Wyniki egzaminu

Nowy egzamin

Informacje o egzaminie:

Zawód: Technik elektroradiolog
Kwalifikacja: MED.08 - Świadczenie usług medycznych w zakresie diagnostyki obrazowej, elektromedycznej i radioterapii
Data rozpoczęcia: 26 kwietnia 2026 16:59
Data zakończenia: 26 kwietnia 2026 17:16

Egzamin zdany!

Wynik: 31/40 punktów (77,5%)

Wymagane minimum: 20 punktów (50%)

Nowe

Analiza przebiegu egzaminu- sprawdź jak rozwiązywałeś pytania

Przebieg egzaminu

Pochwal się swoim wynikiem!

Facebook

X.com

Szczegółowe wyniki:

Pytanie 1

Do zdjęcia rentgenowskiego kręgosłupa piersiowego w projekcji AP pacjenta należy ułożyć

A. na brzuchu, tak by promień centralny padał na wyrostek mieczykowaty mostka.

B. na plecach, tak by promień centralny padał na wyrostek mieczykowaty mostka.

C. na brzuchu, tak by promień centralny padał na środek mostka.

D. na plecach, tak by promień centralny padał na środek mostka.

Prawidłowa odpowiedź wynika z zasad standardowego pozycjonowania do zdjęcia RTG kręgosłupa piersiowego w projekcji AP. Pacjent powinien leżeć na plecach (pozycja na wznak), z kręgosłupem możliwie równolegle do stołu, bez rotacji barków i miednicy. Promień centralny kieruje się na środek mostka, czyli mniej więcej na poziom Th6–Th7, co pozwala objąć na obrazie cały odcinek piersiowy w projekcji przednio–tylnej. Dzięki takiemu ułożeniu centralne promieniowanie przechodzi osiowo przez trzon kręgosłupa piersiowego, a nie ucieka za bardzo w stronę szyi albo lędźwi. Moim zdaniem ważne jest, żeby kojarzyć, że w projekcji AP odcinka piersiowego orientujemy się właśnie mostkiem, a nie np. wyrostkiem mieczykowatym. W praktyce technik często palpacyjnie wyszukuje ręką środek mostka i tam kieruje promień centralny, korygując odległość ognisko–film i ewentualne podkładki pod głowę czy kolana, żeby wyrównać krzywizny kręgosłupa. Dobre praktyki mówią też o ustawieniu kasety tak, by górna krawędź sięgała mniej więcej do poziomu C7, a dolna obejmowała przejście piersiowo–lędźwiowe. W literaturze i wytycznych z zakresu techniki RTG (np. standardowe atlasy projekcji) podkreśla się, że projekcja AP odcinka piersiowego wykonywana na leżąco na plecach poprawia stabilność pacjenta, ogranicza ruchy oddechowe i zmniejsza ryzyko poruszenia obrazu. W pozycji leżącej łatwiej też zastosować prawidłową kolimację, ochronę gonad, tarczycy (tam gdzie to możliwe) i dopasować parametry ekspozycji do stosunkowo dużej grubości klatki piersiowej. To wszystko przekłada się na jakość diagnostyczną zdjęcia i bezpieczeństwo pacjenta.

Pytanie 2

Na obrazie rentgenowskim strzałką zaznaczono

A. rozwarstwienie aorty brzusznej.

B. tętnik aorty piersiowej.

C. tętnik aorty brzusznej.

D. rozwarstwienie aorty piersiowej.

Na przedstawionym obrazie kontrastowej angiografii widoczny jest odcinek aorty przebiegający w jamie brzusznej, czyli aorta brzuszna – i to właśnie ją zaznaczono strzałką. Świadczy o tym kilka elementów: położenie struktur mniej więcej na wysokości trzonów kręgów lędźwiowych, przebieg naczynia w linii pośrodkowej ciała oraz obecność rozdętego workowatego poszerzenia typowego dla tętniaka aorty brzusznej poniżej odejścia tętnic trzewnych. W badaniach obrazowych, zwłaszcza przy klasycznej angiografii czy angio-TK, kluczowe jest zawsze odniesienie się do orientacji anatomicznej: od przepony w dół mówimy o aorcie brzusznej, a powyżej – o piersiowej. W praktyce technika radiologiczna powinna zwracać uwagę na prawidłowe wypełnienie światła naczynia kontrastem, odpowiedni czas ekspozycji i projekcję (najczęściej AP), tak aby wyraźnie uwidocznić aortę i ewentualne patologie, jak tętniaki czy zwężenia. Moim zdaniem warto wyrobić sobie nawyk „czytania” obrazu od góry do dołu: najpierw łuk aorty, potem zstępująca piersiowa, przejście przez rozwór aortowy przepony i dalej aorta brzuszna aż do jej rozdwojenia na tętnice biodrowe wspólne. W codziennej pracy technika i lekarza radiologa poprawne rozpoznanie odcinka aorty ma ogromne znaczenie, bo od tego zależy np. kwalifikacja do zabiegu endowaskularnego (EVAR), dobór długości stent-graftu czy planowanie zakresu skanowania w angio-TK. Dobre praktyki mówią też, żeby zawsze oceniać nie tylko sam tętniak, ale cały przebieg aorty brzusznej – od tętnic nerkowych aż do rozwidlenia – bo zmiany często są wielopoziomowe.

Pytanie 3

Na radiogramie czaszki strzałką zaznaczono

A. gałąź żuchwy.

B. zatokę szczękową.

C. część skalistą kości skroniowej.

D. zachyłek jarzmowy.

Na tym radiogramie bardzo łatwo pomylić się, bo w dolno-bocznych partiach czaszki nachodzi na siebie kilka struktur kostnych i powietrznych. Intuicyjnie część osób widzi tam gałąź żuchwy, bo na zdjęciu czołowym żuchwa rzeczywiście tworzy dość masywne, zakrzywione zarysy po obu stronach. Jednak gałąź żuchwy leży bardziej ku dołowi i bocznie, a jej obraz jest wyraźnie oddzielony od podstawy czaszki, z widoczną szyjką i głową żuchwy w okolicy stawu skroniowo‑żuchwowego. Tutaj strzałka nie wskazuje na tę ruchomą kość, tylko na gęstą część podstawy czaszki, która pozostaje nieruchoma względem reszty czaszki. Kolejna częsta pułapka to utożsamianie tej okolicy z zatoką szczękową. Zatoki szczękowe na projekcji czołowej widoczne są jako duże, symetryczne, ciemne (przejaśnienia powietrzne) pola po obu stronach jamy nosowej, ograniczone cienką kością. W miejscu zaznaczonym strzałką obraz jest natomiast jasny, co oznacza strukturę bardzo gęstą, a nie wypełnioną powietrzem. Zachyłek jarzmowy jest z kolei jedynie boczną częścią zatoki szczękowej, wychodzącą w stronę łuku jarzmowego. On także powinien wyglądać jak przejaśnienie, a nie jak masywna gęsta kość. Typowy błąd myślowy przy takich pytaniach polega na tym, że patrzymy głównie na kontury twarzy i żuchwy, ignorując tło anatomiczne podstawy czaszki. Dobra praktyka w interpretacji RTG czaszki to najpierw rozpoznanie dużych, stałych punktów orientacyjnych: zatok, oczodołów, piramid kości skroniowych i dopiero potem dopasowywanie bardziej ruchomych elementów, jak żuchwa. Jeśli coś jest bardzo białe i "grube" przy podstawie czaszki, to zwykle myślimy o części skalistej, a nie o zatoce czy żuchwie. Takie systematyczne podejście zmniejsza ryzyko takich właśnie pomyłek.

Pytanie 4

Która sekwencja w obrazowaniu MR jest stosowana do uwidocznienia naczyń krwionośnych?

A. STIR

B. DWI

C. EPI

D. TOF

Prawidłową odpowiedzią jest TOF, czyli sekwencja Time-of-Flight. To jest klasyczna technika angiografii MR (MRA), używana właśnie do nieinwazyjnego uwidaczniania naczyń krwionośnych bez konieczności podawania kontrastu jodowego czy wykonywania klasycznej angiografii rentgenowskiej. Zasada działania TOF opiera się na tzw. efekcie napływu: krew płynąca do przekroju obrazowania ma niezsaturowane protony, dzięki czemu daje silniejszy sygnał niż otaczające, „zmęczone” impulsem tkanki stacjonarne. W efekcie naczynia wypełnione krwią są bardzo jasne na tle tkanek, co pozwala dobrze ocenić przebieg tętnic, zwłaszcza w obrębie mózgowia, tętnic szyjnych czy koła Willisa. W praktyce klinicznej TOF jest standardem przy podejrzeniu tętniaków, malformacji naczyniowych, zwężeń tętnic, a także przy kontrolach po zabiegach neurochirurgicznych czy naczyniowych. Co ważne, sekwencja TOF jest szczególnie przydatna u pacjentów z przeciwwskazaniami do kontrastu gadolinowego (np. ciężka niewydolność nerek), bo daje użyteczne obrazy samym efektem przepływu. W dobrych praktykach pracowni MR zwraca się uwagę na odpowiednie ustawienie płaszczyzn, grubości warstw, kierunku kodowania fazy i parametrów TR/TE, żeby zminimalizować artefakty przepływowe i ruchowe. Moim zdaniem warto zapamiętać, że jeśli w opisie zlecenia pada hasło „angiografia MR” bez kontrastu, to w większości protokołów domyślnie chodzi właśnie o sekwencję TOF. Pozostałe sekwencje z listy mają inne główne zastosowania i nie są podstawowym narzędziem do wizualizacji naczyń.

Pytanie 5

Cholangiografia to badanie radiologiczne

A. dróg żółciowych.

B. pęcherzyka żółciowego.

C. dróg moczowych.

D. pęcherza moczowego.

Cholangiografia bywa mylona z innymi badaniami radiologicznymi, bo w nazwach przewijają się podobne pojęcia jak pęcherz, drogi moczowe czy pęcherzyk, ale merytorycznie są to zupełnie różne układy narządów. Kluczowe jest rozumienie przedrostków w nazewnictwie: „cholangio-” odnosi się do dróg żółciowych, „cysto-” do pęcherza lub pęcherzyka, a „uro-” do układu moczowego. To jest taki mały słowniczek, który bardzo ułatwia życie w radiologii i ogólnie w medycynie. Drogi moczowe bada się innymi technikami. Klasycznym badaniem radiologicznym układu moczowego jest urografia dożylna albo tomografia komputerowa układu moczowego z kontrastem (tzw. CT urography). W tych badaniach kontrast jest wydalany przez nerki i wypełnia miedniczki nerkowe, moczowody i pęcherz moczowy. To zupełnie inna anatomia i inne wskazania kliniczne niż w cholangiografii. Pęcherz moczowy ocenia się przede wszystkim w cystografii, gdzie środek cieniujący podaje się bezpośrednio do pęcherza przez cewnik. Można wtedy zobaczyć kształt pęcherza, uchyłki, odpływy pęcherzowo-moczowodowe czy uszkodzenia ściany. To nie ma nic wspólnego z drogami żółciowymi, które leżą w zupełnie innej części jamy brzusznej i mają odmienną funkcję. Z kolei pęcherzyk żółciowy najczęściej ocenia się w USG jamy brzusznej, a nie w klasycznej cholangiografii. Istnieją badania ukierunkowane na pęcherzyk, jak cholecystografia (dziś praktycznie wyparta przez USG) czy scyntygrafia dróg żółciowych (HIDA), ale sama cholangiografia skupia się na przewodach żółciowych, a nie na samym pęcherzyku jako narządzie magazynującym żółć. Typowym błędem myślowym jest łączenie cholangiografii z pęcherzem moczowym lub pęcherzykiem żółciowym tylko dlatego, że wszystkie te struktury są „zbiornikami” i leżą gdzieś w jamie brzusznej. W diagnostyce obrazowej nie wystarczy jednak ogólne skojarzenie, trzeba precyzyjnie kojarzyć nazwy z konkretną anatomią i techniką badania. Z mojego doświadczenia wynika, że warto zawsze zadać sobie pytanie: jaki układ chcę zobrazować, jakim kontrastem i jaką drogą podania. Wtedy od razu widać, że drogi moczowe to urografia lub cystografia, pęcherz moczowy – głównie cystografia, a drogi żółciowe – właśnie cholangiografia, często w wariantach śródoperacyjnych lub endoskopowych.

