Wyniki egzaminu

Informacje o egzaminie:
  • Zawód: Technik programista
  • Kwalifikacja: INF.04 - Projektowanie, programowanie i testowanie aplikacji
  • Data rozpoczęcia: 8 czerwca 2026 12:01
  • Data zakończenia: 8 czerwca 2026 12:46

Egzamin niezdany

Wynik: 15/40 punktów (37,5%)

Wymagane minimum: 20 punktów (50%)

Nowe
Analiza przebiegu egzaminu- sprawdź jak rozwiązywałeś pytania
Udostępnij swój wynik
Szczegółowe wyniki:
Pytanie 1

Który z wymienionych poniżej przykładów ilustruje prawidłowy szkielet zarządzania wyjątkami w języku C++?

A. try { kod } catch { obsługa }
B. try { kod } except { obsługa }
C. try { kod } handle { obsługa }
D. try { kod } finally { obsługa }
Niestety, skrypt 'try { kod } handle { obsługa }' nie zadziała w C++. Słowo 'handle' nie jest czymś, co znajdziesz w tym języku – używamy 'catch'. Poza tym, 'except' to termin z Pythona, nie C++. No i 'finally' też nie istnieje w C++, to też jest z języków jak Java czy Python, które mają to w inny sposób. Tak że jedynym poprawnym rozwiązaniem w C++ jest właśnie 'try' i 'catch'. Tylko to gwarantuje, że wszystko będzie działać jak należy.

Pytanie 2

Zaprezentowany wykres ilustruje wyniki przeprowadzonych testów

Ilustracja do pytania
A. ochrony
B. wydajności
C. użyteczności
D. funkcjonalności
Analizując różne typy testów można zauważyć że każde z nich ma specyficzne cele i zastosowania jednak ważne jest aby je odróżniać. Testy bezpieczeństwa skupiają się na identyfikacji potencjalnych zagrożeń i luk w oprogramowaniu. Często obejmują symulacje ataków i prób nieautoryzowanego dostępu mając na celu wzmocnienie zabezpieczeń systemu. Błędne sklasyfikowanie wykresu jako dotyczącego bezpieczeństwa mogłoby wynikać z nieznajomości metodyk takich jak OWASP które koncentrują się na analizie ryzyka i wrażliwości. Testy funkcjonalne natomiast koncentrują się na weryfikacji czy system działa zgodnie z wymaganiami i specyfikacjami. Ich głównym celem jest ocena poprawności działania aplikacji w różnych scenariuszach użytkowania a nie analiza wydajności. Użycie wykresu do oceny testów funkcjonalnych mogłoby być mylące z uwagi na brak odniesienia do konkretnej funkcjonalności aplikacji. Z kolei testy użyteczności badają jak łatwo użytkownik może korzystać z systemu. Składają się na to aspekty takie jak intuicyjność interfejsu czy łatwość nawigacji co nie jest bezpośrednio związane z czasami odpowiedzi serwera. Często w testach użyteczności stosuje się analizy jakościowe oparte na opiniach użytkowników co w żaden sposób nie wiąże się z analizą wydajnościową przedstawioną na wykresie. Zrozumienie tych różnic jest kluczowe dla prawidłowego przyporządkowania wykresów do odpowiednich kategorii testów i uniknięcia typowych błędów myślowych w interpretacji danych testowych w kontekście wymagań projektowych i oczekiwań użytkowników końcowych. Dzięki temu można lepiej planować harmonogramy testów i dostosowywać je do faktycznych potrzeb projektu minimalizując ryzyko wystąpienia problemów w przyszłości oraz poprawiając ogólną jakość oprogramowania i satysfakcję użytkowników.

Pytanie 3

Który język programowania jest używany do stylizacji stron internetowych?

A. CSS
B. HTML
C. PHP
D. JavaScript
CSS, czyli Cascading Style Sheets, jest językiem stylizacji, który służy do opisywania wyglądu dokumentów napisanych w HTML i XML. Umożliwia on oddzielenie treści od prezentacji, co jest kluczowe w tworzeniu nowoczesnych, responsywnych i estetycznie atrakcyjnych stron internetowych. Dzięki CSS można definiować różne aspekty stylów, takie jak kolory, czcionki, marginesy, a także układ elementów na stronie. Przykładowo, za pomocą prostych reguł CSS można zmienić kolor tła na zielony, a tekst na biały, co można osiągnąć przy pomocy następującego kodu: `body { background-color: green; color: white; }`. Współczesne standardy CSS, jak CSS3, wprowadzają także zaawansowane techniki, takie jak animacje czy przejścia, co daje jeszcze większe możliwości w stylizacji stron. Ponadto, dobre praktyki obejmują użycie arkuszy stylów w zewnętrznych plikach, co pozwala na ich ponowne wykorzystanie i lepszą organizację kodu, a także ułatwia zarządzanie stylem w dużych projektach.

Pytanie 4

Do zadań widoku w architekturze MVVM (Model-View-ViewModel) należy

A. przekazywanie danych do widoku oraz wymiana informacji z modelem
B. zarządzanie logiką aplikacji - obejmuje wdrażanie algorytmów
C. przechowywanie ściągniętych i przetworzonych informacji
D. obsługa interakcji użytkownika, stworzenie UI
W architekturze MVVM widok pełni bardzo specyficzną rolę i to jest właśnie to, co odróżnia ją od innych popularnych podejść – na przykład MVC. Widok w MVVM powinien być odpowiedzialny głównie za prezentację danych i obsługę interakcji użytkownika, czyli właśnie to, na czym skupia się poprawna odpowiedź. Moim zdaniem, praktyka pokazuje, że warto traktować widok jako „wyświetlacz” i „słuchacza”, który reaguje na działania użytkownika, takie jak kliknięcia, wpisywanie tekstu czy wybór z menu. Nie ma tu miejsca na żadną logikę biznesową – to już zadanie ViewModelu oraz Modelu. Typowe przykłady? W aplikacji desktopowej na WPF widok to XAML z prostymi eventami. W aplikacji mobilnej – layouty i fragmenty obsługujące zdarzenia UI. Dobrym zwyczajem jest też korzystanie z mechanizmów data binding, dzięki czemu widok automatycznie aktualizuje się, gdy zmienią się dane w ViewModelu. Jest to zgodne z dobrymi praktykami, bo pozwala zachować wysoką czytelność i testowalność kodu oraz oddziela warstwę prezentacji od logiki. Branża bardzo mocno trzyma się tu zasady Single Responsibility – widok powinien odpowiadać tylko za prezentację i reakcje na zdarzenia, całą resztę zostawiając ViewModelowi. Warto też pamiętać, że jeśli w widoku ląduje choćby fragment logiki biznesowej, to potem ciężko takie coś testować czy rozwijać. Z mojego doświadczenia najlepiej sprawdza się podejście, gdzie do widoku nie piszemy ani linijki kodu, która nie jest związana z UI.

Pytanie 5

Który z języków programowania jest powszechnie stosowany do tworzenia interfejsów użytkownika przy użyciu XAML?

A. Objective-C
B. Java
C. C#
D. C++
C++ jest często używany do tworzenia aplikacji desktopowych, ale w przypadku interfejsów użytkownika XAML jest bardziej związany z C#. Java jest językiem wykorzystywanym głównie do tworzenia aplikacji na Androida oraz aplikacji webowych i backendowych, ale nie jest typowo używany do programowania interfejsów w XAML. Objective-C to starszy język programowania dla systemów Apple i nie jest związany z XAML, który jest specyficzny dla technologii Microsoftu.

