Wyniki egzaminu

Nowy egzamin

Informacje o egzaminie:

Zawód: Technik programista
Kwalifikacja: INF.03 - Tworzenie i administrowanie stronami i aplikacjami internetowymi oraz bazami danych
Data rozpoczęcia: 23 kwietnia 2026 22:13
Data zakończenia: 23 kwietnia 2026 22:31

Egzamin zdany!

Wynik: 24/40 punktów (60,0%)

Wymagane minimum: 20 punktów (50%)

Nowe

Analiza przebiegu egzaminu- sprawdź jak rozwiązywałeś pytania

Przebieg egzaminu

Pochwal się swoim wynikiem!

Facebook

X.com

Szczegółowe wyniki:

Pytanie 1

Systemem zarządzania wersjami w projekcie oprogramowania, który jest rozproszony, jest

A. GIT

B. FileZilla

C. TotalCommander

D. Eclipse

Eclipse to zintegrowane środowisko programistyczne (IDE), które wspiera rozwój aplikacji, jednak nie jest systemem kontroli wersji. Jego głównym celem jest ułatwienie pisania, testowania i debugowania kodu, a nie zarządzanie wersjami plików źródłowych. Eclipse oferuje również wtyczki, które mogą integrować się z systemami kontroli wersji, ale sama w sobie nie pełni tej funkcji. FileZilla to program kliencki do przesyłania plików, który działa na zasadzie protokołu FTP. Został zaprojektowany do przesyłania plików między komputerem a serwerem internetowym, a jego funkcje nie obejmują zarządzania wersjami kodu. FileZilla nie śledzi zmian w plikach ani nie umożliwia współpracy nad kodem, co czyni go nieodpowiednim narzędziem w kontekście kontroli wersji. TotalCommander to menedżer plików, który pozwala na zarządzanie plikami i folderami na lokalnym komputerze, jednak nie jest to narzędzie do kontroli wersji. Jego funkcje koncentrują się na operacjach na plikach, takich jak kopiowanie, przenoszenie czy usuwanie, a nie na śledzeniu historii zmian w projektach programistycznych. W skrócie, ani Eclipse, ani FileZilla, ani TotalCommander nie spełniają kryteriów systemu kontroli wersji, co czyni GIT jedynym właściwym wyborem w tej kategorii.

Pytanie 2

Jakie jest zadanie poniższej pętli? ```int x = 0; while (x < 10) { mojeKsiazki[x] = new Ksiazka(); x++; }```

A. uzupełnienie tablicy Ksiazka danymi.

B. wyświetlenie danych z tabeli Ksiazka na ekranie.

C. stworzenie dziesięciu instancji obiektów typu Ksiazka.

D. stwórzenie jednego obiektu typu mojeKsiazki

Analizując dostępne odpowiedzi, można zauważyć szereg nieprawidłowych koncepcji w odniesieniu do działania pętli while. Odpowiedź sugerująca wypełnienie tabeli Ksiazka danymi wskazuje na nieporozumienie, ponieważ pętla nie wprowadza żadnych danych do obiektów Ksiazka; zamiast tego jedynie tworzy ich instancje. Kolejna odpowiedź, dotycząca wypisywania danych na ekranie, jest również błędna, ponieważ w przedstawionym kodzie nie ma żadnej operacji wyświetlania danych, a jedynie przypisanie nowych obiektów do tablicy. Trzecia niepoprawna koncepcja, związana z utworzeniem jednego obiektu typu mojeKsiazki, myli się co do natury tablic. Tablica mojeKsiazki jest jedną zmienną przechowującą wskaźniki do utworzonych obiektów typu Ksiazka, a nie pojedynczym obiektem. W kontekście programowania obiektowego istotne jest zrozumienie różnicy pomiędzy instancjami klas a kolekcjami tych instancji, co jest kluczowe dla efektywnego zarządzania pamięcią i strukturami danych. Typowe błędy myślowe, które prowadzą do takich wniosków, to brak znajomości podstawowych zasad programowania obiektowego oraz mylenie operacji na obiektach z operacjami na tablicach lub innych strukturach danych. Ważne jest, aby każdy programista zrozumiał, jak działają pętle oraz jak skutecznie tworzyć i zarządzać obiektami w ramach tablic czy kolekcji.

Pytanie 3

Jaką instrukcję pętli stosuje się do przeprowadzenia określonej liczby operacji na obiekcie lub zmiennej, która nie jest tablicą?

A. foreach

B. if

C. for

D. switch

Wybór instrukcji 'switch' jako odpowiedzi na pytanie o pętlę wykonującą określoną liczbę operacji jest błędny z podstawowego powodu, że 'switch' nie jest pętlą. Jest to struktura kontrolna używana do wyboru jednego z wielu bloków kodu do wykonania, w zależności od wartości zmiennej. Zastosowanie 'switch' jest zatem ograniczone do sytuacji, gdy chcemy wykonywać różne operacje w zależności od konkretnej wartości, a nie do powtarzania tych samych operacji wielokrotnie. Z kolei 'foreach' jest konstrukcją, która służy do iteracji przez kolekcje lub tablice, co również nie odpowiada na postawione pytanie o pętlę wykonującą ustaloną liczbę operacji na pojedynczej zmiennej. Użycie 'if' jest również mylące; jest to instrukcja warunkowa, która decyduje o tym, czy dany blok kodu powinien zostać wykonany w oparciu o spełnienie określonych warunków. W praktyce, błędne zrozumienie roli i funkcji tych konstrukcji często prowadzi do nieefektywnego kodu, który może być trudny do zrozumienia i utrzymania. Kluczowe jest zrozumienie różnicy pomiędzy strukturami kontrolnymi a pętlami, co pozwoli na właściwe podejście do programowania i skuteczne zarządzanie logiką aplikacji. Ważne jest, aby nauczyć się, kiedy używać każdej z tych konstrukcji, aby optymalizować kod i unikać nieporozumień.

Pytanie 4

Jakie jest zadanie poniższej pętli?

int x = 0;
while (x < 10)
{
    mojeKsiazki[x] = new Ksiazka();
    x++;
}

A. Stworzenie jednego obiektu typu mojeKsiazki.

B. Uzupełnienie tablicy mojeKsiazki danymi.

C. Wyświetlenie na ekranie informacji z tabeli Ksiazka.

D. Stworzenie dziesięciu instancji obiektów typu Ksiazka.

Wszystkie pozostałe odpowiedzi zawierają błędne interpretacje działania przedstawionej pętli. Po pierwsze, wypełnienie tabeli Ksiazka danymi nie jest precyzyjnie określone w kodzie. Pętla nie przypisuje żadnych konkretów do utworzonych obiektów, a jedynie je inicjalizuje. Odpowiedź dotycząca wypisania na ekranie danych tabeli Ksiazka również jest błędna. W kodzie nie ma żadnych instrukcji wyświetlających dane obiektów, więc ta interpretacja jest myląca. Kolejną nieprawidłowością jest sugestia, że pętla tworzy tylko jeden obiekt. W rzeczywistości pętla jest zaprojektowana tak, aby utworzyć osiem obiektów, co jest sprzeczne z założeniem, że jedna iteracja odpowiada jednemu obiektowi. Typowe błędy myślowe prowadzące do takich wniosków to brak zrozumienia mechanizmu działania pętli i nieumiejętność analizy kodu krok po kroku. Ważne jest, aby programiści potrafili czytać i analizować kod w kontekście ogólnych zasad programowania obiektowego oraz rozumieli rolę pętli w tworzeniu i zarządzaniu obiektami.

Pytanie 5

Baza danych szkoły podstawowej dla dzieci w wieku 6 lat obejmuje tabelę szkoła, która zawiera kolumny: imie, nazwisko, klasa. Wszyscy uczniowie w klasach od 1 do 5 przeszli do wyższej klasy. W celu zwiększenia wartości w kolumnie klasa o 1, należy wykonać następujące polecenie

A. SELECT nazwisko, imie FROM klasa = klasa + 1 WHERE klasa>l OR klasa < 5

B. UPDATE nazwisko, imie SET klasa = klasa + 1 WHERE klasa>l OR klasa < 5

C. SELECT szkoła FROM klasa = klasa + 1 WHERE klasa >=1 AND klasa <= 5

D. UPDATE szkoła SET klasa = klasa + 1 WHERE klasa >=1 AND klasa <= 5

Poprawne polecenie to 'UPDATE szkoła SET klasa = klasa + 1 WHERE klasa >=1 AND klasa <= 5;'. To zapytanie aktualizuje wartość w kolumnie 'klasa' dla wszystkich uczniów w tabeli 'szkoła', których aktualny poziom klasy mieści się w zakresie od 1 do 5. Kluczowym elementem jest użycie polecenia UPDATE, które jest standardowym sposobem na modyfikowanie danych w bazach danych SQL. Oznaczenie 'SET klasa = klasa + 1' wskazuje, że chcemy zwiększyć obecną wartość w kolumnie 'klasa' o 1. Warto zwrócić uwagę na warunek WHERE, który filtruje rekordy tak, aby aktualizacja dotyczyła tylko tych uczniów, którzy są w klasach 1-5. Tego rodzaju operacje są powszechnie stosowane w zarządzaniu danymi w aplikacjach edukacyjnych i są zgodne z praktykami bezpieczeństwa i integralności danych, zapewniając, że tylko odpowiednie rekordy są aktualizowane. Przykładem praktycznego zastosowania może być coroczna aktualizacja klas uczniów po zakończeniu roku szkolnego.

