Wyniki egzaminu

Nowy egzamin

Informacje o egzaminie:

Zawód: Technik fotografii i multimediów
Kwalifikacja: AUD.02 - Rejestracja, obróbka i publikacja obrazu
Data rozpoczęcia: 28 stycznia 2026 14:41
Data zakończenia: 28 stycznia 2026 15:19

Egzamin niezdany

Wynik: 18/40 punktów (45,0%)

Wymagane minimum: 20 punktów (50%)

Udostępnij swój wynik

Facebook

X.com

Szczegółowe wyniki:

Pytanie 1

Jaki symbol wskazuje na proces przetwarzania pozytywu kolorowego?

A. E 6

B. C 41

C. RA 4

D. EP 2

Inne odpowiedzi, takie jak EP 2, C 41 czy E 6, są związane z różnymi procesami, które dotyczą innych technik fotograficznych. EP 2 to symbol związany z czarno-białą obróbką i nie ma nic wspólnego z kolorowymi pozytywami. Często ludzie mylą to z wywoływaniem kolorów, co prowadzi do pomyłek. C 41 to standard, który dotyczy negatywów, co już diametralnie różni się od pozytywów. Trzeba pamiętać, że C 41 generuje negatywy, a nie pozytywy, dlatego ta odpowiedź jest nietrafiona. E 6 z kolei to proces do wywoływania diapozytywów, co także wskazuje na inny typ obróbki. Ważne, żeby rozumieć różnice między tymi procesami, bo każdy z nich wymaga innych chemikaliów i sprzętu. Z własnego doświadczenia wiem, że takie pomyłki wynikają głównie z braku znajomości podstaw fotograficznych.

Pytanie 2

Podczas wykonywania zdjęcia w plenerze ustalono parametry ekspozycji: – czas naświetlania 1/125 s, – przysłona f/5,6. Aby zwiększyć głębię ostrości, zachowując taką samą ilość światła padającego na matrycę, należy ustawić parametry:

A. 1/60 s, f/32

B. 1/30 s, f/8

C. 1/30 s, f/11

D. 1/60 s, f/22

Wielu początkujących fotografów wpada w pułapkę myślenia, że wystarczy po prostu zmniejszyć przysłonę, żeby zwiększyć głębię ostrości, nie zwracając uwagi na ekspozycję. Jednak jeśli tego nie skompensujemy odpowiednim czasem naświetlania, zdjęcie wyjdzie niedoświetlone. Gdy przestawimy przysłonę z f/5,6 na f/8 lub f/11, to ilość światła docierająca do matrycy zmniejsza się odpowiednio dwukrotnie lub czterokrotnie. Odpowiedzi zakładające ustawienie f/8 przy czasie 1/30 s czy f/11 przy tym samym czasie, nie zawsze uwzględniają właściwą kompensację – ale co ważniejsze, tylko przejście na f/11 i wydłużenie czasu z 1/125 s na 1/30 s daje prawidłową ekspozycję równoważącą oba czynniki. Z kolei ustawienia typu f/22 przy 1/60 s albo f/32 przy tym samym czasie, choć teoretycznie zwiększają głębię ostrości bardziej, w praktyce prowadzą do mocnego niedoświetlenia – zbyt mało światła trafia na matrycę i zdjęcie wychodzi za ciemne. Częstym błędem jest niedoszacowanie wpływu każdego „stopnia” przysłony na ilość światła oraz zakładanie, że wystarczy jeden parametr zmienić, a reszta nie ma znaczenia. Standardem w fotografii jest stosowanie reguły równoważności ekspozycji: każda zmiana o jeden „stopień” (czy to przysłony, czasu, czy ISO) musi być zrównoważona przeciwną zmianą w innym parametrze, żeby ekspozycja się zgadzała. Moim zdaniem, najczęściej popełniany błąd to ignorowanie tych proporcji, co potem skutkuje zdjęciami do poprawki lub stratą czasu na obróbkę. Dlatego tak ważne jest, by każda próba zwiększenia głębi ostrości była poparta odpowiednią korektą czasu – i najlepiej to wchodzi w nawyk właśnie przez takie ćwiczenia.

Pytanie 3

Jaką perspektywę zastosowano na zdjęciu?

A. Czołową.

B. Z lotu ptaka.

C. Centralną.

D. Żabią.

Perspektywa żabia to technika, która polega na fotografowaniu obiektu z dolnej pozycji, co sprawia, że obiekt wydaje się większy i bardziej dominujący w kadrze. W przypadku zdjęcia przedstawiającego budynek, zastosowanie tej perspektywy nadaje mu majestatyczny wygląd oraz podkreśla jego szczegóły architektoniczne, które mogą być mniej wyraźne przy innych ujęciach. W fotografii architektury perspektywa żabia jest często wykorzystywana, aby wzbudzić wrażenie monumentalności obiektów, a także przyciągnąć uwagę widza do ich unikalnych cech. W praktyce, aby uzyskać efekt żabiej perspektywy, należy obniżyć aparat do poziomu ziemi, co wymaga pewnej wprawy i umiejętności, a także dobrego zrozumienia kompozycji. Warto zwrócić uwagę na to, że żabia perspektywa jest również popularna w filmach, gdzie stosuje się ją, aby pokazać potęgę postaci lub obiektów. Zrozumienie tej techniki może pomóc w tworzeniu bardziej dramatycznych i angażujących ujęć.

Pytanie 4

Zakreślone czerwonymi elipsami oznaczenia na ilustracji wskazują, że cechą obiektywu jest

A. możliwość zmiany ogniskowej.

B. możliwość wykonania przesunięć tilt – shift.

C. ręczne nastawianie ostrości.

D. wąski kąt widzenia.

Zaznaczone na ilustracji elementy to mechanizmy przesuwu (shift – oznaczone literą „S”) oraz pochylenia (tilt – oznaczone literą „T”), typowe dla obiektywów typu tilt–shift, w Canonie oznaczanych jako TS‑E. Te pokrętła i skale kątowe/suwakowe nie służą ani do ustawiania ostrości, ani do zmiany ogniskowej, tylko właśnie do fizycznego odchylania i przesuwania całego bloku optycznego względem matrycy aparatu. Dzięki temu możesz korygować zbieżność perspektywy (np. prostować linie budynków w fotografii architektury) oraz świadomie zmieniać położenie płaszczyzny ostrości zgodnie z zasadą Scheimpfluga. W praktyce używa się tego np. przy fotografii produktowej, kiedy chcesz mieć ostry cały długi przedmiot leżący pod kątem do aparatu bez konieczności przymykania przysłony do ekstremalnych wartości. W branżowych standardach takie obiektywy uważa się za narzędzie specjalistyczne, wykorzystywane głównie przez fotografów architektury, wnętrz, krajobrazu czy zaawansowanej fotografii reklamowej. Co istotne, większość obiektywów tilt–shift ma stałą ogniskową i ręczne ustawianie ostrości, ale to są tylko cechy towarzyszące – ich kluczową funkcją i tym, co widzisz na zdjęciu, jest możliwość wykonania kontrolowanych przesunięć tilt i shift względem osi optycznej aparatu.

Pytanie 5

W trakcie kopiowania metodą subtraktywną barwnego negatywu na wzornik barwnego pozytywu uzyskano dominację purpurową. Aby zlikwidować tę dominację, konieczne jest użycie filtru

A. purpurowego o wyższej gęstości optycznej

B. purpurowego o niższej gęstości optycznej

C. niebiesko-zielonego o wyższej gęstości optycznej

D. żółtego o niższej gęstości optycznej

Wybór filtra purpurowego o mniejszej gęstości optycznej nie przyniesie oczekiwanych rezultatów, ponieważ jego zdolność do absorpcji światła będzie niewystarczająca. Filtry o niższej gęstości optycznej, choć mogą wprowadzać pewne zmiany w barwie, nie będą w stanie skutecznie zredukować intensywności dominującej purpury. W efekcie, barwa ta może pozostać nasycona lub nawet się nasilić, co jest sprzeczne z zamierzonym efektem. Zastosowanie filtra żółtego o mniejszej gęstości optycznej również nie jest odpowiednie, ponieważ mimo że żółty jest kolorem komplementarnym do purpury, jego niewystarczająca absorpcja nie zrównoważy dominacji purpurowej. Z kolei filtr purpurowy o większej gęstości optycznej, jako jedyny, jest w stanie skutecznie wchłonąć nadmiar purpury, co jest zgodne z zasadami modelu subtraktywnego, w którym kolory mieszają się poprzez absorpcję. Wreszcie, stosowanie niebiesko-zielonego filtra o większej gęstości optycznej w tym kontekście jest mylnym podejściem, ponieważ nie neutralizuje purpury efektywnie. Niebiesko-zielony nie jest kolorem komplementarnym do purpury, a jego użycie prowadzi do wprowadzenia dodatkowych zniekształceń kolorystycznych, co jest częstym błędem w praktyce fotograficznej i graficznej.

