Wyniki egzaminu

Nowy egzamin

Informacje o egzaminie:

Zawód: Technik programista
Kwalifikacja: INF.03 - Tworzenie i administrowanie stronami i aplikacjami internetowymi oraz bazami danych
Data rozpoczęcia: 16 kwietnia 2026 14:13
Data zakończenia: 16 kwietnia 2026 14:37

Egzamin zdany!

Wynik: 27/40 punktów (67,5%)

Wymagane minimum: 20 punktów (50%)

Nowe

Analiza przebiegu egzaminu- sprawdź jak rozwiązywałeś pytania

Przebieg egzaminu

Pochwal się swoim wynikiem!

Facebook

X.com

Szczegółowe wyniki:

Pytanie 1

Baza danych księgarni ma tabelę ksiazki z polami: id, idAutor, tytul, ileSprzedanych oraz tabelę autorzy z polami: id, imie, nazwisko. Jak utworzyć raport dotyczący sprzedanych książek, który zawiera tytuły oraz nazwiska autorów?

A. utworzyć dwie oddzielne kwerendy: pierwszą, która wyszuka tytuły książek, a drugą, która pobierze nazwiska autorów

B. Zdefiniować relację 1..n między tabelami ksiazki i autorzy, a następnie stworzyć kwerendę łączącą obie tabele

C. Ustalić relację 1..1 pomiędzy tabelami ksiazki i autorzy, a następnie stworzyć kwerendę łączącą obie tabele

D. stworzyć kwerendę, która wyszukuje tytuły książek

Zdefiniowanie relacji 1..n między tabelami 'ksiazki' oraz 'autorzy' jest kluczowe dla prawidłowego modelowania danych w bazach danych. Relacja 1..n oznacza, że jeden autor może mieć wiele książek, co jest w pełni zgodne z rzeczywistością w kontekście księgarni. Aby stworzyć raport sprzedanych książek z tytułami i nazwiskami autorów, konieczne jest, aby obie tabele były połączone w sposób umożliwiający łatwy dostęp do danych. Po utworzeniu relacji można skorzystać z kwerendy SQL, która wykorzystuje złączenie (JOIN) do pobrania informacji z obu tabel. Przykładowe zapytanie może wyglądać następująco: SELECT ksiazki.tytul, autorzy.nazwisko FROM ksiazki JOIN autorzy ON ksiazki.idAutor = autorzy.id. Tego typu podejście jest zgodne z dobrymi praktykami w projektowaniu baz danych, umożliwiając łatwe skalowanie oraz modyfikację w przyszłości.

Pytanie 2

Fragment tabeli gory prezentuje polskie łańcuchy górskie oraz ich najwyższe szczyty. Przedstaw kwerendę, która oblicza średnią wysokość szczytów dla każdego łańcucha górskiego.

Id	pasmo	nazwa	wysokosc
134	Góry Bystrzyckie	(brak nazwy)	949
137	Góry Bystrzyckie	Anielska Kopa	871
74	Beskid Żywiecki	Babia Góra (Diablak)	1725
41	Beskid Śląski	Barania Góra	1220
145	Góry Karczewskie	Baraniec	723
128	Góry Bardzkie	Bardzka Góra (Kalwaria)	583
297	Tatry	Beskid	2012

A. SELECT pasmo, SUM(wysokosc) FROM gory GROUP BY pasmo

B. SELECT pasmo, AVG(wysokosc) FROM gory GROUP BY pasmo

C. SELECT pasmo, COUNT(wysokosc) FROM gory ORDER BY pasmo

D. SELECT pasmo, AVG(wysokosc) FROM gory LIMIT pasmo

Prawidłowa odpowiedź: SELECT pasmo, AVG(wysokosc) FROM gory GROUP BY pasmo; jest właściwa, ponieważ pozwala na wyliczenie średniej wysokości szczytów dla każdego pasma górskiego indywidualnie. Kwerenda ta wykorzystuje klauzulę GROUP BY, która grupuje rekordy na podstawie kolumny pasmo, co jest niezbędne do uzyskania agregatów danych w SQL. Funkcja AVG() jest używana do obliczania średniej wartości w grupie, co w tym przypadku odnosi się do średniej wysokości szczytów. W praktyce takie zapytania są często używane w analizie danych, gdzie istnieje potrzeba podsumowania informacji w sposób umożliwiający wyciąganie wniosków na podstawie agregacji danych. Ważne jest również zrozumienie, że bez klauzuli GROUP BY funkcja AVG() obliczyłaby średnią z całej tabeli, a nie w ramach poszczególnych pasm. Dlatego poprawne użycie tej klauzuli jest kluczowe w kontekście uzyskania precyzyjnych wyników grupowania danych w relacyjnych bazach danych. Tego rodzaju operacje są fundamentalne w analizie danych i raportowaniu biznesowym, gdzie wymagana jest konsolidacja informacji z podziałem na różne kategorie czy segmenty.

Pytanie 3

Jakim zapisem w dokumencie HTML można stworzyć element, który wyświetli obraz kotek.jpg oraz tekst alternatywny "obrazek kotka"?

A. <img src="kotek.jpg" alt="obrazek kotka">

B. <img href="kotek.jpg" alt="obrazek kotka">

C. <img href="kotek.jpg" title="obrazek kotka">

D. <img src="kotek.jpg" title="obrazek kotka">

Odpowiedź <img src="kotek.jpg" alt="obrazek kotka"> jest poprawna, ponieważ zawiera element <img>, który jest standardowym rozwiązaniem do wyświetlania obrazów w dokumentach HTML. Atrybut src określa ścieżkę do pliku obrazu, co jest kluczowe dla poprawnego załadowania grafiki na stronie. Atrybut alt z kolei pełni istotną rolę w zapewnieniu dostępności treści; tekst alternatywny wyświetla się w przypadku, gdy obraz nie może zostać załadowany lub jest odczytywany przez programy dla osób niewidomych. Zastosowanie odpowiednich atrybutów jest zgodne z wytycznymi W3C dotyczącymi dostępności, co pozwala na tworzenie bardziej przyjaznych dla użytkowników stron internetowych. W praktyce, prawidłowe wykorzystanie atrybutu alt jest również korzystne dla SEO, ponieważ wyszukiwarki analizują te opisy przy ocenie kontekstu strony. Ważne jest, aby zawsze stosować zarówno src, jak i alt, aby zapewnić pełnię funkcji obrazu na stronie.

Pytanie 4

W zamieszczonym przykładzie pseudoklasa hover sprawi, że styl pogrubiony będzie przypisany

a:hover { font-weight: bold; }

A. odnośnikowi, w momencie kiedy najechał na niego kursor myszy.

B. wszystkim odnośnikom nieodwiedzonym.

C. każdemu odnośnikowi niezależnie od aktualnego stanu.

D. wszystkim odnośnikom odwiedzonym.

Twoja odpowiedź jest prawidłowa. Pseudoklasa :hover w CSS jest używana do stylizacji elementów, na które najechał kursor myszy. Na przykład, jeżeli użyjemy stylu 'font-weight: bold;' z pseudoklasą :hover, tekst odnośnika stanie się pogrubiony tylko wtedy, kiedy na niego najedziemy kursorem. Jest to bardzo przydatne w interaktywnym designie strony internetowej, gdzie możemy w prosty sposób zasygnalizować użytkownikowi, że dany element jest aktywny lub interaktywny. Pamiętaj, że pseudoklasy w CSS są potężnym narzędziem, które pozwala nam na tworzenie zaawansowanych efektów bez konieczności użycia JavaScriptu. Znajomość i umiejętność wykorzystania pseudoklas jest zatem kluczową umiejętnością każdego front-end developera.