Pytanie 6

Model, w którym wszystkie dane są zapisane w jednej tabeli, określa się mianem

A. jednorodnym

B. hierarchicznym

C. sieciowym

D. relacyjnym

Model jednorodny to taka podstawowa struktura w bazach danych, gdzie wszystko trzymamy w jednej tabeli. To się fajnie sprawdza w prostych aplikacjach, bo wtedy relacje między danymi są dość oczywiste. Klasycznym przykładem może być baza kontaktów, gdzie każdy ma swoje info w jednym miejscu. Dzięki temu mamy łatwy dostęp do danych i prosto nimi zarządzać. Z mojego doświadczenia, to rozwiązanie jest super efektywne, ale jak system staje się większy i złożony, to zaczynają się schody. Wtedy inne modele, jak relacyjne, mogą mieć więcej sensu. W branży często korzysta się z modelu jednorodnego, zwłaszcza tam, gdzie szybki dostęp do danych jest kluczowy, a sztywne struktury tylko przeszkadzają. Na codzień to naprawdę przydatna rzecz, jak ktoś nie chce się męczyć z komplikacjami.

Pytanie 7

Aby przenieść stronę internetową na serwer, można wykorzystać program

A. Bugzilla

B. FileFilla

C. Go!Zilla

D. CloneZilla

Bugzilla to narzędzie do zarządzania błędami, które nie jest związane z przesyłaniem plików na serwery. Jego głównym celem jest śledzenie błędów i problemów w oprogramowaniu, co czyni go przydatnym w kontekście projektów deweloperskich, ale nie znajduje zastosowania w transferze plików. Go!Zilla to program, który ma na celu przyspieszanie pobierania plików z internetu, co również nie odnosi się do przesyłania plików na serwer. Chociaż Go!Zilla może być pomocny w kontekście ściągania zawartości z sieci, jego funkcjonalność nie obejmuje zarządzania transferami w obie strony, co jest kluczowe dla administratorów stron internetowych. CloneZilla to narzędzie do klonowania dysków i partycji, które służy do tworzenia kopii zapasowych systemów operacyjnych oraz danych, ale nie ma nic wspólnego z przesyłaniem plików na serwer. Jego zastosowanie jest głównie w kontekście migracji danych pomiędzy nośnikami, co w zasadzie wyklucza jego użycie w kontekście przenoszenia witryn internetowych na serwery.

Pytanie 8

Który format graficzny rastrowy jest obsługiwany przez przeglądarki internetowe?

A. TGA

B. FLIF

C. PNG

D. PCX

Format PNG (Portable Network Graphics) to jeden z tych formatów, które są naprawdę popularne w sieci. Przeglądarki go dobrze obsługują, co jest dużym plusem. Został stworzony jako lepsza wersja formatu GIF i do tego ma większą paletę kolorów oraz wspiera przezroczystość. To oznacza, że jakość obrazka pozostaje wysoka, kiedy go zapisujesz, bo PNG korzysta z bezstratnej kompresji. Dodatkowo, ten format pozwala na różne stopnie przezroczystości, co czyni go idealnym do różnych grafik w Internecie, na przykład logo czy ikony. Fajnie, że jest zgodny z HTML5 i CSS, bo to ułatwia pracę przy projektowaniu stron. Można go używać z kolorami w trybie RGBA, dzięki czemu można dodawać fajne efekty z przezroczystością, co zdecydowanie poprawia wygląd stron. W praktyce wiele witryn korzysta z PNG, bo nie tylko zachowuje jakość, ale też nie zajmuje dużo miejsca na serwerze, co sprawia, że strony ładują się szybciej i użytkownicy mają lepsze doświadczenia.

Pytanie 9

Instrukcja w języku SQL ```GRANT ALL PRIVILEGES ON klienci TO pracownik```

A. Przyznaje uprawnienia grupie klienci do tabeli pracownik

B. Przenosi uprawnienia z grupy klienci na użytkownika pracownik

C. Odbiera wszystkie uprawnienia pracownikowi do tabeli klienci

D. Przyznaje wszystkie uprawnienia do tabeli klienci użytkownikowi pracownik

Odpowiedź jest poprawna, ponieważ polecenie GRANT ALL PRIVILEGES ON klienci TO pracownik w języku SQL rzeczywiście nadaje wszystkie dostępne uprawnienia do tabeli klienci użytkownikowi pracownik. To oznacza, że pracownik zyskuje możliwość wykonywania wszelkich operacji na tej tabeli, w tym SELECT, INSERT, UPDATE oraz DELETE. Przykład zastosowania tego polecenia jest istotny w kontekście zarządzania bazami danych, gdzie administratorzy muszą przyznawać różnorodne uprawnienia użytkownikom w zależności od ich roli. Przykładowo, jeśli pracownik jest odpowiedzialny za wprowadzanie i aktualizację danych klientów, to nadanie mu wszystkich uprawnień jest uzasadnione. Ważne jest, aby przyznawać uprawnienia zgodnie z zasadą najmniejszych uprawnień, co oznacza, że użytkownik powinien mieć tylko te uprawnienia, które są niezbędne do realizacji jego zadań. W praktyce, administrator baz danych powinien monitorować przyznane uprawnienia i regularnie je przeglądać, aby zapewnić bezpieczeństwo systemu. Koszty błędów w przyznawaniu uprawnień mogą być znaczne, w tym ryzyko nieautoryzowanego dostępu do danych, dlatego kluczowe jest stosowanie dobrych praktyk w zarządzaniu uprawnieniami.

Pytanie 10

Zapis CSS

margin: auto;

wskazuje, że marginesy są

A. obliczane przez przeglądarkę w taki sposób, aby element został wyśrodkowany poziomo

B. stałe dla konkretnej przeglądarki, niezależnie od rozmiaru jej okna

C. dziedziczone z elementu nadrzędnego dla danego obiektu

D. równe domyślnym wartościom marginesów elementu, do którego są przypisane

Zapis CSS 'margin: auto;' jest kluczowy w kontekście wyśrodkowywania elementów blokowych w poziomie w ich rodzicach. Gdy zastosujemy ten styl, przeglądarka dynamicznie oblicza wartość marginesów po lewej i prawej stronie elementu, aby równomiernie rozłożyć pozostałą przestrzeń w kontenerze. W praktyce oznacza to, że jeśli mamy element o stałej szerokości umieszczony w szerszym kontenerze, zastosowanie 'margin: auto;' spowoduje, że ten element zostanie wyśrodkowany, co jest szczególnie przydatne w responsywnym projektowaniu stron internetowych. Dobrym przykładem może być użycie 'margin: auto;' w przypadku kontenera obrazka, gdzie chcemy, aby obrazek był zawsze wyśrodkowany na stronie niezależnie od rozmiaru okna przeglądarki. To podejście jest zgodne z najlepszymi praktykami CSS i jest szeroko stosowane w nowoczesnym web designie, co czyni strony bardziej estetycznymi i przyjaznymi dla użytkowników.

Pytanie 11

Które z poniższych zdań poprawnie opisuje utworzoną tabelę?

CREATE TABLE dane (kolumna INTEGER(3));

A. Tabela zawiera jedną kolumnę, która przechowuje trzyelementowe tablice

B. Tabela o nazwie dane ma jedną kolumnę typu całkowitego

C. Kolumny tabeli dane są nazwane: kolumna1, kolumna2, kolumna3

D. Tabela o nazwie dane składa się z trzech kolumn typu całkowitego

Instrukcja CREATE TABLE w podanym przykładzie tworzy tabelę o nazwie `dane` z jedną, jedyną kolumną o nazwie `kolumna` i typie `INTEGER(3)`. Kluczowe są tu dwie rzeczy: po pierwsze, nazwa tabeli (`dane`), po drugie, lista kolumn w nawiasie. W tej liście jest tylko jedna pozycja: nazwa kolumny i jej typ danych. W SQL każda definicja kolumny to osobny wpis, oddzielany przecinkiem. Skoro nie ma przecinka, to znaczy, że jest dokładnie jedna kolumna. Zapis `INTEGER(3)` nie oznacza trzech kolumn ani tablicy, tylko typ liczbowy całkowity z określoną „szerokością wyświetlania” (w MySQL) lub po prostu liczbę całkowitą – w wielu silnikach baz danych nawias jest wręcz ignorowany. W praktyce tę kolumnę możemy potem używać np. do przechowywania wieku, liczby sztuk towaru, numeru poziomu uprawnień itp. Przykładowo: `INSERT INTO dane (kolumna) VALUES (5);` wstawi rekord z wartością 5 w tej jednej kolumnie. Z mojego doświadczenia warto przy projektowaniu tabel zawsze jasno nazywać kolumny, tak żeby z samej nazwy wynikało, co przechowują, np. `wiek`, `ilosc_sztuk`, a nie ogólne `kolumna`. Dobrą praktyką jest też od razu dodanie klucza głównego, np. `id INT AUTO_INCREMENT PRIMARY KEY`, ale w tym zadaniu skupiamy się tylko na liczbie kolumn i ich typie. To pytanie dobrze pokazuje, że w SQL struktura tabeli wynika z liczby pozycji w nawiasie, a nie z liczby w nawiasie przy typie danych.