Pytanie 6

Jakie polecenie w programie Adobe Photoshop pozwala na uzyskanie koloru w obszarach zdjęć o niższym nasyceniu?

A. Ekspozycja

B. Przejrzystość

C. Odwróć

D. Jaskrawość

Jaskrawość w Photoshopie to super funkcja, która pozwala nam bawić się intensywnością kolorów w zdjęciach. Głównie działa w miejscach, gdzie kolory są takie trochę przygaszone. Jak zwiększymy jaskrawość, to kolory naprawdę stają się bardziej żywe, a szczegóły lepiej widać. To przydaje się, zwłaszcza gdy mamy do czynienia z zdjęciami, które wyglądają na zbyt stonowane. Na przykład, w krajobrazach, gdy niebo jest takie szare i nudne, użycie jaskrawości może na prawdę podnieść zdjęcie, pokazując piękne odcienie, które wcześniej były niewidoczne. Ale moim zdaniem, trzeba uważać, żeby nie przesadzić, bo wtedy kolory mogą wyglądać sztucznie. Fajnie jest też spojrzeć na histogram, bo to pomaga lepiej zrozumieć, jak są rozmieszczone tonacje w obrazie. A jeśli chcemy poprawić jaskrawość tylko w niektórych miejscach, to maskowanie warstw to świetna opcja, bo daje dużą kontrolę nad tym, co robią zmiany.

Pytanie 7

Stała ogniskowa obiektywu standardowego dla aparatu pełnoklatkowego wynosi

A. 80 mm

B. 50 mm

C. 35 mm

D. 24 mm

Wybór ogniskowej w fotografii ma ogromne znaczenie dla efektu wizualnego i jakości zdjęć. W przypadku długości ogniskowej 35 mm, często uważa się go za szerokokątny obiektyw. Jest on stosowany do fotografii krajobrazowej czy architektonicznej, jednak nie oddaje perspektywy podobnej do ludzkiego oka tak jak 50 mm. Przy takim obiektywie widoczna jest tendencja do zniekształcania proporcji obiektów, zwłaszcza w krawędziach kadru, co może być problematyczne w portretach. Z kolei długość ogniskowa 80 mm często używana jest w fotografii portretowej, lecz również nie jest standardem dla pełnoklatkowych aparatów, gdyż w efekcie daje bardziej ciasną kompozycję, odbiegającą od naturalnego widzenia. Ogniskowa 24 mm to z kolei bardzo szeroki kąt, co sprawia, że obraz obejmuje znacznie szerszy widok, ale może generować zniekształcenia w obrębie krawędzi kadru. Typowe błędy myślowe, które mogą prowadzić do wyboru tych nieodpowiednich ogniskowych, obejmują niepełne zrozumienie wpływu długości ogniskowej na perspektywę oraz głębię ostrości, co jest kluczowe w tworzeniu estetycznych kompozycji. Wybierając ogniskową, zawsze warto kierować się nie tylko jej długością, ale także zamierzonymi efektami i stylem fotografii, co w przypadku obiektywu 50 mm w pełnoklatkowym aparacie daje najbardziej uniwersalne rezultaty.

Pytanie 8

Podczas retuszu portretu w programie graficznym, które z wymienionych narzędzi najlepiej nadaje się do wygładzania skóry?

A. Klonowanie

B. Różdżka magiczna

C. Rozmycie Gaussa

D. Smudge

Używanie klonowania do wygładzania skóry nie jest najlepszym wyborem, ponieważ to narzędzie służy głównie do usuwania lub zastępowania niechcianych elementów na zdjęciu przez kopiowanie pikseli z jednego miejsca w inne. Choć może pomóc w usunięciu pojedynczych niedoskonałości takich jak pryszcze, nie jest skuteczne w wygładzaniu dużych powierzchni skóry. Narzędzie Smudge, które rozmazuje piksele, może być użyteczne w niektórych sytuacjach, ale często prowadzi do nienaturalnie wyglądających wyników, zwłaszcza jeśli jest stosowane na dużą skalę. Jest trudne do kontrolowania i wymaga dużo wprawy, aby uzyskać zadowalające efekty. Różdżka magiczna, z kolei, służy do zaznaczania obszarów o podobnych kolorach i nie ma żadnej funkcji wygładzania skóry. Jest przydatna w selekcji, ale nie w retuszu i wygładzaniu. W rezultacie, wybór tych narzędzi do wygładzania skóry może prowadzić do frustracji i niezadowalających efektów, dlatego też należy korzystać z metod dedykowanych do tego celu, takich jak Rozmycie Gaussa, które są bardziej odpowiednie i efektywne.

Pytanie 9

Współczynnik jasności obiektywu oznaczany jako T-stop (w przeciwieństwie do F-stop)

A. uwzględnia rzeczywistą transmisję światła przez obiektyw, a nie tylko wartość teoretyczną

B. wskazuje minimalny czas naświetlania umożliwiający fotografowanie z ręki

C. oznacza temperaturową stabilność przysłony obiektywu przy zmianach otoczenia

D. określa stopień przepuszczalności filtra polaryzacyjnego zamontowanego na obiektywie

Odpowiedź, że współczynnik jasności obiektywu oznaczany jako T-stop uwzględnia rzeczywistą transmisję światła przez obiektyw, a nie tylko wartość teoretyczną, jest w pełni poprawna. W przeciwieństwie do F-stop, który bazuje na otworze przysłony i teoretycznej maksymalnej ilości światła, T-stop mierzy efektywną ilość światła, która dociera do matrycy aparatu. To podejście jest szczególnie istotne w produkcji filmowej i wysokiej jakości fotografii, gdzie precyzyjna kontrola nad ekspozycją jest kluczowa. Na przykład, w sytuacjach ze zmiennym oświetleniem, takimi jak kręcenie filmu w plenerze, użycie T-stop pozwala na uzyskanie spójnych efektów wizualnych, co jest niezwykle ważne dla zachowania ciągłości między ujęciami. Umożliwia to także lepsze dopasowanie obiektywów w przypadku korzystania z różnych szkieł w tym samym projekcie, co w praktyce zwiększa efektywność pracy oraz jakość końcowego materiału. Warto również dodać, że oznaczenie T-stop jest jednym z wyznaczników profesjonalnych obiektywów, co czyni je bardziej pożądanymi w branży filmowej i fotograficznej.

Pytanie 10

Najnowsza technologia druku zdjęć digigraphy to

A. metoda tworzenia wydruków holograficznych na papierze fotograficznym

B. proces druku pigmentowego certyfikowany pod względem trwałości i wierności kolorów

C. technika bezpośredniego druku na materiałach metalicznych

D. cyfrowa imitacja procesu dageotypii z użyciem nowoczesnych materiałów

Wybór nieprawidłowej odpowiedzi może wynikać z nieporozumienia dotyczącego technologii druku i jej zastosowań. Na przykład, cyfrowa imitacja procesu dageotypii z użyciem nowoczesnych materiałów nie odzwierciedla istoty digigraphy. Dageotypia to jedna z najstarszych technik fotograficznych, która opiera się na chemicznym procesie wytwarzania obrazu, a nie na druku pigmentowym. Próba porównania tych dwóch metod przynosi mylne wnioski, ponieważ każda z nich ma swoje unikalne właściwości i zastosowania. Kolejna odpowiedź dotycząca tworzenia wydruków holograficznych na papierze fotograficznym również jest nieadekwatna, gdyż holografia jest zupełnie inną dziedziną, koncentrującą się na trójwymiarowym obrazie. Technika ta wymaga specjalistycznych narzędzi i nie odnosi się do standardów trwania i wierności kolorów, jak w przypadku digigraphy. Z kolei bezpośredni druk na materiałach metalicznych jest technologią, która może być używana w różnych branżach, ale nie ma związku z certyfikowanym procesem druku pigmentowego, który jest kluczowy dla digigraphy. Rozumienie tych różnic jest kluczowe, aby unikać błędnych interpretacji technologii druku oraz ich właściwości. Warto także podkreślić, że zrozumienie i zastosowanie odpowiednich standardów w druku jest niezbędne dla zapewnienia jakości oraz długowieczności wydruków, co jest priorytetem w branży fotograficznej i artystycznej.

