Wyniki egzaminu

Nowy egzamin

Informacje o egzaminie:

Zawód: Terapeuta zajęciowy
Kwalifikacja: MED.13 - Świadczenie usług w zakresie terapii zajęciowej
Data rozpoczęcia: 2 stycznia 2026 11:52
Data zakończenia: 2 stycznia 2026 12:05

Egzamin zdany!

Wynik: 33/40 punktów (82,5%)

Wymagane minimum: 20 punktów (50%)

Pochwal się swoim wynikiem!

Facebook

X.com

Szczegółowe wyniki:

Pytanie 1

Nowo zatrudniony terapeuta zdobędzie informacje dotyczące zalecanych metod, technik oraz form pracy z podopiecznym w placówce pomocy społecznej?

A. z analizy sytuacji środowiskowej

B. z regulaminu instytucji

C. z indywidualnego planu wsparcia mieszkańca

D. z dokumentacji o stopniu niepełnosprawności podopiecznego

Indywidualny plan wsparcia mieszkańca jest kluczowym dokumentem w pracy terapeutycznej w instytucjach takich jak domy pomocy społecznej. Zawiera on szczegółowe informacje dotyczące potrzeb, celów oraz metod pracy z danym podopiecznym. Jako terapeuta, możesz korzystać z tego planu, aby dostosować swoje podejście do specyficznych potrzeb mieszkańca, co jest zgodne z zasadą person-centered care, czyli opieki skoncentrowanej na osobie. Przykładowo, jeżeli indywidualny plan wskazuje na potrzebę wsparcia w zakresie umiejętności społecznych, można wprowadzić techniki takie jak terapia zajęciowa, grupowe zajęcia integracyjne lub sesje indywidualne. Tego rodzaju działania są oparte na najlepszych praktykach w pracy z osobami w trudnej sytuacji życiowej i mają na celu poprawę jakości życia podopiecznych oraz ich integrację ze społecznością.

Pytanie 2

Terapeuta w dziennym ośrodku wsparcia dla osób starszych zauważył u jednego z pensjonariuszy postępujące drżenie rąk w spoczynku, mikrografię oraz ogólne opóźnienie w ruchach, które są typowymi objawami dla

A. udaru krwotocznego w trakcie

B. zaawansowanego stadium reumatoidalnego zapalenia stawów

C. choroby Parkinsona

D. postępującej dystrofii mięśniowej

Choroba Parkinsona to schorzenie neurodegeneracyjne, które charakteryzuje się specyficznymi objawami, takimi jak drżenie spoczynkowe, mikrografia (czyli pisanie drobnymi literami) oraz ogólne spowolnienie ruchowe. Drżenie spoczynkowe występuje, gdy kończyny są w spoczynku, co różni się od drżenia posturalnego czy intencyjnego, które występuje podczas ruchu. Mikrografia jest wynikiem zaburzeń w kontroli motorycznej, a spowolnienie ruchowe, znane jako bradykinezja, jest kluczowym objawem. W praktyce terapeuta w dziennym domu pomocy społecznej powinien być w stanie zauważyć te objawy i zarekomendować dalszą diagnostykę oraz wsparcie, takie jak terapia zajęciowa czy kinezyterapia. Warto również zwrócić uwagę na znaczenie wczesnego rozpoznania choroby Parkinsona, co pozwala na lepsze zarządzanie objawami oraz poprawę jakości życia pacjenta, zgodnie z najlepszymi praktykami w opiece nad osobami starszymi.

Pytanie 3

U podopiecznego występują halucynacje oraz iluzje. Jakie to zaburzenia?

A. spostrzegania

B. pamięci

C. uczenia się

D. uwagi

Omamy i złudzenia to zaburzenia związane z percepcją rzeczywistości, które klasyfikowane są jako zaburzenia spostrzegania. Omamy są fałszywymi wrażeniami zmysłowymi, które mogą występować w różnych modalnościach, takich jak wzrok czy słuch. Złudzenia natomiast to błędne przekonania, które są odporne na dowody przeciwne. Zrozumienie tych zaburzeń jest kluczowe w praktyce klinicznej, ponieważ mogą one być objawami różnych schorzeń, takich jak schizofrenia, ciężka depresja czy zaburzenia neurologiczne. W kontekście terapii i diagnostyki, ważne jest, aby specjaliści potrafili rozpoznać te objawy oraz zrozumieć ich wpływ na funkcjonowanie pacjenta. W praktyce wykorzystuje się różne metody oceny, takie jak wywiady strukturalne czy kwestionariusze, które pomagają w dokładnej diagnozie i dalszym planowaniu leczenia.

Pytanie 4

Zmniejszenie zaufania oraz brak chęci do rozmowy z terapeutą zajęciowym w trudnej sytuacji tworzy w relacji interpersonalnej przeszkodę komunikacyjną

A. psychologiczną

B. fizyczną

C. kulturową

D. semantyczną

Wybór odpowiedzi semantycznej, kulturowej lub fizycznej na przedstawione pytanie wskazuje na pewne nieporozumienia dotyczące natury barier komunikacyjnych w kontekście terapii zajęciowej. Bariera semantyczna odnosi się do trudności w zrozumieniu znaczenia używanego języka, co w kontekście terapii mogłoby dotyczyć specyficznych terminów, jednak spadek zaufania i brak motywacji nie są bezpośrednio związane z językiem. Z kolei bariera kulturowa wskazuje na różnice w wartościach, przekonaniach i normach, które mogą wpłynąć na komunikację, ale w przypadku spadku zaufania i motywacji bardziej adekwatne jest odniesienie do psychologicznych aspektów relacji. Odpowiedź fizyczna odnosi się do przeszkód materialnych, takich jak odległość czy dostępność miejsca terapii, co również nie ma związku z wewnętrznymi stanami emocjonalnymi uczestnika. Właściwe zrozumienie tych pojęć oraz ich zastosowanie w praktyce terapeutycznej wymaga przemyślenia i analizy relacji interpersonalnych z psychologicznego punktu widzenia. Zrozumienie, że zaufanie jest fundamentem skutecznej komunikacji i terapii, jest kluczowe dla rozwoju umiejętności terapeutycznych i efektywności pracy z klientem.

Pytanie 5

Uczeń ma problemy z płynnością mowy i wymawia słowa w sposób nieczytelny oraz bełkotliwy. Terapeuta zajęciowy powinien najpierw podjąć współpracę

A. z laryngologiem

B. z protetykiem słuchu

C. z pedagogiem

D. z logopedą

Wybór logopedy jako specjalisty współpracującego z terapeutą zajęciowym w przypadku podopiecznego z jąkaniem oraz bełkotliwą mową jest trafny, ponieważ logopeda zajmuje się diagnozowaniem oraz terapią zaburzeń mowy i komunikacji. Specjalista ten ma wiedzę i umiejętności do oceny stopnia nasilenia jąkania, analizy przyczyn problemów mowy oraz do wdrażania odpowiednich metod terapeutycznych, które mogą pomóc pacjentowi w poprawie jakości komunikacji. Przykłady zastosowania obejmują techniki relaksacyjne, ćwiczenia oddechowe oraz programy terapeutyczne oparte na m.in. modyfikacji zachowań mowy. Zgodnie z najlepszymi praktykami, terapeuta zajęciowy powinien współpracować z logopedą, aby całościowo wspierać rozwój podopiecznego, umożliwiając mu lepszą integrację społeczną i efektywniejsze funkcjonowanie w codziennym życiu.

