Wyniki egzaminu

Nowy egzamin

Informacje o egzaminie:

Zawód: Technik informatyk
Kwalifikacja: INF.03 - Tworzenie i administrowanie stronami i aplikacjami internetowymi oraz bazami danych
Data rozpoczęcia: 10 kwietnia 2026 12:42
Data zakończenia: 10 kwietnia 2026 13:04

Egzamin zdany!

Wynik: 27/40 punktów (67,5%)

Wymagane minimum: 20 punktów (50%)

Nowe

Analiza przebiegu egzaminu— sprawdź jak rozwiązywałeś pytania

Przebieg egzaminu

Pochwal się swoim wynikiem!

Facebook

X.com

Szczegółowe wyniki:

Pytanie 1

Które z komend przyznaje najniższy poziom uprawnień dla użytkownika uczen w zakresie modyfikacji danych oraz struktury tabeli?

A. GRANT ALTER, SELECT ON szkola.przedmioty TO uczen

B. GRANT INSERT, DROP ON szkola.przedmioty TO uczen

C. DRANT DROP ON szkola.przedmioty TO uczen

D. GRANT SELECT ON szkola.przedmioty TO uczen

Wszystkie pozostałe polecenia przyznają użytkownikowi uczeń szerszy zakres uprawnień, co prowadzi do większego ryzyka nieautoryzowanej modyfikacji danych. Polecenie DRANT DROP ON szkola.przedmioty TO uczen jest nieprawidłowe, ponieważ DRANT nie jest poprawnym poleceniem SQL, co czyni jego interpretację niemożliwą. W kontekście administracji bazami danych, DROP oznacza usunięcie całej tabeli, co w przypadku użytkownika uczeń może prowadzić do katastrofalnych skutków, gdyż może on przypadkowo lub celowo usunąć istotne dane. Kolejne polecenie GRANT INSERT, DROP ON szkola.przedmioty TO uczen przyznaje prawo do wstawiania nowych danych oraz usuwania tabeli. Takie uprawnienia są zdecydowanie nieodpowiednie dla użytkownika uczeń. Umożliwiają one nie tylko dodawanie nieautoryzowanych rekordów, ale także ich usuwanie, co narusza zasady bezpieczeństwa i integralności danych. Podobnie, GRANT ALTER, SELECT ON szkola.przedmioty TO uczen przyznaje prawo do modyfikacji struktury tabeli, co oznacza, że uczeń mógłby zmieniać kolumny, dodawać nowe oraz wprowadzać zmiany, które mogą wpływać na funkcjonowanie całej bazy danych. Prawo do ALTER jest jednym z najszerszych uprawnień w SQL i nie powinno być przyznawane użytkownikom, którzy nie są administratorami, aby zapewnić pełną kontrolę nad bazą danych.

Pytanie 2

W CSS, aby ustalić różne formatowanie dla pierwszej litery w akapicie, trzeba użyć selektora

A. klasy p.first-letter

B. atrybutu p [first-letter]

C. pseudoelementu p::first-letter

D. dziecka p + first-letter

Wybór klasy p.first-letter nie jest poprawny, ponieważ klasy w CSS są używane do grupowania elementów i stylizacji ich w zbiorach, a nie do selekcji poszczególnych części tekstu, jak pierwsza litera akapitu. Klasa ta będzie odnosić się do wszystkich elementów z przypisaną daną klasą, co nie spełnia celu stylizacji wyłącznie pierwszej litery. Selekcja dziecka p + first-letter jest również błędna, gdyż operator + w CSS odnosi się do sąsiadujących ze sobą elementów. Oznacza to, że ten kombinat nie jest użyteczny w kontekście pierwszej litery akapitu, ponieważ nie zapewnia odpowiedniego targetowania. Z kolei atrybutu p [first-letter] nie funkcjonuje w CSS, ponieważ atrybuty są używane do selekcji elementów na podstawie ich atrybutów HTML, takich jak klasy czy identyfikatory, a nie do selekcji pseudoelementów, jak w przypadku first-letter. Zrozumienie różnicy pomiędzy tymi koncepcjami jest kluczowe dla skutecznego stylizowania dokumentów w CSS oraz dla tworzenia estetycznych i funkcjonalnych interfejsów użytkownika.

Pytanie 3

Domyślny użytkownik, który posiada pełne uprawnienia do zarządzania bazą danych w systemie MySQL, to

A. sysadmin

B. admin

C. mysqld

D. root

W systemie MySQL domyślnym kontem z pełnymi uprawnieniami administracyjnymi jest użytkownik „root”, a nie różne nazwy kojarzone ogólnie z administracją systemu. Mylenie tych nazw wynika często z doświadczeń z innymi środowiskami, jak panele hostingowe czy systemy operacyjne, gdzie pojawiają się takie loginy jak „admin” czy „sysadmin”. W MySQL nazwa użytkownika jest jednak zdefiniowana bardzo konkretnie i historycznie utrwalił się właśnie „root” jako konto głównego administratora serwera bazodanowego. Login „admin” bywa używany w panelach typu phpMyAdmin, w panelach hostingowych albo w aplikacjach webowych, ale to są konta utworzone przez dostawcę hostingu lub programistę, a nie domyślne konto MySQL. Moim zdaniem to jedno z częstszych nieporozumień: ktoś loguje się do phpMyAdmin jako „admin” i zakłada, że taki użytkownik istnieje w samym MySQL jako konto systemowe, a tymczasem jest to po prostu użytkownik zdefiniowany w bazie o określonych uprawnieniach, nadanych ręcznie. Podobnie nazwa „sysadmin” kojarzy się z rolą administratora systemu albo domeny w różnych narzędziach, ale w MySQL taka nazwa nie jest żadnym standardem ani domyślną konfiguracją. Jeśli taki użytkownik istnieje, to tylko dlatego, że ktoś go sam stworzył. Natomiast „mysqld” to w ogóle nie jest użytkownik bazy w sensie konta SQL. Tak nazywa się proces serwera MySQL uruchamiany w systemie operacyjnym, często jako osobny użytkownik systemowy (np. user „mysql” w Linuksie). Ten użytkownik systemowy służy do uruchamiania usługi, dostępu do plików danych na dysku, ale nie loguje się do bazy jako klient SQL. Typowym błędem myślowym jest mieszanie użytkowników systemu operacyjnego, użytkowników paneli administracyjnych i użytkowników samego MySQL. Każda z tych warstw ma własny model uprawnień i własne nazwy kont. W pracy z bazami danych warto zawsze rozróżniać: kto jest użytkownikiem systemu (np. Linux), kto jest użytkownikiem serwera MySQL (root, app_user itd.), a kto użytkownikiem aplikacji webowej. Dopiero wtedy zarządzanie uprawnieniami i bezpieczeństwem staje się sensowne i przewidywalne.

Pytanie 4

UPDATE klient SET miejscowosc='Warszawa' WHERE id IN(2,4);

W tabeli klient o polach: id, imie, nazwisko, miejscowosc znajduje się 5 rekordów o id od 1 do 5. Dla których wartości kolumny id przedstawiona kwerenda zaktualizuje zawartość pola miejscowosc na Warszawa?

A. 2, 3, 4

B. 3

C. 2, 4

D. 1, 5

Zapytanie UPDATE, które widzisz w treści pytania, działa bardzo precyzyjnie: `UPDATE klient SET miejscowosc='Warszawa' WHERE id IN(2,4);` oznacza wprost „zmień wartość kolumny miejscowosc na 'Warszawa' tylko w tych wierszach, w których kolumna id ma wartość 2 albo 4”. Klauzula `WHERE id IN (2,4)` to po prostu skrócony zapis warunku: `WHERE id = 2 OR id = 4`. Skoro w tabeli są rekordy o id 1, 2, 3, 4, 5, to modyfikacji podlegają tylko te dwa wiersze, które spełniają warunek logiczny, czyli id równe 2 i id równe 4. Pozostałe rekordy nie są w żaden sposób dotykane przez to polecenie – ich miejscowość zostaje bez zmian. Z mojego doświadczenia to bardzo często używany wzorzec w praktyce, np. gdy trzeba szybko poprawić dane tylko wybranych klientów, zamówień czy produktów. Warto pamiętać, że polecenie UPDATE bez klauzuli WHERE zaktualizuje wszystkie rekordy w tabeli, co zwykle jest niebezpieczne i w realnych projektach uznawane za błąd, jeśli nie jest to w pełni świadome działanie. W profesjonalnych systemach bazodanowych dobrą praktyką jest zawsze dokładne sprawdzanie warunku WHERE, czasem nawet poprzedzonego zapytaniem SELECT z takim samym warunkiem, żeby zobaczyć, które wiersze zostaną zmienione przed wykonaniem UPDATE. W tym przykładzie można by najpierw zrobić: `SELECT * FROM klient WHERE id IN (2,4);`, a dopiero potem uruchomić UPDATE. W codziennej pracy z SQL konstrukcja `IN` jest też wygodna, gdy lista identyfikatorów jest dłuższa, np. `IN (2,4,7,10,15)`, zamiast pisać długie wyrażenie z wieloma OR. To poprawia czytelność i zmniejsza ryzyko pomyłki przy edycji kodu, co jest po prostu zdrową praktyką w zespole programistów i administratorów baz danych.

Pytanie 5

W jaki sposób należy ustawić monitor, aby były spełnione zasady ergonomicznej pracy przy stanowisku komputerowym?