Pytanie 11

Czujnik typu stacked CMOS w aparatach cyfrowych charakteryzuje się

A. warstwową budową z wbudowaną pamięcią i przetwornikiem A/C

B. zwiększoną czułością na promieniowanie podczerwone

C. zmniejszonym zużyciem energii przy tych samych parametrach

D. zwiększoną odpornością na uszkodzenia mechaniczne

Choć zwiększona czułość na promieniowanie podczerwone może być właściwością niektórych czujników, nie jest charakterystyczna dla stacked CMOS. Ten typ czujnika przede wszystkim skupia się na architekturze warstwowej, a nie na specyficznych właściwościach związanych z czułością na różne zakresy promieniowania. Niekiedy można mylić czułość czujników CMOS z ich zdolnością do rejestrowania obrazów w różnych warunkach oświetleniowych, co może prowadzić do nieporozumień. Zmniejszone zużycie energii przy tych samych parametrach to również nie jest kluczowa cecha stacked CMOS. Choć nowoczesne technologie dążą do optymalizacji zużycia energii, sama konstrukcja stacked CMOS nie gwarantuje tego bezpośrednio. Z kolei zwiększona odporność na uszkodzenia mechaniczne nie jest typowa dla tego typu czujników. Przykłady zastosowań czujników CMOS pokazują, że ich trwałość w dużej mierze zależy od zastosowanych materiałów i konstrukcji w danym urządzeniu, a nie tylko od samego typu czujnika. Warto zwrócić uwagę, że błędne przekonania mogą wynikać z ogólnego postrzegania technologii CMOS jako nowoczesnych i efektywnych, co nie zawsze przekłada się na konkretne właściwości poszczególnych modeli.

Pytanie 12

W celu uzyskania prawidłowego obrazu techniką HDR należy wykonać od 2 do 10 zdjęć w formacie

A. RAW z zastosowaniem bracketingu ekspozycji.

B. RAW z zastosowaniem bracketingu ostrości.

C. JPEG z zastosowaniem bracketingu ostrości.

D. JPEG z zastosowaniem bracketingu ekspozycji.

W przypadku tworzenia obrazów HDR (High Dynamic Range) najważniejsze jest uchwycenie szerokiego zakresu jasności sceny – od najciemniejszych do najjaśniejszych fragmentów. Żeby to osiągnąć, wykonuje się kilka zdjęć tej samej sceny przy różnych ustawieniach ekspozycji, czyli tzw. bracketing ekspozycji. Pliki powinny być zapisane w formacie RAW, bo wtedy aparat zapisuje surowe dane z matrycy, bez kompresji i bez utraty detali, szczególnie w światłach i cieniach. To dosłownie podstawa, jeśli chce się uzyskać najlepszą jakość w postprodukcji i mieć naprawdę swobodę w dalszej obróbce. JPEG niestety mocno ogranicza – kompresja i przetwarzanie w aparacie kastruje informacje, które są niezbędne przy scalaniu ekspozycji w HDR. Osobiście uważam, że RAW to jedyny rozsądny wybór, bo przy łączeniu klatek w programach takich jak Lightroom czy Photoshop można wtedy ratować szczegóły, które już w JPEG byłyby nie do odzyskania. Bracketing ekspozycji polega na tym, że fotografujesz tę samą scenę, zmieniając czas naświetlania lub przysłonę, żeby uchwycić i bardzo jasne, i bardzo ciemne partie. To się świetnie sprawdza np. w fotografii wnętrz, architektury czy krajobrazu, gdzie normalne pojedyncze zdjęcie gubi albo niebo, albo cienie. Tak swoją drogą, w branży jest już standardem, że pod HDR robi się kilka rawów, najczęściej 3, 5 lub nawet 7 klatek, a potem łączy je software'em, żeby uzyskać efekt, którego nie da się osiągnąć jednym ujęciem. Z mojego doświadczenia, jeśli komuś zależy na naprawdę dobrym HDR, to RAW i bracketing ekspozycji to absolutny must-have.

Pytanie 13

W systemie E-TTL przedbłysk ma na celu

A. nawigowaniu automatycznej ostrości w ciemnym otoczeniu

B. usunięcia nadmiaru ładunku elektrycznego zgromadzonego na kondensatorach lampy błyskowej

C. oceny energii błysku niezbędnej do odpowiedniego oświetlenia fotografowanego przedmiotu

D. aktywowaniu funkcji redukcji efektu czerwonych oczu

W systemie E-TTL (Evaluative Through The Lens) przedbłysk pełni kluczową rolę w pomiarze energii błysku, który jest niezbędny do odpowiedniego oświetlenia fotografowanego obiektu. Działa to tak, że przed właściwym błyskiem błyskowa lampa emituje krótki błysk, który umożliwia pomiar poziomu oświetlenia w kadrze. Na podstawie tego pomiaru aparat dostosowuje moc błysku, co pozwala uzyskać optymalną ekspozycję bez ryzyka prześwietlenia lub niedoświetlenia. Przykładem zastosowania tej technologii mogą być sesje zdjęciowe w warunkach słabego oświetlenia, gdzie precyzyjne ustawienie źródła światła jest kluczowe. Stosując E-TTL, fotografowie mogą uzyskać naturalne efekty oświetleniowe, które są szczególnie cenione w portretach i zdjęciach produktowych. Taka automatyzacja procesu pozwala na szybsze i bardziej efektywne wykonywanie zdjęć, co jest zgodne z aktualnymi standardami w fotografii cyfrowej.

Pytanie 14

Które urządzenie należy zastosować do skanowania diapozytywu średnioformatowego?

A. Urządzenie 3.

B. Urządzenie 4.

C. Urządzenie 1.

D. Urządzenie 2.

W przypadku diapozytywu średnioformatowego kluczowe jest zrozumienie, że mamy do czynienia z materiałem przezroczystym o stosunkowo dużej gęstości optycznej i wysokim kontraście. Wiele osób intuicyjnie sięga po skaner ręczny lub zwykły skaner płaski, bo wydaje się, że „skaner to skaner” i każdy poradzi sobie z każdą kliszą. To jest typowy błąd myślowy: mylenie urządzeń do dokumentów odbitkowych z urządzeniami do materiałów transparentnych. Skaner ręczny, podobny do tych używanych do szybkiego kopiowania dokumentów, jest projektowany do pracy ze światłem odbitym od papieru, a nie do równomiernego podświetlania diapozytywu od tyłu. Brakuje mu odpowiedniej optyki, stabilnego prowadzenia materiału i przede wszystkim zakresu dynamicznego, więc slajd po prostu „siądzie” – światła będą przepalone, cienie zlane w jedną plamę. Zwykły skaner płaski bez modułu do filmów ma ten sam problem: oświetlenie i układ optyczny są zoptymalizowane pod kartki A4, faktury, zdjęcia na papierze, a nie pod małe przeźrocza, które wymagają innej konstrukcji źródła światła i innego toru optycznego. Nawet jeśli położymy slajd na szybie, skaner nie widzi poprawnie przechodzącego światła, a uzyskany obraz jest technicznie bezużyteczny. Z kolei różnego typu "gadżetowe" urządzenia do zgrywania zdjęć czy slajdów, wyglądające jak małe pudełka z okienkiem, zwykle korzystają z bardzo prostych matryc i elektroniki, działając w praktyce bardziej jak aparat kompaktowy w obudowie niż jak prawdziwy skaner. Rozdzielczość jest często marketingowa, a nie optyczna, odwzorowanie barw bywa słabe, a pliki nadają się najwyżej do szybkiego podglądu w internecie, a nie do poważnej archiwizacji czy druku. W pracy profesjonalnej nad materiałem średnioformatowym liczy się kontrola nad gęstością optyczną, liniowością przejść tonalnych oraz powtarzalnością wyników. Dlatego branżowym standardem jest używanie dedykowanych skanerów do filmów i slajdów, z dopasowanymi uchwytami do formatu 120, odpowiednim podświetleniem i oprogramowaniem pozwalającym na precyzyjną korekcję ekspozycji oraz balansu barw już na etapie skanowania. Wszystkie inne rozwiązania są w tej sytuacji kompromisem, który mocno ogranicza jakość końcowego pliku.

