Wyniki egzaminu

Informacje o egzaminie:
  • Zawód: Technik pojazdów samochodowych
  • Kwalifikacja: MOT.05 - Obsługa, diagnozowanie oraz naprawa pojazdów samochodowych
  • Data rozpoczęcia: 8 czerwca 2026 15:48
  • Data zakończenia: 8 czerwca 2026 16:01

Egzamin zdany!

Wynik: 36/40 punktów (90,0%)

Wymagane minimum: 20 punktów (50%)

Nowe
Analiza przebiegu egzaminu- sprawdź jak rozwiązywałeś pytania
Pochwal się swoim wynikiem!
Szczegółowe wyniki:
Pytanie 1

W celu usunięcia nadmiernego luzu nowego sworznia tłokowego w główce korbowodu należy tulejkę ślizgową główki korbowodu

A. szlifować.
B. frezować.
C. wymienić na nową.
D. przetoczyć.
W tym przypadku właściwą i zgodną z praktyką warsztatową metodą jest po prostu wymiana tulejki ślizgowej w główce korbowodu na nową, o odpowiednim wymiarze naprawczym. Sworzeń tłokowy pracuje w bardzo trudnych warunkach: wysokie obroty, zmienne obciążenia, wysoka temperatura i ograniczone smarowanie. Luz w połączeniu sworzeń–tulejka musi być naprawdę precyzyjnie dobrany, zwykle w setkach milimetra. Jeżeli pojawia się nadmierny luz w nowym sworzniu, to znaczy, że tulejka jest już albo zużyta, albo została wcześniej obrobiona nieprawidłowo i nie trzyma wymiaru. Moim zdaniem każda próba „ratowania” starej tulejki przez skrawanie jest po prostu proszeniem się o kłopoty: hałas, stukanie, przyspieszone zużycie, a w skrajnym przypadku nawet zatarcie sworznia albo pęknięcie korbowodu. W praktyce robi się to tak, że starą tulejkę się wyprasowuje, główkę korbowodu czyści i kontroluje pod kątem owalizacji, a następnie wprasowuje się nową tulejkę ślizgową i wykonuje precyzyjne rozwiercanie / roztaczanie na wymiar nominalny lub naprawczy, zgodnie z dokumentacją producenta silnika. W wielu instrukcjach serwisowych producent wprost zabrania dalszej obróbki zużytych tulejek i nakazuje ich wymianę. To jest standardowa procedura przy remontach silników: wymiana sworznia, sworznia z tłokiem i tulejki w główce korbowodu jako kompletu, tak żeby mieć pewność co do pasowania, współosiowości i trwałości całego układu korbowo–tłokowego.

Pytanie 2

Która z poniższych części nie podlega regeneracji?

A. Sworznia kulistego wahacza
B. Wtryskiwacza
C. Turbosprężarki
D. Przekładni kierowniczej
Sworzeń kulisty wahacza jest elementem układu zawieszenia, który łączy wahacz z elementami zawieszenia lub podwozia pojazdu. W odróżnieniu od innych elementów wymienionych w pytaniu, sworznie kuliste wahacza nie są projektowane z myślą o regeneracji. Zastosowanie tego typu elementów w konstrukcji pojazdów ma na celu zapewnienie bezpiecznej i stabilnej pracy zawieszenia, co ma kluczowe znaczenie dla komfortu jazdy oraz bezpieczeństwa. Kiedy sworzeń kulisty wykazuje oznaki zużycia, takie jak luz w połączeniu, jest wskazane jego całkowite wymienienie, aby uniknąć potencjalnych awarii układu zawieszenia. Przykładowo, nieprawidłowe funkcjonowanie sworznia kulistego może prowadzić do niestabilności pojazdu podczas jazdy, co z kolei zwiększa ryzyko wypadków. Zgodnie z dobrymi praktykami branżowymi, zaleca się regularne sprawdzanie stanu sworzni kulistych podczas przeglądów technicznych pojazdu.

Pytanie 3

Jak długo trwa całkowita regulacja zbieżności przedniej osi na urządzeniu czterogłowicowym, jeśli kompensacja bicia jednego koła zajmuje 5 minut, a regulacja zbieżności kół przednich 10 minut?

A. 20 minut
B. 35 minut
C. 30 minut
D. 40 minut
Odpowiedź 30 minut jest prawidłowa, ponieważ wymaga ona zsumowania czasu potrzebnego na kompensację bicia jednego koła oraz regulację zbieżności kół przednich. Kompensacja bicia jednego koła trwa 5 minut, a regulacja zbieżności 10 minut. Na urządzeniu czterogłowicowym, które pozwala na jednoczesną pracę na wszystkich czterech kołach, proces ten jest bardziej efektywny. Licząc czas całkowity, należy uwzględnić zarówno czas na kompensację bicia, jak i regulację zbieżności, co daje 5 minut na jedno koło oraz 10 minut na regulację, co razem wynosi 30 minut. Zgodnie z najlepszymi praktykami w branży, precyzyjna regulacja zbieżności kół jest kluczowa dla bezpieczeństwa i komfortu jazdy, a także dla równomiernego zużycia opon. W praktyce, regularne wykonywanie takich regulacji jest zalecane co najmniej raz w roku, aby zapewnić optymalne osiągi pojazdu.

Pytanie 4

Sonda lambda stanowi element, który znajduje się w systemie

A. hamulcowym
B. zasilania
C. chłodzenia
D. wydechowym
Sonda lambda, znana również jako czujnik tlenu, jest kluczowym elementem układu wydechowego w pojazdach. Jej głównym zadaniem jest monitorowanie stężenia tlenu w spalinach, co pozwala na optymalizację procesu spalania w silniku. Dzięki pomiarom sondy lambda, system zarządzania silnikiem (ECU) może dostosować proporcje paliwa i powietrza, co prowadzi do zredukowania emisji spalin i poprawy efektywności paliwowej. Współczesne pojazdy często wykorzystują sondy lambda w systemach z jednoczesnym monitorowaniem i regulowaniem procesu spalania, co jest zgodne z normami emisji spalin, takimi jak Euro 6. Przykładowo, w silnikach benzynowych sonda lambda pozwala na osiągnięcie tzw. 'stoichiometric ratio', co jest optymalnym współczynnikiem powietrza do paliwa. Ponadto, regularne sprawdzanie stanu sondy lambda jest istotne dla utrzymania sprawności układu wydechowego oraz zapobiegania potencjalnym problemom z działaniem silnika.

Pytanie 5

W klasyfikacji olejów American Petroleum Institute /API/ olej oznaczony symbolem GL to olej

A. przekładniowy
B. hydrauliczny
C. do silników o ZI
D. do silników o ZS
Symbol GL w klasyfikacji olejów American Petroleum Institute (API) odnosi się do olejów przekładniowych, które są zaprojektowane do smarowania różnych typów układów przeniesienia napędu. Oleje te charakteryzują się odpowiednimi właściwościami, takimi jak odporność na utlenianie, stabilność termiczna oraz właściwości przeciwzużyciowe. Zastosowanie olejów GL jest powszechne w pojazdach mechanicznych, w tym w skrzyniach biegów, dyferencjałach i innych komponentach, gdzie niezbędne jest zapewnienie skutecznej ochrony przed zużyciem i korozją. W praktyce, oleje przekładniowe muszą spełniać określone normy, które zapewniają ich wydajność w trudnych warunkach eksploatacyjnych. Na przykład, olej klasy GL-5 jest odpowiedni do smarowania skrzyń biegów w pojazdach osobowych i ciężarowych, a jego formulacja zapewnia dodatkową ochronę przed pittingiem, co jest istotne w kontekście obciążeń mechanicznych, jakie mogą występować w tych układach. Użycie odpowiedniego oleju przekładniowego jest kluczowe dla zapewnienia prawidłowego funkcjonowania układów przeniesienia napędu, co wpływa na trwałość i efektywność pojazdu.

Pytanie 6

Niska moc hamowania pojazdu może wynikać z

A. zbyt dużych luzów w zawieszeniu
B. wycieku z cylinderka hamulcowego
C. zużycia łożysk kół
D. braku wspomagania układu kierowniczego
Odpowiedź dotycząca wycieku z cylinderka hamulcowego jako przyczyny niedostatecznej siły hamowania pojazdu jest poprawna. Cylinder hamulcowy jest kluczowym elementem układu hamulcowego, a jego uszkodzenia mogą prowadzić do znacznych strat ciśnienia płynu hamulcowego. W przypadku wycieku, ciśnienie generowane podczas naciśnięcia pedału hamulca nie jest wystarczające do skutecznego hamowania. Praktycznie oznacza to, że siła przenoszona na klocki hamulcowe jest zbyt niska, co może prowadzić do wydłużenia drogi hamowania lub całkowitej utraty możliwości hamowania. W celu zapewnienia sprawności układu hamulcowego, regularne inspekcje oraz wymiany płynów hamulcowych są niezbędne i powinny być realizowane zgodnie z zaleceniami producenta pojazdu oraz standardami branżowymi, takimi jak normy SAE. Przykładem dobrej praktyki jest okresowe sprawdzanie poziomu płynu hamulcowego oraz wizualna inspekcja cylinderków hamulcowych w celu wykrycia ewentualnych nieszczelności.