A. Monitor powinien być tak ustawiony, by kąt między płaszczyzną monitora, a linią patrzenia na jego środek mieścił się w granicy 80° ÷ 90°.

B. Monitor powinien stać ekranem do okna w celu ograniczenia odblasków i refleksów świetlnych.

C. Dla osób praworęcznych monitor powinien stać z prawej strony, a dla leworęcznych z lewej strony stanowiska komputerowego.

D. Górna krawędź ekranu powinna znajdować się nieco poniżej poziomu oczu użytkownika.

Prawidłowo – kluczowa zasada ergonomii mówi, że górna krawędź ekranu powinna znajdować się nieco poniżej poziomu oczu użytkownika. Chodzi o to, żeby naturalny kierunek patrzenia był lekko w dół, mniej więcej pod kątem ok. 15–20° względem linii poziomej. Z fizjologii wiemy, że oczy i mięśnie szyi najmniej się męczą, gdy nie muszą stale patrzeć do góry. Jeżeli monitor stoi zbyt wysoko, użytkownik podnosi brodę, napina kark i po paru godzinach pojawiają się bóle szyi, barków, czasem nawet bóle głowy. Z kolei zbyt niskie ustawienie ekranu powoduje nadmierne pochylanie się i zaokrąglanie pleców. Moim zdaniem to jest jeden z najczęściej olewanych, a jednocześnie najprostszych do poprawy elementów stanowiska pracy. W praktyce dobrze jest usiąść w normalnej, wygodnej pozycji, oprzeć plecy o oparcie krzesła i spojrzeć na wprost. W tej pozycji górna krawędź monitora powinna być minimalnie niżej niż linia oczu. Wtedy środek ekranu znajduje się mniej więcej na wysokości, na którą patrzysz naturalnie podczas pracy. Odległość od monitora powinna wynosić zwykle 50–70 cm, w zależności od przekątnej i rozdzielczości ekranu – im większy monitor, tym często można go odsunąć dalej. Ważne jest też, żeby ekran był ustawiony na wprost, a nie „pod skosem”, żeby nie zmuszać szyi do stałego skrętu. Standardy BHP oraz wytyczne ergonomiczne (np. PN-EN ISO 9241) zwracają uwagę nie tylko na wysokość monitora, ale też na odpowiednie nachylenie (najczęściej lekko do tyłu, ok. 10–20°), brak odblasków i równomierne oświetlenie stanowiska. Jednak to właśnie wysokość górnej krawędzi ekranu względem oczu jest jednym z podstawowych parametrów, który można szybko skorygować nawet w domu czy w szkole – czasem wystarczy prosty podest pod monitor lub regulowana podstawka. Z mojego doświadczenia mała korekta ustawienia ekranu potrafi zauważalnie zmniejszyć zmęczenie wzroku i karku po kilku godzinach pracy przy komputerze.

Pytanie 6

Dane są zapisy w tabeli uczniowie, które zostały przedstawione na rysunku. Jaki będzie rezultat wykonania podanego zapytania SQL?

A. Liczba wierszy równa 4

B. Suma ocen równa 14

C. Dane 4, 3, 4, 3

D. Wartość 3.5

Zapytanie SQL SELECT AVG(ocena) FROM uczniowie ma na celu obliczenie średniej wartości kolumny ocena w tabeli uczniowie. Średnia arytmetyczna jest obliczana poprzez zsumowanie wszystkich ocen i podzielenie wyniku przez liczbę rekordów. W tym przypadku mamy cztery oceny: 4 3 4 i 3. Suma tych ocen wynosi 14 a liczba rekordów to 4 co daje średnią arytmetyczną równą 3.5. W przypadku baz danych funkcja AVG() jest standardowym sposobem na obliczanie średniej wartości w zestawie danych i jest powszechnie używana w analizie danych gdzie często zachodzi potrzeba określenia centralnej tendencji. Takie podejście pozwala na szybką ocenę ogólnej wydajności lub trendów w zbiorze danych. Praktyczne zastosowanie tego mechanizmu obejmuje analizy biznesowe gdzie przeciętna wartość sprzedaży lub innych metryk może dostarczyć cennych informacji. Warto również podkreślić że AVG() ignoruje wartości NULL co jest korzystne w analizie zestawów danych o niepełnych wpisach.

Pytanie 7

Aby w JavaScript wykonać wymienione kroki, należy w znaczniku <script> umieścić kod

1. Wyświetlić okno do wpisania wartości z poleceniem "Podaj kwalifikację: ",
następnie po zatwierdzeniu

2. Umieścić napis na stronie internetowej, gdzie w miejscu kropek znajduje się
wartość pobrana z okna "Kwalifikacja: ..."

A. A = prompt("Podaj kwalifikację: "); document.write("Kwalifikacja: ".A);

B. A = alert("Podaj kwalifikację: "); document.write("Kwalifikacja: " + A);

C. A << prompt("Podaj kwalifikację: "); document.write("Kwalifikacja: " + A);

D. A = prompt("Podaj kwalifikację: "); document.write("Kwalifikacja: " + A);

Gratulacje, wybrałeś prawidłową odpowiedź! Kiedy chcemy wykonać interakcje z użytkownikiem poprzez okno dialogowe w JavaScript, używamy funkcji 'prompt()'. Ta funkcja wyświetla okno dialogowe z komunikatem tekstowym, polem do wprowadzania danych i przyciskami OK / Anuluj. Wartość wprowadzona przez użytkownika jest następnie zwracana przez funkcję 'prompt()'. W tym przypadku, używamy funkcji 'prompt()' do pobrania kwalifikacji od użytkownika. Następnie, używamy funkcji 'document.write()' do wyświetlenia zdobytej kwalifikacji na stronie internetowej. Operator '+' jest używany do łączenia łańcuchów znaków (stringów) w JavaScript, co pozwala na połączenie wartości wprowadzonej przez użytkownika z komunikatem 'Kwalifikacja: '. Pamiętaj, że choć 'document.write()' jest łatwym sposobem na wyświetlanie wyników na stronie, jest to metoda zarezerwowana głównie do testowania i debugowania, a nie do użytku produkcyjnego, ze względu na możliwość nadpisania zawartości strony.

Pytanie 8

W przedstawionym filmie, aby połączyć tekst i wielokąt w jeden obiekt tak, aby operacja ta była odwracalna zastosowano funkcję

A. sumy.

B. grupowania.

C. części wspólnej.

D. wykluczenia.

W tym zadaniu łatwo się pomylić, bo w grafice wektorowej mamy kilka różnych funkcji, które na pierwszy rzut oka wyglądają podobnie: łączą obiekty w coś, co zachowuje się jak jeden element. Jednak ich działanie „pod maską” jest zupełnie inne. Funkcje typu suma, wykluczenie czy część wspólna to klasyczne operacje boolowskie na kształtach. One zmieniają geometrię obiektów, czyli tworzą nową ścieżkę wynikową na podstawie przecięcia lub połączenia istniejących. W praktyce oznacza to, że jeśli zastosujesz sumę na tekście i wielokącie, program najczęściej zamieni tekst na krzywe i połączy wszystko w jedną ścieżkę. Efekt wizualny może być fajny, ale edytowalność tekstu przepada. Nie możesz już po prostu zmienić czcionki czy liter, bo to nie jest tekst, tylko zestaw węzłów. Podobnie z wykluczeniem: ta operacja tworzy „dziurę” jednego obiektu w drugim. Używa się jej np. do wycinania napisu z tła lub tworzenia maski. To jest typowy trik przy projektach logotypów albo efektach dekoracyjnych. Ale z punktu widzenia pytania – to działanie jest destrukcyjne dla tekstu, bo znowu zamienia go na kształt i łączy z wielokątem w sposób nieodwracalny (poza cofnięciem operacji). Część wspólna działa jeszcze ostrzej: zostawia tylko obszar, w którym obiekty się nakładają. Reszta jest tracona. To też jest operacja geometryczna, a nie organizacyjna. Typowy błąd myślowy polega na założeniu, że „skoro po operacji mam jeden obiekt, to znaczy, że to jest to samo co grupowanie”. Niestety nie. Grupowanie nie modyfikuje kształtów, tylko tworzy kontener logiczny – tak jakbyś w folderze trzymał kilka plików. Możesz je potem rozgrupować i wszystko wraca do stanu sprzed grupowania. Operacje suma, wykluczenie, część wspólna są destrukcyjne względem oryginalnych obiektów, bo generują nową ścieżkę zamiast starych. W kontekście dobrych praktyk w grafice komputerowej i multimediach przyjmuje się, że dopóki chcesz zachować pełną edytowalność (szczególnie tekstów), używasz grupowania, warstw i wyrównywania, a dopiero na późnym etapie projektu stosujesz operacje boolowskie, i to świadomie, wiedząc, że cofasz się już tylko historią edycji. Dlatego w pytaniu, gdzie mowa jest wprost o połączeniu tekstu i wielokąta w jeden obiekt w sposób odwracalny, jedyną sensowną odpowiedzią jest funkcja grupowania, a nie suma, wykluczenie czy część wspólna.