Pytanie 6

W oparciu o przeprowadzony wywiad środowiskowy, terapeuta zajęciowy powinien uzyskać szczegółowe informacje o podopiecznych przede wszystkim dotyczące

A. sfery emocjonalnej, motywacyjnej i osobowości

B. zdolności interpersonalnych i społecznych

C. posiadanej wiedzy ogólnej oraz sprawności intelektualnej

D. sytuacji osobistej, rodzinnej oraz materialnej

Terapeuta zajęciowy, przeprowadzając wywiad środowiskowy, powinien skoncentrować się na sytuacji osobistej, rodzinnej i materialnej opiekuna. Te informacje są kluczowe, ponieważ pozwalają zrozumieć kontekst, w jakim funkcjonuje osoba poddawana terapii. Stanowią one fundament do oceny potrzeb oraz możliwości wsparcia. Na przykład, wiedza o sytuacji rodzinnej może ujawnić wsparcie lub przeciwnie, obciążenia, które wpływają na stan zdrowia psychicznego klienta. Również aspekt materialny, jak dochody czy warunki mieszkaniowe, może determinować dostępność do różnych form terapii czy wsparcia psychologicznego. Dobrze przeprowadzony wywiad pozwala na holistyczną ocenę i ustalenie indywidualnego podejścia do terapii, co jest zgodne z najlepszymi praktykami w pracy terapeutycznej, w tym z zasadami Person-Centered Care, które kładą nacisk na dostosowanie interwencji do unikalnych potrzeb klienta.

Pytanie 7

Jakie z wymienionych potrzeb uznaje się za potrzeby niższego rzędu?

A. Snu, wypoczynku

B. Odżywiania, szacunku

C. Przyjaźni, wiedzy

D. Miłości, odpoczynku

Odpowiedź 'Snu, wypoczynku' jest prawidłowa, ponieważ te potrzeby klasyfikowane są jako potrzeby niższego rzędu według teorii Maslowa. Te podstawowe potrzeby dotyczą fizjologii i są kluczowe dla przetrwania jednostki. Sen i wypoczynek są niezbędne do regeneracji organizmu, poprawy funkcji poznawczych oraz ogólnego dobrostanu. W praktyce, niedobór snu może prowadzić do różnych problemów zdrowotnych, takich jak osłabienie układu odpornościowego, problemy z sercem czy depresję. W kontekście organizacji i zarządzania, zapewnienie pracownikom odpowiednich warunków do snu i relaksu może zwiększać ich wydajność i satysfakcję z pracy. Warto również zwrócić uwagę na dobre praktyki, takie jak ergonomiczne miejsca pracy oraz przestrzenie do odpoczynku, co wspiera zdrowie psychiczne i fizyczne pracowników, tworząc pozytywną kulturę organizacyjną.

Pytanie 8

Chromoterapia to terapia poprzez

A. ekspozycję zmysłu wzroku na odpowiednie kolory

B. świadome oraz nieuświadomione oddziaływania oparte na śmiechu

C. interakcję osoby poddawanej terapii z kotem

D. taniec oraz ruch ekspresyjny w rytmie muzyki

Chromoterapia, znana również jako terapia kolorami, to metoda leczenia, która wykorzystuje różne barwy do wpływania na samopoczucie pacjenta oraz wspierania procesów zdrowotnych. Eksponowanie zmysłu wzroku na odpowiednie barwy ma na celu harmonizowanie energii ciała, co jest zgodne z teorią, że kolory mają różne częstotliwości wibracji, które wpływają na nasze emocje i zdrowie fizyczne. Na przykład, kolor niebieski ma działanie uspokajające, podczas gdy czerwony stymuluje i pobudza. W praktyce chromoterapia może być stosowana w różnych formach, takich jak oświetlenie w pomieszczeniach terapeutycznych, wykorzystanie kolorowych świateł w sesjach medytacyjnych, a także w terapii wizualnej. Badania wykazują, że odpowiednie zastosowanie kolorów może pomóc w redukcji stresu, poprawie nastroju oraz wspomaganiu regeneracji organizmu. Zgodnie z najlepszymi praktykami branżowymi, chromoterapia powinna być stosowana jako uzupełnienie tradycyjnych metod leczenia, aby zwiększyć ich skuteczność oraz poprawić jakość życia pacjentów.

Pytanie 9

Terapeuta, który w trakcie rozmowy z pacjentem utrzymywał kontakt wzrokowy oraz stosował techniki klaryfikacji, zrealizował wymagania

A. motywacji o charakterze wewnętrznym

B. aktywnego słuchania

C. konstruktywnego udzielania informacji zwrotnej

D. asertywnego zachowania

Wybór odpowiedzi związanej z motywowaniem o charakterze wewnętrznym może sugerować, że terapeuta powinien skupić się na inspirowaniu klienta do działania na podstawie jego własnych wartości i przekonań. Chociaż motywacja wewnętrzna jest ważna w procesie terapeutycznym, sama forma kontaktu wzrokowego i klaryfikacji nie wystarcza, by mówić o tym podejściu. Motywacja wewnętrzna odnosi się do głębszych procesów psychologicznych, które są mniej związane z zewnętrznymi sygnałami, jak kontakt wzrokowy. Odpowiedź związana z asertywnym zachowaniem odnosi się do umiejętności komunikacyjnych, które pozwalają na wyrażanie własnych potrzeb i praw w sposób bezpośredni i szanujący drugą stronę. Chociaż asertywność jest niezbędna w interakcji terapeutycznej, nie jest to główny cel klaryfikacji i utrzymywania kontaktu wzrokowego. Z kolei konstruktywne udzielanie informacji zwrotnej dotyczy sposobu, w jaki terapeuta może przekazać opinie o postępach klienta. To podejście bazuje na umiejętności udzielania informacji w sposób, który jest pomocny i wspierający, ale nie odnosi się bezpośrednio do aktywnego słuchania. Zrozumienie tych aspektów jest kluczowe, ponieważ może pomóc w unikaniu pomyłek w ocenie technik terapeutycznych. W praktyce terapeutycznej, aby być skutecznym, należy łączyć różne umiejętności, ale kluczowym elementem jest zawsze aktywne słuchanie, które stanowi fundament dla wszystkich interakcji.

Pytanie 10

Przygotowując zajęcia dla osoby uczulonej na pyłki traw oraz substancje chemiczne, terapeuta zajęciowy powinien zaaranżować zajęcia w pracowni

A. introligatorskiej

B. ogrodniczej

C. stolarskiej

D. informatycznej

Wybór pracowni informatycznej jako miejsca zajęć dla osoby uczulonej na pyłki traw i środki chemiczne jest uzasadniony z kilku kluczowych powodów. Przede wszystkim, pracownia informatyczna jest środowiskiem zamkniętym, które minimalizuje ryzyko kontaktu z alergenami obecnymi w naturze, takich jak pyłki. W kontekście terapii zajęciowej, ważne jest, aby zapewnić podopiecznemu bezpieczne i komfortowe warunki do nauki oraz rozwoju umiejętności. Zajęcia w pracowni informatycznej mogą obejmować różnorodne formy aktywności, takie jak programowanie, projektowanie graficzne czy obsługa sprzętu komputerowego, co jest szczególnie korzystne dla rozwijania zdolności cyfrowych. Zgodnie z najlepszymi praktykami w terapii zajęciowej, angażowanie podopiecznego w technologie i nowe media jest doskonałym sposobem na wspieranie jego samodzielności oraz przygotowywanie do życia zawodowego, w którym umiejętności komputerowe są niezbędne. Dodatkowo, prace w tej dziedzinie są z reguły bezpieczniejsze i mniej obciążające dla zdrowia, co czyni je idealnym rozwiązaniem dla osób z alergiami.