Pytanie 15

Czy oświetlenie rembrandtowskie można uzyskać przez umiejscowienie światła głównego

A. poniżej obiektywu

B. w miejscu przednio-górno-bocznym

C. za modelem, w kierunku obiektywu

D. bezpośrednio nad obiektywem

Umieszczenie światła poniżej obiektywu prowadzi do zupełnie innego efektu oświetleniowego, nazywanego oświetleniem dolnym. Takie ustawienie światła może powodować nieprzyjemne cienie na twarzy, szczególnie pod oczami, co może wywoływać niekorzystne wrażenia estetyczne i dramatyczne. W przypadku umiejscowienia światła tuż nad obiektywem, również nie uzyskamy pożądanego efektu rembrandtowskiego, ponieważ światło nie będzie w stanie odpowiednio modelować kształtu twarzy. Zamiast tego stworzy efekt płaskiego oświetlenia, który może zniekształcać rysy i prowadzić do braku głębi w obrazie. Umieszczenie światła za modelem w kierunku obiektywu natomiast skutkuje oświetleniem tylnym, co całkowicie eliminuje cienie i prowadzi do efektywnego 'wyciągnięcia' modela z tła, ale nie nadaje charakterystycznych rysów i nie spełnia założeń oświetlenia rembrandtowskiego. Wszystkie te błędne koncepcje wynikają z nieznajomości zasad modelowania światłem, które są kluczowe w fotografii i filmie. Używanie niewłaściwych technik prowadzi do zniekształcenia zamysłu artystycznego oraz potencjalnego obniżenia jakości finalnych prac fotograficznych.

Pytanie 16

W celu wydrukowania fotografii przeznaczonych do celów wystawienniczych na kartonowym podłożu należy wybrać papier fotograficzny o gramaturze z przedziału

A. 200÷350 g/m²

B. 100÷150 g/m²

C. 70÷90 g/m²

D. 80÷110 g/m²

Wielu osobom zdarza się mylić gramaturę papieru z jego zastosowaniem, co niestety prowadzi do błędnego wyboru materiału do druku fotografii wystawowych. Zakresy typu 70–90 g/m² czy 80–110 g/m² są typowe raczej dla zwykłego papieru biurowego, używanego do kserokopiarek, drukowania dokumentów tekstowych czy prostych ilustracji. Taki papier jest zbyt cienki, mało sztywny i absolutnie nie nadaje się do ekspozycji – pod ciężarem farby lub tuszu potrafi się falować, a próbując nakleić go na kartonowe podłoże, uzyskamy efekt nieestetycznych zmarszczeń i braku trwałości. Gramatury z zakresu 100–150 g/m² stosuje się co najwyżej do wydruku ulotek, broszur czy niektórych magazynów, ale już nie do profesjonalnych fotografii, gdzie detal i wyrazistość mają kluczowe znaczenie. Częstym błędem jest także przekonanie, że każda wyższa gramatura mocno podnosi koszty, więc lepiej wybrać coś "pośredniego" – to błąd, bo w fotografii wystawienniczej różnica w jakości jest nieporównywalna, a oszczędność pozorna. Współczesne standardy branżowe wręcz nakazują stosowanie papierów 200 g/m² i więcej przy pracach przeznaczonych do prezentacji lub oprawy. Fotografie na cienkim papierze nie tylko wyglądają mniej profesjonalnie, ale też szybciej ulegają zniszczeniu – mam tu na myśli łamanie, wycieranie czy nawet blaknięcie kolorów. Odpowiednia gramatura gwarantuje właściwą sztywność i minimalizuje ryzyko zniekształceń podczas prezentacji. Moim zdaniem warto zapamiętać, że przy pracach wystawowych nie wolno schodzić poniżej 200 g/m², bo to po prostu nie wytrzyma prób czasu i intensywnego użytkowania.

Pytanie 17

W celu wyostrzenia szczegółów obrazu programu Adobe Photoshop należy zastosować polecenie

A. Posteryzacja krawędzi.

B. Maska warstwy.

C. Maska wyostrzająca.

D. Błyszczące krawędzie.

Wiele osób zaczynających pracę z Photoshopem myli różnorodne narzędzia i filtry, które brzmią podobnie, ale pełnią zupełnie inne funkcje przy edycji obrazu. Maska warstwy jest używana głównie do nieniszczącej edycji obrazu – umożliwia ukrywanie i odkrywanie fragmentów warstwy bez zmiany jej zawartości. Owszem, jest niezwykle przydatna w retuszu czy montażu, ale nie wyostrzy szczegółów obrazu. Natomiast „Błyszczące krawędzie” to efekt specjalny, który stylizuje grafikę, podkreślając zarysy i dodając im świetliste obramowania – wygląda to efektownie, ale raczej jako artystyczny bajer, a nie narzędzie do poprawy jakości czy ostrości fotografii. Z kolei „Posteryzacja krawędzi” prowadzi do uproszczenia kolorów i podziału obrazu na ograniczoną liczbę odcieni – efekt ten przypomina trochę plakat, przez co detal i głębia zdjęcia zostają utracone. Osobiście często widzę, że początkujący podchodzą do problemu wyostrzania jak do magicznej sztuczki, a tymczasem skuteczne poprawianie ostrości to przede wszystkim matematyczna analiza kontrastu i subtelne wzmocnienie krawędzi, nie zaś dodanie efektu wizualnego czy zmiana struktury warstwy. Klasycznym błędem jest myślenie, że jak coś ma w nazwie „krawędź” albo „maska”, od razu działa na ostrość, a w rzeczywistości tylko maska wyostrzająca działa zgodnie z profesjonalnymi standardami branży graficznej. W codziennej pracy liczy się precyzja i przewidywalność efektów – nie każdy filtr się do tego nadaje i warto to dobrze zapamiętać przed kolejną edycją zdjęć.

Pytanie 18

W której technice zostało wykonane zdjęcie morza?

A. Wysoki klucz.

B. Niski klucz.

C. Relief.

D. Izohalia.

Fotografia morza przedstawiona na zdjęciu została wykonana w technice wysokiego klucza. Wysoki klucz (high key) to sposób oświetlania i ekspozycji zdjęcia, który polega na uzyskaniu jasnej, pełnej światła sceny z minimalną ilością głębokich cieni. W tej technice najważniejsze jest równomierne oświetlenie, często z wykorzystaniem naturalnego światła lub mocnych lamp studyjnych. Dzięki temu zdjęcia wydają się lekkie, przejrzyste i pozytywne, co w praktyce znakomicie sprawdza się w fotografii krajobrazowej, zwłaszcza nadmorskiej, gdzie dominuje jasny piasek, błękitne niebo i rozświetlone fale. Moim zdaniem taki styl świetnie podkreśla letni klimat i świeżość zdjęć z plaży, ale wymaga też pewnego wyczucia – łatwo prześwietlić biel piasku lub nieba. Standardem branżowym jest pilnowanie, by nie utracić szczegółów w najjaśniejszych partiach, dlatego dobry fotograf korzysta z histogramu oraz kompensacji ekspozycji. Wysoki klucz daje również efekt czystości i lekkości, co bywa wykorzystywane w reklamach, katalogach turystycznych i wszędzie tam, gdzie chcemy pokazać pozytywną, jasną stronę pejzażu. W praktyce, gdy patrzę na to zdjęcie, widać, że zastosowano właśnie tę metodę – wszystko jest doświetlone, kontrasty są łagodne, a całość wygląda bardzo naturalnie i przyjemnie.

Pytanie 19

Do wertykalnego odwracania obrazu w lustrzankach cyfrowych służy

A. pryzmat pentagonalny.

B. wizjer.

C. matówka.

D. lustro półprzepuszczalne.

W konstrukcji lustrzanki cyfrowej występuje kilka kluczowych elementów optycznych, jednak tylko niektóre z nich mają wpływ na orientację obrazu widzianego przez wizjer. Często popełnianym błędem jest przypisywanie tej funkcji lustrze półprzepuszczalnemu lub nawet matówce. Lustro ma przede wszystkim za zadanie przekierować obraz z obiektywu do wizjera, umożliwiając podgląd na żywo, ale samo nie zajmuje się korektą orientacji wertykalnej – ono jedynie odbija światło pod kątem 45 stopni. Matówka natomiast to miejsce, gdzie tworzy się obraz rzeczywisty, który jest następnie obserwowany przez fotografa. Jej zadaniem jest umożliwienie precyzyjnego ustawienia ostrości, zwłaszcza przy manualnych szkłach, ale nie odpowiada ona za prostowanie obrazu. Wizjer sam z siebie jest tylko układem soczewek, który pozwala oku zbliżyć się do obrazu – nie wpływa jednak na jego orientację. Typowym błędem jest też mylenie pryzmatu pentagonalnego z innymi elementami optycznymi – pewnie dlatego, że jego działanie nie jest na pierwszy rzut oka oczywiste i często nie widać go „gołym okiem” bez rozkręcenia aparatu. Z mojego doświadczenia wynika, że osoby nowe w fotografii potrafią nie doceniać roli pryzmatu, skupiając się np. na matówce. Takie nieporozumienia wynikają też z powszechnego uproszczenia opisów na forach czy w instrukcjach. W praktyce – zgodnie z normami i rozwiązaniami stosowanymi w branży – to właśnie pryzmat pentagonalny jest odpowiedzialny za odwrócenie obrazu w pionie, co pozwala widzieć go prawidłowo w wizjerze, a nie na opak. Wszystkie inne wymienione elementy mają istotne funkcje, ale nie prostują obrazu wertykalnie.