Pytanie 5

O obiekcie zdefiniowanym w języku JavaScript można stwierdzić, że zawiera

var obiekt1 = {
   x: 0,
   y: 0,
   wsp: functon() { … }
 }

A. dwie metody oraz jedną właściwość

B. trzy właściwości

C. trzy metody

D. dwie właściwości oraz jedną metodę

Odpowiedź, że obiekt w JavaScript ma dwie właściwości i jedną metodę, jest poprawna. Przykład obiektu `obiekt1` zawiera dwie właściwości: `x` i `y`, które są liczbowymi wartościami. Dodatkowo, metoda `wsp` jest poprawnie zdefiniowana jako funkcja, co czyni ją metodą obiektu. W praktyce obiekty w JavaScript służą do grupowania danych i funkcji, co jest przydatne w programowaniu obiektowym. Wprowadzenie do obiektów i ich właściwości oraz metod jest kluczowym elementem zrozumienia, jak JavaScript operuje na danych. Standardowe praktyki zalecają, aby metody były używane do definiowania zachowań obiektów, co jest zgodne z zasadami programowania zorientowanego obiektowo, gdzie obiekt jest zbiorem właściwości i metod, które operują na tych właściwościach. W kontekście dbałości o czystość kodu, warto zwrócić uwagę na stosowanie dobrej nazewnictwa dla metod i właściwości, co zwiększa czytelność i zrozumienie kodu. Przykładowo, jeśli `wsp` miała by reprezentować funkcję obliczającą współrzędne, dobrze by było, aby jej nazwa była bardziej opisowa, na przykład `obliczWspolrzedne`.

Pytanie 6

Która metoda JavaScript służy do dodawania nowego elementu na końcu tablicy?

A. pop()

B. unshift()

C. push()

D. shift()

Metoda <code>push()</code> w JavaScript jest odpowiedzialna za dodawanie nowych elementów na końcu tablicy. Jest to jedna z podstawowych metod manipulujących tablicami i jest szeroko stosowana w różnych projektach webowych. Przykładowo, jeśli masz tablicę zawierającą listę produktów w koszyku zakupowym, możesz użyć <code>push()</code>, aby dodać nowy produkt do tej listy. Ta metoda nie tylko dodaje element, ale także zwraca nową długość tablicy, co jest przydatne, gdy chcesz wiedzieć, ile elementów obecnie zawiera tablica. Warto również zauważyć, że <code>push()</code> modyfikuje oryginalną tablicę, co oznacza, że jest to operacja destruktywna. Użycie tej metody jest zgodne z dobrymi praktykami, ponieważ jest ona szybka i efektywna, zwłaszcza gdy potrzebujesz dynamicznie zmieniać zawartość tablicy w trakcie działania aplikacji.

Pytanie 7

Który kod jest alternatywny do kodu zamieszczonego w ramce?

<?php
 for($x = 1; $x <= 55; $x++)
 {
   if($x % 2 != 0) continue;
   echo $x . " ";
 }
 ?>

A. for($x = 2; $x <= 54; $x += 2) {echo $x." ";}

B. for($x = 1; $x <= 55; $x++) {echo $x." ";}

C. for($x = 2; $x <= 56; $x += 2) {echo $x." ";}

D. for($x = 1; $x <= 55; $x += 1) {echo $x." ";}

Niestety, wybrałeś błędną odpowiedź. Wszystkie opcje oprócz odpowiedzi A nie są alternatywą dla kodu zawartego w ramce. Cechą wspólną dla niepoprawnych odpowiedzi jest fakt, że nie uwzględniają one aspektu parzystości liczb, na którym operują. Kod w ramce pomija liczby parzyste za pomocą instrukcji 'continue', która jest wywoływana, gdy reszta z dzielenia przez 2 jest równa 0. W odpowiedzi A, pętla jest zaprojektowana tak, że wykonuje operacje tylko na liczbach parzystych (zaczyna od 2 i zwiększa wartość o 2 za każdą iterację). Błędne odpowiedzi nie uwzględniają takiego podziału na liczby parzyste i nieparzyste, co jest kluczowym aspektem funkcjonowania kodu w ramce. Pamiętaj, że podczas analizy kodu, zwracaj uwagę na wszystkie jego aspekty, takie jak warunki, instrukcje sterujące czy operacje wykonywane na danych.

Pytanie 8

Podczas tworzenia formularza konieczne jest dodanie kontrolki, która odnosi się do kontrolki w innym formularzu. Jakie działania w bazie danych Access są w tym przypadku możliwe?

A. możliwe o ile dotyczą danych liczbowych.

B. niemożliwe we wszystkich trybach z wyjątkiem trybu projektowania.

C. możliwe poprzez określenie ścieżki do kontrolki w atrybucie „Źródło kontrolki”.

D. niemożliwe.

Wiesz co, nie zgadza się z prawdą to, że nie możesz umieścić kontrolki, która odnosi się do innej w innym formularzu. Microsoft Access naprawdę ma sporo możliwości w tym zakresie. Często ludzie myślą, że mogą odnosić się tylko do danych liczbowych w innych formularzach, co jest błędnym założeniem. Access obsługuje wszelkie rodzaje danych – teksty, daty, logiczne. I nie ma takiej zasady, że odwołania są niemożliwe w trybie innym niż projektowy. W rzeczywistości Access potrafi dynamicznie aktualizować źródła danych, co jest ważne w zarządzaniu informacjami. Właściwość „Źródło kontrolki” jest elastyczna, co pozwala na wyciąganie danych z różnych źródeł, a to jest kluczowe w optymalizacji baz danych. Niektórzy błędnie myślą, że formularze muszą być sztywno zbudowane, a tak naprawdę powinny być elastyczne, żeby móc dostosować się do potrzeb użytkowników.

Pytanie 9

W poniższym zapytaniu SQL, co oznacza symbol gwiazdki w jego wyniku?

SELECT * FROM mieszkancy WHERE imie = 'Anna';

A. zignorowanie warunku dotyczącego imienia

B. wyświetlenie wszystkich kolumn z tabeli mieszkancy

C. pokazanie pola o nazwie '*' (gwiazdka)

D. wyświetlenie wszystkich rekordów z tabeli mieszkancy

W zapytaniu SQL znak gwiazdki (*) nie oznacza wyświetlenia wszystkich rekordów w tabeli, lecz wskazuje, że w wyniku zapytania mamy otrzymać wszystkie kolumny. To ważne rozróżnienie, ponieważ mylenie tych pojęć prowadzi do nieporozumień dotyczących struktury wyników. Każde zapytanie z gwiazdką ograniczone jest jedynie kolumnami nie rekordami. W tym przypadku część WHERE imie = 'Anna' dodatkowo sie mplementuje ograniczenie do konkretnych rekordów co należy do odrębnej części logiki zapytania. Z kolei interpretacja gwiazdki jako pola o nazwie '*' jest błędnym założeniem ponieważ w standardzie SQL nie istnieje możliwość nadania pola o takiej nazwie poprzez użycie gwiazdki. Gdybyśmy chcieli wyświetlić pole o konkretnej nazwie musielibyśmy użyć jego dokładnej nazwy a nie gwiazdki. Interpretacja gwiazdki jako zignorowania warunku WHERE również jest niepoprawna ponieważ WHERE jest integralną częścią zapytania SQL określającą kryteria filtrowania rekordów i działa niezależnie od gwiazdki. Zrozumienie różnic między wyborem kolumn a wyborem rekordów jest kluczowe dla prawidłowego konstruowania zapytań SQL i optymalizacji ich działania w praktycznych zastosowaniach.

Pytanie 10

Wskaż zapytanie, które z tabeli klienci wybierze wyłącznie nazwiska trzech najlepszych klientów, czyli takich, którzy posiadają najwięcej punktów na swoim koncie (pole całkowite punkty)?

A. SELECT nazwisko FROM klienci ORDER BY nazwisko DESC LIMIT 3

B. SELECT nazwisko FROM klienci ORDER BY punkty DESC LIMIT 3

C. SELECT LIMIT 3 nazwisko FROM klienci ORDER BY nazwisko DESC

D. SELECT nazwisko FROM klienci LIMIT 3

Wybór odpowiedzi 'SELECT nazwisko FROM klienci ORDER BY punkty DESC LIMIT 3;' jest poprawny, ponieważ zapytanie to precyzyjnie spełnia wymagania przedstawione w pytaniu. Kluczowym elementem jest użycie klauzuli 'ORDER BY punkty DESC', która sortuje klientów w porządku malejącym według ich punktów. Dzięki temu, na górze wyników znajdą się ci klienci, którzy mają ich najwięcej. Następnie zastosowanie 'LIMIT 3' ogranicza wynik do trzech pierwszych rekordów, co odpowiada na potrzebę zidentyfikowania trzech najlepszych klientów. W praktycznych zastosowaniach, takich jak systemy CRM czy programy lojalnościowe, tego typu kwerendy są niezwykle przydatne do analizy klientów oraz do przyznawania nagród lub promocji. Dobre praktyki w zakresie pisania zapytań SQL sugerują, aby zawsze zwracać uwagę na kolejność sortowania oraz ograniczenie wyników, aby zwiększyć efektywność bazy danych oraz uniknąć zbędnych obliczeń.