Pytanie 9

W języku JavaScript, aby zmodyfikować wartość atrybutu znacznika HTML, po uzyskaniu obiektu przez metodę getElementById, należy zastosować

A. pola attribute i podać nazwę atrybutu

B. metody setAttribute

C. metody getAttribute

D. pola innerHTML

Wybór metody setAttribute do zmiany wartości atrybutu znacznika HTML jest najbardziej odpowiedni, ponieważ ta metoda pozwala na bezpośrednie modyfikowanie atrybutów elementów DOM. Metoda setAttribute przyjmuje dwa argumenty: nazwę atrybutu, który chcemy zmienić, oraz nową wartość, którą chcemy przypisać. Na przykład, jeśli mamy znaczniki HTML takie jak <input type='text' id='myInput'>, możemy użyć JavaScriptu: document.getElementById('myInput').setAttribute('value', 'Nowa wartość');, co ustawi nową wartość w polu tekstowym. Korzystanie z setAttribute jest zgodne z dobrymi praktykami programowania, ponieważ pozwala na elastyczne zarządzanie atrybutami różnych elementów bez konieczności bezpośredniego manipulowania ich właściwościami. To podejście zwiększa czytelność i utrzymywalność kodu, a także przyczynia się do lepszej separacji logiki aplikacji od struktury HTML. Ponadto, setAttribute jest standardową metodą, która działa na wszystkich nowoczesnych przeglądarkach, co zapewnia szeroką kompatybilność.

Pytanie 10

W języku PHP, aby uzyskać dostęp do pliku dane.txt w trybie tylko do odczytu i odczytać jego zawartość, należy użyć funkcji:

A. fopen("dane.txt", "w") oraz fgets()

B. fopen("dane.txt", "r") oraz fgets()

C. fopen("dane.txt", "r") oraz fputs()

D. fopen("dane.txt", "w") oraz fputs()

Odpowiedź fopen("dane.txt", "r") oraz fgets() jest poprawna, ponieważ zastosowanie funkcji fopen z parametrem 'r' otwiera plik w trybie do odczytu. Funkcja fgets służy do odczytywania pojedynczej linii z pliku, co idealnie odpowiada potrzebie pobrania zawartości z pliku dane.txt. Przykładowe użycie tej pary funkcji może wyglądać tak: $handle = fopen('dane.txt', 'r'); if ($handle) { while (($line = fgets($handle)) !== false) { echo $line; } fclose($handle); } Warto również zauważyć, że przy pracy z plikami w PHP zaleca się zawsze sprawdzanie, czy plik został poprawnie otwarty, aby uniknąć błędów w czasie wykonania. Dobre praktyki obejmują także zamykanie pliku po jego użyciu, co pomaga w zarządzaniu zasobami systemowymi. Dodatkowo, w przypadku błędów, można wykorzystać funkcję error_reporting(), aby monitorować błędy i ostrzeżenia, co jest niezbędne w profesjonalnym rozwoju aplikacji webowych w PHP.

Pytanie 11

Wykonanie zapytania SQL: DELETE FROM mieszkania WHERE status=1; spowoduje usunięcie

A. pola o nazwie status w tabeli mieszkania

B. tabel, w których pole status ma wartość 1, z bazy danych mieszkania

C. rekordów, gdzie pole status ma wartość 1, z tabeli mieszkania

D. tabeli mieszkania w bazie danych

Użycie kwerendy SQL: DELETE FROM mieszkania WHERE status=1; jest poprawne, ponieważ polecenie DELETE ma na celu usunięcie rekordów z określonej tabeli, w tym przypadku z tabeli mieszkania. Klauzula WHERE filtruje te rekordy, które mają wartość pola status równą 1. To podejście jest zgodne z zasadami zarządzania danymi, które sugerują, że operacje usuwania powinny być przeprowadzane z użyciem odpowiednich filtrów, aby zminimalizować ryzyko przypadkowego usunięcia niezamierzonych danych. Na przykład, jeśli w tabeli mieszkania mamy 1000 rekordów, a tylko 150 z nich ma status równy 1, to po wykonaniu tej kwerendy usunięte zostaną dokładnie te 150 rekordów, a pozostałe pozostaną nienaruszone. Dobrą praktyką jest również tworzenie kopii zapasowych danych przed wykonaniem operacji usuwania, aby móc je przywrócić w razie potrzeby. Kwerendy DELETE są niezwykle przydatne w zarządzaniu bazami danych, zwłaszcza w sytuacjach, gdzie wymagana jest aktualizacja danych lub usunięcie nieaktualnych informacji.

Pytanie 12

Baza danych 6-letniej szkoły podstawowej zawiera tabelę szkola z polami: imie, nazwisko oraz klasa. Uczniowie z klas 1-5 przeszli do wyższej klasy. Jakie polecenie należy użyć, aby zwiększyć wartość w polu klasa o 1?

A. SELECT nazwisko, imie FROM klasa=klasa+1 WHERE klasa>1 OR klasa <5

B. UPDATE nazwisko, imie SET klasa=klasa+1 WHERE klasa>1 OR klasa<5

C. SELECT szkola FROM klasa=klasa+1 WHERE klasa >=1 AND klasa <=5

D. UPDATE szkola SET klasa=klasa+1 WHERE klasa>=1 AND klasa <=5

Odpowiedź jest prawidłowa, ponieważ polecenie SQL 'UPDATE szkola SET klasa=klasa+1 WHERE klasa>=1 AND klasa <=5;' skutecznie zwiększa wartość w polu 'klasa' dla wszystkich uczniów klas 1-5. W tym kontekście 'UPDATE' jest używane do modyfikowania istniejących danych w tabeli. Wyrażenie 'SET klasa=klasa+1' oznacza, że wartość w polu 'klasa' dla każdego rekordu, który spełnia warunek, zostanie zwiększona o 1. Warunek 'WHERE klasa>=1 AND klasa <=5' zapewnia, że zmiana dotyczy tylko uczniów, którzy są w klasach 1-5, co jest zgodne z założeniem, że wszyscy ci uczniowie zdali do następnej klasy. Praktyczne zastosowanie tego polecenia może być widoczne w sytuacjach, gdy szkoła regularnie aktualizuje dane uczniów na koniec roku szkolnego. Ważne jest, aby zawsze przetestować zapytania aktualizacyjne w środowisku testowym przed ich wdrożeniem w produkcji, aby uniknąć niezamierzonych zmian w danych.

Pytanie 13

Zaprezentowane pole input daje możliwość

<input type="checkbox" name="text1" value="text2">

A. wprowadzenia hasła

B. zaznaczenia opcji z listy zawierającej wartości text1 i text2

C. wpisania dowolnego tekstu

D. wybrania opcji

Element HTML z atrybutem type="checkbox" jest używany do tworzenia pól wyboru które pozwalają użytkownikowi zaznaczać jedną lub więcej opcji. Checkboxy są częstym elementem formularzy internetowych gdyż umożliwiają elastyczne zbieranie danych od użytkowników. Przykładowo w formularzach rejestracyjnych można używać ich do akceptacji regulaminu zapisów na newslettery czy wyboru zainteresowań. Składnia takiego elementu jest prosta: tag <input> z atrybutami name i value. Atrybut name jest niezbędny do grupowania checkboxów a value do przekazywania wartości zaznaczonej opcji do serwera podczas wysyłania formularza. Dobre praktyki zalecają dodawanie etykiet opisujących znaczenie checkboxa co poprawia dostępność dla osób korzystających z czytników ekranowych. Stosowanie checkboxów powinno być przemyślane by nie przeciążać użytkownika zbyt dużą liczbą opcji co mogłoby negatywnie wpłynąć na UX. Właściwe użycie checkboxów zgodne ze standardami HTML i UX jest kluczowe dla intuicyjnego interfejsu użytkownika.

Pytanie 14

Czym jest DBMS?

A. System zarządzania bazą danych

B. Kaskadowy arkusz stylów do opisu wyglądu witryny www

C. Strukturalny język zapytań do bazy danych

D. Obiektowy język programowania służący do tworzenia stron www

DBMS, czyli System Zarządzania Bazą Danych, to oprogramowanie, które umożliwia tworzenie, zarządzanie i manipulowanie danymi w bazach danych. Pozwala na efektywne przechowywanie, organizowanie i odzyskiwanie informacji, co jest kluczowe w każdej aplikacji wymagającej przetwarzania danych. Przykłady popularnych systemów DBMS to MySQL, PostgreSQL oraz Oracle Database. DBMS zapewnia nie tylko bezpieczeństwo danych, lecz także umożliwia współdzielenie informacji między użytkownikami. Stosuje mechanizmy kontroli dostępu, co chroni dane przed nieautoryzowanym dostępem. Dobre praktyki w zarządzaniu bazą danych obejmują normalizację danych, co zapobiega redundancji i poprawia integralność danych. W przypadku rosnących zbiorów danych, DBMS wspiera także skalowalność, co jest niezbędne w aplikacjach internetowych, gdzie liczba użytkowników może przeszło wzrosnąć. Ponadto, DBMS wykorzystuje język SQL (Structured Query Language) do wykonywania zapytań, co jest standardem branżowym dla interakcji z bazami danych.

