Wyniki egzaminu

Nowy egzamin

Informacje o egzaminie:

Zawód: Technik teleinformatyk
Kwalifikacja: INF.07 - Montaż i konfiguracja lokalnych sieci komputerowych oraz administrowanie systemami operacyjnymi
Data rozpoczęcia: 9 grudnia 2025 14:20
Data zakończenia: 9 grudnia 2025 14:33

Egzamin zdany!

Wynik: 22/40 punktów (55,0%)

Wymagane minimum: 20 punktów (50%)

Pochwal się swoim wynikiem!

Facebook

X.com

Szczegółowe wyniki:

Pytanie 1

Podaj domyślny port, który służy do przesyłania poleceń w serwisie FTP.

A. 20

B. 21

C. 25

D. 110

Porty 20, 25 i 110 nie są odpowiednie do przekazywania poleceń serwera FTP, co może prowadzić do nieporozumień w kontekście korzystania z protokołów internetowych. Port 20 jest używany w trybie aktywnym FTP do przesyłania danych, a nie do przesyłania poleceń. W trybie aktywnym, po nawiązaniu połączenia na porcie 21, serwer FTP nawiązuje osobne połączenie na porcie 20, aby przesłać dane. To podejście może wprowadzać w błąd, ponieważ nie odnosi się do przekazywania poleceń. Port 25 jest standardowo używany do przesyłania wiadomości e-mail w protokole SMTP (Simple Mail Transfer Protocol), co nie ma związku z FTP. Z kolei port 110 jest używany w protokole POP3 (Post Office Protocol) do pobierania wiadomości e-mail. Nieprawidłowe przypisanie portów do protokołów może skutkować błędami w konfiguracji usług sieciowych oraz problemami z komunikacją. W kontekście administracji sieciowej kluczowe jest zrozumienie, jakie porty są przypisane do poszczególnych protokołów i jakie protokoły są odpowiedzialne za różne funkcje. Ignorowanie tych podstawowych zasad może prowadzić do poważnych problemów z bezpieczeństwem oraz wydajnością sieci.

Pytanie 2

Firma zamierza stworzyć lokalną sieć komputerową, która będzie obejmować serwer, drukarkę oraz 10 stacji roboczych bez kart Wi-Fi. Połączenie z Internetem zapewnia ruter z wbudowanym modemem ADSL oraz czterema portami LAN. Które z wymienionych urządzeń sieciowych jest wymagane, aby sieć mogła prawidłowo funkcjonować i uzyskać dostęp do Internetu?

A. Wzmacniacz sygnału bezprzewodowego

B. Access Point

C. Przełącznik 16 portowy

D. Przełącznik 8 portowy

Przełącznik 8 portowy, wzmacniacz sygnału bezprzewodowego oraz access point to urządzenia, które w pewnych sytuacjach mogą być przydatne, ale w tym kontekście nie spełniają podstawowych wymagań dla budowy lokalnej sieci komputerowej z dostępem do Internetu. Przełącznik 8 portowy, mimo że wydaje się na pierwszy rzut oka wystarczający, nie zapewnia potrzebnej liczby portów do podłączenia wszystkich 10 stacji roboczych, serwera oraz drukarki, co prowadziłoby do sytuacji, w której nie wszystkie urządzenia mogłyby być podłączone jednocześnie. W przypadku takiej konfiguracji, musiałbyś albo zrezygnować z podłączenia niektórych urządzeń, albo zastosować dodatkowy przełącznik, co zwiększałoby złożoność i koszty całej instalacji. Wzmacniacz sygnału bezprzewodowego oraz access point są urządzeniami używanymi w sieciach bezprzewodowych, które służą do rozszerzania zasięgu sygnału Wi-Fi. W tej sytuacji, ponieważ wszystkie stacje robocze są podłączone przewodowo i nie mają kart bezprzewodowych, te urządzenia są zbędne. Należy pamiętać, że tworzenie sieci lokalnych wymaga starannego planowania i wykorzystania odpowiednich komponentów, aby zapewnić ich efektywność oraz przyszłą rozbudowę. Zastosowanie niewłaściwych urządzeń może prowadzić do problemów z komunikacją w sieci, utraty wydajności oraz nieoptymalnego wykorzystania zasobów.

Pytanie 3

Firma Dyn, której serwery DNS zostały poddane atakowi, potwierdziła, że część incydentu …. miała miejsce z wykorzystaniem różnych urządzeń podłączonych do sieci. Ekosystem kamer, czujników oraz kontrolerów, nazywany ogólnie „Internetem rzeczy”, został wykorzystany przez przestępców jako botnet – sieć maszyn-zombie. Dotychczas rolę tę w większości pełniły głównie komputery. Cytat ten opisuje atak typu

A. flooding

B. mail bombing

C. DDOS

D. DOS

Odpowiedź DDOS (Distributed Denial of Service) jest prawidłowa, ponieważ opisany atak polegał na wykorzystaniu rozproszonych urządzeń do przeprowadzania ataku na serwery DNS firmy Dyn. W ataku DDOS, sprawcy używają wielu zainfekowanych urządzeń, tworząc botnet, który jest w stanie generować ogromne ilości fałszywego ruchu. W tym przypadku, Internet rzeczy (IoT) odegrał kluczową rolę, ponieważ przestępcy użyli kamer, czujników i innych podłączonych urządzeń jako maszyny-zombie. Standardy bezpieczeństwa, takie jak NIST SP 800-61, zalecają monitorowanie i zabezpieczanie urządzeń IoT, aby zapobiegać ich wykorzystaniu w atakach DDOS. Przykładami ataków DDOS mogą być sytuacje, w których witryny internetowe przestają działać lub są znacznie spowolnione w wyniku nadmiernego obciążenia. Praktyki zarządzania incydentami bezpieczeństwa, jak współpraca z dostawcami usług internetowych oraz implementacja rozwiązań filtrujących ruch, są kluczowe w przeciwdziałaniu takim atakom.

Pytanie 4

Jaki prefiks jest używany w adresie autokonfiguracji IPv6 w sieci LAN?

A. 64

B. 24

C. 32

D. 128

Prefiks o długości 64 bitów w adresie autokonfiguracji IPv6 w sieci LAN jest standardem określonym w protokole IPv6. Długość ta jest zgodna z zaleceniami organizacji IETF, które wskazują, że dla efektywnej autokonfiguracji interfejsów w sieci lokalnej, należy stosować prefiks /64. Taki prefiks zapewnia odpowiednią ilość adresów IPv6, co jest kluczowe w kontekście dużej liczby urządzeń podłączonych do sieci. Dzięki zastosowaniu prefiksu 64, sieci lokalne mogą łatwo i automatycznie konfigurować swoje adresy IP, co jest szczególnie istotne w przypadku dynamicznych środowisk, takich jak sieci domowe lub biurowe. Praktyczne zastosowanie tej koncepcji przejawia się w automatycznej konfiguracji adresów przez protokół SLAAC (Stateless Address Autoconfiguration), który umożliwia urządzeniom generowanie unikalnych adresów na podstawie prefiksu i ich identyfikatorów MAC. Takie rozwiązanie znacząco upraszcza zarządzanie adresami IP w sieciach IPv6.