Pytanie 6

Który z wymienionych wzorców projektowych jest najbardziej odpowiedni do uproszczenia interfejsu złożonego systemu?

A. Metoda szablonowa (Template method)
B. Fasada (Facade)
C. Kompozyt (Composite)
D. Singleton (Singleton)
Wzorzec Kompozyt (Composite) umożliwia traktowanie pojedynczych obiektów i ich grup w jednakowy sposób, co ułatwia zarządzanie hierarchicznymi strukturami. Metoda szablonowa (Template Method) definiuje szkielet algorytmu w klasie bazowej, pozwalając podklasom na dostosowanie poszczególnych kroków. Singleton to wzorzec zapewniający istnienie tylko jednej instancji klasy, co jest użyteczne w zarządzaniu zasobami systemowymi, ale nie służy do upraszczania interfejsu do złożonego systemu.

Pytanie 7

Która z poniższych metod najlepiej nadaje się do wizualnego przedstawienia procesu decyzyjnego?

A. Drzewo decyzyjne
B. Lista kroków
C. Pseudokod
D. Schemat blokowy
Niestety, ta odpowiedź nie jest poprawna. Przeanalizujmy, dlaczego żadna z pozostałych opcji nie jest najlepszym wyborem. Schemat blokowy to popularne narzędzie wizualizacji, które może zawierać elementy decyzyjne w postaci rombów symbolizujących warunki. Jednak jego głównym przeznaczeniem jest przedstawianie sekwencji działań i ogólnego przepływu procesu, nie samej struktury decyzji. Schemat blokowy odpowiada na pytanie „jak przebiega proces?", podczas gdy w kontekście procesu decyzyjnego potrzebujemy odpowiedzi na pytanie „jakie mam opcje i dokąd prowadzą?". Pseudokod jest odpowiedzią błędną z fundamentalnego powodu - nie jest metodą wizualną. To tekstowa forma zapisu algorytmu wykorzystująca uproszczoną składnię przypominającą język programowania. Owszem, może opisywać logikę decyzyjną za pomocą instrukcji warunkowych, ale robi to wyłącznie w formie tekstu, bez graficznej reprezentacji. Lista kroków również nie spełnia wymagań pytania. Po pierwsze, jest formą tekstową, nie wizualną. Po drugie, ma strukturę liniową i sekwencyjną, która nie oddaje rozgałęzionej natury procesu decyzyjnego, gdzie różne wybory prowadzą do różnych ścieżek. Poprawną odpowiedzią jest drzewo decyzyjne, zaprojektowane specjalnie do wizualizacji procesów decyzyjnych. Jego hierarchiczna struktura naturalnie oddaje sposób podejmowania wyborów - węzły reprezentują punkty decyzyjne, gałęzie symbolizują dostępne opcje, a liście pokazują końcowe rezultaty. Dzięki temu jednym spojrzeniem można ogarnąć wszystkie możliwe scenariusze i ich konsekwencje.

Pytanie 8

Jaki numer telefonu należy wybrać, aby skontaktować się z pogotowiem ratunkowym w Polsce?

A. 998
B. 112
C. 997
D. 113
Numer 112 to tzw. europejski numer alarmowy, który działa nie tylko w Polsce, ale i w całej Unii Europejskiej oraz kilku innych krajach. Z mojego doświadczenia wynika, że warto nawykowo korzystać właśnie z tego numeru, bo jest on uniwersalny i obsługiwany przez wszystkie sieci – zarówno stacjonarne, jak i komórkowe. W praktyce, dzwoniąc pod 112, łączymy się z centralą, która przekieruje nas do odpowiednich służb (pogotowie ratunkowe, policja, straż pożarna), w zależności od sytuacji. To ogromne ułatwienie, szczególnie gdy jesteśmy zestresowani albo w nieznanym miejscu. Moim zdaniem to też ważny aspekt, że osoby z zagranicy mogą łatwo uzyskać pomoc, bo 112 jest rozpoznawalny praktycznie wszędzie w Europie. Zgodnie z przepisami unijnymi, ten numer powinien być promowany jako podstawowy do wzywania pomocy w nagłych przypadkach – stąd jego obecność nawet na automatach telefonicznych czy instrukcjach bezpieczeństwa w zakładach pracy, szkołach, komunikacji miejskiej. Dodatkowo, jeśli nie wiemy, którą dokładnie służbę wezwać, operator 112 pomoże nam to ustalić i połączy z odpowiednim dyspozytorem. Osobiście uważam, że zapamiętanie tego numeru to podstawa, bo można uratować komuś życie – nawet przez przypadek, będąc świadkiem jakiegoś wypadku czy innego zdarzenia. Warto pamiętać, że 112 działa również, gdy telefon nie ma karty SIM (chociaż nie wszędzie to się sprawdza w praktyce, to z mojego rozeznania wynika, że w Polsce powinno zadziałać).

Pytanie 9

Która z poniższych technologii służy do tworzenia interfejsu użytkownika zarówno dla aplikacji webowych jak i mobilnych?

A. jQuery
B. Vue.js
C. Angular
D. React Native
Wybór technologii do tworzenia interfejsu użytkownika, które nie są odpowiednie do budowy aplikacji mobilnych, może prowadzić do wielu nieporozumień. Rozważając Angular, warto zauważyć, że jest to framework stworzony do budowy aplikacji webowych, który wprowadza koncepcje związane z programowaniem obiektowym oraz architekturą MVVM. Chociaż Angular może być używany w połączeniu z narzędziami do kompilacji aplikacji mobilnych, takimi jak Ionic, nie jest to jego pierwotne przeznaczenie, co może prowadzić do problemów z wydajnością i użytkowaniem. Vue.js to kolejny framework skoncentrowany na tworzeniu interfejsów webowych, który zyskał popularność dzięki prostocie oraz elastyczności. Jednakże, podobnie jak w przypadku Angulara, nie jest on zaprojektowany z myślą o aplikacjach mobilnych, co ogranicza jego zastosowanie w tej dziedzinie. Z kolei jQuery, będący biblioteką JavaScript, został stworzony z myślą o ułatwieniu manipulacji DOM oraz obsługi zdarzeń w aplikacjach webowych. Choć jQuery było niezwykle popularne w przeszłości, obecnie jego użycie w aplikacjach mobilnych jest rzadkie i niezalecane, ponieważ nowoczesne frameworki takie jak React i React Native oferują znacznie bardziej rozbudowane możliwości. Wybierając odpowiednią technologię, warto kierować się jej przeznaczeniem oraz możliwościami, aby uniknąć nieefektywności oraz problemów w realizacji projektów.

Pytanie 10

Który wzorzec projektowy jest najlepszy do zarządzania tworzeniem obiektów?

A. Adapter
B. Factory Method
C. Decorator
D. Observer
Wybór wzorców projektowych w kontekście zarządzania tworzeniem obiektów jest kluczowy, jednak nie wszystkie wzorce są odpowiednie dla tego celu. Wzorzec Observer, na przykład, jest zaprojektowany do zarządzania powiązaniami między obiektami, umożliwiając jednemu obiektowi informowanie innych o zmianach stanu. Jego zastosowanie w kontekście tworzenia obiektów jest nieadekwatne, ponieważ nie rozwiązuje problemu instancjonowania obiektów, a jedynie komunikacji między nimi. Kolejnym błędnym podejściem jest wzorzec Decorator, który ma na celu dynamiczne dodawanie funkcjonalności do obiektów. Choć może być użyty w kontekście modyfikacji obiektów, nie zajmuje się tworzeniem ich instancji, co czyni go nieodpowiednim w tej sytuacji. Wzorzec Adapter może być mylony z Factory Method, ponieważ również pozwala na współpracę różnych interfejsów, jednak jego główną rolą jest umożliwienie komunikacji pomiędzy niekompatybilnymi interfejsami. Adapter koncentruje się na przekształcaniu interfejsów, a nie na tworzeniu obiektów. W rezultacie, wybór niewłaściwego wzorca może prowadzić do nieefektywnego projektowania, co utrudnia rozwój i utrzymanie aplikacji. Warto zatem dokładnie rozróżniać role poszczególnych wzorców i stosować je w odpowiednich kontekstach, aby unikać typowych pułapek myślowych związanych z ich zastosowaniem.

