Pytanie 1
Hermetyzacja to zasada programowania obiektowego mówiąca o tym, że
A. pola i metody wykorzystywane tylko przez daną klasę są ograniczane zasięgiem private lub protected.
B. klasy mogą mieć zdefiniowane metody wirtualne, które są implementowane w pochodnych klasach.
C. typy pól w klasach/obiektach mogą być dynamicznie zmieniane w zależności od danych im przypisywanych.
D. klasy mogą współdzielić ze sobą funkcjonalność.
Hermetyzacja to pojęcie, które dość często miesza się z innymi zasadami programowania obiektowego, takimi jak dziedziczenie, polimorfizm czy współdzielenie funkcjonalności między klasami. W efekcie powstaje takie wrażenie, że chodzi po prostu o „współpracę obiektów” albo „możliwość rozszerzania klas”, co jest tylko częścią obrazu, ale nie definicją hermetyzacji. Sedno hermetyzacji polega na ukrywaniu stanu obiektu i szczegółów implementacyjnych za dobrze zdefiniowanym interfejsem. Klasa ma swoje pola i metody pomocnicze, ale kod na zewnątrz widzi tylko to, co programista świadomie wystawi jako public. Pozostałe odpowiedzi dotykają innych cech obiektowości. Współdzielenie funkcjonalności między klasami to bardziej temat dziedziczenia, kompozycji albo używania wspólnych modułów czy interfejsów. To, że dwie klasy mogą mieć podobne metody i wykorzystywać wspólny kod, nie ma bezpośrednio nic wspólnego z hermetyzacją. Można mieć świetnie współdzieloną logikę, a kompletnie zignorować ukrywanie szczegółów implementacji i bezpieczeństwo stanu obiektów. Z kolei pomysł, że typy pól w klasach mogą się dynamicznie zmieniać w zależności od danych, dotyczy raczej systemu typów i języków dynamicznych, jak JavaScript czy PHP w trybie bez ścisłego typowania. To jest kwestia dynamicznego typowania, a nie hermetyzacji. Można mieć język statycznie typowany (np. Java, C#) i świetną hermetyzację, i można mieć język dynamicznie typowany, w którym hermetyzacja jest słaba lub w ogóle nieprzestrzegana. Natomiast metody wirtualne, nadpisywanie ich w klasach pochodnych, późne wiązanie wywołań – to klasyczny polimorfizm, nie hermetyzacja. Owszem, te koncepcje często występują razem w jednym projekcie, przez co łatwo się mylą, ale ich cele są inne. Polimorfizm pozwala różnym klasom reagować inaczej na to samo wywołanie metody, hermetyzacja zaś skupia się na tym, żeby ukryć wnętrze obiektu i wystawić tylko kontrolowany interfejs. Typowym błędem myślowym jest utożsamianie „obiektowości jako całości” z pojedynczymi jej elementami. Ktoś widzi dziedziczenie albo metody wirtualne i zakłada, że to już automatycznie „hermetyzacja”. W praktyce dobra hermetyzacja to przede wszystkim rozsądne używanie private/protected, unikanie publicznych pól, a także pilnowanie, żeby stan obiektu był spójny i nie dało się go przypadkiem popsuć z zewnątrz. To właśnie ta ochrona wnętrza klasy, a nie możliwość dziedziczenia czy dynamicznego typowania, jest tutaj kluczowa.