Pytanie 15

W języku SQL, aby wybrać wszystkie rekordy z tabeli B, w tym część wspólną z tabelą A, należy zastosować typ związku

A. A FULL OUTER JOIN B

B. A RIGHT JOIN B

C. A LEFT JOIN B

D. A INNER JOIN B

Poprawnie – w tym zadaniu kluczowe jest zrozumienie, że interesuje nas **wszystko z tabeli B**, a dodatkowo – tam gdzie się da – dokładamy dane z tabeli A. Dokładnie tak działa `RIGHT JOIN` zapisany jako `A RIGHT JOIN B ON ...`. Prawa tabela w zapisie JOIN (czyli B) jest zawsze tą „obowiązkową”: dostajemy wszystkie jej wiersze, a dane z lewej (A) pojawiają się tylko tam, gdzie warunek łączenia jest spełniony. Tam gdzie dopasowania w A nie ma, kolumny z A przyjmują wartość `NULL`. To dokładnie odpowiada zielonemu obszarowi na diagramie – cała B plus część wspólna A∩B. W praktyce taki RIGHT JOIN przydaje się np. gdy tabela B jest tabelą główną (np. `Zamowienia`), a tabela A jest pomocnicza (np. `Klienci_archiwalni`), ale z jakiegoś powodu w zapytaniu chcemy właśnie B mieć „gwarantowaną” – czyli nawet jeśli w A brakuje powiązanego rekordu, zamówienie i tak ma się pojawić w wynikach. Przykładowo: `SELECT * FROM Klienci_archiwalni A RIGHT JOIN Zamowienia B ON A.id_klienta = B.id_klienta;` Dobra praktyka w SQL mówi, że częściej stosuje się `LEFT JOIN`, bo jest czytelniejszy (łatwiej myśleć: „biorę wszystko z lewej”), ale logicznie RIGHT JOIN robi to samo, tylko „odwraca perspektywę”. Wiele zespołów wręcz zaleca, żeby zamiast RIGHT JOIN przepisać zapytanie tak, by użyć LEFT JOIN i zamienić kolejność tabel – ale na egzaminach i w testach warto znać oba. Moim zdaniem dobrze jest też od razu kojarzyć: `LEFT JOIN` – wszystko z lewej, `RIGHT JOIN` – wszystko z prawej, `INNER JOIN` – tylko przecięcie, `FULL OUTER JOIN` – suma zbiorów. Dzięki temu każde zadanie z diagramem Venna w SQL robi się dużo prostsze i mniej mylące.

Pytanie 16

W języku CSS zdefiniowano styl. Sformatowana tym stylem sekcja będzie zawierała obramowanie o szerokości:

div { border: solid 2px blue;
       margin: 20px;}

A. 20 px oraz marginesy zewnętrzne tego obramowania

B. 2 px oraz marginesy zewnętrzne tego obramowania

C. 2 px oraz marginesy wewnętrzne tego obramowania

D. 20 px oraz marginesy wewnętrzne tego obramowania

W definicji stylu CSS podano, że sekcja div będzie miała obramowanie o szerokości 2 pikseli oraz marginesy zewnętrzne o wartości 20 pikseli. Obramowanie jest definiowane przez właściwość 'border', gdzie 'solid' oznacza typ obramowania i '2px' to jego szerokość, a 'blue' to kolor. Marginesy zewnętrzne są definiowane za pomocą właściwości 'margin', która w tym przypadku ma wartość 20 pikseli. Jest to odległość między brzegiem obiektu a innymi elementami na stronie. Zrozumienie tych właściwości jest kluczowe w projektowaniu responsywnych i dobrze zorganizowanych układów stron internetowych. Stosując te właściwości, twórcy stron mogą łatwo kontrolować wygląd i odległości między elementami, co jest szczególnie ważne w kontekście użyteczności i estetyki witryny. Przykładowo, jeśli chciałbyś dodać więcej przestrzeni pomiędzy sekcjami, wystarczy zwiększyć wartość 'margin'. Warto również zaznaczyć, że te właściwości są zgodne z aktualnymi standardami CSS, co pozwala na ich wszechstronne wykorzystanie w praktyce.

Pytanie 17

Która z definicji tablicy asocjacyjnej w PHP jest składniowo poprawna?

A. $wiek = array("Anna"=>"35", "Ewa"=>"37", "Oliwia"=>"43");

B. $wiek = array({"Anna", "35"}, {"Ewa", "37"}, {"Oliwia", "43"});

C. $wiek = array([Anna, 35], [Ewa, 37], [Oliwia, 43]);

D. $wiek = array("Anna"=35, "Ewa"=37, "Oliwia"=43);

Definicja tablicy asocjacyjnej w języku PHP, przedstawiona jako $wiek = array("Anna"=>"35", "Ewa"=>"37", "Oliwia"=>"43");, jest poprawna składniowo. Tablice asocjacyjne to struktury danych, które pozwalają na przechowywanie wartości w parach klucz-wartość. Kluczami mogą być stringi lub liczby, a wartości mogą być różnego typu. Użycie operatora => jest kluczowe, ponieważ wskazuje, że dla danego klucza (np. "Anna") przypisana jest konkretna wartość (np. "35"). W praktyce tablice asocjacyjne są niezwykle użyteczne w wielu sytuacjach, takich jak przetwarzanie danych z formularzy, gdzie klucze odpowiadają nazwom pól, a wartości to wprowadzone przez użytkownika dane. Dzięki tablicom asocjacyjnym można z łatwością uzyskiwać dostęp do wartości, analizować je i manipulować, co czyni je standardowym narzędziem w programowaniu w PHP i praktycznym podejściem w tworzeniu aplikacji webowych.

Pytanie 18

W instrukcjach, których celem jest odtwarzanie dźwięku na stronie internetowej jako tła muzycznego, nie stosuje się atrybutu

A. href="c:/100.wav"

B. volume="-100"

C. loop="10"

D. balance="10"

Atrybut href w kontekście dźwięku na stronie internetowej jest używany w tagu <audio> lub <source>, aby wskazać lokalizację pliku audio. Pliki dźwiękowe, które mają być odtwarzane w przeglądarkach, powinny być dostępne pod adresem URL, a nie w lokalnym systemie plików, jak w przypadku href='c:/100.wav'. Standardy W3C oraz HTML5 określają, że pliki audio powinny być dostępne przez HTTP lub HTTPS, co pozwala na ich odtwarzanie zdalnie. Jeśli plik audio znajduje się na lokalnym dysku, nie będzie on dostępny dla użytkowników odwiedzających stronę poprzez Internet. Przykładem poprawnego użycia atrybutu href jest wskazanie pliku dźwiękowego, który jest hostowany na serwerze, na przykład href='http://example.com/audio/track1.mp3'. Ponadto, do kontrolowania odtwarzania dźwięku można wykorzystać inne atrybuty jak autoplay, loop, czy controls, które pozwalają na lepsze zarządzanie interakcją użytkownika z muzyką na stronie.

Pytanie 19

Aby za pomocą instrukcji SELECT uzyskać listę nazwisk osób mieszkających na osiedlu, przy czym nazwiska te nie mogą się powtarzać, należy sformułować zapytanie w następujący sposób

A. SELECT TOP 10 nazwisko FROM mieszkancy

B. SELECT DISTINCT nazwisko FROM mieszkancy

C. SELECT AVG(nazwisko) FROM mieszkancy

D. SELECT nazwisko FROM mieszkancy ORDER BY nazwisko

Odpowiedź "SELECT DISTINCT nazwisko FROM mieszkancy;" jest prawidłowa, ponieważ użycie klauzuli DISTINCT pozwala na wyświetlenie unikalnych wartości z kolumny 'nazwisko', eliminując wszelkie duplikaty. W praktyce jest to niezwykle przydatne, gdyż często zdarza się, że w bazach danych ta sama informacja może być wprowadzana wielokrotnie, co prowadzi do nieczytelnych raportów. Dzięki zastosowaniu klauzuli DISTINCT, możemy uzyskać czysty i zrozumiały zbiór danych, co jest zgodne z najlepszymi praktykami w analizie danych. Na przykład, w sytuacji, gdy chcemy uzyskać listę wszystkich nazwisk mieszkańców danego osiedla, DISTINCT pozwala na oszczędność czasu w późniejszej obróbce danych, eliminując potrzebę ręcznej filtracji wyników. Zastosowanie DISTINCT jest również standardem w wielu zapytaniach SQL, co czyni tę technikę fundamentalną w efektywnym zarządzaniu bazami danych oraz analizy informacji. Warto dodać, że klauzula DISTINCT może być używana z różnymi rodzajami danych, co pozwala na jej wszechstronność.

Pytanie 20

Kod JavaScript ma za zadanie szukanie wartości maksymalnej w tablicy. Wskaż błąd występujący w skrypcie.

