Wyniki egzaminu

Nowy egzamin

Informacje o egzaminie:

Zawód: Technik informatyk
Kwalifikacja: INF.03 - Tworzenie i administrowanie stronami i aplikacjami internetowymi oraz bazami danych
Data rozpoczęcia: 27 kwietnia 2026 13:02
Data zakończenia: 27 kwietnia 2026 13:16

Egzamin zdany!

Wynik: 30/40 punktów (75,0%)

Wymagane minimum: 20 punktów (50%)

Nowe

Analiza przebiegu egzaminu- sprawdź jak rozwiązywałeś pytania

Przebieg egzaminu

Pochwal się swoim wynikiem!

Facebook

X.com

Szczegółowe wyniki:

Pytanie 1

W języku JavaScript przedstawiona poniżej definicja jest definicją
var imiona=["Anna", "Jakub", "Iwona", "Krzysztof"];

A. tablicy.

B. klasy.

C. kolekcji.

D. obiektu.

W języku JavaScript definicja var imiona=["Anna", "Jakub", "Iwona", "Krzysztof"]; przedstawia tablicę, która jest jednym z fundamentalnych typów danych w tym języku. Tablice są używane do przechowywania zbiorów danych w sposób uporządkowany. W tym przypadku tablica imiona przechowuje cztery stringi, każdy reprezentujący imię. Wartością dodaną tablicy jest możliwość dostępu do poszczególnych elementów za pomocą indeksów, które zaczynają się od zera. Na przykład, imiona[0] zwróci \"Anna\", a imiona[1] zwróci \"Jakub\". W praktyce tablice są niezwykle przydatne w programowaniu, ponieważ pozwalają na łatwe zarządzanie i manipulację danymi. Dobrą praktyką jest używanie tablic do przechowywania związków danych, co umożliwia ich efektywne przetwarzanie i iterację za pomocą pętli, co zwiększa czytelność i organizację kodu. Warto również zaznaczyć, że tablice w JavaScript są obiektami, co daje dodatkowe możliwości manipulacji, takie jak metody tablicowe (np. push, pop, map, filter) do operacji na zbiorach danych. Poznanie i zrozumienie tablic jest kluczowe dla każdego programisty, ponieważ są one podstawą wielu algorytmów i struktur danych."

Pytanie 2

Który format graficzny najlepiej nadaje się do zapisu obrazu z przezroczystością do zastosowania w serwisie internetowym?

A. SVG

B. JPG

C. PNG

D. BMP

Format PNG (Portable Network Graphics) jest najlepszym wyborem do zapisu obrazów z przezroczystością przeznaczonych na strony internetowe. PNG obsługuje przezroczystość alpha, co oznacza, że można uzyskać dowolny stopień przezroczystości na pikselach, co jest szczególnie przydatne w przypadku grafik wymagających gładkich przejść lub cieni. Dzięki temu grafiki mogą być umieszczane na różnych tłach bez widocznych krawędzi, co jest kluczowe w designie stron internetowych. Warto również zauważyć, że PNG wykorzystuje kompresję bezstratną, co oznacza, że jakość obrazu nie ulega pogorszeniu podczas zapisu. W praktyce, format PNG jest idealny do logo, ikon, obrazów z tekstem oraz ilustracji, gdzie ważna jest jakość i przezroczystość. Standardy webowe, takie jak WCAG, również zalecają używanie formatów, które zapewniają dostępność, a PNG doskonale wpisuje się w te wymagania, umożliwiając tworzenie estetycznych i funkcjonalnych stron. Ponadto, wsparcie dla formatu PNG jest szerokie, co zapewnia jego uniwersalność w różnych przeglądarkach i na różnych urządzeniach.

Pytanie 3

Fragment skryptu w języku JavaScript umieszczony w ramce

t = "Ala ma kota.";
 s = t.length;

A. przypisze zmiennej s długość tekstu z zmiennej t

B. przypisze zmiennej s zmienną t

C. wyświetli długość tekstu z zmiennej t

D. przypisze zmiennej s część tekstu z zmiennej t, o długości określonej przez zmienną length

Błędne przypuszczenie że kod wyświetli długość napisu ze zmiennej t wynika z niezrozumienia różnicy między przypisaniem a wyświetleniem wartości. W podanym przykładzie zmienna s przechowuje długość napisu ale kod nie zawiera żadnej instrukcji wyświetlenia tej wartości. W JavaScript do wyświetlenia w konsoli wymagane jest użycie funkcji console.log co nie zostało tu zawarte. Następnie błędna odpowiedź dotycząca przypisania fragmentu napisu wskazuje na niezrozumienie zastosowania właściwości length która zwraca całkowitą długość łańcucha a nie jego część. Aby uzyskać fragment łańcucha należałoby użyć metody substring lub slice które tej funkcji tutaj nie ma. Ostatnia błędna odpowiedź sugerująca że zmienna s przechowuje cały napis z t wykazuje brak zrozumienia samego przypisania w kontekście obiektów stringowych w JavaScript. Gdyby celem było przypisanie całego łańcucha należałoby użyć samego t bez length. Zrozumienie różnic w działaniach właściwości i metod w JavaScript jest kluczowe w skutecznym programowaniu i unikania błędów logicznych które mogą prowadzić do nieoczekiwanych rezultatów w działaniu aplikacji.

Pytanie 4

Polecenie colspan służy do łączenia komórek tabeli w poziomie, natomiast rowspan w pionie. Którą z tabel wyświetli poniższy fragment kodu napisany w języku HTML?

<table border="1" cellspacing="0" cellpadding="10">
    <tr>
        <td rowspan="2">&nbsp;</td>
        <td>&nbsp;</td>
    </tr>
    <tr>
        <td>&nbsp;</td>
    </tr>
</table>

A. B.

B. C.

C. A.

D. D.

Dokładnie tak, wybrałeś poprawną odpowiedź. Fragment kodu HTML napisałeś pokazuje tabelę z dwoma wierszami i dwoma komórkami. Pierwsza komórka w pierwszym wierszu ma atrybut rowspan='2', co oznacza, że będzie się rozciągać na dwa wiersze w pionie. Druga komórka w pierwszym wierszu nie ma żadnych specjalnych atrybutów, więc jest standardową komórką. W drugim wierszu jest tylko jedna komórka, gdyż druga komórka jest połączona z pierwszą komórką pierwszego wiersza przez atrybut rowspan. Tabela odpowiadająca opisowi to tabela B, która ma jedną długą komórkę po lewej stronie rozciągającą się na dwa wiersze i dwie krótsze komórki po prawej stronie, po jednej w każdym wierszu. Pamiętaj, że atrybuty rowspan i colspan są bardzo przydatne do tworzenia skomplikowanych layoutów tabel, które nie są możliwe do osiągnięcia przy użyciu standardowych tagów tabeli.

Pytanie 5

Deklaracja typu dokumentu HTML: <!DOCTYPE HTML> wskazuje, że kod został stworzony w wersji

A. 4

B. 6

C. 7

D. 5

Jak wybierasz inne wersje HTML, tak jak 4, 6 czy 7, to widać, że coś tu nie gra, bo nie są one aktualne. HTML 4.01 był popularny, ale od tamtej pory sporo się zmieniło w web devie. Nie ma co ukrywać, HTML4 nie miał wielu opcji, które teraz są standardem w HTML5, jak multimedia czy zaawansowane formularze. Poza tym, HTML6 właściwie nie istnieje jako standard, co może sugerować, że nie masz najnowszych informacji. A co do HTML7, to też nie ma czegoś takiego w planach, więc to wskazuje na pewne nieporozumienie. Trzeba przy tym pamiętać, że brak wiedzy o bieżących standardach może spowodować, że twoje strony będą nietrafione w nowoczesnych przeglądarkach. Z mojego doświadczenia, warto na bieżąco śledzić aktualizacje w tym temacie, żeby tworzyć porządne i użyteczne aplikacje webowe.