Pytanie 12

W językach programowania strukturalnego do przechowywania danych o 50 uczniach (ich imionach, nazwiskach, średniej ocen) należy zastosować

A. strukturę 50 elementów o składowych tablicowych.

B. tablicę 50 elementów o składowych typu łańcuchowego.

C. tablicę 50 elementów o składowych strukturalnych.

D. klasę 50 elementów typu tablicowego.

Odpowiedź wskazująca na użycie tablicy 50 elementów o składowych strukturalnych jest poprawna z kilku powodów. Po pierwsze, struktury (lub klasy) są idealnym rozwiązaniem do przechowywania złożonych danych, takich jak imiona, nazwiska i średnie oceny uczniów. Struktura pozwala na grupowanie tych składowych w jedną jednostkę, co zwiększa czytelność i organizację kodu. Na przykład, w języku C można zdefiniować strukturę 'Uczeń' z odpowiednimi polami, a następnie stworzyć tablicę, która pomieści 50 takich obiektów. W praktyce, struktury są szeroko stosowane w programowaniu, gdyż umożliwiają łatwe przekazywanie grup danych jako jednego obiektu, co jest zgodne z zasadami programowania obiektowego. Dodatkowo, korzystanie z tablicy struktur zamiast oddzielnych tablic dla każdego atrybutu ucznia minimalizuje ryzyko błędów związanych z synchronizacją danych i ułatwia manipulację danymi. W standardach programowania, szczególnie w kontekście zarządzania danymi, takie podejście jest uznawane za najlepszą praktykę, gdyż pozwala na spójną reprezentację oraz operowanie na danych.

Pytanie 13

W dostępnej tabeli mieszkań znajdują się kolumny o nazwach: adres, metraż, liczba_pokoi, standard, status, cena. Wykonanie podanej kwerendy SQL SELECT spowoduje, że zostaną wyświetlone

A. wszystkie informacje dotyczące mieszkań, które mają co najmniej 3 pokoje

B. metraż oraz cena tych mieszkań, które mają więcej niż 3 pokoje

C. wszystkie informacje oprócz adresu tych mieszkań, które mają więcej niż 3 pokoje

D. metraż oraz cena tych mieszkań, które mają co najmniej 3 pokoje

Kwerenda SQL SELECT metraz cena FROM mieszkania WHERE ile_pokoi 3 jest zapytaniem, które precyzyjnie określa zakres danych do wyświetlenia na podstawie warunku. Polecenie SELECT określa, które kolumny będą zwracane w wyniku kwerendy w tym przypadku metraz i cena. Dzięki temu uzyskujemy tylko te dane które są istotne w kontekście analizy efektywności lub porównania cen nieruchomości o określonym rozmiarze w ramach bazy danych. Użycie klauzuli WHERE ile_pokoi 3 definiuje dodatkowy filtr aby wyświetlane były jedynie te rekordy które spełniają podany warunek logiczny czyli ilość pokoi większą niż trzy. Jest to powszechnie stosowana praktyka w pracy z bazami danych pozwalająca na efektywne przetwarzanie i analizę dużych zbiorów danych poprzez ograniczenie zwracanych wyników do tych które są najbardziej istotne dla użytkownika. Takie podejście pozwala na optymalizację wydajności zapytań SQL co jest kluczowe w środowiskach produkcyjnych gdzie czas odpowiedzi i obciążenie serwera mają istotne znaczenie

Pytanie 14

Jaką relację w projekcie bazy danych powinno się ustalić pomiędzy tabelami przedstawionymi na rysunku, przy założeniu, że każdy klient sklepu internetowego złoży co najmniej dwa zamówienia?

A. 1:n, gdzie 1 jest po stronie Klienta, a wiele po stronie Zamówienia

B. n:n

C. 1:n, gdzie 1 znajduje się po stronie Zamówienia, a wiele po stronie Klienta

D. 1:1

Analizując różne możliwe relacje między tabelami, warto zrozumieć, dlaczego niektóre podejścia są błędne. Relacja 1:1 zakłada, że jedna jednostka w pierwszej tabeli odpowiada dokładnie jednej jednostce w drugiej tabeli. W kontekście sklepu internetowego sugerowałoby to, że jeden klient może mieć tylko jedno zamówienie, co nie odpowiada rzeczywistości, gdzie klienci zazwyczaj dokonują wielu transakcji. Relacja 1:n, gdzie 1 jest po stronie Zamówienia, a wiele po stronie Klienta, również jest niepoprawna, ponieważ sugeruje, że jedno zamówienie może być przypisane do wielu klientów, co jest sprzeczne z indywidualnym charakterem zakupów. Relacja n:n, choć teoretycznie pozwalałaby na przypisanie wielu klientów do wielu zamówień, w rzeczywistości wymagałaby dodatkowej tabeli pośredniej do przechowywania tych powiązań, co wprowadzałoby niepotrzebną złożoność i mogłoby prowadzić do błędów w przetwarzaniu danych. Typowym problemem przy projektowaniu baz danych jest błędne zrozumienie relacji między danymi, co może prowadzić do nieefektywnych struktur, utrudniających zarówno utrzymanie jak i rozwój systemu. Dlatego tak ważne jest dokładne zrozumienie specyfiki relacji między danymi i stosowanie odpowiednich modeli, które zapewnią zarówno integralność jak i wydajność systemu informatycznego na dłuższą metę.

Pytanie 15

Na ilustracji przedstawiono

A. analizę ruchu sieciowego między serwerem a przeglądarką.

B. analizę poprawności kodu strony internetowej.

C. testy funkcjonalne strony interenetowej.

D. testy bezpieczeństwa strony.

Na ilustracji widoczna jest zakładka „Network” w narzędziach deweloperskich przeglądarki, a nie panel do testów funkcjonalnych, skanera bezpieczeństwa ani walidatora kodu HTML/CSS. Wiele osób myli te pojęcia, bo wszystko dzieje się w przeglądarce i dotyczy tej samej strony, ale zakres i cel tych narzędzi jest zupełnie inny. Testy funkcjonalne strony internetowej dotyczą sprawdzenia, czy funkcje działają zgodnie z wymaganiami: czy formularz poprawnie się wysyła, czy przyciski reagują, czy logowanie i rejestracja działają poprawnie, czy przekierowania prowadzą we właściwe miejsca. Do tego używa się zwykle scenariuszy testowych, narzędzi typu Selenium, Cypress, Playwright itp. Sama zakładka Network tylko pokazuje żądania HTTP i odpowiedzi, nie „wie”, czy logowanie jest zgodne z wymaganiami biznesowymi. Z kolei testy bezpieczeństwa strony obejmują takie tematy jak podatność na SQL Injection, XSS, CSRF, błędne konfiguracje nagłówków bezpieczeństwa, słabe hasła, podatne biblioteki. Do tego służą skanery bezpieczeństwa (np. OWASP ZAP, Burp Suite), audyty kodu, testy penetracyjne. W DevTools możesz co najwyżej podejrzeć pewne nagłówki bezpieczeństwa, ale to wciąż tylko analiza ruchu, a nie pełny test security. Analiza poprawności kodu strony internetowej to znowu coś innego: walidacja HTML i CSS (np. W3C Validator), lintowanie JavaScript (ESLint), sprawdzanie składni i semantyki. Na ekranie nie ma żadnych komunikatów walidatora, tylko tabela żądań sieciowych. Typowym błędem myślowym jest tu skupienie się na tym, że „to narzędzia deweloperskie, więc pewnie testy” albo „widzę pliki CSS i JS, więc to analiza kodu”. Tymczasem kluczowe jest to, co faktycznie pokazuje interfejs: czasy, statusy HTTP, typy zasobów, rozmiary odpowiedzi. To klasyczne monitorowanie i analizowanie ruchu sieciowego między przeglądarką a serwerem, które pomaga w debugowaniu komunikacji klient–serwer, optymalizacji wydajności i diagnozowaniu błędów ładowania zasobów.

Pytanie 16

Baza danych księgarni ma tabelę ksiazki z polami: id, idAutor, tytul, ileSprzedanych oraz tabelę autorzy z polami: id, imie, nazwisko. Jak utworzyć raport dotyczący sprzedanych książek, który zawiera tytuły oraz nazwiska autorów?