Pytanie 11

Jaką rolę pełni instrukcja throw w języku C++?

A. Zgłasza wyjątek, który można przechwycić za pomocą bloku catch
B. Przerywa działanie programu, gdy wystąpi wyjątek
C. Ogranicza zasięg zmiennych w bloku try
D. Inicjuje nowy wyjątek podczas działania aplikacji
Instrukcja 'throw' w C++ służy do zgłaszania wyjątków, które mogą być następnie przechwycone i obsłużone przez blok 'catch'. Mechanizm ten pozwala na przerwanie normalnego przepływu programu w przypadku wystąpienia błędu i skierowanie sterowania do odpowiedniego miejsca obsługi wyjątków. 'Throw' jest kluczowym elementem obsługi błędów i umożliwia propagowanie informacji o błędach na wyższe poziomy programu, co pozwala na ich efektywną obsługę. Używanie wyjątków poprawia czytelność kodu, umożliwiając oddzielenie logiki biznesowej od logiki obsługi błędów.

Pytanie 12

Która z funkcji powinna zostać zrealizowana w warstwie back-end aplikacji webowej?

A. zarządzanie zdarzeniami elementów
B. zarządzanie bazą danych
C. sprawdzanie formularzy w czasie rzeczywistym
D. wyświetlanie danych z formularza w przeglądarce
Wypisywanie danych w przeglądarce jest funkcją warstwy front-end, która obsługuje wyświetlanie treści HTML, CSS i JavaScript. Obsługa zdarzeń kontrolek (np. kliknięcia przycisku) odbywa się głównie po stronie front-endu i jest realizowana za pomocą języków takich jak JavaScript. Walidacja formularzy w czasie rzeczywistym jest częścią front-endu – jej celem jest zapobieganie błędom już na poziomie interfejsu użytkownika, zanim dane trafią na serwer. Jednakże, pełna walidacja na back-endzie jest niezbędna dla bezpieczeństwa i poprawności danych, gdyż front-endowa walidacja może być łatwo omijana przez użytkowników zaawansowanych technicznie.

Pytanie 13

Które z poniższych nie jest językiem programowania?

A. HTML
B. Kotlin
C. Python
D. Ruby
Wybór jednego z języków programowania takich jak Python, Ruby czy Kotlin jako odpowiedzi nie jest poprawny, ponieważ wszystkie te języki mają na celu tworzenie logiki i funkcjonalności aplikacji, a nie tylko prezentację treści. Python to wszechstronny język programowania, który znajduje zastosowanie w różnych dziedzinach, takich jak analiza danych, rozwój aplikacji webowych czy automatyzacja. Ruby, znany z eleganckiej składni, jest powszechnie używany w tworzeniu aplikacji webowych, szczególnie w ramach frameworka Ruby on Rails. Z kolei Kotlin, który stał się popularnym wyborem dla programistów Android, jest nowoczesnym językiem, który łączy cechy programowania obiektowego z funkcyjnym, co czyni go bardzo elastycznym. Typowym błędem myślowym jest mylenie języków znaczników z językami programowania, co wynika z niepełnego zrozumienia ich podstawowych funkcji. Warto pamiętać, że HTML ma za zadanie jedynie strukturę dokumentu, natomiast programowanie polega na manipulowaniu danymi oraz definiowaniu logiki działania aplikacji. Dlatego rozróżnienie między tymi kategoriami jest kluczowe w procesie nauki programowania oraz w pracy jako deweloper.

Pytanie 14

Jaką rolę pełni debugger w trakcie programowania?

A. Do konwersji kodu źródłowego na język maszynowy
B. Do automatycznego generowania dokumentacji projektu
C. Do wykrywania błędów w czasie działania programu
D. Do kontrolowania wersji kodu źródłowego
Tłumaczenie kodu źródłowego na język maszynowy to robota dla kompilatora lub interpretera, a nie debuggera. Automatyczne tworzenie dokumentacji to raczej zajęcie dla takich narzędzi jak Doxygen czy Sphinx, które biorą komentarze z kodu i robią z nich dokumentację. Zarządzanie wersjami kodu to z kolei temat dla systemów kontroli wersji, jak Git, które śledzą zmiany w plikach, a nie zajmują się szukaniem błędów w czasie działania programu.

Pytanie 15

Co to jest algorytm QuickSort?

A. Technika przeszukiwania grafu wszerz
B. Algorytm wyszukiwania binarnego w posortowanej tablicy
C. Wydajny algorytm sortowania oparty na strategii 'dziel i zwyciężaj'
D. Metoda kompresji danych bez strat
Algorytm QuickSort to jeden z najbardziej popularnych i efektywnych algorytmów sortowania, który opiera się na strategii 'dziel i zwyciężaj'. W praktyce działa w ten sposób, że wybiera element zwany pivotem (osią) i dzieli zbiór na dwie części: jeden z elementami mniejszymi od pivota, a drugi z elementami większymi. Następnie rekurencyjnie sortuje te podzbiory. QuickSort jest niezwykle szybki i wydajny, zwłaszcza dla dużych zbiorów danych, a jego średnia złożoność czasowa wynosi O(n log n). Używa się go w wielu aplikacjach, gdzie istotne jest szybkie przetwarzanie danych, takich jak sortowanie list w aplikacjach webowych czy organizacja danych w bazach. Warto jednak pamiętać, że w najgorszym przypadku, gdy pivot jest źle wybierany, złożoność może wynosić O(n^2), co występuje na przykład w przypadku już posortowanej tablicy. W kontekście praktycznym, dobre praktyki obejmują dobór odpowiedniej metody wyboru pivota, co może znacznie poprawić wydajność algorytmu.

Pytanie 16

Jakiego kwalifikatora powinno się użyć dla metody, aby umożliwić do niej dostęp jedynie z wnętrza tej klasy oraz klas dziedziczących, a także, by metoda ta nie była dostępna w żadnej funkcji?