Pytanie 11

Aby ocenić postępy podopiecznego na podstawie standaryzowanej obserwacji, terapeuta powinien skorzystać z narzędzia, którym jest

A. plan obserwacyjny

B. arkusza obserwacyjnego

C. zeszytu obserwacyjnego

D. formularza obserwacyjnego

Arkusz obserwacyjny jest narzędziem, które umożliwia systematyczne i zorganizowane rejestrowanie postępów podopiecznego w kontekście terapii. W przeciwieństwie do innych form dokumentacji, takich jak dzienniczek obserwacyjny czy karta obserwacyjna, arkusz ten jest skonstruowany w sposób, który pozwala na łatwe porównywanie danych oraz ich analizowanie w oparciu o ustalone kryteria. Przykładowo, terapeuta może wprowadzać dane dotyczące zachowań, umiejętności czy emocji klienta w określonych sytuacjach, co pozwala na identyfikację wzorców oraz obszarów wymagających interwencji. W kontekście standardów branżowych, korzystanie z arkuszy obserwacyjnych jest zalecane przez organizacje zajmujące się terapią, ponieważ sprzyja to rzetelności i obiektywności ocen. Dzięki temu terapeuta ma możliwość nie tylko bieżącego monitorowania postępów, ale także dostosowywania strategii terapeutycznej do zmieniających się potrzeb podopiecznego, co jest kluczowe w procesie terapeutycznym.

Pytanie 12

Wskaż pasywną formę teatroterapii?

A. Udział w koncercie muzyki symfonicznej

B. Uczestnictwo w dramie oraz psychodramie

C. Zabawa w przedstawienie pantomimiczne

D. Obserwowanie przedstawień teatralnych

Oglądanie spektakli teatralnych stanowi receptywną formę teatroterapii, ponieważ skupia się na odbiorze działań artystycznych, a nie na ich tworzeniu. Uczestnicy mają możliwość obserwacji i przetwarzania emocji oraz doświadczeń przedstawianych na scenie. Ta forma terapii może pomóc w zrozumieniu własnych emocji poprzez identyfikację z postaciami i sytuacjami przedstawionymi w spektaklach. W praktyce teatroterapeutycznej, oglądanie spektakli może być wykorzystywane do rozwijania empatii oraz komunikacji interpersonalnej. Terapia przez sztukę, w której uczestnik ma do czynienia z dziełem artystycznym, pozwala na głębsze refleksje nad własnym życiem oraz relacjami z innymi ludźmi. Warto zauważyć, że badania wykazały, iż oglądanie przedstawień teatralnych może przyczynić się do poprawy zdrowia psychicznego, redukcji stresu oraz zwiększenia poczucia przynależności społecznej.

Pytanie 13

Osoba z umiarkowaną niepełnosprawnością intelektualną najlepiej rozwija swoje umiejętności zawodowe poprzez

A. samodzielne próby na stanowisku pracy

B. praktyczne treningi w kontrolowanym środowisku pracy

C. udział w teoretycznych wykładach

D. czytanie podręczników akademickich

Praktyczne treningi w kontrolowanym środowisku pracy to najlepsza metoda rozwijania umiejętności zawodowych dla osoby z umiarkowaną niepełnosprawnością intelektualną. Tego typu podejście pozwala na naukę poprzez działanie, co jest szczególnie ważne dla osób, które mogą mieć trudności z przyswajaniem wiedzy teoretycznej. W kontrolowanym środowisku pracy uczestnicy mają możliwość bezpiecznego popełniania błędów i natychmiastowego otrzymywania informacji zwrotnej. To z kolei umożliwia lepsze zrozumienie procesów i mechanizmów wykonywania zadań zawodowych. Dodatkowo, praktyczne treningi mogą być indywidualnie dostosowane do potrzeb i umiejętności uczestnika, co jest kluczowe w przypadku osób z różnym poziomem sprawności. Takie podejście jest zgodne z dobrymi praktykami w terapii zajęciowej, gdzie kładzie się nacisk na praktyczne umiejętności i samodzielność uczestników. Praktyczne przykłady pokazują, że osoby, które uczą się w ten sposób, zyskują większą pewność siebie i są lepiej przygotowane do podjęcia pracy w rzeczywistych warunkach zawodowych.

Pytanie 14

Specjalista, pracując z dzieckiem z niepełnosprawnością intelektualną, zwraca uwagę na potrzebę bezpośredniego poznawania świata za pomocą zmysłów, stosując zasadę

A. działalności

B. powtarzalności

C. poglądowości

D. systematyczności

Odpowiedź 'poglądowości' jest poprawna, ponieważ odnosi się do zasady, która podkreśla znaczenie zmysłowego poznawania rzeczywistości przez dzieci z niepełnosprawnościami intelektualnymi. Ta zasada opiera się na przekonaniu, że zrozumienie i przyswajanie wiedzy przez dzieci przebiega skuteczniej, gdy są one w stanie doświadczyć obiektów i zjawisk bezpośrednio, na przykład poprzez dotyk, węch czy wzrok. Istotne jest, aby terapeuta wykorzystywał materiały i sytuacje, które angażują różne zmysły, co ułatwia dzieciom tworzenie mentalnych obrazów oraz lepsze zapamiętywanie informacji. Przykładem zastosowania tej zasady w pracy terapeutycznej może być organizowanie zajęć, w których dzieci mają możliwość eksperymentowania z różnymi przedmiotami, obserwowania ich właściwości i interakcji, co stymuluje ich rozwój poznawczy. Standardy takie jak 'Zasady pracy z dziećmi z niepełnosprawnościami' wskazują na znaczenie multisensorycznego podejścia w edukacji i terapii, co potwierdza skuteczność zastosowania zasady poglądowości w pracy z dziećmi.

Pytanie 15

Jaką metodę komunikacji alternatywnej może wykorzystać terapeuta zajęciowy, aby porozumieć się z dzieckiem, które nie mówi i ma zdiagnozowany autyzm wczesnodziecięcy?

A. Znaki daktylograficzne

B. Fonogesty

C. Alfabet Lorma

D. Piktogramy

Piktogramy to graficzne przedstawienia obiektów, działań lub idei, które mogą być używane do wspierania komunikacji w przypadku dzieci z trudnościami w mówieniu, takich jak te zdiagnozowane z autyzmem wczesnodziecięcym. Użycie piktogramów w terapii zajęciowej ma na celu ułatwienie dziecku wyrażania potrzeb, emocji i myśli w sposób, który jest dla niego bardziej przystępny. Przykładowo, dziecko może użyć piktogramu przedstawiającego jedzenie, aby zakomunikować pragnienie posiłku. Takie podejście zmniejsza frustrację, która może wystąpić, gdy dziecko nie może się porozumieć werbalnie. Piktogramy są również zgodne z teorią komunikacji alternatywnej i wspomagającej (AAC), która zaleca stosowanie obrazów, symboli i innych narzędzi wizualnych dla osób, które mają trudności w komunikacji mówionej. Standardy i dobre praktyki w terapii zajęciowej często wskazują na wykorzystanie wizualnych form komunikacji, co czyni piktogramy skutecznym narzędziem w pracy z dziećmi z autyzmem.