Pytanie 11

Jakie znaczniki należy zastosować, aby w pliku z rozszerzeniem php umieścić kod napisany w języku PHP?

A. <?php> .......................... <php?>

B. <php ..................................... />

C. <?php ................................ ?>

D. <php> ....................... </php>

Żeby umieścić kod PHP w pliku o rozszerzeniu .php, trzeba użyć znaczników <?php i ?>. Te znaczniki mówią serwerowi, że wszystko, co jest między nimi, należy traktować jako kod PHP. To jest standardowa praktyka w PHP, ważne jest, aby kod był właściwie przetwarzany przez interpreter. Na przykład, jeżeli chcemy pokazać napis na stronie, możemy użyć: <?php echo 'Witaj świecie!'; ?>. Dzięki temu można w łatwy sposób wpleść kod PHP w plik HTML i robić różne rzeczy, jak np. pracować z bazami danych czy obsługiwać formularze. Zrozumienie tych znaczników jest mega ważne dla każdego programisty, bo wpływa to na wydajność i bezpieczeństwo aplikacji. Jeszcze jedno, PHP to język dynamicznie typowany, więc jego interpretacja może się różnić w zależności od kontekstu. Dlatego tak istotne jest, żeby dobrze formatować kod.

Pytanie 12

Aby wykonać usunięcie wszystkich zapisów z tabeli, konieczne jest użycie kwerendy

A. INSERT INTO

B. CREATE COLUMN

C. TRUNCATE TABLE

D. ALTER COLUMN

Odpowiedź 'TRUNCATE TABLE' jest poprawna, ponieważ ta kwerenda służy do usuwania wszystkich rekordów z tabeli w bazach danych SQL. W przeciwieństwie do kwerendy 'DELETE', która usuwa rekordy jeden po drugim i może być stosowana z warunkiem, 'TRUNCATE TABLE' działa na poziomie strony i usuwa wszystkie wiersze za jednym razem, co czyni ją znacznie bardziej wydajną, szczególnie w przypadku dużych zbiorów danych. Gdy wykonujemy 'TRUNCATE TABLE', wszystkie dane są usuwane, a struktura tabeli pozostaje nienaruszona, co oznacza, że możemy natychmiast dodawać nowe dane do tej samej tabeli. Ponadto, użycie 'TRUNCATE TABLE' resetuje wszelkie generatory tożsamości (IDENTITY) w tabeli. W praktyce ta metoda jest często wykorzystywana w scenariuszach, gdzie potrzebne jest szybkie zresetowanie danych w tabeli, na przykład w aplikacjach testowych lub podczas czyszczenia danych w hurtowniach danych. Warto pamiętać, że 'TRUNCATE' nie można zastosować, jeśli tabela jest powiązana z innymi tabelami przez klucze obce, co jest zgodne z zasadami integralności referencyjnej w bazach danych.

Pytanie 13

Do którego akapitu przypisano podaną właściwość stylu CSS?
border-radius: 20%;

A. Rys. D

B. Rys. B

C. Rys. C

D. Rys. A

Właściwość CSS border-radius służy do zaokrąglania rogów elementu na stronie internetowej. W przypadku wartości procentowej jak 20% zaokrąglenie jest obliczane w stosunku do wymiarów elementu co pozwala na uzyskanie proporcjonalnego wyglądu niezależnie od rozmiaru ramki. Wybranie odpowiedzi Rys. B jest poprawne ponieważ widoczny jest tam efekt zaokrąglonych rogów co jednoznacznie wskazuje na zastosowanie border-radius. Takie stylizacje są powszechnie używane w projektowaniu nowoczesnych interfejsów użytkownika aby nadać im bardziej miękki i przyjazny wygląd. Dobre praktyki projektowe zalecają umiarkowane stosowanie zaokrągleń aby nie przesadzić z efektami wizualnymi co mogłoby pogorszyć czytelność i funkcjonalność. Warto również pamiętać o aspekcie responsywności – używanie wartości procentowych pozwala na lepsze dostosowanie się do różnych rozdzielczości ekranów co jest kluczowe w nowoczesnym web designie. Dzięki border-radius można także tworzyć zaawansowane efekty graficzne łącząc go z innymi właściwościami CSS jak cienie czy gradienty co pozwala na osiągnięcie atrakcyjnych wizualnie elementów bez potrzeby użycia obrazów.

Pytanie 14

Wskaż przycisk sformatowany przedstawionym stylem CSS.

#przycisk {
    background-color: white;
    padding: 10px;
    border-width: 2px;
    border-bottom-style: dashed;
}

Przycisk 1

Przycisk 2

Przycisk 3

Przycisk 4

A. Przycisk 1

B. Przycisk 3

C. Przycisk 2

D. Przycisk 4

Przycisk 2 jest jedynym, który spełnia wszystkie warunki określone w podanym stylu CSS. Białe tło, odstęp wewnętrzny 10 pikseli, szerokość obramowania 2 piksele oraz przerywana dolna krawędź obramowania są elementami, które zostały ustawione w stylach CSS dla przycisku 2. Ta wiedza jest niezwykle przydatna przy projektowaniu i tworzeniu stron internetowych, gdzie kształtowanie elementów interaktywnych, takich jak przyciski, jest często kluczowym elementem doświadczenia użytkownika. Pamiętaj, że CSS pozwala na dużą swobodę w dostosowywaniu wyglądu poszczególnych elementów strony, a zrozumienie, jak działa selekcja elementów i stylizacja, to fundamenty tworzenia atrakcyjnych i funkcjonalnych projektów webowych. Zrozumienie, jakie style zostały zastosowane do danego elementu, pozwala na szybkie i efektywne dostosowywanie strony do potrzeb klienta.

Pytanie 15

Jaki jest cel poniższego fragmentu funkcji w JavaScript?

wynik = 0;
for (i = 0; i < tab.length; i++)
{
    wynik += tab[i];
}

A. obliczyć sumę wszystkich elementów tablicy

B. dodać stałą wartość do każdego elementu tablicy

C. wyświetlić wszystkie pozycje w tablicy

D. przypisać do każdego elementu tablicy bieżącą wartość zmiennej i

Podany fragment kodu w języku JavaScript ma za zadanie zsumować wszystkie elementy tablicy. Widzimy, że zmienna wynik jest inicjalizowana wartością 0 co jest standardową praktyką przy zliczaniu sumy. Następnie pętla for iteruje przez każdy element tablicy używając warunku i < tab.length co zapewnia że przechodzimy przez wszystkie indeksy tablicy od 0 do ostatniego. Wewnątrz pętli mamy instrukcję wynik += tab[i] która dodaje aktualny element tablicy do zmiennej wynik. Jest to typowe podejście do sumowania elementów tablicy i odpowiada standardowym praktykom w programowaniu. Dzięki temu możemy w prosty sposób uzyskać sumę elementów tablicy niezależnie od jej długości. Takie rozwiązanie jest nie tylko przejrzyste ale i efektywne z punktu widzenia złożoności obliczeniowej gdyż operuje w czasie liniowym O(n). Powyższy sposób zliczania jest uniwersalny i można go stosować w różnych językach programowania.