Pytanie 7

Jakie jest zadanie systemu ABS?

A. zapobieganie zablokowaniu kół w trakcie hamowania na śliskiej nawierzchni
B. stabilizacja trajektorii jazdy podczas pokonywania zakrętów
C. zapobieganie poślizgowi kół na śliskiej nawierzchni podczas ruszania
D. wspomaganie procesu hamowania w sytuacjach awaryjnych
Wybór odpowiedzi, która mówi o zapobieganiu poślizgowi kół podczas ruszania na śliskiej nawierzchni, jest mylny z kilku powodów. Po pierwsze, układ ABS nie jest zaprojektowany do interwencji w procesie ruszania pojazdu. Główna funkcja ABS polega na monitorowaniu prędkości obrotowej kół podczas hamowania oraz na automatycznym dostosowywaniu ciśnienia hamulców, aby uniknąć ich blokady. System ten działa podczas hamowania, nie podczas przyspieszania. Z kolei twierdzenie, że ABS wspomaga hamowanie w sytuacjach awaryjnych, jest również nieprecyzyjne. Chociaż system ABS może zwiększyć bezpieczeństwo podczas hamowania, nie wspomaga aktywnie hamowania, lecz jedynie zapobiega blokowaniu kół, co w konsekwencji pozwala na bardziej efektywne hamowanie. Poza tym, odpowiedź dotycząca stabilizacji toru jazdy podczas pokonywania zakrętów jest nieprawidłowa, ponieważ do tego celu służą inne systemy, takie jak ESP (Electronic Stability Program), które mają na celu kontrolę nad pojazdem w trakcie manewrów. Zrozumienie roli i funkcji systemu ABS jest kluczowe, ponieważ błędne wyobrażenia mogą prowadzić do niewłaściwego użytkowania pojazdu w trudnych warunkach. Użytkownicy pojazdów powinni być świadomi, że ABS nie zastępuje zdrowego rozsądku ani ostrożności podczas jazdy, zwłaszcza w trudnych warunkach atmosferycznych.

Pytanie 8

Klasyczny mechanizm różnicowy umożliwia

A. przeniesienie momentu obrotowego ze skrzyni biegów na wał.
B. bezstopniową regulację prędkości pojazdu.
C. włączanie napędu na cztery koła.
D. jazdę samochodem z nierówną prędkością obrotową kół napędzanych.
Klasyczny mechanizm różnicowy właśnie po to istnieje, żeby umożliwić jazdę z różnymi prędkościami obrotowymi kół napędzanych na jednej osi. Przy skręcie koło zewnętrzne musi pokonać dłuższą drogę niż wewnętrzne, więc powinno obracać się szybciej. Gdyby oba koła były sztywno połączone, jak jednym wałem, to opony by się ślizgały, zużywały bardzo szybko, a auto miałoby tendencję do podsterowności, szarpania i przeskakiwania po nawierzchni. Mechanizm różnicowy, zbudowany z kół koronowych i satelitów, rozdziela moment obrotowy z półosi napędowej tak, aby suma prędkości obrotowych kół była stała, ale każde koło mogło kręcić się z inną prędkością. Z mojego doświadczenia w warsztacie, przy uszkodzonym lub zablokowanym dyferencjale wyraźnie czuć sztywność auta przy skręcaniu, zwłaszcza na suchym asfalcie. W praktyce dobrym przykładem jest parkowanie na ciasnym placu: dzięki mechanizmowi różnicowemu samochód płynnie pokonuje zakręt, bez podskakiwania i piszczenia opon. W nowoczesnych pojazdach klasyczny dyfer bywa wspomagany systemami typu EDS czy ASR, ale zasada pozostaje ta sama – zapewnić płynne przeniesienie momentu na koła przy różnych prędkościach obrotowych. W pojazdach terenowych stosuje się też blokady mechanizmu różnicowego, ale to już jest celowe ograniczanie tej funkcji w trudnych warunkach, a nie jego brak. W normalnej eksploatacji osobówki poprawnie działający mechanizm różnicowy to podstawa komfortu jazdy i trwałości ogumienia.

Pytanie 9

Powierzchnię uszczelniającą głowicy, która uległa odkształceniu, naprawia się poprzez

A. klejenie.
B. planowanie.
C. napawanie.
D. galwanizację.
Prawidłowa odpowiedź to planowanie, bo właśnie w ten sposób przywraca się płaskość i gładkość powierzchni uszczelniającej głowicy po jej odkształceniu lub przegrzaniu. Głowica pracuje w bardzo trudnych warunkach: wysokie temperatury, duże ciśnienia spalania, cykliczne nagrzewanie i chłodzenie. To wszystko powoduje, że potrafi się delikatnie „zwichrować”, czyli przestaje być idealnie płaska. Wtedy uszczelka pod głowicą nie przylega równomiernie i zaczynają się klasyczne objawy: przedmuchy spalin do układu chłodzenia, ubytek płynu chłodniczego, olej w płynie albo odwrotnie. Planowanie polega na obróbce skrawaniem powierzchni styku głowicy z blokiem silnika na specjalnej szlifierce lub frezarce, tak aby usunąć minimalną warstwę materiału i uzyskać wymaganą chropowatość oraz idealną płaskość w granicach tolerancji producenta (zwykle rzędu kilku setnych milimetra na całą długość). W dobrych warsztatach zawsze przed planowaniem mierzy się krzywiznę liniałem i szczelinomierzem, a po obróbce sprawdza się, czy mieści się w specyfikacji. Moim zdaniem to jedna z podstawowych operacji przy poważniejszym przegrzaniu silnika – praktycznie każdy szanujący się zakład obróbki głowic robi planowanie razem z docieraniem zaworów, kontrolą szczelności i ewentualną wymianą prowadnic. Dzięki temu nowa uszczelka ma prawidłowe warunki pracy, a silnik po złożeniu trzyma kompresję i nie wraca po miesiącu z tą samą usterką. Warto też pamiętać, że nadmierne zebranie materiału przy planowaniu zmienia stopień sprężania, dlatego zawsze trzeba trzymać się zaleceń producenta co do maksymalnego dopuszczalnego ubytku wysokości głowicy.

Pytanie 10

Na rysunku przedstawiono

Ilustracja do pytania
A. kąt wyprzedzenia osi sworznia zwrotnicy.
B. kąt pochylenia osi sworznia zwrotnicy.
C. promień zataczania koła.
D. kąt pochylenia osi koła.
Kąt wyprzedzenia osi sworznia zwrotnicy jest kluczowym parametrem w mechanice pojazdów, wpływającym na ich zachowanie na drodze. Właściwe zrozumienie tego kąta jest istotne dla zapewnienia stabilności i zwrotności pojazdu. Kąt ten definiuje się jako kąt między osią sworznia zwrotnicy a płaszczyzną prostopadłą do nawierzchni, gdy patrzymy na koło z boku. Odpowiednia regulacja kąta wyprzedzenia ma bezpośredni wpływ na geometrie zawieszenia, co z kolei przekłada się na poprawę prowadzenia pojazdu. W praktyce, zbyt mały kąt wyprzedzenia może prowadzić do problemów z kierowaniem, a zbyt duży może powodować nadmierne zużycie opon. Właściwe ustawienia zgodnie z normami branżowymi, takimi jak ISO 9001, powinny być stosowane podczas regulacji zawieszenia, aby zapewnić optymalną wydajność i bezpieczeństwo pojazdów.