Pytanie 20

Na której fotografii zastosowano perspektywę ptasią?

A. Fotografia 3

B. Fotografia 1

C. Fotografia 4

D. Fotografia 2

Perspektywa ptasia to taki sposób fotografowania, w którym obraz jest uchwycony z bardzo wysokiego punktu widzenia, jakby patrzyć na scenę z góry, podobnie jak ptak lecący nad danym miejscem. Na fotografii nr 4 widać właśnie taką perspektywę — patrzymy na roślinę oraz otaczającą ją przestrzeń z wyraźnie podwyższonego miejsca. Dzięki temu zabiegowi widoczny jest nie tylko obiekt główny, ale też jego otoczenie oraz kontekst przestrzenny. Taki sposób kadrowania jest często wykorzystywany w fotografii przyrodniczej i krajobrazowej, gdzie chodzi o pokazanie zależności między elementami kompozycji. Moim zdaniem, perspektywa ptasia daje bardzo czytelny przekaz, bo pozwala zobaczyć układ oraz relacje między obiektami i tłem. Często spotyka się ją też w fotografii architektury oraz w zdjęciach z drona. Warto pamiętać, że dobre ujęcie z tej perspektywy pomaga uniknąć tzw. chaosu kadrowego, bo łatwiej objąć cały zamierzony fragment sceny i podkreślić hierarchię elementów. W branży przyjęło się, że stosowanie perspektywy ptasiej pozwala na oryginalne spojrzenie i jest cenione za kreatywność, szczególnie w zdjęciach reportażowych czy podróżniczych. Technika ta wymaga często wejścia na wyższy punkt lub użycia statywu, lecz efekt końcowy zdecydowanie wyróżnia takie fotografie na tle typowych, poziomych ujęć.

Pytanie 21

W celu zachowania etapów tworzenia obrazu oraz możliwości bezpośredniej edycji jego elementów należy do zapisania obrazu cyfrowego wybrać format

A. DjVu

B. PSD

C. JPEG

D. CDR

Format PSD, czyli Photoshop Document, został stworzony właśnie z myślą o zachowaniu pełnej struktury projektu graficznego. W praktyce to oznacza, że zapisując obraz w PSD, masz dostęp do wszystkich warstw, masek, efektów, przezroczystości i wszelkich ustawień użytych podczas tworzenia grafiki. Tego typu pliki są wręcz fundamentem pracy w profesjonalnych studiach graficznych czy drukarniach, bo pozwalają wrócić do projektu w dowolnej chwili i bez problemu zmodyfikować każdy element osobno. Z mojego doświadczenia, gdy klient po tygodniu wraca z prośbą o podmianę tekstu lub drobną korektę koloru, tylko plik PSD zapewnia komfort i bezpieczeństwo takich edycji bez ryzyka utraty jakości czy przypadkowego zniszczenia kompozycji. Co ciekawe, PSD jest szeroko obsługiwany nie tylko przez programy firmy Adobe, ale także przez sporo alternatywnych aplikacji graficznych, co czyni ten format bardzo uniwersalnym w branży. Jeśli na poważnie myślisz o pracy z obrazami bitmapowymi, to trzymanie oryginału właśnie w PSD jest taką trochę niepisaną zasadą – zawsze zostawia się sobie furtkę do zmian, bo życie grafików potrafi być nieprzewidywalne. Oczywiście dopiero na sam koniec, gdy jesteś pewien efektu, eksportujesz gotowe pliki np. do JPEG czy PNG, bo one są przeznaczone już tylko do prezentacji czy publikacji, a nie dalszej obróbki.

Pytanie 22

Który z wymienionych materiałów nie nadaje się do czyszczenia obiektywów fotograficznych?

A. Pędzelek z naturalnego włosia

B. Ściereczka z mikrofibry

C. Sprężone powietrze

D. Papierowy ręcznik

Papierowy ręcznik to materiał, który zdecydowanie nie nadaje się do czyszczenia obiektywów fotograficznych z kilku powodów. Po pierwsze, papierowy ręcznik jest sztywny i często może zawierać drobne zanieczyszczenia czy włókna, które podczas czyszczenia mogą porysować delikatną powierzchnię soczewek. W branży fotograficznej standardem jest używanie specjalnych ściereczek z mikrofibry, które są miękkie, niepylące i zapobiegają zarysowaniom. Dodatkowo, mikrofibra ma właściwości, które pozwalają na skuteczne usuwanie odcisków palców oraz resztek kurzu czy tłuszczu bez użycia chemikaliów. Warto także wspomnieć, że czyszczenie obiektywu sprężonym powietrzem jest powszechną praktyką, która pozwala na usunięcie drobnych cząsteczek kurzu bez kontaktu z powierzchnią. Stosowanie pędzelka z naturalnego włosia również jest akceptowane, jednak wymaga ostrożności, aby włosie nie pozostawiło resztek na soczewce. W każdym przypadku, kluczowe jest dbanie o delikatność oraz stosowanie odpowiednich narzędzi, by nie uszkodzić drogiego sprzętu fotograficznego.

Pytanie 23

Obraz cyfrowy, którego histogram ukazuje największą ilość pikseli o najwyższej jasności skupionych w okolicach prawej strony wykresu, jest

A. niedoświetlone.

B. małokontrastowe.

C. prześwietlone.

D. prawidłowo naświetlone.

Zdjęcie cyfrowe, którego histogram posiada dużą liczbę pikseli o wysokiej jasności zlokalizowanych w pobliżu prawej krawędzi, wskazuje na prześwietlenie obrazu. Prześwietlenie występuje, gdy zbyt dużo światła dociera do matrycy aparatu, co skutkuje utratą szczegółów w jasnych partiach kadru. W praktyce, takie zdjęcia mogą wyglądać na 'wypalone', gdzie detale w jasnych obszarach stają się niewidoczne, a kolory tracą swoją głębię i nasycenie. W branży fotograficznej istotne jest, aby monitorować histogram podczas robienia zdjęć, ponieważ pozwala to na szybką ocenę naświetlenia. Idealnie, histogram powinien być równomiernie rozłożony, bez nadmiaru danych zepchniętych do ekstremów, co umożliwia zachowanie detali w cieniach oraz jasnych obszarach. W przypadku zdjęć prześwietlonych, jedyną metodą korekcji może być edycja w programach graficznych, choć często nie jest możliwe odzyskanie pełnych detali. Dlatego ważne jest, aby przed zrobieniem zdjęcia, ustawić odpowiednie parametry ekspozycji, takie jak czas naświetlania, przesłona i ISO, aby uniknąć tego typu problemów.

Pytanie 24

Jakie narzędzie w oprogramowaniu graficznym pozwala na wybranie obiektu na grafice?

A. Ramka.

B. Kroplomierz.

C. Pióro.

D. Przeciąganie.

Kadrowanie to technika, której celem jest przycięcie obrazu w celu zmiany jego rozmiaru lub kadru. Choć kadrowanie może pomóc w skupieniu uwagi na danym obiekcie, nie umożliwia precyzyjnego zaznaczania i edytowania elementów wewnątrz obrazu. Użytkownicy często mylą funkcję kadrowania z zaznaczaniem, co prowadzi do nieporozumień dotyczących możliwości edycyjnych narzędzi graficznych. Z kolei kroplomierz służy do wyboru koloru z obrazu, co ma zastosowanie przy dopasowywaniu kolorów lub tworzeniu palet, ale również nie wspiera zaznaczenia obiektów. Zastosowanie tego narzędzia może prowadzić do błędnych założeń o jego funkcjonalności. Narzędzie przesunięcia, mimo że pozwala na przenoszenie wybranych obiektów, nie oferuje opcji ich zaznaczania w sposób, który byłby potrzebny w przypadku bardziej złożonych projektów. Typowe błędy myślowe w tym kontekście to zakładanie, że każde narzędzie, które wpływa na wygląd lub położenie obiektów, może również zaznaczać te obiekty. Kluczowe w zrozumieniu działania narzędzi graficznych jest przyjęcie, że każde z nich ma swoją specyfikę i zastosowanie, które trzeba rozpoznać, aby efektywnie pracować nad projektami graficznymi.

