Wyniki egzaminu

Nowy egzamin

Informacje o egzaminie:

Zawód: Technik geodeta
Kwalifikacja: BUD.18 - Wykonywanie pomiarów sytuacyjnych, wysokościowych i realizacyjnych oraz opracowywanie wyników tych pomiarów
Data rozpoczęcia: 8 czerwca 2026 10:11
Data zakończenia: 8 czerwca 2026 10:23

Egzamin zdany!

Wynik: 37/40 punktów (92,5%)

Wymagane minimum: 20 punktów (50%)

Pochwal się swoim wynikiem!

Facebook

X.com

Szczegółowe wyniki:

Pytanie 1

Który południk jest osiowym w odwzorowaniu Gaussa-Krugera w systemie współrzędnych PL-2000?

A. 25°

B. 23°

C. 22°

D. 24°

Poprawna odpowiedź to 24°, który jest południkiem osiowym odwzorowania Gaussa-Krugera w układzie współrzędnych PL-2000. W tym systemie geodezyjnym stosuje się odwzorowanie, które jest oparte na koncepcji południków osiowych. Południk 24° jest szczególnie istotny dla obszarów geograficznych w Polsce, ponieważ zapewnia poprawne odwzorowanie dla większości terytorium kraju, co jest niezbędne w geodezji i kartografii. Dzięki temu odwzorowaniu możemy dokładnie określić położenie punktów w przestrzeni geograficznej, co jest kluczowe w zastosowaniach takich jak inżynieria lądowa, planowanie urbanistyczne oraz analiza przestrzenna. Odwzorowanie Gaussa-Krugera jest szeroko stosowane w praktyce, ponieważ umożliwia przekształcenie współrzędnych geograficznych (szerokości i długości geograficznej) na współrzędne prostokątne, co ułatwia obliczenia i analizę danych. Dodatkowo, dzięki zastosowaniu lokalnych układów odniesienia, uzyskuje się większą dokładność w pomiarach, co jest istotne dla profesjonalnych prac geodezyjnych.

Pytanie 2

Wysokości elementów infrastruktury terenu na mapach geodezyjnych podaje się z dokładnością

A. 0,1 m

B. 0,5 m

C. 0,01 m

D. 0,05 m

Wysokości elementów naziemnych uzbrojenia terenu na mapach zasadniczych podawane są z dokładnością do 0,01 m, co wynika z potrzeby zachowania precyzji w dokumentacji geodezyjnej. Taka dokładność jest szczególnie istotna w kontekście prac budowlanych, inżynieryjnych oraz planowania przestrzennego. Umożliwia to nie tylko dokładne odwzorowanie terenu, ale także wspiera podejmowanie decyzji na podstawie precyzyjnych danych. Na przykład, w przypadku budowy infrastruktury, umiejętność dokładnego określenia wysokości elementów terenu ma kluczowe znaczenie dla projektowania systemów odwodnienia czy układania dróg. Stosowanie się do tej normy jest zgodne z wytycznymi określonymi w Polskiej Normie PN-EN ISO 19100, która dotyczy geoinformatyki. Praktyka ta również podnosi jakość usług geodezyjnych, co jest kluczowe w kontekście zaufania do dokumentacji oraz jej wykorzystania w późniejszych etapach inwestycji.

Pytanie 3

Odczyt kreski środkowej na łacie w niwelatorze wynosi

A. 0888

B. 0808

C. 0812

D. 0892

Odpowiedź 0812 jest prawidłowa, ponieważ odczyt kreski środkowej na łacie w niwelatorze jest kluczowym elementem pomiarów geodezyjnych. W tym przypadku, wartość ta wynika z precyzyjnego ustawienia niwelatora oraz prawidłowego odczytu poziomej linii na łacie. Wysokość 08,12 m oznacza, że linia celownicza niwelatora przecina łatę na tej wysokości, co jest niezbędne do uzyskania dokładnych pomiarów. W praktyce pomiarowej, takie odczyty są używane do określenia różnic wysokości między punktami, co jest istotne w procesie projektowania i budowy. Stosując dobrą praktykę, warto upewnić się, że niwelator jest na stabilnym podłożu oraz że łatę trzyma osoba w odpowiedniej odległości, co zwiększa precyzję pomiarów. Dokładne pomiary niwelacyjne są niezbędne w budownictwie, inżynierii lądowej oraz geodezji, gdzie nawet małe różnice w wysokości mogą mieć kluczowe znaczenie dla dalszych prac budowlanych.

Pytanie 4

W teodolicie, okrąg lub ring z zaznaczonym podziałem kątowym określa się jako

A. celownikiem

B. limbusem

C. spodarką

D. alidadą

Limbus w teodolicie to element, który zawiera podziałką kątową, co pozwala na precyzyjne pomiary kątów poziomych i pionowych. W praktyce limbusem określa się okrągły lub pierścieniowy element instrumentu, na którym naniesione są wartości kątowe. Umożliwia on użytkownikowi łatwe odczytywanie zmierzonych kątów, co jest kluczowe w geodezji oraz inżynierii lądowej. Teodolit jest niezbędnym narzędziem w pomiarach terenowych, a limbusem posługują się geodeci do określania pozycji punktów i tworzenia map. Warto zaznaczyć, że zgodnie z normami geodezyjnymi, precyzja pomiarów wykonanych przy użyciu teodolitu jest kluczowa dla zapewnienia jakości realizowanych projektów. Użycie limbusa pozwala na uzyskanie dokładnych wyników, które są zgodne z wymaganiami branżowymi, a jego właściwa kalibracja i konserwacja są podstawą sukcesu w pomiarach.

Pytanie 5

Teoretyczna suma kątów wewnętrznych w wieloboku zamkniętym liczona jest ze wzoru

A. $ [w]_t = Ak - Ap + n \cdot 200^g $

B. $ [w]_t = Ap - Ak + n \cdot 200^g $

C. $ [w]_t = (n + 2) \cdot 200^g $

D. $ [w]_t = (n - 2) \cdot 200^g $

Wzór $[w]_t = (n-2) \cdot 200^g$ to podstawa w geodezji i matematyce, jeśli chodzi o obliczanie sumy kątów wewnętrznych dowolnego wieloboku zamkniętego. To nie jest jakiś wymysł – to wynika z podziału wieloboku na trójkąty. Każdy wielobok o n wierzchołkach da się rozciąć na (n-2) trójkąty, a w geodezji używamy gradów (gdzie $200^g$ to kąt prosty), więc suma kątów w trójkącie wynosi 200 gradów. Dla pięciokąta masz (5-2) = 3 trójkąty, czyli suma kątów to 600 gradów. Taki wzór daje się wykorzystać zarówno w obliczaniu miar kątów w zadaniach teoretycznych, jak i przy sprawdzaniu dokładności pomiarów terenowych, np. podczas tyczenia działek albo kontroli zamknięcia poligonów w praktyce inżynierskiej. W geodezji stosuje się ten wzór właściwie na każdym kroku – pozwala ocenić poprawność pomiarów i od razu wykryć ewentualne błędy zamknięcia. Moim zdaniem, dobrze zapamiętać nie tylko sam wzór, ale też rozumieć, skąd się bierze – to ułatwia radzenie sobie z nietypowymi zadaniami. Ostatecznie, jeżeli w obliczeniach wyjdzie Ci coś innego niż $(n-2) \cdot 200^g$, to znaczy, że gdzieś jest błąd. Warto od razu to zweryfikować na etapie szkicu czy obliczeń, zamiast potem poprawiać wszystko od początku.