Pytanie 16

Podczas oceny potrzeb opiekuńczych pacjenta, terapeuta powinien wykorzystać skalę

A. Becka

B. Tinetti

C. Glasgow

D. Barthel

Oceny poziomu zapotrzebowania na opiekę nie można skutecznie przeprowadzić przy użyciu skali Glasgow, Tinetti ani Becka, ponieważ te narzędzia nie zostały stworzone do oceny niezależności w codziennych czynnościach, co jest kluczowym elementem w skali Barthel. Skala Glasgow jest używana głównie do oceny stanu świadomości pacjentów, co nie odnosi się bezpośrednio do zapotrzebowania na opiekę w codziennym życiu. Skala Tinetti, z kolei, koncentruje się na ocenie ryzyka upadków, skupiając się na równowadze i chodu, ale nie dostarcza pełnego obrazu zdolności pacjenta do samodzielnego funkcjonowania. Natomiast skala Becka, która obejmuje ocenę depresji, również nie ma zastosowania w kontekście oceny fizycznej sprawności pacjenta. Stosowanie tych narzędzi w miejscu skali Barthel może prowadzić do błędnej interpretacji potrzeb pacjenta, co z kolei może skutkować niewłaściwym planowaniem opieki oraz terapii. Kluczowe jest zrozumienie, że różne narzędzia oceny mają swoje specyficzne zastosowania, dlatego wybór odpowiedniej skali jest fundamentalny dla jakości opieki oraz skuteczności działań terapeutycznych.

Pytanie 17

Diagnoza prognostyczna jest wykorzystywana do ustalenia

A. potencjalnego rozwoju.

B. typy niepełnosprawności.

C. przyczyny problemu.

D. etapu rozwoju.

Diagnoza prognostyczna jest kluczowym etapem procesu terapeutycznego, który ma na celu przewidywanie przyszłego rozwoju sytuacji zdrowotnej pacjenta. Stanowi ona fundament dla projektowania interwencji oraz strategii wsparcia, które mogą zmniejszyć ryzyko pogorszenia się stanu zdrowia pacjenta. Przykładem zastosowania diagnozy prognostycznej jest ocena pacjentów z chorobami przewlekłymi, gdzie na podstawie analizy danych klinicznych oraz historii zdrowia można przewidzieć, jak może przebiegać choroba. W praktyce oznacza to na przykład, że specjalista może określić, które osoby mają większe ryzyko wystąpienia powikłań i wdrożyć odpowiednie programy prewencyjne. Standardy diagnostyczne, takie jak te opracowane przez Światową Organizację Zdrowia (WHO), podkreślają znaczenie diagnozy prognostycznej w kontekście spersonalizowanej opieki zdrowotnej, która uwzględnia indywidualne potrzeby pacjenta oraz jego unikalny kontekst zdrowotny.

Pytanie 18

Przy opracowywaniu planu zajęć, terapeuta zajęciowy powinien rozpocząć od ustalenia

A. sposobu oceny osiągnięcia celów terapeutycznych

B. metod oraz technik

C. celów terapeutycznych

D. formy prowadzenia zajęć

Odpowiedź wskazująca na cele terapeutyczne jest poprawna, ponieważ są one fundamentem każdej interwencji terapeutycznej. Cele terapeutyczne określają, co ma być osiągnięte w trakcie zajęć, a ich precyzyjne sformułowanie pozwala na dobór odpowiednich metod i technik, które będą skuteczne w dążeniu do konkretnego rezultatu. Na przykład, jeśli celem terapii zajęciowej jest poprawa zdolności motorycznych u pacjenta po udarze, terapeuta może zaplanować zajęcia, które angażują ręce w ćwiczenia wymagające precyzyjnych ruchów, takie jak układanie klocków. W praktyce zawodowej, zgodnie z wytycznymi Polskiego Stowarzyszenia Terapeutów Zajęciowych, terapeuta powinien zacząć od zdefiniowania celów, aby zapewnić, że wszystkie działania są ukierunkowane na wspieranie pacjenta w osiąganiu tych celów. Dobrze sformułowane cele powinny być SMART (Specific, Measurable, Achievable, Relevant, Time-bound), co zapewnia ich jasność i realność w realizacji.

Pytanie 19

Aby zagwarantować ergonomiczne warunki pracy w pracowni malarskiej dla osób z ograniczeniami ruchowymi, terapeuta powinien

A. umożliwić łatwy dostęp do materiałów oraz narzędzi malarskich

B. stworzyć miłą atmosferę wśród uczestników zajęć

C. zmniejszyć liczbę narzędzi w pracowni do najniższego możliwego poziomu

D. utrzymać odpowiednią temperaturę w pracowni na poziomie 26°C

Umożliwienie swobodnego dostępu do materiałów i narzędzi malarskich jest kluczowym elementem zapewnienia ergonomicznych warunków pracy w pracowni malarskiej, zwłaszcza dla uczestników zajęć z niepełnosprawnością ruchową. Ergonomia, jako nauka zajmująca się dostosowaniem pracy do możliwości człowieka, podkreśla znaczenie komfortu oraz łatwości w poruszaniu się. Przykładem zastosowania tych zasad może być zorganizowanie przestrzeni roboczej w taki sposób, aby materiały były łatwo dostępne, np. umieszczając je w odpowiednich miejscach, które nie wymagają nadmiernego wysiłku czy zginania ciała. Ważne jest także, aby narzędzia były dostosowane do potrzeb użytkowników, co może obejmować m.in. stosowanie uchwytów ergonomicznych lub narzędzi o lżejszej konstrukcji. Zapewnienie takiego dostępu sprzyja nie tylko efektywności pracy, ale również zwiększa poczucie niezależności uczestników, co jest niezwykle istotne w terapii rehabilitacyjnej. Dobre praktyki wskazują, że przestrzenie robocze powinny być projektowane z myślą o użytkownikach, co znajduje odzwierciedlenie w standardach dotyczących dostępności i użyteczności przestrzeni dla osób z niepełnosprawnościami.

Pytanie 20

Użytkownik domu pomocy społecznej po raz kolejny bezpodstawnie skarży się na funkcjonowanie personelu tej instytucji. Asertywna odpowiedź na jego krytykę powinna mieć następującą formę:

A. Przykro mi, że nie jest Pan usatysfakcjonowany i odczuwa Pan przykrość. Może rozważy Pan zmianę miejsca?

B. Nie zgadzam się z Pana punktem widzenia. Uważam, że pracownicy sumiennie realizują swoje obowiązki.

C. Bardzo przepraszam za trudności, które Pana spotkały. Nasi pracownicy to również ludzie i czasem mogą popełniać błędy.

D. Sądzę, że jest Pan w błędzie. Może gdyby bardziej się Pan zaangażował, łatwiej byłoby nam współpracować.

Odpowiedź 'Nie zgadzam się z Pana opinią. Uważam, że pracownicy rzetelnie wykonują swoje obowiązki.' jest właściwa, ponieważ wyraża asertywność oraz pewność siebie w obronie zespołu. W sytuacjach, gdy podopieczny formułuje krytykę, kluczowe jest, aby personel pozostał profesjonalny i nie zapominał o zasadach komunikacji interpersonalnej. Warto podkreślić, że asertywna odpowiedź nie polega na ignorowaniu krytyki, ale na wyrażeniu odmiennego zdania w sposób spokojny i rzeczowy. W praktyce, takie podejście może pomóc w ustaleniu zaufania między pracownikami a podopiecznymi, co jest istotnym elementem budowania pozytywnej atmosfery w domu pomocy społecznej. Przykładem zastosowania tej odpowiedzi może być sytuacja, w której podopieczny oskarża pracowników o zaniedbania. Zamiast przyjmować krytykę pasywnie, personel powinien wskazać, że ma przekonanie do kompetencji zespołu, co w dłuższej perspektywie może prowadzić do konstruktywnej dyskusji i rozwiązań.