Pytanie 5

Urządzenia przedstawione na zdjęciu to

A. przełączniki.

B. adaptery PowerLine.

C. modemy.

D. bezprzewodowe karty sieciowe.

Urządzenia przedstawione na zdjęciu to adaptery PowerLine, które są niezwykle przydatne w tworzeniu sieci lokalnych, zwłaszcza w sytuacjach, gdzie standardowe połączenie WLAN nie jest wystarczające. Adaptery te korzystają z istniejącej instalacji elektrycznej, co oznacza, że można je w łatwy sposób zainstalować w każdym pomieszczeniu, gdzie dostępne są gniazdka elektryczne. Umożliwiają one przesyłanie danych z prędkościami, które mogą sięgać nawet kilku setek megabitów na sekundę, w zależności od modelu i jakości instalacji elektrycznej. Dzięki zastosowaniu technologii PowerLine, adaptery te eliminują potrzebę prowadzenia dodatkowych kabli, co jest nie tylko oszczędnością czasu, ale także estetycznym rozwiązaniem. W praktyce mogą być wykorzystywane do zasilania urządzeń do streamingu, gier online czy do pracy zdalnej, gdzie stabilne i szybkie połączenie internetowe jest kluczowe. Adaptery PowerLine są zgodne z różnymi standardami sieciowymi, co czyni je uniwersalnym rozwiązaniem dla wielu użytkowników.

Pytanie 6

Które z komputerów o adresach IPv4 przedstawionych w tabeli należą do tej samej sieci?

KomputerAdres IPv4
50.12.1/16
70.12.1/16
70.50.1/16
80.50.1/16

A. 2 i 4

B. 3 i 4

C. 2 i 3

D. 1 i 2

W przypadku odpowiedzi 1, 3 i 4, występują błędne założenia dotyczące struktury adresacji IP oraz zasad maskowania. Przykładowo, w odpowiedzi 1 (komputery 2 i 3), chociaż adresy mogą wydawać się podobne, ich maska sieciowa rzeczywiście wskazuje, że różnią się one w pierwszych 16 bitach. Komputer 2 może mieć adres 172.70.0.0, a komputer 3 172.70.1.0, co w rzeczywistości oznacza, że należą do różnych podsieci w ramach tej samej sieci. Z kolei odpowiedź 3 (komputery 3 i 4) oraz 4 (komputery 2 i 4) opierają się na równie mylnych przesłankach, ponieważ gospodarz 4 może mieć adres 172.71.0.0, co znakomicie różni się od adresu komputera 2. Ważne jest, aby rozumieć, że adresy IP są podzielone na części sieciowe i hostowe, a każda zmiana w tych częściach wpływa na przynależność do danej sieci. Typowe błędy myślowe prowadzące do takich niepoprawnych wniosków to brak znajomości maski podsieci oraz nieprawidłowa interpretacja adresacji. W kontekście praktycznym, umiejętność prawidłowego przypisania adresów IP i zrozumienia ich struktury ma kluczowe znaczenie w zarządzaniu sieciami, a nieprawidłowe założenia mogą prowadzić do problemów z komunikacją między urządzeniami w sieci.

Pytanie 7

Użytkownik, którego profil jest tworzony przez administratora systemu i przechowywany na serwerze, ma możliwość logowania na każdym komputerze w sieci oraz modyfikacji ustawień. Jak nazywa się ten profil?

A. profil obowiązkowy

B. profil lokalny

C. profil tymczasowy

D. profil mobilny

Profil lokalny jest powiązany z jednym konkretnym komputerem i nie jest dostępny na innych urządzeniach. Użytkownik, który loguje się na systemie z wykorzystaniem profilu lokalnego, ma swoje ustawienia i dane jedynie na tym urządzeniu, co ogranicza mobilność i elastyczność w pracy. W przypadku awarii sprzętu lub zmiany komputera, użytkownik traci dostęp do swoich osobistych ustawień. Profil tymczasowy jest z kolei stworzony na potrzeby jednorazowego logowania i nie zachowuje żadnych zmian po wylogowaniu, co czyni go niepraktycznym w dłuższym okresie. Profil obowiązkowy jest stosowany w sytuacjach, gdzie administrator systemu chce narzucić określone ustawienia wszystkim użytkownikom, co również ogranicza ich możliwości personalizacji. Przy wyborze rozwiązania do zarządzania profilami użytkowników, istotne jest zrozumienie, jak różne typy profili wpływają na doświadczenie użytkownika oraz jak mogą wpłynąć na efektywność pracy w organizacji. Warto również zauważyć, że popularność pracy zdalnej oraz korzystania z różnych urządzeń w codziennej pracy czyni profil mobilny kluczowym elementem strategii IT, który zwiększa zarówno bezpieczeństwo, jak i użyteczność zasobów informacyjnych.

Pytanie 8

To pytanie jest dostępne tylko dla zalogowanych użytkowników. Zaloguj się lub utwórz konto aby zobaczyć pełną treść pytania.

Odpowiedzi dostępne po zalogowaniu.

Wyjaśnienie dostępne po zalogowaniu.

Pytanie 9

Jaki argument komendy ipconfig w systemie Windows przywraca konfigurację adresów IP?

A. /renew

B. /displaydns

C. /release

D. /flushdns

Wybór innych parametrów polecenia ipconfig może prowadzić do nieporozumień co do ich funkcji. Parametr /flushdns, na przykład, jest używany do czyszczenia pamięci podręcznej DNS, co jest przydatne w przypadku problemów z rozwiązywaniem nazw domen. Często mylnie sądzi się, że to może pomóc w odnowieniu adresu IP, ale w rzeczywistości to działania związane z DNS, a nie z samym przydzieleniem adresu IP. Z kolei parametr /release służy do zwolnienia aktualnie przypisanego adresu IP, co może być pożądane, gdy chcemy, aby komputer przestał używać swojego obecnego adresu IP, ale nie odnawia on adresu. Wprowadza to zamieszanie, ponieważ użytkownicy mogą myśleć, że zwolnienie IP automatycznie je odnawia, co jest błędne. Ostatni parametr, /displaydns, wyświetla zawartość pamięci podręcznej DNS, co jest zupełnie innym procesem i nie ma żadnego wpływu na adresację IP. Warto zaznaczyć, że niepoprawne zrozumienie tych parametrów może prowadzić do frustracji, gdyż użytkownicy próbują rozwiązać problemy z siecią, wybierając niewłaściwe narzędzia. Kluczowym błędem w tym kontekście jest niezrozumienie różnicy między zarządzaniem adresami IP a zarządzaniem pamięcią podręczną DNS, co jest fundamentalne w praktyce administracji sieciami.

Pytanie 10

Funkcja roli Serwera Windows 2012, która umożliwia obsługę ruterów NAT oraz ruterów BGP w sieciach lokalnych, to

A. Direct Access oraz VPN (RAS)

B. serwer proxy aplikacji sieci Web

C. przekierowanie HTTP

D. routing

Routing w Windows Server 2012 to kluczowa usługa, która umożliwia zarządzanie trasami przesyłania danych między różnymi sieciami. Jej główną funkcjonalnością jest obsługa ruterów translacji adresów sieciowych (NAT), co pozwala na ukrywanie prywatnych adresów IP w sieci lokalnej za pomocą jednego publicznego adresu IP. Dzięki temu organizacje mogą oszczędzać adresy IPv4, a także zwiększać bezpieczeństwo swojej infrastruktury sieciowej. Dodatkowo, routing wspiera protokoły takie jak BGP (Border Gateway Protocol), stosowane w większych, złożonych sieciach, gdzie zarządzanie trasami między różnymi systemami autonomicznymi jest kluczowe. Przykładem wykorzystania routingu może być konfiguracja zaawansowanych sieci korporacyjnych, gdzie różne oddziały firmy muszą komunikować się ze sobą oraz z internetem, a także zarządzanie dostępem użytkowników do zasobów sieciowych. Dobre praktyki w zakresie routingu obejmują regularne aktualizacje tras, monitorowanie wydajności oraz wdrożenie odpowiednich polityk bezpieczeństwa.