Pytanie 6

W jakiej skali sporządza się mapy zasadnicze dla niewielkich miejscowości, obszarów metropolitalnych i stref przemysłowych?

A. 1 : 2000

B. 1 : 500

C. 1 : 1000

D. 1 : 5000

Odpowiedź 1 : 1000 jest poprawna, ponieważ mapy zasadnicze małych miast, aglomeracji miejskich i obszarów przemysłowych sporządzane są w skali 1 : 1000, co oznacza, że 1 jednostka na mapie odpowiada 1000 jednostkom w rzeczywistości. Przykładowo, jeśli na mapie widoczna jest odległość 1 cm, w rzeczywistości jest to 1000 cm, czyli 10 m. Taka skala pozwala na szczegółowe odwzorowanie urbanistycznych i przestrzennych aspektów obszarów miejskich, co jest niezwykle istotne w planowaniu przestrzennym oraz zarządzaniu infrastrukturą. Przykłady zastosowania obejmują analizy gęstości zabudowy, lokalizację nowych inwestycji, a także ochronę środowiska. Zgodnie z obowiązującymi standardami, mapy zasadnicze powinny być aktualizowane regularnie, aby odzwierciedlały zmiany w zagospodarowaniu przestrzennym, co zwiększa ich użyteczność w praktyce.

Pytanie 7

Teoretyczna suma kątów wewnętrznych zamkniętego pięcioboku wynosi

A. 800g

B. 400g

C. 600g

D. 1000g

Suma teoretyczna kątów wewnętrznych wielokąta obliczana jest za pomocą wzoru: (n - 2) × 180°, gdzie n jest liczbą boków wielokąta. Dla pięcioboku, n wynosi 5, więc suma kątów wynosi (5 - 2) × 180° = 3 × 180° = 540°. Zwróć uwagę, że w tym pytaniu chodzi o pięciobok zamknięty, co jest istotne, ponieważ w kontekście geometrii zamkniętej suma kątów wewnętrznych zawsze pozostaje stała i wynosi właśnie 540°. W praktyce, znajomość sumy kątów wewnętrznych jest kluczowa w architekturze i inżynierii, gdzie obliczenia dotyczące kształtów i konstrukcji budynków oraz innych obiektów są niezbędne. Na przykład, projektując dachy wielokątne, architekci muszą uwzględniać tę wartość, aby zapewnić prawidłowe wymiary i estetykę budynku. Wartości kątów są również istotne przy tworzeniu modeli 3D, gdzie dokładność geometrii ma bezpośrednie przełożenie na jakość wizualizacji i obliczeń fizycznych.

Pytanie 8

Geodezyjnym znakiem, który znajduje się pod ziemią, nie jest

A. cegła odpowiednio wypalona

B. rura kanalizacyjna wypełniona betonem

C. słup wykonany z granitu lub betonu

D. rurka drenażowa

Podczas analizy geodezyjnych znaków podziemnych, ważne jest zrozumienie ich funkcji oraz klasyfikacji. Cegła dobrze wypalona, rura kanalizacyjna wypełniona cementem oraz rurka drenarska mogą być stosowane jako znaki podziemne, ponieważ ich struktura zapewnia odpowiednią trwałość i stabilność. Cegły, ze względu na swoje właściwości fizyczne, mogą być wykorzystywane do oznaczania punktów w różnych projektach budowlanych, gdzie potrzebne są długotrwałe oznaczenia. Rura kanalizacyjna wypełniona cementem również pełni podobną rolę, ponieważ jej integralność zapewnia, że nie ulegnie ona deformacji w trakcie prac ziemnych. Rurki drenarskie są z kolei używane do odprowadzania wody, co czyni je istotnymi w kontekście zarządzania wodami gruntowymi oraz ochrony strukturalnej budowli. Natomiast błędne przekonanie, że słup z granitu lub betonu jest geodezyjnym znakiem podziemnym, opiera się na nieporozumieniu dotyczących jego funkcji. Słupy te są elementami nośnymi w budownictwie, a ich umiejscowienie i zastosowanie ma charakter budowlany, a nie geodezyjny. Dlatego też ich klasyfikowanie jako znaki podziemne jest mylne, co może prowadzić do poważnych błędów w planowaniu przestrzennym i geodezyjnym. W geodezji istotne jest, aby znaki podziemne były zrozumiane i klasyfikowane prawidłowo, aby zapewnić dokładność i spójność w pomiarach.

Pytanie 9

W związku z wymaganiami precyzyjności pomiaru, szczegóły terenowe klasyfikowane są w trzy

A. kategorie

B. rodzaje

C. grupy

D. klasy

Podział szczegółów terenowych na grupy jest podstawowym elementem w organizacji i analizie danych terenowych, co jest kluczowe w geodezji oraz naukach przyrodniczych. Grupy te są definiowane na podstawie cech takich jak dokładność, typ terenu czy zastosowanie. W praktyce, klasyfikacja szczegółów terenowych na grupy umożliwia inżynierom i geodetom skuteczne planowanie pomiarów i analizę wyników. Na przykład, w geodezji inżynieryjnej, szczegóły mogą być podzielone na grupy w zależności od ich wpływu na projekt budowlany, co pozwala na optymalizację kosztów i czasu realizacji. W standardach geodezyjnych, takich jak normy ISO, podkreślana jest konieczność precyzyjnego określenia grup w celu zapewnienia jednolitości w zbieraniu i interpretacji danych, co jest niezbędne dla uzyskania wiarygodnych wyników.

Pytanie 10

Jakiej czynności nie przeprowadza się na stanowisku przed pomiarem kątów poziomych?

A. Centrowania teodolitu

B. Pomiaru wysokości teodolitu

C. Ustawienia ostrości obrazu

D. Ustawienia ostrości krzyża kresek

Pomiar wysokości teodolitu nie jest czynnością wykonywaną przed pomiarem kątów poziomych, ponieważ jego celem jest ustalenie orientacji w przestrzeni, a nie określenie wysokości instrumentu. Przed przystąpieniem do pomiarów kątów poziomych kluczowe jest centrowanie teodolitu nad punktem pomiarowym, co zapewnia dokładność wyników. Ustawienie ostrości obrazu i krzyża kresek są również niezbędne do precyzyjnego odczytu, jednak pomiar wysokości teodolitu jest zadaniem, które zazwyczaj realizuje się w kontekście pomiaru kątów pionowych lub w celu określenia różnic wysokości między punktami. W praktyce inżynieryjnej i geodezyjnej, zgodnie z normami, przed każdym pomiarem kątów poziomych wykonuje się te czynności, aby zminimalizować błędy i uzyskać wiarygodne dane. Przykładem może być sytuacja, w której geodeta ustawia teodolit w punkcie A, centrowanie na znaku geodezyjnym, ustawienie ostrości na obiekt, który będzie mierzył, a następnie przystępuje do pomiaru kątów do punktów B i C, co pozwala na dokładne obliczenia na podstawie zmierzonych kątów.