A. reinterpret_cast
B. protected
C. private
D. public
Wybór innego kwalifikatora niż protected jest dość częstym błędem, zwłaszcza wśród osób, które mają pierwszą styczność z programowaniem obiektowym w C++ czy Javie. public faktycznie pozwala na dostęp do metody wszędzie – zarówno z poziomu innych klas, funkcji globalnych, jak i z wnętrza klasy czy klas pochodnych. W praktyce oznacza to całkowity brak ograniczeń, co naraża kod na przypadkowe lub niepożądane użycie metody z zewnątrz. Z mojego doświadczenia wynika, że początkujący często wybierają public z przyzwyczajenia, nie zastanawiając się nad konsekwencjami. Z kolei private to już przeciwna skrajność – metoda z tym kwalifikatorem jest dostępna wyłącznie w obrębie tej klasy, nie ma do niej dostępu ani klasa dziedzicząca, ani żadna funkcja zewnętrzna. Wydaje się to bezpieczne, ale kiedy budujesz hierarchię klas, bardzo szybko okazuje się, że zamykasz sobie dostęp do przydatnych funkcji w podklasach, co bywa frustrujące i wymusza obejścia. reinterpret_cast natomiast nie jest żadnym kwalifikatorem dostępu, a po prostu operatorem rzutowania typów w C++. To narzędzie do bardzo specyficznych zadań, takich jak rzutowania wskaźników między niepowiązanymi typami – użycie go zamiast protected jest ewidentnym nieporozumieniem i wynika raczej z pomylenia pojęć niż z błędnej logiki. W sumie, największym problemem w tych odpowiedziach jest niezrozumienie zakresu widoczności, jaki oferują poszczególne kwalifikatory. Warto zawsze wrócić do podstaw i pamiętać, że właściwy dobór tych słów kluczowych ma ogromne znaczenie dla bezpieczeństwa i czytelności kodu. W profesjonalnych projektach zasadą jest: ograniczaj dostęp tak bardzo, jak to możliwe, i udostępniaj tylko tam, gdzie to konieczne – protected daje tu optymalny kompromis.

Pytanie 17

Które słowo kluczowe w C++ służy do definiowania klasy nadrzędnej?

A. virtual
B. class
C. base
D. public
Słowo kluczowe 'class' jest podstawowym elementem języka C++ i służy do deklarowania klasy. Definiuje ono strukturę zawierającą pola (zmienne) oraz metody (funkcje członkowskie), które określają zachowanie obiektu. 'Class' pozwala na enkapsulację danych, co oznacza ukrywanie implementacji wewnętrznej i udostępnianie interfejsu publicznego. Dzięki temu klasy stanowią podstawę programowania obiektowego, umożliwiając organizację kodu w logiczne jednostki. Przykładowa deklaracja klasy w C++ wygląda następująco: 'class Samochod { public: void Jedz(); private: int predkosc; };'.

Pytanie 18

Jakie kroki należy podjąć, aby skutecznie zabezpieczyć dane na komputerze?

A. Nie używać kopii zapasowych
B. Przechowywać dane na niezabezpieczonych nośnikach przenośnych
C. Systematycznie aktualizować oprogramowanie i wykonywać kopie zapasowe
D. Dzielić się hasłami do plików z współpracownikami
Regularne aktualizowanie oprogramowania oraz tworzenie kopii zapasowych to kluczowe działania zapewniające bezpieczeństwo danych na komputerze. Aktualizacje łatają luki w zabezpieczeniach i eliminują błędy, które mogą zostać wykorzystane przez hakerów. Kopie zapasowe chronią dane przed utratą spowodowaną awarią sprzętu, atakiem ransomware lub przypadkowym usunięciem. Najlepszą praktyką jest przechowywanie kopii zapasowych w różnych miejscach – lokalnie i w chmurze – co dodatkowo zwiększa poziom zabezpieczenia przed nieprzewidzianymi sytuacjami.

Pytanie 19

Jaką kategorię reprezentuje typ danych "array"?

A. Typ danych złożony
B. Typ wskaźników
C. Typ danych prosty
D. Typ logiczny
Prosty typ danych odnosi się do typów takich jak 'int', 'char' czy 'bool', które przechowują pojedyncze wartości, a nie zestawy danych. Typ wskaźnikowy przechowuje adresy pamięci, a nie kolekcje wartości, jak to ma miejsce w przypadku tablic. Typ logiczny (boolean) przechowuje wartości 'true' lub 'false', ale nie jest przeznaczony do przechowywania wielu elementów. Tablice różnią się od typów prostych tym, że pozwalają na jednoczesne przechowywanie wielu elementów i dostęp do nich za pomocą indeksów.

Pytanie 20

Który z wymienionych etapów w procesie przetwarzania instrukcji przez procesor odbywa się jako pierwszy?

A. Rozkodowanie rozkazu (Decode)
B. Realizacja instrukcji (Execution)
C. Pobranie rozkazu z pamięci (Fetch)
D. Zapis wyników do pamięci (Write Back)
Pierwszą rzeczą, jaką robi procesor, jest pobranie rozkazu z pamięci, co nazywamy Fetch. To bardzo ważny etap w budowie komputera. Normalnie cykl wykonywania instrukcji składa się z trzech głównych kroków: pobierania, dekodowania i wykonania. W fazie Fetch procesor dobiera się do pamięci i ściąga instrukcję, którą zaraz wykona. Do tego używa rejestru wskaźnika instrukcji, czyli Instruction Pointer, który pokazuje, gdzie w pamięci jest następna instrukcja. Jak to działa w praktyce? Można to zobaczyć na przykładzie procesora x86, gdzie CPU na początku cyklu sprawdza pamięć RAM, szukając instrukcji według adresu, który podaje wskaźnik. Standardy takie jak ISA (Instruction Set Architecture) mówią, że ten krok to podstawa, bo to właśnie od niego zaczyna się wszystko, co robi procesor.

Pytanie 21

W przypadku przedstawionego fragmentu kodu Java, wyjątek zostanie zgłoszony, gdy wartość zmiennej index wyniesie:

try {
    int[] liczby = {1, 2, 3, 4, 5, 6};
    System.out.println(liczby[index]);
}
catch (Exception e) {
    System.out.println("wystąpił błąd.");
}
A. 0
B. 1
C. 7
D. 5
W sytuacjach gdy analizujemy dostęp do elementów tablicy w języku Java istotne jest zrozumienie jak działają indeksy tablicowe. Tablica o długości n posiada indeksy od 0 do n-1. W tym kontekście tablica liczby ma sześć elementów co oznacza że poprawne indeksy to 0 do 5. Wyjątkowa sytuacja jak ArrayIndexOutOfBoundsException pojawia się gdy próbujemy uzyskać dostęp do indeksu większego niż największy dostępny indeks lub mniejszego niż zero. W przypadku indeksu 0 lub 1 dostęp jest poprawny i nie spowoduje wyjątku ponieważ te indeksy mieszczą się w zakresie długości tablicy. Częsty błąd myślowy polega na myleniu długości tablicy z maksymalnym indeksem co jest przyczyną błędów logicznych w programach. Podobnie indeks 5 jest również poprawny ponieważ odnosi się do ostatniego elementu tablicy o długości sześciu elementów. Aby unikać takich błędów ważne jest nie tylko znać teorię ale również stosować ją w praktyce. Regularne pisanie testów jednostkowych oraz walidacja danych wejściowych mogą pomóc w minimalizacji ryzyka wystąpienia takich wyjątków w aplikacjach komercyjnych. Stosowanie dobrej obsługi wyjątków i odpowiedni debugging są kluczowe w procesie tworzenia oprogramowania zwłaszcza w dużych projektach gdzie stabilność i niezawodność aplikacji są priorytetowe dla użytkowników końcowych.

Pytanie 22

Która z poniższych technologii nie jest używana do tworzenia aplikacji mobilnych?