Pytanie 6

Dobierz dla standardowego pacjenta projekcję, pozycję i sposób ułożenia kasety o wymiarach 30 cm × 40 cm do zdjęcia przeglądowego układu moczowego.

Projekcja		Pozycja		Ułożenie kasety
1.	AP	3.	stojąca	5.	poprzeczne
2.	PA	4.	leżąca	6.	podłużne

A. 1, 3, 5

B. 1, 4, 6

C. 2, 3, 6

D. 2, 4, 5

Prawidłowy zestaw to projekcja AP, pozycja leżąca i ułożenie kasety podłużne, czyli odpowiedź 1, 4, 6. W badaniu przeglądowym układu moczowego (tzw. KUB – nerki, moczowody, pęcherz) standardem jest projekcja przednio‑tylna, bo pacjent leży na plecach, a promień główny biegnie z przodu do tyłu. Taka projekcja AP daje stabilne warunki, małą odległość narządów od kasety i mniejsze zniekształcenia obrazu. Pozycja leżąca jest szczególnie ważna u pacjenta standardowego, bo pozwala dobrze odwzorować zarysy nerek, przebieg moczowodów i zarys pęcherza, bez wpływu przesunięć narządów związanych z grawitacją, które w pozycji stojącej mogą trochę zmieniać położenie struktur. Z mojego doświadczenia, w pozycji leżącej łatwiej też pacjentowi spokojnie wytrzymać ekspozycję i utrzymać bezruch. Kasetę 30×40 cm układamy podłużnie (dłuższy bok w osi długiej ciała), bo musimy objąć od górnych biegunów nerek aż po dolny brzeg spojenia łonowego, gdzie znajduje się pęcherz moczowy. Przy poprzecznym ustawieniu tej kasety zwyczajnie zabrakłoby nam zasięgu w osi czaszkowo‑ogonowej. W praktyce radiologicznej takie ułożenie – AP, leżąca, kaseta podłużnie – jest opisywane w podręcznikach i wytycznych jako podstawowy standard projekcyjny dla przeglądowego RTG jamy brzusznej pod kątem układu moczowego. Warto też pamiętać o prawidłowym centrowaniu: środek kasety zwykle na poziomie grzebieni biodrowych, z lekką korektą w zależności od wzrostu pacjenta, oraz o odległości ognisko–kaseta ok. 100–115 cm, co poprawia ostrość i ogranicza powiększenie anatomicznych struktur.

Pytanie 7

Które ciało obce w obszarze badania nie stanowi przeciwwskazania do wykonania MR?

A. Metalowy opiłek w oku.

B. Wszczepiony stymulator układu nerwowego.

C. Tytanowa endoproteza stawu biodrowego.

D. Wszczepiony rozrusznik serca.

Poprawnie wskazana została tytanowa endoproteza stawu biodrowego jako ciało obce, które co do zasady nie stanowi przeciwwskazania do badania rezonansem magnetycznym. Tytan jest materiałem niemagnetycznym, ma bardzo niską podatność magnetyczną i dlatego nie jest przyciągany przez silne pole magnetyczne skanera MR. W praktyce klinicznej większość współczesnych endoprotez stawowych, śrub kostnych, płytek czy gwoździ śródszpikowych wykonanych z tytanu lub stopów tytanu jest oznaczona jako MR-safe lub MR-conditional zgodnie z zaleceniami producenta i normami (m.in. ASTM). Oznacza to, że badanie MR może być wykonane bezpiecznie, często przy zachowaniu pewnych warunków, np. maksymalne natężenie pola 1,5 T albo 3 T, określone ograniczenia SAR (współczynnik pochłaniania energii), brak określonych sekwencji silnie nagrzewających. W codziennej pracy technika i lekarza radiologa ważne jest, by zawsze sprawdzić dokumentację implantu lub kartę implantu pacjenta, ale sam fakt posiadania tytanowej endoprotezy biodra nie powinien automatycznie dyskwalifikować z badania MR. Trzeba też pamiętać o artefaktach – metal, nawet niemagnetyczny, powoduje zniekształcenia obrazu, szczególnie w sekwencjach gradientowych, więc przy planowaniu badania okolicy miednicy trzeba dobrać parametry tak, aby ograniczyć artefakty (np. sekwencje z mniejszą podatnością na zniekształcenia, zmiana kierunku fazy, szersze pasmo odbioru). Moim zdaniem kluczowe w praktyce jest rozróżnienie między bezpieczeństwem pacjenta a jakością obrazu: tytanowa proteza zwykle jest bezpieczna, ale może pogorszyć czytelność obrazów w jej bezpośrednim sąsiedztwie. Dlatego w standardach dobrej praktyki zawsze łączymy wiedzę o materiale implantu z rozsądnym doborem protokołu MR.

Pytanie 8

Jak przebiega promień centralny w projekcji AP czaszki?

A. Od przodu ku tyłowi, prostopadle do płaszczyzny czołowej.

B. Od tyłu ku przodowi, prostopadle do płaszczyzny strzałkowej.

C. Od tyłu ku przodowi, prostopadle do płaszczyzny czołowej.

D. Od przodu ku tyłowi, prostopadle do płaszczyzny strzałkowej.

Prawidłowo wskazana odpowiedź odzwierciedla klasyczne ustawienie w projekcji AP czaszki: promień centralny biegnie od przodu ku tyłowi, prostopadle do płaszczyzny czołowej. W praktyce oznacza to, że lampa RTG znajduje się przed twarzą pacjenta, a kaseta / detektor za potylicą, a wiązka pada na czoło i przechodzi w kierunku tyłu głowy. Płaszczyzna czołowa to taka, która dzieli ciało na część przednią i tylną, więc promień prostopadły do niej biegnie dokładnie w osi przednio–tylnej (AP). To jest zgodne z opisami w standardowych atlasach projekcji radiologicznych i wytycznymi stosowanymi w pracowniach RTG. W projekcji AP czaszki zależy nam na możliwie równomiernym odwzorowaniu struktur kości czaszki od strony czołowej aż po potylicę, przy minimalnych zniekształceniach geometrycznych. Ustawienie promienia centralnego prostopadle do płaszczyzny czołowej ogranicza powiększenie i zniekształcenia kształtu kości, co ma znaczenie np. przy ocenie symetrii łuków jarzmowych, zatok czołowych, oczodołów czy sklepienia czaszki. Z mojego doświadczenia w pracowniach RTG jednym z częstszych błędów u uczących się jest mylenie płaszczyzny czołowej i strzałkowej – tu warto zapamiętać prostą rzecz: projekcja AP to wiązka padająca od przodu, a więc jej kierunek jest prostopadły do płaszczyzny czołowej, a równoległy do płaszczyzny strzałkowej. W poprawnie wykonanej projekcji AP czaszki linia środkowa ciała (płaszczyzna strzałkowa pośrodkowa) powinna pokrywać się z osią długą kasety, a promień centralny padać centralnie przez nasadę nosa lub glabelę – zależnie od konkretnego wariantu projekcji i protokołu pracowni. Takie ustawienie pozwala na powtarzalność badania i porównywanie obrazów w czasie, co jest bardzo ważne przy kontroli urazów, zmian pooperacyjnych czy procesów litycznych w kościach czaszki.

Pytanie 9

Technikę bramkowania oddechowego stosuje się w badaniu MR

A. gruczołu piersi.

B. miednicy małej.

C. kręgosłupa L-S.

D. klatki piersiowej.

Prawidłowo – technika bramkowania oddechowego w badaniu MR jest typowo kojarzona właśnie z badaniami klatki piersiowej i struktur, które silnie poruszają się w rytmie oddechu. Chodzi o to, że w rezonansie magnetycznym obrazy powstają przez kilka–kilkanaście, a czasem i kilkadziesiąt sekund zbierania danych. W tym czasie pacjent oddycha, przepona się przemieszcza, serce i płuca cały czas są w ruchu. Jeśli nic z tym nie zrobimy, na obrazach pojawiają się artefakty ruchowe: rozmycie krawędzi, podwójne kontury, „poszarpane” granice narządów, utrata szczegółów. Bramkowanie oddechowe (respiratory gating) polega na synchronizacji zbierania danych MR z fazą cyklu oddechowego. Najczęściej wykorzystuje się sygnał z paska oddechowego (belt) na klatce piersiowej albo sygnał z samego obrazu (tzw. navigatory) i aparat „wie”, kiedy pacjent jest w określonej fazie oddechu, np. w spokojnym wydechu. Dane są akwizycjonowane tylko wtedy, a w pozostałych fazach oddechu system czeka. Dzięki temu uzyskujemy ostre, powtarzalne ujęcia serca, dużych naczyń, miąższu płucnego czy struktur śródpiersia. W praktyce klinicznej stosuje się to np. w kardiologii (MR serca, ocena czynności skurczowej, perfuzja, blizny pozawałowe), w onkologii (dokładne obrazowanie guzów śródpiersia, zmian przyprzeponowych) czy przy planowaniu zabiegów kardiochirurgicznych. W dobrych pracowniach pilnuje się, żeby u pacjentów z niestabilnym oddechem (np. duszność, POChP) dobrać takie sekwencje i parametry bramkowania, które minimalizują czas badania, bo inaczej wydłużenie skanu może być dla chorego męczące. Moim zdaniem warto zapamiętać prostą zasadę: im bliżej przepony i płuc, tym częściej rozważamy bramkowanie oddechowe, bo tam ruch oddechowy najbardziej psuje jakość obrazu.

Pytanie 10

Na przedstawionym radiogramie TK głowy strzałką zaznaczono

A. zbiornik wielki.

B. zatokę klinową.

C. przegrodę nosową.

D. zatokę sitową.

Na obrazie TK głowy strzałka wskazuje zatokę klinową, czyli pneumatyczną jamę kostną położoną w trzonie kości klinowej, w linii pośrodkowej, głęboko za jamą nosową. W projekcjach poprzecznych (axialnych), takich jak ta, zatoka klinowa widoczna jest jako symetryczna, powietrzna przestrzeń o niskiej gęstości (ciemna), położona centralnie, tuż przed trzonem kości klinowej i poniżej siodła tureckiego. To charakterystyczne położenie w środku podstawy czaszki jest kluczowe do jej rozpoznawania w praktyce. Moim zdaniem warto sobie to mocno skojarzyć: "ciemna, centralna bańka" z tyłu jamy nosowej to zwykle właśnie zatoka klinowa. W pracy technika elektroradiologii umiejętność szybkiego rozpoznania zatoki klinowej jest ważna np. przy planowaniu cięć TK zatok przynosowych, ocenie szerzenia się zmian zapalnych, polipów lub guzów podstawy czaszki, a także przy kwalifikacji do zabiegów endoskopowych przez zatokę klinową (dostęp do przysadki). Standardy opisów radiologicznych zalecają zawsze ocenę wszystkich zatok przynosowych: czołowych, sitowych, szczękowych i właśnie klinowej, bo zapalenie lub guz tej zatoki może dawać mało specyficzne objawy, np. bóle głowy, zaburzenia widzenia. Na TK zwracamy uwagę na stopień upowietrznienia, obecność poziomów płyn-powietrze, pogrubienie błony śluzowej lub masy tkanek miękkich. W dobrych praktykach diagnostyki obrazowej głowy i zatok zawsze porównuje się symetrię struktur, ciągłość ścian kostnych oraz relacje zatoki klinowej do tętnic szyjnych wewnętrznych, nerwów wzrokowych i przysadki – to ma znaczenie np. przy planowaniu zabiegów laryngologicznych i neurochirurgicznych.