A. Zdefiniować relację 1..n między tabelami ksiazki i autorzy, a następnie stworzyć kwerendę łączącą obie tabele

B. Ustalić relację 1..1 pomiędzy tabelami ksiazki i autorzy, a następnie stworzyć kwerendę łączącą obie tabele

C. utworzyć dwie oddzielne kwerendy: pierwszą, która wyszuka tytuły książek, a drugą, która pobierze nazwiska autorów

D. stworzyć kwerendę, która wyszukuje tytuły książek

Podejścia polegające na tworzeniu dwóch osobnych kwerend lub definiowaniu relacji 1..1 są błędne z kilku powodów. Rekomendacja dotycząca tworzenia dwóch osobnych kwerend, z jedną dla tytułów książek i drugą dla nazwisk autorów, prowadzi do nieefektywności. Umożliwia to jedynie pobranie fragmentarycznych danych, które następnie trzeba łączyć w aplikacji lub manualnie, co zwiększa ryzyko błędów i wymaga dodatkowego wysiłku. Kwerendy są wydajniejsze w połączeniu, a ich wykonanie jest szybsze i bardziej zorganizowane. Z kolei definicja relacji 1..1 pomija fakt, że jeden autor może napisać wiele książek, co nie oddaje rzeczywistej struktury danych. Takie podejście prowadzi do niepoprawnego modelowania danych, które uniemożliwia efektywne zarządzanie informacjami o książkach i ich autorach. W praktyce, prawidłowe zdefiniowanie relacji w bazie danych jest kluczowe dla integracji danych oraz ich przyszłego wykorzystania, a także dla zapewnienia integralności referencyjnej. Dlatego też, ważne jest, aby zrozumieć zasady rządzące relacjami między tabelami oraz umiejętnie stosować złączenia w kwerendach.

Pytanie 17

Jakie wyrażenie logiczne w języku PHP weryfikuje, czy zmienna1 znajduje się w jednostronnie domkniętym przedziale <-5, 10)?

A. $zmienna1 >= -5 && $zmienna1 < 10

B. $zmienna1 <= -5 && $zmienna1 < 10

C. $zmienna1 <= -5 || $zmienna1 < 10

D. $zmienna1 >= -5 || $zmienna1 < 10

W analizowanych odpowiedziach pojawia się kilka błędnych koncepcji związanych z użyciem operatorów logicznych oraz interpretacją przedziałów. W przypadku wyrażenia $zmienna1 >= -5 || $zmienna1 < 10, zastosowanie operatora || (OR) prowadzi do sytuacji, w której warunki są połączone w sposób, który nie spełnia wymagań jednostronnie domkniętego przedziału. W praktyce oznacza to, że jeśli zmienna1 jest mniejsza od 10, ale większa od -5, cały warunek zwraca prawdę, co jest niezgodne z zamierzonym przedziałem. Podobny błąd występuje w wyrażeniu $zmienna1 <= -5 || $zmienna1 < 10, gdzie również użycie operatora OR skutkuje tym, że przedział nie jest odpowiednio ograniczony. Ostatnie wyrażenie $zmienna1 <= -5 && $zmienna1 < 10 zawiera dodatkowo błąd związany z interpretacją granicy -5, które nie powinno być włączone w przedział domknięty. Takie błędne rozumienie prowadzi do nieprawidłowego przechwytywania wartości zmiennej, co jest szczególnie istotne w kontekście programowania w PHP, gdzie precyzyjne określenie warunków jest kluczowe dla zapewnienia poprawności działania aplikacji. Zrozumienie różnicy między jednostronnie domkniętym a domkniętym przedziałem jest fundamentem w programowaniu i pozwala uniknąć typowych pułapek podczas implementacji logiki aplikacji. Warto także regularnie przeglądać dokumentację oraz standardy dotyczące operatorskich konstrukcji w PHP, aby utrzymać wysoką jakość kodu.

Pytanie 18

Kto z wymienionych zajmuje się nieprzerwanym przygotowaniem systemu bazy danych do pracy produkcyjnej, zarządzaniem kontami użytkowników oraz instalowaniem aktualizacji systemu bazodanowego?

A. Twórcy narzędzi dla deweloperów

B. Administratorzy serwerów oraz sieci komputerowych

C. Administratorzy systemu bazy danych

D. Projektanci i programiści Systemu Zarządzania Bazą Danych

Wybór projektantów narzędzi deweloperskich jako odpowiedzialnych za przygotowanie systemu bazy danych do pracy produkcyjnej jest błędny, ponieważ ich głównym zadaniem jest projektowanie i rozwijanie narzędzi oraz aplikacji, które ułatwiają proces tworzenia oprogramowania. Nie zajmują się oni bezpośrednio zarządzaniem bazami danych, lecz tworzą rozwiązania, które mogą być wykorzystywane przez administratorów baz danych. Z kolei administratorzy serwerów i sieci komputerowych koncentrują się na zarządzaniu infrastrukturą sieciową i serwerową, co obejmuje utrzymanie sprzętu oraz zapewnienie jego dostępności i wydajności. Ich praca jest istotna dla ogólnego funkcjonowania systemów, ale nie zajmują się oni bezpośrednio bazami danych ani nie zarządzają nimi. Ostatnia grupa, czyli projektanci i programiści Systemu Zarządzania Bazą Danych, koncentruje się na tworzeniu oprogramowania do zarządzania bazą danych oraz na jego rozwoju. Choć ich praca jest niezbędna w kontekście tworzenia funkcjonalności bazy danych, to nie odpowiadają oni za codzienne zarządzanie i utrzymanie działającego systemu. Dlatego też tylko administratorzy systemu bazy danych są odpowiedzialni za ciągłe przygotowanie systemu do pracy produkcyjnej oraz zarządzanie użytkownikami.

Pytanie 19

W języku HTML zdefiniowano listę, która

<ol>
  <li>biały</li>
  <li>czerwony
    <ul>
      <li>różowy</li>
      <li>pomarańczowy</li>
    </ul></li>
  <li>niebieski</li>
</ol>

A. jest punktowana z zagłębioną listą numerowaną

B. jest numerowana z zagłębioną listą punktowaną

C. nie zawiera zagłębień i jest numerowana, słowo "niebieski" ma przyporządkowany numer 5

D. nie posiada zagłębień i jest punktowana, wyświetla 5 punktów

To pytanie świetnie pokazuje, jak w HTML można łączyć różne typy list, czyli listy numerowane (<ol>) oraz punktowane (<ul>). W tym przypadku mamy główną listę numerowaną, gdzie każdy element to <li>. Jednym z tych elementów jest „czerwony”, pod którym zagnieżdżono listę punktowaną z dwoma podpunktami („różowy”, „pomarańczowy”). Taki sposób strukturyzowania treści w HTML to całkowicie zgodna ze specyfikacją praktyka – właśnie dzięki kombinowaniu <ol> i <ul> można czytelnie przedstawiać np. instrukcje czy hierarchiczne zestawienia. Moim zdaniem to jedno z najprostszych, a zarazem najbardziej efektywnych narzędzi do prezentowania hierarchii – nie tylko na stronach technicznych, ale nawet w prostych notatkach. Przeglądarki zawsze renderują <ol> jako listę numerowaną, a <ul> jako wypunktowaną, więc użytkownik końcowy od razu widzi, co jest ważniejsze, a co podrzędne. Takie zagnieżdżenie list to w branży webowej chleb powszedni – np. instrukcje krok po kroku, gdzie niektóre kroki mają dodatkowe podpunkty. Warto pamiętać, że trzymanie się tej struktury i nie mieszanie porządkowania (np. nie zamieniać miejscami <ol> i <ul> bez powodu) ułatwia późniejszą edycję i utrzymanie kodu, co w większych projektach bardzo doceni każdy programista. Sam często stosuję takie rozwiązania i naprawdę nie ma tu lepszej praktyki, jeśli chodzi o przejrzystość kodu HTML.

Pytanie 20

Dla dowolnego a w zakresie (0,99), celem funkcji napisanej w JavaScript jest:

function fun1(a)
{
    for(n=a; n<=100; n++)
        document.write(n);
    return n;
}

A. wypisanie wartości z zakresu a..99 i zwrócenie liczby 100

B. wypisanie wartości zmiennej a oraz zwrócenie wartości zmiennej n

C. zwrócenie wartości z zakresu a..99

D. wypisanie wartości z zakresu a...100 i zwrócenie wartości zmiennej n

Odpowiedź numer trzy jest poprawna ponieważ kod funkcji w języku JavaScript zawiera pętlę for która iteruje od wartości a aż do 100 włącznie. W każdym przebiegu pętli wywoływana jest metoda document.write która wypisuje na ekranie bieżącą wartość zmiennej n. Ponieważ pętla kończy się na 100, ostatnia wartość która zostanie wypisana to 100. Dodatkowo zauważmy że po zakończeniu pętli funkcja zwraca wartość zmiennej n, która po zakończeniu pętli będzie równa 101. Jest to typowy wzorzec używany w JavaScript gdzie pętla jest wykorzystywana do iteracji po zbiorze wartości a po jej zakończeniu zwracana jest ostatnia wartość zmiennej sterującej. Praktyczne zastosowanie tej wiedzy obejmuje rozumienie podstawowych mechanizmów iteracji w JavaScript co jest kluczowe w programowaniu. Dobre praktyki wskazują na wyraźne rozdzielenie logiki wyświetlania od logiki zwracania wartości co ułatwia testowanie i utrzymanie kodu. Zwracanie wartości po pętli może być używane w sytuacjach gdy chcemy uzyskać informację o stanie końcowym iteracji co jest częstym scenariuszem w obliczeniach arytmetycznych lub przetwarzaniu danych.