Pytanie 11

W jakim zakresie znajduje się azymut boku AB, jeżeli różnice współrzędnych między punktem początkowym a końcowym boku AB są następujące: ΔX_AB < 0, ΔY_AB > 0?

A. 200÷300g

B. 0÷100g

C. 100÷200g

D. 300÷400g

Azymut boku AB można określić na podstawie różnic współrzędnych ΔXAB i ΔYAB. W tym przypadku ΔXAB jest ujemne, co oznacza, że punkt końcowy boku AB znajduje się na zachód od punktu początkowego. Z kolei ΔYAB jest dodatnie, co wskazuje, że punkt końcowy leży na północ od punktu początkowego. Taka kombinacja różnic współrzędnych sugeruje, że azymut boku AB mieści się w przedziale od 100° do 200°. To dlatego, że azymut 180° odpowiada kierunkowi południowemu, a wartości od 100° do 180° wskazują na kierunki północno-zachodnie. Praktyczne zastosowanie tej wiedzy znajduje zastosowanie w geodezji oraz inżynierii lądowej, gdzie precyzyjne określenie kierunków jest kluczowe w procesach pomiarowych i mapowania terenu. Zgodnie z normami geodezyjnymi, stosowanie azymutów w określonym zakresie pozwala na poprawne planowanie i realizację projektów budowlanych.

Pytanie 12

Na rysunku przedstawiono wyświetlacz niwelatora

A. optycznego.

B. kodowego.

C. laserowego.

D. rotacyjnego.

Wyświetlacz zaprezentowany na rysunku należy do niwelatora kodowego, który jest zaawansowanym narzędziem pomiarowym używanym w geodezji do precyzyjnego ustalania różnic wysokości. Niwelatory kodowe wykorzystują specjalnie zaprojektowane łaty, na których umieszcza się kod kreskowy. Odczyty wysokości są następnie automatycznie rejestrowane przez urządzenie, co znacznie zwiększa dokładność oraz efektywność pomiarów. Dzięki zastosowaniu technologii cyfrowej, niwelatory kodowe eliminują błędy związane z manualnym odczytem, co jest szczególnie istotne podczas realizacji dużych projektów budowlanych czy infrastrukturalnych. W praktyce, niwelatory kodowe są wykorzystywane do precyzyjnego pomiaru terenu, a także w pracach związanych z projektowaniem i nadzorowaniem robót budowlanych. Stosowanie niwelatorów kodowych jest zgodne z aktualnymi standardami branżowymi, co zapewnia wysoką jakość oraz wiarygodność wyników pomiarów.

Pytanie 13

W jakim dokumencie powinny zostać zapisane wyniki pomiarów liniowych, które nie zostały uwzględnione w dzienniku pomiarowym?

A. Raporcie technicznym

B. Mapie zasadniczej

C. Dokumencie topograficznym

D. Szkicu polowym

Szkic polowy jest właściwym dokumentem do umieszczania wyników pomiarów liniowych, które nie zostały wykazane w dzienniku pomiarowym. W kontekście prac geodezyjnych, szkic polowy służy jako zapis roboczy, w którym technicy oraz geodeci mogą rejestrować szczegółowe wyniki pomiarów oraz obserwacje dotyczące terenu. Taki szkic powinien zawierać nie tylko wyniki pomiarów, ale również opisy lokalizacji, metodyki stosowane podczas pomiarów oraz wszelkie inne istotne informacje, które mogą być przydatne w późniejszych analizach czy sprawozdaniach. Dobrą praktyką jest nanoszenie na szkic polowy wszelkich szczegółów, które mogą być istotne przy późniejszym sporządzaniu dokumentacji geodezyjnej. Warto również pamiętać, że zgodnie z obowiązującymi normami, szkic polowy powinien być starannie wykonany, aby zapewnić jednoznaczność i dokładność przedstawianych danych, co ma kluczowe znaczenie dla dalszych prac związanych z geodezją oraz inżynierią.

Pytanie 14

Zasięg terenowy sieci osnowy geodezyjnej w danym powiecie był niesymetryczny. W związku z tym geodeta otrzymał zadanie utworzenia nowej sieci szczegółowej osnowy geodezyjnej. Kto powinien zatwierdzić projekt tej osnowy?

A. Starosta

B. Geodeta Powiatowy

C. Marszałek Województwa

D. Geodeta uprawniony

Zatwierdzenie projektu sieci szczegółowej osnowy geodezyjnej przez starostę jest zgodne z przepisami prawa geodezyjnego i kartograficznego. Starosta, jako przedstawiciel lokalnych władz, ma odpowiedzialność za zagospodarowanie przestrzenne oraz planowanie w swoim powiecie. Proces zatwierdzania projektu osnowy geodezyjnej jest kluczowy, ponieważ wpływa na jakość danych geodezyjnych, które będą wykorzystywane w różnych zastosowaniach, takich jak planowanie inwestycji czy ochrona środowiska. W praktyce, po przygotowaniu projektu przez geodetę, dokumentacja zostaje przedstawiona staroście, który ocenia jego zgodność z obowiązującymi normami oraz celami rozwoju powiatu. Na przykład, w przypadku przewidywanej budowy infrastruktury, starosta może zlecić dodatkowe analizy dotyczące wpływu nowej osnowy na istniejące zasoby geodezyjne. Dobrą praktyką jest również współpraca starosty z geodetami uprawnionymi, aby zapewnić, że projekt jest zgodny z lokalnymi regulacjami i standardami branżowymi.

Pytanie 15

Jak wielki jest maksymalny dopuszczalny średni błąd lokalizacji punktu w pomiarowej osnowie wysokościowej w odniesieniu do najbliższych punktów wysokościowej osnowy geodezyjnej?

A. 0,07 m

B. 0,03 m

C. 0,01 m

D. 0,05 m

Największy dopuszczalny średni błąd położenia punktu pomiarowej osnowy wysokościowej względem najbliższych punktów wysokościowej osnowy geodezyjnej wynosi 0,05 m. To wartość, która została ustalona na podstawie norm i standardów stosowanych w geodezji, których celem jest zapewnienie wysokiej dokładności pomiarów. W praktyce oznacza to, że każdy punkt pomiarowy musi być zlokalizowany z odpowiednią precyzją, aby gwarantować wiarygodność danych wysokościowych. Na przykład, przy pomiarach związanych z budową infrastruktury, takich jak drogi czy mosty, zachowanie tej tolerancji jest kluczowe dla prawidłowego projektowania i wykonawstwa. Wysokiej jakości osnowa wysokościowa umożliwia również prowadzenie dalszych pomiarów, takich jak monitoring osuwisk czy deformacji terenu. Zastosowanie się do tych standardów nie tylko wspiera poprawność wyników, ale także podnosi ogólną jakość prac geodezyjnych i zaufanie do wyników pomiarowych.

Pytanie 16

Jaki jest błąd wartości wyrównanej, jeśli kąt poziomy został zmierzony 4 razy, a średni błąd pojedynczego pomiaru kąta wynosi ±10^cc?