Pytanie 6

Tabele: Firmy oraz Zamówienia są ze sobą powiązane relacją jeden do wielu. Aby uzyskać tylko identyfikatory zamówień wraz z odpowiadającymi im nazwami firm dla przedsiębiorstw, których poziom wynosi 4, należy użyć polecenia

A. SELECT Zamówienia.id, nazwa FROM Zamówienia JOIN Firmy ON Zamówienia.Firmy_id = Firmy.id WHERE poziom = 4

B. SELECT Zamówienia.id, nazwa FROM Zamówienia JOIN Firmy WHERE poziom = 4

C. SELECT Zamówienia.id, nazwa FROM Zamówienia JOIN Firmy ON Zamówienia.id = Firmy.id WHERE poziom = 4

D. SELECT id, nazwa FROM Zamówienia JOIN Firmy ON Zamówienia.Firmy_id = Firmy.id WHERE poziom = 4

Odpowiedź numer 2 jest prawidłowa, ponieważ wykorzystuje poprawne połączenie między tabelami Zamowienia i Firmy przy użyciu klucza obcego Firmy_id, co jest zgodne z praktykami projektowania relacyjnych baz danych. Klucz obcy w tabeli Zamowienia wskazuje na klucz główny w tabeli Firmy, co odzwierciedla relację jeden do wielu, gdzie jedna firma może mieć wiele zamówień. Właściwe stosowanie kluczy obcych nie tylko poprawia integralność danych, ale także ułatwia zrozumienie struktury danych. Właściwe użycie klauzuli JOIN z warunkiem ON pozwala na efektywne powiązanie rekordów z obu tabel. Warunek WHERE poziom = 4 pozwala na filtrowanie wyników, co jest kluczowe w analizie danych, umożliwiając wyodrębnienie tylko tych rekordów, które spełniają określone kryteria. Dzięki temu możemy uzyskać zestaw danych zawierający tylko te zamówienia, które pochodzą od firm o określonym poziomie, co jest częstym wymogiem w raportach biznesowych. Praktyczne użycie tego typu zapytań jest niezastąpione w aplikacjach analitycznych i systemach raportowania, gdzie precyzyjne filtrowanie i łączenie danych ma kluczowe znaczenie dla podejmowania decyzji biznesowych. Dbając o zgodność z najlepszymi praktykami, takie zapytania powinny być dobrze testowane i optymalizowane, aby zapewnić ich efektywność w dużych zbiorach danych.

Pytanie 7

W kontekście baz danych, co oznacza termin atrybut?

A. związek między dwoma lub większą liczbą danych

B. wpis w tabeli, który zawiera informacje dotyczące pojedynczego egzemplarza elementu

C. nazwa kolumny w tabeli, która określa konkretną cechę

D. element składający się z charakterystyk opisanych przez kolumny

Twoje odpowiedzi są trochę mylne, bo opierają się na niepoprawnych założeniach o strukturze baz danych. Na przykład, mówienie, że atrybut to obiekt składający się z cech nie jest precyzyjne – atrybut to raczej konkretna kolumna w tabeli. Kolumny to zbiory atrybutów, a nie obiekty. W dodatku, myślenie, że atrybut to jakieś połączenie danych, nie oddaje rzeczywistej definicji atrybutu. Atrybuty to pojedyncze jednostki danych, a nie relacje między różnymi danymi. Relacje tworzy się z pomocą kluczy obcych, nie samych atrybutów. Na koniec, mówienie, że atrybut to rekord tabeli, który zawiera dane o jednym obiekcie, jest błędne. Rekordy to całe instancje, podczas gdy atrybuty to tylko ich elementy. Zrozumienie tego jest naprawdę istotne, żeby dobrze pracować z bazami danych i uniknąć problemów w projektowaniu, co potem wpływa na wydajność i użyteczność bazy.

Pytanie 8

Dostosowanie wyglądu witryny do indywidualnych preferencji użytkownika oraz jego identyfikacja w systemie są możliwe dzięki mechanizmowi

A. łączenia z bazą

B. obiektów DOM

C. cookie

D. formularzy

Wybór formularzy, DOM i łączenia z bazą danych jako sposobów na personalizację strony i identyfikację użytkownika to trochę nieporozumienie. Formularze pozwalają na wysyłanie danych, jak logowanie czy rejestracja, ale same w sobie nie przechowują informacji o użytkownikach. Ich głównym celem jest interakcja z użytkownikiem. Obiekty DOM to właściwie struktura dokumentu HTML i umożliwiają modyfikację elementów na stronie, ale nie służą do identyfikacji użytkownika. Łączenie z bazą danych jest ważne dla przechowywania danych, ale to nie to samo co lokalne przechowywanie, które jest kluczowe dla personalizacji. Jeśli chcesz dobrze projektować aplikacje webowe, warto zrozumieć te różnice, bo błędy mogą się zdarzyć, zwłaszcza jeśli chodzi o cookies.

Pytanie 9

Zgodnie z zasadami ACID dotyczącymi transakcji, wymóg izolacji (ang. isolation) wskazuje, że

A. pod określonymi warunkami dane modyfikowane przez transakcję mogą zostać anulowane

B. po zrealizowaniu transakcji system baz danych będzie w stanie spójności

C. gdy wystąpi konflikt z inną transakcją, obie mogą modyfikować te same dane równocześnie

D. jeśli dwie transakcje są wykonywane równolegle, to zazwyczaj nie zauważają wprowadzanych przez siebie zmian

Izolacja, jako jedno z kluczowych wymagań standardu ACID w kontekście transakcji baz danych, oznacza, że transakcje wykonywane współbieżnie nie wpływają na siebie nawzajem w sposób widoczny. Gdy dwie transakcje są uruchamiane jednocześnie, każda z nich operuje na swoim zestawie danych, nie widząc zmian dokonanych przez drugą do momentu zakończenia transakcji. Dzięki temu, nawet w środowisku o dużym natężeniu operacji, możliwe jest zapewnienie spójności danych. Na przykład, w systemie bankowym, jeśli jeden użytkownik wykonuje przelew, a inny jednocześnie sprawdza stan konta, to proces sprawdzania nie powinien ujawniać niepotwierdzonych jeszcze operacji przelewu. W praktyce, mechanizmy takie jak blokady, czasowe znaczniki (timestamps) oraz protokoły kontroli współbieżności (np. MVCC - Multi-Version Concurrency Control) są wykorzystywane do zapewnienia tej izolacji, co jest fundamentalne dla zachowania integralności danych i poprawności operacji w wielu aplikacjach bazodanowych.

Pytanie 10

Określ złożoność obliczeniową algorytmu prostego (standardowego) wyszukiwania najmniejszej wartości w zestawie liczb?

A. O(n!)

B. O(n2 )

C. O(n)

D. O(n3 )

Algorytm naiwnego wyszukiwania minimum jest dość prosty, bo jego złożoność obliczeniowa to O(n). To znaczy, że im więcej mamy elementów w zbiorze, tym dłużej trwa jego działanie, ale w prosty sposób, czyli liniowo. W praktyce algorytm przeszukuje każdy element, porównując go z innymi, co jest dosyć klasyczne i używane w wielu podstawowych programach. Na przykład, gdy programujemy w Pythonie, możemy użyć pętli do przejścia przez listę, co sprawia, że łatwo to zrozumieć. W branży programistycznej często mówimy o tym w kontekście analizy złożoności obliczeniowej, co czyni go naprawdę istotnym tematem dla każdego programisty. Moim zdaniem, zrozumienie O(n) jest kluczowe, gdy chcemy optymalizować nasz kod i oceniać, jak nasze algorytmy radzą sobie z większymi zbiorami danych. To chyba jeden z podstawowych tematów w inżynierii oprogramowania i analizie danych.

Pytanie 11

W PHP utworzenie oraz przypisanie tablicy asocjacyjnej do zmiennej odbywa się poprzez zapis

A. $tab = array (); $tab[] = array (1, 2, 3, 4);

B. $tab = array (1, 2, 3, 4);

C. $tab = array ("a" => 1, "b" => 2, "c" => 3);

D. $tab = array (array (1, 2), array (3, 4));

Żeby dobrze stworzyć i przypisać zmiennej tablicę asocjacyjną w PHP, trzeba użyć głównie składni, która pozwoli nam przypisać wartości do konkretnych kluczy. Jak mamy zapis $tab = array ("a" => 1, "b" => 2, "c" => 3); to definiujemy tablicę, w której klucze to "a", "b" i "c", a wartości to 1, 2 i 3. Takie tablice asocjacyjne w PHP są naprawdę super, bo ułatwiają zarządzanie danymi, dzięki czemu bez problemu możemy sięgać po wartości używając unikalnych kluczy zamiast nudnych indeksów. Można to sobie wyobrazić na przykładzie aplikacji, gdzie klucze są identyfikatorami użytkowników, a wartości to ich dane. Jest to mega pomocne, szczególnie w dużych projektach, gdyż kod staje się bardziej czytelny i łatwiejszy do naprawy. Tak więc umiejętne korzystanie z tablic asocjacyjnych to kluczowa umiejętność w programowaniu w PHP, a dobrze przypisane wartości do kluczy ułatwiają pracę z danymi.