Pytanie 21

Jakie zadanie ma funkcja PHP o nazwie mysql_select_db()?

A. wyznaczyć bazę, z której będą pozyskiwane dane

B. uzyskać dane z bazy danych na podstawie zapytania

C. wyznaczyć tabelę, z której będą pozyskiwane dane

D. nawiązać połączenie między bazą danych a serwerem SQL

Funkcja mysql_select_db() w PHP jest naprawdę ważna, bo pozwala nam wybrać konkretną bazę danych, z której chcemy czerpać informacje. Gdy już nawiążemy połączenie z serwerem MySQL przez mysql_connect(), to pierwsze co powinniśmy zrobić, to wybrać bazę danych, na której będziemy działać. To ważny krok, bo w każdej bazie może być sporo tabel, a nasze zapytania muszą iść do odpowiedniej. Na przykład, jeśli mamy bazę danych 'sklep' i potrzebujemy tabeli 'produkty', to musimy wywołać mysql_select_db('sklep'). Dzięki temu MySQL wie, gdzie szukać naszych tabel i informacji. Z mojego doświadczenia, dobrze jest upewnić się, że wybraliśmy odpowiednią bazę danych przed wykonaniem jakichkolwiek zapytań, bo wtedy unikamy różnych problemów z kontekstem danych.

Pytanie 22

Zaproponowana baza danych składa się z trzech tabel oraz dwóch relacji. Żeby uzyskać listę wszystkich lekarzy przypisanych do danego pacjenta, konieczne jest porównanie kluczy

A. Lekarze.id = Pacjenci.Recepty_id

B. Lekarze.id = Pacjenci.id

C. Lekarze.id = Recepty.id

D. Lekarze.id = Pacjenci.Lekarze_id

Poprawna odpowiedź polega na właściwym zrozumieniu relacji między tabelami Lekarze a Pacjenci w bazie danych. Aby wyświetlić wszystkich lekarzy przypisanych do konkretnego pacjenta konieczne jest użycie klucza obcego Lekarze_id w tabeli Pacjenci. Relacja ta jest kluczowa gdyż każda wizyta pacjenta jest przypisana konkretnemu lekarzowi dzięki temu kluczowi. W praktycznych zastosowaniach relacje takie są niezbędne do efektywnego zarządzania danymi w systemach zdrowotnych umożliwiając szybkie uzyskanie informacji o lekarzach opiekujących się pacjentem. Standardy baz danych zakładają użycie kluczy obcych w celu utrzymania integralności danych. Jest to zgodne z zasadą normalizacji polegającą na eliminacji redundancji i zapewnieniu spójności danych. W kontekście projektowania baz danych dobre praktyki wymagają jasno zdefiniowanych relacji co pozwala na łatwiejsze skalowanie i zarządzanie systemem. Zrozumienie i poprawne zastosowanie tej wiedzy umożliwia tworzenie wydajnych i elastycznych struktur danych.

Pytanie 23

Można wydać instrukcję transakcyjną ROLLBACK, aby

A. cofnąć transakcję po zastosowaniu instrukcji COMMIT

B. zatwierdzić transakcję

C. cofnąć działanie transakcji

D. zatwierdzić jedynie wybrane modyfikacje transakcji

Odpowiedź 2 jest poprawna, ponieważ instrukcja ROLLBACK jest używana w systemach zarządzania bazami danych, aby cofnąć wszystkie zmiany wprowadzone w bieżącej transakcji. ROLLBACK przywraca stan bazy danych do momentu sprzed rozpoczęcia transakcji, co jest niezwykle istotne w kontekście zapewnienia integralności danych. W sytuacjach, gdy transakcja kończy się błędem lub występują nieprzewidziane okoliczności, ROLLBACK umożliwia usunięcie wszystkich niepoprawnych lub niekompletnych operacji. Na przykład, podczas aktualizacji danych w bazie, jeśli część operacji zakończy się niepowodzeniem, a część nie, zastosowanie ROLLBACK pozwala na ochronę danych przed niespójnym stanem. W praktyce, ROLLBACK powinien być stosowany w ramach transakcji, co jest zgodne z zasadami ACID (Atomicity, Consistency, Isolation, Durability), które są kluczowe dla bezpieczeństwa i spójności operacji w bazach danych. Dobrą praktyką jest również testowanie scenariuszy, w których mogą wystąpić błędy, aby upewnić się, że ROLLBACK działa poprawnie w sytuacjach awaryjnych, co może pomóc w ochronie przed utratą danych oraz w utrzymaniu zaufania użytkowników względem systemu.

Pytanie 24

W przedstawionym filmie, aby połączyć tekst i wielokąt w jeden obiekt tak, aby operacja ta była odwracalna zastosowano funkcję

A. części wspólnej.

B. wykluczenia.

C. sumy.

D. grupowania.

Prawidłowo – w filmie została użyta funkcja grupowania. W grafice wektorowej, np. w programach typu Inkscape, CorelDRAW czy Illustrator, grupowanie służy właśnie do logicznego połączenia kilku obiektów w jeden „zestaw”, ale bez trwałego mieszania ich geometrii. To znaczy: tekst dalej pozostaje tekstem, wielokąt dalej jest wielokątem, tylko są traktowane jak jeden obiekt przy przesuwaniu, skalowaniu czy obracaniu. Dzięki temu operacja jest w pełni odwracalna – w każdej chwili możesz rozgrupować elementy i edytować każdy osobno. Moim zdaniem to jest podstawowa dobra praktyka w pracy z projektami, które mogą wymagać późniejszych poprawek: podpisy, etykiety, logotypy, schematy techniczne. Jeśli połączysz tekst z kształtem za pomocą operacji boolowskich (suma, część wspólna, wykluczenie), to tekst zwykle zamienia się na krzywe, przestaje być edytowalny jako tekst. To bywa potrzebne przy przygotowaniu do druku czy eksportu do formatu, który nie obsługuje fontów, ale nie wtedy, gdy zależy nam na łatwej edycji. Z mojego doświadczenia: przy projektowaniu interfejsów, ikon, prostych banerów na WWW czy grafik do multimediów, najrozsądniej jest najpierw grupować logicznie elementy (np. ikona + podpis), a dopiero na samym końcu, gdy projekt jest ostateczny, ewentualnie zamieniać tekst na krzywe. Grupowanie pozwala też szybko zaznaczać całe moduły projektu, wyrównywać je względem siebie, duplikować całe zestawy (np. kafelki menu, przyciski z opisami) bez ryzyka, że coś się rozjedzie. W grafice komputerowej to taka podstawowa „organizacja pracy” – mniej destrukcyjna niż różne operacje na kształtach i zdecydowanie bardziej elastyczna przy późniejszych zmianach.

Pytanie 25

Przedstawiony serwis internetowy służy do walidacji

A. dokumentów HTML.

B. bazy danych SQL.

C. skryptów JavaScript.

D. arkuszy stylów.

Wygląda na to, że wybrałeś niepoprawną odpowiedź. Aby poprawnie odpowiedzieć na to pytanie, musisz zrozumieć funkcję różnych technologii internetowych i jak są one walidowane. Dokumenty HTML, bazy danych SQL i skrypty JavaScript są częściami składowymi stron internetowych, ale walidacja każdego z nich wymaga różnych narzędzi. Na przykład, dokumenty HTML są walidowane za pomocą narzędzi takich jak 'HTML Validation Service', podczas gdy bazy danych SQL i skrypty JavaScript są sprawdzane za pomocą różnych narzędzi do debugowania i testowania. Wybranie jednej z tych opcji sugeruje, że nie zrozumiałeś, do czego służy serwis 'CSS Validation Service'. Ten konkretny serwis jest stworzony do walidacji arkuszy stylów CSS, nie do walidacji dokumentów HTML, baz danych SQL czy skryptów JavaScript. Pamiętaj, że każda technologia webowa ma swoje specificzne narzędzia do walidacji, co umożliwia tworzenie zgodnych, efektywnych i bezbłędnych stron internetowych.

Pytanie 26

Według którego pola tabeli zostały pogrupowane dane w przedstawionym raporcie?

A. rok

B. id_uczestnika

C. nazwa

D. wynik

Poprawnie wskazano, że dane w raporcie zostały pogrupowane według pola „rok”. Widać to po tym, że poszczególne rekordy są zebrane w bloki oznaczone nagłówkami 2009, 2010, 2011, 2012, 2020, a dopiero pod każdym z tych lat pojawiają się konkretne konkursy, id_uczestnika i wynik. To jest właśnie klasyczny przykład grupowania danych w raporcie po jednym z pól tabeli – w tym przypadku po kolumnie roku. W praktyce, czy to w SQL, czy w kreatorach raportów (np. w MS Access, LibreOffice Base, Crystal Reports, narzędziach BI), gdy projektujemy raport, często definiujemy tzw. sekcję grupującą (group header) opartą na wybranym polu. Tutaj takim polem jest rok, więc każda zmiana wartości roku powoduje rozpoczęcie nowej grupy i wyświetlenie nagłówka z tą wartością. To poprawia czytelność i pozwala łatwo analizować dane w podziale na lata. Moim zdaniem warto zapamiętać, że grupowanie po dacie lub roku to jedna z najczęściej stosowanych praktyk raportowych: używa się tego do raportów sprzedaży w latach, statystyk odwiedzin strony WWW, wyników egzaminów itd. W SQL można by to od strony danych poprzedzić np. zapytaniem sortującym: SELECT * FROM konkursy ORDER BY rok, nazwa; a samo faktyczne grupowanie wizualne realizuje już mechanizm raportów. Dobrą praktyką jest też, żeby pole, po którym grupujemy, było najpierw użyte do sortowania – inaczej grupy mogą się „rozsypać” i raport stanie się nieczytelny.