Pytanie 11

Na radiogramie uwidoczniono złamanie

A. nasady dalszej kości promieniowej.

B. nasady dalszej kości łokciowej.

C. trzonu kości promieniowej.

D. trzonu kości łokciowej.

Na przedstawionym radiogramie wyraźnie widać, że linia złamania przebiega przez środkowy odcinek kości promieniowej, czyli jej trzon. Nasada dalsza znajduje się w okolicy stawu promieniowo-nadgarstkowego, tuż przy nadgarstku, natomiast na zdjęciu złamanie jest położone zdecydowanie wyżej, w części diafizalnej kości. Charakterystyczny jest obraz przerwania ciągłości warstwy korowej w odcinku środkowym kości oraz przemieszczenie odłamów, co typowo opisuje się jako złamanie trzonu. Z mojego doświadczenia w pracowni RTG duża część pomyłek wynika właśnie z mylenia „nasady dalszej” z „trzonem”, dlatego warto sobie w głowie dzielić kość na trzy strefy: nasada bliższa, trzon, nasada dalsza i patrzeć, gdzie faktycznie wypada złamanie. W praktyce klinicznej rozpoznanie złamania trzonu kości promieniowej ma wpływ na dalsze postępowanie – inaczej unieruchamia się typowe złamania nasady dalszej (np. typu Collesa), a inaczej złamania diafizalne. W przypadku trzonu kości promieniowej częściej rozważa się leczenie operacyjne, szczególnie przy dużym przemieszczeniu, żeby przywrócić prawidłową oś kończyny i rotację przedramienia. Dobrą praktyką w diagnostyce obrazowej jest też ocena całej kości w co najmniej dwóch prostopadłych projekcjach, tak jak uczą standardy radiologiczne – AP i boczna – bo czasem złamanie trzonu jest widoczne tylko w jednej projekcji lub wygląda łagodniej niż jest w rzeczywistości. Tutaj obraz jest na tyle wyraźny, że rozpoznanie złamania trzonu kości promieniowej jest jednoznaczne i zgodne z zasadami opisu RTG kończyn górnych.

Pytanie 12

Na przekroju poprzecznym rezonansu magnetycznego strzałką oznaczono

A. śledzionę.

B. żołądek.

C. trzustkę.

D. wątrobę.

Strzałka na przekroju poprzecznym MR pokazuje wątrobę – duży, jednorodny narząd położony w prawym górnym kwadrancie jamy brzusznej, przylegający do przepony i ściany brzucha. Na typowych obrazach przekroju poprzecznego (axial) wątroba zajmuje znaczną część prawej strony obrazu, otacza żyłę główną dolną, a jej krawędź jest lekko zaokrąglona. W rezonansie magnetycznym rozpoznajemy ją nie tylko po lokalizacji, ale też po charakterystycznym, stosunkowo jednorodnym sygnale miąższu oraz obecności struktur naczyniowych – żyły wrotnej i żył wątrobowych. W praktyce klinicznej poprawne rozpoznawanie wątroby na MR jest kluczowe przy ocenie zmian ogniskowych, takich jak naczyniaki, przerzuty czy ogniska HCC, oraz przy planowaniu biopsji czy zabiegów interwencyjnych. Radiolodzy, zgodnie z dobrymi praktykami (ESR, EASL), zawsze zaczynają opis jamy brzusznej od oceny wątroby: wielkości, jednorodności miąższu, zarysów brzegu, cech marskości, obecności płynu w jamie otrzewnej. Moim zdaniem opanowanie anatomii wątroby w obrazowaniu to podstawa, bo ten narząd jest punktem odniesienia do orientacji w całym badaniu. W technice MR ważne jest też świadome dobranie sekwencji: T1, T2, sekwencje z saturacją tłuszczu oraz fazy po kontraście paramagnetycznym, które pozwalają odróżnić prawidłowy miąższ od zmian patologicznych. W codziennej pracy technika elektroradiologii umiejętność szybkiego rozpoznania wątroby na skanach pomaga prawidłowo zaplanować zakres badania, ustawić odpowiednie pola widzenia (FOV) i ocenić, czy pacjent był dobrze wypozycjonowany.

Pytanie 13

Które środki kontrastujące wykorzystywane są w diagnostyce rezonansem magnetycznym?

A. Jodowe, rozpuszczalne w wodzie.

B. Jodowe, nierozpuszczalne w wodzie.

C. Środki na bazie siarczanu baru.

D. Środki na bazie gadolinu.

Prawidłowo – w diagnostyce rezonansem magnetycznym standardowo stosuje się paramagnetyczne środki kontrastujące na bazie gadolinu. Gadolinium samo w sobie jest silnie toksycznym metalem ciężkim, ale w kontrastach MR występuje w postaci chelatów, czyli związków kompleksowych, które wiążą jon gadolinu i dzięki temu znacznie zmniejszają jego toksyczność i poprawiają bezpieczeństwo kliniczne. Mechanizm działania takiego kontrastu jest inny niż w klasycznej radiologii: gadolin nie pochłania promieniowania rentgenowskiego, tylko skraca czasy relaksacji T1 (głównie) i T2 protonów wody w tkankach. W praktyce oznacza to, że struktury, które gromadzą gadolin, stają się jaśniejsze (hiperintensywne) na obrazach T1-zależnych. W codziennej pracy używa się go np. w diagnostyce guzów mózgu, zmian demielinizacyjnych w SM, ocenie zapalenia opon, w badaniach serca (blizna pozawałowa, kardiomiopatie) czy przy ocenie unaczynienia guzów wątroby i nerek. Moim zdaniem warto zapamiętać, że kontrast MR to przede wszystkim gadolin, a nie jod czy bar. Dobre praktyki mówią o konieczności oceny czynności nerek (eGFR) przed podaniem gadolinu, szczególnie u pacjentów z niewydolnością nerek, ze względu na ryzyko nefrogennego układowego zwłóknienia (NSF) przy starszych preparatach. Obecnie preferuje się tzw. środki makrocykliczne, które są bardziej stabilne chemicznie i uznawane za bezpieczniejsze. W MR stosuje się też specjalne protokoły dynamiczne po kontraście (np. badania wątroby, piersi), gdzie obserwuje się fazy wzmocnienia w czasie, co pomaga różnicować zmiany łagodne i złośliwe. W praktyce technika i lekarz opisujący zawsze powinni dobrać odpowiednią dawkę, sekwencje T1-zależne i czas podania, żeby wzmocnienie kontrastowe było maksymalnie diagnostyczne.

Pytanie 14

W których projekcjach podstawowych wykonuje się standardowe badanie mammograficzne?

A. Skośnej i <i>Kleopatry</i>.

B. Kraniokaudalnej i skośnej.

C. Kraniokaudalnej i stycznej.

D. Stycznej i <i>Kleopatry</i>.

Prawidłowe standardowe badanie mammograficzne wykonuje się w dwóch podstawowych projekcjach: kraniokaudalnej (CC) i skośnej, najczęściej oznaczanej jako MLO – mediolateral oblique. To jest absolutny klasyk w mammografii i praktycznie każdy opis badania zaczyna się od informacji, czy udało się poprawnie wykonać właśnie te dwie projekcje. Projekcja kraniokaudalna pokazuje pierś „z góry na dół” – promień centralny przebiega od strony czaszkowej do ogonowej, dzięki czemu dobrze oceniamy centralne i przyśrodkowe części gruczołu, z wyraźnym zarysem brodawki i tkanki za brodawką. W praktyce technik musi pilnować odpowiedniego ułożenia pacjentki, dociągnięcia jak największej ilości tkanki piersiowej na detektor oraz właściwej kompresji – to wpływa na rozdzielczość, kontrast i dawkę promieniowania. Projekcja skośna (MLO) jest jeszcze ważniejsza klinicznie, bo pozwala objąć górny zewnętrzny kwadrant piersi oraz ogon pachowy, gdzie bardzo często lokalizują się zmiany nowotworowe. W tej projekcji promień jest pochylony, zwykle pod kątem ok. 40–60°, dobranym do budowy klatki piersiowej. Na obrazie powinniśmy widzieć dobrze zaznaczony mięsień piersiowy większy sięgający mniej więcej do wysokości brodawki, co jest jednym z kryteriów jakości obrazu. Moim zdaniem warto zapamiętać, że w programach badań przesiewowych (screening) właśnie zestaw CC + MLO jest uznawany za złoty standard. Inne projekcje, jak styczna, powiększeniowa czy specjalne ujęcia typu „Kleopatra”, są stosowane jako dodatkowe, celowane – np. do lepszego uwidocznienia mikrozwapnień, zmiany w pobliżu skóry czy struktury podejrzanej w badaniu podstawowym. Nie zastępują one jednak projekcji kraniokaudalnej i skośnej, tylko je uzupełniają. W praktyce technika radiologii dobra znajomość tych dwóch podstawowych projekcji to podstawa bezpiecznej i wiarygodnej mammografii.

Pytanie 15

Który artefakt jest widoczny na skanie tomografii komputerowej?

A. Ruchowy.

B. Elektrostatyczny.

C. Utwardzonej wiązki.

D. Metaliczny.

Na przedstawionym skanie TK widać bardzo charakterystyczny artefakt metaliczny: od jasnego, silnie pochłaniającego struktury (materiał metaliczny – np. śruba, stabilizacja, klips) odchodzą promieniste smugi i pasma o bardzo wysokiej i bardzo niskiej gęstości (przepalenia i wyciemnienia). To klasyczny obraz tzw. streak artifacts związanych z obecnością metalu w polu obrazowania. Metal ma bardzo wysoki współczynnik pochłaniania promieniowania rentgenowskiego, powoduje nasycenie detektorów, zjawisko częściowego objętościowania i silne utwardzenie wiązki, ale w praktyce w diagnostyce TK takie zjawisko określa się właśnie jako artefakt metaliczny. Moim zdaniem warto zapamiętać, że jeśli na obrazie TK widzisz gwiaździste smugi wychodzące z jasnego, „przepalonego” implantu albo cementu kostnego, to praktycznie zawsze mówimy o artefakcie metalicznym. W codziennej pracy technika obrazowania stosuje się różne metody jego redukcji: zwiększenie kV, węższe pole obrazowania, algorytmy MAR (Metal Artifact Reduction), rekonstrukcję iteracyjną, a także cienkie warstwy i odpowiedni dobór okna. W wielu pracowniach, zgodnie z aktualnymi zaleceniami producentów i standardami dobrej praktyki, przed badaniem TK dokładnie dokumentuje się obecność implantów metalowych, a w protokole badań ustawia się specjalne programy „post-op spine”, „hip prosthesis” itp. Pozwala to ograniczyć wpływ metalu na ocenę tkanek sąsiednich, np. kanału kręgowego czy struktur naczyniowych. Z mojego doświadczenia im lepiej technik rozumie mechanizm powstawania artefaktu metalicznego, tym sprawniej dobiera parametry ekspozycji oraz rekonstrukcji, tak żeby lekarz radiolog dostał obraz możliwie czytelny mimo obecności metalu.