14      max = tablica[0];
15      for (j == 1; j < 9; j++) {
16          if (max <= tablica[j]) {
17              max = tablica[j];
18          };
19      };
20      document.write("Największy element tablicy to: " + max);

A. Zmienna max ma niewłaściwie przypisaną wartość w linii 14.

B. Kod zapisany w linii 20 ma nieprawidłową składnię.

C. Warunek w linii 16 powinien być odwrócony.

D. Zastosowano operator porównania zamiast przypisania w linii 15.

Kod, który ma znaleźć wartość maksymalną w tablicy, jest w gruncie rzeczy poprawny algorytmicznie, a główny problem leży w składni pętli. Łatwo jednak skupić się na innych fragmentach i szukać błędu tam, gdzie go nie ma. Spójrzmy po kolei na wszystkie podejrzane miejsca. Warunek w instrukcji `if (max <= tablica[j])` może wyglądać podejrzanie, bo często w przykładach używa się operatora `<`. Jednak użycie `<=` nie jest błędem. To znaczy tylko tyle, że jeśli w tablicy występuje kilka identycznych wartości maksymalnych, to `max` przyjmie wartość ostatniego z nich. Algorytm nadal zwróci poprawne maksimum, różnica dotyczy jedynie tego, który indeks „wygra”, jeśli wartości są równe. Z punktu widzenia wyszukiwania największej liczby to zachowanie jest całkowicie akceptowalne. Pojawia się też pokusa, żeby winić linię z `document.write(...)`. Ten zapis jest składniowo poprawny w JavaScripcie: mamy wywołanie metody `write` na obiekcie `document` i konkatenację napisu z wartością zmiennej. Można dyskutować, czy jest to dobra praktyka w nowoczesnych aplikacjach (zwykle lepiej manipulować DOM, np. przez `textContent`), ale nie jest to błąd uniemożliwiający działanie programu. Podobnie przypisanie `max = tablica[0];` jest typowym i poprawnym sposobem inicjalizacji zmiennej maksimum: zakładamy na start, że największym elementem jest pierwszy element tablicy i dopiero później weryfikujemy to w pętli. Tu nie ma żadnej sprzeczności z logiką algorytmu. Prawdziwy problem to użycie operatora porównania `==` w miejscu, gdzie powinniśmy zainicjalizować licznik pętli. Konstrukcja `for (j == 1; j < 9; j++)` nie ustawia wartości `j`, tylko sprawdza, czy aktualne `j` jest równe 1, przez co cała pętla ma niepoprawną składnię. Typowy błąd myślowy polega tutaj na utożsamieniu „ustawienia na 1” z „sprawdzeniem, czy jest równe 1”. W językach imperatywnych to są zupełnie różne operacje. Dobra praktyka to zawsze czytać nagłówek pętli jak zdanie: „ustaw j na 1; dopóki j < 9; po każdej iteracji zwiększ j o 1”. Jeśli to czytanie nie ma sensu, znaczy że coś jest nie tak z operatorem. Warto też pamiętać, że narzędzia linterskie i tryb `use strict` pomagają wychwycić takie pomyłki, zanim trafią one do gotowego kodu.

Pytanie 21

Jaki język skryptowy o uniwersalnym zastosowaniu powinien być użyty do tworzenia aplikacji internetowych, wkomponowanych w kod HTML i działających na serwerze?

A. C#

B. JavaScript

C. Perl

D. PHP

C# to język programowania, który wymyślił Microsoft i głównie używa się go do aplikacji desktopowych oraz serwerowych na platformie .NET. Można w nim robić aplikacje webowe z ASP.NET, ale to nie jest jego główne zastosowanie. Zagnieżdżanie C# w HTML także nie jest tak proste jak w PHP, co może być problematyczne. Perl, to jeden z tych pierwszych języków skryptowych, też się nadaje do programowania aplikacji webowych, ale jego składnia jest trochę bardziej skomplikowana. Właściwie Perl najlepiej sprawdza się w administracji systemów albo w skryptach do przetwarzania tekstu, ale w kontekście aplikacji WWW to PHP jest bardziej popularny. JavaScript, którego używamy do interaktywnych elementów w przeglądarkach, działa głównie po stronie klienta. Chociaż są techniki jak Node.js, żeby uruchamiać go na serwerze, to tradycyjnie nie stosuje się go do zagnieżdżania w HTML z myślą o aplikacjach webowych. Jak na razie PHP wciąż trzyma pierwsze miejsce jeśli chodzi o generowanie dynamicznych stron, więc lepiej go używać do tego typu zadań.

Pytanie 22

Jaki jest cel zapisu w języku JavaScript?

var napis1 = new napisy();

A. stworzenie obiektu napis1 z klasy napisy

B. wykonanie metody obiektu napisy

C. zainicjowanie zmiennej napis1 oraz wywołanie funkcji, której argumentem jest napis1

D. założenie nowej klasy napis1

Prawidłowa odpowiedź dotyczy utworzenia obiektu napis1 klasy napisy. W języku JavaScript, aby stworzyć nowy obiekt na podstawie istniejącej klasy lub funkcji konstruktora, używamy słowa kluczowego new. Wyrażenie var napis1 = new napisy() inicjalizuje nowy obiekt napis1, który jest instancją klasy napisy. Taki zapis jest kluczowy w programowaniu obiektowym, które pozwala na tworzenie wielu instancji obiektów z podobnymi właściwościami i metodami. Praktyczne zastosowanie tego podejścia jest szerokie od modelowania danych po tworzenie modularnych i łatwych do zarządzania aplikacji. Dobra praktyka nakazuje, aby klasy były dobrze zdefiniowane z jasno określonymi właściwościami i metodami, co ułatwia ich ponowne wykorzystanie i rozszerzanie. W programowaniu funkcjonalnym JavaScript często wykorzystuje się prototypowe dziedziczenie, które pozwala na zmniejszenie liczby powtarzalnych kodów oraz efektywne zarządzanie pamięcią. Warto także pamiętać, że w nowoczesnych wersjach JavaScript stosowane są klasy ES6, które wprowadzają bardziej zrozumiałą składnię dla tworzenia klas i obiektów co poprawia czytelność i strukturę kodu.

Pytanie 23

<?php
function silnia($liczba)
{
    if($liczba < 2)
        return 1;
    else
        return $liczba * silnia($liczba - 1);
}
?>

Funkcja silnia jest funkcją

A. nie zwracającą wyniku.

B. bezparametrową.

C. abstrakcyjną.

D. rekurencyjną.

Kod przedstawia funkcję `silnia($liczba)` w PHP, która oblicza silnię liczby naturalnej. Kluczową cechą tej funkcji jest to, że wewnątrz swojego ciała wywołuje samą siebie: `silnia($liczba - 1)`. To właśnie sprawia, że jest to funkcja rekurencyjna, a nie żadna z pozostałych podanych opcji. Warto zrozumieć, skąd mogą brać się błędne skojarzenia. Niektórzy patrzą na definicję i myślą, że skoro funkcja ma prostą postać, to może jest „bezparametrowa”. Tymczasem funkcja bezparametrowa to taka, która nie przyjmuje żadnych argumentów, np. `function test(){ ... }`. Tutaj mamy wyraźnie zdefiniowany parametr `$liczba`, który jest używany w warunku `if($liczba < 2)` oraz w obliczeniach, więc nie ma mowy o braku parametrów. Pojawia się też czasem mylne przekonanie, że skoro funkcja „coś robi”, to może nie musi zwracać wyniku. W tym przykładzie jasno widać słowo kluczowe `return` użyte w obu gałęziach instrukcji warunkowej: najpierw `return 1;`, a potem `return $liczba * silnia($liczba - 1);`. To jest funkcja, która zwraca konkretną wartość liczbową – wynik obliczenia silni – a nie funkcja typu „procedura”, która tylko wykonuje efekt uboczny. W PHP dobra praktyka jest taka, żeby funkcje obliczeniowe zawsze coś zwracały, zamiast np. tylko wypisywać dane na ekran. Opcja „abstrakcyjna” również nie pasuje do tego przykładu. Pojęcie funkcji abstrakcyjnej wiąże się z programowaniem obiektowym, klasami abstrakcyjnymi i interfejsami, gdzie definiujemy metodę bez implementacji (w PHP np. `abstract public function foo();`). Tutaj mamy zwykłą, w pełni zaimplementowaną funkcję globalną, bez słowa kluczowego `abstract` i bez kontekstu klasy. Z mojego doświadczenia często problem bierze się z mieszania pojęć: ktoś kojarzy abstrakcję z „czystą matematyką” silni i automatycznie myśli „abstrakcyjna funkcja”, ale w terminologii PHP to zupełnie coś innego. Poprawne rozpoznanie rekurencji wymaga zwrócenia uwagi tylko na jedną rzecz: czy funkcja wywołuje samą siebie i czy ma warunek końca. Tutaj oba te elementy są obecne, więc jedynym poprawnym opisem jest właśnie funkcja rekurencyjna.

Pytanie 24

Jakie wartości zostaną wyświetlone kolejno w wyniku wykonania podanego skryptu?

<script language = "JavaScript">
 var x = 1;
 var y;
 ++y;
 document.write(++x);
 document.write(" ");
 document.write(x--);
 document.write(" ");
 document.write(x);
 </script>

A. 1 2 2

B. 2 2 1

C. 2 1 1

D. 1 2 1

Skrypt operuje na zmiennej x używając zarówno preinkrementacji jak i postdekrementacji co może być mylące jeśli nie jest się zaznajomionym z ich działaniem. W przypadku preinkrementacji ++x wartość zmiennej x jest najpierw zwiększana zanim zostanie wykorzystana w dalszym wyrażeniu. To jest kluczowe ponieważ oznacza że już przy pierwszym wypisaniu wartość x to 2 co jest często błędnie interpretowane jako 1 jeśli nie uwzględni się preinkrementacji. Z kolei postdekrementacja x-- oznacza że obecna wartość zmiennej jest używana zanim zostanie ona zmniejszona. To często jest źródłem błędów logicznych gdyż programista może oczekiwać że wartość zmiennej została już zaktualizowana. W efekcie druga wartość jest również 2 ponieważ dekrementacja następuje po użyciu wartości w wyrażeniu a dopiero trzecia instrukcja wypisuje wynik dekrementacji czyli 1. Zrozumienie tych mechanizmów jest kluczowe w kontekście pisania wydajnego i poprawnego kodu zwłaszcza w językach takich jak JavaScript gdzie operacje na zmiennych są powszechne. Warto zatem zwrócić uwagę na różnicę między pre- a post- operacjami aby uniknąć potencjalnych błędów w logice aplikacji i lepiej zarządzać przepływem danych w programach. Dobre praktyki programistyczne zalecają również konsystencję w korzystaniu z tych operatorów co pomaga w utrzymaniu czytelności i zrozumiałości kodu przez współpracowników i samego autora post factum. Tego rodzaju błędy należą do typowych wśród początkujących programistów i podkreślają znaczenie dokładnego testowania i dokumentowania kodu dla zapewnienia jego niezawodności i poprawności działania w różnorodnych kontekstach środowiskowych i użytkowych. Weryfikacja takich operacji w trakcie testów jednostkowych pozwala na wcześniejsze wykrycie i korektę błędów logicznych co jest zgodne z najlepszymi praktykami w inżynierii oprogramowania. Przy tym podejściu zmniejsza się również ryzyko nieoczekiwanych zachowań aplikacji w środowiskach produkcyjnych co może mieć kluczowe znaczenie w przypadku aplikacji o krytycznym znaczeniu dla biznesu.