Pytanie 27

Którego związku selektorów CSS należy użyć w miejscu znaków zapytania, aby zdefiniowany styl został zastosowany tylko do tekstu „paragrafie”?

<!DOCTYPE html>
<html>
  <head>
    <style>
      ???{letter-spacing: 10px; color: red;}
    </style>
  </head>
  <body>
    <p>Styl <b>tekstu</b> w pierwszym <i>paragrafie</i></p>
  </body>
</html>

A. b > i

B. b + i

C. b i

D. i + b

W tym zadaniu kluczowe jest zrozumienie, jak działają różne rodzaje selektorów powiązanych w CSS i jak odwzorowują one strukturę DOM. W kodzie HTML mamy element , a w nim kolejno tekstu oraz zaraz po nim paragrafie. Oba są rodzeństwem, mają tego samego rodzica i występują w konkretnej kolejności. To, którą odpowiedź się wybierze, zależy od poprawnego odczytania tej relacji. Zapis „b i” to selektor potomka (descendant selector). Oznacza on: wybierz każdy element , który znajduje się gdziekolwiek wewnątrz elementu , na dowolnym poziomie zagnieżdżenia. W naszym przykładzie nie jest wewnątrz , tylko obok niego, więc taki selektor nic nie znajdzie. To jest dość typowe nieporozumienie: wiele osób myli „potomka” z „rodzeństwem”. Potomek to element zagnieżdżony, a nie kolejny po. Z kolei „b > i” to selektor dziecka (child selector). Jest jeszcze bardziej restrykcyjny – wybiera tylko te elementy , które są bezpośrednimi dziećmi . Czyli musi być natychmiast wewnątrz , bez żadnego pośredniego poziomu. W naszym kodzie znowu ten warunek nie jest spełniony, bo nie jest dzieckiem , tylko jego sąsiadem w tym samym paragrafie. To pokazuje, że zarówno selektor potomka, jak i dziecka są tu po prostu złym typem relacji. Odpowiedź „i + b” odwraca właściwy kierunek. Selektor sąsiedniego rodzeństwa z operatorem „+” działa zawsze w przód: po lewej stronie jest element, który występuje jako pierwszy, po prawej ten, który ma zostać wybrany. „i + b” oznacza więc: wybierz , który stoi bezpośrednio po . W naszym HTML jest odwrotnie – najpierw , potem . To częsty błąd myślowy: ktoś kojarzy poprawny typ selektora („+”), ale nie zwraca uwagi na kolejność elementów. Podsumowując, wszystkie błędne odpowiedzi ignorują prawdziwą relację strukturalną między i . Albo zakładają zagnieżdżenie tam, gdzie go nie ma, albo mylą kierunek selektora sąsiedniego. Dobra praktyka przy pracy z CSS to zawsze patrzenie na drzewo DOM jak na strukturę rodzic–dziecko–rodzeństwo i dobieranie selektora dokładnie do tej relacji. Dzięki temu styl trafia w jeden, konkretny element, zamiast działać przypadkowo lub wcale.

Pytanie 28

Znak <s> w HTML powoduje

A. migotanie tekstu

B. skreślenie tekstu

C. pochylenie tekstu

D. podkreślenie tekstu

Znacznik <s> w języku HTML jest używany do oznaczania tekstu, który jest przekreślony, co jest przydatne, gdy chcemy wskazać, że dana treść nie jest już aktualna lub jest nieprawidłowa. Na przykład, w dokumencie HTML możemy użyć znacznika <s> do przekreślenia starej ceny produktu, aby podkreślić, że cena została obniżona. Taki sposób prezentacji informacji jest zgodny z zasadami dostępności, ponieważ przekreślony tekst wciąż jest czytelny przez technologie asystujące, co pozwala użytkownikom na zrozumienie zmiany w kontekście treści. W praktyce zastosowanie tego znacznika może również wpłynąć na estetykę strony, eliminując potrzebę stosowania stylów CSS do osiągnięcia tego samego efektu.

Pytanie 29

Jak, wykorzystując język PHP, można zapisać w ciasteczku wartość z zmiennej dane na okres jednego dnia?

A. setcookie("dane", $dane, time() + (3600*24));

B. setcookie("dane", $dane, time());

C. setcookie("dane", $dane, 0);

D. setcookie("dane", "dane", 0);

Odpowiedź setcookie("dane", $dane, time() + (3600*24)); jest prawidłowa, gdyż prawidłowo ustawia ciasteczko o nazwie 'dane' z wartością zmiennej $dane na czas jednego dnia. Funkcja setcookie w PHP wymaga trzech podstawowych argumentów: nazwy ciasteczka, wartości oraz czasu wygaśnięcia. W tym przypadku używamy time() + (3600*24), co oznacza aktualny czas plus 24 godziny (3600 sekund w godzinie pomnożone przez 24). Taki sposób określenia czasu wygaśnięcia jest zgodny z zaleceniami bezpieczeństwa i zarządzania danymi w aplikacjach webowych, ponieważ umożliwia precyzyjne kontrolowanie okresu ważności ciasteczek. Przykładowo, jeśli nasze ciasteczko jest używane do przechowywania sesji użytkownika, wartość 'dane' może zawierać identyfikator sesji, co pozwala na zachowanie stanu użytkownika przez 24 godziny. Ważne jest także, aby przed użyciem setcookie nie było wysyłanych żadnych danych do przeglądarki. Dobrą praktyką jest również ustawianie flagi HttpOnly, aby zwiększyć bezpieczeństwo, oraz SameSite, aby ograniczyć ryzyko ataków CSRF.

Pytanie 30

Który atrybut należy wstawić w miejsce kropek, aby przeglądarka wyświetliła komunikat o błędzie w przypadku kliknięcia przycisku "Zapisz" bez wypełnionego pola nazwisko?

<form action="/skrypt.php" method="post">
  <input type="text" name="nazwisko" ...>
  <input type="submit" value="Zapisz">
</form>

A. pattern

B. disable

C. required

D. checked

W tym zadaniu chodzi o wbudowaną walidację formularza w HTML, a dokładniej o to, żeby przeglądarka sama z siebie zablokowała wysłanie formularza, gdy pole nazwisko jest puste. Kluczowe jest zrozumienie, które atrybuty faktycznie wpływają na walidację, a które tylko zmieniają zachowanie lub wygląd elementu. Atrybut „disable” brzmi podobnie do „disabled”, więc część osób może go kojarzyć z blokowaniem pola lub przycisku. Problem w tym, że poprawny atrybut HTML to „disabled”, a nie „disable”. Po drugie, disabled nie służy do wymuszania wypełnienia pola, tylko wręcz przeciwnie – całkowicie je wyłącza z użycia. Pole disabled nie jest edytowalne i w ogóle nie jest wysyłane z formularzem, więc absolutnie nie nadaje się do sprawdzania, czy użytkownik coś wpisał. „Pattern” to już coś związanego z walidacją, ale działa inaczej niż required. Pattern przyjmuje wyrażenie regularne i sprawdza poprawność formatu wprowadzonej wartości, ale tylko wtedy, gdy w polu coś jest wpisane. Jeżeli pole jest puste i nie ma atrybutu required, przeglądarka uzna to za poprawne i formularz zostanie wysłany bez żadnego ostrzeżenia. Pattern nadaje się np. do weryfikacji numeru telefonu, kodu pocztowego czy konkretnego formatu identyfikatora, ale nie wymusza samo w sobie obowiązkowego wypełnienia. Atrybut „checked” z kolei dotyczy zupełnie innego typu elementów formularza. Używa się go wyłącznie przy input type="checkbox" oraz input type="radio", aby zaznaczyć domyślnie daną opcję. Nie ma on żadnego wpływu na pola tekstowe typu text. Wstawienie checked do input type="text" jest po prostu błędem semantycznym i nie wywoła żadnego efektu walidacyjnego. Typowym błędem myślowym przy tym pytaniu jest mieszanie pojęć: „coś blokuje” z „coś wymusza”. Required nie blokuje pola, tylko blokuje wysłanie formularza, jeśli pole jest puste. Disabled blokuje pole, ale nie ma nic wspólnego z wymaganiem danych. Pattern sprawdza format, ale nie wymusza istnienia wartości. Checked ustawia stan zaznaczenia, a nie obowiązkowość. Właśnie dlatego jedynym poprawnym atrybutem, który informuje przeglądarkę, że dane pole musi być wypełnione przed wysłaniem formularza, jest „required”.