Pytanie 16

Jakie zadanie wykonuje funkcja napisana w JavaScript?

function fun1(a,b)
{
    if ( a % 2 != 0 ) a++;
    for(n=a; n<=b; n+=2)
        document.write(n);
}

A. wypisanie liczb parzystych w przedziale od a do b

B. wypisanie wszystkich liczb w zakresie od a do b

C. zwrócenie parzystych wartości liczb od a do b

D. sprawdzenie, czy liczba a jest liczbą nieparzystą; jeśli tak, to jej wypisanie

Analiza niepoprawnych odpowiedzi wymaga zrozumienia, dlaczego poszczególne opcje nie pasują do działania funkcji fun1. W pierwszym przypadku, opcja dotycząca sprawdzania, czy liczba a jest nieparzysta i jej wypisywania, nie jest zgodna z logiką funkcji. Chociaż funkcja sprawdza, czy a jest nieparzysta, to nie wypisuje jej, lecz zmienia ją na parzystą, co wskazuje, że jej celem nie jest wypisywanie liczby a, ale przygotowanie jej do dalszej iteracji. Wypisanie wszystkich liczb z przedziału od a do b również nie jest prawidłowe, ponieważ funkcja nie iteruje po wszystkich liczbach, lecz wyłącznie po liczbach parzystych. Warto zauważyć, że funkcja pomija wszystkie liczby nieparzyste, co wyklucza tę opcję. Kolejna możliwa odpowiedź sugeruje zwracanie wartości parzystych liczb od a do b, jednak funkcja nie wykorzystuje żadnej procedury zwracania wartości, a jej konstrukcja wskazuje na bezpośrednie wypisywanie wyników, co wyklucza tę możliwość. Typowy błąd myślowy to niepoprawne rozumienie działania pętli for oraz operacji wypisywania danych w kontekście przeglądarki internetowej, co jest istotne z punktu widzenia dynamicznych aplikacji webowych. Zrozumienie, jak działa operator modulo i jego rola w wyznaczaniu parzystości liczb, jest kluczowe dla poprawnego interpretowania takich fragmentów kodu. Wskazane jest również, aby programiści byli świadomi różnicy między wypisywaniem a zwracaniem wyników, co często prowadzi do nieporozumień w kontekście funkcji i metod w JavaScript i innych językach programowania.

Pytanie 17

Tabela Pracownicy zawiera informacje na temat pracowników różnych działów, co jest zaznaczone przez pole liczbowe dzial. Z racji tego, że zazwyczaj kwerendy dotyczą tylko działu 2, można uprościć zapytania do tej tabeli, tworząc wirtualną tabelę o nazwie Prac_dzial2 przy użyciu zapytania

A. VIEW Prac_dzial2 SELECT FROM Pracownicy WHERE dzial=2;

B. CREATE VIEW Prac_dzial2 AS SELECT * FROM Pracownicy WHERE dzial=2;

C. CREATE VIEW Prac_dzial2 FROM Pracownicy WHERE dzial=2;

D. VIEW Prac_dzial2 FROM Pracownicy WHERE dzial=2;

Odpowiedź 'CREATE VIEW Prac_dzial2 AS SELECT * FROM Pracownicy WHERE dzial=2;' jest poprawna, ponieważ wykorzystuje standardowe polecenie SQL do tworzenia widoku. Widok jest wirtualną tabelą, która umożliwia użytkownikom wykonywanie zapytań w oparciu o wcześniej zdefiniowane kryteria, co może znacznie uprościć złożoność zapytań w bazach danych. W tym przypadku, widok 'Prac_dzial2' automatycznie filtruje dane, zwracając jedynie pracowników przypisanych do działu 2. Przy pomocy tego widoku, użytkownicy mogą szybko uzyskać dostęp do tego subsetu danych bez konieczności każdorazowego pisania złożonych zapytań. Z perspektywy zarządzania bazą danych, tworzenie widoków jest uznawane za dobrą praktykę, ponieważ pozwala na lepszą organizację i bezpieczeństwo danych, a także stanowi dodatkową warstwę abstrakcji, która może ułatwić stosowanie polityk dostępu. Na przykład, jeśli firma zmieni strukturę działów, wystarczy zaktualizować definicję widoku, co nie wymaga modyfikacji wszystkich zapytań korzystających z tego widoku.

Pytanie 18

W CSS, aby stylizować tekst przy użyciu przekreślenia, podkreślenia dolnego lub górnego, należy użyć atrybutu

A. text-transform

B. text-indent

C. text-align

D. text-decoration

Wybór atrybutów takich jak text-indent, text-transform czy text-align w kontekście formatowania tekstu poprzez przekreślenie, podkreślenie dolne lub górne jest błędny z kilku powodów. Atrybut text-indent jest używany do wcięcia pierwszego wiersza tekstu, co nie ma związku z dekoracjami tekstu. Jego zastosowanie koncentruje się na układzie tekstu w ramach kontenera, a nie na stylizacji samych słów. Z kolei text-transform służy do zmiany wielkości liter, co również nie wpływa na dekoracyjne efekty. Na przykład, jego użycie może sprawić, że tekst będzie pisany wielkimi literami, ale nie doda żadnych efektów dekoracyjnych. Natomiast text-align zarządza wyrównaniem tekstu w obrębie kontenera, co dotyczy rozmieszczenia, a nie dekoracji. Wybierając niewłaściwe atrybuty, można narazić projekt graficzny na nieczytelność oraz zmniejszyć dostępność treści. Dobrą praktyką jest stosowanie atrybutu text-decoration, gdyż jest on dedykowany do stylizacji dekoracyjnych i spełnia standardy CSS, co zapewnia lepszą kompatybilność z różnymi przeglądarkami oraz urządzeniami. Unikanie mylnych skojarzeń między dekoracją a zarządzaniem układem tekstu jest kluczowe dla efektywnego projektowania stron internetowych.

Pytanie 19

Aby w HTML uzyskać odpowiednie formatowanie paragrafu dla tekstu:

Tekst może być zaznaczony albo istotny dla autora

A. <p>Tekst może być <mark>wyróżniony albo <i>istotny</i> dla autora</mark></p>

B. <p>Tekst może być <mark>wyróżniony albo <em>istotny</em> dla autora</mark></p>

C. <p>Tekst może być <mark>wyróżniony</mark> albo <em>istotny dla autora</p>

D. <p>Tekst może być <mark>zaznaczony</mark> albo <em>istotny</em> dla autora</p>

Aby uzyskać odpowiednie formatowanie tekstu w języku HTML, ważne jest zastosowanie właściwych znaczników semantycznych, które nie tylko wpływają na wygląd tekstu, ale także na jego znaczenie w kontekście SEO oraz dostępności. W przypadku tego pytania, poprawne użycie znaczników <mark> i <em> jest kluczowe. Znacznik <mark> służy do wyróżnienia fragmentu tekstu, co informuje użytkowników, że jest on istotny lub wymaga szczególnej uwagi. Natomiast znacznik <em> (emphasis) jest używany do podkreślenia ważności słów, co również ma znaczenie semantyczne. Przykładowo, kod <p>Tekst może być <mark>zaznaczony</mark> albo <em>istotny</em> dla autora</p> skutecznie oddziela dwa różne aspekty tekstu, zachowując przy tym poprawność strukturalną HTML. Zgodność z W3C oraz z zasadami dostępności WCAG (Web Content Accessibility Guidelines) jest fundamentalna, aby zapewnić, że strona internetowa jest przyjazna dla wszystkich użytkowników, w tym osób z niepełnosprawnościami. Właściwe użycie tych znaczników wpływa na indeksację treści przez wyszukiwarki, co może poprawić widoczność strony w wynikach wyszukiwania.

Pytanie 20

Na podstawie filmu wskaż, która cecha dodana do stylu CSS zamieni miejscami bloki aside i nav, pozostawiając w środku blok section?

A. nav { float: left; } aside { float: left; }

B. nav { float: right; }

C. aside {float: left; }

D. nav { float: right; } section { float: right; }

W tym zadaniu kluczowe jest zrozumienie, jak naprawdę działa float, a nie tylko samo skojarzenie, że „left to lewo, right to prawo”. Wiele osób myśli, że wystarczy ustawić jeden element na lewo, drugi na prawo i wszystko magicznie się poukłada. W praktyce przeglądarka trzyma się bardzo konkretnych reguł: najpierw liczy kolejność elementów w HTML, potem dopiero stosuje float i układa je możliwie jak najwyżej i jak najbliżej odpowiedniej krawędzi. Jeśli nada się float tylko dla aside albo tylko dla nav, to zmienia się ich pozycja, ale układ trzech bloków nie spełni warunku z zadania: aside i nav nie zamienią się miejscami z pozostawieniem section w środku. Przykładowo, samo float: left na aside niczego nie „zamieni”, bo element i tak pojawia się jako pierwszy w kodzie, więc będzie u góry, tylko że „przyklejony” do lewej. Z kolei ustawienie nav na prawą stronę bez odpowiedniego floatowania section prowadzi do sytuacji, gdzie section nadal zachowuje się jak normalny blok, zwykle ląduje pod elementami pływającymi albo obok nich w sposób mało przewidywalny dla początkującego. Częsty błąd myślowy polega też na tym, że ktoś próbuje wszystkim elementom dać float: left, licząc na to, że przeglądarka „ułoży je po swojemu”. Wtedy jednak wszystkie te bloki ustawiają się w jednym kierunku, w kolejności z HTML, więc nie ma mowy o świadomym „zamienianiu miejsc”. Brak zrozumienia, że float wyjmuje element z normalnego przepływu i wpływa na to, jak kolejne elementy zawijają się wokół niego, prowadzi właśnie do takich błędnych odpowiedzi. Z mojego doświadczenia lepiej jest najpierw narysować sobie prosty schemat: w jakiej kolejności idą znaczniki i które z nich mają pływać w prawo, a które zostać w naturalnym układzie. Dopiero wtedy dobiera się konkretne deklaracje CSS. Takie myślenie przydaje się nie tylko przy float, ale też przy nauce flexboxa czy grida, gdzie kolejność w DOM i własności układu też grają ogromną rolę.