Pytanie 11

W klasyfikacji olejów American Petroleum Institute /API/ symbolem GL oznacza się olej

A. do silników o ZS.
B. hydrauliczny.
C. do silników o ZI.
D. przekładniowy.
Symbol GL w klasyfikacji olejów wg API odnosi się do olejów przekładniowych (z ang. Gear Lubricant), czyli takich, które pracują w skrzyniach biegów, mostach napędowych, mechanizmach różnicowych i innych przekładniach zębatych. To jest zupełnie inna grupa niż oleje silnikowe oznaczane np. API Sx (dla silników o zapłonie iskrowym – ZI) czy API Cx (dla silników o zapłonie samoczynnym – ZS). Oleje GL mają za zadanie przede wszystkim chronić zęby kół przekładniowych przed zużyciem ciernym, zatarciem i zjawiskiem tzw. scuffingu, a także pracują często przy bardzo dużych naciskach powierzchniowych i w warunkach poślizgu ślizgowo–tocznego. Z tego powodu stosuje się w nich dodatki wysokociśnieniowe EP (Extreme Pressure), które tworzą na powierzchni metalu warstwę ochronną podczas przeciążeń. W praktyce w warsztacie spotyka się oznaczenia typu API GL-4 lub API GL-5 – GL-4 używa się zazwyczaj do manualnych skrzyń biegów, a GL-5 częściej do mostów napędowych i przekładni hipoidalnych, gdzie obciążenia są jeszcze wyższe. Moim zdaniem warto kojarzyć od razu: GL = gear = przekładnia, bo pomylenie oleju silnikowego z przekładniowym może skończyć się naprawdę drogą naprawą. Dobrą praktyką jest zawsze sprawdzenie w dokumentacji producenta pojazdu, jaka dokładnie klasa API GL i jaka lepkość wg SAE (np. 75W-90) jest wymagana, bo nawet w obrębie olejów przekładniowych są duże różnice w charakterystyce pracy.

Pytanie 12

Zauważalny wzrost ciśnienia sprężania silnika podczas testu olejowego wskazuje na uszkodzenie

A. pierścieni tłokowych
B. przylgni zaworowych
C. prowadnic zaworowych
D. uszczelki podgłowicowej
Wzrost ciśnienia sprężania podczas próby olejowej w silniku spalinowym jest kluczowym wskaźnikiem stanu pierścieni tłokowych. Pierścienie tłokowe mają za zadanie skutecznie uszczelniać przestrzeń między tłokiem a cylindrem, co pozwala na osiągnięcie odpowiedniego ciśnienia sprężania. Kiedy pierścienie są zużyte, pęknięte lub nieprawidłowo zamontowane, olej silnikowy może dostawać się do komory spalania, co prowadzi do wzrostu ciśnienia sprężania. Przeprowadzenie próby olejowej, polegającej na dodaniu oleju do cylindrów, pozwala na zdiagnozowanie problemu. Jeżeli po dodaniu oleju ciśnienie wzrasta, to wskazuje na uszkodzenie pierścieni tłokowych, co jest zgodne z najlepszymi praktykami diagnostycznymi w branży motoryzacyjnej. Wysoka wartość ciśnienia sprężania po dodaniu oleju musi być traktowana jako sygnał do przeprowadzenia dalszych badań i ewentualnej wymiany pierścieni, co z kolei przekłada się na poprawę efektywności pracy silnika oraz jego żywotności.

Pytanie 13

Jakim przyrządem wykonujemy pomiar ciśnienia powietrza w oponach?

A. areometrem
B. pasametrem
C. manometrem
D. wakuometrem
Prawidłowa odpowiedź to manometr, który jest urządzeniem pomiarowym przeznaczonym do pomiaru ciśnienia. W kontekście ogumienia pojazdów, manometr pozwala na dokładne określenie ciśnienia powietrza w oponach, co jest kluczowe dla bezpieczeństwa jazdy oraz efektywności paliwowej. Odpowiednie ciśnienie w oponach zapewnia lepszą przyczepność, zmniejsza zużycie paliwa oraz obniża ryzyko uszkodzenia opon. Standardy dotyczące ciśnienia w oponach są określone przez producentów pojazdów i mogą różnić się w zależności od modelu oraz obciążenia. Regularne sprawdzanie ciśnienia za pomocą manometru to dobra praktyka, która powinna być wykonywana co najmniej raz w miesiącu oraz przed dłuższymi podróżami. Warto także pamiętać, że ciśnienie w oponach należy sprawdzać na zimno, czyli przed rozpoczęciem jazdy, aby uzyskać najbardziej dokładny wynik pomiaru.

Pytanie 14

Kiedy wał korbowy silnika czterosuwowego obraca się z prędkością 4000 obr/min, to prędkość obrotowa wałka rozrządu wynosi jaką wartość?

A. 1000 obr/min
B. 2000 obr/min
C. 4000 obr/min
D. 8000 obr/min
W silniku 4-suwowym wał korbowy wykonuje dwa obroty w czasie, gdy wałek rozrządu wykonuje jeden obrót. Oznacza to, że prędkość obrotowa wałka rozrządu jest zawsze o połowę mniejsza od prędkości obrotowej wału korbowego. W przypadku prędkości 4000 obr/min wału korbowego, możemy obliczyć prędkość wałka rozrządu dzieląc tę wartość przez dwa, co daje 2000 obr/min. To zjawisko jest kluczowe dla prawidłowego działania silnika, ponieważ wałek rozrządu kontroluje otwieranie i zamykanie zaworów, co jest niezbędne do zapewnienia odpowiedniego cyklu pracy silnika. Zrozumienie tej zależności jest istotne dla inżynierów mechaników oraz techników zajmujących się serwisowaniem silników, aby zapewnić optymalną pracę jednostek napędowych oraz ich wydajność. Znajomość tego aspektu jest również istotna przy projektowaniu układów rozrządu, które muszą być precyzyjnie dopasowane do charakterystyki silnika.

Pytanie 15

Nadmierny luz pierścieni w gniazdach tłoka silnika spalinowego może prowadzić do

A. wzrostu zużycia oleju silnikowego
B. wzrostu ciśnienia sprężania
C. spadku stopnia sprężania
D. wzrostu zużycia paliwa
Nadmierny luz pierścieni w rowkach tłoka silnika spalinowego ma istotny wpływ na wydajność silnika oraz jego trwałość. Zwiększone zużycie oleju silnikowego jest bezpośrednim konsekwencją tego zjawiska. Pierścienie tłokowe mają za zadanie nie tylko uszczelniać komorę spalania, ale także regulować ilość oleju, który smaruje ściany cylindrów. Przy nadmiernym luzie pierścieni, olej może łatwiej przedostawać się do komory spalania, co prowadzi do jego spalania. To zjawisko może skutkować zwiększonym zużyciem oleju, co z kolei oznacza częstsze uzupełnianie oleju oraz może prowadzić do większego zanieczyszczenia spalin. Zgodnie z dobrymi praktykami branżowymi, regularna kontrola luzu pierścieni oraz ich stanu powinna być częścią rutynowej konserwacji silnika. Przykładem może być kontrola luzu pierścieni w silnikach wysokoprężnych, gdzie normalne zużycie oleju jest kluczowe dla efektywności i ekologiczności działania jednostki napędowej. Właściwe utrzymanie luzu pierścieni jest także rekomendowane przez wiele producentów silników, jako sposób na zapewnienie optymalnej pracy silnika.

Pytanie 16

Klasyczny mechanizm różnicowy pozwala na

A. prowadzenie samochodu z różnymi prędkościami obrotowymi kół napędowych.
B. aktywowanie napędu na cztery koła.
C. przeniesienie momentu obrotowego z skrzyni biegów na wał.
D. płynne dostosowywanie prędkości pojazdu.
Klasyczny mechanizm różnicowy jest kluczowym elementem układu napędowego pojazdów, który umożliwia jazdę z różnymi prędkościami obrotowymi kół napędzanych. Jego podstawowym zadaniem jest kompensowanie różnic w prędkości obrotowej kół, co jest szczególnie istotne podczas pokonywania zakrętów. W momencie, gdy pojazd skręca, zewnętrzne koło pokonuje dłuższą drogę niż wewnętrzne, co prowadzi do różnicy w prędkości obrotowej. Mechanizm różnicowy pozwala na swobodne obracanie się kół w zależności od ich potrzeb, co zwiększa stabilność i komfort jazdy. Przykładem zastosowania mechanizmu różnicowego są samochody osobowe, które wykorzystują go do poprawy trakcji i manewrowości. Działanie to jest zgodne z najlepszymi praktykami inżynieryjnymi, które postulują efektywne wykorzystanie mocy silnika oraz zmniejszenie zużycia paliwa, a także zwiększenie bezpieczeństwa jazdy.