Pytanie 31

Czym jest DBMS?

A. Kaskadowy arkusz stylów do opisu wyglądu witryny www

B. Strukturalny język zapytań do bazy danych

C. Obiektowy język programowania służący do tworzenia stron www

D. System zarządzania bazą danych

Wybór niepoprawnych odpowiedzi wskazuje na pewne nieporozumienia dotyczące podstawowych koncepcji zarządzania danymi w informatyce. Kaskadowy arkusz stylów (CSS) służy do opisu wyglądu strony internetowej, a nie do zarządzania danymi. CSS jest używany do określenia, jak HTML ma być wyświetlany, korzystając z reguł stylizacji, ale nie ma żadnej funkcji związanej z przechowywaniem ani przetwarzaniem informacji. Z kolei obiektowy język programowania do generowania stron internetowych odnosi się do technologii, które są używane do tworzenia interaktywnych aplikacji, ale nie obejmuje on funkcji zarządzania danymi, które są kluczowe w pracy z bazą danych. Dodatkowo, strukturalny język zapytań kierowanych do bazy danych, czyli SQL, jest rzeczywiście związany z interakcją z DBMS, ale nie jest samodzielnym systemem. SQL jest językiem zapytań, który służy do komunikacji z bazą danych w DBMS, a nie do jej zarządzania jako całości. Często mylone jest pojęcie języka programowania z systemem, co prowadzi do błędnych wniosków. Zrozumienie, że DBMS jest kluczowym elementem w architekturze baz danych, jest istotne dla efektywnego projektowania aplikacji i rozwiązań informatycznych, które wymagają wydajnego zarządzania danymi.

Pytanie 32

Kolor wyrażony w modelu RGB(255, 0, 0) to

A. niebieski.

B. zielony.

C. żółty.

D. czerwony.

Wybór błędnych odpowiedzi wynika z nieporozumienia dotyczącego sposobu, w jaki model RGB reprezentuje kolory. Odpowiedzi wskazujące, że barwa ta jest niebieska lub zielona, są całkowicie nieprawidłowe, ponieważ w modelu RGB wartości dla tych kolorów wynoszą 0. Niebieski kolor w modelu RGB osiąga maksymalne natężenie, gdy jego wartość wynosi 255, a inne kolory są odpowiednio niższe, co nie ma miejsca w przypadku RGB(255, 0, 0). W przypadku zielonego koloru analogicznie, również jego wartość powinna wynosić 255, aby uzyskać czystą barwę, co znowu nie znajduje zastosowania w analizowanej barwie. Odpowiedź sugerująca, że kolor ten jest żółty, również jest błędna, ponieważ żółty w modelu RGB powstaje w wyniku równoczesnej obecności czerwonego i zielonego (np. RGB(255, 255, 0)). Typowym błędem myślowym może być błędne łączenie kolorów oraz ich wartości; użytkownicy często mylą pojęcia związane z modelami kolorów, nie zdając sobie sprawy, że każdy z kanałów RGB działa w oparciu o swoje własne natężenie. Dlatego niezwykle istotne jest zrozumienie, jak modele kolorów są konstruowane i jakie wartości odpowiadają poszczególnym barwom, aby uniknąć takich pomyłek w przyszłości.

Pytanie 33

W katalogu www znajdują się foldery html oraz style, w których umieszczone są odpowiednio pliki o rozszerzeniu html i pliki o rozszerzeniu css. Aby dołączyć styl.css do pliku HTML, należy użyć

A. <link rel="Stylesheet" type="text/css" href="/www/style/styl.css" />

B. <link rel="Stylesheet" type="text/css" href="/../style/styl.css" />

C. <link rel="Stylesheet" type="text/css" href="/style/styl.css" />

D. <link rel="Stylesheet" type="text/css" href="/styl.css" />

Aby prawidłowo dołączyć plik styl.css do dokumentu HTML, kluczowe jest zrozumienie struktury folderów oraz odpowiedniego wykorzystania ścieżek względnych i bezwzględnych. Odpowiednia linka do stylów CSS jest kluczowa dla prawidłowego wyświetlania strony w przeglądarkach. W przypadku tej odpowiedzi użycie href='/../style/styl.css' jest poprawne, ponieważ wskazuje, że plik styl.css znajduje się w folderze 'style', który jest na tym samym poziomie co folder 'www'. Przykładowo, jeśli nasza struktura folderów wygląda następująco: www -> html (tutaj znajduje się plik HTML) oraz www -> style (tutaj są pliki CSS), to aby uzyskać dostęp do folderu 'style' z poziomu folderu 'html', musimy cofnąć się do folderu nadrzędnego ('..'), a następnie wskazać folder 'style'. W praktyce, dobrym rozwiązaniem jest również użycie narzędzi do analizy oraz debuggingu w przeglądarkach, które pozwalają zidentyfikować błędy związane z ładowaniem stylów. Standardy W3C dotyczące HTML i CSS również zalecają stosowanie odpowiednich ścieżek, co ma istotny wpływ na optymalizację i prawidłowe działanie strony.

Pytanie 34

W jakim formacie powinien być zapisany obraz, aby mógł być wyświetlany na stronie internetowej z zachowaniem przezroczystości?

A. BMP

B. JPG

C. PNG

D. CDR

Format PNG (Portable Network Graphics) jest szeroko stosowany w sieci internetowej, ponieważ obsługuje przezroczystość, co jest kluczowe przy tworzeniu grafik, które mają być używane na stronach internetowych. Przezroczystość pozwala na nałożenie grafik na różne tła bez widocznych prostokątów czy kolorowych krawędzi, co znacznie poprawia estetykę oraz elastyczność projektów graficznych. PNG wykorzystuje kompresję bezstratną, co oznacza, że jakość obrazu nie ulega pogorszeniu podczas jego zapisywania, co jest istotne dla profesjonalnych projektów. Przykłady zastosowania formatu PNG obejmują ikony, logotypy oraz różnego rodzaju ilustracje, które muszą być wyświetlane na różnych tłach. W branży internetowej dobrym standardem jest używanie PNG do grafik wymagających przezroczystości, szczególnie w kontekście responsywnych projektów, gdzie różne elementy mogą mieć różne tła w zależności od urządzenia. Ponadto, PNG obsługuje kolor 24-bitowy oraz przezroczystość 8-bitową, co daje możliwość tworzenia bardziej złożonych efektów wizualnych. Zastosowanie tego formatu jest zgodne z dobrymi praktykami w projektowaniu stron, co czyni go preferowanym wyborem w wielu sytuacjach.

Pytanie 35

Polecenie TRUNCATE TABLE w systemie MySQL stosuje się do usuwania

A. tabel.

B. kolumn.

C. baz danych.

D. wierszy tabeli.

W poleceniu TRUNCATE TABLE kluczowe jest zrozumienie, że operujemy na zawartości tabeli, a nie na jej definicji czy całej bazie danych. W praktyce wiele osób myli to polecenie z innymi instrukcjami SQL, co później prowadzi do niebezpiecznych sytuacji w środowisku produkcyjnym. Usuwanie tabel jako obiektów bazy danych realizuje się poleceniem DROP TABLE. DROP kasuje całą strukturę: kolumny, indeksy, klucze, uprawnienia powiązane z tą tabelą. Po DROP nie ma już gdzie wstawić danych, trzeba tabelę zdefiniować na nowo. TRUNCATE takich rzeczy nie robi, pozostawia strukturę nienaruszoną. Mylenie TRUNCATE z usuwaniem kolumn też bywa częste. Za dodawanie i usuwanie kolumn odpowiada ALTER TABLE, np. ALTER TABLE nazwa_tabeli DROP COLUMN nazwa_kolumny. To są operacje na schemacie (strukturze) danych, a TRUNCATE działa na poziomie rekordów, czyli zawartości. Ktoś, kto kojarzy słowo „truncate” z „ucięciem” struktury, może intuicyjnie pomyśleć, że zniknie kolumna, ale w SQL tak to nie działa. Podobnie w przypadku baz danych: do kasowania całych baz służy DROP DATABASE, ewentualnie w narzędziach typu phpMyAdmin odpowiednie opcje w interfejsie. TRUNCATE TABLE nie ma prawa dotykać całej bazy, bo jest przypisane do konkretnej tabeli. Typowy błąd myślowy polega na wrzuceniu do jednego worka wszystkich poleceń, które „coś usuwają”, bez rozróżniania, czy modyfikujemy strukturę (DDL), czy dane (DML), oraz na jakim poziomie: pojedynczy rekord, wszystkie rekordy, tabela czy cała baza. W MySQL TRUNCATE to specyficzna hybryda – formalnie DDL, ale semantycznie kasuje wyłącznie wiersze. Dlatego dobra praktyka jest taka: DROP używamy, gdy chcemy pozbyć się obiektu (tabeli, bazy), ALTER – gdy zmieniamy strukturę (kolumny, indeksy), a TRUNCATE lub DELETE – gdy czyścimy zawartość, przy czym TRUNCATE zawsze usuwa wszystkie wiersze, bez możliwości filtrowania i bez prostego cofnięcia transakcji. Rozdzielenie tych pojęć bardzo ułatwia bezpieczną pracę z SQL-em.