Pytanie 16

Który narząd został oznaczony strzałką na obrazie rezonansu magnetycznego?

A. Śledziona.

B. Trzustka.

C. Wątroba.

D. Nerka.

Na obrazie rezonansu magnetycznego strzałka wskazuje nerkę – dokładnie jej zarys z charakterystycznym układem kielichowo‑miedniczkowym. Na projekcji czołowej (koronalnej) MR nerki leżą po obu stronach kręgosłupa, mają kształt zbliżony do fasoli i wyraźną granicę między korą a rdzeniem. Wewnątrz widoczny jest centralnie położony układ zbiorczy, który w wielu sekwencjach ma inny sygnał niż otaczający miąższ. To właśnie ten „płatkowaty” obraz w obrębie wnęki nerki dobrze widać tam, gdzie skierowana jest strzałka. Moim zdaniem to jeden z łatwiejszych narządów do rozpoznawania na MR, jeśli raz zapamięta się jego położenie względem kręgosłupa i dużych naczyń. W praktyce klinicznej poprawna identyfikacja nerki na MR jest kluczowa przy ocenie guzów, torbieli, wodonercza, zmian zapalnych czy wad wrodzonych. Radiolodzy zgodnie z zaleceniami towarzystw (np. ESR, EAU) opisują w MR nerki m.in. grubość miąższu, zarys zewnętrzny, sygnał w różnych sekwencjach, obecność zmian ogniskowych oraz stan układu kielichowo‑miedniczkowego i moczowodu. W badaniach z kontrastem ocenia się też perfuzję guza i funkcję wydzielniczą. W technice ważne jest prawidłowe pozycjonowanie pacjenta w osi długiej kręgosłupa i dobór sekwencji T1/T2 oraz ewentualnie sekwencji tłumienia tłuszczu, żeby wyraźnie odróżnić miąższ nerki od otaczającej tkanki tłuszczowej okołonerkowej. Z mojego doświadczenia dobrze jest też zawsze „przelecieć” wzrokiem kolejne warstwy, żeby zobaczyć ciągłość nerki z moczowodem i uniknąć pomyłek z innymi strukturami jamy brzusznej.

Pytanie 17

Do zdjęcia lewobocznego kręgosłupa lędźwiowo-krzyżowego pacjenta należy ułożyć na boku

A. lewym, promień centralny pada 4 palce powyżej górnego zarysu talerza biodrowego.

B. prawym, promień centralny pada 4 palce powyżej górnego zarysu talerza biodrowego.

C. prawym, promień centralny pada 4 palce poniżej górnego zarysu talerza biodrowego.

D. lewym, promień centralny pada 4 palce poniżej górnego zarysu talerza biodrowego.

Prawidłowa odpowiedź wynika z zasad pozycjonowania pacjenta do projekcji lewobocznej kręgosłupa lędźwiowo‑krzyżowego. Do klasycznego bocznego zdjęcia L‑S pacjenta układamy na lewym boku, tak żeby lewa strona ciała przylegała do detektora. Taka pozycja minimalizuje powiększenie struktur położonych głębiej i zmniejsza zniekształcenia geometryczne, bo kręgosłup lędźwiowy jest wtedy bliżej kasety. W praktyce radiologicznej przyjmuje się, że promień centralny kierujemy na poziom mniej więcej L3–L4, a prostym, „łóżkowym” sposobem wyznaczenia tego poziomu jest właśnie punkt około 4 palce powyżej górnego zarysu talerza biodrowego. Ten talerz biodrowy jest łatwy do wyczucia palpacyjnie, więc technik ma szybki, powtarzalny punkt odniesienia. Moim zdaniem takie proste triki anatomiczne naprawdę ratują w codziennej pracy, zwłaszcza przy dużej liczbie badań. W dobrze wykonanej projekcji lewobocznej L‑S powinny być widoczne trzonów kręgów L1–L5, przestrzenie międzykręgowe, część kości krzyżowej, a wyrostki kolczyste powinny się nakładać w jednej linii (lub prawie jednej), co świadczy o braku rotacji. Często stosuje się też klin pod talię, żeby wyrównać lordozę lędźwiową i uzyskać lepsze odwzorowanie przestrzeni międzykręgowych. W technikach zgodnych z podręcznikami i wytycznymi (różne szkoły trochę się różnią, ale sens jest ten sam) bardzo pilnuje się właśnie: właściwej strony ułożenia (lewy bok), wysokości promienia centralnego (około L3–L4), prostopadłości wiązki do stołu oraz prawidłowego zabezpieczenia pacjenta (podparcie nóg, wałki pod kolana, osłona gonad jeśli możliwe). Warto pamiętać, że przy złym pozycjonowaniu, np. za nisko lub za wysoko, radiolog może nie zobaczyć istotnych zmian w dolnych segmentach lędźwiowych albo w przejściu lędźwiowo‑krzyżowym, co potem przekłada się na gorszą diagnostykę bólu krzyża czy rwy kulszowej. Dlatego to pytanie nie jest tylko „na pamięć”, ale mocno praktyczne, bo odruchowo poprawne ułożenie to podstawa dobrej jakości zdjęcia.

Pytanie 18

Na radiogramie uwidoczniono złamanie

A. wyrostka kruczego.

B. obojczyka.

C. kości ramiennej.

D. wyrostka barkowego.

Na przedstawionym radiogramie barku w projekcji AP widoczne jest wyraźne przerwanie ciągłości kostnej w obrębie bliższego końca kości ramiennej, tuż poniżej guzka większego. Linia złamania przebiega poprzecznie, z niewielkim przemieszczeniem odłamów, ale z zachowaną ciągłością stawu ramiennego – głowa kości ramiennej nadal pozostaje w panewce łopatki. Obojczyk, wyrostek barkowy i wyrostek kruczy mają gładkie, równe zarysy korowe, bez cech przerwania, nadłamania czy odwarstwienia okostnej, co jednoznacznie przemawia przeciwko ich uszkodzeniu. W praktyce opisując taki obraz zgodnie z dobrymi standardami radiologicznymi (np. według zaleceń towarzystw ortopedycznych i radiologicznych) podajemy lokalizację złamania (koniec bliższy kości ramiennej), ewentualne przemieszczenie, stopień skrócenia, kąt zagięcia oraz ocenę stawu ramiennego i obojczyka. Moim zdaniem warto też zawsze sprawdzić, czy nie ma typowych powikłań, np. wieloodłamowości w okolicy guzka większego lub złamań patologicznych na tle zmian osteolitycznych. W codziennej pracy technika elektroradiologii ważne jest prawidłowe ułożenie pacjenta – projekcja AP barku powinna pokazywać całą głowę kości ramiennej, panewkę, obojczyk i łopatkę, bo dopiero wtedy można rzetelnie ocenić, czy złamanie dotyczy kości ramiennej, czy np. struktur obręczy barkowej. Dodatkowe projekcje (np. Y łopatkowa, osiowa) są często zlecane przy podejrzeniu zwichnięcia, ale przy typowym złamaniu bliższego końca kości ramiennej obraz AP zwykle już daje rozstrzygającą informację diagnostyczną.

Pytanie 19

Proces chemicznego wywoływania radiogramów polega na

A. redukcji naświetlonych halogenków srebra na srebro metaliczne.

B. usunięciu z filmu bromku potasowego.

C. usunięciu z filmu naświetlonych halogenków srebra.

D. redukcji bromku potasowego na brom.

W tym pytaniu łatwo się pomylić, bo pojawiają się podobnie brzmiące pojęcia: bromek, halogenki, usuwanie z filmu, redukcja. W klasycznym filmie radiologicznym kluczowe są halogenki srebra, głównie bromek srebra, a nie bromek potasu. Bromek potasu to raczej składnik niektórych roztworów chemicznych, środek przeciwzamgleniowy, ale nie substancja, którą redukujemy w samej emulsji światłoczułej. Dlatego koncepcja, że proces wywoływania polega na redukcji bromku potasowego do bromu, jest po prostu chemicznie nietrafiona – my w wywoływaniu „atakujemy” jony srebra w kryształkach AgBr, a nie kationy potasu w roztworze. Podobny błąd logiczny pojawia się przy odpowiedziach mówiących o „usunięciu z filmu” jakiejś substancji. Usuwanie halogenków srebra (a dokładniej tych nienaświetlonych) to zadanie utrwalacza, nie wywoływacza. W procesie wywoływania niczego z filmu jeszcze nie wypłukujemy, tylko chemicznie przekształcamy naświetlone ziarna. Typowe pomieszanie pojęć wygląda tak: ktoś kojarzy, że po obróbce chemicznej na filmie zostaje tylko obraz ze srebrem, więc myśli, że wywoływanie to etap usuwania halogenków. Tymczasem standardowa sekwencja to: wywoływanie – przerywanie – utrwalanie – płukanie – suszenie. Dopiero utrwalanie na bazie tiosiarczanów powoduje rozpuszczenie i usunięcie nienaświetlonych halogenków srebra z emulsji. Jeśli pomylimy te etapy, łatwo dojść do wniosku, że wywoływanie coś „usuwa”, chociaż ono tak naprawdę coś „dodaje” – dodaje widoczny obraz poprzez redukcję jonów srebra do srebra metalicznego. Z mojego doświadczenia takie błędne skojarzenia wynikają z uczenia się na pamięć nazw odczynników bez zrozumienia, co dzieje się w ziarnie kryształu. Warto więc zapamiętać: wywoływacz redukuje naświetlone halogenki srebra, utrwalacz usuwa resztę, a bromek potasu pełni co najwyżej pomocniczą rolę w roztworze, a nie jest głównym „bohaterem” reakcji.

Pytanie 20

W badaniu cystografii wstępującej środek kontrastowy należy podać

A. bezpośrednio do pęcherza moczowego.

B. przez powłoki skórne do miedniczki nerkowej.

C. wstecznie do moczowodu.

D. bezpośrednio do układu kielichowo-miedniczkowego.

W cystografii wstępującej kluczowe jest zrozumienie, który odcinek dróg moczowych ma być bezpośrednio wypełniony środkiem kontrastowym. Łatwo tu pomylić różne techniki badań urologicznych, bo wszystkie kręcą się wokół nerek, miedniczek, moczowodów i pęcherza, ale każde badanie ma swoją ściśle określoną drogę podania kontrastu. Podawanie środka kontrastowego bezpośrednio do układu kielichowo‑miedniczkowego jest typowe dla pielografii wstępującej albo dla nefrostomii z kontrastem, a nie dla cystografii. W takich procedurach kontrast podaje się przez cewnik wprowadzony do moczowodu lub przez przetokę nerkową, żeby zobrazować górne drogi moczowe – kielichy, miedniczkę, początkowy odcinek moczowodu. To zupełnie inny cel niż ocena pęcherza. Podawanie kontrastu „przez powłoki skórne do miedniczki nerkowej” sugeruje nakłucie przezskórne, czyli technikę typową dla nefrostomii przezskórnej pod kontrolą USG lub RTG. Takie postępowanie jest inwazyjne, wymaga znieczulenia, sterylnego pola zabiegowego i jest zarezerwowane głównie dla odbarczenia nerki lub specjalistycznych badań górnych dróg moczowych, a nie do rutynowej cystografii. Z kolei wstecznie do moczowodu podajemy kontrast w pielografii wstępującej wykonywanej najczęściej podczas cystoskopii. Lekarz wprowadza wtedy cienki cewnik do ujścia moczowodu i wstrzykuje kontrast, żeby uwidocznić przebieg moczowodu i miedniczki nerkowej. To badanie służy wykrywaniu zwężeń, kamieni, guzów górnych dróg moczowych. Typowym błędem myślowym jest wrzucanie wszystkich badań „z kontrastem w drogach moczowych” do jednego worka i zakładanie, że skoro gdzieś jest kontrast w nerkach czy moczowodzie, to droga podania może być dowolna. W praktyce każde badanie ma swój schemat: cystografia wstępująca – kontrast przez cewkę do pęcherza, urografia dożylna – kontrast dożylnie, pielografia wstępująca – kontrast przez moczowód, nefrostografia – przez przetokę nerkową. Znajomość tych zasad nie jest tylko teorią, bo od prawidłowej drogi podania zależy bezpieczeństwo pacjenta, jakość obrazów i poprawna interpretacja wyniku.