Pytanie 11

W strukturze hierarchicznej sieci komputery należące do użytkowników znajdują się w warstwie

A. szkieletowej

B. dostępu

C. rdzenia

D. dystrybucji

Wybór odpowiedzi dotyczącej warstwy rdzenia, dystrybucji lub szkieletowej pokazuje pewne nieporozumienia związane z hierarchiczną strukturą sieci komputerowych. Warstwa rdzenia, będąca najwyższą warstwą w modelu, jest odpowiedzialna za szybkie przesyłanie danych między różnymi segmentami sieci oraz zapewnianie wysokiej przepustowości i niezawodności. Jej głównym zadaniem jest transportowanie ruchu danych, a nie bezpośrednia obsługa użytkowników. Z kolei warstwa dystrybucji pełni funkcję pośrednią, agregując ruch z warstwy dostępu i kierując go do rdzenia, co również nie jest jej głównym zadaniem. W kontekście szkieletowej warstwy, można zauważyć, że odnosi się ona do infrastruktury, która wspiera połączenia na dużą skalę, a nie do podłączenia użytkowników. Często popełnianym błędem jest mylenie funkcji i zadań poszczególnych warstw, co prowadzi do nieprawidłowego zrozumienia struktury sieci. Dlatego istotne jest zrozumienie, że to warstwa dostępu jest miejscem, gdzie użytkownicy fizycznie łączą się z siecią, co jest kluczowe dla prawidłowego funkcjonowania całego systemu. Niezrozumienie różnic między tymi warstwami może skutkować nieefektywnym projektowaniem sieci oraz problemami z wydajnością i bezpieczeństwem.

Pytanie 12

W którym rejestrze systemu Windows znajdziemy informacje o błędzie spowodowanym brakiem synchronizacji czasu systemowego z serwerem NTP?

A. Ustawienia.

B. Aplikacja.

C. System.

D. Zabezpieczenia.

Wybór dziennika systemowego jako źródła informacji o błędach synchronizacji czasu z serwerem NTP jest prawidłowy, ponieważ dziennik systemowy w systemie Windows rejestruje wszystkie zdarzenia związane z działaniem systemu operacyjnego, w tym problemy z synchronizacją czasu. Synchronizacja czasu jest kluczowym procesem, który zapewnia, że system operacyjny działa w zgodzie z czasem serwera NTP, co jest istotne dla wielu aplikacji i operacji sieciowych. Problemy z synchronizacją mogą prowadzić do błędów w logowaniu, problemów z certyfikatami SSL oraz niestabilności w aplikacjach zależnych od dokładnego czasu. Aby zdiagnozować problem, administratorzy mogą uruchomić Podgląd zdarzeń (Event Viewer) i przeszukać dziennik systemowy pod kątem wpisów związanych z NTP, takich jak błędy „Time-Service” lub „Sync”. Dobrą praktyką jest również regularne monitorowanie dzienników systemowych, co pozwala na wczesne wykrywanie i rozwiązywanie potencjalnych problemów związanych z synchronizacją czasu.

Pytanie 13

Kable światłowodowe nie są często używane w lokalnych sieciach komputerowych z powodu

A. niski poziom odporności na zakłócenia elektromagnetyczne.

B. niskiej wydajności.

C. znaczących strat sygnału podczas transmisji.

D. wysokich kosztów elementów pośredniczących w transmisji.

Kable światłowodowe są efektywnym medium transmisyjnym, wykorzystującym zjawisko całkowitego wewnętrznego odbicia światła do przesyłania danych. Choć charakteryzują się dużą przepustowością i niskimi stratami sygnału na długich dystansach, ich powszechne zastosowanie w lokalnych sieciach komputerowych jest ograniczone przez wysokie koszty związane z elementami pośredniczącymi w transmisji, takimi jak przełączniki i konwertery. Elementy te są niezbędne do integrowania technologii światłowodowej z istniejącymi infrastrukturami sieciowymi, które często opierają się na kablach miedzianych. W praktyce oznacza to, że organizacje, które pragną zainwestować w sieci światłowodowe, muszą być przygotowane na znaczne wydatki na sprzęt oraz jego instalację. Z drugiej strony, standardy takie jak IEEE 802.3 zdefiniowały wymagania techniczne dla transmisji w sieciach Ethernet, co przyczyniło się do rozwoju technologii światłowodowej, ale nadal pozostaje to kosztowną inwestycją dla wielu lokalnych sieci komputerowych.

Pytanie 14

Która norma określa parametry transmisyjne dla komponentów kategorii 5e?

A. TIA/EIA-568-B-2

B. CSA T527

C. EIA/TIA 607

D. TIA/EIA-568-B-1

Norma TIA/EIA-568-B-2 definiuje wymogi dotyczące kabli i komponentów dla systemów sieciowych, w tym dla komponentów kategorii 5e. Specyfikacja ta objmuje m.in. parametry transmisyjne, takie jak tłumienie, diafonia i impedancja, które są kluczowe dla zapewnienia odpowiedniej wydajności sieci. Zastosowanie tej normy jest szczególnie ważne w kontekście instalacji sieci lokalnych (LAN), gdzie kable kategorii 5e są szeroko stosowane do przesyłania danych z prędkością do 1 Gbps na odległości do 100 metrów. Zrozumienie i przestrzeganie normy TIA/EIA-568-B-2 jest niezbędne dla projektantów i instalatorów systemów telekomunikacyjnych, ponieważ zapewnia nie tylko zgodność z wymogami branżowymi, ale także optymalizuje wydajność i niezawodność sieci. Przykładem praktycznego zastosowania tej normy jest planowanie infrastruktury w biurach, gdzie wymagane są szybkie i stabilne połączenia, co można osiągnąć dzięki zastosowaniu wysokiej jakości kabli spełniających normy TIA/EIA-568-B-2.

Pytanie 15

Symbol graficzny przedstawiony na rysunku oznacza

A. gniazdo telekomunikacyjne.

B. otwarty kanał kablowy.

C. zamknięty kanał kablowy.

D. główny punkt dystrybucyjny.

Ten symbol, który widzisz na rysunku, oznacza gniazdo telekomunikacyjne. To taki ważny element w całej sieci telekomunikacyjnej. W praktyce to gniazda są wykorzystywane do podłączania różnych urządzeń, jak telefony czy modemy. Z tego co wiem, według norm PN-EN 50173, powinny być one dobrze oznaczone, żeby łatwo było je zidentyfikować. To naprawdę ułatwia zarządzanie kablami i urządzeniami. Używanie standardowych symboli w dokumentacji i projektach jest kluczowe, bo poprawia komunikację między specjalistami i pozwala szybko znaleźć punkty dostępowe. Poza tym, ważne też, żeby stosować odpowiednie kable, jak Cat 5e czy Cat 6, bo to wpływa na jakość przesyłu danych. No i przy projektowaniu sieci nigdy nie można zapominać o tych standardach, bo to klucz do niezawodności i wydajności systemu.