A. Flutter
B. React Native
C. COBOL
D. Kotlin
COBOL, czyli Common Business Oriented Language, jest językiem programowania opracowanym w latach 50. XX wieku, głównie do zastosowań w administracji i biznesie, takich jak systemy bankowe czy zarządzanie danymi. Nie jest on przeznaczony do tworzenia aplikacji mobilnych, które wymagają nowoczesnych technologii i frameworków dostosowanych do dynamicznego rozwoju rynku. W przeciwieństwie do Kotlin, React Native i Flutter, które są współczesnymi technologiami umożliwiającymi tworzenie aplikacji mobilnych, COBOL nie posiada narzędzi ani bibliotek, które wspierałyby rozwój aplikacji na systemy iOS czy Android. W praktyce, programiści wykorzystujący te nowoczesne technologie, mogą tworzyć aplikacje, które są responsywne i działają płynnie na różnych urządzeniach mobilnych, co znacząco wpływa na doświadczenia użytkowników. Warto zatem znać różnice między tymi technologiami, aby dobrze zrozumieć, jakie języki i narzędzia są adekwatne do danego projektu.

Pytanie 23

Jaką technologię stosuje się do powiązania aplikacji internetowej z systemem baz danych?

A. SQL
B. CSS
C. HTTP
D. JavaScript
SQL, czyli język do zarządzania danymi, to mega ważna rzecz, jeśli chodzi o relacyjne bazy danych. Dzięki niemu można tworzyć, modyfikować, a nawet usuwać tabele. To taki most, który łączy aplikacje webowe z bazą danych. Dzięki SQL programiści mogą łatwo przechowywać i przetwarzać różne informacje na serwerze. Przykłady? Można generować listy produktów, ogarniać użytkowników czy analizować dane z transakcji. Właściwie bez SQL-a nie dałoby się zbudować solidnych aplikacji, na przykład tych, które działają na MySQL, PostgreSQL czy Microsoft SQL Server. Chociaż pewnie o tym wiesz, ale warto to zaznaczyć.

Pytanie 24

Na podstawie definicji zamieszczonej w ramce, wskaż, który z rysunków ilustruje komponent Chip zdefiniowany w bibliotece Angular Material?

Ilustracja do pytania
A. Rysunek 1
B. Rysunek 2
C. Rysunek 3
D. Rysunek 4
Rysunek 1 i 2 mogą przedstawiać inne komponenty, takie jak przyciski lub pola tekstowe, które nie pełnią funkcji interaktywnych znaczników. Rysunek 3 najprawdopodobniej reprezentuje suwak lub inny element nawigacyjny, który nie posiada cech charakterystycznych dla komponentu Chip. Komponenty Chip mają specyficzną strukturę, która odróżnia je od standardowych kontrolek interfejsu użytkownika.

Pytanie 25

Jakie mogą być konsekwencje długotrwałego narażenia na hałas w pracy?

A. Wzrost efektywności pracy
B. Obniżenie ostrości wzroku
C. Choroby skórne
D. Uszkodzenie słuchu i zmęczenie
Długotrwały hałas w miejscu pracy może prowadzić do poważnych konsekwencji zdrowotnych, takich jak uszkodzenie słuchu oraz przewlekłe zmęczenie. Stała ekspozycja na hałas o wysokim natężeniu może powodować stopniową utratę słuchu, szumy uszne, a także zwiększać poziom stresu i obniżać koncentrację. Zmęczenie wynikające z hałasu wpływa negatywnie na produktywność i samopoczucie pracowników, prowadząc do spadku efektywności oraz wzrostu ryzyka popełniania błędów. W celu ochrony przed hałasem zaleca się stosowanie środków ochrony indywidualnej, takich jak nauszniki lub zatyczki do uszu, a także instalowanie ekranów dźwiękochłonnych i ograniczenie źródeł hałasu w środowisku pracy.

Pytanie 26

Które z poniższych NIE jest typem wartości zwracanej przez funkcję w języku JavaScript?

A. Method
B. Undefined
C. Number
D. Object
Wybór odpowiedzi związanej z 'Method' jako typem wartości zwracanej przez funkcję w JavaScript może wynikać z nieporozumienia dotyczącego różnicy pomiędzy funkcją a metodą. Warto wiedzieć, że w JavaScript funkcje są obiektami pierwszej klasy, co oznacza, że mogą być przypisywane do zmiennych, przekazywane jako argumenty oraz zwracane z innych funkcji. Wśród typów wartości, które mogą być zwracane przez funkcje, znajdują się obiekty, liczby, stringi oraz typ undefined, co jest wynikiem zachowań typowych dla tego języka. Kiedy funkcja nie zwraca żadnej wartości, domyślnie zwraca undefined.

Typowe błędy myślowe pojawiają się, gdy programiści mylą koncepcje funkcji i metod lub mylą pojęcia typów danych. Często mogą założyć, że metoda jest równoważna typowi zwracanemu, co nie jest zgodne z definicjami w programowaniu obiektowym. Obiekt w JavaScript może mieć wiele metod, które są funkcjami, ale to nie czyni metody typem zwracanym. Przykładem tego może być zdefiniowanie obiektu z wieloma funkcjami, które działają na jego danych. To jasno pokazuje, że metody są połączeniem funkcji z obiektami, a nie typami wartości. Ważne jest, aby podczas nauki języka JavaScript skupić się na zrozumieniu struktury języka oraz jego zasad, co pomoże unikać zamieszania związanych z terminologią oraz zastosowaniem tych koncepcji w praktyce.

Pytanie 27

W C++ mechanizm programowania obiektowego, który wykorzystuje funkcje wirtualne (ang. Virtual) i umożliwia programiście pominięcie kontroli klasy pochodnej podczas wywoływania metod, nazywa się

A. polimorfizmem
B. hermetyzacją
C. dziedziczeniem
D. przeciążeniem
Dziedziczenie pozwala na przejmowanie metod i właściwości z klasy bazowej, ale samo w sobie nie umożliwia dynamicznego wyboru metody w czasie działania programu. Przeciążenie (overloading) polega na definiowaniu wielu metod o tej samej nazwie, ale różnych parametrach, co nie jest równoznaczne z polimorfizmem. Hermetyzacja (encapsulation) koncentruje się na ukrywaniu szczegółów implementacyjnych i dostępie do danych tylko przez interfejs klasy, ale nie dotyczy mechanizmu wyboru metody w trakcie działania aplikacji.

Pytanie 28

W wyniku realizacji zaprezentowanego kodu na ekranie pojawią się:

int tablica[10];

for (int i = 0; i < 10; i++) {
    if (i % 3 != 0)
        std::cout << tablica[i] << ", ";
}
A. wszystkie elementy tablicy, które mają wartość nieparzystą
B. elementy tablicy o indeksach: 1, 2, 4, 5, 7, 8
C. elementy z indeksów tablicy, które są podzielne przez 3
D. wszystkie elementy tablicy, które są wielokrotnością 3
Wiele osób przy tego typu zadaniu potrafi się pomylić przez nieuważne czytanie warunku w instrukcji if albo przez błędne założenie, że chodzi o wartości, a nie indeksy. Kod analizuje tylko indeksy tablicy. Jeżeli założy się, że warunek i % 3 != 0 dotyczy wartości tablicy, a nie samego indeksu, można dojść do wniosku, że na ekranie pojawią się elementy będące wielokrotnościami 3 lub tylko te mające wartości nieparzyste, co jednak jest niezgodne z rzeczywistością, bo tablica nie jest w ogóle inicjalizowana konkretnymi danymi. Zamiast tego, pętla iteruje po i od 0 do 9 i sprawdza, czy indeks nie jest podzielny przez 3. Elementy o indeksach podzielnych przez 3 (czyli 0, 3, 6, 9) są pomijane, więc wyświetlone są tylko te z pozostałych indeksów. Często też popełnia się błąd, myląc warunek „podzielny przez 3” z „niepodzielny przez 3”, co zmienia zupełnie sens działania programu. Dobrą praktyką jest zawsze dokładnie sprawdzać, czy warunek odnosi się do indeksu, czy do wartości oraz jaki jest operator porównania w if-ie. Z mojego doświadczenia wynika, że takie drobiazgi potrafią prowadzić do naprawdę irytujących błędów podczas rozwiązywania większych problemów algorytmicznych. Ważne jest także, by pamiętać, że jeżeli tablica int nie jest zainicjalizowana, nie ma sensu analizować wartości, bo mogą być losowe. Tu liczył się wyłącznie indeks i jego podzielność przez 3, więc każda odpowiedź opierająca się na wartościach elementów zamiast ich położenia jest nietrafiona. Warto na przyszłość dokładnie analizować, czego dotyczy warunek i jakie dane są rzeczywiście dostępne w danej chwili programu.