Pytanie 21

Do zdjęcia rentgenowskiego żeber w projekcji skośnej tylnej pacjenta należy ustawić

A. tyłem do lampy rentgenowskiej, stroną badaną bliżej kasety.

B. przodem do lampy rentgenowskiej, stroną badaną bliżej kasety.

C. przodem do lampy rentgenowskiej, stroną badaną oddaloną od kasety.

D. tyłem do lampy rentgenowskiej, stroną badaną oddaloną od kasety.

Prawidłowe ustawienie do projekcji skośnej tylnej żeber oznacza, że pacjent stoi przodem do lampy rentgenowskiej (czyli tyłem do kasety), a strona badana znajduje się bliżej kasety. W praktyce wygląda to tak: ustawiasz pacjenta w pozycji AP skośnej, obracając go wokół osi długiej ciała, tak aby badana połowa klatki piersiowej była dosunięta do kasety. Dzięki temu żebra po stronie badanej są rzutowane wyraźniej, z mniejszym powiększeniem i mniejszym zniekształceniem geometrycznym. To jest zgodne z typowymi opisami pozycji RAO/LAO dla żeber w podręcznikach z techniki RTG i zaleceniami większości pracowni. Moim zdaniem kluczowe jest tu zrozumienie, że w projekcjach skośnych żeber zawsze chcemy mieć stronę badaną bliżej detektora, bo to ogranicza efekt powiększenia i rozmycia wynikający z rozbieżności wiązki. Jeżeli badamy żebra przednie, używamy właśnie projekcji skośnych tylnych (AP oblique), a pacjent jest skierowany przodem do lampy. Jeżeli celem są raczej żebra tylne, wtedy częściej stosuje się projekcje skośne przednie (PA oblique), gdzie pacjent stoi tyłem do lampy, a przodem do kasety. W codziennej pracy technika elektroradiologii ważne jest też właściwe oznaczenie strony (L/P) i kąta obrotu, zwykle 35–45°. Przy żebrach bólowych, pourazowych, często robimy serię: projekcja PA lub AP całej klatki plus skośne po stronie bólowej właśnie w takim ustawieniu, jak w tym pytaniu. Dobrą praktyką jest również ustawienie pacjenta tak, aby miejsce największej bolesności znalazło się w centrum wiązki pierwotnej – to od razu poprawia czytelność obrazu i ułatwia lekarzowi ocenę złamań, zniekształceń czy zmian osteolitycznych.

Pytanie 22

Którą strukturę anatomiczną oznaczono strzałką na obrazie rezonansu magnetycznego?

A. Most.

B. Rdzeń przedłużony.

C. Zbiornik mostowy.

D. Móżdżek.

Na obrazie widoczny jest klasyczny strzałowy skan MR głowy (rezonans magnetyczny w projekcji strzałkowej), a strzałka wskazuje na móżdżek. Widzisz położenie tej struktury: znajduje się ku tyłowi od pnia mózgu (mostu i rdzenia przedłużonego) oraz powyżej części szyjnej rdzenia kręgowego, w tylnym dole czaszki. Charakterystyczny jest zarys tzw. drzewka życia – drobne, listewkowate zakręty móżdżku oddzielone bruzdami, co w MR T1/T2 daje taki „pierzasty” obraz. To właśnie ten układ fałdów najłatwiej zapamiętać w praktyce. Móżdżek składa się z dwóch półkul i robaka móżdżku pośrodku; na obrazie strzałkowym zwykle dobrze widać robaka jako strukturę leżącą w linii pośrodkowej, za komorą IV. W codziennej praktyce technika obrazowania móżdżku jest istotna np. w diagnostyce udarów w tylnym dole czaszki, guzów kąta mostowo-móżdżkowego, zmian demielinizacyjnych czy malformacji Arnolda–Chiariego. Dobre ułożenie pacjenta, cienkie warstwy i brak artefaktów ruchowych są kluczowe, bo struktury są małe i łatwo coś przeoczyć. Moim zdaniem warto wyrobić sobie nawyk „odhaczania” kolejno: półkule mózgu, pień mózgu, móżdżek, komory – zawsze w tej samej kolejności. Taka rutyna bardzo pomaga przy szybkiej ocenie MR zgodnie z zaleceniami opisowymi stosowanymi w radiologii. Rozpoznawanie anatomicznych struktur móżdżku na MR to podstawa, żeby potem móc świadomie ocenić patologie, a nie tylko „patrzeć na szarości”.

Pytanie 23

Koronarografia jest radiologicznym zabiegiem diagnostycznym pozwalającym ocenić drożność

A. tętnic obwodowych.

B. żył wieńcowych.

C. żył obwodowych.

D. tętnic wieńcowych.

Prawidłowo – koronarografia służy do oceny drożności tętnic wieńcowych, czyli naczyń doprowadzających krew do mięśnia sercowego. W trakcie badania lekarz wprowadza cewnik do układu tętniczego (najczęściej przez tętnicę promieniową w nadgarstku albo udową w pachwinie) i pod kontrolą fluoroskopii kieruje go do ujść tętnic wieńcowych w aorcie. Następnie podaje środek cieniujący (kontrast jodowy), który wypełnia tętnice wieńcowe i pozwala zobaczyć ich światło na monitorze RTG w czasie rzeczywistym. Dzięki temu można dokładnie ocenić zwężenia, zamknięcia, nieregularności ściany naczynia, obecność blaszek miażdżycowych. W praktyce klinicznej koronarografia jest złotym standardem w diagnostyce choroby wieńcowej, szczególnie przy ostrych zespołach wieńcowych, niestabilnej dławicy piersiowej czy w kwalifikacji do angioplastyki wieńcowej (PCI) albo pomostowania aortalno-wieńcowego (by-passy). Co ważne, badanie ma charakter inwazyjny, ale od razu w trakcie tego samego zabiegu można wykonać leczenie – np. poszerzenie zwężonego miejsca balonikiem i wszczepienie stentu. Z mojego doświadczenia, w technice ważne jest dobre przygotowanie pacjenta (nawodnienie, ocena funkcji nerek, alergii na kontrast) oraz ścisłe przestrzeganie zasad ochrony radiologicznej, bo używa się promieniowania jonizującego i kontrastu jodowego. W pracowni hemodynamicznej standardem jest też archiwizacja obrazów w systemie PACS i dokładna dokumentacja wszystkich projekcji, żeby kardiolog mógł później porównać wyniki z kolejnymi badaniami.

Pytanie 24

Na obrazie uwidoczniono

A. radiogram czynnościowy kręgosłupa lędźwiowego.

B. radiogram z wadą postawy.

C. scyntygram kośćca.

D. radiogram czynnościowy kręgosłupa piersiowego.

Na tym obrazie łatwo się pomylić, jeśli ktoś patrzy na układ kostny wyłącznie przez pryzmat klasycznego RTG. Intuicyjnie można pomyśleć: „widać cały szkielet, więc to pewnie jakiś radiogram kręgosłupa albo badanie postawy”. Tymczasem kluczowe jest rozpoznanie techniki obrazowania. Radiogram, czyli zdjęcie RTG, pokazuje różnice pochłaniania promieniowania przez tkanki – kości są wyraźnie białe, tło ciemne, widoczne są ostre kontury, struktury tkanek miękkich, czasem gaz w przewodzie pokarmowym, a obraz jest zwykle ograniczony do jednej okolicy (np. tylko kręgosłup lędźwiowy). Tutaj mamy coś zupełnie innego: cały szkielet w dwóch projekcjach, bez typowych granic narządów, z rozmytym, „izotopowym” wyglądem. To cechy badania medycyny nuklearnej, czyli scyntygrafii kości. Pojęcie „radiogram z wadą postawy” sugeruje klasyczne zdjęcie RTG w projekcji stojącej, gdzie ocenia się np. skoliozę, kifozy, ustawienie miednicy. Tam jednak widzimy dobrze odwzorowane zarysy kręgów, talerzy biodrowych, łuków żebrowych, a nie równomierny rozkład aktywności radioznacznika. Radiogram czynnościowy kręgosłupa piersiowego czy lędźwiowego to z kolei seria zdjęć RTG wykonanych w zgięciu i wyproście (czasem w skłonach bocznych), żeby ocenić ruchomość segmentów, niestabilność czy listhezę. Są to badania lokalne, skierowane na jeden odcinek kręgosłupa, a nie na cały szkielet. Typowym błędem myślowym jest utożsamianie każdego „białego szkieletu na czarnym tle” z RTG. W medycynie nuklearnej obraz zależy od wychwytu radiofarmaceutyku, a nie od gęstości tkanki w klasycznym sensie. Dlatego kontury są miękkie, a ogniska patologiczne wyglądają jak obszary zwiększonej (gorące) lub zmniejszonej (zimne) aktywności, a nie jak złamania czy zwapnienia w klasycznym radiogramie. Rozpoznanie modalności – RTG vs scyntygrafia – to podstawa poprawnej interpretacji i planowania dalszej diagnostyki.

Pytanie 25

Którą patologię uwidoczniono w badaniu angiograficznym?

A. Stenozę naczyń mózgowych.

B. Guza mózgu.

C. Cystę mózgu.

D. Tętniaka naczyń mózgowych.

Na przedstawionej angiografii widoczna jest typowa dla tętniaka naczyń mózgowych, dobrze odgraniczona, okrągła struktura wypełniona kontrastem, która uchodzi z jednej z tętnic mózgowych. Ma ona charakter tzw. workowatego poszerzenia światła naczynia, z wyraźną szyją tętniaka i zachowanym przepływem w tętnicy macierzystej. W badaniu DSA (digital subtraction angiography) takie ognisko kontrastowania, zlokalizowane na przebiegu tętnicy, jest klasycznym obrazem tętniaka, a nie guza czy torbieli. W praktyce klinicznej właśnie angiografia jest złotym standardem w ocenie tętniaków – pozwala dokładnie ocenić wielkość, szyję, kształt, relacje do sąsiednich naczyń i drobnych gałązek. Od tej oceny zależy później dobór metody leczenia: klipsowanie neurochirurgiczne albo leczenie wewnątrznaczyniowe (np. coilowanie, stent‑assisted coiling, flow diverter). Moim zdaniem warto zapamiętać, że na angiografii szukamy zmian w obrębie światła naczynia, a nie masy uciskającej z zewnątrz. Guzy mózgu i cysty lepiej widać w TK lub MR, natomiast tętniaki i stenozy najlepiej ocenia się właśnie w badaniu naczyniowym z kontrastem. W codziennej pracy technika radiologii kluczowe jest prawidłowe przygotowanie pacjenta, dobór projekcji (często kilka rzutów tej samej tętnicy) i odpowiednio szybkie podanie kontrastu, żeby nie przeoczyć wypełniania tętniaka ani fazy żylnej. Dobra jakość obrazów ma realny wpływ na bezpieczeństwo chorego, bo od dokładnej angiografii zależy, czy neurochirurg lub radiolog interwencyjny będzie mógł bezpiecznie zaplanować zabieg.