Pytanie 21

Najważniejszym objawem choroby Alzheimera jest

A. amnezja

B. ataksja

C. alalia

D. afonia

Choroba Alzheimera jest neurodegeneracyjnym schorzeniem, które najczęściej prowadzi do postępującej utraty pamięci. Amnezja, czyli zaburzenie pamięci, jest jednym z dominujących objawów tej choroby. W początkowych stadiach pacjenci mogą doświadczać problemów z zapamiętywaniem niedawno uzyskanych informacji, co w miarę postępu choroby prowadzi do znacznego ograniczenia zdolności do przypominania sobie kluczowych zdarzeń z życia osobistego. Zauważalne są również trudności w uczeniu się nowych rzeczy oraz dezorientacja w codziennych sytuacjach. W praktyce potwierdzono, że wczesna diagnoza i wprowadzenie odpowiednich strategii terapeutycznych mogą wpłynąć na poprawę jakości życia pacjentów. Przykładem może być terapia poznawcza, która wspiera pacjentów w radzeniu sobie z ubytkami pamięci. Standardy opieki nad osobami z demencją podkreślają znaczenie wsparcia psychologicznego oraz angażowania pacjentów w aktywności stymulujące pamięć, co może opóźnić progresję objawów.

Pytanie 22

26-letnia Ewa, która ma umiarkowaną niepełnosprawność intelektualną, jest w dużej mierze zależna od pomocy rodziców, którzy są nadopiekuńczy. Jakiego rodzaju zajęcia terapeutyczne powinien zaproponować jej terapeuta, aby poprawić jej samodzielność w codziennym życiu?

A. Muzykoterapię receptywną

B. Biblioterapię aktywną

C. Zajęcia w pracowni kulinarnej

D. Zajęcia w pracowni wikliniarskiej

Zajęcia w pracowni kulinarnej są idealnym rozwiązaniem dla pani Ewy, ponieważ skupiają się na rozwijaniu umiejętności praktycznych, które są kluczowe dla zwiększenia samodzielności w codziennym życiu. Pracownia kulinarna pozwala uczestnikom na naukę przygotowywania prostych posiłków, co nie tylko wpływa na poprawę umiejętności życiowych, ale także na wzrost pewności siebie. W tym kontekście, zajęcia te mogą być dostosowane do indywidualnych potrzeb pani Ewy, co jest zgodne z zasadami terapii zajęciowej, które podkreślają znaczenie personalizacji w podejściu do pacjenta. Dodatkowo, wykonywanie prostych zadań kulinarnych, takich jak krojenie warzyw czy mieszanie składników, może być przyjemną formą terapii, sprzyjającą integracji społecznej i rozwijaniu umiejętności współpracy. W literaturze przedmiotu można znaleźć liczne badania, które potwierdzają efektywność kulinarnych zajęć terapeutycznych w pracy z osobami z niepełnosprawnościami, co pokazuje ich znaczenie w kontekście rozwoju osobistego oraz samodzielności.

Pytanie 23

Aby poprawić proces komunikacji z podopiecznym z afazją ruchową, terapeuta zajęciowy powinien kierować do niego swoje słowa

A. powoli i wyraźnie oraz zadawać pytania zamknięte

B. głośno i stanowczo

C. szybko i zrozumiale oraz zadawać pytania otwarte

D. tonem jednostajnym i powoli

Wybór tonu jednostajnego i powolnego w komunikacji z osobą z afazją ruchową, choć może wydawać się odpowiedni, nie uwzględnia istotnych aspektów skutecznej komunikacji. Zastosowanie monotonii w tonie mowy może prowadzić do zubożenia procesu interakcji, ponieważ brakuje w nim emocjonalnego zaangażowania, co jest kluczowe dla budowania relacji. Osoby z afazją często potrzebują nie tylko jasnych słów, ale także wskazówek w postaci ekspresji werbalnej i niewerbalnej. Głośne i stanowcze mówienie również nie jest optymalnym podejściem, ponieważ może być postrzegane jako agresywne lub przytłaczające, co w efekcie może wywołać u pacjenta dodatkowy stres lub lęk. Z kolei szybkie mówienie jest niewłaściwe, ponieważ osoby z afazją mają trudności z przetwarzaniem informacji w szybkim tempie, co dodatkowo pogłębia ich frustrację i może prowadzić do uników w komunikacji. Takie podejścia nie tylko nie wspierają osób z afazją, ale mogą także powodować pogorszenie ich stanu psychicznego i emocjonalnego, co jest sprzeczne z zasadami empatycznej i skoncentrowanej na pacjencie terapii. Zgodnie z wytycznymi dla terapeutów zajęciowych, kluczowe jest dostosowanie komunikacji do indywidualnych potrzeb pacjenta, co powinno być realizowane poprzez odpowiednie tempo, jasność oraz formę zadawanych pytań.

Pytanie 24

Pacjent na oddziale psychiatrycznym od dwóch tygodni codziennie informuje terapeutę o odczuwaniu ulatniającego się gazu. W budynku nie ma żadnej instalacji gazowej. U pacjenta występuje zaburzenie o charakterze

A. urojeń

B. amnezji

C. halucynacji

D. konfabulacji

Halucynacje to zjawiska percepcyjne, które występują bez rzeczywistego bodźca zewnętrznego. W przypadku pacjenta zgłaszającego odczucie ulatniającego się gazu, mamy do czynienia z halucynacją węchową. Osoby doświadczające halucynacji mogą czuć zapachy, które nie są obecne w rzeczywistości, co może prowadzić do znacznego dyskomfortu i lęku. Halucynacje węchowe są często związane z zaburzeniami psychicznymi, takimi jak schizofrenia, ale mogą też występować w innych stanach, jak depresja czy zaburzenia afektywne. W praktyce klinicznej ważne jest, aby terapeuci rozpoznawali i rozumieli te zjawiska, co pozwala na lepsze ukierunkowanie terapii oraz interwencji. Przykładowo, terapia farmakologiczna może być rozważana w przypadku intensywnych halucynacji, a techniki terapeutyczne, takie jak terapia poznawczo-behawioralna, mogą pomóc pacjentom w radzeniu sobie z tymi objawami oraz ich interpretacją.

Pytanie 25

Przy zmianie bielizny osobistej pacjenta leżącego w łóżku, istotne jest zapewnienie mu prywatności, aby zrealizować jego potrzebę

A. samoopieki

B. samorealizacji

C. poszanowania godności

D. kontaktu z innymi

Odpowiedź "poszanowania godności" jest prawidłowa, ponieważ w kontekście opieki nad pacjentem, szczególnie tym leżącym w łóżku, zapewnienie intymności jest kluczowym elementem szacunku dla jego osobowości i godności. W praktyce, podczas zmiany bielizny osobistej, warto zachować odpowiednie środki ostrożności, takie jak zasłonięcie pacjenta ekranem lub parawanem, aby nie czuł się narażony na wzrok innych osób. Takie działania nie tylko chronią intymność pacjenta, ale także wpływają na jego psychiczne samopoczucie, co jest niezbędne w trakcie procesu leczenia. Dobry praktyki wskazują, że personel medyczny powinien być świadomy wpływu, jaki ma na pacjenta, a dzięki zapewnieniu mu prywatności, może wspierać jego poczucie bezpieczeństwa oraz komfortu. Warto również zauważyć, że poszanowanie godności pacjenta jest częścią standardów etycznych w opiece zdrowotnej, które podkreślają, jak ważne jest traktowanie każdego pacjenta z empatią i zrozumieniem.

Pytanie 26

Jakie cechy powinien posiadać dobrze zaplanowany program terapii zajęciowej?