Pytanie 12

Który z przedstawionych kodów XHTML sformatuje tekst według podanego wzorca?
Ala ma kota
a kot ma Alę

A. Ala ma kota a kot ma Alę

B. Ala ma kota a kot ma Alę

C. Ala ma kota a kot ma Alę

D. Ala ma kota a kot ma Alę

Poprawna odpowiedź to Ala ma kota a kot ma Alę. W tym kodzie XHTML tekst 'Ala ma kota' jest odpowiednio sformatowany dzięki zastosowaniu znaku , który definiuje tekst pogrubiony, oraz , który oznacza tekst kursywą. Ponadto jest używane do wstawienia przerwy w linii, co jest zgodne z praktykami formatowania tekstu w HTML/XHTML. Zgodnie ze standardami W3C, XHTML jest stricte oparty na XML, co oznacza, że wszystkie elementy muszą być poprawnie zagnieżdżone i zamknięte. Użycie w drugiej części tekstu jest poprawne, ponieważ wskazuje na pewną formę wyróżnienia, a jednocześnie zachowuje semantykę. Przy tworzeniu stron internetowych ważne jest, aby formatowanie tekstu było zarówno estetyczne, jak i zgodne z regułami semantycznymi, co ta odpowiedź spełnia. Przykładowo, tekst ten można umieścić w dowolnym dokumencie HTML, aby zachować poprawne formatowanie, co wpływa na czytelność.

Pytanie 13

Która z poniższych instrukcji jest równoważna z poleceniem switch w języku PHP?

switch ($liczba) { 
    case 10: 
    case 20: $liczba++; break; 
    default: $liczba = 0; 
} 

Instrukcja 1. 
 if ($liczba==10) 
    $liczba++; 
else 
    $liczba = 0; 

Instrukcja 2. 
 if ($liczba==10 or $liczba==20) 
    $liczba++; 
else 
    $liczba = 0; 

Instrukcja 3. 
 if ($liczba==10 or $liczba==20) 
    $liczba++; 

Instrukcja 4. 
 if ($liczba==10 and $liczba==20) 
    $liczba++; 
else 
    $liczba = 0;

A. Polecenie 1

B. Polecenie 2

C. Polecenie 4

D. Polecenie 3

Instrukcja switch w języku PHP pozwala na wykonywanie różnych bloków kodu w zależności od wartości wyrażenia. W przykładzie, instrukcja switch sprawdza zmienną $liczba. Jeśli $liczba wynosi 10 lub 20, zostaje zwiększona o 1, natomiast w każdym innym przypadku przypisana jest wartość 0. Instrukcja 2 jest równoważna, ponieważ używa operatora or, co oznacza, że warunek zostanie spełniony, jeśli $liczba wynosi 10 lub 20, co dokładnie odwzorowuje logikę switch. Kluczowe jest zrozumienie, że operator or jest zgodny z wymaganiami logicznymi dla tego problemu, umożliwiając zwiększenie wartości zmiennej w obu przypadkach. Takie podejście jest zgodne z dobrymi praktykami programistycznymi, pozwalając na przejrzystość i efektywność kodu. Zrozumienie różnicy między operatorami and, or oraz or pozwala na bardziej elastyczne i zrozumiałe konstrukcje logiczne w programowaniu komercyjnym. Praktyka ta jest szczególnie ważna w optymalizowaniu warunkowych bloków kodu w dużych projektach.

Pytanie 14

Poziom izolacji transakcji Repeatable Read (tryb powtarzalnego odczytu) używany przez MS SQL jest związany z problemem

A. niepowtarzalnych odczytów

B. odczytów widm

C. brudnych odczytów

D. utraty aktualizacji

Odpowiedź 'odczytów widm' jest właściwa, ponieważ poziom izolacji transakcji Repeatable Read zapobiega brudnym odczytom i niepowtarzalnym odczytom, ale nie rozwiązuje problemu odczytów widm. Odczyty widmowe występują, gdy w czasie trwania transakcji inne transakcje mogą dodać nowe wiersze, które spełniają kryteria zapytania tej transakcji, co prowadzi do sytuacji, w której transakcja widzi różne dane w kolejnych odczytach. W praktyce, implementując poziom izolacji Repeatable Read, aplikacje muszą być świadome tego, że mogą wystąpić takie sytuacje, co może prowadzić do nieprzewidywalnych wyników. Przykładowo, jeśli jedna transakcja odczytuje zestaw danych, a inna transakcja w międzyczasie dodaje nowe rekordy, to podczas kolejnego odczytu pierwsza transakcja może zobaczyć te nowe rekordy, co jest problemem. Z tego powodu standardy i dobre praktyki w projektowaniu aplikacji bazodanowych zalecają używanie bardziej ścisłych poziomów izolacji, takich jak Serializable, kiedy to konieczne, aby uniknąć takich problemów. Warto zwrócić uwagę, że stosowanie odpowiednich poziomów izolacji jest kluczowe dla zapewnienia spójności i integralności danych, co jest niezbędne w większości nowoczesnych aplikacji bazodanowych.

Pytanie 15

Jakiego języka należy użyć do stworzenia aplikacji internetowej, która działa po stronie klienta?

A. JavaScript

B. Python

C. Perl

D. PHP

JavaScript jest językiem programowania, który został stworzony z myślą o interakcji z przeglądarkami internetowymi, co czyni go idealnym wyborem do implementacji aplikacji internetowych po stronie klienta. Dzięki swojej wszechstronności, JavaScript umożliwia dynamiczne manipulowanie elementami DOM, obsługę zdarzeń oraz komunikację z serwerem za pomocą AJAX. Umożliwia również korzystanie z nowoczesnych frameworków i bibliotek, takich jak React, Angular czy Vue.js, które przyspieszają proces tworzenia złożonych interfejsów użytkownika. Oprócz tego, JavaScript jest standardowym językiem skryptowym dla większości przeglądarek, co zapewnia jego szeroką kompatybilność i dostępność. Przykładem zastosowania JavaScript w aplikacjach internetowych może być formularz kontaktowy, który bez przeładowania strony waliduje dane wprowadzone przez użytkownika lub dynamicznie aktualizuje zawartość strony w odpowiedzi na interakcje użytkownika. Warto również zaznaczyć, że JavaScript jest wspierany przez ECMAScript, standard, który regularnie aktualizuje i rozwija jego możliwości, co sprawia, że jest on nie tylko podstawą wielu aplikacji internetowych, ale także kluczowym narzędziem w ekosystemie programistycznym.

Pytanie 16

W edytorze grafiki rastrowej funkcja „dodaj kanał alfa” umożliwia

A. ustawienie prawidłowego balansu bieli

B. powiększenie głębi ostrości obrazu

C. wyostrzenie krawędzi obrazu

D. wprowadzenie warstwy z przezroczystością

Dodanie kanału alfa w edytorze grafiki rastrowej to w zasadzie otworzenie drzwi do pracy z przezroczystością w obrazie. Kanał alfa jest dodatkową składową pikseli, która oprócz wartości RGB określa też poziom przejrzystości danego fragmentu grafiki. Moim zdaniem, to jeden z kluczowych elementów, jeśli chcesz przygotować grafikę do profesjonalnych zastosowań, np. do webdesignu, gier czy produkcji materiałów do druku z efektem nakładania. Standardowym przykładem jest sytuacja, gdy przygotowujesz logo i zależy Ci, żeby tło było przezroczyste – wtedy bez kanału alfa ani rusz. W praktyce, po dodaniu kanału alfa możesz wymazywać fragmenty lub stosować selektywne przezroczystości, co daje mnóstwo kreatywnych możliwości. To taka podstawa, bez której ciężko wyobrazić sobie pracę z warstwami, maskami czy efektami blendingu. Z mojego doświadczenia, osoby zaczynające pracę z grafiką często nie zdają sobie sprawy, jak ważne jest świadome zarządzanie przezroczystością – a kanał alfa właśnie to umożliwia. Nawet w najpopularniejszych formatach plików, jak PNG, obsługa kanału alfa jest już praktycznie standardem branżowym. Warto też wiedzieć, że w formatach takich jak JPEG tego nie uzyskasz, bo nie obsługują przezroczystości. Tak więc, jeśli planujesz pracę z grafiką wielowarstwową, przygotowywanie sprite’ów czy nowoczesnych UI, kanał alfa to absolutna podstawa, nie tylko bajer.