Pytanie 26

Wysoką rozdzielczość przestrzenną obrazowania MR uzyskuje się przez

A. zmniejszenie wielkości FoV i zmniejszenie matrycy obrazującej.

B. zmniejszenie wielkości FoV i zwiększenie matrycy obrazującej.

C. zwiększenie wielkości FoV i zmniejszenie matrycy obrazującej.

D. zwiększenie wielkości FoV i zwiększenie matrycy obrazującej.

Wysoka rozdzielczość przestrzenna w obrazowaniu MR zależy tak naprawdę od dwóch kluczowych parametrów: wielkości pola widzenia (FoV, field of view) oraz rozmiaru matrycy, czyli liczby pikseli w kierunku fazowym i częstotliwościowym. Prawidłowa odpowiedź – zmniejszenie FoV i jednoczesne zwiększenie matrycy – oznacza, że pojedynczy piksel reprezentuje mniejszy fragment tkanki. Innymi słowy, voxel ma mniejsze wymiary w płaszczyźnie obrazowania, więc lepiej widzimy drobne szczegóły anatomiczne, np. nerwy, drobne ogniska demielinizacji czy małe zmiany guzowate. Technicznie patrząc, rozdzielczość przestrzenną w MR opisuje się jako FoV / liczba elementów matrycy. Im mniejszy ten iloraz, tym wyższa rozdzielczość. Standardem w dobrych pracowniach jest świadome dobieranie FoV do badanego obszaru: np. dla badania przysadki czy oczodołów stosuje się małe FoV i wysoką matrycę (np. 256×256 lub 320×320), żeby dokładnie ocenić drobne struktury. Dla kręgosłupa lędźwiowego czy jamy brzusznej FoV jest większe, ale jeśli zależy nam na szczegółach (np. w onkologii), także podnosi się matrycę, akceptując dłuższy czas skanowania lub niższy SNR. Z mojego doświadczenia technicznego wynika, że w praktyce często trzeba szukać kompromisu między rozdzielczością, czasem badania a stosunkiem sygnału do szumu (SNR). Zmniejszenie FoV i zwiększenie matrycy poprawia rozdzielczość, ale może pogarszać SNR i wydłużać czas. Dlatego w dobrych praktykach pracowni MR zawsze dopasowuje się te parametry do konkretnego wskazania klinicznego, zamiast używać jednego „uniwersalnego” protokołu. Mimo tego kompromisu, zasada fizyczna pozostaje jasna: małe FoV + duża matryca = wysoka rozdzielczość przestrzenna.

Pytanie 27

Testy specjalistyczne aparatów rentgenowskich do zdjęć wewnątrzustnych są przeprowadzane

A. co najmniej raz na 12 miesięcy.

B. co najmniej raz na 24 miesiące.

C. co miesiąc.

D. co 6 miesięcy.

W przypadku testów specjalistycznych aparatów rentgenowskich do zdjęć wewnątrzustnych bardzo łatwo pomylić je z innymi rodzajami kontroli jakości, które robi się częściej. Stąd biorą się odpowiedzi typu „co miesiąc” czy „co 6 miesięcy”. W codziennej praktyce faktycznie wykonuje się różne sprawdzenia – np. testy podstawowe, bieżącą ocenę jakości obrazu, testy eksploatacyjne po naprawie. To jednak nie są testy specjalistyczne w rozumieniu przepisów ochrony radiologicznej i nadzoru nad aparaturą rentgenowską. Zbyt krótki, comiesięczny lub półroczny interwał jest w tym kontekście nadinterpretacją wymagań. Można oczywiście wykonywać takie pomiary częściej z własnej inicjatywy, ale prawo mówi o minimalnej częstości testów specjalistycznych, a nie o maksymalnym dopuszczalnym odstępie pomiędzy dowolnymi kontrolami. Typowym błędem myślowym jest tu wrzucenie do jednego worka wszystkich rodzajów testów: podstawowych, specjalistycznych, odbiorczych i okresowych. Tymczasem testy specjalistyczne są bardziej rozbudowane, zwykle prowadzone przez uprawnionego fizyka medycznego lub inspektora, z użyciem profesjonalnych fantomów i przyrządów pomiarowych, i dlatego ich cykl jest dłuższy. Z kolei odpowiedź „co najmniej raz na 12 miesięcy” sugeruje intuicyjne przekonanie, że „raz w roku” to taki bezpieczny, standardowy okres dla każdej kontroli technicznej. W wielu dziedzinach faktycznie tak jest, ale w diagnostyce stomatologicznej dla aparatów wewnątrzustnych przepisy dopuszczają dłuższy, dwuletni okres między testami specjalistycznymi. Nie oznacza to oczywiście, że aparat może działać „samopas” przez dwa lata. Nadal obowiązują testy podstawowe, bieżąca obserwacja jakości zdjęć, kontrola dokumentacji dawek i reagowanie na wszelkie nieprawidłowości. Jednak formalny, pełny test specjalistyczny, z kompleksową oceną dawki, warstwy półchłonnej, geometrii wiązki i stabilności parametrów, musi być wykonany co najmniej raz na 24 miesiące. Moim zdaniem ważne jest rozróżnienie między racjonalną ostrożnością a wymogami prawnymi i organizacyjnymi. Jeśli ktoś odpowiada krótszym okresem, zwykle kieruje się chęcią „większego bezpieczeństwa”, ale nie odróżnia, które testy są wymagane jak często. Dobra praktyka to zapamiętać: testy specjalistyczne dla aparatów do zdjęć wewnątrzustnych – maksymalnie co 2 lata, a wszystko, co dzieje się częściej, to już inne kategorie kontroli jakości i nadzoru nad pracą aparatu.

Pytanie 28

Kasety do pośredniej radiografii cyfrowej CR są wyposażone

A. w płyty ołowiowe.

B. w folie wzmacniające.

C. w filmy rentgenowskie.

D. w płyty fosforowe.

To pytanie bardzo dobrze pokazuje różnicę między klasyczną radiografią analogową a pośrednią radiografią cyfrową CR. Wiele osób automatycznie kojarzy kasetę RTG z filmem rentgenowskim, bo przez lata tak to wyglądało w pracowniach. W systemach analogowych rzeczywiście w kasecie znajdował się film światłoczuły, zwykle w połączeniu z foliami wzmacniającymi, które zamieniały promieniowanie X na światło, aby zmniejszyć dawkę dla pacjenta i skrócić ekspozycję. W CR filozofia jest inna: zamiast filmu mamy płytę fosforową, która sama pełni rolę nośnika informacji, a jednocześnie nie wymaga chemicznej obróbki w ciemni. Dlatego odpowiedź odwołująca się do filmów rentgenowskich jest typowym myleniem technologii analogowej z cyfrową pośrednią. Podobnie jest z foliami wzmacniającymi. One były kluczowym elementem kaset do filmów: konwersja promieniowania rentgenowskiego na światło błyskowe, które naświetlało film. W kasetach CR taka folia nie jest już potrzebna, bo płyta fosforowa bezpośrednio rejestruje energię promieniowania. W praktyce, jeżeli ktoś myśli, że w kasecie CR są folie wzmacniające, to zwykle wynika to z przyzwyczajenia do dawnych rozwiązań i braku rozróżnienia między konstrukcją kasety analogowej i cyfrowej. Płyty ołowiowe to z kolei zupełnie inny temat – ołów w radiologii kojarzymy z ochroną radiologiczną (fartuchy, parawany, osłony gonad, wkładki ochronne w kasetach od strony lampy lub stołu). Ołów może stanowić element ekranujący lub warstwę przeciwrozproszeniową, ale nie jest nośnikiem obrazu. W kasecie CR rolę „serca” systemu pełni płyta fosforowa, a nie ołów. Typowym błędem myślowym jest założenie, że skoro kaseta z zewnątrz wygląda podobnie w różnych systemach, to jej wnętrze też jest takie samo. W rzeczywistości rozwój radiografii cyfrowej całkowicie zmienił materiał rejestrujący: od filmu, przez fosfor w CR, po detektory półprzewodnikowe w DR. Z punktu widzenia dobrej praktyki zawodowej ważne jest, żeby umieć nazwać te elementy po imieniu i rozumieć, jak wpływają one na jakość obrazu, dawkę oraz sposób obsługi sprzętu.

Pytanie 29

Skrótem HRCT (High Resolution Computed Tomography) określa się tomografię komputerową

A. wiązki stożkowej 3D.

B. wysokiej rozdzielczości.

C. wielorzędową.

D. spiralną.

Skrót HRCT rozwija się jako High Resolution Computed Tomography, czyli tomografia komputerowa wysokiej rozdzielczości. Chodzi tu przede wszystkim o specjalny sposób doboru parametrów badania (cienkie warstwy, małe pole obrazowania, wysokiej jakości rekonstrukcje przestrzenne), a nie o inny typ aparatu. Moim zdaniem warto to sobie dobrze poukładać: HRCT to nie jest osobny „rodzaj tomografu”, tylko specjalny protokół badania TK, najczęściej stosowany do oceny miąższu płuc. W praktyce klinicznej HRCT klatki piersiowej wykonuje się z bardzo cienkimi warstwami (np. 0,5–1,25 mm), przy użyciu algorytmu rekonstrukcji wysokiej rozdzielczości (tzw. filtr kostny lub filtr wysokiej częstotliwości), co pozwala zobaczyć drobne struktury, jak przegrody międzyzrazikowe, drobne oskrzeliki czy wczesne włóknienie. W standardach opisowych radiologii przy chorobach śródmiąższowych płuc (np. wytyczne Fleischner Society) właśnie HRCT jest badaniem referencyjnym, bo umożliwia ocenę charakteru zmian typu „matowa szyba”, siateczkowania, rozstrzeni oskrzeli czy obrazów typu plaster miodu. W codziennej pracy technika elektroradiologii oznacza to konieczność prawidłowego ustawienia cienkich warstw, odpowiedniego zakresu skanowania oraz dobrania rekonstrukcji w płaszczyznach dodatkowych (MPR), często w oknach płucnych i śródpiersia. Dobrą praktyką jest też ograniczanie dawki przy jednoczesnym zachowaniu wysokiej rozdzielczości przestrzennej, co realizuje się przez odpowiedni dobór mAs, kV oraz nowoczesne algorytmy rekonstrukcji iteracyjnej. Warto zapamiętać: HRCT = wysoka rozdzielczość przestrzenna obrazu, a nie konkretny kształt wiązki czy tryb pracy gantry.