Pytanie 29

W przedstawionym filmie ukazano kreator interfejsu użytkownika, dla którego automatycznie powstaje

A. obsługa przycisku ekranu dotykowego
B. kod XML
C. obsługa wciśniętego przycisku
D. kod Java
Często można się pomylić, sądząc, że narzędzia do projektowania interfejsów użytkownika generują od razu kod w takich językach jak Java czy implementują obsługę konkretnych zdarzeń, np. wciśnięcia przycisku. Z mojego doświadczenia wynika, że to jeden z najczęstszych błędów myślowych na początku nauki programowania. W praktyce, narzędzia typu drag&drop koncentrują się na warstwie prezentacyjnej – opisują, jak mają wyglądać poszczególne elementy, ale nie zajmują się logiką działania. Kod Java albo inny kod źródłowy odpowiedzialny za obsługę zdarzeń czy funkcjonalności aplikacji musi być dopisany ręcznie przez programistę. Automatyczne generowanie kodu logicznego przez edytory graficzne jest raczej niezalecane, bo prowadzi do trudnego w utrzymaniu kodu i sprawia, że aplikacja traci na przejrzystości. Jeśli chodzi o obsługę wciśnięcia przycisku czy przycisku ekranu dotykowego, to są to akcje, które definiuje się później w kodzie źródłowym – na przykład poprzez implementację listenerów w kodzie Java w Androidzie albo przez bindingi w innych frameworkach. Te narzędzia mają za zadanie generować opis struktury interfejsu, a nie jego zachowanie. Często spotyka się też przekonanie, że to właśnie kod Java stanowi podstawę aplikacji – oczywiście to prawda, ale nie w kontekście automatycznego generowania przez narzędzia graficzne; one skupiają się na XML, który jest dużo bardziej uniwersalny do takich celów. Moim zdaniem najlepszą praktyką jest wyraźne oddzielenie warstwy prezentacji (np. XML) od logiki biznesowej i ręcznego kodowania zdarzeń, bo to pozwala na wygodne rozwijanie i utrzymywanie aplikacji, szczególnie w większych zespołach.

Pytanie 30

W programie desktopowym stworzono rozwijaną listę oraz przypisano cztery funkcje do obsługi zdarzeń tej kontrolki. Jaki komunikat pojawi się po dokonaniu wyboru w tej liście?
W XAML (uproszczona wersja):

<ComboBox SelectionChanged="Funkcja1" DragEnter="Funkcja2"
    LostFocus="Funkcja3" KeyDown="Funkcja4">
</ComboBox>
W kodzie:
private void Funkcja1(object sender, SelectionChangedEventArgs e)
{
    MessageBox.Show("Zdarzenie 1");
}
private void Funkcja2(object sender, DragEventArgs e)
{
    MessageBox.Show("Zdarzenie 2");
}
private void Funkcja3(object sender, RoutedEventArgs e)
{
    MessageBox.Show("Zdarzenie 3");
}
private void Funkcja4(object sender, KeyEventArgs e)
{
    MessageBox.Show("Zdarzenie 4");
}
A. Zdarzenie 4
B. Zdarzenie 1
C. Zdarzenie 2
D. Zdarzenie 3
Wybrałeś dokładnie to, co trzeba. W tej sytuacji kluczowe jest rozpoznanie, że zdarzenie SelectionChanged jest wywoływane zawsze wtedy, gdy użytkownik wybierze inną pozycję z ComboBoxa. I to właśnie do tego zdarzenia przypisana jest metoda Funkcja1, która wyświetla komunikat "Zdarzenie 1". Trochę to wygląda niepozornie, ale SelectionChanged to jeden z najczęściej obsługiwanych eventów w aplikacjach desktopowych opartych na WPF czy UWP – praktycznie zawsze reagujemy na wybór użytkownika w kontrolkach ComboBox, ListBox albo nawet ListView. Z mojego doświadczenia wynika, że początkujący programiści często mylą to zdarzenie z innymi, jak LostFocus, które odpala się, gdy kontrolka traci fokus, albo z DragEnter (zupełnie inny przypadek, bo dotyczy przeciągania danych). Warto pamiętać, że KeyDown reaguje dopiero na naciśnięcie klawisza, a nie na wybór myszką. Takie rozróżnienie jest codziennością przy tworzeniu bardziej zaawansowanych interfejsów użytkownika. Praktyczna wskazówka: jeśli chcesz reagować na wybór użytkownika i np. ładować dodatkowe dane czy weryfikować coś po stronie aplikacji, to SelectionChanged jest strzałem w dziesiątkę. Standardy branżowe sugerują nie przesadzać z obsługą zbyt wielu eventów jednocześnie dla tej samej kontrolki, bo to może prowadzić do konfliktów i dziwnych zachowań UI. Mocno polecam samemu poeksperymentować – otworzyć Visual Studio, zrobić prostą aplikację WPF, podpiąć te eventy i zobaczyć, które kiedy się odpalają. Dzięki temu dużo szybciej utrwala się ta wiedza niż z samej teorii.

Pytanie 31

Wzorzec projektowy "Metoda szablonowa" (Template method) stosuje się do:

A. organizowania obiektów w hierarchiczne struktury drzewiaste
B. gromadzenia obiektów w jednorodnej kolekcji
C. określenia szkieletu algorytmu i pozostawienia szczegółów implementacji dla podklas
D. centralizacji zarządzania wieloma instancjami obiektów
Zdarza się, że wzorce projektowe łatwo pomylić, szczególnie jeśli dopiero się je poznaje albo nie miało się okazji zobaczyć ich w praktyce. Organizowanie obiektów w struktury drzewiaste to domena wzorca Composite, który służy do reprezentowania hierarchii 'część-całość' – na przykład w systemach plików albo graficznych edytorach. On nie zajmuje się tym, jak algorytm przebiega krok po kroku, tylko jak zorganizować obiekty w strukturę przypominającą drzewo. Z kolei centralizacja zarządzania wieloma instancjami obiektów kojarzy się raczej z takim wzorcem jak Singleton lub Facade. One dbają o to, żeby był jeden punkt dostępowy albo jedna instancja – zupełnie inny zakres problemów niż szkielet algorytmu. Gromadzenie obiektów w jednorodnej kolekcji brzmi jak zadanie dla wzorca Iterator lub Decorator, ewentualnie dla kontenerów wbudowanych w języki programowania. Natomiast Metoda szablonowa nie przejmuje się tym, ile obiektów masz w kolekcji, ale jak wygląda algorytm, który na tych obiektach operuje. Myślę, że czasem błąd wynika z mylenia słowa „szablonowy” z szablonem struktury, a wzorzec Template Method dotyczy raczej szablonu działania (czyli określania kolejności kroków w algorytmie, nie w strukturze danych). Z mojego doświadczenia wynika, że warto na spokojnie rozrysować sobie na kartce, co robi dany wzorzec i jakie problemy rozwiązuje – wtedy dużo łatwiej o dobre zrozumienie i uniknięcie takich pułapek w przyszłości.