A. Celowość, racjonalność, wykonalność, elastyczność

B. Kompletność, niezmienność, praktyczność, ambitność

C. Funkcjonalność, wykonalność, stabilność, celowość

D. Przejrzystość, wieloznaczność, stałość, racjonalność

Plan terapii zajęciowej powinien charakteryzować się cechami takimi jak celowość, racjonalność, wykonalność oraz elastyczność. Celowość oznacza, że każdy aspekt planu ma jasno określony cel, który jest zgodny z potrzebami i możliwościami pacjenta. Na przykład, jeśli celem terapii jest poprawa zdolności manualnych, plan powinien skupiać się na ćwiczeniach, które rozwijają te umiejętności. Racjonalność odnosi się do logiki i uzasadnienia działań podejmowanych w ramach terapii; każdy element powinien być wsparty dowodami naukowymi oraz doświadczeniem praktyków w dziedzinie terapii zajęciowej. Wykonalność to zdolność do realizacji planu w rzeczywistych warunkach, uwzględniająca dostępne zasoby oraz umiejętności terapeuty i pacjenta. Elastyczność pozwala na dostosowywanie planu w zależności od postępów pacjenta oraz zmieniających się okoliczności, co jest kluczowe w pracy z osobami o zróżnicowanych potrzebach. Dobrze skonstruowany plan jest zatem integralnym elementem skutecznej terapii zajęciowej, co znajduje potwierdzenie w standardach takich jak OTPF (Occupational Therapy Practice Framework).

Pytanie 27

Rodzaj negocjacji, w którym stara się osiągnąć osobiste cele i dążenia, z jednoczesnym wykluczeniem lub ograniczeniem możliwości spełnienia jakichkolwiek potrzeb drugiej strony, określa się mianem

A. rywalizacji

B. unikania

C. kompromisu

D. dominacji

Styl dominacji w negocjacjach to podejście, w którym jedna strona dąży do osiągnięcia swoich celów kosztem drugiej strony. Osoby wykorzystujące ten styl mogą stosować różne techniki, aby uzyskać przewagę, takie jak silne argumenty, presja czasowa, a nawet manipulacja emocjonalna. Przykładowo, w kontekście sprzedaży, sprzedawca może skupić się na maksymalizacji swojego zysku, ignorując przy tym potrzeby klienta, co może prowadzić do krótkotrwałych korzyści, ale negatywnie wpłynąć na długoterminowe relacje biznesowe. W praktyce, dominacja może być skuteczna w sytuacjach rywalizacyjnych, gdzie jedna strona ma wyraźną przewagę, jednak zazwyczaj skutkuje ona narastaniem konfliktów i frustracji. W standardach prowadzenia negocjacji, takich jak te określone przez organizacje ISO, preferuje się podejścia bardziej współpracy, które uwzględniają interesy obu stron, co prowadzi do bardziej zrównoważonych i trwałych rozwiązań.

Pytanie 28

Metody angażujące uczestników zajęć, które polegają na naśladowaniu, przyjmowaniu określonych ról, improwizacji oraz tworzeniu rzeczywistości, określamy jako gry

A. dramowe

B. planszowe

C. symulacyjne

D. towarzyskie

Odpowiedź "dramowe" jest właściwa, ponieważ metody aktywizujące, o których mowa, są fundamentem dramy jako formy edukacyjnej i terapeutycznej. Gry dramowe wykorzystują naśladowanie, wchodzenie w różne role oraz improwizację, co pozwala uczestnikom na eksplorację emocji, sytuacji społecznych oraz rozwijanie umiejętności interpersonalnych. Te techniki są szeroko stosowane w edukacji, terapii, a także w treningach biznesowych, gdzie pomocne jest zrozumienie dynamiki grupowej i komunikacji. Przykłady zastosowania to scenki dramowe w klasach, które pomagają uczniom wyrażać siebie oraz rozwijać empatię poprzez odgrywanie ról. Standardy pracy z grupami w edukacji podkreślają znaczenie angażowania uczestników w aktywności, które rozwijają ich zdolności analityczne oraz kreatywne myślenie, co czyni metody dramowe niezwykle efektywnymi w rozwijaniu kompetencji uczniów.

Pytanie 29

Mieszkanka domu pomocy społecznej stwierdziła: Nie chcę jechać na tę wycieczkę, ponieważ ostatnio nie jestem w stanie tak dużo chodzić. Która z wypowiedzi terapeuty stanowi parafrazę komunikatu tej mieszkanki?

A. Proszę mi powiedzieć, jakie dokładnie trudności odczuwa Pani podczas chodzenia

B. Dlaczego Pani narzeka? Z Panią kondycją nie jest źle, a aktywność fizyczna jest korzystna

C. Proszę się nie martwić, w trakcie tej wycieczki nie będzie potrzeby dużo chodzić

D. Rozumiem, że nie chce Pani brać udziału w tej wycieczce z powodu obniżonej kondycji

Odpowiedź "Rozumiem, że nie chce Pani jechać na wycieczkę z powodu spadku kondycji" jest poprawna, ponieważ w sposób dokładny parafrazuje obawy wyrażone przez podopieczną. Terapeuta w tej sytuacji potwierdza uczucia podopiecznej oraz uznaje jej ograniczenia fizyczne. Takie podejście jest zgodne z zasadami aktywnego słuchania, które są kluczowe w pracy z osobami w potrzebie. Praktyczne zastosowanie takiej umiejętności pozwala na budowanie zaufania i empatycznej relacji, co jest istotne w kontekście terapii i wsparcia. Dzięki parafrazowaniu, terapeutka nie tylko pokazuje zrozumienie sytuacji, ale również otwiera przestrzeń do dalszej rozmowy o ewentualnych obawach związanych z kondycją fizyczną, co może być istotne w planowaniu aktywności. W kontekście standardów pracy z osobami starszymi, ważne jest, aby terapeuci uznawali indywidualne ograniczenia swoich podopiecznych i dostosowywali programy do ich potrzeb.

Pytanie 30

Podczas treningu w środowiskowym domu samopomocy celem było nauczenie uczestnika umiejętności samodzielnego przemieszczania się z domu do placówki. Jaką skalę powinien wykorzystać terapeuta, aby ocenić poziom samodzielności uczestnika w poruszaniu się w otwartym otoczeniu przez rok?

A. Lawtona

B. Barthel

C. Katza

D. Folsteina

Skala Lawtona, czyli Skala Samodzielności w Codziennych Aktywnościach, jest narzędziem, które pomaga ocenić, jak dobrze ktoś radzi sobie z codziennymi, bardziej złożonymi zadaniami. Chodzi o to, żeby zobaczyć, czy dana osoba potrafi sobie poradzić sama w różnych sytuacjach. Na przykład, jeśli ktoś ma dotrzeć do domu kultury, to można obserwować, jak korzysta z transportu publicznego, planuje trasę czy zarządza czasem. To bardzo ważne, bo pokazuje, na ile osoba jest samodzielna. Dzięki tej skali terapeuta może lepiej zrozumieć, co potrzebuje dany uczestnik i jak można mu pomóc, by mógł lepiej funkcjonować w społeczeństwie. Moim zdaniem, to naprawdę przydatne narzędzie, które pozwala na indywidualne podejście do każdego.