Pytanie 16

Sieć o adresie IP 172.16.224.0/20 została podzielona na cztery podsieci z maską 22-bitową. Który z poniższych adresów nie należy do żadnej z tych podsieci?

A. 172.16.228.0

B. 172.16.236.0

C. 172.16.240.0

D. 172.16.232.0

Adres 172.16.240.0 nie jest adresem jednej z podsieci stworzonych z sieci 172.16.224.0/20. Przy podziale na cztery podsieci z maską /22, każda z podsieci ma 1024 adresy (2^(32-22)), co daje 1022 dostępne adresy hostów. Pierwsza podsieć zaczyna się od 172.16.224.0 i kończy na 172.16.227.255, druga od 172.16.228.0 do 172.16.231.255, trzecia od 172.16.232.0 do 172.16.235.255, a czwarta od 172.16.236.0 do 172.16.239.255. Adres 172.16.240.0 wykracza poza zakres ostatniej podsieci. Zrozumienie podziału sieci IP w kontekście CIDR (Classless Inter-Domain Routing) jest kluczowe dla efektywnego zarządzania adresami IP w dużych środowiskach sieciowych. W praktyce, narzędzia takie jak kalkulatory CIDR ułatwiają obliczenia i wizualizację podsieci, co jest nieocenione w codziennych zadaniach administratorów sieci.

Pytanie 17

Ile punktów przyłączeniowych (2 x RJ45), według wymogów normy PN-EN 50167, powinno być w biurze o powierzchni 49 m²?

A. 5

B. 9

C. 4

D. 1

Wybór innej liczby punktów abonenckich niż 5 może prowadzić do licznych problemów związanych z infrastrukturą sieciową w biurze. Odpowiedzi takie jak 9, 4, czy 1 nie uwzględniają wymagań normy PN-EN 50167 oraz realnych potrzeb biura. W przypadku odpowiedzi 9, nadmiar punktów abonenckich może prowadzić do nieefektywnego wykorzystania zasobów, zwiększając koszty bez rzeczywistej wartości dodanej. W przeciwieństwie do tego, wybór 4 punktów abonenckich może być niewystarczający dla biura o powierzchni 49 m², co prowadzi do sytuacji, w której pracownicy muszą dzielić dostęp do sieci, co może generować problemy z prędkością i jakością połączeń. Z kolei odpowiedź 1 punkt abonencki jest ekstremalnie niewystarczająca, co może skutkować poważnymi ograniczeniami w pracy, gdzie wielu pracowników korzysta z zasobów sieciowych jednocześnie. Typowym błędem myślowym jest próba uproszczenia analizy punktów abonenckich do liczby stanowisk roboczych bez uwzględnienia norm oraz specyfiki pracy w danym biurze. W rzeczywistości, kluczowe jest nie tylko zapewnienie liczby punktów zgodnej z normą, ale również ich odpowiednie rozmieszczenie, aby zaspokoić potrzeby różnych użytkowników oraz sprzętu w biurze. Dlatego też, poprawne zaplanowanie infrastruktury telekomunikacyjnej jest niezbędne dla zapewnienia efektywności i komfortu pracy w biurze.

Pytanie 18

To pytanie jest dostępne tylko dla zalogowanych użytkowników. Zaloguj się lub utwórz konto aby zobaczyć pełną treść pytania.

Odpowiedzi dostępne po zalogowaniu.

Wyjaśnienie dostępne po zalogowaniu.

Pytanie 19

Aby zabezpieczyć system Windows przed nieautoryzowanym dostępem poprzez ograniczenie liczby nieudanych prób logowania, należy ustawić

A. Panel Sterowania, Zaporę systemu Windows

B. Panel Sterowania, Konta użytkowników

C. Zasady grup, Zasady konta

D. Zasady grup, Opcje zabezpieczeń

Niepoprawne odpowiedzi koncentrują się na aspektach, które nie są bezpośrednio związane z właściwym zabezpieczeniem systemu Windows przed włamaniami. W przypadku pierwszej odpowiedzi, panel sterowania i zapora systemu Windows, chociaż są istotne dla ochrony systemu, nie oferują bezpośredniego mechanizmu ograniczania liczby nieudanych prób logowania. Zaporę można wykorzystać do blokowania nieautoryzowanego dostępu do sieci, ale nie radzi sobie z problemem logowania na poziomie użytkownika. Ponadto, w kontekście zabezpieczeń, mało prawdopodobne jest, aby sama konfiguracja zapory mogła skutecznie zapobiec atakom opartym na próbach odgadnięcia haseł. Z drugiej strony, odpowiedzi odnoszące się do kont użytkowników mogą być mylone z innymi aspektami zarządzania kontami, ale nie zawierają kluczowych mechanizmów polityki blokad i audytu, które są wbudowane w zasady grup. Zasady grup są bardziej kompleksowe i zapewniają centralne zarządzanie, co jest krytyczne dla organizacji, które pragną utrzymać wysoki poziom bezpieczeństwa. Nieprawidłowe podejście do zabezpieczeń często wynika z niedostatecznego zrozumienia hierarchii oraz funkcjonalności narzędzi dostępnych w systemie operacyjnym, co prowadzi do błędnych wyborów w kontekście zabezpieczania systemu.

Pytanie 20

Komputer, który automatycznie otrzymuje adres IP, adres bramy oraz adresy serwerów DNS, łączy się z wszystkimi urządzeniami w sieci lokalnej za pośrednictwem adresu IP. Jednakże komputer ten nie ma możliwości nawiązania połączenia z żadnym hostem w sieci rozległej, ani poprzez adres URL, ani przy użyciu adresu IP, co sugeruje, że występuje problem z siecią lub awaria

A. rutera

B. serwera DHCP

C. serwera DNS

D. przełącznika

Poprawna odpowiedź to ruter, ponieważ jest to urządzenie, które umożliwia komunikację pomiędzy różnymi sieciami, w tym między siecią lokalną a siecią rozległą (WAN). Kiedy komputer uzyskuje adres IP, adres bramy i adresy serwerów DNS automatycznie, najczęściej korzysta z protokołu DHCP, który przypisuje te informacje. W przypadku braku możliwości połączenia z hostami w sieci rozległej, problem może leżeć w ruterze. Ruter zarządza ruchem danych w sieciach, a jego awaria uniemożliwia komunikację z innymi sieciami, takimi jak internet. Przykładowo, jeżeli ruter jest wyłączony lub ma uszkodzony firmware, żaden z komputerów w sieci lokalnej nie będzie mógł uzyskać dostępu do zewnętrznych zasobów, co skutkuje brakiem możliwości połączenia z adresami URL czy adresami IP. Dobrą praktyką jest regularne aktualizowanie oprogramowania ruterów oraz monitorowanie ich stanu, aby zapobiegać tego rodzaju problemom.

Pytanie 21

Do ilu sieci należą komputery o adresach IPv4 przedstawionych w tabeli?

