odpowiedź „stojąca AP lub PA” jest traktowana jako standard zgodny z zasadami pozycjonowania w diagnostyce perforacji przewodu pokarmowego, szczególnie żołądka i dwunastnicy.

Rozpocznij nowy egzamin

Powrót do strony głównej