A. M = ±2cc

B. M = ±3cc

C. M = ±4cc

D. M = ±5cc

Odpowiedzi, które proponują inne wartości błędu wartości wyrównanej, nie uwzględniają kluczowego aspektu, jakim jest liczba pomiarów. W przypadku pomiarów kątów, zasada redukcji błędów przy wielokrotnym pomiarze jest właściwie stosowana zgodnie z regułą statystyczną, która mówi, że z każdym dodatkowym pomiarem poprawiamy dokładność wyniku. Kiedy ktoś wybiera błąd równy ±2cc, ±3cc lub ±4cc, błędnie interpretuje wpływ powtórzeń na zmniejszenie niepewności pomiarowej. To prowadzi do niedoszacowania rzeczywistego błędu, co jest typowym błędem zarówno w zrozumieniu parametrów pomiarowych, jak i w ich zastosowaniach praktycznych. Warto zwrócić uwagę, że błąd pomiaru nie jest liniowy, a jego redukcja w przypadku powtórzeń jest opisana twierdzeniem o niepewności pomiarowej. W praktyce, poprawne podejście do obliczania błędów pomiarowych ma ogromne znaczenie podczas analizy danych, szczególnie w kontekście zapewnienia jakości i rzetelności wyników w inżynierii i naukach przyrodniczych. Zastosowanie błędnych wartości błędów może prowadzić do niewłaściwych decyzji projektowych oraz wpływać na bezpieczeństwo i efektywność realizowanych projektów.

Pytanie 17

Jakich informacji nie powinno się zamieszczać w opisie obiektu podczas aktualizacji mapy zasadniczej?

A. Numeru porządkowego obiektu

B. Oznaczenia literowego funkcji obiektu

C. Oznaczenia literowego źródła danych o lokalizacji

D. Liczby kondygnacji nadziemnych

Oznaczenie literowe źródła danych o położeniu to informacja, która nie jest istotna dla opisu budynku w kontekście aktualizacji mapy zasadniczej. W praktyce, aktualizacja ta powinna skupiać się na danych, które są kluczowe dla identyfikacji i charakterystyki obiektów budowlanych. Numer porządkowy budynku oraz oznaczenie literowe funkcji budynku są istotne dla klasyfikacji i lokalizacji obiektów, co jest zgodne z obowiązującymi normami w zakresie ewidencji budynków. Liczba kondygnacji nadziemnych również ma znaczenie, ponieważ wpływa na klasyfikację obiektów oraz ich przeznaczenie. Oznaczenie źródła danych jest natomiast informacją techniczną, która dotyczy pochodzenia danych, a nie samego budynku. W dobrych praktykach kartograficznych i urbanistycznych koncentrujemy się na danych, które mają bezpośredni wpływ na planowanie przestrzenne oraz podejmowanie decyzji inwestycyjnych.

Pytanie 18

W którym oknie dialogowym programu do obliczeń geodezyjnych przedstawiono dane do obliczenia współrzędnych punktu 10 będącego środkiem skrzyżowania dróg, zgodnie z zamieszczonym schematem?

A. A.

B. B.

C. C.

D. D.

Odpowiedź D. jest poprawna, ponieważ zawiera okno dialogowe programu geodezyjnego z danymi niezbędnymi do obliczenia współrzędnych punktu 10, który znajduje się w miejscu przecięcia dróg. W kontekście geodezji, kluczowe jest prawidłowe rozpoznanie i wprowadzenie współrzędnych punktów, które są określone w schemacie. Prosta podstawowa, czyli odcinek między punktami 3 i 2, oraz prosta tnąca, odcinek między punktami 1 i 7, są właściwie zdefiniowane, co skutkuje uzyskaniem dokładnych współrzędnych punktu 10. W praktyce geodezyjnej, takie obliczenia są istotne w projektowaniu infrastruktury drogowej oraz w planowaniu przestrzennym. Umożliwiają one nie tylko prawidłowe określenie lokalizacji obiektów, lecz także zapewniają zgodność z obowiązującymi normami geodezyjnymi, takimi jak PN-EN ISO 19111, które definiują zasady dotyczące obliczania i przedstawiania współrzędnych geograficznych. Dlatego umiejętność interpretowania takich schematów i stosowania odpowiednich narzędzi jest kluczowa dla każdego geodety.

Pytanie 19

Jaki zapis, używany na mapie zasadniczej, odnosi się do przewodu kanalizacyjnego sanitarnego o średnicy 20 cm, zmierzonego na osnowę?

A. ksB20

B. ks20

C. ks200

D. ksP200

Odpowiedź ks200 jest jak najbardziej trafna. Tutaj literka 'k' oznacza, że mówimy o przewodach kanalizacyjnych, a 's' wskazuje na ich rodzaj, czyli sanitarny. Liczba '200' to nic innego jak średnica przewodu podana w milimetrach, co oznacza, że mamy do czynienia z przewodem o średnicy 20 cm. Moim zdaniem, takie oznaczenia są super ważne, bo inżynierowie muszą mieć jasność, jak rozróżnić różne rodzaje przewodów w kanalizacji. Dzięki temu możemy lepiej zaprojektować i zrealizować instalacje. Odpowiednie oznaczenie przewodów jest kluczowe, żeby wszystko działało jak należy i było zgodne z normami budowlanymi. Fajnie, że mamy ustalone konwencje, bo to podnosi jakość projektów i ułatwia późniejszą konserwację.

Pytanie 20

System informacyjny, który umożliwia zbieranie, aktualizację i udostępnianie danych o sieciach uzbrojenia terenu GESUT, to

A. ewidencja geodezyjna systemu urządzeń technicznych

B. ewidencja geometryczna systemu uzbrojenia terenu

C. ewidencja geometryczna sieci uzbrojenia terenu

D. geodezyjna ewidencja sieci uzbrojenia terenu

Geodezyjna ewidencja sieci uzbrojenia terenu (GESUT) jest kluczowym narzędziem w zarządzaniu infrastrukturą przestrzenną. Odpowiedź, która wskazuje na geodezyjną ewidencję, jest prawidłowa, ponieważ koncentruje się na precyzyjnym zbieraniu i utrzymywaniu danych geodezyjnych dotyczących sieci uzbrojenia, takich jak wodociągi, kanalizacje czy linie energetyczne. GESUT umożliwia nie tylko aktualizację tych danych, ale także ich udostępnianie różnym użytkownikom, co ma istotne znaczenie w kontekście planowania przestrzennego i zarządzania kryzysowego. Przykładowo, w sytuacji awarii sieci wodociągowej, szybki dostęp do map GESUT może znacząco przyspieszyć działania naprawcze. Dodatkowo, zgodnie z dobrymi praktykami branżowymi, ewidencja ta powinna być zgodna z krajowymi standardami, co pozwala na jej integrację z innymi systemami informacyjnymi, w tym ewidencją gruntów i budynków. Takie zintegrowane podejście wspiera efektywne zarządzanie infrastrukturą oraz podnosi jakość świadczonych usług.

Pytanie 21

Który z błędów instrumentalnych teodolitu nie jest usuwany podczas pomiaru kąta w dwóch pozycjach lunety?