Pytanie 25

Na podstawie przydzielenia wartości do zmiennych w języku PHP można zauważyć, że

$zmienna1 = 15;
$zmienna2 = "15";
$zmienna3 = (string) $zmienna1;

A. wszystkie zmienne mają ten sam typ.

B. zmienna1 i zmienna3 mają ten sam typ.

C. zmienna1 i zmienna2 mają ten sam typ.

D. zmienna2 i zmienna3 mają ten sam typ.

Nie do końca to jest dobre, co mówisz, bo $zmienna1 to liczba całkowita (integer), a $zmienna2 to string. Typy danych w PHP mają znaczenie, bo różnie się zachowują w trakcie działania. Liczby są liczone, a teksty traktowane jako znaki. Mimo że obie pokazują "15", to ich typy są inne, co może prowadzić do błędów. Z $zmienna1 i $zmienna3 też jest nieciekawie, bo mimo że to liczby, to jednak typy się różnią - $zmienna1 to integer, a $zmienna3 to string. Często można się w tym pogubić, zakładając, że mając te same wartości, są też tego samego typu. Jak mówisz, że trzy zmienne są takie same, to pokazujesz, że nie do końca masz jasność co do typów w PHP. Pamiętaj, żeby zwracać uwagę na rzutowanie typów, bo niedopatrzenia mogą skutkować problemami w kodzie. Rekomenduję, żeby programiści regularnie sięgać do dokumentacji i używać dobrych praktyk, by lepiej ogarnąć temat typów danych w swoich projektach.

Pytanie 26

Jaką metodę używa się w języku PHP do tworzenia komentarza obejmującego więcej niż jedną linijkę?

A. #

B. //

C. /* */

D.

W języku PHP, użycie bloków komentarzy za pomocą składni /* */ jest standardowym sposobem na zapisanie wielolinijnych komentarzy. Ta metoda pozwala na umieszczanie tekstu komentarza w wielu liniach, co jest szczególnie przydatne w przypadku dłuższych objaśnień kodu. Komentarze pozwalają programistom na dokumentowanie funkcji, metod lub fragmentów kodu, co znacznie zwiększa przejrzystość i zrozumiałość kodu dla innych deweloperów. Przykładowo, można ich używać w następujący sposób: /* To jest komentarz, który może zajmować wiele linii. Możesz go używać do szczegółowego opisu funkcji lub zmiennych. */ Praktyka korzystania z opisowych komentarzy jest zgodna z najlepszymi standardami programowania, ponieważ zwiększa czytelność i ułatwia pracę w zespołach. Komentarze są nieocenione w trakcie konserwacji kodu, ponieważ pozwalają na szybsze zrozumienie intencji autora, a także na łatwiejsze wprowadzenie zmian w przyszłości. Warto również pamiętać, że komentarze nie wpływają na wydajność aplikacji, ponieważ są ignorowane przez interpreter PHP w trakcie wykonywania skryptu.

Pytanie 27

Jakie wyrażenie w języku JavaScript określa komentarz jednoliniowy?

A. //

B. #

C. ?

D. /*

Odpowiedź '//', stosowana w języku JavaScript, jest poprawnym zapisem komentarza jednoliniowego. Komentarze jednowierszowe rozpoczynają się od podwójnego ukośnika, co oznacza, że wszystko, co znajduje się po tym znaku w danym wierszu, jest ignorowane przez interpreter. Używanie komentarzy jest kluczowe w procesie programowania, ponieważ pozwala na dodawanie notatek, które mogą wyjaśniać logikę kodu lub przypominać o jego funkcji innym programistom oraz przyszłemu ja. Na przykład, jeśli mamy kod odpowiedzialny za obliczenia, można dodać komentarz wyjaśniający, co dokładnie robi dany blok kodu, co ułatwia utrzymanie kodu i jego późniejsze modyfikacje. Komentarze są niezwykle ważne w kontekście dobrych praktyk programistycznych, takich jak DRY (Don't Repeat Yourself) oraz KISS (Keep It Simple, Stupid), pomagając w utrzymaniu przejrzystości i czytelności kodu. Standardy ECMAScript, na których oparty jest JavaScript, jasno definiują sposób użycia komentarzy, co czyni ich stosowanie nie tylko praktyką, ale również zgodnością z normami branżowymi.

Pytanie 28

W języku PHP, przy pracy z bazą MySQL, aby zakończyć sesję z bazą, należy wywołać

A. mysqli_rollback()

B. mysqli_commit()

C. mysqli_exit()

D. mysqli_close()

Odpowiedź mysqli_close() jest prawidłowa, ponieważ ta funkcja jest używana do zamknięcia połączenia z bazą danych MySQL w języku PHP. Po zakończeniu wszystkich operacji na bazie danych, zaleca się wywołanie tej funkcji, aby zwolnić zasoby systemowe oraz zamknąć połączenie, co jest zgodne z dobrymi praktykami programistycznymi. Użycie mysqli_close() jest istotne, ponieważ niezamknięte połączenia mogą prowadzić do wycieków pamięci i wyczerpania dostępnych zasobów, co z kolei może wpłynąć na wydajność aplikacji. W praktyce, jeśli mamy otwarte połączenie z bazą danych, po zakończeniu operacji, takich jak pobieranie lub wstawianie danych, używamy mysqli_close($connection), gdzie $connection to nasza zmienna reprezentująca połączenie. Oprócz tego, pamiętajmy, że dbanie o odpowiednie zarządzanie połączeniami ma kluczowe znaczenie dla bezpieczeństwa i stabilności naszych aplikacji.

Pytanie 29

Po wykonaniu kodu PHP zostanie wyświetlona obecna data, zawierająca jedynie

echo date("Y");

A. miesiąc i rok

B. dzień

C. dzień oraz miesiąc

D. rok

Funkcja date w PHP jest super przydatna, bo pozwala na ładne formatowanie daty i godziny. Jak podasz argument Y, to dostaniesz czterocyfrowy rok, co jest zgodne z ISO 8601. To ważne, bo w różnych systemach, jak bazy danych czy księgowość, musisz mieć jasność, który rok jest właściwy. W PHP sporo osób korzysta z tej funkcji, żeby dynamicznie wyciągać datę – to świetne, zwłaszcza gdy tworzysz raporty czy logujesz różne zdarzenia w aplikacjach webowych. Warto też pamiętać, że date Y to tylko jedna z wielu opcji, jakie masz w PHP. Programiści mają dużą swobodę w dobieraniu formatu daty, co daje im możliwość dostosowania wszystkiego do potrzeb projektu. A dobrze sformatowane daty są nie tylko zgodne ze standardami, ale też ułatwiają życie użytkownikom końcowym, bo są jasne i jednoznaczne.

Pytanie 30

Na ilustracji ukazano rezultat stylizacji za pomocą CSS oraz kod HTML generujący ten przykład. Zakładając, że marginesy wewnętrzne wynoszą 50 px, a zewnętrzne 20 px, jak wygląda styl CSS dla tego obrazu?

A. D.

B. A.

C. C.

D. B.

Poprawna odpowiedź C wskazuje na właściwe zastosowanie właściwości CSS z użyciem solidnego czarnego obramowania o grubości 4 pikseli oraz marginesów wewnętrznych i zewnętrznych. Właściwa konfiguracja stylów CSS pozwala na precyzyjne kontrolowanie wyglądu elementów na stronie, co jest kluczowe w tworzeniu responsywnych i estetycznych stron internetowych. Użycie właściwości background-color z wartością Teal pozwala na ustawienie koloru tła, co może być istotne dla zachowania spójności wizualnej projektu. Padding ustawia wewnętrzne marginesy elementu umożliwiając kontrolę nad przestrzenią wokół zawartości, co może wpływać na czytelność i estetykę. Margins z kolei określają przestrzeń zewnętrzną oddzielając element od innych sąsiednich elementów. Poprawne zrozumienie tych stylów pozwala na efektywne projektowanie UI z myślą o użytkowniku końcowym. Dodatkowo praktyczne zastosowanie solidnych obramowań jest powszechne w podkreślaniu istotnych sekcji wizualnych, co jest zgodne z dobrymi praktykami w projektowaniu stron.