Pytanie 17

W języku SQL używanym przez bazę danych MySQL atrybut UNIQUE w poleceniu CREATE TABLE

A. jest używany, jeżeli wartości w danej kolumnie nie mogą się powtarzać

B. wymusza niepowtarzalne nazwy kolumn tabeli

C. jest stosowany jedynie w przypadku kolumn liczbowych

D. uniemożliwia wprowadzenie wartości NULL

W pierwszej niepoprawnej odpowiedzi wspomniano o wymogu unikatowości nazw pól tabeli. To stwierdzenie jest błędne, ponieważ atrybut UNIQUE nie dotyczy nazw kolumn, lecz wartości przechowywanych w tych kolumnach. W SQL możemy mieć wiele kolumn w tabeli o tej samej nazwie, o ile są one częścią różnych tabel. Zatem, atrybut UNIQUE nie ma wpływu na nazywanie kolumn, a jego głównym celem jest zapewnienie unikalności danych. Kolejną nieprawidłową informacją jest stwierdzenie, że atrybut UNIQUE blokuje możliwość wpisania wartości NULL. W rzeczywistości, w MySQL atrybut UNIQUE pozwala na wprowadzenie wartości NULL, ponieważ wartość NULL jest traktowana jako brak danych, co oznacza, że różne rekordy mogą mieć NULL jako wartość w kolumnie oznaczonej przez UNIQUE. Wreszcie, twierdzenie, że atrybut UNIQUE jest stosowany tylko w przypadku pól liczbowych, jest również fałszywe. Atrybut UNIQUE można zastosować do dowolnego typu danych, w tym tekstowych, datowych czy liczbowych. W praktyce, atrybut ten może być używany w różnych kontekstach, aby zapewnić unikalność danych w każdej kolumnie, niezależnie od ich typów.

Pytanie 18

Kod przedstawiony poniżej został napisany w języku JavaScript. W zdefiniowanym obiekcie metoda to element o nazwie

 var obj1 = {
    czescUlamkowa: 10,
    czescCalkowita: 20,
    oblicz: function () { ... }
}

A. obj1

B. oblicz

C. czescCalkowita

D. czescUlamkowa

Odpowiedź 'oblicz' jest poprawna, ponieważ w przedstawionym kodzie JavaScript to właśnie ta właściwość jest metodą obiektu 'obj1'. Metoda to funkcja zdefiniowana w kontekście obiektu, która może operować na danych przechowywanych w tym obiekcie. W tym przypadku, 'oblicz' definiuje funkcję, której szczegóły nie zostały pokazane (zaznaczone jako '…'), ale można domyślić się, że jej zadaniem jest wykonanie pewnych operacji na wartościach 'czescUlamkowa' i 'czescCalkowita'. Praktyczne zastosowanie metod obiektowych polega na umożliwieniu organizacji kodu w sposób, który łączy dane i operacje na tych danych, co jest zgodne z zasadami programowania obiektowego. Dzięki temu kod staje się bardziej czytelny, łatwiejszy w utrzymaniu i rozwoju. Dobre praktyki w JavaScript podkreślają znaczenie metod w obiektach, co pozwala na lepsze modelowanie rzeczywistych problemów, jak na przykład obliczanie wartości matematycznych w aplikacjach webowych, gdzie metody obiektowe zapewniają modularność i reusability kodu.

Pytanie 19

SELECT count(*) FROM Uczniowie WHERE srednia = 5;

Wynikiem uruchomienia przedstawionego zapytania SQL jest:

A. Liczba uczniów, których średnia ocen wynosi 5.

B. Liczba wszystkich uczniów.

C. Suma ocen uczniów, których średnia ocen wynosi 5.

D. Średnia ocen wszystkich uczniów.

Poprawnie – to zapytanie zwraca liczbę uczniów, których kolumna „srednia” ma wartość równą dokładnie 5. Funkcja agregująca COUNT(*) w SQL nie liczy sumy ani średniej, tylko po prostu zlicza wiersze spełniające warunek w klauzuli WHERE. W tym przypadku tabela Uczniowie jest filtrowana warunkiem srednia = 5, więc do liczenia trafiają wyłącznie rekordy uczniów, którzy mają średnią ocen równą 5. Dopiero na takim przefiltrowanym zbiorze wykonywany jest COUNT(*), który zwraca jedną liczbę – ile takich rekordów istnieje. Moim zdaniem to jedno z najczęściej używanych połączeń: WHERE + COUNT(*), bo w praktyce non stop chcemy wiedzieć „ile jest elementów spełniających warunek”. W raportach, panelach administracyjnych, dashboardach – np. ile jest klientów z określonym statusem, ilu użytkowników ma aktywne konto, ilu pracowników ma premię powyżej jakiegoś progu itd. Warto też zauważyć, że COUNT(*) liczy wszystkie wiersze, niezależnie od tego, czy jakieś inne kolumny są NULL, a kluczowe jest tylko to, że warunek WHERE jest spełniony. Dobrą praktyką jest zawsze dokładne określanie warunku filtrowania, bo drobna zmiana, np. srednia >= 5 zamiast srednia = 5, całkowicie zmienia znaczenie zapytania. W projektowaniu baz danych i zapytań SQL takie precyzyjne myślenie o warunkach i funkcjach agregujących jest absolutną podstawą profesjonalnej pracy z danymi.

Pytanie 20

Ile razy należy użyć instrukcji warunkowej, aby wdrożyć w danym języku programowania przedstawiony algorytm?

A. Jednokrotnie

B. Czterokrotnie

C. Trzykrotnie

D. Dwukrotnie

Aby prawidłowo zaimplementować algorytm przedstawiony na diagramie, musisz zrozumieć jego strukturę. Diagram pokazuje dwa punkty decyzyjne, co wskazuje na konieczność użycia dwóch instrukcji warunkowych w kodzie. Każda instrukcja warunkowa odpowiada jednemu z tych punktów decyzyjnych. W praktyce, instrukcje warunkowe są kluczowe w programowaniu, pozwalając na podejmowanie decyzji i wykonywanie różnych działań w zależności od spełnienia określonych warunków. Można to zobrazować za pomocą języków programowania takich jak Python czy C++, gdzie 'if', 'else if' oraz 'else' są standardowymi konstrukcjami używanymi do tego celu. Warto zauważyć, że implementując algorytm, należy również zwrócić uwagę na poprawne użycie bloków kodu zagnieżdżonych w instrukcjach warunkowych, co jest dobrą praktyką programistyczną. Dzięki temu kod jest bardziej czytelny i łatwiejszy w utrzymaniu, co jest zgodne z zasadami czystego kodu i standardami branżowymi.

Pytanie 21

Jakie zapytanie SQL dotyczące tabeli pracownicy, której struktura to: id, imie, nazwisko, plec, zarobek, pozwoli na osobne obliczenie średniego wynagrodzenia kobiet oraz średniego wynagrodzenia mężczyzn?