Pytanie 21

Aby dołączyć kod zawarty w pliku zewnętrznym do skryptu PHP, należy użyć funkcji

A. strlen()

B. str_replace()

C. isset()

D. include()

Prawidłowa funkcja to include(), bo właśnie ona służy w PHP do dołączania kodu z zewnętrznego pliku do aktualnie wykonywanego skryptu. Mechanizm jest prosty: interpreter PHP w miejscu wywołania include() wstawia zawartość wskazanego pliku tak, jakby ten kod fizycznie znajdował się w tym miejscu. Dzięki temu można dzielić aplikację na mniejsze moduły, np. osobny plik z nagłówkiem strony (header.php), stopką (footer.php), plikiem z funkcjami (functions.php) czy konfiguracją (config.php). W praktyce bardzo często spotyka się konstrukcje typu: include 'config.php'; albo include 'partials/header.php';. Moim zdaniem to jedna z podstawowych rzeczy, które trzeba opanować przy pracy z PHP, bo bez tego szybko robi się bałagan w kodzie. Warto wiedzieć, że istnieje też require(), które działa podobnie, ale przy błędzie (np. brak pliku) zatrzymuje skrypt, podczas gdy include() tylko zgłasza ostrzeżenie i próbuje lecieć dalej. Z punktu widzenia dobrych praktyk przy ważnych plikach (np. konfiguracja bazy danych) używa się częściej require_once, żeby mieć pewność, że plik został załadowany dokładnie raz i że bez niego aplikacja nie ruszy. Include() przydaje się tam, gdzie dołączany plik nie jest aż tak krytyczny, albo gdy zależnie od logiki ładujemy różne fragmenty layoutu. W nowocześniejszych projektach często stosuje się autoloading klas (np. przez Composer), ale mechanizm include/require nadal jest fundamentem i działa pod spodem. Warto też pilnować ścieżek względnych i bezwzględnych – dobrą praktyką jest bazowanie na __DIR__ lub ścieżkach konfigurowalnych, żeby uniknąć problemów po przeniesieniu projektu na inny serwer.

Pytanie 22

Komenda kierowana do serwera bazy danych, mająca na celu zbieranie, wyszukiwanie lub edytowanie danych w bazie, nazywana jest

A. kolumną

B. kopią

C. formularzem

D. kwerendą

Kwerenda to zapytanie wysyłane do systemu zarządzania bazą danych (DBMS), służące do uzyskiwania, modyfikowania lub analizowania danych. W praktyce, kwerendy są kluczowym elementem interakcji z danymi w bazach danych. Na przykład, w języku SQL, kwerendy takie jak SELECT, INSERT, UPDATE i DELETE są podstawowymi poleceniami do pobierania i zarządzania danymi. Kwerendy mogą być proste, takie jak pobranie wszystkich klientów z tabeli, lub złożone, zawierające różne funkcje i złączenia, umożliwiające uzyskanie informacji z wielu tabel jednocześnie. Dobrą praktyką jest stosowanie odpowiednich indeksów, aby przyspieszyć działanie kwerend, zwłaszcza w dużych bazach danych. Zrozumienie kwerend jest fundamentalne dla każdego, kto pracuje z danymi, ponieważ umożliwia wykorzystywanie ich do podejmowania decyzji opartej na analizie danych oraz optymalizacji procesów biznesowych.

Pytanie 23

Zakładając, że zmienna tablicowa $tab jest wypełniona liczbami naturalnymi, wynikiem programu będzie wypisanie

$liczba = $tab[0];
 foreach ($tab as $element)
 {
     if ($element > $liczba)
         $liczba = $element;
 }
 echo $liczba;

A. tych elementów, które są większe od zmiennej $liczba.

B. elementu tablicy, który jest równy wartości $tab[0].

C. największego elementu tablicy.

D. najmniejszego elementu tablicy.

Poprawna odpowiedź sugeruje, że wynikiem programu będzie wypisanie największego elementu tablicy. To jest prawidłowe, ponieważ program używa techniki znanej jako pętla iteracyjna, aby przejść przez każdy element tablicy i porównać go z aktualnie największą znaną wartością. Na początku, największa znana wartość jest ustawiona na pierwszy element tablicy. Następnie, dla każdego elementu tablicy, program sprawdza, czy element jest większy od największej znanej wartości. Jeśli tak, to ta wartość staje się nową największą znaną wartością. Po przejściu przez wszystkie elementy, program wypisuje największą znaną wartość. Jest to standardowa technika stosowana w programowaniu, aby znaleźć największy element w tablicy lub liście.

Pytanie 24

Jakie zadania programistyczne mogą być realizowane wyłącznie po stronie klienta w przeglądarce?

A. Weryfikacja danych wprowadzanych do pola tekstowego w czasie rzeczywistym

B. Zapis danych z formularza w bazie danych związanej z aplikacją internetową

C. Weryfikacja hasła użytkownika w bazie danych powiązanej z aplikacją internetową

D. Bezpieczne wyświetlenie spersonalizowanej treści strony na podstawie uprawnień użytkownika aplikacji

Wszystkie pozostałe zadania wymagają interakcji z serwerem, co czyni je niewykonalnymi po stronie klienta. Bezpieczne wyświetlenie personalizowanej zawartości strony zgodnie z prawami użytkownika aplikacji wiąże się z koniecznością weryfikacji danych na serwerze. Ta operacja wymaga zrozumienia roli serwera w kontekście bezpieczeństwa i autoryzacji, ponieważ każdy użytkownik może mieć różne uprawnienia do przeglądania zawartości. Zapisanie danych pobranych z formularza w bazie danych również odbywa się po stronie serwera, gdzie następuje walidacja i przetwarzanie danych. Bazy danych są złożonymi systemami, które zapewniają integralność i bezpieczeństwo, a ich użycie wymaga odpowiednich zapytań SQL, które są wykonywane na serwerze. Podobnie, sprawdzenie hasła użytkownika w bazie danych wymaga komunikacji z serwerem, gdzie hasło jest porównywane z zapisanym hasłem w sposób bezpieczny, zazwyczaj poprzez haszowanie. To podejście jest zgodne z najlepszymi praktykami w zakresie bezpieczeństwa aplikacji webowych, a wszelkie operacje dotyczące integralności danych powinny być wykonywane w środowisku serwerowym, aby zapobiec potencjalnym atakom, takim jak SQL Injection. Właściwe zrozumienie rozróżnienia między operacjami po stronie klienta i serwera jest kluczowe dla tworzenia wydajnych, bezpiecznych aplikacji internetowych.

Pytanie 25

Która z czynności nie wpłynie na objętość zajmowanej pamięci pliku graficznego?

A. Interpolacja

B. Modyfikacja rozdzielczości obrazu

C. Zmiana rozmiaru obrazu przy użyciu atrybutów HTML

D. Kompresja

Skalowanie obrazu za pomocą atrybutów HTML to technika, która pozwala na dostosowanie rozmiaru wyświetlanego obrazu w przeglądarce internetowej bez zmiany jego rzeczywistego rozmiaru pliku. Atrybuty takie jak 'width' i 'height' w tagach <img> wpływają jedynie na to, jak obraz jest prezentowany na stronie, a nie na jego fizyczne właściwości. Przykładem może być użycie <img src='obraz.jpg' width='300' height='200'>, co sprawia, że obraz wyświetla się w określonych wymiarach, ale plik graficzny pozostaje niezmieniony. Takie podejście jest zgodne z dobrymi praktykami w projektowaniu stron internetowych, ponieważ pozwala na utrzymanie jakości obrazu bez dodatkowego obciążania serwera. W sytuacjach, gdy szybkość ładowania strony jest kluczowa, użycie odpowiednich atrybutów HTML może przyczynić się do lepszego doświadczenia użytkownika bez potrzeby modyfikacji oryginalnych plików graficznych. Warto również zaznaczyć, że w przypadku responsywnych stron internetowych stosuje się techniki CSS, które umożliwiają dalsze dostosowanie wielkości obrazów, ale także nie wpływają na ich wagę w pamięci.