Pytanie 31

Na stronie www znajduje się formularz, do którego należy zaimplementować następujące funkcje: walidacja: podczas wypełniania formularza w czasie rzeczywistym sprawdzana jest poprawność danych, oraz przesyłanie danych: po wypełnieniu formularza i jego zatwierdzeniu informacje są przesyłane do bazy danych na serwerze. Aby wprowadzić tę funkcjonalność w najprostszy sposób, trzeba zapisać

A. walidację i przesyłanie danych w języku PHP

B. walidację w języku JavaScript, a przesyłanie danych w skrypcie PHP

C. walidację w skrypcie PHP, a przesyłanie danych w JavaScript

D. walidację i przesyłanie danych w języku JavaScript

Zdecydowanie dobrze to ogarnąłeś! Walidacja danych w JavaScript oraz przesyłanie ich w PHP to naprawdę dobry pomysł, jeśli chodzi o tworzenie formularzy online. Dzięki walidacji po stronie klienta, możesz natychmiast zareagować na błędy. To znaczy, że jak ktoś wpisze coś nie tak, to od razu dostaje informację, że np. e-mail jest w złym formacie albo jakieś pole jest puste. Używanie 'addEventListener' do śledzenia zdarzeń 'input' w polach formularza to świetny sposób, żeby poprawić doświadczenie użytkowników. Co więcej, dzięki temu nie obciążasz serwera, bo niepoprawne dane nie są w ogóle przesyłane. A jeśli chodzi o PHP, to super, że wspomniałeś o przesyłaniu danych po stronie serwera. PHP ma dostęp do bazy danych, więc dane mogą być tam bezpieczne i dobrze przetwarzane. Użycie PHP przy obsłudze formularzy to standard, dzięki któremu twoja aplikacja będzie stabilna i bezpieczna.

Pytanie 32

Tabela faktury w bazie danych zawiera pola: numer, data, id_klienta, wartość oraz status. Każdego dnia tworzony jest raport dotyczący faktur z dnia bieżącego. Zawiera on jedynie numery oraz wartości faktur. Która z poniższych kwerend SQL pozwoli na wygenerowanie tego raportu?

A. SELECT numer, wartość FROM faktury;

B. SELECT * FROM faktury WHERE data=CURRENT_DATE();

C. SELECT * FROM faktury;

D. SELECT numer, wartosc FROM faktury WHERE data=CURRENT_DATE();

Aby wygenerować raport faktur z bieżącego dnia, kluczowe jest zastosowanie odpowiednich filtrów oraz wybranie tylko tych pól, które są istotne w kontekście raportu. Kwerenda SQL, która prawidłowo odpowiada na postawiony problem, to 'SELECT numer, wartosc FROM faktury WHERE data=CURRENT_DATE();'. Dzięki temu zapytaniu, system wyciąga z bazy danych jedynie numery i wartości faktur, które zostały wystawione w dniu dzisiejszym. Użycie funkcji CURRENT_DATE() pozwala na dynamiczne filtrowanie danych według aktualnej daty, co jest niezbędne do stworzenia codziennego raportu. W praktyce, taka kwerenda może być używana w aplikacjach do zarządzania finansami, gdzie użytkownicy chcą szybko uzyskać podsumowanie transakcji z danego dnia. Standardy SQL wymagają precyzyjnego określenia, które kolumny mają być wyświetlane, a także jakiego rodzaju dane mają być filtrowane. W związku z tym, zastosowanie warunku WHERE jest kluczowe, aby ograniczyć wyniki do faktur z dzisiaj, co zwiększa efektywność analizy danych.

Pytanie 33

W bazach danych typ DECIMAL jest przeznaczony do przechowywania

A. liczb rzeczywistych stałoprzecinkowych.

B. liczb zapisanych w systemie binarnym.

C. liczb rzeczywistych zmiennoprzecinkowych.

D. danych napisowych o określonej długości.

W tym pytaniu łatwo się złapać na skojarzeniach z innymi typami danych, dlatego warto sobie to porządnie poukładać. Typ DECIMAL nie ma nic wspólnego z „liczbami zapisanymi w systemie binarnym” w takim sensie, w jakim często myśli się o typach zmiennoprzecinkowych. Oczywiście fizycznie wszystko i tak jest binarne, ale chodzi o model reprezentacji logicznej. Klasyczne typy zmiennoprzecinkowe (FLOAT, DOUBLE) trzymają wartość w formacie binarnym IEEE 754, co powoduje znane problemy z dokładnością, np. 0.1 + 0.2 ≠ 0.3 idealnie. DECIMAL jest zaprojektowany właśnie po to, żeby unikać tych błędów i zapewnić precyzyjną reprezentację dziesiętną z określoną liczbą miejsc po przecinku. Dlatego utożsamianie DECIMAL z „typem binarnym” albo ogólnie z „liczbami w systemie binarnym” to takie lekkie pomieszanie poziomów abstrakcji. Kolejna pułapka to traktowanie DECIMAL jako typu do przechowywania danych napisowych. Dane tekstowe o określonej długości trzymamy w typach CHAR(n) lub VARCHAR(n). One przechowują ciągi znaków, a nie wartości numeryczne, więc nie wykonamy na nich sensownie operacji arytmetycznych, agregacji typu SUM, AVG itp. Oczywiście czasem ktoś z lenistwa zapisuje np. kwoty jako VARCHAR, ale to jest sprzeczne z dobrymi praktykami projektowania schematu bazy i potem mści się przy raportach i walidacji. Częsty błąd myślowy polega też na wrzuceniu wszystkich „liczb z przecinkiem” do jednego worka i uznaniu, że to zawsze są liczby zmiennoprzecinkowe. W rzeczywistości w SQL rozróżniamy typy przybliżone (FLOAT, DOUBLE, REAL) i typy dokładne (DECIMAL, NUMERIC). Te pierwsze są dobre do obliczeń naukowych, pomiarów, gdzie dopuszczalne jest małe odchylenie, za to są szybsze i mniej pamięciożerne. Te drugie, stałoprzecinkowe, są stosowane tam, gdzie ważna jest bezwzględna poprawność wartości dziesiętnej, np. finanse, księgowość, rozliczenia magazynowe. Traktowanie DECIMAL jako „liczby rzeczywistej zmiennoprzecinkowej” zaciera tę bardzo ważną granicę. Z mojego doświadczenia w projektach komercyjnych wybór między DECIMAL a FLOAT/DOUBLE to jedno z kluczowych miejsc, gdzie początkujący projektanci baz popełniają błędy. Jeśli typ dobierzemy źle, to później pojawiają się trudne do wytłumaczenia różnice groszowe, błędne sumy w raportach, problemy z porównaniami w WHERE. Dlatego warto zapamiętać: DECIMAL to liczby rzeczywiste stałoprzecinkowe, z dokładnie określoną precyzją i skalą, a nie typ tekstowy ani przybliżony typ binarny.

Pytanie 34

Mamy tabelę firm, która zawiera takie kolumny jak: nazwa, adres, NIP, obrot (obrót w ostatnim miesiącu), rozliczenie, status. Wykonanie zapytania SQL SELECT spowoduje wyświetlenie

SELECT nazwa, NIP FROM firmy WHERE obrot < 4000;

A. wszystkie dane o firmach, które w ostatnim miesiącu miały obrót na poziomie co najmniej 4000 zł

B. tylko nazwę i numer NIP przedsiębiorstw, które w ostatnim miesiącu miały obrót mniejszy niż 4000 zł

C. wszystkie informacje o firmach, które w minionym miesiącu osiągnęły obrót poniżej 4000 zł

D. tylko nazwę i numer NIP przedsiębiorstw, które w poprzednim miesiącu miały obrót wynoszący przynajmniej 4000 zł

Prawidłowa odpowiedź odwołuje się do kwerendy SQL SELECT która wybiera jedynie kolumny nazwa oraz NIP z tabeli firmy pod warunkiem że kolumna obrot jest mniejsza niż 4000 Kwerenda ta jest przykład zastosowania filtracji danych w celu wyodrębnienia specyficznych informacji z bazy danych co jest kluczowe w analizie biznesowej Dzięki tej operacji można uzyskać listę firm które w ostatnim miesiącu osiągnęły niski obrót co może być istotne dla działów finansowych i marketingowych w celu identyfikacji klientów wymagających dodatkowego wsparcia Tego rodzaju selektywne przetwarzanie danych jest częścią codziennej pracy analityków danych oraz specjalistów od zarządzania relacjami z klientami W praktyce w infrastrukturze bazodanowej tego typu zapytania mogą być stosowane do generowania raportów okresowych lub alertów biznesowych Przy projektowaniu kwerend SQL ważne jest aby precyzyjnie określać które kolumny i wiersze danych są interesujące co nie tylko zwiększa efektywność zapytań ale także pozwala na lepsze zarządzanie zasobami serwera Dobra praktyka polega na optymalizacji zapytań w celu minimalizacji czasów odpowiedzi oraz obciążenia systemów bazodanowych co jest kluczowe dla utrzymania wydajności i niezawodności w dużych systemach informatycznych

Pytanie 35

Jakie jest zastosowanie programu debugger?