A. Położenie zera

B. Kolidacja

C. Libella rurkowa

D. Inklinacja

Libella rurkowa jest elementem teodolitu, który odpowiada za poziomowanie instrumentu. W przypadku błędu instrumentalnego związanego z libellą rurkową, jego eliminacja nie jest możliwa poprzez pomiar kątów w dwóch położeniach lunety. Działa to w ten sposób, że błędy wynikające z nieprawidłowego ustawienia poziomu nie mogą być skorygowane przez zmianę pozycji pomiarowej, ponieważ poziom jest określany niezależnie od orientacji lunety. W praktyce oznacza to, że jeśli libella jest źle skalibrowana, to błędy będą się powtarzać niezależnie od tego, jak często zmieniamy pozycję lunety. Dlatego tak ważne jest regularne sprawdzanie i kalibracja libelli rurkowej przed rozpoczęciem pomiarów. W standardach takich jak norma ISO 17123-1 określono procedury kalibracyjne, które powinny być przestrzegane, aby zapewnić dokładność pomiarów. Użycie teodolitu, w tym jego libelli, w geodezji, budownictwie czy inżynierii lądowej wymaga staranności, aby uniknąć błędów, które mogą prowadzić do poważnych konsekwencji w planowaniu i realizacji projektów budowlanych.

Pytanie 22

Jakie informacje nie są uwzględniane w szkicu polowym przy pomiarze szczegółów terenowych metodą ortogonalną?

A. Sytuacyjne szczegóły terenowe

B. Wysokości punktów terenu

C. Domiary prostokątne

D. Numery obiektów

Wysokości punktów terenu nie są zazwyczaj umieszczane na szkicu polowym z pomiaru szczegółów terenowych metodą ortogonalną, ponieważ ten typ szkicu koncentruje się głównie na przedstawieniu układu przestrzennego obiektów oraz ich relacji do siebie. Metoda ortogonalna zazwyczaj wykorzystywana jest do pomiaru szczegółów sytuacyjnych i domiarów prostokątnych, które są kluczowe dla dokładnego odwzorowania terenu na mapie. Wysokości punktów terenu, mimo że są ważnym aspektem w geodezji, są zazwyczaj dokumentowane oddzielnie, na przykład w postaci profili wysokościowych lub na innych rodzajach dokumentów, które bardziej skupiają się na aspektach terenowych. W praktyce oznacza to, że inżynierowie i geodeci muszą być świadomi, jakie informacje są dla nich kluczowe na różnych etapach projektowania, aby odpowiednio dobierać metody pomiarowe i dokumentacyjne.

Pytanie 23

Jakie prace geodezyjne zawsze wymagają przeprowadzenia wywiadu terenowego oraz przygotowania mapy porównawczej z rzeczywistością?

A. Pomiar objętości mas ziemnych

B. Aktualizację bazy danych obiektów topograficznych i mapy zasadniczej

C. Pomiar kontrolny wychylenia komina

D. Obsługę inwestycji budowlanej

Aktualizacja bazy danych obiektów topograficznych oraz mapy zasadniczej to proces, który zawsze wymaga przeprowadzenia wywiadu terenowego oraz przygotowania mapy porównawczej z terenem. Wywiad terenowy polega na zbieraniu informacji o aktualnym stanie obiektów w terenie oraz ich zmianach, co pozwala na dokładne odzwierciedlenie rzeczywistej sytuacji w systemach informacji geograficznej (GIS). Przykładem zastosowania tej praktyki mogą być projekty związane z urbanizacją, gdzie zmiany w infrastrukturze, takie jak nowe drogi czy budynki, muszą być uwzględnione w aktualizowanych mapach. Standardy, takie jak INSPIRE w Europie, nakładają obowiązek regularnego aktualizowania danych przestrzennych, co podkreśla znaczenie rzetelnego wywiadu terenowego przed przystąpieniem do aktualizacji. Dobre praktyki branżowe wskazują, że dokładne przygotowanie mapy porównawczej z terenem ułatwia identyfikację różnic oraz weryfikację jakości danych, co jest kluczowe dla zapewnienia wiarygodności i użyteczności systemów GIS.

Pytanie 24

Na podstawie przedstawionych w ramce przepisów prawnych określ, ile wynosi minimalna dokładność określenia położenia pojedynczego drzewa względem poziomej osnowy pomiarowej podczas pomiaru sytuacyjnego?

§ 16. Geodezyjny pomiar sytuacyjny

Geodezyjny pomiar sytuacyjny wykonuje się w sposób zapewniający określenie położenia szczegółu terenowego względem punktów poziomej osnowy geodezyjnej lub pomiarowej, z dokładnością nie mniejszą niż:

1) 0,10 m - w przypadku szczegółów terenowych I grupy;

2) 0,30 m - w przypadku szczegółów terenowych II grupy;

3) 0,50 m - w przypadku szczegółów terenowych III grupy;

[...]

§ 20. Geodezyjny pomiar wysokościowy

Geodezyjny pomiar wysokościowy wykonuje się w sposób zapewniający określenie wysokości szczegółu terenowego względem punktów wysokościowej osnowy geodezyjnej lub pomiarowej, z dokładnością nie mniejszą niż:

1) 0,02 m - dla przewodów i urządzeń kanalizacyjnych, o których mowa w § 19 ust. 3 pkt 1 i 2;

2) 0,05 m - dla obiektów budowlanych i urządzeń budowlanych oraz pikiet markowanych w terenie;

3) 0,1 m - dla budowli ziemnych, elastycznych lub mierzonych elektromagnetycznie podziemnych obiektów sieci uzbrojenia terenu oraz pikiet niemarkowanych w terenie.

A. 10 cm

B. 30 cm

C. 5 cm

D. 50 cm

Odpowiedź 30 cm jest prawidłowa, gdyż zgodnie z § 16. Geodezyjny pomiar sytuacyjny, minimalna dokładność określenia położenia szczegółów terenowych II grupy, do których zaliczają się drzewa, wynosi 0,30 m (30 cm). W praktyce oznacza to, że przy pomiarze sytuacyjnym położenie pojedynczego drzewa powinno być określone z dokładnością umożliwiającą jego jednoznaczne zlokalizowanie w terenie. W kontekście geodezyjnym wymagana dokładność jest istotna nie tylko dla celów inwentaryzacyjnych, ale również dla późniejszego zagospodarowania terenu. Na przykład, w przypadku projektów budowlanych, dokładność ta ma kluczowe znaczenie dla planowania układu drogowego czy lokalizacji innych obiektów. Warto również zauważyć, że takie normy wynikały z analizy potrzeb użytkowników danych przestrzennych oraz z praktycznych zastosowań w geodezji i kartografii, co zapewnia nie tylko precyzję, ale także wiarygodność danych.

Pytanie 25

Jaką metodą powinno się wykonać pomiar kątów w celu określenia współrzędnych punktu, który jest niedostępny, stosując metodę wcięcia kątowego w przód?

A. Pojedynczego kąta

B. Wypełnienia horyzontu

C. Sektorową

D. Kierunkową

Metoda pojedynczego kąta jest preferowaną techniką przy wyznaczaniu współrzędnych punktu niedostępnego, szczególnie w kontekście wcięcia kątowego w przód. Głównym atutem tej metody jest jej prostota oraz precyzja, co czyni ją idealnym narzędziem w geodezji i inżynierii lądowej. W praktyce, polega ona na pomiarze jednego kąta między punktami referencyjnymi, co pozwala na dokładne określenie lokalizacji niedostępnego punktu. Dobrą praktyką jest wykonanie pomiarów w różnych warunkach atmosferycznych oraz przy użyciu odpowiednich instrumentów, by zminimalizować błędy pomiarowe. Standardy geodezyjne, takie jak PN-EN ISO 17123, określają wymagania dotyczące precyzji pomiarów kątów, co jest kluczowe dla uzyskania wiarygodnych wyników. Przykładowo, w przypadku pomiaru w terenie górzystym, wykorzystanie metody pojedynczego kąta może znacząco ułatwić zlokalizowanie punktów, które w normalnych warunkach byłyby trudne do zmierzenia.