Pytanie 17

Wartość stopnia sprężania silników z zapłonem iskrowym w stosunku do silników z zapłonem samoczynnym jest

A. mniejsza.
B. zawsze większa.
C. porównywalna.
D. zawsze równa.
Poprawna odpowiedź to „mniejsza”, bo silniki z zapłonem iskrowym (ZI – benzynowe) pracują na znacznie niższym stopniu sprężania niż silniki z zapłonem samoczynnym (ZS – diesle). W silnikach benzynowych typowy stopień sprężania to mniej więcej 9:1–12:1, czasem trochę więcej w nowoczesnych jednostkach z bezpośrednim wtryskiem. W silnikach wysokoprężnych jest to zwykle rząd 16:1–22:1, czyli zdecydowanie wyżej. Wynika to z samej zasady pracy: w ZS sprężone powietrze musi się nagrzać tak mocno, żeby po wtryśnięciu paliwa doszło do samozapłonu, więc sprężanie musi być duże. W silniku benzynowym mieszanka zapala się od iskry świecy, więc aż tak wysoki stopień sprężania nie jest potrzebny, a wręcz byłby szkodliwy – powodowałby spalanie stukowe. W praktyce mechanik przy diagnostyce bierze to pod uwagę: inne są prawidłowe ciśnienia sprężania dla benzyny, a inne dla diesla, i nie można ich porównywać „1 do 1”. Z mojego doświadczenia w warsztacie, jak ktoś widzi w benzynie ciśnienie sprężania jak w dieslu, to znaczy, że coś jest bardzo nie tak z pomiarem. Producenci w dokumentacji serwisowej zawsze podają zakresy ciśnień sprężania osobno dla ZI i dla ZS, właśnie z powodu różnic w stopniu sprężania. W eksploatacji ma to wpływ też na rozruch na zimno – diesle dzięki wysokiemu sprężaniu mocno nagrzewają powietrze, ale wymagają dobrego stanu mechanicznego i szczelności, bo każdy spadek kompresji od razu utrudnia odpalanie. W benzyniakach efekt jest łagodniejszy. Dlatego znajomość typowych wartości stopnia sprężania dla obu typów silników to taka podstawowa, praktyczna wiedza w zawodzie.

Pytanie 18

Oznaczenie symbolem dla systemu monitorowania ciśnienia w oponach pojazdu jest

A. TPMS
B. ACC
C. SOHC
D. BAS
System TPMS (Tire Pressure Monitoring System) to nowoczesne rozwiązanie stosowane w pojazdach, które ma na celu monitorowanie ciśnienia w oponach w czasie rzeczywistym. Prawidłowe ciśnienie w oponach jest kluczowe dla bezpieczeństwa, wydajności paliwowej oraz komfortu jazdy. TPMS informuje kierowcę o niskim ciśnieniu w oponach, co pozwala na szybką reakcję i uniknięcie potencjalnych awarii, takich jak uszkodzenie opony czy zwiększone zużycie paliwa. W praktyce, TPMS może być podzielony na dwa główne typy: systemy bezpośrednie, które wykorzystują czujniki ciśnienia zamontowane w oponach, oraz systemy pośrednie, które monitorują prędkość obrotową kół, aby ocenić różnice ciśnienia. Obecnie w wielu krajach stosowanie TPMS jest obowiązkowe w nowych pojazdach, co podkreśla znaczenie tego systemu w poprawie bezpieczeństwa na drogach. W związku z tym kierowcy powinni regularnie sprawdzać działanie systemu TPMS oraz dbać o prawidłowe ciśnienie w oponach, co jest zgodne z zaleceniami producentów pojazdów oraz standardami bezpieczeństwa.

Pytanie 19

Na zamieszczonym przekroju przedstawiono

Ilustracja do pytania
A. turbosprężarkę.
B. pompę wody.
C. kolektor ssący.
D. pompę paliwa.
Turbosprężarka, przedstawiona na zamieszczonym przekroju, jest kluczowym elementem w nowoczesnych silnikach spalinowych. Jej główną funkcją jest zwiększenie efektywności silnika poprzez ponowne wykorzystanie spalin. Wyróżnia się ona charakterystycznymi komponentami, takimi jak wirnik turbiny oraz wirnik sprężarki, które współpracują w celu zwiększenia wydajności powietrza dostarczanego do cylindrów. Dzięki zastosowaniu turbosprężarki, silniki mogą osiągnąć wyższą moc przy mniejszej pojemności, co jest zgodne z aktualnymi standardami ochrony środowiska oraz oszczędności paliwa. W branży motoryzacyjnej, turbosprężarki są powszechnie stosowane w pojazdach osobowych oraz ciężarowych, co pokazuje ich praktyczne znaczenie. Rodzaje turbosprężarek, takie jak turbosprężarki o zmiennej geometrii, pozwalają na dalsze optymalizowanie pracy silnika w różnych warunkach jazdy, co jest zgodne z dobrymi praktykami inżynieryjnymi.

Pytanie 20

Głównym zadaniem systemu diagnostyki OBDII jest

A. monitorowanie stanu zużycia podzespołów pojazdu.
B. odczyt kodów błędów i ich kasowanie.
C. ocena stanu technicznego czujników pojazdu.
D. monitorowanie układu napędowego ze względu na emisję spalin.
Wiele osób intuicyjnie kojarzy OBDII z prostym urządzeniem do odczytu i kasowania błędów, bo właśnie z takim skanerem mają kontakt w warsztacie czy nawet przez aplikację w telefonie. To jednak tylko wierzchołek góry lodowej. Odczyt kodów usterek i ich kasowanie jest funkcją narzędzia diagnostycznego, a nie głównym celem istnienia samego systemu OBDII w pojeździe. Sterownik silnika wraz z całym systemem OBDII pracuje cały czas, nawet gdy nikt nie podłącza komputera. Jego zadanie jest znacznie ważniejsze: nadzorować układ napędowy tak, aby emisja spalin nie przekraczała dopuszczalnych norm. Pojawia się też często mylne przekonanie, że OBDII służy do ogólnej oceny stanu technicznego czujników. Owszem, system sprawdza poprawność sygnałów z wielu czujników, ale robi to głównie pod kątem wpływu na spaliny. Jeżeli czujnik jest lekko zużyty, ale jeszcze nie powoduje przekroczenia emisji, to system może nie wygenerować błędu. OBDII nie jest więc ogólnym testerem jakości komponentów, tylko strażnikiem emisyjnym. Kolejne nieporozumienie dotyczy monitorowania zużycia podzespołów. System nie „mierzy” stopnia zużycia mechanicznego np. tłoków, panewek, sprzęgła czy skrzyni biegów. Interesuje go przede wszystkim to, czy układ paliwowy, zapłonowy i oczyszczania spalin działa tak, by utrzymać właściwy skład mieszanki i skuteczne dopalanie zanieczyszczeń. Jeśli zużycie jakiegoś elementu wpływa na emisję, wtedy OBDII może to wychwycić pośrednio, ale nie jest to jego deklarowany, główny cel. Moim zdaniem najczęstszy błąd myślowy polega na pomieszaniu „narzędzia diagnostycznego” z „systemem nadzoru emisji”. Standard OBDII został wymuszony przepisami środowiskowymi, a dopiero przy okazji stał się wygodnym interfejsem diagnostycznym dla mechaników. W dobrej praktyce warsztatowej warto zawsze patrzeć na OBDII właśnie przez pryzmat emisji i monitorów gotowości, a nie traktować go jak prosty kasownik kontrolek.

Pytanie 21

Na korbowodowych czopach wałów korbowych silników czterosuwowych wykorzystuje się łożyska

A. ślizgowe
B. igłowe
C. stożkowe
D. kulowe
Łożyska ślizgowe używane w czopach korbowodowych wałów korbowych silników czterosuwowych odgrywają kluczową rolę w zapewnieniu efektywnego przenoszenia obciążeń oraz minimalizacji tarcia. W przeciwieństwie do innych typów łożysk, łożyska ślizgowe nie mają elementów tocznych, co pozwala na lepsze dostosowanie do warunków pracy w silniku oraz zapewnia dłuższą żywotność przy odpowiednim smarowaniu. W silnikach czterosuwowych, gdzie występują duże obciążenia dynamiczne i zmienne warunki pracy, łożyska ślizgowe redukują hałas i drgania, co jest szczególnie istotne w kontekście nowoczesnych standardów emisji oraz komfortu użytkowania. Przykłady zastosowań obejmują nie tylko silniki spalinowe, ale także aplikacje w przemyśle, gdzie wymagana jest wysoka precyzja ruchu przy minimalnym tarciu. Zgodnie z najlepszymi praktykami, łożyska te powinny być regularnie smarowane odpowiednimi lubrykantami, aby zwiększyć ich efektywność i trwałość.