Pytanie 25

Aby usunąć żółtą dominację na odbitce kolorowej podczas kopiowania techniką subtraktywną, konieczne jest zwiększenie gęstości filtru

A. purpurowego i żółtego

B. purpurowego

C. żółtego i niebieskozielonego

D. żółtego

Wybór niewłaściwego koloru filtru do eliminacji żółtej dominacji w procesie kopiowania subtraktywnego prowadzi do nieprawidłowej manipulacji kolorami. Odpowiedzi sugerujące purpurowy filtr mogą wywoływać błędne interpretacje, ponieważ purpura jest kolorem, który wspomaga usuwanie zieleni, a nie żółtego. Podobnie, wybór kombinacji filtrów purpurowego i żółtego nie ma sensu, ponieważ zwiększa obecność żółtego koloru, co jest sprzeczne z celem eliminacji żółtej dominacji. Z kolei odpowiedź wskazująca na purpurowy i niebieskozielony filtr również jest niepoprawna, gdyż zbyt wiele odejmowania światła z innych obszarów spektrum może prowadzić do niepożądanych odcieni i zniekształceń kolorystycznych. W praktyce, przy wyborze filtrów należy kierować się zasadą, że filtry powinny przeciwdziałać dominującym kolorom, a nie je wzmacniać. Typowe błędy myślowe obejmują mylenie ról kolorów w procesach subtraktywnych, gdzie każdy filtr ma swoją specyfikę w kontekście absorpcji światła. Dlatego kluczowe jest zrozumienie, że do eliminacji żółtego odcienia skutecznie zastosować można tylko filtr żółty, a nie inne kolory, które mogą wprowadzać dodatkowe problemy kolorystyczne.

Pytanie 26

Sensytometr to aparat, który pozwala na

A. naświetlanie oraz chemiczną obróbkę próbek sensytometrycznych

B. mierzenie ziarnistości próbek sensytometrycznych

C. pomiar gęstości optycznej sensytogramów

D. naświetlanie próbek sensytometrycznych określonymi ilościami światła

Sensytometr to urządzenie, które pozwala naświetlić próbki sensytometryczne konkretnymi ilościami światła. To jest bardzo ważne w fotografii i różnych analizach w laboratoriach. Główna idea to uzyskać reakcję chemiczną w materiałach światłoczułych, co potem wpływa na jakość wyników, zwłaszcza jeśli chodzi o zdjęcia. Na przykład, w fotografii sensytometr pomaga dobrze naświetlić kliszę, co daje odpowiednią ekspozycję. W branży fotograficznej mamy też standardy jak ISO, które mówią o czułości materiałów. W laboratoriach sensytometry również pomagają w kalibracji, bo kontrola jakości i powtarzalność wyników to kluczowe sprawy. Dobrze opracowane procedury naświetlania są konieczne, żeby wyniki w badaniach były wiarygodne i powtarzalne.

Pytanie 27

W znajdującym się przed matrycą filtrze Bayera

A. mikrofiltrów czerwonych jest dwukrotnie więcej od każdego z pozostałych.

B. wszystkie mikrofiltry występują w takiej samej ilości.

C. mikrofiltrów niebieskich jest dwukrotnie więcej od pozostałych.

D. mikrofiltrów zielonych jest dwukrotnie więcej od każdego z pozostałych.

Filtr Bayera to standardowy sposób rozmieszczenia mikrofiltrów barwnych na większości klasycznych matryc światłoczułych w aparatach cyfrowych. Jego konstrukcja nie jest przypadkowa ani „po równo” podzielona między wszystkie kolory. Częsty błąd polega na intuicyjnym myśleniu, że skoro mamy trzy podstawowe barwy RGB, to filtrów czerwonych, zielonych i niebieskich powinno być tyle samo. Brzmi to logicznie, ale kompletnie nie uwzględnia fizjologii ludzkiego wzroku i sposobu, w jaki zapisujemy informację o jasności (luminancji). W klasycznym wzorze Bayera występuje blok 2×2 piksele, w którym mamy dwa zielone mikrofiltry oraz po jednym czerwonym i niebieskim. Nie ma więc ani sytuacji, w której wszystkie mikrofiltry występują w takiej samej ilości, ani takiej, w której to czerwony czy niebieski dominuje liczebnie. Ludzkie oko ma największą czułość właśnie w obszarze odpowiadającym mniej więcej kanałowi zielonemu, dlatego nadmiar zielonych filtrów poprawia rozdzielczość luminancji, ostrość i ogólną „czytelność” detali. Kolejna typowa pomyłka to założenie, że skoro w fotografii często mówi się o „ciepłych” barwach, to może czerwony jest bardziej faworyzowany w konstrukcji matryc. W rzeczywistości kanał czerwony jest ważny dla odwzorowania skóry czy zachodów słońca, ale nie decyduje tak mocno o postrzeganej ostrości jak zielony. Podobnie z niebieskim: choć wpływa na klimat zdjęcia, głównie w cieniach i w niebie, to jego udział w filtrze Bayera nie jest większy, tylko dokładnie taki sam jak czerwonego. Z mojego doświadczenia wynika, że niezrozumienie tego układu prowadzi później do błędnych wniosków przy analizie szumu, ostrości czy działania demosaikowania w RAW-ach. W praktyce, jeśli pamiętasz, że w standardowym filtrze Bayera zielonego jest dwa razy więcej niż czerwonego i niebieskiego, łatwiej zrozumieć, skąd biorą się różnice w jakości kanałów i dlaczego algorytmy przetwarzania obrazu tak mocno opierają się na informacji z kanału G.

Pytanie 28

Do rozświetlenia głębokiego, ostrego cienia padającego od słońca na twarz modela pozującego w kapeluszu z dużym rondem, należy zastosować

A. ekran odblaskowy.

B. kalibrator kolorów.

C. blendę uniwersalną.

D. lampę błyskową z dyfuzorem.

Przy fotografowaniu osoby w kapeluszu z dużym rondem, szczególnie w ostrym słońcu, pojawia się problem bardzo głębokich, kontrastowych cieni na twarzy. Jednak wiele osób ma tendencję do sięgania po narzędzia, które w rzeczywistości nie rozwiążą tego problemu. Kalibrator kolorów, choć jest super przydatny podczas późniejszej obróbki zdjęć, nie ma absolutnie żadnego wpływu na samo światło na planie zdjęciowym – jego zadaniem jest kontrola zgodności barw, a nie niwelowanie cieni. Ekran odblaskowy i blenda uniwersalna to często pierwsze, co przychodzi na myśl, ale gdy cień jest bardzo głęboki, a światło słoneczne mocno pada z góry, nawet największa blenda czy odbłyśnik nie są wystarczające. W praktyce po prostu nie są w stanie „przebić” tego ostrego kontrastu – światło odbite jest zbyt słabe lub nie dociera tam, gdzie trzeba, szczególnie pod rondem kapelusza. To typowy błąd – bazujemy na doświadczeniach z łagodnym światłem, a w tak trudnych warunkach bez mocnego, kontrolowanego źródła światła po prostu się nie obejdzie. W dobrych praktykach fotografii plenerowej mówi się jasno: jeśli cień jest zbyt głęboki, trzeba go doświetlić światłem błyskowym i najlepiej rozproszonym, żeby nie zrobić jeszcze większego "bałaganu" na twarzy. Rozwiązania w stylu blendy czy ekranu są w porządku, ale tylko wtedy, gdy słońce nie jest aż tak ostre i nie mamy do czynienia z tak problematycznym cieniem. W mocnym słońcu, bez lampy błyskowej z dyfuzorem, zawsze będzie nam brakowało tego "kopa" światła, który jest niezbędny, by uzyskać profesjonalny efekt bez przepalonych czy niedoświetlonych partii twarzy.

Pytanie 29

Niedostateczne naświetlenie materiału negatywowego może być spowodowane zbyt

A. dużym otworem przysłony

B. długim czasem naświetlania

C. długim czasem ekspozycji

D. niską czułością filmu

Długi czas utrwalenia zazwyczaj nie wpływa na niedoświetlenie filmu, a raczej na jego jakość. Czas ten odnosi się do czasu, w którym film jest przetwarzany w chemikaliach, a nie do tego, jak długo film jest eksponowany na światło. W praktyce, zbyt długi czas utrwalenia może prowadzić do niepożądanych efektów, takich jak ziarno lub nadmierne kontrasty, ale nie do niedoświetlenia. Duży otwór przysłony zwiększa ilość światła, które dociera do filmu, co w rzeczywistości powinno przeciwdziałać niedoświetleniu, zakładając, że inne ustawienia są odpowiednie. W przypadku zbyt długiego naświetlania, fotograf ma zazwyczaj ryzyko prześwietlenia, a nie niedoświetlenia, ponieważ nadmiar światła może prowadzić do utraty detali w jasnych obszarach zdjęcia. Typowym błędem jest mylenie pojęć związanych z czasem ekspozycji i czasem utrwalenia, co może prowadzić do nieporozumień dotyczących ich oddziaływania na proces fotografii. Dlatego ważne jest, aby rozumieć, że czułość filmu jest jedną z kluczowych parametrów, które należy wziąć pod uwagę przy planowaniu sesji zdjęciowych w różnych warunkach oświetleniowych.