Pytanie 32

W metodach klasy GoldCustomer dostępne są tylko pola

public class Customer {
    public string Name;
    protected int Id;
    private int Age;
}
public class GoldCustomer: Customer {
    private GoldPoints: int;
}
A. GoldPoints
B. GoldPoints, Name, Id
C. GoldPoints, Name
D. GoldPoints, Name, Id, Age
W tym pytaniu nietrudno pomylić się, bo różnice między public, protected i private czasem wydają się nieintuicyjne – szczególnie jak ktoś dopiero zaczyna przygodę z C#. Najczęstszy błąd to założenie, że wszystkie pola klasy bazowej są automatycznie dostępne w klasach pochodnych. Tak jednak nie jest. Publiczne pole (takie jak Name) będzie widoczne absolutnie wszędzie – także w GoldCustomer. Protected (Id) daje dostęp tylko klasie bazowej i pochodnym, co jest bardzo wygodne przy dziedziczeniu, bo pozwala korzystać z ważnych danych bez upubliczniania ich na zewnątrz. Natomiast private (Age) jest dostępne wyłącznie w ramach klasy, w której zostało zadeklarowane – żadna klasa pochodna nie może go bezpośrednio użyć. W praktyce programistycznej wiele osób myli protected z public, przez co zdarza się, że do protected próbują się dostać spoza klasy dziedziczącej – i wtedy pojawia się frustracja. Z kolei pole GoldPoints zostało zadeklarowane bezpośrednio w GoldCustomer i dzięki temu jest dostępne tylko w tej klasie – nawet inne klasy dziedziczące po GoldCustomer nie będą miały do niego dostępu. Jeśli chodzi o Age, wielu początkujących (i nie tylko!) zakłada, że dziedziczenie daje pełen dostęp do wszystkiego z klasy bazowej, ale to nieprawda – private jest całkowicie zamknięte. Z technicznego punktu widzenia, zrozumienie tej różnicy pozwala nie tylko lepiej projektować własne klasy, ale i unikać błędów, które potem trudno wyłapać, zwłaszcza w większych projektach. Tak więc, praktyka pokazuje, że najbezpieczniejsze jest świadome korzystanie z modyfikatorów dostępu – pomaga to zachować porządek i minimalizuje ryzyko przypadkowych błędów podczas rozwoju aplikacji.

Pytanie 33

Który z wymienionych typów danych należy do typu logicznego?

A. char
B. int
C. bool
D. float
Typ 'char' przechowuje pojedyncze znaki i nie jest typem logicznym – jest używany do reprezentacji liter, cyfr i symboli. Typ 'float' przechowuje liczby zmiennoprzecinkowe i nie ma związku z logiką warunkową. Typ 'int' przechowuje liczby całkowite, ale nie może przechowywać wartości 'true' lub 'false' w sposób natywny, choć często można go użyć jako alternatywy (np. 1 oznacza 'true', 0 oznacza 'false').

Pytanie 34

Który z poniższych języków programowania jest statycznie typowany?

A. JavaScript
B. PHP
C. Ruby
D. TypeScript
Odpowiedzi JavaScript, PHP i Ruby są przykładami języków programowania, które są statycznie typowane, co jest niepoprawne. JavaScript jest językiem dynamicznie typowanym, co oznacza, że typy zmiennych są określane w czasie wykonywania, a nie w czasie kompilacji. To podejście, choć elastyczne, może prowadzić do błędów, których nie widać do momentu uruchomienia programu. Na przykład, w JavaScript można przypisać do zmiennej wartość liczbową, a następnie przypisać do niej wartość tekstową, co może prowadzić do nieprzewidzianych problemów w logice aplikacji. PHP także jest językiem dynamicznie typowanym, co oznacza, że nie wymaga określenia typów zmiennych przed ich użyciem. Choć PHP oferuje pewne mechanizmy do wprowadzania typowania, to jego zachowanie jest bardziej bliskie dynamicznemu podejściu niż statycznemu, co może obniżać jakość kodu i prowadzić do trudności w jego utrzymaniu. Ruby, podobnie jak poprzednie języki, również charakteryzuje się dynamicznym typowaniem, co sprawia, że programiści mogą łatwo zmieniać typy zmiennych w trakcie działania programu, ale znowu, takie podejście niesie ze sobą ryzyko błędów, które mogą być trudne do zdiagnozowania. Te przykłady ilustrują, jak dynamiczne typowanie może prowadzić do pomyłek i błędów w programach, dlatego statyczne typowanie, jak w TypeScript, jest często preferowane w projektach o większej skali oraz tam, gdzie wymagane jest wysokie bezpieczeństwo kodu.

Pytanie 35

Klasa Mieszkaniec zawiera atrybuty: imie, nazwisko, ulica, nrDomu, rokUrodzenia. W tej klasie umieszczono opisane poniżej konstruktory (zapisano jedynie typy argumentów). Do tworzenia obiektu za pomocą konstruktora kopiującego wykorzystany będzie konstruktor określony w punkcie

A. Mieszkaniec(string, string);
B. Mieszkaniec();
C. Mieszkaniec(string, string, string, int, int);
D. Mieszkaniec(Mieszkaniec&);
Konstruktor kopiujący to taka fajna metoda, która pozwala nam stworzyć nowy obiekt, będący kopią innego obiektu tej samej klasy. To naprawdę ważny element w programowaniu obiektowym, bo dzięki niemu możemy tworzyć nowe instancje bez konieczności ręcznego wpisywania wartości pól. Taki konstruktor kopiujący dba o to, żeby dane były spójne i integralne, co jest super istotne, zwłaszcza przy obiektach, które mają wskaźniki lub potrzebują dynamicznie przydzielanej pamięci.

Pytanie 36

Jakie z wymienionych narzędzi pozwala na jednoczesne korzystanie z systemów BIN, DEC i HEX?

A. GIMP
B. Microsoft Word
C. Kalkulator systemowy
D. Przeglądarka grafów
Microsoft Word to edytor tekstu, który głównie służy do tworzenia, edytowania i formatowania dokumentów. Nie jest on zaprojektowany do pracy z systemami liczbowymi, a jego funkcjonalności koncentrują się na przetwarzaniu tekstu, co czyni go nieodpowiednim narzędziem do konwersji pomiędzy systemami BIN, DEC i HEX. Nie ma wbudowanych funkcji do matematyki binarnej ani konwersji systemów liczbowych, co ogranicza jego zastosowanie w kontekście obliczeń matematycznych. Z kolei GIMP jest programem graficznym używanym do edycji obrazów, który również nie ma funkcji związanych z systemami liczbowymi. Jego główną rolą jest praca z grafiką rastrową i nie oferuje dedykowanych narzędzi do konwersji wartości liczbowych, co sprawia, że nie może być wykorzystany do zadań wymagających pracy z różnymi systemami liczbowymi. Przeglądarka grafów, chociaż może być używana do wizualizacji danych i różnorodnych analiz, to jednak nie jest narzędziem do obliczeń matematycznych ani konwersji systemów liczbowych. Jej funkcjonalność skupia się na prezentacji informacji w postaci wizualnej, a nie na obliczeniach, co niewątpliwie czyni ją nieodpowiednią do zadań związanych z systemami BIN, DEC i HEX.