Pytanie 30

Do środków kontrastujących negatywnych należą

A. siarczan baru i dwutlenek węgla.

B. związki jodu i siarczan baru.

C. podtlenek azotu i siarczan baru.

D. powietrze i podtlenek azotu.

Prawidłowo wskazane zostały środki kontrastujące negatywne: powietrze i podtlenek azotu. W radiologii przyjęło się dzielić kontrasty na pozytywne i negatywne. Pozytywne to takie, które mają większą gęstość i większą liczbę atomową niż otaczające tkanki, więc na obrazie RTG, TK wychodzą jako jaśniejsze (radiopakowe) – typowy przykład to związki jodu czy siarczan baru. Natomiast środki kontrastujące negatywne mają mniejszą gęstość niż tkanki i zawierają pierwiastki o niskiej liczbie atomowej, głównie gazy, przez co pochłaniają mało promieniowania i na obrazie są ciemniejsze (radiolucentne). Do klasycznych negatywnych kontrastów zalicza się właśnie powietrze, dwutlenek węgla, czasem tlen, a w starszych technikach także podtlenek azotu. W praktyce klinicznej powietrze jako kontrast negatywny stosowano np. w podwójnym kontrastowaniu przewodu pokarmowego (baryt + powietrze) przy badaniu żołądka czy jelita grubego, żeby lepiej uwidocznić fałdy śluzówki, drobne nadżerki, polipy. Podtlenek azotu historycznie używano podobnie jak inne gazy, choć obecnie częściej korzysta się z powietrza lub CO2, bo są łatwiej dostępne i bezpieczniejsze przy odpowiednich procedurach. Moim zdaniem warto zapamiętać prostą zasadę: jeśli kontrast to gaz, zwykle mówimy o kontraście negatywnym; jeśli sól baru lub związek jodu – to kontrast pozytywny. W wytycznych i dobrych praktykach radiologicznych podkreśla się, że dobór typu kontrastu (pozytywny/negatywny lub kombinacja) zależy od tego, jaką strukturę chcemy uwidocznić i jakiej techniki obrazowania używamy. Kombinacja barytu z powietrzem w tzw. badaniu z podwójnym kontrastem do dziś jest wzorcowym przykładem wykorzystania kontrastu negatywnego do zwiększenia szczegółowości obrazu.

Pytanie 31

Pielografia to badanie układu

A. płciowego.

B. pokarmowego.

C. moczowego.

D. limfatycznego.

Pielografia to badanie obrazowe układu moczowego, w którym do dróg moczowych podaje się środek cieniujący (kontrast), a następnie wykonuje zdjęcia rentgenowskie. Dzięki temu lekarz może dokładnie ocenić kształt, drożność i ewentualne nieprawidłowości w obrębie miedniczek nerkowych, kielichów, moczowodów, czasem też pęcherza. W praktyce wyróżnia się m.in. pielografię wstępującą (kontrast podawany przez cewnik założony do moczowodu) oraz zstępującą, związaną z wydalaniem kontrastu przez nerki. Z mojego doświadczenia to badanie kojarzy się głównie z diagnostyką zwężeń, kamicy, wad wrodzonych układu moczowego czy powikłań po zabiegach urologicznych. Jest to badanie dość „celowane”, stosowane wtedy, gdy zwykłe USG lub klasyczna urografia nie dają wystarczających informacji. W nowoczesnych standardach częściej korzysta się z tomografii komputerowej (CT urography), ale klasyczna pielografia nadal ma swoje miejsce, szczególnie w urologii zabiegowej, przy planowaniu lub kontroli założenia stentów moczowodowych, ocenie nieszczelności układu kielichowo‑miedniczkowego czy przetok moczowych. Ważne jest też przestrzeganie zasad bezpieczeństwa: ocena funkcji nerek, alergii na kontrast jodowy, aseptyka przy zakładaniu cewników. Moim zdaniem warto zapamiętać prostą skojarzeniówkę: „pielo‑” odnosi się do miedniczki nerkowej, czyli od razu kieruje myślenie w stronę układu moczowego, a nie płciowego czy pokarmowego. To pomaga na testach i w praktyce.

Pytanie 32

Którą strukturę anatomiczną uwidoczniono na zamieszczonym obrazie USG?

A. Pęcherz moczowy z kamieniami.

B. Pęcherzyk żółciowy z kamieniami.

C. Ciężarną macicę z czterema płodami.

D. Nerkę lewą ze złogami.

Na obrazie USG widoczny jest typowy pęcherzyk żółciowy z kamieniami (cholecystolithiasis). Charakterystyczny jest wydłużony, gruszkowaty kształt bezechowej (czarnej) struktury, otoczonej cienką, wyraźną ścianą. W świetle pęcherzyka widoczne są silnie hiperechogeniczne ogniska z wyraźnym cieniem akustycznym za nimi – to klasyczny obraz złogów żółciowych. Zgodnie z zasadami opisu USG jamy brzusznej, zawsze zwracamy uwagę na: kształt pęcherzyka, grubość ściany, zawartość światła oraz obecność cienia akustycznego. Kamienie są jasne, dobrze odgraniczone i „rzucają cień” w głąb obrazu, co jest jednym z najważniejszych kryteriów różnicujących je od np. polipów. W praktyce klinicznej taki obraz, szczególnie przy dolegliwościach bólowych w prawym podżebrzu, jest podstawą do rozpoznania kamicy pęcherzyka żółciowego i dalszego postępowania – zwykle obserwacja albo kwalifikacja do cholecystektomii laparoskopowej, zgodnie z aktualnymi zaleceniami. Moim zdaniem warto wyrobić sobie nawyk, żeby przy każdym badaniu USG jamy brzusznej bardzo dokładnie oceniać pęcherzyk w pozycji leżącej i w razie wątpliwości także w pozycji stojącej lub na lewym boku – kamienie często zmieniają położenie pod wpływem grawitacji, co dodatkowo potwierdza rozpoznanie. Dobra praktyka to też dokumentowanie przynajmniej dwóch przekrojów (podłużny i poprzeczny) oraz opisywanie wielkości największego złogu, bo ma to znaczenie przy planowaniu zabiegu i dalszej obserwacji pacjenta.

Pytanie 33

Na radiogramie TK głowy strzałką wskazano

A. zatokę sitową.

B. przegrodę nosową.

C. zatokę klinową.

D. zbiornik wielki.

Na przedstawionym przekroju osiowym TK głowy strzałka wskazuje prawidłowo zatokę klinową. W tomografii komputerowej w projekcji poprzecznej zatoka klinowa leży centralnie, w linii pośrodkowej, tuż za jamą nosową i poniżej siodła tureckiego. Ma charakterystyczny, dość symetryczny kształt, a jej światło w badaniu bez kontrastu jest hipodensyjne (ciemne), wypełnione powietrzem, otoczone grubszą warstwą kości trzonu kości klinowej. Moim zdaniem to jest jedno z tych miejsc, które warto sobie „zakodować”, bo w praktyce radiologicznej często ocenia się właśnie zatokę klinową pod kątem zmian zapalnych, polipów, guzów czy szerzenia się patologii z przysadki mózgowej. W standardowych opisach TK zatok czy TK głowy zwraca się uwagę na drożność ujść zatok, obecność płynu, pogrubienie błony śluzowej czy całkowite zacienienie zatoki klinowej. Dobre praktyki uczą, żeby zawsze porównywać obustronne struktury oraz oceniać zatokę klinową w kilku kolejnych warstwach – unikamy wtedy pomyłek wynikających z artefaktów albo nietypowego ułożenia głowy. W wielu pracowniach technik wykonujący badanie ma obowiązek sprawdzenia, czy zakres skanowania obejmuje cały kompleks zatok przynosowych, w tym właśnie zatokę klinową, bo bywa ona pomijana przy zbyt małym zakresie. W codziennej pracy klinicznej obraz zatoki klinowej ma znaczenie np. przed planowanym dostępem chirurgicznym przez zatokę klinową do przysadki (dostęp endoskopowy przez nos). Chirurdzy laryngolodzy i neurochirurdzy opierają się wtedy na dokładnym opisie TK i znajomości anatomicznych wariantów tej zatoki. Dlatego rozpoznanie jej na obrazie TK to taki absolutny „must have” w diagnostyce obrazowej głowy.

Pytanie 34

Zgodnie ze standardami do wykonania zdjęcia bocznego czaszki, należy zastosować kasetę o wymiarze

A. 24 × 30 cm i ułożyć podłużnie.

B. 18 × 24 cm i ułożyć poprzecznie.

C. 18 × 24 cm i ułożyć podłużnie.

D. 24 × 30 cm i ułożyć poprzecznie.

W doborze kasety do zdjęcia bocznego czaszki kluczowe jest dopasowanie formatu i ułożenia do rzeczywistych wymiarów głowy w tej projekcji. Częsty błąd myślowy polega na tym, że ktoś patrzy na czaszkę „z przodu” i wydaje mu się, że mniejszy format 18 × 24 cm wystarczy, bo przecież głowa nie jest aż tak duża. Problem w tym, że w projekcji bocznej liczy się długość czaszki od kości czołowej do potylicznej, a ta długość jest wyraźnie większa niż szerokość widoczna w projekcji AP/PA. Dlatego kaseta 18 × 24 cm, niezależnie czy ułożona podłużnie czy poprzecznie, zwykle nie zapewnia odpowiedniego marginesu. W praktyce może to skutkować obcięciem części kości potylicznej albo czołowej, co automatycznie obniża wartość diagnostyczną badania i często wymusza powtórkę ekspozycji, a to już jest niepotrzebne narażenie pacjenta. Drugie typowe nieporozumienie dotyczy ułożenia kasety 24 × 30 cm. Intuicyjnie ktoś może chcieć ułożyć ją podłużnie, bo „tak się robi w klatce piersiowej” czy w kończynach, albo po prostu lubi mieć dłuższy bok pionowo. W obrazie bocznym czaszki takie ułożenie nie wykorzystuje jednak optymalnie kształtu anatomicznego głowy. Czaszka w bocznej projekcji jest bardziej „wydłużona” w osi przednio–tylnej niż w osi czaszka–czubek–podstawa, więc to właśnie poprzeczne ułożenie kasety zapewnia lepsze dopasowanie dłuższego boku do długości czaszki. Ustawienie podłużne zwiększa ryzyko, że przy minimalnym błędzie pozycjonowania obetniemy część struktur z przodu lub z tyłu. Z mojego doświadczenia wynika, że większość takich błędów wynika z automatyzmu: technik przyzwyczajony do jednego formatu i jednego sposobu układania kaset przenosi to bezrefleksyjnie na inne badanie. Tymczasem dobre praktyki i standardy radiologiczne zalecają myślenie „anatomia + geometria promieniowania”: najpierw wyobrażamy sobie, jak wygląda rzutowana część ciała w danej projekcji, potem dobieramy format i orientację kasety tak, żeby mieć z każdej strony zapas kilku centymetrów. W przypadku bocznej czaszki daje to właśnie 24 × 30 cm w ułożeniu poprzecznym jako rozwiązanie najbardziej bezpieczne i powtarzalne.

Pytanie 35

Na którym radiogramie uwidoczniona jest kamica nerkowa?