Pytanie 36

W tabeli programiści znajdują się kolumny: id, nick, ilosc_kodu, ocena. W kolumnie ilosc_kodu zapisano liczbę linii kodu, które programista napisał w danym miesiącu. Jakie zapytanie umożliwi obliczenie całkowitej liczby linii kodu stworzonych przez wszystkich programistów?

A. SELECT SUM(ilosc_kodu) FROM programisci;

B. SELECT COUNT(programisci) FROM ilosc_kodu;

C. SELECT SUM(ocena) FROM ilosc_kodu;

D. SELECT MAX(ilosc_kodu) FROM programisci

Poprawna odpowiedź to 'SELECT SUM(ilosc_kodu) FROM programisci;'. To polecenie wykorzystuje funkcję agregującą SUM, która sumuje wartości w kolumnie 'ilosc_kodu' dla wszystkich wpisów w tabeli 'programisci'. Jest to najbardziej odpowiednia metoda do obliczenia całkowitej liczby linii kodu napisanych przez wszystkich programistów w danym miesiącu. Funkcje agregujące, takie jak SUM, COUNT, AVG, MAX czy MIN, są kluczowe w SQL, ponieważ pozwalają na efektywne przetwarzanie danych i uzyskiwanie podsumowań na podstawie określonych kryteriów. Dobrą praktyką jest również używanie jednoznacznych aliasów w zapytaniach oraz dbanie o czytelność kodu, co ułatwia jego późniejsze modyfikacje oraz utrzymanie. Przykładowo, można rozszerzyć zapytanie o dodatkowe filtry, aby obliczyć sumę linii tylko dla programistów o określonej ocenie, używając klauzuli WHERE. Tego typu umiejętności są niezbędne w codziennej pracy analityka danych, programisty lub administratora baz danych, gdzie przetwarzanie informacji w sposób efektywny i zrozumiały ma kluczowe znaczenie dla podejmowania decyzji biznesowych.

Pytanie 37

Wskaż prawidłowe twierdzenie odnoszące się do zaprezentowanego kodu HTML.

<video width="640" height="480" controls>
    <source src="animacja.mp4" type="video/mp4">
</video>

A. Użytkownik nie będzie miał możliwości kontrolowania odtwarzania wideo.

B. Plik animacja.mp4 powinien mieć rozdzielczość 640x480 pikseli, aby można go było odtworzyć.

C. Kod może nie działać w przeglądarkach, które nie wspierają HTML5.

D. Ścieżka do pliku jest niepoprawna, nie zawiera pełnej ścieżki.

Odpowiedź wskazująca, że kod może nie działać w przeglądarce, jeśli nie obsługuje ona HTML5, jest poprawna, ponieważ standard HTML5 wprowadził wiele nowych elementów, w tym znacznik <video>, który umożliwia osadzanie materiałów wideo w stronach internetowych. Przeglądarki, które nie obsługują HTML5, nie będą w stanie poprawnie interpretować tego kodu, co skutkuje brakiem możliwości odtworzenia wideo. Przykładem mogą być starsze wersje Internet Explorera, które nie były zgodne z HTML5. Dobrą praktyką jest testowanie strony w różnych przeglądarkach oraz wykorzystywanie polyfilli, które mogą wspierać starsze przeglądarki w obsłudze nowych funkcjonalności. Warto również zrozumieć, że aby zapewnić szeroką dostępność treści wideo, użycie znaczników HTML5 powinno być wspierane dodatkowymi informacjami o alternatywnych formatach oraz kodowaniu wideo, co zwiększa szanse na poprawne wyświetlenie treści na różnych platformach.

Pytanie 38

Grafik chce przekształcić bez utraty jakości obraz formatu JPEG w format PNG w ten sposób, żeby wszędzie tam, gdzie w pierwotnym obrazie jest kolor biały, w obrazie docelowym była przezroczystość. Aby to zrobić, powinien

A. przekształcić obraz w odcienie szarości.

B. zmniejszyć rozdzielczość obrazu.

C. zaimportować obraz do edytora grafiki wektorowej.

D. dodać kanał alfa.

Prawidłowa odpowiedź wynika z samej idei przezroczystości w grafice rastrowej. Żeby w PNG jakikolwiek piksel mógł być przezroczysty, obraz musi mieć kanał alfa, czyli dodatkową składową opisującą stopień przeźroczystości (opacity) dla każdego piksela. Standardowe RGB ma trzy kanały: R (czerwony), G (zielony), B (niebieski). Format PNG bardzo często używa wariantu RGBA, gdzie A (alpha) definiuje, na ile piksel jest widoczny: 0 oznacza całkowitą przezroczystość, 255 (albo 1.0 przy wartościach zmiennoprzecinkowych) pełną nieprzezroczystość. Dopiero po dodaniu kanału alfa można w programie graficznym zaznaczyć wszystkie białe obszary i ustawić im wartość alfa na 0. To właśnie realizuje wymaganie: „tam gdzie biały – ma być przezroczystość”. Z mojego doświadczenia w pracy z grafiką na potrzeby WWW, typowy workflow wygląda tak: otwierasz JPEG w edytorze rastrowym (np. GIMP, Photoshop, Krita), konwertujesz obraz do trybu z kanałem alfa (w Photoshopie: „Layer > New > Layer from Background” i „Add Layer Mask” albo „Add Alpha Channel” w GIMP-ie), następnie za pomocą narzędzia zaznaczania koloru (Magic Wand / Select by Color) wybierasz białe fragmenty i je usuwasz lub zmniejszasz im krycie. Dopiero potem zapisujesz jako PNG, który natywnie wspiera przezroczystość zgodnie ze specyfikacją formatu. Ważne też, że przy takim przekształceniu nie zwiększasz strat kompresji, bo PNG jest formatem bezstratnym. Straty są już w JPEG-u i ich się nie cofnie, ale samo przejście do PNG z kanałem alfa nie pogorszy jakości bardziej. W praktyce to jest standardowa procedura przygotowania ikon, logotypów i elementów UI na strony WWW, gdzie tło strony „prześwituje” przez przezroczyste fragmenty grafiki.

Pytanie 39

W języku JavaScript, element został uzyskany przy pomocy metody getElementById. Jaką właściwość należy zastosować, aby zmienić zawartość tego elementu?

A. innerHTML

B. Body

C. HTML

D. innerBody

Właściwość innerHTML jest kluczowym elementem w manipulacji DOM (Document Object Model) w JavaScript. Umożliwia ona programistom modyfikację zawartości HTML danego elementu. Po pobraniu elementu za pomocą metody getElementById, można zmienić jego wewnętrzną zawartość, przypisując nowy tekst lub kod HTML do innerHTML. Na przykład, jeśli mamy element o id 'example', jego zawartość można zmienić w ten sposób: document.getElementById('example').innerHTML = 'Nowa zawartość'; To podejście jest powszechnie stosowane w dynamicznej aktualizacji treści stron internetowych, co jest szczególnie przydatne w aplikacjach jednostronicowych (SPA) oraz przy tworzeniu interaktywnych komponentów użytkownika. Warto również zauważyć, że używanie innerHTML wiąże się z pewnymi zagrożeniami, takimi jak wstrzykiwanie kodu (XSS), dlatego zawsze powinno się dbać o walidację i sanitację wprowadzanych danych. W praktyce, aby zwiększyć bezpieczeństwo aplikacji, można korzystać z innych metod manipulacji DOM, takich jak textContent lub createElement, które nie interpretują kodu HTML.

Pytanie 40

Jakie rozwiązanie należy zastosować w przechowywaniu danych, aby przyspieszyć wykonywanie zapytań w bazie danych?

A. Domyślne wartości.

B. Indeksy.

C. Zasady.

D. Klucze podstawowe.

Indeksy są kluczowym elementem optymalizacji wydajności baz danych. Działają one jak wskaźniki, które pozwalają systemowi zarządzania bazą danych (DBMS) szybko zlokalizować dane bez potrzeby przeszukiwania całej tabeli. Indeksy są szczególnie przydatne przy wykonywaniu zapytań, które filtrują, sortują lub łączą dane z różnych tabel. Na przykład, w przypadku dużych zbiorów danych, dodanie indeksu do kolumny, która jest często używana w klauzulach WHERE, może znacznie skrócić czas odpowiedzi. W standardzie SQL, można tworzyć indeksy za pomocą polecenia CREATE INDEX, co pozwala na zdefiniowanie, które kolumny mają być indeksowane. Warto jednak pamiętać, że nadmiar indeksów może prowadzić do spowolnienia operacji zapisu, dlatego ważne jest, aby dobrze przemyśleć, które kolumny powinny być indeksowane. Użycie indeksów jest szczególnie zalecane w przypadku aplikacji, które często wykonują zapytania na dużych zbiorach danych, takich jak systemy e-commerce czy aplikacje analityczne.

Rozpocznij nowy egzamin

Powrót do strony głównej