Pytanie 31

W pierwszej kolejności dokumentacja działań w zakresie terapii zajęciowej w warsztacie terapii zajęciowej ma na celu

A. przygotowanie informacji zwrotnej dla uczestnika procesu terapeutycznego

B. przygotowanie informacji zwrotnej dla osób bliskich uczestnika procesu terapeutycznego

C. prowadzenie działań kontrolnych dotyczących realizacji programu ośrodka

D. ocenę kompetencji terapeutów zajęciowych

Dokumentowanie działań w ramach terapii zajęciowej ma na celu przede wszystkim zapewnienie uczestnikom procesu terapeutycznego informacji zwrotnej, która jest kluczowa dla ich postępów i motywacji. Uczestnicy potrzebują regularnych i konstruktywnych informacji na temat swoich osiągnięć, co pozwala im zrozumieć, jakie umiejętności rozwijają, jakie cele osiągają oraz jakie obszary wymagają dalszej pracy. Na przykład, terapeuta może wykorzystać dokumentację, aby przedstawić uczestnikowi konkretne przykłady jego postępów, takie jak poprawa w zakresie umiejętności manualnych lub lepsze radzenie sobie w sytuacjach społecznych. Tego rodzaju feedback opiera się na zasadach terapii zorientowanej na klienta, gdzie uczestnik jest aktywnym podmiotem swojego procesu terapeutycznego. Dobre praktyki w tym zakresie obejmują regularne spotkania, na których omawia się wyniki pracy, a także plany na przyszłość, co sprzyja budowaniu zaufania i zaangażowania w terapię.

Pytanie 32

Osoba z chorobą Alzheimera wykazuje nadmierne pobudzenie oraz silną potrzebę aktywności fizycznej. Jakie formy zajęć powinno się zaproponować takiemu podopiecznemu?

A. Spacer, jazdę na rowerze stacjonarnym

B. Segregowanie, układanie puzzli

C. Muzykoterapię bierną, relaksację

D. Rysowanie, wypełnianie konturów obrazków

Wybrane opcje, takie jak muzykoterapia bierna i relaksacja, segregowanie czy układanie puzzli, choć mogą mieć swoje miejsce w terapii osób z chorobą Alzheimera, nie odpowiadają właściwie na potrzebę ruchu, którą przejawia podopieczny. Muzykoterapia bierna i relaksacja są formami terapii, które często mają na celu uspokojenie pacjentów i redukcję stresu, ale w przypadku nadmiernej pobudliwości mogą nie dostarczyć wymaganej energii fizycznej. Z drugiej strony, segregowanie i układanie puzzli to działania stymulujące umysłowo, które wymagają skupienia i mogą prowadzić do frustracji, zamiast zaspokajać potrzebę ruchu. Osoby z chorobą Alzheimera, szczególnie w fazach, gdzie obserwuje się wzmożone pobudzenie, potrzebują aktywności fizycznej, aby odreagować nadmiar energii, a działania niskiej aktywności psychicznej mogą prowadzić do wzrostu frustracji i niepokoju. Umożliwienie podopiecznemu aktywności fizycznej nie tylko pobudza ciało, ale także poprawia funkcje poznawcze i jakość życia, co jest kluczowe w opiece nad osobami z demencją. W związku z tym, należy unikać podejść skupiających się wyłącznie na aspektach psychicznych, gdy pacjent wykazuje fizyczną potrzebę ruchu.

Pytanie 33

Na zamieszczonych rysunkach przedstawiono

A. gesty i symbole w programie MAKATON.

B. znaki w alfabecie Braille’a.

C. symbole w systemie Blissa.

D. piktogramy w graficznym systemie komunikacji.

Prawidłowa odpowiedź to piktogramy w graficznym systemie komunikacji, które są kluczowym narzędziem w ułatwianiu komunikacji osób z trudnościami w porozumiewaniu się. Piktogramy są projektowane w sposób maksymalnie uproszczony, aby umożliwić szybką i czytelną interpretację przez użytkowników. W przedstawionym obrazie widzimy piktogramy ilustrujące czynności związane z czytaniem, pisaniem i rysowaniem, co jest typowe dla graficznych systemów komunikacji, takich jak PCS (Picture Communication Symbols) lub Widgit. Przykładowo, w pracy z dziećmi z autyzmem piktogramy te są wykorzystywane do tworzenia scenariuszy aktywności, które pomagają w zrozumieniu codziennych zadań. Zastosowanie piktogramów w edukacji i terapii ma pozytywny wpływ na rozwój umiejętności komunikacyjnych i społecznych, a wiele instytucji edukacyjnych i terapeutycznych wdraża je zgodnie z dobrymi praktykami w pracy z osobami wymagającymi wsparcia w komunikacji.

Pytanie 34

Przedstawiony na rysunku model komunikacji, w której nie występuje sprzężenie zwrotne, to model komunikacji

A. masowej.

B. dwustronnej.

C. pionowej.

D. jednokierunkowej.

Model komunikacji jednokierunkowej charakteryzuje się tym, że komunikat przemieszcza się w jednym kierunku, od nadawcy do odbiorcy, bez możliwości uzyskania informacji zwrotnej. Przykładem tego modelu są tradycyjne formy komunikacji, takie jak radio czy telewizja, gdzie nadawca przekazuje treści, a odbiorca nie ma możliwości bezpośredniej interakcji. W kontekście biznesowym, model ten może być stosowany w kampaniach reklamowych, gdzie firma przekazuje komunikaty marketingowe do konsumentów, a ci nie odpowiadają na te komunikaty. Warto również zauważyć, że w takim modelu komunikacji, nadawca ma pełną kontrolę nad treścią przekazu, co może być korzystne w sytuacjach wymagających spójności i jednolitego przekazu. Z punktu widzenia standardów branżowych, jednostronna komunikacja jest często wykorzystywana w sytuacjach, gdzie interaktywność jest zbędna, a kluczowe jest przekazanie określonej informacji bez ryzyka jej zniekształcenia przez dodatkowe opinie czy reakcje.

Pytanie 35

Osoby z niepełnosprawnością intelektualną napotykają trudności w identyfikowaniu przedmiotów oraz w wydobywaniu elementów z całości, co dotyczy zaburzeń

A. spostrzegania

B. pamięci

C. wyobraźni

D. myślenia

Wybór odpowiedzi dotyczących myślenia, pamięci czy wyobraźni nie trafia w sedno sprawy, kiedy mówimy o problemach z rozpoznawaniem przedmiotów u osób z niepełnosprawnością intelektualną. Myślenie to coś, co obejmuje analizowanie i ocenianie informacji, ale nie jest tym, co bezpośrednio wpływa na to, jak identyfikujemy obiekty. Jasne, trudności w myśleniu mogą wpływać na wnioskowanie, ale nie wyjaśniają, dlaczego rozpoznawanie czy segregowanie elementów to wyzwanie. Pamięć odnosi się do przechowywania informacji, ale nie mówi nam, jak wyodrębniać elementy w otoczeniu. Choć pamięć jest ważna w nauce, nie załatwia sprawy z percepcją. Wyobraźnia to tworzenie mentalnych obrazów, ale sama nie dostarcza nam informacji o prawdziwych przedmiotach. Właściwie, postrzeganie jest kluczowe tutaj i brak umiejętności spostrzegawczych może naprawdę utrudniać rozumienie świata. Często ludzie mylą trudności w spostrzeganiu z innymi procesami kognitywnymi, co prowadzi do nieporozumień i stosowania niewłaściwych metod wsparcia.

Pytanie 36

Na liście problemów dotyczących funkcjonowania psychicznego i społecznego uczestniczki zajęć w środowiskowym domu samopomocy typu A terapeuta zanotował: częste zakupy, zwłaszcza odzieży oraz kosmetyków, mimo braku dostępnych środków finansowych, pożyczanie pieniędzy od innych osób oraz narastające zadłużenie. Jakie w pierwszej kolejności działania powinien zaplanować terapeuta?