Pytanie 26

Funkcja pg_connect w języku PHP służy do nawiązania połączenia z bazą danych

A. PostgreSQL

B. mySQL

C. MS SQL

D. MS ACCESS

Wszystkie inne odpowiedzi dotyczą baz danych, które nie są obsługiwane przez funkcję pg_connect. Użycie MS SQL, MS ACCESS lub mySQL w kontekście pg_connect wprowadza w błąd, ponieważ każda z tych technologii ma swoje własne metody połączenia. MS SQL, na przykład, jest systemem zarządzania bazą danych stworzonym przez Microsoft i do połączeń z tą bazą używa się funkcji syb_connect lub PDO w zależności od preferencji programisty. MS ACCESS, z kolei, jest bazą danych, która często jest wykorzystywana w mniejszych aplikacjach i wymaga innych podejść do połączeń, często przy użyciu ODBC lub DAO. MySQL, popularna baza danych open source, używa funkcji mysqli_connect lub PDO_MySQL. Typowe błędy myślowe prowadzące do nieprawidłowych odpowiedzi często wynikają z nieznajomości specyfiki i architektury różnych systemów baz danych oraz błędnego utożsamiania ich z funkcjami PHP. Każde z tych rozwiązań ma swoje unikalne cechy i różnice, które są istotne dla projektowania aplikacji oraz ich późniejszego rozwoju.

Pytanie 27

Jakie polecenie HTML poprawnie odwzorowuje przedstawioną hierarchiczną strukturę tekstu, która została wyświetlona przez przeglądarkę w następujący sposób: Rozdział 1 tekst Podrozdział 1.1 tekst Podrozdział 1.2?

A. <h1>Rozdział 1</h1><p>tekst</p><h2>Podrozdział 1.1</h2><p>tekst</p><h2>Podrozdział 1.2</h2>

B. <h1>Rozdział 1<p>tekst<h2>Podrozdział 1.1<p>tekst<h2>Podrozdział 1.2

C. <big>Rozdział 1</big>tekst<big>Podrozdział 1.1</big>tekst<big>Podrozdział 1.2</big>

D. <ul><li>Rozdział 1<li>tekst<li>Podrozdział 1.1<li>tekst<li>Podrozdział 1.2</ul>

Poprawny kod HTML do definiowania hierarchicznej struktury tekstu oparty jest na semantycznym znaczeniu tagów. W tym przypadku, użycie <h1> dla 'Rozdział 1' jako głównego nagłówka jest zgodne z zasadami projektowania stron internetowych, gdyż <h1> powinien być używany dla najważniejszego nagłówka na stronie. Następnie zastosowanie <h2> dla 'Podrozdział 1.1' i 'Podrozdział 1.2' wskazuje na hierarchię, gdzie te podrozdziały są podkategoriami głównego rozdziału. Tag <p> jest użyty do definiowania paragrafów tekstowych, co zapewnia odpowiednie formatowanie i czytelność. Taki układ jest zgodny z wytycznymi W3C, które rekomendują używanie nagłówków w strukturze dokumentu HTML, co ułatwia zarówno przeglądarkom, jak i użytkownikom zrozumienie hierarchii treści. Przykładowo, strona internetowa z taką strukturą będzie lepiej indeksowana przez wyszukiwarki, co przyczyni się do poprawy SEO.

Pytanie 28

W dokumencie HTML utworzono formularz wysyłający dane do skryptu formularz.php. Po naciśnięciu przycisku typu submit, przeglądarka przekierowuje nas do określonego adresu. Na podstawie podanego linku można wywnioskować, że dane do pliku formularz.php przesłano metodą

.../formularz.php?imie=Anna&nazwisko=Kowalska

A. COOKIE

B. GET

C. POST

D. SESSION

Metoda GET w HTTP jest używana do przesyłania danych w adresie URL. Dane są dołączane jako parametry zapytania po znaku zapytania w formacie klucz=wartość. Przykład w pytaniu pokazuje, że dane imie=Anna oraz nazwisko=Kowalska są przesyłane jako część adresu URL do formularz.php. Jest to typowe dla metody GET, która umożliwia łatwe przesyłanie danych przez przeglądarkę i ich późniejsze przetwarzanie po stronie serwera. Metoda GET jest często stosowana w przypadku, gdy dane nie zawierają poufnych informacji, a ich objętość jest niewielka. Standard HTTP rekomenduje używanie metody GET do pobierania danych i niepowinno być używane do przesyłania lub modyfikowania danych. Dokumentacja W3C wskazuje, że GET jest metodą idempotentną, co oznacza, że wielokrotne wykonanie tego samego zapytania nie spowoduje dodatkowych efektów ubocznych. W praktyce GET jest używana np. w zapytaniach wyszukiwania w witrynach, gdzie parametry wyszukiwania są umieszczane w URL.

Pytanie 29

Definicja stylu w CSS, którą zaprezentowano, dotyczy odsyłacza, który

a:visited {color: orange;}

A. był wcześniej odwiedzany

B. posiada niepoprawny adres URL

C. ma wskaźnik myszy umieszczony nad sobą

D. jeszcze nigdy nie został odwiedzony

Pseudoklasa :visited w CSS jest używana do stylizowania odsyłaczy, które zostały już odwiedzone przez użytkownika. Oznacza to, że przeglądarka zapisuje informacje o odwiedzonych stronach w historii przeglądania i na tej podstawie zmienia styl odsyłacza. W przykładzie a:visited {color: orange;} zmienia kolor tekstu odwiedzonych linków na pomarańczowy. Jest to powszechna praktyka stosowana w projektowaniu stron internetowych, która pomaga użytkownikom wizualnie odróżniać odwiedzone odsyłacze od nieodwiedzonych, co poprawia ich orientację na stronie. Dobre praktyki projektowania zakładają tworzenie intuicyjnych interfejsów użytkownika i użycie mechanizmu :visited do poprawy użyteczności. Ważne jest, aby unikać stosowania bardziej zaawansowanych stylów w :visited, takich jak zmiana rozmiaru czcionki czy dodawanie obrazów tła, ze względu na ograniczenia bezpieczeństwa przeglądarek, które chronią prywatność użytkowników. Korzystanie z :visited w sposób świadomy i zgodny ze standardami W3C zwiększa efektywność nawigacji i jest istotnym elementem przyjaznego projektowania stron WWW

Pytanie 30

W języku C, aby zdefiniować stałą, należy zastosować

A. static

B. const

C. #CONST

D. #INCLUDE

Wybór niewłaściwego słowa kluczowego do deklaracji stałych w języku C może prowadzić do poważnych nieporozumień. W przypadku użycia 'static', programista może myśleć, że ta deklaracja ma na celu utrzymanie wartości zmiennej pomiędzy wywołaniami funkcji, ale statyczne zmienne w rzeczywistości nie są stałymi. Wartość 'static' oznacza, że zmienna zachowuje swoją wartość pomiędzy wywołaniami funkcji, jednak jej wartość może być zmieniana, co jest sprzeczne z zamiarem stałej. Ponadto, użycie '#CONST' jest błędne, ponieważ nie istnieje takie preprocesorowe polecenie w języku C. W praktyce polecenia preprocesora są używane do wstępnej obróbki kodu przed jego kompilacją, a nie do deklaracji stałych. Ostatnia opcja, '#INCLUDE', służy do włączania plików nagłówkowych i nie ma żadnego związku z deklarowaniem stałych. Często programiści mogą mylić te terminy, co prowadzi do błędnych założeń dotyczących użycia statycznych zmiennych i stałych. Zrozumienie różnic pomiędzy tymi słowami kluczowymi jest kluczowe dla efektywnego programowania w C oraz dla unikania niezamierzonych błędów w kodzie. W praktyce, stosowanie właściwych słów kluczowych zgodnie z ich przeznaczeniem jest fundamentem poprawnego i wydajnego programowania.