A. SELECT AVG(zarobek) FROM pracownicy AS sredni_zarobek

B. SELECT AVG(zarobek) FROM pracownicy WHERE plec='k' AND plec='m'

C. SELECT AVG(zarobek) FROM pracownicy GROUP BY plec HAVING plec='k' AND plec='m'

D. SELECT AVG(zarobek) FROM pracownicy GROUP BY plec

Poprawne zapytanie SQL, które oblicza średni zarobek osobno dla kobiet i mężczyzn, to SELECT AVG(zarobek) FROM pracownicy GROUP BY plec. Użycie funkcji AVG() pozwala na obliczenie średniej wartości kolumny 'zarobek', a GROUP BY plec umożliwia grupowanie wyników według wartości w kolumnie 'plec', co w tym przypadku oznacza grupowanie według płci. W rezultacie zapytanie zwróci dwie średnie: jedną dla kobiet (plec='k') i drugą dla mężczyzn (plec='m'). To podejście jest zgodne ze standardem SQL, który pozwala na agregację danych w oparciu o różne grupy. Przykładowo, jeśli tabela 'pracownicy' zawiera dane z różnymi zarobkami dla kobiet i mężczyzn, to to zapytanie da nam jasny obraz różnic w wynagrodzeniach, co może być cenne dla analiz społecznych i ekonomicznych. Analiza danych w taki sposób jest kluczowa w zarządzaniu zasobami ludzkimi oraz w tworzeniu strategii wynagrodzeń.

Pytanie 22

Model reprezentacji kolorów z parametrami: hue, saturation i value, to

A. RGB

B. HSV

C. CMY

D. CMYK

Odpowiedź HSV (Hue, Saturation, Value) jest poprawna, ponieważ ten model opisu przestrzeni barw koncentruje się na trzech kluczowych parametrach: odcieniu, nasyceniu i jasności. Odcień odnosi się do rzeczywistego koloru, nasycenie informuje o intensywności koloru, a jasność wskazuje na jego jasność. Model HSV jest szczególnie użyteczny w aplikacjach graficznych oraz podczas pracy z grafiką komputerową, ponieważ jest bardziej intuicyjny dla ludzi, niż inne modele, takie jak RGB czy CMYK. Przykładem zastosowania modelu HSV jest edytor graficzny, gdzie użytkownik może łatwo dostosować kolor, manipulując tymi trzema parametrami. Standardy branżowe, takie jak Adobe Photoshop, implementują ten model, co pozwala na efektywne tworzenie i edytowanie kolorów. Dodatkowo, model HSV jest używany w programowaniu komputerowym do tworzenia efektów wizualnych, gdzie precyzyjne dostosowanie kolorów jest kluczowe.

Pytanie 23

Znacznik w języku HTML ma na celu

A. dodanie grafiki

B. określenie formularza

C. zmianę czcionki na kursywę

D. ustalenie nagłówka w treści

Znacznik w języku HTML jest używany do formatowania tekstu, aby uzyskać efekt pochylonego kroju pisma. Jest to element semantyczny, który wprowadza do dokumentu wizualną różnicę, ale także ma swoje miejsce w kontekście znaczeniowym. Użycie może wskazywać na zmianę intonacji w tekście, taką jak nazwy książek, filmów, czy obcych wyrazów. W standardach HTML5, jest zalecany do użytku, aby wyróżnić elementy tekstowe w sposób, który jest zgodny z zasadami dostępności i semantyki. Przykład zastosowania: W książce W pustyni i w puszczy autorstwa Henryka Sienkiewicza.... Oznaczanie tekstu w ten sposób wspiera nie tylko estetykę strony, ale również poprawia doświadczenie użytkowników korzystających z technologii asystujących, które mogą interpretować znaczenie tak oznaczonego tekstu. Warto również pamiętać o odpowiednich stylach CSS, które można zastosować do tego znacznika, aby dostosować jego wygląd do reszty witryny.

Pytanie 24

W SQL, aby usunąć wszystkie rekordy z tabeli, ale zachować jej strukturę, należy użyć polecenia:

A. TRUNCATE

B. DELETE FROM

C. REMOVE

D. DROP TABLE

W SQL, aby usunąć wszystkie rekordy z tabeli, ale zachować jej strukturę, używamy polecenia <code>DELETE FROM</code>. To polecenie jest częścią języka manipulacji danymi (DML) i pozwala na usunięcie danych bez usuwania samej tabeli. Warto zwrócić uwagę, że <code>DELETE FROM</code> może być użyte z klauzulą <code>WHERE</code>, aby usunąć tylko wybrane rekordy, ale bez tej klauzuli usunie wszystkie wiersze z tabeli. Zaletą tego podejścia jest to, że struktura tabeli, jej indeksy i inne atrybuty pozostają nienaruszone. Ponadto, polecenie <code>DELETE FROM</code> jest transakcyjne, co oznacza, że można je wycofać w ramach sesji transakcyjnej, co może być przydatne w przypadku błędów lub zmian w decyzji. Użycie tego polecenia jest zgodne z dobrymi praktykami zarządzania danymi, szczególnie w sytuacjach, gdy chcemy jedynie zresetować zawartość tabeli bez jej usuwania z bazy danych.

Pytanie 25

Jakie wyniki zostaną wyświetlone po wykonaniu podanej w ramce kwerendy SQL SELECT na tabeli pracownicy, która zawiera rekordy?

id	imie	nazwisko	pensja
1	Anna	Kowalska	3400
2	Monika	Nowak	1300
3	Ewelina	Nowakowska	2600
4	Anna	Przybylska	4600
5	Maria	Kowal	2200
6	Ewa	Nowacka	5400

SELECT SUM(pensja) FROM pracownicy WHERE pensja > 4000;

A. Kwota 10000, co stanowi sumę pensji pracowników o id=4 i id=6

B. Kwota 19500, czyli suma wszystkich pensji zatrudnionych

C. Dwie kwoty: 4600 oraz 5400, jako wynagrodzenia pracowników przekraczające 4000

D. Kwota 5400, co oznacza najwyższą pensję wśród pracowników

W zapytaniu SQL użyto funkcji agregującej SUM, która służy do sumowania wartości w określonej kolumnie. Klauzula WHERE ogranicza zbiór rekordów do tych, które spełniają dany warunek. W tym przypadku, pensja musi być większa niż 4000. Analizując tabelę, znajdujemy dwie osoby z pensjami spełniającymi ten warunek: pracownik o id=4 z pensją 4600 oraz pracownik o id=6 z pensją 5400. SUM(4600 + 5400) daje 10000. Prawidłowe zrozumienie wykorzystania funkcji agregujących w SQL jest kluczowe w analizie danych i raportowaniu. Jest to standardowa praktyka w branży IT, gdzie analiza danych jest podstawą przy podejmowaniu decyzji biznesowych. Funkcje agregujące, takie jak SUM, AVG, MAX, są fundamentalnymi narzędziami analitycznymi w bazach danych. Przy pracy nad większymi zbiorami danych, takie zapytania pomagają szybko uzyskać podsumowania, co jest nieocenione w analizie finansowej czy tworzeniu raportów zarządczych.

Pytanie 26

Który z przedstawionych ciągów znaków nie pasuje do wzorca wyrażenia regularnego określonego poniżej?

(([A-ZŁŻ][a-ząęóźżćńś]{2,})(-[A-ZŁŻ][a-ząęóźżćńś]{2,})?)

A. Nowakowska-Kowalska

B. Jelenia Góra

C. Kowalski

D. Kasprowicza

Wzorce wyrażeń regularnych stosowane są do dokładnego dopasowywania lub przekształcania tekstu. Podany wzorzec wymaga, by ciąg tekstu zaczynał się dużą literą, po której następuje co najmniej dwie małe litery, opcjonalnie kontynuowane przez myślnik i kolejną sekwencję dużej i co najmniej dwóch małych liter. Błędem jest uznanie za poprawne ciągów zawierających odstęp, jak Jelenia Góra, który nie spełnia tego wymogu, gdyż spacja nie jest dozwolona w środku wzorca. Typowym błędnym przekonaniem jest myślenie, że każda sekwencja zaczynająca się dużą literą będzie pasować, co nie jest prawdą, ponieważ struktura musi być jednorodna bez przerw, takich jak spacje. Wyrażenia regularne są użyteczne w programowaniu przy walidacji danych wejściowych, gdzie musimy sprawdzić, czy dane spełniają określone kryteria. Często stosuje się je do filtrowania danych lub wyszukiwania specyficznych informacji w ciągach tekstowych. Zrozumienie ich logiki pomaga unikać błędów i skutecznie analizować tekst, co jest kluczowe w pracy z danymi w IT. Praktyka z wyrażeniami regularnymi pozwala lepiej kontrolować i przetwarzać skomplikowane struktury tekstowe, co jest nieocenioną umiejętnością w zawodach związanych z programowaniem i analizą danych.