Pytanie 22

W celu dokręcenia nakrętek lub śrub kół samochodu z właściwym momentem należy użyć klucza

A. do kół.
B. płaskiego.
C. dynamometrycznego.
D. oczkowego.
Do dokręcania nakrętek lub śrub kół z określonym, zalecanym przez producenta momentem obrotowym używa się klucza dynamometrycznego. To jest w zasadzie standard warsztatowy. Tylko takie narzędzie pozwala ustawić konkretną wartość momentu (np. 110 Nm, 120 Nm), a następnie precyzyjnie ją osiągnąć, zwykle z charakterystycznym „kliknięciem” albo innym sygnałem. Moim zdaniem to jedno z ważniejszych narzędzi przy pracy przy kołach, bo zbyt słabe dokręcenie może doprowadzić do poluzowania się koła podczas jazdy, a zbyt mocne – do rozciągnięcia lub zerwania śrub, uszkodzenia gwintu w piaście lub zdeformowania tarczy hamulcowej. W praktyce wygląda to tak, że najpierw wstępnie przykręca się śruby zwykłym kluczem, na krzyż, a dopiero końcowe dokręcenie wykonuje się kluczem dynamometrycznym ustawionym na wartość z instrukcji serwisowej danego auta. W nowoczesnych serwisach i w ASO jest to absolutna podstawa, bo wiąże się też z odpowiedzialnością prawną warsztatu. Warto pamiętać, że moment dokręcania zależy od średnicy i klasy wytrzymałości śruby, rodzaju felgi (stalowa/aluminiowa) oraz zaleceń producenta pojazdu. Klucz dynamometryczny wymaga też okresowej kalibracji, żeby wskazania były rzeczywiście zgodne z rzeczywistością. Z mojego doświadczenia dobrze jest też po krótkim przebiegu, np. 50–100 km po wymianie kół, ponownie sprawdzić moment dokręcenia – też przy pomocy właśnie klucza dynamometrycznego.

Pytanie 23

Płynem eksploatacyjnym o oznaczeniu R 134a napełnia się układ

A. hamulcowy.
B. klimatyzacji.
C. chłodzący.
D. wspomagania.
Płyn oznaczony jako R134a to czynnik chłodniczy stosowany w układach klimatyzacji samochodowej, a nie zwykły „płyn eksploatacyjny” jak olej czy płyn hamulcowy. Jest to gaz fluorowany (HFC – 1,1,1,2–tetrafluoroetan), który w instalacji klimatyzacji krąży w obiegu zamkniętym: sprężarka, skraplacz, zawór rozprężny i parownik. W jednym miejscu jest sprężany i nagrzewa się, w innym się rozpręża i intensywnie chłodzi, odbierając ciepło z wnętrza pojazdu. Dlatego poprawna odpowiedź to „klimatyzacji”. W praktyce napełnianie układu R134a wykonuje się na specjalnej stacji obsługi klimatyzacji, która jednocześnie odzyskuje stary czynnik, robi próżnię w układzie, sprawdza szczelność i dopiero potem wtłacza dokładnie odmierzoną ilość nowego czynnika zgodnie z danymi producenta (zwykle podanymi na tabliczce w komorze silnika). Moim zdaniem warto zapamiętać, że do wspomagania używa się płynu hydraulicznego ATF lub specjalnego płynu do układów kierowniczych, do hamulców – płynów klasy DOT (np. DOT4), a do chłodzenia silnika – mieszaniny wody i koncentratu glikolu. Natomiast R134a jest typowym czynnikiem chłodniczym, podobnie jak nowszy R1234yf w świeższych autach. Dobra praktyka warsztatowa mówi też jasno: nie wolno mieszać różnych czynników chłodniczych ani napełniać „na oko”. Zawsze trzymamy się masy podanej przez producenta pojazdu i stosujemy odpowiednie procedury bezpieczeństwa, bo R134a pracuje pod dość wysokim ciśnieniem i przy nieprawidłowej obsłudze może dojść do rozszczelnienia lub odmrożeń skóry.

Pytanie 24

Na ilustracji przedstawiono czujnik

Ilustracja do pytania
A. temperatury silnika.
B. ciśnienia doładowania silnika.
C. temperatury spalin.
D. zawartości tlenu w spalinach.
Na ilustracji widoczna jest klasyczna sonda lambda, czyli czujnik zawartości tlenu w spalinach montowany w układzie wydechowym. Charakterystyczna jest gwintowana część z sześciokątną nakrętką do wkręcenia w kolektor lub rurę wydechową oraz perforowana końcówka, która wchodzi bezpośrednio w strumień spalin. Wewnątrz znajduje się element pomiarowy z tlenku cyrkonu lub tytanu, który porównuje zawartość tlenu w spalinach z tlenem w powietrzu odniesienia. Na tej podstawie generuje sygnał napięciowy lub prądowy, który sterownik silnika ECU wykorzystuje do korekty składu mieszanki paliwowo-powietrznej. W praktyce oznacza to, że sonda lambda pilnuje, aby mieszanka była jak najbliżej stechiometrycznej (λ ≈ 1), co jest kluczowe dla prawidłowej pracy katalizatora trójdrożnego i spełnienia norm emisji spalin Euro. Z mojego doświadczenia w warsztacie typowym objawem uszkodzonej sondy są zwiększone zużycie paliwa, nierówna praca na biegu jałowym oraz błędy w testerze diagnostycznym typu P0130–P0136. W nowoczesnych autach montuje się często kilka sond lambda: przed katalizatorem (regulacyjna) i za katalizatorem (diagnostyczna), ale zasada działania pozostaje podobna. Dobra praktyka serwisowa to sprawdzanie przebiegu sondy na oscyloskopie, kontrola grzałki sondy oraz szczelności układu wydechowego, bo nieszczelności potrafią całkowicie zakłamać odczyty czujnika tlenu.

Pytanie 25

Podaj właściwą sekwencję działań diagnostycznych przeprowadzanych podczas regularnego przeglądu technicznego pojazdu osobowego.

A. Weryfikacja hamulców, weryfikacja amortyzatorów, ustawienie ciśnienia w oponach, ustawienie świateł
B. Ustawienie świateł, ustawienie ciśnienia w oponach, weryfikacja hamulców, weryfikacja amortyzatorów
C. Weryfikacja amortyzatorów, weryfikacja hamulców, ustawienie świateł, ustawienie ciśnienia w oponach
D. Ustawienie ciśnienia w oponach, ustawienie świateł, weryfikacja amortyzatorów, weryfikacja hamulców
Wskaźnik numer 3 pokazuje, jak powinno się przeprowadzać badanie techniczne samochodu. Na początek warto zająć się ciśnieniem w oponach, bo to naprawdę ma znaczenie dla bezpieczeństwa jazdy i zużycia paliwa. Kiedy opony mają złe ciśnienie, to mogą się szybciej zużywać i łatwiej o niebezpieczne sytuacje na drodze. Potem trzeba ogarnąć regulację świateł, bo dobre oświetlenie jest kluczowe, żeby inni kierowcy wiedzieli, co zamierzamy zrobić. Sprawdzanie amortyzatorów to kolejny ważny krok, bo to wpływa na komfort i stabilność podczas jazdy. No i na koniec – hamulce, bo skuteczność hamowania to podstawa bezpieczeństwa. Jeśli będziemy to wszystko robić w takiej kolejności, to zgodnie z obowiązującymi normami i dobrymi praktykami w motoryzacji, będziemy na dobrej drodze do bezpiecznej jazdy.

Pytanie 26

Jaką kwotę należy zapłacić za wymianę piasty koła w pojeździe, jeżeli cena piasty wynosi 250 zł, czas pracy to 1,4 godziny, a koszt roboczogodziny to 150 zł? Uwaga: uwzględnij 5% rabat na części zamienne oraz usługi.

A. 360 zł
B. 460 zł
C. 437 zł
D. 210 zł
Całkowity koszt wymiany piasty koła pojazdu oblicza się, biorąc pod uwagę zarówno cenę części zamiennej, jak i koszt robocizny. Cena piasty wynosi 250 zł, a czas wykonania wynosi 1,4 godziny, co przy stawce 150 zł za roboczogodzinę daje koszt robocizny równy 210 zł (1,4 godz. * 150 zł/godz.). Suma kosztów części i robocizny to 250 zł + 210 zł = 460 zł. Jednak należy uwzględnić 5% rabat na części zamienne i usługi. Rabat obliczamy na 460 zł: 460 zł * 0,05 = 23 zł. Po odjęciu rabatu od całkowitego kosztu, otrzymujemy 460 zł - 23 zł = 437 zł. Ta odpowiedź jest zgodna z zasadami kalkulacji kosztów w naprawach samochodowych, które uwzględniają zarówno ceny części, jak i robocizny oraz ewentualne rabaty, co jest standardową praktyką w branży. Warto również pamiętać, że niektóre warsztaty oferują dodatkowe zniżki na usługi, co może wpłynąć na ostateczną cenę usługi.