Pytanie 31

Poziom izolacji transakcji Repeatable Read (tryb powtarzalnego odczytu) używany przez MS SQL jest związany z problemem

A. niepowtarzalnych odczytów

B. odczytów widm

C. brudnych odczytów

D. utraty aktualizacji

Wybór odpowiedzi 'niepowtarzalnych odczytów', 'brudnych odczytów' lub 'utraty aktualizacji' wskazuje na brak zrozumienia, jak działają różne poziomy izolacji transakcji w kontekście baz danych. Odczyty niepowtarzalne polegają na tym, że transakcja może odczytać różne wartości w kolejnych odczytach tego samego wiersza, co jest problemem rozwiązywanym przez poziom Repeatable Read. Oznacza to, że dane odczytane w jednym kroku transakcji pozostają spójne do końca tej transakcji, a zatem nie są one narażone na zmiany poprzez inne transakcje w tym samym czasie. Brudne odczyty występują, gdy jedna transakcja odczytuje dane zapisane przez inną, jeszcze niezakończoną transakcję, co jest problemem z kolei eliminowanym przez poziomy izolacji takie jak Read Committed. Utrata aktualizacji to inny problem, który polega na tym, że dwie transakcje odczytują tę samą wartość i zapisują zmodyfikowane wartości, przy czym ostatnia zapisuje nadpisując wcześniejszą, co także nie jest bezpośrednim problemem w kontekście Repeatable Read. W praktyce, zrozumienie różnicy między tymi problemami jest kluczowe dla zapewnienia spójności transakcji. Warto zatem studiować dokumentację i standardy, aby właściwie dobierać poziomy izolacji w zależności od wymagań konkretnej aplikacji.

Pytanie 32

Jakie języki programowania funkcjonują po stronie serwera?

A. Java, C#, Python, ActionScrip, PHP

B. C#, Python, Ruby, PHP, JavaScript

C. Java, C#, AJAX, Ruby, PHP

D. Java, C#, Python, Ruby, PHP

Języki programowania działające po stronie serwera odgrywają kluczową rolę w tworzeniu dynamicznych aplikacji internetowych, przetwarzaniu danych oraz zarządzaniu bazami danych. Java, C#, Python, Ruby i PHP to popularne języki, które są powszechnie wykorzystywane w backendzie. Java jest znana z jej przenośności i możliwości skalowania, co czyni ją idealnym wyborem dla dużych aplikacji internetowych oraz systemów korporacyjnych. C# z kolei, używany głównie w ekosystemie Microsoftu, jest silnie typowanym językiem, który pozwala na rozwijanie aplikacji w środowisku ASP.NET. Python zyskuje na popularności dzięki swojej prostocie i wszechstronności, a także dzięki frameworkom takim jak Django i Flask, które przyspieszają rozwój aplikacji. Ruby, zwłaszcza w kontekście frameworka Ruby on Rails, oferuje szybkie prototypowanie i tworzenie aplikacji webowych. PHP, mimo że jest starszym językiem, wciąż jest powszechnie używany w tworzeniu stron internetowych, w tym w systemach zarządzania treścią, takich jak WordPress. Te języki spełniają różne standardy branżowe i są dostosowane do różnych potrzeb projektów, co czyni je fundamentami współczesnego rozwoju oprogramowania.

Pytanie 33

Jakiego typu danych w bazie MySQL należy używać, aby zapisać datę oraz czas w jednym polu?

A. TIMESTAMP

B. YEAR

C. DATE

D. BOOLEAN

Wybór błędnych typów danych do przechowywania daty i czasu w MySQL może prowadzić do poważnych problemów w aplikacjach. Typ danych DATE jest zaprojektowany jedynie do przechowywania dat bez informacji o czasie, co oznacza, że nie nadaje się do sytuacji, gdzie potrzebne są dokładne informacje co do godzin i minut. Użycie DATE w tym kontekście ogranicza możliwości analizy danych związanych z czasem, na przykład w przypadku zapisywania logów zdarzeń, gdzie istotne jest zarówno data, jak i godzina wystąpienia. Z kolei typ YEAR jest jeszcze bardziej ograniczony, ponieważ pozwala na przechowywanie tylko informacji o roku. Takie podejście jest niewystarczające w większości przypadków, gdzie pełna data i czas są wymagane do prawidłowego zarządzania danymi. Typ BOOLEAN, który ma tylko dwa stany (prawda/fałsz), również nie jest odpowiedni do przechowywania daty i czasu, co jest absolutnie nieadekwatne do tego celu. Wybór niewłaściwego typu danych często wynika z braku zrozumienia, jak ważne jest precyzyjne określenie wymagań dotyczących danych w danym kontekście. Używanie typów danych, które nie są dostosowane do specyficznych potrzeb aplikacji, może prowadzić do błędów, utraty danych oraz trudności w przyszłych aktualizacjach i rozbudowach systemów.

Pytanie 34

W języku HTML, aby uzyskać efekt podobny do tego w przykładzie, trzeba użyć konstrukcji

A. <p><big>Duży tekst</big> zwykły tekst</p>

B. <p><strike>Duży tekst</strike> zwykły tekst</p>

C. <p><strike>Duży tekst zwykły tekst</p>

D. <p><big>Duży tekst</p> zwykły tekst

Odpowiedź jest prawidłowa, ponieważ w języku HTML, aby zwiększyć rozmiar czcionki dla części tekstu, można użyć znacznika <big>. Znacznik ten powoduje, że tekst wewnątrz jest wyświetlany w większym rozmiarze niż tekst otaczający. Jest to przydatne w sytuacjach, gdy chcemy wyróżnić część tekstu bez stosowania zaawansowanego stylu CSS. Chociaż <big> jest uznawany za przestarzały w nowoczesnym HTML, dla celów edukacyjnych i zgodności z starszymi dokumentami HTML wciąż może być stosowany. Praktyką zalecaną w aktualnych standardach jest używanie stylów CSS, np. poprzez przypisanie klasy lub bezpośrednie stylowanie in-line. Warto zaznaczyć, że stosowanie <big> nie jest zalecane w nowych projektach, ponieważ CSS oferuje większą elastyczność i kontrolę nad wyglądem tekstu. Niemniej jednak, znajomość takich znaczników jak <big> pomaga w zrozumieniu, jak rozwijał się HTML i jakie są różnice między starszymi a nowoczesnymi metodami formatowania tekstu.

Pytanie 35

Model fizyczny replikacji bazy danych pokazany na ilustracji to model

A. równorzędny

B. rozproszony

C. centralnego wydawcy

D. centralnego subskrybenta

Równorzędny model replikacji zakłada że wszystkie serwery w sieci mają taką samą rolę i mogą zarówno publikować jak i subskrybować dane co prowadzi do bardziej skomplikowanego zarządzania danymi ze względu na konieczność rozwiązywania konfliktów i synchronizacji zmian w różnych lokalizacjach W przeciwieństwie do modelu centralnego wydawcy ten model nie oferuje centralnego punktu kontroli co może prowadzić do problemów z jednolitością danych W modelu rozproszonym natomiast dane są dzielone między różnymi serwerami co może być przydatne w systemach o dużej skali ale wymaga bardziej złożonej architektury sieci oraz zaawansowanych mechanizmów synchronizacji i redundancji danych Model centralnego subskrybenta z kolei działa odwrotnie do centralnego wydawcy gdzie wiele serwerów publikuje dane do jednego subskrybenta co nie jest praktyczne w większości scenariuszy biznesowych ponieważ ogranicza przepływ informacji i może prowadzić do wąskich gardeł Decyzja o wyborze odpowiedniego modelu replikacji powinna opierać się na potrzebach organizacji oraz specyfice infrastruktury technicznej zastosowanej w firmie błędne zrozumienie tej koncepcji może prowadzić do nieefektywnego działania systemu oraz problemów z dostępnością i bezpieczeństwem danych

Pytanie 36

Aby zgrupować elementy w jeden blok, jaki znacznik można zastosować?