Pytanie 27

Zaprezentowano kod dla tabeli 3x2. Jaką modyfikację należy wprowadzić w drugim wierszu, aby tabela przypominała tę z obrazka, gdzie wiersz jest niewidoczny?

<table>
    <tr>
        <td style="border: solid 1px;">Komórka 1</td>
        <td style="border: solid 1px;">Komórka 2</td>
    </tr>
    <tr>
        <td style="border: solid 1px;">Komórka 3</td>
        <td style="border: solid 1px;">Komórka 4</td>
    </tr>
    <tr>
        <td style="border: solid 1px;">Komórka 5</td>
        <td style="border: solid 1px;">Komórka 6</td>
    </tr>
</table>

/efekt jest na obrazie - nie dołączam - nie analizuj/

A. <pre class="code-block"><tr style="display: table-cell"></pre>

B. <pre class="code-block"><tr style="visibility: hidden"></pre>

C. <pre class="code-block"><tr style="display: none"></pre>

D. <pre class="code-block"><tr style="clear: none"></pre>

Zastosowanie niewłaściwych właściwości CSS w tabelach może prowadzić do niezamierzonych efektów wizualnych i funkcjonalnych. 'Display: none' usunąłby wiersz z układu dokumentu, co skutkowałoby przesunięciem w górę wierszy poniżej. To podejście jest użyteczne, gdy element powinien być całkowicie usunięty z przestrzeni wizualnej i układu, ale nie spełniałoby celu przedstawionego w pytaniu, gdzie układ ma pozostać niezmieniony. Z kolei 'clear: none' jest właściwością CSS dotyczącą floatów, a nie widoczności, co oznacza, że nie miałoby żadnego wpływu na wyświetlanie wiersza tabeli. Jest to typowy błąd polegający na myleniu właściwości CSS w kontekście ukrywania elementów. Właściwość 'display: table-cell' jest stosowana dla elementów traktowanych jako komórki tabeli, co nie jest odpowiednie dla wierszy tabeli. Wybierając tę właściwość, użytkownik mógłby mylnie sądzić, że ma to wpływ na widoczność, podczas gdy w rzeczywistości zmienia jedynie sposób renderowania elementu. Prawidłowe rozumienie różnic między 'visibility' a 'display' jest kluczowe w tworzeniu przewidywalnych i stabilnych interfejsów użytkownika, co jest jednym z fundamentów dobrego projektowania front-endu. Wybór niewłaściwego podejścia do ukrywania elementów może prowadzić do niepożądanych zmian w interfejsie, co wpływa na użyteczność i estetykę strony.

Pytanie 28

Jakie polecenie pozwala na kontrolowanie oraz optymalizację bazy danych?

A. mysqlshow

B. mysqldump

C. mysqlimport

D. mysqlcheck

Odpowiedź 'mysqlcheck' jest poprawna, ponieważ jest to narzędzie służące do sprawdzania i optymalizacji baz danych MySQL. Umożliwia ono użytkownikom weryfikację integralności tabel, a także optymalizację struktury bazy danych, co jest kluczowe dla zapewnienia jej wydajności. Funkcja ta jest niezwykle przydatna w przypadku dużych baz danych, gdzie regularne sprawdzanie i optymalizacja mogą znacząco wpłynąć na szybkość wykonywania zapytań. W praktyce, mysqlcheck można uruchomić z różnymi opcjami, na przykład '-a' do automatycznej optymalizacji, co pozwala na zautomatyzowanie procesu konserwacji bazy. Ponadto, zgodnie z zaleceniami dobrych praktyk w zarządzaniu bazami danych, regularne korzystanie z mysqlcheck może pomóc w identyfikacji potencjalnych problemów przed ich eskalacją, co z kolei minimalizuje ryzyko awarii systemu i utraty danych.

Pytanie 29

Podczas definiowania pola id w tabeli MySQL użyto AUTO_INCREMENT. Co to oznacza?

id int NOT NULL AUTO_INCREMENT

A. wartości dla tego pola będą generowane automatycznie przy dodawaniu nowego rekordu do bazy

B. wartość pola id zostanie nadana automatycznie przez bazę i będzie to losowo wygenerowana liczba całkowita

C. pole id może przyjmować takie wartości jak: NULL, 1, 2, 3, 4 i tak dalej

D. możliwe jest dodanie rekordu z dowolną wartością pola id

Pole z definicją AUTO_INCREMENT w MySQL oznacza że podczas dodawania nowego rekordu do tabeli wartość tego pola jest automatycznie zwiększana najczęściej o jeden począwszy od wartości startowej. To zachowanie jest szczególnie przydatne w przypadku kluczy głównych gdzie unikalność jest wymagana. Jeśli mamy tabelę użytkowników i chcemy przypisać każdemu unikalny identyfikator możemy użyć AUTO_INCREMENT na kolumnie id. W ten sposób baza danych sama zadba o to by każda nowa wartość id była większa od poprzedniej co zapewnia automatyczne nadawanie kolejnych niepowtarzalnych wartości. Taka funkcjonalność jest zgodna z praktykami tworzenia baz danych i ułatwia zarządzanie danymi oraz ich integralność. Jest to również optymalizacja pod kątem wydajności ponieważ pozwala na szybkie dodawanie rekordów bez potrzeby ręcznego określania wartości klucza głównego. Dodatkowo zapewnia uporządkowane numerowanie rekordów co jest korzystne przy analizach i raportowaniu

Pytanie 30

W bazach danych typ DECIMAL jest przeznaczony do przechowywania

A. liczb zapisanych w systemie binarnym.

B. danych napisowych o określonej długości.

C. liczb rzeczywistych zmiennoprzecinkowych.

D. liczb rzeczywistych stałoprzecinkowych.

W tym pytaniu łatwo się złapać na skojarzeniach z innymi typami danych, dlatego warto sobie to porządnie poukładać. Typ DECIMAL nie ma nic wspólnego z „liczbami zapisanymi w systemie binarnym” w takim sensie, w jakim często myśli się o typach zmiennoprzecinkowych. Oczywiście fizycznie wszystko i tak jest binarne, ale chodzi o model reprezentacji logicznej. Klasyczne typy zmiennoprzecinkowe (FLOAT, DOUBLE) trzymają wartość w formacie binarnym IEEE 754, co powoduje znane problemy z dokładnością, np. 0.1 + 0.2 ≠ 0.3 idealnie. DECIMAL jest zaprojektowany właśnie po to, żeby unikać tych błędów i zapewnić precyzyjną reprezentację dziesiętną z określoną liczbą miejsc po przecinku. Dlatego utożsamianie DECIMAL z „typem binarnym” albo ogólnie z „liczbami w systemie binarnym” to takie lekkie pomieszanie poziomów abstrakcji. Kolejna pułapka to traktowanie DECIMAL jako typu do przechowywania danych napisowych. Dane tekstowe o określonej długości trzymamy w typach CHAR(n) lub VARCHAR(n). One przechowują ciągi znaków, a nie wartości numeryczne, więc nie wykonamy na nich sensownie operacji arytmetycznych, agregacji typu SUM, AVG itp. Oczywiście czasem ktoś z lenistwa zapisuje np. kwoty jako VARCHAR, ale to jest sprzeczne z dobrymi praktykami projektowania schematu bazy i potem mści się przy raportach i walidacji. Częsty błąd myślowy polega też na wrzuceniu wszystkich „liczb z przecinkiem” do jednego worka i uznaniu, że to zawsze są liczby zmiennoprzecinkowe. W rzeczywistości w SQL rozróżniamy typy przybliżone (FLOAT, DOUBLE, REAL) i typy dokładne (DECIMAL, NUMERIC). Te pierwsze są dobre do obliczeń naukowych, pomiarów, gdzie dopuszczalne jest małe odchylenie, za to są szybsze i mniej pamięciożerne. Te drugie, stałoprzecinkowe, są stosowane tam, gdzie ważna jest bezwzględna poprawność wartości dziesiętnej, np. finanse, księgowość, rozliczenia magazynowe. Traktowanie DECIMAL jako „liczby rzeczywistej zmiennoprzecinkowej” zaciera tę bardzo ważną granicę. Z mojego doświadczenia w projektach komercyjnych wybór między DECIMAL a FLOAT/DOUBLE to jedno z kluczowych miejsc, gdzie początkujący projektanci baz popełniają błędy. Jeśli typ dobierzemy źle, to później pojawiają się trudne do wytłumaczenia różnice groszowe, błędne sumy w raportach, problemy z porównaniami w WHERE. Dlatego warto zapamiętać: DECIMAL to liczby rzeczywiste stałoprzecinkowe, z dokładnie określoną precyzją i skalą, a nie typ tekstowy ani przybliżony typ binarny.