Pytanie 27

W celu oceny stanu technicznego układu chłodzenia silnika w pierwszej kolejności należy

A. przeprowadzić pomiar ciśnienia w układzie chłodzenia.
B. sprawdzić czystość żeberkowania chłodnicy.
C. sprawdzić zakres uruchamiania się wentylatora.
D. sprawdzić poziom cieczy chłodzącej.
Sprawdzenie poziomu cieczy chłodzącej jako pierwsza czynność to absolutna podstawa diagnostyki układu chłodzenia i tak się to robi w normalnej praktyce warsztatowej. Zanim zacznie się cokolwiek mierzyć, demontować czy analizować, trzeba upewnić się, że w ogóle jest odpowiednia ilość medium roboczego w układzie. Jeżeli poziom płynu jest zbyt niski, cały dalszy pomiar ciśnienia, zakresu pracy wentylatora czy nawet ocena chłodnicy nie ma większego sensu, bo wyniki będą zafałszowane. W instrukcjach serwisowych producentów pojazdów pierwszym punktem przy problemach z przegrzewaniem silnika jest właśnie kontrola poziomu i jakości cieczy chłodzącej w zbiorniku wyrównawczym i/lub chłodnicy. W praktyce wygląda to tak, że na zimnym silniku mechanik sprawdza, czy poziom jest między znakami MIN a MAX, ocenia też kolor i przejrzystość płynu, czy nie ma śladów oleju, rdzy czy osadów. Moim zdaniem to jest taki „test zdrowego rozsądku” – zanim sięgamy po specjalistyczne przyrządy, eliminujemy najprostsze przyczyny usterki. Prawidłowy poziom cieczy zapewnia odpowiednie napełnienie kanałów chłodzących w bloku i głowicy, poprawną pracę termostatu, pompę wody bez zapowietrzenia oraz właściwe ciśnienie robocze w układzie. Jeżeli płynu jest mało, silnik może się lokalnie przegrzewać, a czujniki temperatury pokazywać dziwne, skaczące wartości. W dobrych procedurach serwisowych zawsze zaczyna się od kontroli wizualnych i prostych pomiarów, dopiero potem stosuje się testery ciśnienia, testery CO2 pod kątem uszczelki pod głowicą czy zaawansowaną diagnostykę elektroniczną sterowania wentylatorem. Dlatego kolejność: najpierw poziom cieczy, później cała reszta, jest zgodna z logiką, doświadczeniem i standardami branżowymi.

Pytanie 28

Pojęcie AQUAPLANING określa

A. zwiększenie przyczepności opony.
B. zbyt niską temperaturę opony.
C. utratę przyczepności opony na mokrej nawierzchni.
D. nadmierny wzrost temperatury opony.
Pojęcie aquaplaningu dokładnie opisuje sytuację, w której opona traci przyczepność na mokrej nawierzchni, bo między bieżnikiem a asfaltem tworzy się klin wodny. Opona zamiast „wgryzać się” w nawierzchnię, zaczyna dosłownie płynąć po warstwie wody. Z mojego doświadczenia to jest moment, kiedy kierowca nagle czuje, że auto nie reaguje normalnie na ruch kierownicą i hamulec, a samochód jakby jedzie prosto mimo skrętu. Technicznie patrząc, przy większej prędkości i przy zbyt małej głębokości bieżnika kanały odprowadzające wodę nie nadążają z jej usuwaniem, ciśnienie wody rośnie i unosi część opony. Dlatego w dobrych praktykach branżowych tak się podkreśla kontrolę stanu bieżnika (minimum 1,6 mm to absolutne minimum prawne, ale praktycznie zaleca się wymianę już przy ok. 3–4 mm, szczególnie w oponach letnich). Producenci opon projektują rzeźbę bieżnika właśnie po to, żeby maksymalnie opóźnić moment wystąpienia aquaplaningu: odpowiedni układ rowków, mieszanka gumowa, sztywność klocków bieżnika. W realnej pracy mechanika czy diagnosty, jeśli widzisz opony mocno zużyte, z wyślizganym bieżnikiem, to jednym z głównych argumentów za wymianą jest właśnie zwiększone ryzyko aquaplaningu. Do tego dochodzi prędkość jazdy – im szybciej jedziesz po wodzie stojącej na drodze, tym łatwiej o utratę przyczepności. Z punktu widzenia bezpieczeństwa jazdy podstawową zasadą jest: dobre opony, prawidłowe ciśnienie, rozsądna prędkość na mokrym i unikanie gwałtownych manewrów. To nie jest teoria z książki, tylko coś, co w praktyce decyduje, czy auto zostanie na swoim pasie, czy wyleci z toru jazdy.

Pytanie 29

Na rysunku przedstawiono zestaw do kontroli szczelności

Ilustracja do pytania
A. układu chłodzenia.
B. klimatyzacji.
C. cylindrów.
D. układu smarowania.
Poprawna odpowiedź to układ chłodzenia, ponieważ zestaw przedstawiony na rysunku jest testerem ciśnienia układu chłodzenia, zaprojektowanym do oceny szczelności tego układu w pojazdach mechanicznych. Tester ten działa poprzez podniesienie ciśnienia w systemie chłodzenia i monitorowanie, czy ciśnienie pozostaje stabilne. W przypadku obecności nieszczelności, ciśnienie zacznie spadać, co wskazuje na wyciek płynu chłodzącego. Praktyczne zastosowanie tego narzędzia jest kluczowe dla zapewnienia prawidłowego działania silnika, ponieważ nieszczelności w układzie chłodzenia mogą prowadzić do przegrzewania się silnika, co z kolei może powodować poważne uszkodzenia. Zgodnie z dobrą praktyką, regularne sprawdzanie szczelności układu chłodzenia jest zalecane podczas rutynowych przeglądów technicznych, co może znacznie zwiększyć trwałość komponentów silnika oraz obniżyć koszty naprawy.

Pytanie 30

Proces odpowietrzania hamulców w pojeździe, który nie jest wyposażony w system ABS, powinien być realizowany

A. zgodnie z ruchem wskazówek zegara
B. w przeciwnym kierunku do ruchu wskazówek zegara
C. rozpoczynając od najbliższego koła do pompy hamulcowej
D. rozpoczynając od najdalszego koła od pompy hamulcowej
Odpowietrzanie układu hamulcowego pojazdu nie wyposażonego w układ ABS powinno być przeprowadzane, zaczynając od najdalszego koła od pompy hamulcowej. Taki sposób działania jest zgodny z zasadami hydrauliki oraz praktykami stosowanymi w branży motoryzacyjnej. W układzie hamulcowym, powietrze gromadzi się w miejscach, gdzie ciśnienie jest najniższe, a więc najczęściej w najdalszym kole od pompy. Przy odkręcaniu odpowietrznika w tym kole, powietrze, które wpływa do układu, jest usuwane, co pozwala na poprawne działanie hydrauliki hamulcowej. Przykładowo, jeśli odpowietrzanie zaczniemy od najbliższego koła, powietrze nie zostanie całkowicie usunięte, co może prowadzić do słabszej efektywności hamulców oraz wydłużenia drogi hamowania. Przy odpowiednim odpowietrzaniu układu, podczas serwisowania pojazdu, można zapewnić jego bezpieczeństwo oraz prawidłowe działanie, co jest kluczowe dla każdego kierowcy.