Pytanie 30

Na którym rodzaju nośnika danych nie zmieści się informacja o pojemności 850 MB?

A. DVD

B. HDDVD

C. CD-RW

D. DVD-RW

Wybór nośników typu DVD, HDDVD czy DVD-RW jako odpowiedzi na pytanie, czemu 850 MB się nie zmieści, jest błędny. DVD mają pojemność od 4,7 GB do 8,5 GB, co zdecydowanie wystarcza, żeby pomieścić plik 850 MB. W praktyce na DVD można zmieścić nie tylko jeden taki plik, ale i sporo innych, co czyni je całkiem dobrym rozwiązaniem do przechowywania danych. HD DVD ma jeszcze większą pojemność, do 15 GB, więc też nie ma problemu z 850 MB. DVD-RW to kolejna opcja, która pozwala na wielokrotne nagrywanie danych, co także pokazuje, że daje radę w kwestii dużych plików. Te odpowiedzi mogą wprowadzać w błąd, bo DVD są popularne i często używane, ale kluczowy problem to mylenie ich pojemności. Warto też pomyśleć, że przy nowoczesnych wymaganiach dotyczących przechowywania danych, wybór nośnika powinien być dostosowany do konkretnego zapotrzebowania na pojemność oraz typ danych, co podkreśla znaczenie zrozumienia technologii pamięci.

Pytanie 31

Jaką metodę wykorzystywano do uzyskania obrazu pozytywowego w dagerotypii?

A. Płytka miedziana jest trawiona w kwasie siarkowym

B. Obraz utajony jest narażany na działanie pary jodu

C. Płytkę miedzianą pokrytą srebrem poddaje się działaniu pary jodu

D. Obraz utajony poddaje się działaniu pary rtęci

Istnieje kilka koncepcji związanych z techniką dagerotypii, które mogą wprowadzać w błąd. Na przykład, stwierdzenie, że 'Posrebrzaną płytkę miedzianą poddaje się działaniu pary jodu' nie uwzględnia kluczowego etapu wywoływania obrazu. Para jodu jest używana do wytworzenia warstwy jodku srebra na powierzchni płytki, ale nie jest to proces wywoływania obrazu, a jedynie przygotowanie materiału. Kolejna nieprawidłowa koncepcja dotyczy twierdzenia, że 'Obraz utajony poddaje się działaniu pary jodu'. Jod nie ma właściwości umożliwiających ujawnienie utajonego obrazu; zamiast tego, jod służył do naświetlania płytki. Również pomysł na trawienie miedzianej płytki w kwasie siarkowym, choć może wydawać się związany z obróbką metalu, nie ma zastosowania w kontekście dagerotypii. Kwas siarkowy nie był stosowany w procesie wywoływania obrazów pozytywowych, co może prowadzić do błędnych skojarzeń z obróbką chemiczną. Warto również zauważyć, że użycie pary rtęci jest nie tylko standardem tej techniki, ale także wymaga odpowiednich środków ostrożności ze względu na toksyczność rtęci. Dlatego kluczowe jest zrozumienie różnicy pomiędzy przygotowaniem materiału a faktycznym procesem ujawniania obrazu w dagerotypii, co jest niezbędne do właściwego zrozumienia technik fotograficznych.

Pytanie 32

Najlepszym sposobem usunięcia efektu czerwonych oczu na zdjęciu wykonanym aparatem kompaktowym jest

A. konwersja zdjęcia do skali szarości

B. użycie narzędzia Red Eye Tool w programie do edycji zdjęć

C. wydrukowanie zdjęcia na papierze matowym

D. zmiana wartości saturacji dla całego zdjęcia

Najlepszym sposobem usunięcia efektu czerwonych oczu na zdjęciu jest użycie narzędzia Red Eye Tool w programie do edycji zdjęć. To narzędzie jest specjalnie zaprojektowane do identyfikacji i eliminacji niepożądanego efektu, który często występuje, gdy zdjęcie jest robione w warunkach słabego oświetlenia. Czerwone oczy wynikają z odbicia światła od siatkówki oka, co jest szczególnie widoczne, gdy używa się lampy błyskowej. Korzystając z Red Eye Tool, użytkownik może łatwo wskazać obszary, które wymagają poprawy, a program automatycznie dostosuje kolory, przywracając naturalny wygląd oczu. Warto pamiętać, że wiele programów do edycji zdjęć, takie jak Adobe Photoshop czy GIMP, oferuje funkcje automatycznego usuwania efektu czerwonych oczu, co znacznie ułatwia pracę. Dzięki tym narzędziom można szybko poprawić zdjęcia, co jest szczególnie przydatne w przypadku zdjęć rodzinnych czy portretów. Zastosowanie tej techniki nie tylko poprawia estetykę zdjęć, ale również przyczynia się do profesjonalnego wyglądu fotografii.

Pytanie 33

W przypadku obiektu znajdującego się w bliskiej odległości, pomiar światła padającego wykonuje się światłomierzem w sposób, że czujnik światłomierza

A. z dołączonym dyfuzorem ustawiony jest w kierunku aparatu

B. z dołączonym dyfuzorem skierowany jest w stronę fotografowanego obiektu

C. bez dyfuzora, ustawiony jest w kierunku aparatu

D. bez dyfuzora, skierowany jest w stronę źródła światła

Skierowanie czujnika światłomierza bez dyfuzora w stronę źródła światła bądź aparatu, chociaż na pozór może wydawać się logiczne, prowadzi do niepoprawnych wyników pomiaru. W przypadku światłomierza, który jest skierowany bezpośrednio na źródło światła, pomiar będzie zafałszowany przez intensywność światła, co skutkuje niedoszacowaniem oświetlenia, które rzeczywiście pada na fotografowany obiekt. To podejście jest szczególnie problematyczne w sytuacjach, gdzie źródło światła jest silne lub skoncentrowane, ponieważ może to spowodować prześwietlenie zdjęcia. Ponadto, pomiar bez dyfuzora nie uwzględnia efektu rozpraszania światła, które jest istotne w uzyskiwaniu naturalnie wyglądających zdjęć. Z kolei skierowanie czujnika w stronę aparatu z dyfuzorem, ale bez zrozumienia celu jego użycia, również nie zapewni precyzyjnego pomiaru, gdyż nie uwzględni różnic w oświetleniu w różnych częściach kadru. Typowym błędem myślowym jest zakładanie, że pomiarowego światła w każdej sytuacji można dokonywać w ten sam sposób, co prowadzi do niespójnych rezultatów w fotografii. Właściwe korzystanie ze światłomierza wymaga zrozumienia relacji pomiędzy źródłem światła, obiektem a aparatem, oraz umiejętności interpretacji wyników pomiaru w kontekście specyficznych warunków oświetleniowych.

Pytanie 34

Funkcję wybielania zębów w programie Adobe Photoshop można zrealizować za pomocą opcji

A. lasso, barwy/nasycenie.

B. jasność, mieszanie kanałów.

C. lasso, gradient.

D. kontrast, posteryzacja.

Wybielanie zębów w programie Adobe Photoshop jest efektywnie realizowane za pomocą narzędzia lasso oraz funkcji barwy/nasycenie. Narzędzie lasso pozwala na precyzyjne zaznaczenie obszaru, który chcemy modyfikować, co jest kluczowe w przypadku zębów, aby uniknąć wpływu na sąsiadujące elementy. Po dokonaniu zaznaczenia, wybranie opcji barwy/nasycenie umożliwia dostosowanie kolorów w wyznaczonym obszarze, szczególnie poprzez zmniejszenie nasycenia odcieni żółtych, co skutkuje naturalnym efektem wybielenia. Przykładowo, używając tego podejścia, możemy uzyskać zadowalające rezultaty w retuszu zdjęć portretowych, gdzie estetyka uśmiechu jest ważnym elementem. Ponadto, stosując tę metodę, warto pamiętać o użyciu maski warstwy, aby mieć możliwość łatwego powrotu do pierwotnych ustawień, co jest częścią dobrych praktyk w obróbce graficznej.