Pytanie 26

Jakie elementy powinno zawierać sprawozdanie techniczne z przeprowadzonej pracy geodezyjnej?

A. mapę z analizy terenowej

B. rysunek z pomiaru sytuacyjnego

C. spis współrzędnych punktów

D. wykaz zastosowanych metod pomiarowych

Wykaz zastosowanych metod pomiarowych jest kluczowym elementem sprawozdania technicznego z pracy geodezyjnej, ponieważ dostarcza informacji o technikach i narzędziach użytych w trakcie realizacji projektu. Przykładowo, w dokumentacji dotyczącej pomiarów geodezyjnych, takich jak niwelacja, triangulacja czy pomiar GPS, szczegółowe opisanie metod umożliwia innym specjalistom zrozumienie oraz powtórzenie badania, co jest zgodne z zasadami dobrej praktyki w geodezji. Wykaz ten powinien również zawierać informacje o poziomie precyzji pomiarów oraz warunkach, w jakich zostały one przeprowadzone. Standardy geodezyjne oraz normy takie jak ISO 17123 wskazują na konieczność dokumentowania metod, aby zapewnić jednolitość oraz transparentność procesów pomiarowych. W praktyce, dobrze przygotowane sprawozdanie techniczne nie tylko zwiększa wiarygodność wyników, ale również ułatwia przyszłą interpretację oraz porównywanie danych.

Pytanie 27

Na podstawie tabeli określ dopuszczalną długość domiaru prostokątnego do budynku przy pomiarze sytuacyjnym metodą ortogonalną.

Grupa szczegółów terenowych	Dopuszczalna długość rzędnej	Dopuszczalny błąd pomiaru długości rzędnej i odciętej
I	25 m	0,05 m
II	50 m	0,05 m
III	70 m	0,10 m

A. 0,10 m

B. 25 m

C. 0,05 m

D. 50 m

Poprawna odpowiedź to 25 m, ponieważ zgodnie z tabelą dopuszczalnych długości rzędnej dla różnych grup szczegółów terenowych, grupa I posiada maksymalną długość domiaru prostokątnego do budynku wynoszącą 25 m. W kontekście pomiaru sytuacyjnego metodą ortogonalną, długość ta ma kluczowe znaczenie dla precyzyjności oraz dokładności wykonania pomiarów. Ustalanie odpowiednich długości domiaru jest fundamentalnym elementem w pracach geodezyjnych, ponieważ bezpośrednio wpływa na jakość i wiarygodność danych pomiarowych. W praktyce, stosowanie tej długości pozwala na skuteczne odwzorowanie elementów terenowych oraz minimalizuje błędy wynikające z nieprawidłowych odległości. Należy pamiętać, że w geodezji istnieją określone standardy, które regulują wymagania dotyczące pomiarów sytuacyjnych, a ich przestrzeganie ma na celu zapewnienie zgodności z obowiązującymi normami oraz najlepszymi praktykami w branży.

Pytanie 28

Zadania związane z analizą wyników pomiarów nie obejmują sporządzania

A. obliczeń

B. szkiców polowych

C. wywiadów terenowych

D. sprawozdań technicznych

Obliczenia, szkice polowe i sprawozdania techniczne są integralnymi elementami procesu przetwarzania wyników pomiarów i każda z tych czynności ma swoje specyficzne zastosowanie w kontekście analizy danych. Obliczenia są kluczowe, ponieważ pozwalają na przetworzenie surowych danych w użyteczne informacje, które mogą być interpretowane w kontekście badanego zjawiska. Na przykład, w badaniach hydrologicznych obliczenia mogą obejmować analizy przepływu wód gruntowych, co jest niezbędne do oceny dostępności wody i zarządzania zasobami wodnymi. Szkice polowe służą zaś do wizualizacji terenu oraz lokalizacji punktów pomiarowych, co jest istotne w kontekście dokładności i powtarzalności wyników. Sprawozdania techniczne natomiast stanowią formalne podsumowanie prac badawczych, prezentując wyniki oraz wnioski w sposób zrozumiały dla szerszego grona odbiorców. Często zapomina się, że te elementy są ze sobą ściśle powiązane, a ich prawidłowe wykonanie jest kluczowe dla uzyskania i interpretacji rzetelnych wyników. Właściwe zrozumienie różnicy między zbieraniem danych a ich przetwarzaniem jest istotne, aby uniknąć pomyłek w metodologii badań, co może prowadzić do błędnych wniosków i nieprawidłowego zarządzania danymi.

Pytanie 29

Odczyt wartości podziału łaty niwelacyjnej kreską środkową niwelatora wynosi

A. 0808

B. 0812

C. 0888

D. 0892

Odpowiedź 0812 jest na pewno trafna, bo odczyt z łaty niwelacyjnej na wysokości kreski środkowej niwelatora wskazuje dokładnie to, co trzeba. Tak naprawdę, umiejętność odczytywania wartości z łaty jest mega istotna w geodezji, bo pozwala precyzyjnie ustalić różnice wysokości. W budownictwie to w ogóle kluczowa sprawa, bo dokładność odczytu może wpływać na to, czy fundamenty, krawężniki czy inne elementy będą ustawione tak, jak powinny. Swoją drogą, każdy odczyt warto potwierdzić kilkoma pomiarami, no i zawsze dobrze pamiętać o ewentualnych błędach z instrumentu. Dokumentacja pomiarowa to konieczność, bo przyda się przy przyszłych kontrolach. W miejscach, gdzie precyzja to podstawa, jak w dużych budowach, dobrze jest postawić na niwelację precyzyjną.

Pytanie 30

Jakie wartości przyjmują kąty zenitalne (z)?

A. 0° – 400°

B. 0° – 100°

C. 0° – 300°

D. 0° – 200°

Kąty zenitalne, oznaczane jako 'z', to miary kątów, które wskazują położenie obiektów w przestrzeni w stosunku do zenitu, czyli punktu na niebie znajdującego się bezpośrednio nad obserwatorem. Kąty te przyjmują wartości od 0° do 200°. Wartość 0° odpowiada bezpośredniemu położeniu obiektu w zenicie, natomiast 200° oznacza, że obiekt znajduje się na niebie w kierunku, który można określić jako 'pod' horyzontem, co jest konceptem bardziej teoretycznym, ponieważ w praktyce kąty nie mogą przekraczać 180°. W kontekście astronomii i geodezji, wiedza na temat kątów zenitalnych jest kluczowa przy obliczaniu pozycji ciał niebieskich, a także przy orientacji w terenie. Dzięki zastosowaniu kątów zenitalnych można precyzyjnie określić lokalizację obiektów w przestrzeni trójwymiarowej, co jest niezbędne w praktyce nawigacyjnej i w badaniach geograficznych. Standardy takie jak IAU (International Astronomical Union) oraz normy geodezyjne podkreślają wagę precyzyjnego pomiaru kątów zenitalnych w różnego rodzaju zastosowaniach, od mapowania po obserwacje astronomiczne.