Nazwa	Adres IP	Maska
Komputer 1	10.11.161.10	255.248.0.0
Komputer 2	10.12.161.11	255.248.0.0
Komputer 3	10.13.163.10	255.248.0.0
Komputer 4	10.14.163.11	255.248.0.0

A. Czterech.

B. Dwóch.

C. Trzech.

D. Jednej.

Poprawna odpowiedź wskazuje na to, że wszystkie komputery z adresami IPv4 w analizowanej tabeli należą do jednej sieci. Aby zrozumieć to zagadnienie, kluczowe jest zrozumienie, jak działa maska sieciowa. W tym przypadku zastosowana maska 255.248.0.0, co odpowiada notacji CIDR /13, oznacza, że pierwsze 13 bitów adresu IP definiuje identyfikator sieci. Adresy IP różnią się jedynie ostatnimi bitami, które odpowiadają unikalnym hostom w tej samej sieci. Oznacza to, że wszystkie komputery mogą komunikować się ze sobą bez konieczności używania routera, co jest zgodne z praktykami opartymi na standardzie TCP/IP. W praktyce, kiedy projektujemy sieci, ważne jest, aby zrozumieć, jak podział na podsieci może pomóc w zarządzaniu ruchem i bezpieczeństwem. W sytuacjach, gdy wiele hostów znajduje się w tej samej sieci, zmniejsza się opóźnienie komunikacji, a także obciążenie routerów, co przyczynia się do bardziej efektywnego wykorzystania zasobów sieci.

Pytanie 22

Czy okablowanie strukturalne można zakwalifikować jako część infrastruktury?

A. czynnej

B. dalekosiężnej

C. pasywnej

D. terenowej

Okablowanie strukturalne jest częścią tzw. infrastruktury pasywnej. Chodzi o te wszystkie fizyczne elementy sieci, które nie potrzebują aktywnego zarządzania, by przechodziły przez nie dane. Mamy tu kable, gniazda, złącza i szafy rackowe – to jak fundament dla całej infrastruktury sieciowej. Dzięki temu urządzenia aktywne, jak switche i routery, mogą ze sobą łatwo komunikować. Na przykład w biurach czy różnych publicznych budynkach dobrze zaprojektowane okablowanie zgodnie z normami ANSI/TIA-568 przyczynia się do wysokiej jakości sygnału oraz zmniejsza zakłócenia. Warto też pamiętać, że dobre projektowanie okablowania bierze pod uwagę przyszłe potrzeby, bo świat technologii zmienia się szybko. Takie podejście nie tylko zwiększa efektywność, ale i umożliwia łatwą integrację nowych technologii w przyszłości, co czyni je naprawdę ważnym elementem każdej nowoczesnej sieci IT.

Pytanie 23

Które z poniższych urządzeń sieciowych umożliwia segmentację sieci na poziomie warstwy 3 modelu OSI?

A. Router

B. Switch

C. Punkt dostępowy (Access Point)

D. Repeater (regenerator sygnału)

Wiele osób myli funkcje podstawowych urządzeń sieciowych, co prowadzi do błędnych założeń dotyczących segmentacji. Switch działa głównie w warstwie drugiej modelu OSI, czyli warstwie łącza danych. Jego głównym zadaniem jest przełączanie ramek w obrębie jednej sieci lokalnej (VLAN), a nie segmentacja na poziomie IP. Co prawda, istnieją switche warstwy trzeciej, które potrafią segmentować ruch na poziomie sieciowym, ale standardowo przyjmuje się, że switch nie jest urządzeniem do segmentacji warstwy trzeciej. Repeater to urządzenie jeszcze prostsze – działa w warstwie pierwszej i służy tylko do wzmacniania sygnału, bez jakiejkolwiek analizy czy rozdzielania ruchu. Nie wprowadza żadnej segmentacji ani logiki sieciowej. Punkt dostępowy (Access Point) odpowiada za umożliwienie urządzeniom bezprzewodowym dołączenie do sieci lokalnej, również operuje na niższych warstwach (głównie warstwa druga i warstwa fizyczna). Nie segmentuje ruchu IP, przekazuje jedynie sygnał dalej do sieci przewodowej. Typowym błędem jest mylenie funkcji tych urządzeń, zwłaszcza gdy w praktyce wiele z nich bywa zintegrowanych w jednym sprzęcie domowym (np. router Wi-Fi z wbudowanym switchem i access pointem). Jednak w kontekście profesjonalnych sieci, każde z tych urządzeń ma jasno określoną rolę i tylko router (lub zaawansowany switch L3) umożliwia segmentację na poziomie warstwy trzeciej. Z mojego doświadczenia wynika, że rozumienie tych różnic jest kluczowe przy projektowaniu wydajnej i bezpiecznej infrastruktury sieciowej, bo pomyłki na tym etapie mogą prowadzić do poważnych problemów z bezpieczeństwem, wydajnością czy zarządzaniem ruchem.

Pytanie 24

Jakie medium transmisyjne powinno być użyte do połączenia dwóch punktów dystrybucyjnych oddalonych o 600 m?

A. Skrętkę UTP

B. Światłowód

C. Przewód koncentryczny

D. Skrętkę STP

Wybór światłowodu jako medium transmisyjnego do połączenia dwóch punktów dystrybucyjnych oddalonych o 600 m jest uzasadniony przede wszystkim jego zdolnością do przesyłania danych na dużych odległościach przy minimalnych stratach sygnału. Światłowody, dzięki swojej konstrukcji opartej na włóknach szklanych, oferują pasmo przenoszenia sięgające gigabitowych prędkości, co czyni je idealnym rozwiązaniem dla nowoczesnych sieci telekomunikacyjnych. Przykładowo, w przypadku instalacji sieci w dużych biurowcach lub kampusach, światłowody pozwalają na łączenie różnych budynków bez obaw o degradację sygnału, która mogłaby wystąpić, gdyby zastosowano miedź. Dodatkowo, światłowody są odporne na zakłócenia elektromagnetyczne, co czyni je preferowanym wyborem w środowisku intensywnego korzystania z technologii radiowych i elektronicznych. Warto również zaznaczyć, że zgodnie z aktualnymi standardami branżowymi, takie jak 802.3z dla Ethernetu, światłowody są rekomendowane do połączeń wymagających wysokiej wydajności oraz dużej niezawodności. Stanowią one przyszłość komunikacji sieciowej, zwłaszcza w kontekście rosnących potrzeb na szybkość i jakość przesyłu danych.

Pytanie 25

To pytanie jest dostępne tylko dla zalogowanych użytkowników. Zaloguj się lub utwórz konto aby zobaczyć pełną treść pytania.

Odpowiedzi dostępne po zalogowaniu.

Wyjaśnienie dostępne po zalogowaniu.

Pytanie 26

Jakie polecenie w systemach operacyjnych Linux służy do prezentacji konfiguracji sieciowych interfejsów?

A. ipconfig

B. ping

C. ifconfig

D. tracert

Polecenie 'ifconfig' jest klasycznym narzędziem używanym w systemach operacyjnych Linux do wyświetlania oraz konfigurowania interfejsów sieciowych. Umożliwia ono administratorom systemów monitorowanie oraz zarządzanie parametrami sieciowymi, takimi jak adres IP, maska podsieci, status interfejsu, a także inne istotne informacje. Przykładowo, używając polecenia 'ifconfig', można sprawdzić, które interfejsy sieciowe są aktywne oraz jakie mają przypisane adresy IP. Dodatkowo, 'ifconfig' pozwala na dokonywanie zmian w konfiguracji interfejsów, co jest niezwykle przydatne w sytuacjach, gdy konieczne jest przypisanie nowego adresu IP lub aktywacja/dezaktywacja interfejsu. Warto również wspomnieć, że 'ifconfig' jest częścią standardowych narzędzi sieciowych w wielu dystrybucjach Linuxa, a jego znajomość jest wręcz niezbędna dla każdego administratora systemów. Choć 'ifconfig' pozostaje w użyciu, warto zauważyć, że nowoczesne systemy operacyjne promują bardziej zaawansowane narzędzie o nazwie 'ip', które oferuje rozszerzone funkcjonalności i lepsze wsparcie dla nowoczesnych protokołów sieciowych."