A. Radiogram 4

B. Radiogram 1

C. Radiogram 3

D. Radiogram 2

Na radiogramie 2 widoczne są typowe dla kamicy nerkowej zwapniałe złogi w rzucie dróg moczowych. Mają one postać drobnych, dobrze odgraniczonych, silnie wysyconych (bardzo jasnych) cieni, zlokalizowanych w obrębie typowych pięter: w rzucie nerek, wzdłuż przebiegu moczowodów oraz w okolicy miednicy małej. To właśnie ich gęstość radiologiczna, kształt oraz położenie względem kręgosłupa i talerzy biodrowych pozwalają odróżnić złogi od innych struktur, np. zwapnień naczyniowych czy cieni kałowych. Moim zdaniem kluczowe jest tu świadome „przeskanowanie” wzrokiem całej projekcji od górnych biegunów nerek aż do pęcherza, krok po kroku. W standardach opisowych radiogramu jamy brzusznej (KUB – kidneys, ureters, bladder) przy podejrzeniu kamicy zawsze ocenia się: liczbę złogów, ich wielkość, kształt, lokalizację, a także ewentualne przemieszczenie struktur kostnych lub cechy zastoju. W praktyce technika często wykonuje się takie zdjęcie w projekcji AP na stojąco lub leżąco, z odpowiednio twardą wiązką promieniowania, żeby dobrze uwidocznić struktury kostne i zwapnienia. Z mojego doświadczenia pomocne jest też porównanie symetrii po obu stronach kręgosłupa – obecność jednostronnych, punktowych zacienień w typowej lokalizacji powinna od razu zapalać lampkę, że może to być złóg. W badaniach kontrolnych, zgodnie z dobrą praktyką, porównuje się kolejne radiogramy, aby ocenić migrację kamienia, jego rozpad lub wydalenie, co ma znaczenie przy kwalifikacji do ESWL, zabiegów endoskopowych albo tylko obserwacji zachowawczej.

Pytanie 36

Jaki kolor ma warstwa korowa kości w badaniu MR na obrazie T1- zależnym?

A. Jasnoszary.

B. Czarny.

C. Biały.

D. Ciemnoszary.

Prawidłowo – w klasycznym badaniu MR, w sekwencji T1-zależnej, warstwa korowa kości (czyli zbita kość korowa) jest praktycznie zawsze czarna. Wynika to z jej budowy: kość zbita zawiera bardzo mało wolnych protonów wodoru (prawie brak wody i tłuszczu), a to właśnie protony wodoru odpowiadają za sygnał w rezonansie. Jeśli nie ma protonów zdolnych do wzbudzenia, to nie ma też sygnału – dlatego korowa kość daje tzw. sygnał zerowy i na obrazie T1 wygląda jak czarna obwódka wokół kości gąbczastej. W praktyce klinicznej jest to fajny punkt orientacyjny: na T1 można łatwo odróżnić czarną, cienką warstwę korową od jaśniejszego szpiku żółtego w środku kości, który zawiera tłuszcz i przez to jest jasny. W opisach badań MR przyjmuje się, że prawidłowa korowa kość jest hipointensywna (bardzo niskiego sygnału) we wszystkich standardowych sekwencjach, zarówno T1, jak i T2, STIR czy PD. Jeśli gdzieś widzimy, że „kość korowa” nagle nie jest czarna, tylko robi się szarawa lub pojawia się w niej sygnał, to jest to sygnał alarmowy – może świadczyć o złamaniu, nacieczeniu nowotworowym, obrzęku lub artefakcie. Z mojego doświadczenia, dobrą praktyką jest zawsze porównywanie grubości i ciągłości tej czarnej obwódki na sąsiednich przekrojach. W nauce MR warto też pamiętać, że czarne są nie tylko kości korowe, ale też powietrze i niektóre struktury z przepływem szybkiego krwi (tzw. flow void), więc interpretacja zawsze musi uwzględniać anatomię i kontekst kliniczny.

Pytanie 37

Na którym obrazie MR jest widoczne pasmo saturacji?

A. Obraz 2

B. Obraz 3

C. Obraz 1

D. Obraz 4

W tym pytaniu łatwo dać się zmylić, bo wszystkie cztery obrazy pochodzą z planowania lub prezentacji badań MR, ale tylko jeden z nich pokazuje typowe pasmo saturacji. Na pierwszym obrazie widoczne są liczne ukośne linie przecinające obraz oczodołów – to linie planowania przyszłych przekrojów, tzw. lokalizatory lub warstwy planowane w różnych płaszczyznach. Mają one tylko funkcję pomocniczą dla technika, nie są związane z nasycaniem sygnału. Typowym błędem jest utożsamianie każdej ukośnej strefy czy linii z pasmem saturacji, podczas gdy są to po prostu graficzne znaczniki na ekranie konsoli. Na drugim obrazie, w projekcji strzałkowej kręgosłupa szyjnego, widać równoległe prostokątne ramki – to również planowane warstwy poprzeczne (axialne). Każdy taki prostokąt odpowiada jednej warstwie, w której będzie zbierany sygnał. Nie obserwujemy tu jednolitego wygaszenia sygnału w jakimś obszarze, tylko czyste, geometryczne kontury. Warstwy pomiarowe nie są tym samym co pasmo saturacji: warstwa jest miejscem, gdzie rejestrujemy obraz, a pasmo saturacji to strefa, w której sygnał jest celowo tłumiony przed pomiarem. Trzeci obraz przedstawia przekrój poprzeczny z naniesionym okręgiem i podziałem na sektory oznaczone numerami. To schemat podziału pola obrazowania, używany np. do opisu położenia zmian, planowania cewki czy orientacji. Nie ma tam żadnego rzeczywistego paska wygaszonego sygnału, tylko konstrukcja graficzna. Częsty błąd polega na szukaniu „pasma” w samym rysunku, zamiast patrzeć na to, co dzieje się z sygnałem tkanek. Prawdziwe pasmo saturacji, jak na obrazie 4, to jednorodny, prostokątny pas sygnału o obniżonej intensywności, ustawiony zwykle skośnie do głównego przekroju, który w praktyce używa się do tłumienia przepływu krwi lub ruchu struktur spoza obszaru zainteresowania. Warto zapamiętać: linie i ramki cienkie, ostre – to planowanie warstw; szerokie, półprzezroczyste, „wypełnione” pole – to pasmo saturacji. Skupienie się na wyglądzie sygnału, a nie tylko na geometrii linii, pozwala uniknąć takich pomyłek przy analizie obrazów MR.

Pytanie 38

W radiologii stomatologicznej ząb o numerze 23 to kieł

A. dolny prawy.

B. górny lewy.

C. górny prawy.

D. dolny lewy.

W systemie numeracji zębów stosowanym w stomatologii i radiologii stomatologicznej (system FDI, czyli dwucyfrowy) ząb 23 oznacza górny lewy kieł. Pierwsza cyfra „2” wskazuje na II ćwiartkę łuku zębowego, czyli szczękę lewą (górny lewy kwadrant), a druga cyfra „3” określa konkretny ząb w tej ćwiartce – trójka to właśnie kieł. W praktyce radiologicznej bardzo ważne jest, żeby automatycznie kojarzyć numer z lokalizacją, bo na zdjęciu – szczególnie panoramicznym – łatwo się pomylić stronami, jeśli nie myśli się schematem ćwiartek. Na pantomogramie prawa i lewa strona są odwrócone względem obserwatora: prawa strona pacjenta jest po lewej stronie obrazu. Mimo tego numeracja pozostaje taka sama: ząb 23 zawsze będzie w górnym lewym kwadrancie pacjenta, czyli na szczęce po jego lewej stronie. W dobrych praktykach opisu zdjęć RTG zawsze podaje się numery zębów według FDI, żeby uniknąć nieporozumień między lekarzem, technikiem i protetykiem. Moim zdaniem warto wyrobić sobie nawyk „czytania” numeru: 1 i 2 to szczęka (góra), 3 i 4 to żuchwa (dół), a cyfry 1–8 to kolejno: siekacz przyśrodkowy, siekacz boczny, kieł, pierwszy przedtrzonowiec, drugi przedtrzonowiec, pierwszy trzonowiec, drugi trzonowiec, trzeci trzonowiec. Dzięki temu, gdy na opisie widzisz np. „ubytkowe zmiany próchnicowe zęba 23” albo „ognisko okołowierzchołkowe przy 23”, od razu wiesz, że chodzi o górny lewy kieł, co ma znaczenie przy planowaniu leczenia zachowawczego, endodontycznego czy chirurgicznego oraz przy prawidłowym pozycjonowaniu pacjenta do zdjęć celowanych na kły.

Pytanie 39

Na radiogramie stopy strzałką wskazano kość

A. piętową.

B. sześcienną.

C. skokową.

D. łódkowatą.

Strzałka na radiogramie wskazuje kość sześcienną – jedną z kości stępu, położoną po stronie bocznej stopy, pomiędzy kością piętową a podstawami kości śródstopia IV i V. Na projekcji AP/DP stopy, tak jak na tym zdjęciu, kość sześcienna leży mniej więcej na poziomie stawu Lisfranca, bocznie w stosunku do kości łódkowatej i klinowatych. Ma dość charakterystyczny, nieco kostkowaty kształt i tworzy wyraźne stawy z kością piętową (staw piętowo‑sześcienny) oraz z kośćmi śródstopia. Moim zdaniem, jak się raz „oswoi” jej położenie względem kości piętowej i IV–V śródstopia, to później rozpoznanie jej na RTG jest już dość intuicyjne. W praktyce radiologicznej poprawna identyfikacja kości sześciennej jest ważna np. przy urazach bocznego filaru stopy, w ocenie zwichnięć w obrębie stawu Choparta i Lisfranca, a także przy zmianach przeciążeniowych u biegaczy. Standardem jest ocena stopy w co najmniej dwóch prostopadłych projekcjach (AP/DP i boczna), ale w projekcji AP to właśnie takie orientowanie się w anatomii warstwowej stępu pozwala szybko wychwycić złamania, podwichnięcia czy deformacje. W dobrych praktykach opisowych radiolog zwykle opisuje osobno kości skokową, piętową, łódkowatą, sześcienną i klinowate, więc warto mieć je w głowie jako stały „zestaw kontrolny”. Dobrze też pamiętać, że na zdjęciach pourazowych okolicy bocznej stopy zawsze dokładnie oglądamy kość sześcienną pod kątem złamań kompresyjnych, które czasem są bardzo subtelne i łatwo je przeoczyć, jeśli ktoś myli ją np. z podstawami śródstopia.

Pytanie 40

Na obrazie ultrasonograficznym jamy brzusznej uwidoczniono

A. wątrobę.

B. trzustkę.

C. nerkę.

D. śledzionę.

Na tym obrazie USG faktycznie widoczna jest wątroba – i to w dość klasycznym ujęciu. Charakterystyczne jest jednorodne, drobnoziarniste echo miąższu, o echogeniczności nieco wyższej niż kora nerki i podobnej lub lekko wyższej niż śledziona (w praktyce porównuje się to zawsze w jednym badaniu, a nie z pamięci). Widzimy typowy układ: powierzchnia wątroby tworzy gładką, silnie echogeniczną linię pod kopułą przepony, a w miąższu przebiegają bezechowe lub hipoechogeniczne naczynia – żyła wrotna i żyły wątrobowe – często z echogenicznymi ścianami. Moim zdaniem właśnie to rozpoznawanie naczyń jest jednym z najlepszych trików w praktyce. W standardach badań USG jamy brzusznej (np. PTU) podkreśla się konieczność oceny wielkości wątroby, jednorodności miąższu, zarysu brzegów oraz stosunku echogeniczności do nerki prawej. W pozycji leżącej na plecach sonda zwykle leży pod prawym łukiem żebrowym, a obraz obejmuje prawy płat z przeponą u góry. W codziennej pracy technika i lekarz powinni umieć odróżnić prawidłową wątrobę od zmian typu stłuszczenie, marskość czy ogniska ogniskowe. Na przykład w stłuszczeniu wątroba staje się wyraźnie bardziej hiperechogeniczna, a głębsze partie gorzej widoczne. W takich zadaniach testowych warto zawsze „odhaczyć” sobie: jednorodny miąższ + kontakt z przeponą + duże naczynia w środku = najczęściej wątroba w projekcji podżebrowej prawej.

Rozpocznij nowy egzamin

Powrót do strony głównej