Pytanie 31

Aby zmienić strukturę już istniejącej tabeli przy użyciu zapytania SQL, należy użyć kwerendy

A. UPDATE

B. ALTER TABLE

C. CREATE TABLE

D. INSERT INTO

Odpowiedź 'ALTER TABLE' jest poprawna, ponieważ ta kwerenda jest używana do modyfikacji struktury istniejącej tabeli w bazach danych SQL. Dzięki komendzie ALTER TABLE można dodawać nowe kolumny, usuwać istniejące kolumny, zmieniać typy danych kolumn, a także modyfikować ograniczenia (constraints) dotyczące tabeli. Dla przykładu, aby dodać nową kolumnę 'wiek' do tabeli 'pracownicy', można użyć następującej kwerendy: 'ALTER TABLE pracownicy ADD wiek INT;'. Warto również wspomnieć, że ALTER TABLE może być używane w różnych systemach zarządzania bazami danych, takich jak MySQL, PostgreSQL czy SQL Server, co czyni go uniwersalnym narzędziem w pracy z bazami danych. Podczas modyfikacji tabeli należy jednak zachować ostrożność, aby nie wprowadzić niezgodności w aplikacjach korzystających z tej tabeli. Praktyką zalecaną jest wykonywanie kopii zapasowej danych przed wprowadzeniem większych zmian. Zrozumienie tej komendy i jej zastosowania jest kluczowe dla efektywnego zarządzania danymi w systemach bazodanowych.

Pytanie 32

W językach programowania o układzie strukturalnym, aby przechować dane o 50 uczniach (ich imionach, nazwiskach oraz średniej ocen), konieczne jest zastosowanie

A. klasy z 50 elementami typu tablicowego

B. tablicy z 50 elementami o składowych strukturalnych

C. tablicy z 50 elementami o składowych typu łańcuchowego

D. struktury z 50 elementami o składowych typu tablicowego

Wybór tablicy 50 elementów o składowych strukturalnych jest prawidłowy ze względu na potrzebę przechowywania złożonych danych o uczniach. W tym przypadku, każdy element tablicy powinien reprezentować jednego ucznia i zawierać jego imię, nazwisko oraz średnią ocen. Struktura danych, taka jak struktura, pozwala na grupowanie różnych typów danych w jeden obiekt, co jest zgodne z dobrymi praktykami programowania w językach strukturalnych. Przykładowo, w języku C można zadeklarować strukturę dla ucznia w następujący sposób: `struct Uczen { char imie[50]; char nazwisko[50]; float srednia; };`. Następnie można utworzyć tablicę 50 elementów tej struktury: `struct Uczen uczniowie[50];`. Stosowanie struktur w tym kontekście ułatwia zarządzanie danymi i zwiększa czytelność kodu, co jest szczególnie ważne w przypadku projektów wymagających łatwego dostępu do różnych atrybutów obiektów. Używanie dobrze zdefiniowanych struktur danych jest zgodne z zasadami programowania obiektowego, nawet w językach proceduralnych, i przyczynia się do lepszej organizacji kodu oraz jego skalowalności.

Pytanie 33

Efekt przedstawiony w filmie powinien być zdefiniowany w selektorze

A. tr:active { background-color: Pink; }

B. td, th { background-color: Pink; }

C. tr { background-color: Pink; }

D. tr:hover { background-color: Pink; }

Poprawny selektor to tr:hover { background-color: Pink; }, bo dokładnie opisuje sytuację pokazaną na filmie: efekt pojawia się dopiero po najechaniu kursorem na cały wiersz tabeli. Pseudo-klasa :hover w CSS służy właśnie do definiowania stylów w momencie, gdy użytkownik „najeżdża” myszką na dany element. Jeśli więc chcemy, żeby podświetlał się cały rząd tabeli, logiczne i zgodne z dobrymi praktykami jest przypięcie efektu do znacznika tr, a nie do pojedynczych komórek. W praktyce taki zapis stosuje się bardzo często w interfejsach webowych: w panelach administracyjnych, listach zamówień, tabelach z uczniami, produktami, logami systemowymi itd. Dzięki temu użytkownik łatwiej śledzi, który wiersz właśnie ogląda. To niby detal, ale z punktu widzenia UX robi sporą różnicę. Z mojego doświadczenia to jeden z tych prostych trików CSS, które od razu poprawiają „odczuwalną” jakość strony. Ważne jest też to, że :hover jest częścią standardu CSS (opisane m.in. w specyfikacji CSS Selectors Level 3/4) i działa w praktycznie wszystkich współczesnych przeglądarkach. Nie trzeba do tego żadnego JavaScriptu, żadnych skomplikowanych skryptów – czysty CSS. Dobrą praktyką jest również używanie bardziej stonowanych kolorów niż Pink w prawdziwych projektach, np. #f5f5f5 albo lekki odcień niebieskiego, tak żeby kontrast był czytelny i nie męczył wzroku. Warto też pamiętać, że podobny mechanizm możesz zastosować na innych elementach: np. a:hover dla linków, button:hover dla przycisków czy nawet div:hover dla całych kafelków w layoutach. Kluczowe jest to, żeby pseudo-klasa :hover była przypięta dokładnie do tego elementu, który ma reagować na interakcję użytkownika.

Pytanie 34

Aby strona internetowa skutecznie dopasowywała się do urządzeń mobilnych, należy ustalić rozmiar czcionki

A. w procentach

B. w milimetrach

C. w pikselach

D. tylko znacznikami big i small

Definiowanie wielkości czcionki w pikselach może prowadzić do sztywnych układów, które nie skalują się prawidłowo na różnych urządzeniach. Piksele są jednostką stałą, co oznacza, że niezależnie od rozmiaru ekranu, czcionka zawsze będzie miała tę samą wielkość. To podejście może skutkować trudnościami w odczycie tekstu na mniejszych ekranach, co jest sprzeczne z zasadami projektowania responsywnego. Kolejna jednostka, czyli milimetry, również nie jest praktycznym rozwiązaniem, gdyż nie uwzględnia różnic w rozdzielczości ekranów oraz ich fizycznych rozmiarów. Wygląd witryny może znacznie różnić się w zależności od urządzenia, co komplikuje doświadczenie użytkownika. Użycie znaczników big i small jest całkowicie przestarzałą metodą, która nie tylko ogranicza kontrolę nad rozmiarem tekstu, ale także nie jest zgodna z nowoczesnymi standardami HTML i CSS. Współczesne podejścia do projektowania stron internetowych kładą nacisk na semantykę i dostępność, a te tagi nie wspierają tych celów. Dlatego poprawne podejście polegające na zastosowaniu procentów, względnych jednostek, takich jak em lub rem, jest znacznie bardziej efektywne w kontekście tworzenia elastycznych, responsywnych i dostępnych projektów webowych.

Pytanie 35

Według którego pola tabeli zostały pogrupowane dane w przedstawionym raporcie?