Pytanie 31

Zgodnie z ustawodawstwem geodezyjnym oraz kartograficznym mapy zasadnicze powinny być sporządzane w następujących skalach:

A. 1:1000, 1:2000, 1:5000, 1:10 000

B. 1:25 000, 1:50 000, 1:100 000

C. 1:10 000, 1:25 000, 1:50 000

D. 1:500, 1:1000, 1:2000, 1:5000

Mapa zasadnicza to kluczowy dokument w geodezji, który odzwierciedla rzeczywiste warunki na terenie, w tym granice działek, infrastrukturę oraz inne istotne elementy. Zgodnie z prawem geodezyjnym i kartograficznym, mapy zasadnicze powinny być wykonywane w skalach 1:500, 1:1000, 1:2000 oraz 1:5000, co pozwala na dokładne odwzorowanie szczegółów terenu. Te skale są stosowane w praktyce do planowania przestrzennego, budowy oraz zarządzania nieruchomościami. Na przykład, skala 1:500 jest często wykorzystywana w projektach budowlanych, gdzie precyzyjne odwzorowanie terenu jest kluczowe dla projektantów i architektów. W przypadku dużych obszarów, takich jak planowanie strategiczne czy zagospodarowanie przestrzenne, skala 1:5000 może być bardziej odpowiednia, ponieważ daje szerszy kontekst geograficzny. Wybór odpowiedniej skali jest więc istotny dla zapewnienia dokładności i użyteczności map, co jest zgodne z najlepszymi praktykami w branży geodezyjnej.

Pytanie 32

Geodeta powinien wyznaczyć położenie punktów określających osie konstrukcyjne budynku jednorodzinnego na ławach ciesielskich z dokładnością do

A. 0,1 m

B. 0,001 m

C. 0,01 m

D. 1 m

Odpowiedź 0,001 m jest prawidłowa, ponieważ dokładność wyznaczania osi konstrukcyjnych budynku jednorodzinnego wymaga precyzyjnych pomiarów, które są kluczowe dla zapewnienia właściwej geometria obiektu. Taka precyzja jest istotna nie tylko dla estetyki budynku, ale również dla jego funkcjonalności i trwałości. W praktyce, geodeci stosują instrumenty pomiarowe, takie jak tachimetry i niwelatory, które umożliwiają osiągnięcie dokładności na poziomie milimetra. Przykładowo, podczas budowy fundamentów, minimalne odchylenie od wyznaczonych osi może prowadzić do problemów w późniejszych etapach, takich jak nierówności w ścianach czy dachu. Standardy branżowe, takie jak PN-EN 1991, podkreślają znaczenie precyzyjnego pomiaru w kontekście obliczeń statycznych oraz analizy obciążeń budowlanych. Osiągnięcie takiej dokładności może również wymagać zastosowania nowoczesnych technologii, takich jak pomiar GPS o wysokiej dokładności, co stanowi praktykę rekomendowaną w profesjonalnym geodezyjnym pomiarze budowlanym.

Pytanie 33

Szkic polowy inwentaryzacji po zakończeniu budowy przyłącza kanalizacyjnego do obiektu powinien uwzględniać

A. średnicę przewodu.

B. kąt nachylenia przewodu.

C. materiał, z którego wykonano przewód.

D. rysunek instalacji wewnętrznej w budynku.

Szkic polowy inwentaryzacji powykonawczej przyłącza kanalizacyjnego powinien zawierać kilka istotnych informacji, które są kluczowe dla sprawnego działania całego systemu. Średnica przewodu to jedna z tych najważniejszych rzeczy, bo to ona decyduje o tym, ile ścieków może przejść przez instalację. Według norm, średnica rury musi być dobrana do tego, ile ścieków będzie odprowadzane oraz do specyfiki budynku. Na przykład, w domach mieszkalnych zazwyczaj używa się rur o średnicy 100 mm, co powinno wystarczyć dla typowego gospodarstwa domowego. Warto to rozumieć, szczególnie przy planowaniu przyszłych prac budowlanych czy modernizacji, bo źle dobrana średnica może spowodować zatory i inne problemy w systemie. A znajomość średnicy pomoże też w odpowiednim doborze materiałów i nasadek do przewodów – to ważne, żeby wszystko było zgodne ze standardami jakości. Z moich doświadczeń wynika, że błędne określenie średnicy może prowadzić do poważnych awarii, co z kolei zwiększa koszty późniejszych napraw.

Pytanie 34

Wyniki pomiarów należy skorygować przed ich użyciem w obliczeniach, uwzględniając poprawki związane z błędami

A. pozorne.

B. średnie.

C. systematyczne.

D. grube.

Odpowiedź "systematyczne" jest prawidłowa, ponieważ odnosi się do błędów systematycznych, które są stałymi odchyleniami wyników pomiarów spowodowanymi przez określone czynniki, takie jak nieprawidłowości w użytym sprzęcie, błędy w metodzie pomiarowej czy wpływ otoczenia. Korygowanie wyników pomiarów w celu eliminacji tych błędów jest kluczowe dla uzyskania dokładnych i wiarygodnych danych. Przykładem może być pomiar temperatury, gdzie błędy systematyczne mogą wynikać z nieprawidłowo skalibrowanego termometru. Poprawki wprowadzane na etapie analizy danych, takie jak kalibracja sprzętu przed pomiarem lub stosowanie kompensacji wpływu temperatury otoczenia, są zgodne z najlepszymi praktykami w naukach przyrodniczych i inżynieryjnych. Eliminowanie błędów systematycznych jest również zgodne z normami ISO, które podkreślają znaczenie dokładności i precyzji w procesach pomiarowych, co jest kluczowe dla zapewnienia wysokiej jakości wyników badań oraz ich rzetelności.

Pytanie 35

Jakiej z poniższych czynności nie przeprowadza się podczas wywiadu terenowego?

A. Rozpoznania w terenie punktów osnowy geodezyjnej

B. Zestawienia treści materiałów PZG i K ze stanem rzeczywistym

C. Stabilizacji znaków punktów osnowy geodezyjnej

D. Uzyskania informacji o terenie, który ma być poddany pomiarom

Odpowiedź 'Stabilizacji znaków punktów osnowy geodezyjnej' jest prawidłowa, ponieważ stabilizacja znaków odbywa się w ramach prac geodezyjnych, które są realizowane po przeprowadzeniu wywiadu terenowego. Wywiad terenowy ma na celu zebranie niezbędnych informacji o terenie, a nie bezpośrednią stabilizację punktów. Stabilizacja znaków polega na ich odpowiednim umiejscowieniu oraz zapewnieniu długotrwałej, niezmiennej lokalizacji, co jest kluczowe dla późniejszych pomiarów i obliczeń. Przykładem zastosowania tej wiedzy jest sytuacja, gdy na obszarze planowanej budowy konieczne jest ustalenie punktów osnowy geodezyjnej, aby zapewnić dokładne pomiary i dokumentację geodezyjną. Takie działania są zgodne z normami i standardami, które określają procedury związane z geodezyjnym pozyskiwaniem danych i ich weryfikacją w terenie. W praktyce, po przeprowadzeniu wywiadu, geodeci mogą planować stabilizację punktów, co pozwala na długoterminowe i precyzyjne monitorowanie zmian w terenie.