Pytanie 27

Standardowa sekwencja przetwarzania zasad grupowych w systemie Windows jest następująca:

A. jednostka organizacyjna – domena – lokacja – lokalny komputer

B. lokacja – domena – jednostka organizacyjna – lokalny komputer

C. lokalny komputer – lokacja – domena – jednostka organizacyjna

D. domena – lokacja – jednostka organizacyjna – lokalny komputer

Wszystkie inne przedstawione odpowiedzi nie uwzględniają właściwej hierarchii przetwarzania zasad grupy w systemie Windows, co może prowadzić do poważnych konsekwencji w zarządzaniu politykami bezpieczeństwa i konfiguracją. Niepoprawne odpowiedzi sugerują, że zasady grupy są przetwarzane w odwrotnej kolejności lub w sposób, który nie odzwierciedla rzeczywistości funkcjonowania systemu. Przykładowo, sugerowanie, że domena lub jednostka organizacyjna mają pierwszeństwo nad zasadami lokalnymi jest fundamentalnym błędem, ponieważ użytkownicy mogą skonfigurować lokalne zasady, które są specyficzne dla danego urządzenia, co powinno być zawsze priorytetem. Taki błąd myślowy prowadzi do sytuacji, w której lokalne wymagania bezpieczeństwa mogą zostać zignorowane na rzecz zasady, która nie jest już zgodna z aktualnymi potrzebami użytkownika. Inny typowy błąd dotyczy mylenia lokacji z jednostkami organizacyjnymi, co może skutkować nieprawidłową aplikacją zasad w sieciach złożonych z wielu lokalizacji. Te nieporozumienia mogą prowadzić do nieefektywnego zarządzania zasobami IT, zwiększając ryzyko wystąpienia incydentów bezpieczeństwa i złożoności w zarządzaniu systemami. Właściwe zrozumienie hierarchii i kolejności przetwarzania zasad grupy jest kluczowe dla skutecznego administrowania infrastrukturą IT oraz zapewnienia zgodności z politykami organizacji.

Pytanie 28

Jaki będzie całkowity koszt brutto materiałów zastosowanych do wykonania odcinka okablowania łączącego dwie szafki sieciowe wyposażone w panele krosownicze, jeżeli wiadomo, że zużyto 25 m skrętki FTP cat. 6A i dwa moduły Keystone? Ceny netto materiałów znajdują się w tabeli, stawka VAT na materiały wynosi 23%.

Materiał		j.m.	Cena jednostkowa netto
Skrętka FTP cat. 6A		m.	3,50 zł
Moduł Keystone FTP RJ45		szt.	9,50 zł

A. 131,00 zł

B. 97,00 zł

C. 106,50 zł

D. 119,31 zł

Obliczając całkowity koszt brutto materiałów, należy najpierw zsumować ceny netto skrętki FTP cat. 6A oraz dwóch modułów Keystone, a następnie do tej wartości doliczyć podatek VAT, który wynosi 23%. Przyjmując standardowe ceny rynkowe, za 25 metrów skrętki FTP cat. 6A można przyjąć koszt 100,00 zł, natomiast dwa moduły Keystone to z reguły koszt rzędu 30,00 zł. Zatem całkowity koszt netto wynosi 100,00 zł + 30,00 zł = 130,00 zł. Po dodaniu VAT, obliczamy: 130,00 zł * 1,23 = 159,90 zł. Warto jednak pamiętać, że w praktyce należy zawsze stosować się do aktualnych cen materiałów oraz przepisów podatkowych, które mogą się zmieniać. Proszę pamiętać, że przy planowaniu projektów okablowania, ważne jest nie tylko uwzględnienie kosztów materiałów, ale także ich zgodność ze standardami branżowymi, takimi jak ANSI/TIA-568, które określają wymagania dotyczące instalacji okablowania strukturalnego. Dzięki temu zapewniamy nie tylko efektywność kosztową, ale także niezawodność i trwałość całego systemu.

Pytanie 29

Usługi wspierające utrzymanie odpowiedniej kondycji oraz poziomu bezpieczeństwa sieci kontrolowanej przez Serwer Windows to

A. Usługi zasad sieciowych i dostępu sieciowego

B. Usługi zarządzania prawami dostępu w usłudze Active Directory

C. Usługi wdrażania systemu Windows

D. Usługi certyfikatów Active Directory

Usługi certyfikatów Active Directory, mimo że są istotne w kontekście zarządzania tożsamością i poświadczeniami, nie są bezpośrednio związane z zapewnieniem kondycji i poziomu zabezpieczeń sieci. Certyfikaty są wykorzystywane do szyfrowania danych oraz uwierzytelniania, co ma swoje zastosowanie w ochronie komunikacji, jednak nie odpowiadają za zarządzanie dostępem do zasobów sieciowych w sposób, w jaki czyni to NPAS. Usługi zarządzania prawami dostępu w usłudze Active Directory również pełnią funkcję związana z autoryzacją użytkowników, ale koncentrują się bardziej na zarządzaniu uprawnieniami do danych i zasobów, a więc nie są odpowiednie do zapewnienia bezpieczeństwa samej struktury sieci. Usługi wdrażania systemu Windows są natomiast związane z instalacją i konfiguracją systemu operacyjnego, co również nie wpływa na dynamikę zarządzania dostępem do sieci. Zrozumienie różnic między tymi usługami jest kluczowe, ponieważ wiele osób myli je, zakładając, że wszystkie mają podobne funkcje w zakresie bezpieczeństwa. W rzeczywistości, każda z tych usług ma swoje specyficzne zastosowania, a ich skuteczne współdziałanie jest niezbędne w kompleksowym podejściu do zarządzania infrastrukturą IT.

Pytanie 30

Technologia oparta na architekturze klient-serwer, która umożliwia połączenie odległych komputerów w sieci poprzez szyfrowany tunel, nazywa się

A. VPN

B. VLAN

C. WAN

D. WLAN

WLAN (Wireless Local Area Network) to technologia bezprzewodowej sieci lokalnej, która umożliwia komunikację między urządzeniami w ograniczonym zasięgu, zazwyczaj w obrębie jednego budynku lub na niewielkim terenie. Jednak nie oferuje ona możliwości tworzenia szyfrowanych tuneli, co jest kluczowe w przypadku zdalnego dostępu do zasobów. WAN (Wide Area Network) to sieć, która łączy komputery na dużych odległościach, ale nie koncentruje się na zapewnieniu bezpiecznego połączenia przez szyfrowanie. VLAN (Virtual Local Area Network) dzieli sieć lokalną na mniejsze segmenty, co poprawia zarządzanie ruchem, ale również nie realizuje szyfrowania i tworzenia tuneli, jak ma to miejsce w przypadku VPN. Typowym błędem myślowym jest mylenie tych technologii z VPN, które jest ukierunkowane na bezpieczeństwo danych i zdalny dostęp. Zrozumienie różnic między tymi pojęciami jest kluczowe dla efektywnego zarządzania sieciami oraz ochrony informacji w organizacjach.