Pytanie 37

W standardzie dokumentacji testów oprogramowania IEEE 829-1998 opisany jest dokument, który zawiera dane o tym, jakie przypadki testowe były wykorzystane, przez kogo i czy zakończyły się sukcesem. Co to jest?

A. Plan Testów
B. Raport Podsumowujący Testy
C. Dziennik Testów
D. Specyfikacja Procedury Testowej
Dokładnie – Dziennik Testów to ten dokument z IEEE 829-1998, który ma za zadanie rejestrować, które przypadki testowe zostały wykonane, przez kogo, kiedy oraz jaki był ich rezultat. Z mojego doświadczenia to jest taka codzienna „księga kucharska” testera – wpisujesz co zrobiłeś, o której i czy poszło zgodnie z planem. W prawdziwych projektach dziennik testów bywa nieoceniony: pozwala w każdej chwili wrócić do szczegółów, zweryfikować kto co testował i dlaczego test przerwano, a nawet rozliczać się z czasu pracy. To podstawa rozliczalności (ang. traceability) procesu testowania, co jest szczególnie ważne przy audytach czy testach dla klientów z branż regulowanych, np. medycyna czy bankowość. Sam standard IEEE 829-1998 bardzo konkretnie określa, jakie dane mają się tam znaleźć – to nie tylko „odhaczenie”, ale pełna informacja o przebiegu i wyniku każdego testu, ewentualnych problemach czy wyjątkowych sytuacjach. W praktyce, czy to prowadzisz Excela, dokumentację papierową czy system typu JIRA/Xray, dobrze prowadzony dziennik testów pozwala potem zidentyfikować luki w pokryciu przypadków, powtórzyć testy po naprawach czy po prostu udowodnić, że procedura była zgodna z wymaganiami. Warto to sobie wyrobić jako nawyk. Sam nieraz wracałem do starych dzienników, żeby sprawdzić „co poszło nie tak” parę miesięcy wcześniej – bez tego byłaby loteria!

Pytanie 38

Termin ryzyko zawodowe odnosi się do

A. zagrożenia wypadkowego, które może wystąpić w miejscu pracy
B. ciężkości skutków niepożądanych zdarzeń związanych z pracą
C. efektów zagrożeń wypadkowych, jakie występują w miejscu zatrudnienia
D. prawdopodobieństwa, że zdarzenia niepożądane związane z pracą spowodują straty, w szczególności negatywne skutki zdrowotne dla pracowników
Pojęcie ryzyka zawodowego w branży BHP jest dość precyzyjnie zdefiniowane i, moim zdaniem, bardzo praktyczne. Chodzi tu właśnie o prawdopodobieństwo, że w wyniku zdarzeń niepożądanych w pracy pojawią się straty – najczęściej w postaci szkód zdrowotnych u pracowników, ale czasem też finansowych czy środowiskowych. To nie tylko sam fakt istnienia zagrożenia, ale ocena, czy i jak bardzo ono może się zaktualizować. W praktyce, np. w branży budowlanej czy energetycznej, ocena ryzyka zawodowego to podstawa organizacji bezpiecznej pracy. W Polsce normy PN-N-18002 i wytyczne Głównego Inspektoratu Pracy jasno mówią, że trzeba analizować zarówno prawdopodobieństwo wystąpienia zagrożenia, jak i potencjalne skutki. Co ciekawe, dla różnych zawodów i stanowisk ocena tego ryzyka może wyglądać zupełnie inaczej – czasem to analiza prostych czynności, czasem złożony audyt. Najlepsze firmy nie ograniczają się do szacowania samego zagrożenia, ale regularnie aktualizują ocenę ryzyka, szkolą pracowników i wdrażają środki zapobiegawcze. Moim zdaniem bez rzetelnej oceny ryzyka nie da się realnie podnieść bezpieczeństwa pracy – to taki fundament wszystkich dalszych działań. Warto zwracać uwagę, że ryzyko zawodowe zawsze wynika z kombinacji zagrożenia i prawdopodobieństwa, a nie tylko z obecności niebezpieczeństwa czy dotychczasowych wypadków.

Pytanie 39

Jednym z kroków przy publikacji aplikacji mobilnej w sklepie Google Play są testy Beta, które charakteryzują się tym, że są one

A. przeprowadzane na podstawie dokumentu zawierającego przypadki testowe
B. przeprowadzane przez grupę docelowych użytkowników aplikacji
C. realizowane przez zespół testerów zatrudnionych przez firmę Google
D. podzielone na testy funkcjonalne, wydajnościowe oraz skalowalności
Pierwsza z niepoprawnych odpowiedzi wskazuje na to, że testy Beta są wykonywane przez grupę zatrudnionych testerów z firmy Google. Jest to błędne założenie, ponieważ testy Beta są w rzeczywistości przeprowadzane przez rzeczywistych użytkowników, którzy nie są profesjonalnymi testerami. Użytkownicy ci mogą być entuzjastami technologii, a ich opinie są wartościowe, ponieważ odzwierciedlają rzeczywiste doświadczenia i oczekiwania rynku. Kolejna niepoprawna odpowiedź sugeruje, że testy Beta są podzielone na testy funkcjonalne, wydajnościowe i skalowalności. Choć te kategorie testów są istotne w cyklu życia oprogramowania, testy Beta koncentrują się głównie na ogólnym doświadczeniu użytkownika i funkcjonalności aplikacji w praktyce. Ostatnia niepoprawna odpowiedź wskazuje, że testy Beta są przeprowadzane w oparciu o dokument z przypadkami testowymi. W rzeczywistości, testy Beta są bardziej elastyczne i opierają się na rzeczywistych interakcjach użytkowników z aplikacją, co oznacza, że nie są one sztywno zdefiniowane przez dokumentację, a raczej na podstawie ich naturalnego użytkowania. Wszelkie założenia dotyczące formalnych przypadków testowych są więc mylące w kontekście testów Beta.

Pytanie 40

Które z poniższych narzędzi służy do analizy wydajności stron internetowych?

A. Webpack
B. Docker
C. Lighthouse
D. Postman
Postman to narzędzie, które służy przede wszystkim do testowania API. Jego główna funkcjonalność polega na umożliwieniu użytkownikom wysyłania zapytań do serwerów oraz analizy odpowiedzi, co jest niezbędne w procesie rozwijania aplikacji webowych. Jednakże, Postman nie ma za zadanie oceny wydajności stron internetowych, ponieważ koncentruje się na interakcjach z API, a nie na aspekcie wydajności samej strony. Docker jest platformą do konteneryzacji, która pozwala deweloperom na łatwe zarządzanie aplikacjami w różnych środowiskach. Chociaż Docker może mieć wpływ na wydajność aplikacji poprzez ułatwienie zarządzania zasobami, nie jest narzędziem dedykowanym do analizy wydajności stron internetowych. Webpack to narzędzie służące do bundlingu zasobów JavaScript, które skupia się na optymalizacji i kompresji plików. Jego zadaniem jest usprawnienie dostarczania skryptów do przeglądarek, jednak nie jest to narzędzie, które ocenia wydajność strony jako całości. Błędem jest zatem mylenie funkcji, jakie pełnią te narzędzia. Zamiast skupić się na testowaniu wydajności, można skupić się na testowaniu API czy optymalizacji zasobów, co nie odnosi się bezpośrednio do analizy całkowitej wydajności strony internetowej. Dlatego ważne jest zrozumienie, jakie narzędzia służą do jakich celów, aby skutecznie poprawiać jakość aplikacji internetowych.