A. analizy wykonywanego programu w celu lokalizacji błędów

B. badania kodu źródłowego w celu znalezienia błędów składniowych

C. interpretacji kodu w wirtualnej maszynie Java

D. tłumaczenia kodu napisanego w języku wyższego poziomu na język maszynowy

Program debugger to narzędzie, które umożliwia programistom analizę wykonywanego programu w celu lokalizacji błędów, co jest kluczowym elementem procesu tworzenia oprogramowania. Debuggery pozwalają na zatrzymywanie wykonania programu w określonych momentach, co pozwala na inspekcję stanu zmiennych oraz wywołań funkcji w danym momencie. Dodatkowo, wiele debuggerów oferuje możliwość krokowego przechodzenia przez kod, co ułatwia zrozumienie logiki programu i identyfikację błędów. Przykładem może być użycie debuggera w IDE, takich jak Visual Studio czy Eclipse, gdzie można ustawić punkty przerwania i obserwować zmiany w czasie rzeczywistym. Zastosowanie debuggera jest zgodne z najlepszymi praktykami branżowymi, które zalecają regularne testowanie i debugowanie kodu w trakcie jego pisania, co znacząco zwiększa jakość oprogramowania oraz przyspiesza proces developmentu. Warto również zaznaczyć, że dobra znajomość narzędzi debugujących jest niezbędna dla każdego programisty, aby efektywnie rozwiązywać problemy i dostarczać stabilne aplikacje.

Pytanie 36

W języku PHP zapisano fragment kodu działającego na bazie MySQL. Jego zadaniem jest wypisanie
$z=mysqli_query($db,"SELECT ulica, miasto, kod_pocztowy FROM adresy");
$a=mysqli_fetch_row($z);
echo "$a[1], $a[2]";

A. miasta i kodu pocztowego z pierwszego zwróconego wpisu

B. ulicy oraz miasta z pierwszego zwróconego wpisu

C. miasta i kodu pocztowego ze wszystkich zwróconych wpisów

D. ulicy oraz miasta ze wszystkich zwróconych wpisów

Fragment kodu PHP przedstawiony w pytaniu wykonuje zapytanie do bazy danych MySQL, a jego celem jest uzyskanie danych z tabeli 'adresy', w tym pola 'ulica', 'miasto' i 'kod_pocztowy'. Funkcja mysqli_query wykonuje zapytanie, a następnie mysqli_fetch_row pobiera pojedynczy wiersz wyników jako tablicę. Wartości z tablicy są dostępne za pomocą indeksów, gdzie $a[0] to 'ulica', $a[1] to 'miasto', a $a[2] to 'kod_pocztowy'. Kod wypisuje na ekranie wartości $a[1] i $a[2], co odpowiada miastu i kodowi pocztowemu z pierwszego zwróconego rekordu. W praktyce, aby uzyskać pełną funkcjonalność, należy również zadbać o obsługę błędów oraz o zabezpieczenia przed SQL Injection, stosując np. prepared statements. Kod ten jest zgodny ze standardami PHP i MySQL, które zalecają używanie obiektowej lub proceduralnej wersji funkcji mysqli, co przyczynia się do większej przejrzystości oraz bezpieczeństwa aplikacji.

Pytanie 37

Jaki rezultat zostanie wyświetlony po wykonaniu przedstawionego kodu HTML?

<ol>
    <li>punkt</li>
    <li>punkt
        <ul>
            <li>punkt</li>
            <li>punkt</li>
        </ul>
    </li>
    <li>punkt</li>
</ol>
<ol type="A" start="4">
    <li>punkt</li>
</ol>

1. punkt

2. punkt

punkt
punkt

3. punkt

4. punkt

1. punkt

2. punkt

punkt
punkt

3. punkt

4. punkt

1. punkt

2. punkt

punkt
punkt

3. punkt

D. punkt

1. punkt

2. punkt

punkt
punkt

3. punkt

D. punkt

A. C.

B. B.

C. D.

D. A.

Niestety, twoja odpowiedź nie była poprawna. Może wynikać to z braku zrozumienia struktury i semantyki kodu HTML, szczególnie w kontekście list uporządkowanych (``) i nieuporządkowanych (``). Kod HTML w pytaniu składa się z dwóch uporządkowanych list, z których pierwsza zawiera trzy elementy. Drugi element pierwszej listy zawiera zagnieżdżoną nieuporządkowaną listę z dwoma elementami. Warto zaznaczyć, że elementy listy nieuporządkowanej są zazwyczaj wyświetlane z kropkami. Druga lista uporządkowana zaczyna numerację od litery 'D', co jest zgodne z poprawną odpowiedzią. Typowym błędem jest niezauważenie zagnieżdżonych list lub niepoprawne zrozumienie funkcji atrybutu start w liście uporządkowanej. W praktyce, zrozumienie struktury i semantyki tagów HTML jest kluczowe dla tworzenia efektywnych i użytecznych stron internetowych. Proponuję, abyś ponownie przeanalizował kod HTML, skupiając się na strukturze list i zrozumieniu atrybutów stosowanych w tagach list.

Pytanie 38

Które z poniższych twierdzeń o zasadach programowania w PHP jest poprawne?

A. Jest to język o słabej kontroli typów

B. Nazwy zmiennych zaczynają się od znaku !

C. Deklaracja zmiennych odbywa się po słowie kluczowym var

D. W nazwach zmiennych nie rozróżnia się wielkości liter

Deklaracja zmiennych w PHP odbywa się za pomocą znaku dolara ($), a nie słowa kluczowego 'var'. W przeciwieństwie do niektórych innych języków programowania, takich jak JavaScript, gdzie 'var' jest używane do deklarowania zmiennych, PHP przyjmuje inny sposób. Również w kontekście nazw zmiennych, w PHP wielkość liter ma znaczenie; zmienna $zmienna i $Zmienna są różnymi zmiennymi. To oznacza, że programiści muszą być szczególnie ostrożni przy pisaniu kodu, aby uniknąć niezamierzonych błędów. Ponadto, w PHP niektóre typy zmiennych są ściśle określone przez ich wartości, co może prowadzić do nieporozumień na temat 'słabej kontroli typów'. Ostatecznie, PHP nie jest językiem o ścisłej kontroli typów, lecz dzięki swojej słabej kontroli typów umożliwia programistom większą elastyczność w pracy z danymi. Zrozumienie tych różnic jest kluczowe dla każdego programisty PHP, aby uniknąć typowych pułapek, które mogą prowadzić do błędów w kodzie i trudności w utrzymaniu aplikacji. W praktyce, warto korzystać z dobrych praktyk, takich jak stosowanie typów w PHP 7 i nowszych, które wprowadzają możliwość określania typów dla argumentów funkcji i wartości zwracanych, co zwiększa stabilność i przewidywalność kodu.

Pytanie 39

Funkcja zapisana w języku PHP ma postać jak poniżej. Jej zadaniem jest

function fun1($liczba)
 {
     if($liczba % 2 == 0)
         return 1;

     return 0;
 }

A. zwrócenie wartości 0, gdy liczba jest parzysta.

B. wypisanie liczby parzystej.

C. wypisanie liczby nieparzystej.

D. zwrócenie wartości 1, gdy liczba jest parzysta.

Twoja odpowiedź jest poprawna. Funkcja fun1($liczba) w PHP zwraca wartość 1, gdy liczba podana jako argument jest parzysta. Jest to wynikiem działania funkcji, której składnikami są operator modulo (%) i porównanie (==). Kod ($liczba % 2 == 0) sprawdza, czy reszta z dzielenia liczby przez 2 jest równa zero, co jest prawdą dla wszystkich liczb parzystych. Jeśli warunek jest spełniony, funkcja zwraca wartość 1. Jest to typowe i efektywne podejście do sprawdzania parzystości liczb w językach programowania. Wykorzystanie operatora modulo jest powszechną praktyką, gdyż nie tylko pozwala na realizację takiej operacji, ale również jest szybkie i nie wymaga zbyt dużego nakładu zasobów procesora. Można zastosować tę wiedzę w różnych scenariuszach - na przykład, gdy potrzebujesz przeprowadzić różne operacje na podstawie parzystości lub nieparzystości liczb.

Pytanie 40

Aby prawidłowo udokumentować linię kodu w języku JavaScript, należy po znakach // wpisać komentarz.

x = Math.max(a, b, c); //

A. w zmiennej x minimalna wartość ze zmiennych a, b, c

B. nieprawidłowe dane.

C. w zmiennej x maksymalna wartość ze zmiennych a, b, c

D. wybór losowej wartości ze zmiennych a, b i c

Wybór odpowiedzi, która sugeruje inne wartości niż maksymalne, wskazuje na pewne błędne zrozumienie działania funkcji Math.max() w JavaScript. Funkcja ta nie generuje losowych wartości ani nie posługuje się pojęciem minimalnej wartości w kontekście porównania podanych argumentów. Przykład, który mówi o "wyborze losowej wartości", wprowadza chaos w logice programowania, ponieważ programy oparte na konkretnych funkcjach matematycznych, takich jak Math.max(), działają w oparciu o zdefiniowane zasady i algorytmy, a nie na losowych wyborach. Z kolei mylenie maksymalnej wartości z minimalną wskazuje na brak zrozumienia podstawowych koncepcji porównywania wartości, co jest fundamentem programowania. Istotne jest, aby każdy programista rozumiał różnicę pomiędzy maksymalnymi a minimalnymi wartościami oraz umiejętność korzystania z odpowiednich funkcji do ich obliczania. Takie nieprawidłowe zrozumienie może prowadzić do błędów w kodzie, co w kontekście większych projektów może skutkować poważnymi problemami z wydajnością i stabilnością aplikacji. Umiejętność klarownego definiowania, co każda linia kodu robi, jest kluczowa w pracy programisty i przyczynia się do sukcesu projektów programistycznych.

Rozpocznij nowy egzamin

Powrót do strony głównej