Pytanie 31

Aby móc zakładać konta użytkowników, komputerów oraz innych obiektów i przechowywać ich dane w sposób centralny, konieczne jest zainstalowanie na serwerze Windows roli

A. Usługi LDS w usłudze Active Directory

B. Active Directory Federation Service

C. Usługi certyfikatów Active Directory

D. Usługi Domenowe Active Directory

Usługi Domenowe Active Directory (AD DS) są kluczowym elementem infrastruktury IT w środowiskach Windows. Instalacja tej roli na serwerze umożliwia zarządzanie kontami użytkowników, komputerów oraz innymi obiektami w zorganizowanej i scentralizowanej strukturze. AD DS oferuje hierarchiczną bazę danych, która przechowuje informacje o atrybutach obiektów, co ułatwia administrację i zapewnia bezpieczeństwo. Przykładem zastosowania AD DS jest możliwość tworzenia grup użytkowników oraz przydzielania im odpowiednich uprawnień dostępu do zasobów w sieci. Przykładowo, organizacje mogą stworzyć grupę „Pracownicy Działu IT”, co pozwala na szybkie zarządzanie dostępem do serwerów oraz aplikacji dedykowanych dla tego zespołu. AD DS wspiera także standardy branżowe, takie jak LDAP (Lightweight Directory Access Protocol), co umożliwia integrację z innymi systemami i aplikacjami, poprawiając tym samym współpracę różnych technologii. Dobre praktyki wdrażania AD DS obejmują regularne aktualizacje i utrzymanie struktury AD, aby zapewnić jej bezpieczeństwo i wydajność, co jest niezbędne w zarządzaniu rozbudowanymi środowiskami IT.

Pytanie 32

Wskaż właściwy adres hosta?

A. 128.128.0.0/9

B. 192.168.192.0/18

C. 128.129.0.0/9

D. 192.169.192.0/18

Pozostałe odpowiedzi są niepoprawne z różnych powodów, które wynikają z zasadności przydzielania adresów IP i klasyfikacji sieci. Adres 192.168.192.0/18 to adres prywatny, który należy do klasy C, a jego zakres często używany jest w lokalnych sieciach komputerowych. Jednak w przypadku tego pytania, który dotyczy publicznych adresów IP, nie jest to właściwy wybór. Adresy prywatne, takie jak ten, nie mogą być używane w Internecie, co może prowadzić do nieporozumień w kontekście adresowania. Adres 128.128.0.0/9, mimo że jest z klasy B, jest również niepoprawny, ponieważ istnieję już zarezerwowane adresy, które nie są dostępne do użytku publicznego. Wyboru 192.169.192.0/18 również należy unikać, ponieważ adres ten nie istnieje — jest to kombinacja adresu z nieprawidłowymi oktetami. Zrozumienie klasyfikacji adresów IP oraz ich zastosowania jest kluczowe dla skutecznego projektowania i implementacji sieci. Typowe błędy wynikają często z mylenia klasy adresu oraz niezrozumienia zasad dotyczących prywatności i publiczności adresów IP, co prowadzi do nieefektywnego zarządzania i potencjalnych konfliktów w sieci.

Pytanie 33

Termin hypervisor odnosi się do

A. oprogramowania kluczowego do zarządzania procesami wirtualizacji

B. wbudowanego konta administratora w systemie Linux

C. wbudowanego konta administratora w wirtualnym systemie

D. głównego katalogu plików w systemie Linux

Definiowanie hypervisora jako wbudowanego konta administratora w systemie wirtualnym lub Linux wskazuje na fundamentalne nieporozumienie dotyczące roli i funkcji, jakie pełni ten komponent. Hypervisor nie jest kontem użytkownika, lecz oprogramowaniem, które zarządza i koordynuje działanie maszyn wirtualnych. Wbudowane konto administratora w systemach operacyjnych, takich jak Linux, ma zgoła inną funkcję, dotycząca zarządzania użytkownikami i dostępem do systemu. Stąd, mylenie tych dwóch pojęć prowadzi do nieprawidłowych wniosków o architekturze systemów wirtualizacyjnych. Ponadto, określenie hypervisora jako głównego katalogu plików w systemie Linux jest całkowicie błędne, ponieważ katalogi w systemie plików dotyczą organizacji danych, a nie zarządzania zasobami obliczeniowymi. Takie błędne postrzeganie technologii może prowadzić do niewłaściwych decyzji przy projektowaniu i wdrażaniu rozwiązań wirtualizacyjnych, co skutkuje obniżoną wydajnością, problemami z bezpieczeństwem oraz trudnościami w zarządzaniu infrastrukturą IT. Zrozumienie, czym dokładnie jest hypervisor i jakie ma zastosowanie, jest kluczowe dla efektywnego planowania i realizacji projektów związanych z wirtualizacją.

Pytanie 34

Jaką maksymalną liczbę komputerów można zaadresować adresami IP w klasie C?

A. 254 komputery

B. 252 komputery

C. 255 komputerów

D. 256 komputerów

Wybór 256 komputerów jako maksymalnej liczby hostów w sieci klasy C jest błędny z kilku istotnych powodów. Liczba ta wynika z niepełnego zrozumienia struktury adresu IP. Klasa C, zgodnie z definicją, przeznacza 8 bitów na identyfikację hostów, co teoretycznie rzeczywiście daje 256 adresów. Jednak w praktyce dwa z tych adresów są zarezerwowane. Adres sieci, który jest używany do identyfikacji samej sieci, oraz adres rozgłoszeniowy, który służy do komunikacji z wszystkimi hostami w sieci, nie mogą być przydzielane do urządzeń. To fundamentalna zasada w projektowaniu sieci, która często bywa pomijana przez osoby nieposiadające doświadczenia w tej dziedzinie. Wybierając 255 komputerów, również można popełnić błąd w myśleniu, gdyż znów nie uwzględnia to rezerwacji adresu rozgłoszeniowego, a zatem wciąż nie jest to prawidłowa liczba. Podobnie, 252 komputery mogą wydawać się logicznym wyborem, ale nie uwzględnia to pełnej możliwości wykorzystania adresów zarezerwowanych wyłącznie dla hostów. W praktyce, skuteczne zarządzanie adresacją IP wymaga zrozumienia tych zasad oraz ich konsekwencji dla projektowania i operacyjności sieci. Brak tej wiedzy może prowadzić do problemów z komunikacją i zarządzaniem siecią, co jest krytyczne w każdym środowisku IT.

Pytanie 35

To pytanie jest dostępne tylko dla zalogowanych użytkowników. Zaloguj się lub utwórz konto aby zobaczyć pełną treść pytania.

Odpowiedzi dostępne po zalogowaniu.

Wyjaśnienie dostępne po zalogowaniu.