A. wynik

B. rok

C. nazwa

D. id_uczestnika

Poprawnie wskazano, że dane w raporcie zostały pogrupowane według pola „rok”. Widać to po tym, że poszczególne rekordy są zebrane w bloki oznaczone nagłówkami 2009, 2010, 2011, 2012, 2020, a dopiero pod każdym z tych lat pojawiają się konkretne konkursy, id_uczestnika i wynik. To jest właśnie klasyczny przykład grupowania danych w raporcie po jednym z pól tabeli – w tym przypadku po kolumnie roku. W praktyce, czy to w SQL, czy w kreatorach raportów (np. w MS Access, LibreOffice Base, Crystal Reports, narzędziach BI), gdy projektujemy raport, często definiujemy tzw. sekcję grupującą (group header) opartą na wybranym polu. Tutaj takim polem jest rok, więc każda zmiana wartości roku powoduje rozpoczęcie nowej grupy i wyświetlenie nagłówka z tą wartością. To poprawia czytelność i pozwala łatwo analizować dane w podziale na lata. Moim zdaniem warto zapamiętać, że grupowanie po dacie lub roku to jedna z najczęściej stosowanych praktyk raportowych: używa się tego do raportów sprzedaży w latach, statystyk odwiedzin strony WWW, wyników egzaminów itd. W SQL można by to od strony danych poprzedzić np. zapytaniem sortującym: SELECT * FROM konkursy ORDER BY rok, nazwa; a samo faktyczne grupowanie wizualne realizuje już mechanizm raportów. Dobrą praktyką jest też, żeby pole, po którym grupujemy, było najpierw użyte do sortowania – inaczej grupy mogą się „rozsypać” i raport stanie się nieczytelny.

Pytanie 36

Rozmiary ekranu w formacie 16:9 (zakładając, że piksel jest kwadratem) można osiągnąć przy rozdzielczości

A. 2560 na 2048 pikseli

B. 1366 na 768 pikseli

C. 320 na 240 pikseli

D. 800 na 480 pikseli

Inne podane rozdzielczości, takie jak 320 na 240 pikseli, 800 na 480 pikseli oraz 2560 na 2048 pikseli, nie spełniają wymogu proporcji 16:9, co skutkuje niewłaściwym wyświetleniem obrazu. Proporcje 320 na 240 pikseli to 4:3, co oznacza, że jest to starszy format, stosowany głównie w telewizorach CRT i niektórych wideo w internecie. Przy takim formacie, film emitowany w trybie panoramicznym może być wyświetlany z czarnymi pasami u góry i dołu ekranu, co jest niepożądane w przypadku współczesnych produkcji. Z kolei rozdzielczość 800 na 480 pikseli również nie odpowiada proporcji 16:9, a jej stosunek wynosi około 1,67, co czyni ją bardziej zbliżoną do 15:9. Na koniec, 2560 na 2048 pikseli, mimo że ma dużą rozdzielczość, tworzy stosunek 5:4, co w przypadku wyświetlania nowoczesnych treści wideo również prowadzi do problemów z proporcjami. W przypadku projektów multimedialnych, nieprzestrzeganie standardów proporcji może prowadzić do negatywnych wrażeń wizualnych oraz obniżenia jakości prezentacji, dlatego ważne jest, aby dobrze zrozumieć, jakie proporcje są odpowiednie dla konkretnego zastosowania.

Pytanie 37

Która z poniższych zasad NIE WPŁYNIE pozytywnie na poprawę czytelności kodu?

A. Kod powinien być tworzony bez wcięć oraz zbędnych enterów

B. Każda linia kodu powinna zawierać tylko jedną komendę

C. Nazwy zmiennych powinny odzwierciedlać ich funkcję

D. Warto dodawać komentarze w bardziej skomplikowanych fragmentach kodu

Odpowiedź, że kod powinien być napisany bez wcięć i zbędnych enterów, jest poprawna, ponieważ w rzeczywistości brak wcięć i odpowiedniego formatowania znacząco obniża czytelność kodu. Wcięcia są kluczowe w wielu językach programowania, takich jak Python, gdzie definiują one blok kodu. Dobrze sformatowany kod, który wykorzystuje wcięcia i puste linie, ułatwia zrozumienie struktury programu i jego logiki. Przykładowo, w kodzie Pythona, brak wcięć skutkuje błędami składniowymi. Standardy kodowania, takie jak PEP 8 dla Pythona, jasno wskazują, że stosowanie wcięć jest nie tylko zalecane, ale wręcz wymagane dla utrzymania przejrzystości. Dobrze sformatowany kod zwiększa również jego utrzymywalność, co jest kluczowe w pracy zespołowej, gdzie wiele osób może pracować nad tym samym projektem. W praktyce, programiści często korzystają z narzędzi automatyzujących formatowanie kodu, co dodatkowo podnosi jego jakość i czytelność.

Pytanie 38

Aby na witrynie internetowej pokazać logo z przezroczystym tłem, należy użyć formatu

A. JPG

B. CDR

C. PNG

D. BMP

Format PNG (Portable Network Graphics) jest najbardziej odpowiednim wyborem do wyświetlania logo z przezroczystym tłem na stronie internetowej. Główną zaletą formatu PNG jest jego zdolność do obsługi przezroczystości, co oznacza, że tło logo może być całkowicie przezroczyste, pozwalając na bezproblemowe wkomponowanie go w różnorodne tła. W praktyce oznacza to, że logo w formacie PNG nie będzie miało niepożądanych białych lub kolorowych ramek, co ma kluczowe znaczenie dla estetyki i profesjonalnego wyglądu strony. Dodatkowo, PNG obsługuje wysoką jakość obrazu oraz kompresję bezstratną, co pozwala na zachowanie detali w grafice. Format ten jest powszechnie stosowany w projektowaniu stron internetowych oraz aplikacji mobilnych, zwłaszcza w przypadku ikon i grafik, które wymagają zachowania wyrazistości i przezroczystości. Warto również wspomnieć, że PNG stał się standardem w branży, szczególnie w kontekście użycia w sieci, co czyni go najlepszym wyborem dla projektantów i deweloperów.

Pytanie 39

Po wydaniu polecenia użytkownik Jacek będzie mógł

GRANT SELECT, INSERT ON baza1.mojaTabela TO 'Jacek'@'localhost';

A. usuwać dane z tabeli i przeglądać dane.

B. przeglądać dane w tabeli i wstawiać nowe dane.

C. usuwać tabelę i tworzyć nową.

D. zmieniać strukturę tabeli i wstawiać nowe dane.

Twoja odpowiedź jest poprawna. Użytkownik Jacek po wydaniu polecenia SQL 'GRANT SELECT, INSERT ON baza1.mojaTabela TO 'Jacek'@'localhost';' zyskuje możliwość przeglądania (SELECT) oraz wstawiania (INSERT) danych do tabeli 'mojaTabela' znajdującej się w bazie danych 'baza1'. Jest to zgodne ze standardami SQL i dobrymi praktykami zarządzania uprawnieniami w systemach baz danych. Uprawnienie SELECT pozwala na odczyt danych z tabeli, co jest niezbędne do analizy danych, a uprawnienie INSERT umożliwia dodawanie nowych rekordów do tabeli, co jest kluczowe dla utrzymywania aktualności danych. Pamiętaj, że kontrola dostępu do danych jest kluczowym elementem zarządzania bazami danych, zarówno pod względem bezpieczeństwa, jak i zgodności z regulacjami prawnymi.

Pytanie 40

W CSS, aby zmienić kolor tekstu dowolnego elementu HTML po najechaniu na niego myszą, należy wykorzystać pseudoklasę

A. :coursor

B. :hover

C. :visited

D. :active

:hover jest pseudoklasą wykorzystywaną w CSS do stylizacji elementów w momencie, gdy użytkownik na nie najedzie kursorem. To bardzo przydatne narzędzie, pozwalające na interaktywne zmiany wyglądu strony internetowej, co znacznie poprawia doświadczenia użytkownika. Przykładem zastosowania może być zmiana koloru tekstu linków. Można to osiągnąć, definiując odpowiednie reguły CSS, takie jak: `a:hover { color: red; }`, co spowoduje, że linki zmienią kolor na czerwony, gdy na nie najedziemy. Pseudoklasa :hover jest zgodna z W3C CSS, a jej zastosowanie w projektowaniu stron zapewnia lepszą dostępność i intuitwność interfejsu. Warto pamiętać, że efekty hover powinny być subtelne i dobrze przemyślane, aby nie odwracać uwagi od głównych treści strony, ale jednocześnie umożliwić użytkownikom szybkie zauważenie działań, które mogą podjąć.

Rozpocznij nowy egzamin

Powrót do strony głównej