Pytanie 31

Przyczyną „przekrzywienia” koła kierownicy w lewą stronę, po uprzednim najechaniu prawym przednim kołem w dużą wyrwę nawierzchni jezdni, może być

A. zmiana wyważenia koła.
B. skrzywienie rantu obręczy koła.
C. skrzywienie drążka kierowniczego.
D. uszkodzenie kordu opony.
Prawidłowo skojarzyłeś objaw z elementem układu kierowniczego. „Przekrzywienie” koła kierownicy po mocnym uderzeniu kołem w dziurę bardzo często oznacza, że doszło do trwałego odkształcenia elementów odpowiedzialnych za geometrię kół, a najczęściej właśnie drążka kierowniczego lub jego końcówki. Drążek łączy przekładnię kierowniczą ze zwrotnicą, więc jeśli się skrzywi, zmienia efektywną długość tego połączenia. W praktyce jedno koło ustawia się pod innym kątem niż drugie, a kierownica, żeby auto jechało prosto, musi być obrócona na bok. To klasyczny objaw rozjechanej zbieżności po uderzeniu. W warsztacie zgodnie z dobrą praktyką po takim zdarzeniu wykonuje się przegląd zawieszenia i układu kierowniczego: sprawdza się luz na końcówkach drążków, stan wahaczy, sworzni, amortyzatorów oraz wykonuje pełny pomiar geometrii na płycie pomiarowej lub ramie 3D. Jeśli drążek jest skrzywiony choćby minimalnie, powinien być wymieniony – prostowanie jest niezgodne ze standardami bezpieczeństwa, bo materiał jest już osłabiony. Po wymianie elementów zawsze ustawia się zbieżność i centralne położenie kierownicy. Z mojego doświadczenia, jeżeli klient mówi „wjechałem w wielką dziurę i od tej pory kierownica krzywo”, to w 8 na 10 przypadków winny jest właśnie drążek, ewentualnie końcówka drążka, a nie opona czy samo wyważenie. To też dobra wskazówka diagnostyczna na egzaminie i w realnej pracy: nagła zmiana po jednym, konkretnym uderzeniu = szukamy uszkodzenia mechanicznego elementów odpowiedzialnych za geometrię kół.

Pytanie 32

Aby zmierzyć luz zaworowy, konieczne jest posiadanie

A. mikrometru
B. szczelinomierza
C. passametra
D. głębokościomierza
Szczelinomierz to narzędzie niezbędne do pomiaru luzu zaworowego w silnikach spalinowych. Luz zaworowy odnosi się do przestrzeni między końcem zaworu a dźwignią zaworu (lub innym elementem napędu) i jest kluczowy dla prawidłowego działania silnika. Zbyt mały luz może prowadzić do zatarcia zaworów, natomiast zbyt duży luz może powodować nieprawidłowe działanie silnika i zwiększone zużycie paliwa. Szczelinomierz składa się z zestawu cienkich blaszek o różnych grubościach, które umożliwiają dokładne określenie luzu. Przykładowo, w silnikach o napędzie benzynowym, zaleca się regularne sprawdzanie luzu zaworowego co 10 000-15 000 km, co można wykonać właśnie przy pomocy szczelinomierza, zgodnie z zaleceniami producenta. Ponadto, znajomość i umiejętność stosowania szczelinomierza jest podstawowym elementem wyposażenia mechanika, co potwierdzają standardy branżowe i dobre praktyki w obsłudze silników.

Pytanie 33

Pojazdem samochodowym nie jest

A. autobus.
B. motocykl.
C. ciągnik rolniczy.
D. ciągnik drogowy.
Poprawnie wskazany został ciągnik rolniczy, bo zgodnie z definicją z Prawa o ruchu drogowym nie zalicza się on do pojazdów samochodowych w takim sensie, jak autobus, motocykl czy ciągnik drogowy. Pojazd samochodowy to pojazd silnikowy, którego konstrukcja umożliwia jazdę z prędkością przekraczającą 25 km/h, z wyjątkiem ciągnika rolniczego i motoroweru. Ciągnik rolniczy jest osobną kategorią – to pojazd silnikowy skonstruowany głównie do prac rolniczych, leśnych lub ogrodniczych, do ciągnięcia przyczep, maszyn, narzędzi, a nie do typowego przewozu osób czy ładunków jak autobus czy samochód ciężarowy. W praktyce w warsztacie czy podczas przeglądu technicznego ma to znaczenie choćby przy doborze ogumienia, oświetlenia, wyposażenia obowiązkowego i przy ocenie stanu technicznego pod kątem przepisów. Inne są też wymagania co do prędkości maksymalnej czy homologacji. Autobus, motocykl i ciągnik drogowy spełniają klasyczne kryteria pojazdu samochodowego – są projektowane do poruszania się po drogach publicznych z większymi prędkościami i do przewozu osób albo ładunków. Natomiast ciągnik rolniczy z założenia pracuje głównie w polu, na drogę wyjeżdża niejako „przy okazji”. Moim zdaniem warto tę różnicę dobrze sobie poukładać, bo często na egzaminach i w praktyce myli się ciągnik rolniczy z ciągnikiem drogowym, a to zupełnie inne kategorie techniczne i prawne. W serwisie także inaczej podchodzi się do diagnostyki układu hamulcowego, oświetlenia czy zaczepów w ciągniku rolniczym niż w typowym pojeździe samochodowym, bo inne są normy użytkowania i obciążenia.

Pytanie 34

Na rysunku przedstawiony jest fragment przekładni głównej

Ilustracja do pytania
A. walcowej.
B. hipoidalnej.
C. planetarnej.
D. ślimakowej.
Wybory walcowej, ślimakowej oraz planetarnej są niepoprawne, ponieważ każda z tych konstrukcji ma różne cechy charakterystyczne, które nie odpowiadają przedstawionemu rysunkowi. Przekładnia walcowa charakteryzuje się równoległym ustawieniem osi kół zębatych, co nie jest zgodne z układem na rysunku. W przypadku przekładni ślimakowej, zęby są ułożone wzdłuż spirali, a ich działanie opiera się na połączeniu ruchu obrotowego ślimaka z kołem zębatym, co również nie znajduje odzwierciedlenia w przedstawionym fragmencie. Natomiast przekładnia planetarna, która składa się z centralnego koła zębatego, planetarnych kół zębatych oraz pierścienia, działa w zupełnie inny sposób, zapewniając różne przełożenia i momenty obrotowe, co również nie pasuje do obrazu z rysunku. Wybierając niewłaściwe odpowiedzi, można popaść w pułapkę myślenia o przekładniach tylko w kontekście ich najpopularniejszych zastosowań, zamiast zwrócić uwagę na ich specyfikę i różnice. Zrozumienie podstawowych funkcji i konstrukcji przekładni jest kluczowe dla efektywnego wyboru odpowiedniego systemu w inżynierii mechanicznej, a pomylenie typów przekładni może prowadzić do poważnych błędów w projektowaniu i eksploatacji maszyn.

Pytanie 35

Całkowity koszt naprawy pojazdu według kosztorysu naprawy wynosi 1 550,00 zł, z czego 950,00 zł stanowi koszt wymienionych części. Na jaką kwotę należy wystawić paragon, uwzględniając 20% rabat dla klienta na usługi w tym serwisie?

A. 1240,00 zł
B. 1470,00 zł
C. 1430,00 zł
D. 1360,00 zł
Prawidłowo przyjęto, że rabat dotyczy tylko usługi, a nie całego kosztu naprawy. W zadaniu mamy łączny koszt 1 550,00 zł, z czego 950,00 zł to części. To oznacza, że sama robocizna (usługa) wynosi 1 550,00 zł – 950,00 zł = 600,00 zł. Rabat 20% liczymy wyłącznie od wartości usługi: 20% z 600,00 zł to 0,2 × 600,00 zł = 120,00 zł. Obniżona cena usługi to 600,00 zł – 120,00 zł = 480,00 zł. Do tego doliczamy koszt części bez rabatu: 950,00 zł + 480,00 zł = 1 430,00 zł. Na taką właśnie kwotę należy wystawić paragon. W praktyce serwisowej to bardzo typowa sytuacja: warsztaty często udzielają rabatu tylko na roboczogodziny, bo marża na części jest niższa i części często mają stałe ceny z cennika dostawcy. Moim zdaniem warto pilnować rozdzielenia „części” i „robocizny” nie tylko w kalkulacji, ale też na dokumentach, bo ułatwia to późniejszą analizę opłacalności napraw, rozliczenia z klientem, a nawet kontrole skarbowe. Zgodnie z dobrą praktyką branżową kosztorys naprawy i paragon/faktura powinny jasno wskazywać, jaka część kwoty dotyczy materiałów, a jaka usługi, oraz na co dokładnie został udzielony rabat. W profesjonalnych programach do kosztorysowania można od razu zaznaczyć, czy rabat jest na całość, tylko na robociznę czy np. na wybrane pozycje – tu właśnie mamy klasyczny przykład rabatu wyłącznie na usługę.

Pytanie 36

W celu ustalenia luzu w układzie kierowniczym pojazdu, jakie działania można podjąć?