A. <div>

B. <p>

C. <param>

D. <span>

Znacznik <p> jest przeznaczony do definiowania akapitów tekstowych, a jego użycie w kontekście grupowania elementów w blok jest nieodpowiednie. Głównym celem <p> jest strukturalizacja tekstu, co oznacza, że nie powinien być używany do tworzenia ogólnych kontenerów dla innych elementów. Użycie <p> do grupowania może prowadzić do nieprawidłowej semantyki w HTML, utrudniając zrozumienie struktury dokumentu zarówno dla przeglądarek, jak i technologii wspomagających. Z kolei znacznik <span> służy do grupowania elementów inline, co oznacza, że nie tworzy nowej linii i nie działa jako blok, co czyni go nieodpowiednim do celów grupowania w blok. Natomiast <param> jest używany w kontekście elementu <object> i służy do przekazywania parametrów do obiektu, a zatem nie ma zastosowania w kontekście grupowania elementów w blok. W praktyce, osoby uczące się HTML mogą mylić te znaczniki, nie rozumiejąc ich podstawowych funkcji i zastosowań, co prowadzi do błędów w kodowaniu i słabej jakości strony internetowej. Aby uniknąć tych pułapek, ważne jest, aby zrozumieć różnice między tymi znacznikami i stosować je zgodnie z ich przeznaczeniem oraz w zgodzie z najlepszymi praktykami webowymi.

Pytanie 37

W tabeli artykuly wykonano określone instrukcje dotyczące uprawnień użytkownika jan. Po ich realizacji użytkownik jan uzyska możliwość

GRANT ALL PRIVILEGES ON artykuly TO jan
REVOKE SELECT, UPDATE ON artykuly FROM jan

A. tworzenia tabeli i wypełniania jej informacjami

B. edycji danych i przeglądania zawartości tabeli

C. sprawdzania zawartości tabeli

D. tworzenia tabeli oraz edytowania jej zawartości

Prawidłowa odpowiedź wskazuje na to że użytkownik jan ma prawa do tworzenia tabeli i wypełniania jej danymi co wynika z początkowego nadania pełnych praw za pomocą komendy GRANT ALL PRIVILEGES i późniejszego cofnięcia konkretnych przywilejów SELECT i UPDATE. To oznacza że jan zachował uprawnienia do tworzenia tabelek i wstawiania danych do tabeli bez możliwości przeglądania czy aktualizowania danych w istniejących wierszach. W kontekście zarządzania bazami danych takie precyzyjne przyznawanie i odbieranie uprawnień jest kluczowe do utrzymania integralności i bezpieczeństwa danych. Przykładowo w środowisku produkcyjnym tworzenie i wypełnianie tabel może być ograniczone do administratorów baz danych lub zespołów deweloperskich podczas gdy inne role mogą mieć jedynie prawa do odczytu. Takie zarządzanie uprawnieniami pomaga zminimalizować ryzyko błędów i nieautoryzowanych modyfikacji danych. Standardy takie jak ISO/IEC 27001 zalecają precyzyjne zarządzanie dostępem w celu zabezpieczenia informacji co jest dobrą praktyką w branży IT.

Pytanie 38

W dokumentacji języka PHP znajduje się informacja dotycząca jednej z jego funkcji:
„Warning. This extension was deprecated in PHP 5.5.0, and it was removed in PHP 7.0.0.”.
Zgodnie z tą informacją użycie tej funkcji jest:

A. niezalecane w wersji PHP 5.5.0 i dostępne od wersji 7.0.0.

B. niemożliwe w wersjach PHP 5.5.0 lub starszych i dostępne dopiero od wersji 7.0.0.

C. dostępne w wersjach PHP od 5.5.0 do 7.0.0 (włącznie) i niedostępne w innych wersjach.

D. przestarzałe od wersji PHP 5.5.0 i całkowicie usunięte w wersji 7.0.0.

Komunikat z dokumentacji PHP „Warning. This extension was deprecated in PHP 5.5.0, and it was removed in PHP 7.0.0.” oznacza dwa różne stany w cyklu życia funkcji/rozszerzenia. „Deprecated” od wersji 5.5.0 znaczy, że funkcja nadal działa, ale jej użycie jest oficjalnie niezalecane. Silnik PHP może generować ostrzeżenia (E_DEPRECATED), a autorzy języka jasno sugerują, żeby migrować kod na nowsze, wspierane rozwiązania. „Removed w PHP 7.0.0” oznacza, że od tej wersji funkcja po prostu nie istnieje – próba jej użycia skończy się błędem typu „undefined function” lub „undefined extension”. Z mojego doświadczenia wynika, że taki status to sygnał alarmowy dla programisty: w nowych projektach nie używamy funkcji oznaczonych jako deprecated, a w istniejących aplikacjach planujemy refaktoryzację, zanim wejdziemy na wyższą wersję PHP. Dobrym przykładem jest stare rozszerzenie mysql_* – od PHP 5.5 było oznaczone jako przestarzałe, a w PHP 7 zostało usunięte i trzeba było przejść na mysqli lub PDO. W praktyce, gdy widzisz w dokumentacji „deprecated od wersji X”, powinieneś: sprawdzić zalecaną alternatywę, włączyć raportowanie błędów i ostrzeżeń na środowisku developerskim, usunąć stopniowo wszystkie wywołania danej funkcji. Branżową dobrą praktyką jest też testowanie aplikacji na docelowej wersji PHP przed aktualizacją produkcji, żeby właśnie takie usunięte funkcje wyłapać automatycznie w logach lub podczas testów jednostkowych. Twoja odpowiedź dokładnie to odczytała: od 5.5 funkcja jest przestarzała (deprecated), a w 7.0 całkowicie znika z języka.

Pytanie 39

W skrypcie JavaScript zmienne mogą być definiowane

A. jedynie wtedy, gdy podamy typ zmiennej oraz jej nazwę

B. w chwili pierwszego użycia zmiennej

C. wyłącznie na początku skryptu

D. zawsze poprzedzone znakiem $ przed nazwą

W języku JavaScript zmienne mogą być zadeklarowane w momencie ich pierwszego użycia dzięki mechanizmowi hoisting. Oznacza to, że silnik JavaScript przenosi deklaracje zmiennych na początek ich zasięgu, co pozwala na ich użycie w kodzie przed ich faktycznym zadeklarowaniem. Przykładem może być sytuacja, gdy zmienną deklarujemy za pomocą słowa kluczowego 'let' lub 'const'. Chociaż sama deklaracja jest hoistowana, to inicjalizacja zmiennej pozostaje w miejscu, co oznacza, że nie można jej używać przed faktycznym przypisaniem wartości. Dobrą praktyką jest zawsze deklarowanie zmiennych przed ich użyciem, aby uniknąć niejasności i błędów, takich jak ReferenceError. Warto również zauważyć, że JavaScript pozwala na dynamiczne typowanie, więc nie trzeba określać typu zmiennej przy jej deklaracji, co zwiększa elastyczność i uproszcza kod.

Pytanie 40

W SQL, używanym w bazie danych MySQL, aby przypisać wartość 0 do kolumny przebieg w tabeli samochody, jaką kwerendę należy zastosować?

A. UPDATE przebieg SET 0 TABLE samochody

B. UPDATE samochody SET przebieg = 0

C. UPDATE samochody SET przebieg VALUE 0

D. UPDATE przebieg SET 0 FROM samochody

Odpowiedź 'UPDATE samochody SET przebieg = 0;' jest jak najbardziej trafna! W SQL używamy klauzuli UPDATE, gdy chcemy coś zmienić w naszej tabeli. W tym konkretnym przypadku ustawiamy wartość kolumny 'przebieg' na 0 dla wszystkich samochodów. Fajne jest to, że operator '=' oznacza, iż zmieniamy wartość w wybranej kolumnie. To podstawa, żeby dobrze zarządzać danymi w bazach. Warto też pomyśleć, czy naprawdę chcemy zmieniać wszystkie rekordy, czy tylko część. Można to zrobić z klauzulą WHERE. Na przykład, jeśli chcemy ustawić przebieg na 0 tylko dla aut konkretnego producenta, to użyjemy: 'UPDATE samochody SET przebieg = 0 WHERE producent = 'NazwaProducenta'. Takie działania powinny być w kontekście transakcji, żeby móc cofnąć zmiany, jeśli coś pójdzie nie tak. Rozumienie tej kwerendy to klucz do zarządzania danymi w MySQL i innych systemach.

Rozpocznij nowy egzamin

Powrót do strony głównej