Pytanie 36

Ile wynosi wartość azymutu A_2-3 obliczona na podstawie danych zawartych na szkicu?

A. A2-3 = 350,6250g

B. A2-3 = 49,3750g

C. A2-3 = 11,1330g

D. A2-3 = 150,6250g

Azymut A2-3 wynosi 150,6250g, co zostało uzyskane poprzez precyzyjne obliczenia zgodne z normami geodezyjnymi. Aby obliczyć azymut, najpierw dodano azymut A1-2 do kąta 2-1-3. Kluczowym krokiem jest uwzględnienie zmian kierunków, co wymaga zarówno dodawania, jak i odejmowania odpowiednich wartości. W tym przypadku, od sumy azymutów odjęto 200g i dodano 140g. Takie podejście jest standardową procedurą w geodezji, zapewniającą dokładność pomiarów. Użycie precyzyjnych jednostek oraz staranne zaokrąglanie wyniku do czterech miejsc po przecinku jest niezbędne dla zachowania dokładności, co jest zgodne z wymaganiami branżowymi. Tego rodzaju obliczenia są istotne przy projektowaniu, wykonywaniu pomiarów terenowych oraz w geodetyce inżynieryjnej. Wiedza na temat azymutów jest fundamentalna, gdyż stanowi podstawę do dalszych obliczeń na przykład przy wyznaczaniu punktów na mapie czy w systemach GPS.

Pytanie 37

Jakie jest pole powierzchni działki o wymiarach 20,00 m x 40,00 m na mapie zasadniczej wykonanej w skali 1:500?

A. 32,00 cm2

B. 3,20 cm2

C. 320,00 cm2

D. 0,32 cm2

Pole powierzchni działki oblicza się, mnożąc długość przez szerokość. W tym przypadku, działka ma wymiary 20,00 m długości i 40,00 m szerokości, co daje pole 20,00 m x 40,00 m = 800,00 m². Jednakże w skali 1:500, musimy przeliczyć te wymiary na jednostki mapy. W tej skali 1 cm na mapie odpowiada 500 cm w rzeczywistości. Zatem długość 20,00 m to 20,00 m / 500 = 0,04 m (4,00 cm), a szerokość 40,00 m to 40,00 m / 500 = 0,08 m (8,00 cm). Obliczając pole na mapie, mamy 4,00 cm x 8,00 cm = 32,00 cm². Takie przeliczenia są standardową praktyką w geodezji i kartografii, ułatwiając przedstawienie rzeczywistych wymiarów na płaszczyźnie w wygodnej formie. Ważne jest, aby zawsze pamiętać o przeliczeniach przy pracy z mapami, co jest kluczowe dla precyzyjnego planowania przestrzennego oraz w pracach budowlanych, gdzie dokładność pomiarów ma kluczowe znaczenie.

Pytanie 38

Jakie jest wartość azymutu odcinka AB, jeśli współrzędne punktów A i B to: Y_A = 100,00; X_A = 100,00; Y_B = 150,00; X_B = 50,00?

A. 135°

B. 45°

C. 315°

D. 225°

Azymut to kąt między kierunkiem północnym a linią łączącą dwa punkty, mierzony w stopniach w kierunku zgodnym z ruchem wskazówek zegara. Aby obliczyć azymut prostej AB, wykorzystujemy wzór na azymut: Az = arctan((Y_B - Y_A) / (X_B - X_A)). W przypadku podanych współrzędnych A(100, 100) i B(50, 150) obliczamy różnice: Y_B - Y_A = 150 - 100 = 50 oraz X_B - X_A = 50 - 100 = -50. Wstawiając wartości do wzoru, otrzymujemy: Az = arctan(50 / -50). Obliczenie daje nam wartość -45°, co po dodaniu 360° daje nam 315°. Jednak, aby uzyskać azymut w kontekście kierunku z A do B, musimy skorygować nasz wynik. Kierunek z A do B wskazuje, że poruszamy się w dół i w lewo, co implikuje, że azymut wynosi 135°. Dodatkowo w praktyce geodezyjnej azymut jest niezwykle istotny dla orientacji w terenie, planowania tras oraz w inżynierii, gdzie precyzyjne określenie kierunków jest kluczowe dla prawidłowego wykonania projektów.

Pytanie 39

Na podstawie wzoru przedstawionego w ramce oblicz błąd centrowania podczas tyczenia punktu metodą biegunową, jeżeli długość domiaru wynosi 100 m, a długość celowej odniesienia 400 m.

Błąd centrowania instrumentu:
$$0,7 \times \frac{L}{c} \times m_e$$
gdzie:
$ L $ - długość domiaru
$ c $ - długość celowej odniesienia
$ m_e $ - mianownik skali mapy = 2 mm

A. 3,50 mm

B. 0,40 mm

C. 0,35 mm

D. 4,00 mm

Odpowiedź 0,35 mm jest prawidłowa, ponieważ obliczenia bazują na wzorze na błąd centrowania podczas tyczenia punktu metodą biegunową, który można zapisać jako 0,7 * (L / c) * me. W tym przypadku L, czyli długość domiaru, wynosi 100 m, c to długość celowej odniesienia wynosząca 400 m, a mimośród stanowiska (me) wynosi 2 mm. Po podstawieniu tych wartości do wzoru, otrzymujemy: 0,7 * (100 / 400) * 2 = 0,35 mm. Taki wynik jest zgodny z najlepszymi praktykami w geodezji, gdzie precyzyjne obliczenia są kluczowe dla sukcesu pomiarów terenowych. Błąd centrowania ma istotne znaczenie w kontekście ogólnej dokładności pomiarów, ponieważ nawet drobne błędy mogą prowadzić do znacznych różnic w wynikach końcowych. Dlatego znajomość tego wzoru oraz umiejętność jego zastosowania jest niezbędna w codziennej pracy geodety oraz w kontekście różnorodnych zastosowań inżynieryjnych.

Pytanie 40

Jaki rodzaj mapy stosuje się do przedstawienia ukształtowania terenu miasta?

A. Mapa topograficzna

B. Mapa katastralna

C. Mapa hydrogeologiczna

D. Mapa klimatyczna

Mapa topograficzna jest nieocenionym narzędziem w geodezji i urbanistyce, ponieważ szczegółowo przedstawia ukształtowanie terenu. Dzięki niej można zobaczyć, jak kształtują się różnice wysokości w terenie, co jest kluczowe przy planowaniu infrastruktury miejskiej, budowy dróg czy projektowaniu nowych osiedli. Takie mapy wykorzystują poziomice do pokazania wysokości nad poziomem morza, co pozwala na wizualne zrozumienie krajobrazu. Poziomice są izoliniami, które łączą punkty o tej samej wysokości, co pozwala na łatwe zinterpretowanie nachyleń i różnic wysokości. W praktyce, podczas projektowania systemów odwadniających czy planowania zieleni miejskiej, zrozumienie topografii terenu jest kluczowe. Mapa topograficzna dostarcza także informacji o naturalnych i sztucznych obiektach, co jest nieocenione podczas planowania przestrzennego. Z mojego doświadczenia, korzystanie z map topograficznych pozwala uniknąć wielu problemów, które mogą pojawić się w trakcie realizacji projektów budowlanych.

Rozpocznij nowy egzamin

Powrót do strony głównej