A. asertywności

B. budżetowy

C. mieszkaniowy

D. higieniczny

Odpowiedź budżetowy jest prawidłowa, ponieważ w opisanym przypadku uczestniczka zajęć wykazuje zachowania związane z niekontrolowanym wydawaniem pieniędzy oraz zadłużeniem. Stąd, trening budżetowy jest kluczowy, aby nauczyć ją zarządzania finansami osobistymi. Tego typu trening pomoże w zrozumieniu podstawowych zasad budżetowania, takich jak planowanie wydatków, oszczędzanie oraz umiejętność rozpoznawania potrzeb i pragnień. W praktyce, terapeuta może wprowadzić ćwiczenia polegające na tworzeniu budżetu domowego, aby uczestniczka mogła zobaczyć, jak jej wydatki wpływają na jej sytuację finansową. Dobrze zaplanowany trening budżetowy powinien również obejmować techniki zarządzania długiem i sposoby uniknięcia impulsowego zakupoholizmu. W przeszłości, wiele programów terapeutycznych skoncentrowanych na poprawie sytuacji finansowej uczestników wykazało, że edukacja w zakresie finansów osobistych znacząco poprawia ogólne samopoczucie i stabilność emocjonalną, co jest zgodne z najlepszymi praktykami w dziedzinie terapii społecznej.

Pytanie 37

Podopieczny stwierdził: Nie chcę brać udziału w tej wycieczce, gdyż ostatnio czuję się gorzej i nie mam siły na zbyt dużo chodzenia. Która z wypowiedzi terapeuty stanowi parafrazę tego, co powiedział podopieczny?

A. Dlaczego Pan narzeka? Z Pana kondycją nie jest tak źle, a ruch jest korzystny dla zdrowia

B. Proszę mi wyjaśnić, jakie trudności odczuwa Pan w trakcie chodzenia

C. Proszę się nie obawiać, podczas tej wycieczki nie będzie potrzeby dużo chodzić

D. Rozumiem, że nie chce Pan uczestniczyć w wycieczce z powodu obniżonej kondycji

Odpowiedź "Rozumiem, że nie chce Pan jechać na wycieczkę z powodu spadku kondycji" jest poprawna, ponieważ w sposób trafny parafrazuje główną myśl podopiecznego. Wskazuje na zrozumienie sytuacji, w której podopieczny odczuwa ograniczenia związane z kondycją fizyczną, co jest kluczowe w pracy terapeutycznej. Parafraza pozwala na potwierdzenie, że terapeuta aktywnie słucha i stara się zrozumieć uczucia oraz zmartwienia podopiecznego. To podejście jest zgodne z zasadami komunikacji empatycznej, która jest istotnym elementem terapii. W praktyce, terapeuci często wykorzystują parafrazowanie jako technikę, aby zbudować zaufanie i otwartość w relacji z podopiecznym. Przykładem może być sytuacja, w której osoba boryka się z lękiem przed nowymi wyzwaniami, a terapeuta, parafrazując, może pomóc jej dostrzec swoje obawy, co sprzyja dalszej pracy nad ich przezwyciężeniem.

Pytanie 38

Część procesu komunikacji osobistej, w której odbiorca okazuje swoją reakcję na przekaz, nazywana jest

A. szum komunikacyjny

B. sprzężenie zwrotne

C. dekodowanie

D. kodowanie

Odpowiedź "sprzężenie zwrotne" jest poprawna, ponieważ odnosi się do kluczowego elementu w procesie komunikacji interpersonalnej. Sprzężenie zwrotne to reakcja odbiorcy na przekaz nadawcy, która pozwala na ocenę efektywności komunikacji. Przykładem może być sytuacja, w której nauczyciel przekazuje wiedzę uczniom, a ich pytania i komentarze są odzwierciedleniem zrozumienia lub braku zrozumienia materiału. Taki feedback pozwala nauczycielowi dostosować sposób przekazywania informacji, co jest zgodne z zasadami efektywnej komunikacji. W kontekście standardów komunikacyjnych, sprzężenie zwrotne jest niezbędne do utrzymania dialogu, a także do poprawy relacji interpersonalnych. W praktyce, skuteczne wykorzystanie sprzężenia zwrotnego może prowadzić do lepszego zrozumienia i współpracy w zespołach, co jest wspierane przez różne metody pracy, takie jak metoda 360 stopni w ocenach wydajności.

Pytanie 39

Styl, w którym jedna strona ustępuje drugiej i rezygnuje z własnych potrzeb, aby zachować dobre relacje z partnerem, nazywany jest

A. twardy

B. rzeczowy

C. unikający

D. miękki

Podejścia, które nie są zgodne z miękkim stylem negocjacji, często opierają się na błędnych założeniach dotyczących relacji i osiągania celów. Styl unikający charakteryzuje się tendencją do unikania konfrontacji, co może prowadzić do braku rozwiązania problemu. Osoby, które stosują ten styl, mogą myśleć, że ignorowanie konfliktu pomoże go rozwiązać, jednak w praktyce prowadzi to zazwyczaj do jego pogłębiania. Z kolei styl twardy zakłada dominację i agresywne podejście do negocjacji, co często kończy się konfliktami i zniszczeniem relacji. Przeciwnicy mogą mieć poczucie, że są traktowani jako przeciwnicy, a nie partnerzy w negocjacjach, co z pewnością nie przyczyni się do budowania zaufania. Styl rzeczowy, choć może być bardziej neutralny, nie uwzględnia emocjonalnych aspektów relacji, co jest kluczowe w długoterminowych współpracach. Używanie nieodpowiednich stylów negocjacyjnych może prowadzić do typowych błędów myślowych, takich jak zakładanie, że druga strona nie ma racji lub że osiągnięcie celu wymaga całkowitego zaspokojenia własnych potrzeb kosztem drugiej strony. Utrudnia to proces negocjacji i może prowadzić do sytuacji, w których żadna ze stron nie osiąga satysfakcjonującego rozwiązania.

Pytanie 40

Warsztat, w którym będą wykonywane witraże metodą Tiffaniego, musi być zaopatrzony w poniższy zestaw narzędzi:

A. dłuta, ścisk żelazny, kątownik, wiertarkę, przyrżnie

B. szlifierkę, lutownicę, noże olejowe, taśmę miedzianą, topnik

C. dziurkacze obrotowe, kostkę ołowianą, szydła, przycinaki, modelarki

D. nożyce do blachy, szczypce, młotek, klepadła, modelatory

Wybór szlifierki, lutownicy, noży olejowych, taśmy miedzianej oraz topnika jako zestawu sprzętów do pracowni witraży techniką Tiffaniego jest właściwy z kilku powodów. Szlifierka jest niezbędna do precyzyjnego wygładzania krawędzi szklanych elementów, co zapewnia ich idealne dopasowanie oraz estetyczny wygląd. Lutownica jest kluczowym narzędziem, które umożliwia trwałe łączenie miedzianych taśm, na które nakładane są szklane płytki. Taśma miedziana odgrywa fundamentalną rolę w technice Tiffaniego, gdyż jest używana do obklejania krawędzi szklanych elementów przed lutowaniem, a topnik jest niezbędny do zapewnienia dobrego przewodnictwa i trwałości lutowania. Noże olejowe natomiast służą do precyzyjnego cięcia miedzianych taśm. Wykorzystanie tych narzędzi zgodnie z obowiązującymi standardami branżowymi zapewnia nie tylko wysoką jakość finalnych produktów, ale też bezpieczeństwo pracy. Przykładem zastosowania tej technologii może być tworzenie witraży o skomplikowanych wzorach, gdzie precyzyjne cięcie i łączenie elementów jest kluczowe dla końcowego efektu wizualnego.

Rozpocznij nowy egzamin

Powrót do strony głównej