Pytanie 36

Na ilustracji przedstawiono symbol

A. bramki VoIP.

B. przełącznika.

C. rutera.

D. punktu dostępowego.

Symbole przedstawione w niepoprawnych odpowiedziach odnoszą się do innych urządzeń sieciowych, które mają różne funkcje i zastosowania. Przełącznik to urządzenie, które łączy różne urządzenia w sieci lokalnej i umożliwia im komunikację. Jego główną rolą jest zarządzanie ruchem danych, co różni się od funkcji punktu dostępowego, który koncentruje się na bezprzewodowym dostępie. Bramki VoIP służą do przesyłania głosu przez sieci IP, co nie ma związku z bezprzewodowym dostępem do sieci. Również ruter, choć kluczowy w zarządzaniu ruchem internetowym, nie pełni roli punktu dostępowego, ponieważ ruter łączy różne sieci, a punkt dostępowy rozszerza zasięg sieci bezprzewodowej. Typowe błędy myślowe, które mogą prowadzić do niepoprawnych odpowiedzi, obejmują mylenie urządzeń sieciowych z różnymi funkcjami. Na przykład, mogą pojawić się sytuacje, w których użytkownicy mogą mylnie przypuszczać, że każdy element sieci, który obsługuje połączenia, ma taką samą funkcję, co punkt dostępowy. W rzeczywistości, każdy z wymienionych urządzeń spełnia unikalne zadania w infrastrukturze sieciowej, a ich zrozumienie jest kluczowe dla efektywnej pracy w środowisku IT.

Pytanie 37

Jak wygląda ścieżka sieciowa do folderu pliki, który jest udostępniony pod nazwą dane jako ukryty zasób?

A. \pliki

B. \dane$

C. \dane

D. \pliki$

Odpowiedź \dane$ jest poprawna, ponieważ w systemach Windows oznaczenie znaku dolara ('$') na końcu ścieżki wskazuje, że folder jest udostępniony jako zasób ukryty. Taki sposób oznaczania zasobów jest zgodny z konwencją stosowaną w sieciach Windows, gdzie ukryte zasoby są niewidoczne dla użytkowników, którzy nie mają odpowiednich uprawnień. Umożliwia to większe bezpieczeństwo i kontrolę dostępu do danych, co jest kluczowe w środowiskach z wieloma użytkownikami. Na przykład, jeśli organizacja ma folder z wrażliwymi danymi, udostępnienie go jako zasobu ukrytego uniemożliwia przypadkowe przeglądanie zawartości przez niepowołane osoby. W praktyce, dostęp do ukrytych zasobów wymaga znajomości dokładnej ścieżki do folderu, co minimalizuje ryzyko nieautoryzowanego dostępu. Warto również zauważyć, że zasoby ukryte są często stosowane do przechowywania plików konfiguracyjnych lub krytycznych danych, które nie powinny być dostępne dla standardowych użytkowników.

Pytanie 38

Który z poniższych programów nie służy do zdalnego administrowania komputerami w sieci?

A. Rdesktop

B. UltraVNC

C. Team Viewer

D. Virtualbox

VirtualBox to oprogramowanie do wirtualizacji, które pozwala na uruchamianie wielu systemów operacyjnych na jednym komputerze, ale nie jest przeznaczone do zdalnego zarządzania komputerami w sieci. Oprogramowanie to umożliwia użytkownikom tworzenie i zarządzanie maszynami wirtualnymi w środowisku lokalnym. W praktyce oznacza to, że VirtualBox pozwala na testowanie aplikacji w różnych systemach operacyjnych czy środowiskach bez konieczności posiadania dodatkowego sprzętu. Typowe zastosowania obejmują programistykę, testowanie oraz edukację, gdzie użytkownicy mogą eksperymentować z różnymi konfiguracjami systemowymi. W kontekście zdalnego zarządzania, VirtualBox nie oferuje funkcji umożliwiających kontrolowanie maszyny zdalnie, co jest kluczowe dla narzędzi takich jak UltraVNC, TeamViewer czy Rdesktop, które są specjalnie zaprojektowane do tego celu. Z tego powodu, wybór VirtualBox jako odpowiedzi na to pytanie jest słuszny, ponieważ nie spełnia on kryteriów zdalnego zarządzania.

Pytanie 39

Użytkownik korzysta z polecenia ipconfig /all w systemie Windows. Jaką informację uzyska po jego wykonaniu?

A. Szczegółową konfigurację wszystkich interfejsów sieciowych, w tym adresy IP, maski podsieci, bramy domyślne, adresy serwerów DNS oraz fizyczne adresy MAC.

B. Informacje dotyczące wersji i stanu sterownika karty graficznej zainstalowanej w systemie.

C. Dane o aktualnym wykorzystaniu miejsca na wszystkich partycjach dysku twardego.

D. Listę aktywnych połączeń TCP wraz z numerami portów i adresami zdalnymi.

Polecenie <code>ipconfig /all</code> w systemie Windows służy do wyświetlania szczegółowych informacji o wszystkich interfejsach sieciowych zainstalowanych w komputerze. Wynik tego polecenia to nie tylko podstawowy adres IP czy maska podsieci, ale także takie dane jak: adresy fizyczne MAC poszczególnych kart, adresy bram domyślnych, serwerów DNS i WINS, status DHCP, a nawet identyfikatory poszczególnych interfejsów. Dzięki temu narzędziu administrator może w prosty sposób zweryfikować, jak skonfigurowane są poszczególne karty sieciowe, czy komputer korzysta z DHCP, czy adresy przydzielone są statycznie, a także czy nie występują konflikty adresów. Praktycznie – przy rozwiązywaniu problemów z siecią lokalną, właśnie <code>ipconfig /all</code> jest jednym z pierwszych poleceń, po jakie sięga technik czy administrator. Moim zdaniem, każdy, kto chce efektywnie zarządzać sieciami komputerowymi i rozumieć ich działanie, powinien znać szczegóły wyjścia tego polecenia na pamięć. W branży IT to jedna z absolutnych podstaw, a jednocześnie narzędzie, które nie raz potrafi zaoszczędzić godziny żmudnego szukania błędów konfiguracyjnych. Standardy branżowe wręcz zalecają korzystanie z tego polecenia przy każdej diagnozie sieciowej.

Pytanie 40

W zasadach grup włączono i skonfigurowano opcję "Ustaw ścieżkę profilu mobilnego dla wszystkich użytkowników logujących się do tego komputera":

\\serwer\profile\%username%

W którym folderze serwera będzie się znajdował profil mobilny użytkownika jkowal?

A. \profile\jkowal

B. \profile\username\jkowal

C. \profile\username

D. \profile\serwer\username

Wybór innych odpowiedzi wynika z nieporozumień dotyczących struktury ścieżek profilowych w systemach operacyjnych. Odpowiedzi takie jak \profile\serwer\username sugerują, że w ścieżce mogłoby być więcej subfolderów, co jest sprzeczne z zasadą prostoty konstruowania ścieżek do profili mobilnych. W kontekście zarządzania profilami mobilnymi, każda nazwa użytkownika tworzona jest jako podfolder bez dodatkowych poziomów hierarchii, co oznacza, że \profile\username jest również niewłaściwe z powodu braku konkretnej nazwy użytkownika. Z kolei \profile\username\jkowal zawiera zbędny poziom folderów, który nie jest wymagany w przypadku profili mobilnych. Typowym błędem myślowym jest założenie, że dodatkowe foldery są potrzebne do organizacji, co nie jest zgodne z logiką, jaką stosuje się w zarządzaniu profilami. Dobrą praktyką jest znajomość konwencji dotyczących tworzenia ścieżek w systemach operacyjnych, co pozwala uniknąć błędów w konfiguracji oraz poprawić organizację danych w systemie. Zrozumienie tych zasad jest istotne dla efektywnego administrowania oraz dla użytkowników, którzy chcą mieć łatwy dostęp do swoich profili na różnych urządzeniach.

Rozpocznij nowy egzamin

Powrót do strony głównej