Pytanie 35

W fotografii studyjnej Beauty do modelowania światła na twarzy modelki najczęściej używa się

A. reflektora z soczewką Fresnela

B. softboxu prostokątnego 60×90 cm

C. strumienicy z filtrem czerwonym

D. czaszy beauty dish z honeycomb

Czasza beauty dish z honeycomb jest uznawana za jeden z najlepszych modyfikatorów światła w fotografii studyjnej beauty, ponieważ pozwala na bardzo precyzyjne modelowanie światła na twarzy modelki. Dzięki swojej charakterystycznej, spłaszczonej formie, beauty dish generuje miękkie, ale wyraźne cienie, co jest kluczowe w tym typie fotografii. Honeycomb, czyli siatka, która można założyć na czaszę, dodatkowo kieruje światło, ograniczając jego rozpraszanie i tworząc bardziej kontrolowane oświetlenie. To umożliwia lepsze podkreślenie rysów twarzy oraz uzyskanie efektu trójwymiarowości, co jest szczególnie ważne przy pracy z modelkami. W praktyce, używając takiego rozwiązania, możesz uzyskać bardzo atrakcyjne zdjęcia, które dobrze oddają zarówno detale makijażu, jak i naturalny blask skóry. Beauty dish z honeycomb jest więc standardem w branży, idealnie wpisującym się w potrzeby fotografów zajmujących się portretami i sesjami beauty.

Pytanie 36

Jakiego materiału dotyczy oznaczenie "typ 120"?

A. Materiału małoobrazkowego

B. Papieru wielogradacyjnego

C. Błony zwojowej

D. Papieru stałogradacyjnego

Wybór odpowiedzi na temat oznaczenia "typ 120" powinien być dokładny, ponieważ każdy z wymienionych materiałów ma swoje specyficzne właściwości i zastosowania. Papier stałogradacyjny to materiał, który jest używany w technice druku i nie ma związku z błoną zwojową. Jest to rodzaj papieru, który może być używany do tworzenia odbitek, ale nie odnosi się do fotografii negatywowej, co jest kluczowe w kontekście błon fotograficznych. Z kolei papier wielogradacyjny jest rodzajem papieru fotograficznego, który pozwala na uzyskanie różnych tonacji, ale również nie jest tym samym co błona zwojowa. Materiał małoobrazkowy to ogólne pojęcie, które najczęściej odnosi się do błon o mniejszych wymiarach, takich jak typ 35 mm. Użytkownicy, którzy mylą typy materiałów, mogą nie zrozumieć, jak różne formaty wpływają na jakość obrazu. W fotografii każdy typ materiału odgrywa istotną rolę w uzyskiwaniu pożądanych efektów, a nieznajomość różnic między błonami zwojowymi a innymi materiałami może prowadzić do nieporozumień dotyczących ich zastosowania w praktyce fotograficznej. Zrozumienie tych różnic jest kluczowe dla efektywnej pracy w dziedzinie fotografii, zarówno w kontekście technicznym, jak i artystycznym.

Pytanie 37

W cyfrowych aparatach półautomatyczny tryb doboru parametrów ekspozycji, zwany preselekcją czasu, oznaczany jest literą

A. P

B. M

C. A

D. S

Wybór odpowiedzi 'P', 'A' lub 'M' wskazuje na nieporozumienie dotyczące oznaczeń trybów ekspozycji w aparatach cyfrowych. Odpowiedź 'P' oznacza tryb programowy, w którym aparat automatycznie ustala zarówno czas, jak i przysłonę, co ogranicza kreatywność użytkownika, ponieważ nie umożliwia on pełnej kontroli nad ustawieniami. Użytkownicy mogą błędnie sądzić, że tryb programowy daje im więcej swobody. Z kolei odpowiedź 'A' oznacza tryb preselekcji przysłony, w którym fotograf sam wybiera wartość przysłony, a aparat dobiera odpowiedni czas naświetlania. Wybór tego trybu również nie jest odpowiedni w kontekście pytania, ponieważ nie odpowiada na temat preselekcji czasu. Odpowiedź 'M' odnosi się do trybu manualnego, gdzie fotograf ma pełną kontrolę nad wszystkimi ustawieniami, co jest bardziej zaawansowanym podejściem. Chociaż tryb manualny pozwala na dużą elastyczność, nie jest to tryb półautomatyczny, który byłby odpowiedzią na zadane pytanie. W związku z tym, wszystkie te odpowiedzi ilustrują powszechne nieporozumienia związane z różnymi trybami pracy aparatów i ich zastosowaniem, co prowadzi do niewłaściwego zrozumienia, jak najlepiej wykorzystać możliwości aparatów cyfrowych w praktyce fotograficznej.

Pytanie 38

W programie Adobe Photoshop, aby pozbyć się małego przebarwienia na policzku, należy wykorzystać

A. pędzel

B. gumkę

C. stempel

D. lasso

Stempel w programie Adobe Photoshop jest narzędziem, które doskonale sprawdza się w usuwaniu niedoskonałości na zdjęciach, w tym przebarwień na skórze. Działa na zasadzie klonowania fragmentu obrazu, co oznacza, że możemy skopiować zdrowy fragment skóry z innej części twarzy i umieścić go w miejscu, gdzie występuje przebarwienie. Używanie stempla jest zgodne z praktykami retuszu w fotografii, ponieważ pozwala na zachowanie naturalnego wyglądu skóry, unikając efektu „wygładzenia”, który często towarzyszy innym technikom. Ważne jest, aby dopasować wielkość i miękkość pędzla stempla do obszaru, który chcemy poprawić. Warto również zwrócić uwagę na ustawienie opcji, takich jak „Aligned” czy „Sample All Layers”, co pozwala na jeszcze lepsze dostosowanie efektu. Przykładowo, wybierając stempel, można ustawić przezroczystość na niższy poziom, co umożliwia delikatniejsze wtapianie skopiowanego fragmentu w tło, co jest przydatne w przypadku subtelnych poprawek. Kluczowym elementem jest także praca na warstwach, co pozwala na nieniszczący retusz i łatwe cofnięcie zmian, jeśli efekt nie będzie zadowalający.

Pytanie 39

Aparat cyfrowy pełnoklatkowy charakteryzuje się matrycą o wymiarach

A. 23,6 x 15,7 mm

B. 17,3 x 13 mm

C. 22,2 x 14,8 mm

D. 24 x 36 mm

Pełnoklatkowy aparat cyfrowy charakteryzuje się matrycą o wymiarach 24 x 36 mm, co odpowiada standardowi formatu 35 mm, powszechnie stosowanemu w fotografii analogowej. Ten rozmiar matrycy umożliwia uzyskanie szerszego kąta widzenia oraz lepszej głębi ostrości w porównaniu do mniejszych matryc, co jest szczególnie istotne w fotografii krajobrazowej oraz portretowej. Dzięki pełnoklatkowemu formatowi możliwe jest też lepsze odwzorowanie szczegółów oraz mniejsze szumy w warunkach słabego oświetlenia, co czyni go preferowanym wyborem wśród profesjonalnych fotografów. Przykładem zastosowania pełnoklatkowych aparatów są sesje zdjęciowe w plenerze, gdzie wymagane jest uchwycenie detali oraz kolorów. Warto również zauważyć, że obiektywy zaprojektowane do współpracy z tym formatem oferują większą wszechstronność i lepsze osiągi optyczne, co jest zgodne z najlepszymi praktykami w fotografii.

Pytanie 40

Które zdjęcie zostało skadrowane z zachowaniem zasad estetyki i kompozycji obrazu?

A. Zdjęcie 4

B. Zdjęcie 3

C. Zdjęcie 2

D. Zdjęcie 1

Zdjęcie 2 jest przykładem dobrze skadrowanego obrazu pod względem estetyki i kompozycji. Widać tu zastosowanie zasady trójpodziału, która jest jednym z najważniejszych standardów w fotografii – kluczowe elementy obrazu, czyli grupa drzew oraz linia horyzontu, zostały rozmieszczone mniej więcej na liniach podziału kadru. Dzięki temu uzyskujemy poczucie równowagi wizualnej i harmonię. W praktyce branżowej taki układ sprawia, że obraz jest po prostu przyjemniejszy dla oka, nie wydaje się przypadkowy. Z mojego doświadczenia wynika, że właśnie takie kadrowanie pozwala zatrzymać uwagę odbiorcy na dłużej, a całość prezentuje się dużo bardziej profesjonalnie. Dodatkowo nie zostało ucięte zbyt dużo ważnych elementów ani z dołu, ani z góry – widać zarówno fragment drogi w pierwszym planie, jak i wystarczająco dużo nieba, co nadaje zdjęciu głębię. To też pokazuje, że autor miał świadomość, jak istotny jest balans między poszczególnymi częściami obrazu. Takie podejście jest zalecane w podręcznikach fotograficznych oraz kursach dla początkujących i zaawansowanych. Dobrze jest zapamiętać, że nawet w zwykłych miejskich pejzażach warto myśleć o kompozycji – efekty są od razu zauważalne, a odbiór zdjęcia dużo lepszy.

Rozpocznij nowy egzamin

Powrót do strony głównej