A. listwą pomiarową
B. na wyważarce
C. na rolkach
D. organoleptycznie
Lokalizacja luzu w układzie kierowniczym organoleptycznie to proces, który polega na bezpośrednim ocenie stanu układu kierowniczego poprzez manualne sprawdzenie luzów na poszczególnych elementach. W praktyce, mechanik może wykorzystać ręczne metody, aby zidentyfikować, czy luz występuje w połączeniach, przegubach czy też w samej kolumnie kierowniczej. Przykładem może być obracanie kierownicy w różnych położeniach, co pozwala na wychwycenie nieprawidłowości, które mogą wskazywać na zużycie elementów. Dodatkowo, podczas sprawdzania luzów, powinno się zwrócić uwagę na łatwość ruchu kierownicy oraz ewentualne dźwięki, które mogą wskazywać na niewłaściwe działanie układu. Zgodnie z normami branżowymi, kluczowe jest systematyczne kontrolowanie tych luzów, co wpływa na bezpieczeństwo jazdy oraz żywotność pojazdu. Utrzymywanie układu kierowniczego w dobrym stanie nie tylko zwiększa komfort jazdy, ale również minimalizuje ryzyko awarii na drodze.

Pytanie 37

Na ilustracji przedstawiono przekładnię

Ilustracja do pytania
A. hipoidalną.
B. ślimakową.
C. planetarną.
D. zębatkową.
Przekładnie ślimakowe działają na zasadzie współpracy ślimaka z zębatką, co powoduje dużą redukcję prędkości, ale także znaczne straty efektywności. Często mylone z przekładniami planetarnymi, przekładnie ślimakowe charakteryzują się jednak inną konstrukcją i zastosowaniem; ich zaletą jest możliwość uzyskania dużego przełożenia w kompaktowej formie, lecz ich użycie jest ograniczone do aplikacji, gdzie nie jest wymagane odwracanie kierunku obrotów. Z kolei przekładnie hipoidalne, które są połączeniem przekładni zębatych i stożkowych, również różnią się znacząco od przekładni planetarnych, oferując bardziej złożoną strukturę i wymagające większej precyzji w produkcji. Takie przekładnie są często stosowane w zastosowaniach wymagających dużych obciążeń i wysokiej wydajności, jednak nie nadają się do sytuacji, gdzie przewiduje się zmiany przełożeń jak w mechanizmach planetarnych. Wreszcie, przekładnie zębatkowe, które przekształcają ruch obrotowy w liniowy, również nie pasują do schematu działającego w przekładniach planetarnych, które używają koła słonecznego i korony do przenoszenia momentu obrotowego. Wiele osób może mylić te różne mechanizmy przekładniowe z powodu ich podobnych zastosowań w różnych dziedzinach inżynierii, co prowadzi do nieporozumień dotyczących ich funkcji i zastosowania. Ważne jest zrozumienie, że każdy typ przekładni ma swoje unikalne cechy, które determinują jego użycie w różnych scenariuszach inżynieryjnych.

Pytanie 38

Wpływ wilgoci na parametry eksploatacyjne jest szczególnie znaczący w przypadku

A. układu klimatyzacji.
B. jednostki napędowej.
C. oleju silnikowego.
D. płynu hamulcowego.
Poprawna jest odpowiedź dotycząca płynu hamulcowego, bo to właśnie ten środek roboczy jest silnie higroskopijny, czyli ma tendencję do wchłaniania wilgoci z otoczenia. Płyny hamulcowe klasy DOT 3, DOT 4 czy DOT 5.1 na bazie glikoli z czasem chłoną wodę przez mikroszczeliny w przewodach, uszczelnieniach i zbiorniczku wyrównawczym. Efekt jest taki, że spada temperatura wrzenia płynu – z około 230–260°C dla płynu „suchego” do nawet poniżej 160°C dla płynu „mokrego”. W praktyce, przy intensywnym hamowaniu tarcze i klocki bardzo się nagrzewają, ciepło przechodzi do zacisków i płynu, a jeśli płyn ma w sobie dużo wody, zaczyna się miejscowe wrzenie i powstają pęcherzyki pary. Para jest ściśliwa, więc pedał hamulca robi się miękki, wpada głębiej, a siła hamowania gwałtownie spada – to klasyczny „brake fade” związany z przegrzaniem płynu. Dlatego producenci i normy (np. FMVSS 116, specyfikacje DOT) zalecają okresową wymianę płynu hamulcowego co 2 lata albo zgodnie z dokumentacją serwisową. W warsztacie dobrym standardem jest pomiar zawartości wody w płynie testerem lub sprawdzenie temperatury wrzenia. Z mojego doświadczenia wiele aut, które „słabo hamują” przy dłuższym zjeździe z górki, ma po prostu stary, zawilgocony płyn. W silniku, w klimatyzacji czy w całej jednostce napędowej wilgoć oczywiście też ma znaczenie, ale nie aż tak bezpośredni i gwałtowny wpływ na parametry eksploatacyjne jak w układzie hamulcowym. W hamulcach małe zaniedbanie w tym temacie może się bardzo szybko przełożyć na realne zagrożenie bezpieczeństwa.

Pytanie 39

Na rysunku przedstawiono zespół

Ilustracja do pytania
A. koła dwumasowego.
B. sprzęgła tarczowego.
C. hamulca bębnowego.
D. hamulca tarczowego.
Na rysunku faktycznie pokazano zespół sprzęgła tarczowego – widać charakterystyczny docisk, tarczę sprzęgłową z piastą wielowypustową oraz łożysko oporowe przesuwane przez widełki. Ten komplet pracuje między kołem zamachowym a skrzynią biegów i służy do chwilowego rozłączania silnika od układu napędowego. Po wciśnięciu pedału sprzęgła łożysko oporowe naciska na sprężynę talerzową docisku, odciąga tarczę od koła zamachowego i przerywa przekazywanie momentu obrotowego. Dzięki temu można płynnie ruszać, zmieniać biegi i chronić skrzynię przed szarpnięciami. Z mojego doświadczenia dobrze wyregulowane sprzęgło to połowa komfortu jazdy – brak szarpania, brak zgrzytów przy wrzucaniu biegów. W praktyce przy obsłudze zawsze wymienia się komplet: tarcza, docisk, łożysko oporowe, a często też sprawdza się stan powierzchni koła zamachowego i ewentualnie je przetacza. Fachowe warsztaty pilnują też, żeby nie zabrudzić okładzin olejem czy smarem i dokręcają śruby docisku momentem zgodnym z dokumentacją producenta. Warto też pamiętać o prawidłowym odpowietrzeniu wysprzęglika (w układach hydraulicznych) albo o regulacji luzu na lince, bo nawet najlepszy zestaw sprzęgła będzie działał źle, jeśli sterowanie jest rozregulowane.

Pytanie 40

Przed wymontowaniem silnika z pojazdu, w pierwszej kolejności należy

A. odłączyć przewody elektryczne.
B. spuścić olej z silnika.
C. odłączyć klemę akumulatora.
D. odkręcić skrzynię biegów.
Właściwą pierwszą czynnością przed jakąkolwiek poważniejszą pracą przy pojeździe, a już szczególnie przed wymontowaniem silnika, jest odłączenie klem akumulatora – najczęściej zaczynamy od bieguna ujemnego. To jest podstawowa zasada BHP w mechanice pojazdowej i praktycznie w każdym podręczniku czy instrukcji serwisowej producent jasno się to podkreśla. Chodzi o wyeliminowanie ryzyka przypadkowego zwarcia, iskrzenia, uruchomienia rozrusznika, aktywacji rozrusznika przez uszkodzony przewód czy nawet niekontrolowanej pracy wentylatorów chłodnicy. W trakcie demontażu silnika pracujesz narzędziami metalowymi w bardzo ciasnej przestrzeni, dotykasz masy, przewodów zasilających rozrusznik, alternator, rozdzielasz wiązki elektryczne. Bez odłączonego akumulatora jedno nieuważne dotknięcie kluczem między plusem a masą może skończyć się mocnym łukiem elektrycznym, przypaleniem wiązki, a nawet pożarem komory silnika. W praktyce warsztatowej przyjmuje się prostą zasadę: zanim w ogóle zaczniesz cokolwiek rozłączać w instalacji elektrycznej, najpierw odłącz zasilanie, czyli akumulator. Dopiero potem można spokojnie spuszczać płyny eksploatacyjne, odłączać przewody elektryczne, paliwowe, chłodzenia czy odkręcać skrzynię biegów. Moim zdaniem dobrze jest też wyrobić w sobie nawyk, żeby po odłączeniu klem zabezpieczyć je przed przypadkowym dotknięciem bieguna (np. taśmą lub kapturkami). To niby drobiazg, ale w codziennej pracy w serwisie bardzo zwiększa bezpieczeństwo i porządek na stanowisku. W wielu procedurach producentów znajdziesz zapis: „Disconnect the battery before carrying out any work on the electrical or fuel system”, i to dokładnie jest ta zasada, której dotyczy to pytanie.