Wyniki egzaminu

Nowy egzamin

Informacje o egzaminie:

Zawód: Technik informatyk
Kwalifikacja: INF.03 - Tworzenie i administrowanie stronami i aplikacjami internetowymi oraz bazami danych
Data rozpoczęcia: 29 kwietnia 2026 12:02
Data zakończenia: 29 kwietnia 2026 12:12

Egzamin zdany!

Wynik: 33/40 punktów (82,5%)

Wymagane minimum: 20 punktów (50%)

Nowe

Analiza przebiegu egzaminu- sprawdź jak rozwiązywałeś pytania

Przebieg egzaminu

Pochwal się swoim wynikiem!

Facebook

X.com

Szczegółowe wyniki:

Pytanie 1

W bazie danych wykonano następujące polecenia dotyczące uprawnień użytkownika adam. Po ich realizacji użytkownik adam uzyska uprawnienia do

GRANT ALL PRIVILEGES ON klienci TO adam
REVOKE SELECT, INSERT, UPDATE ON klienci FROM adam

A. tworzenia tabeli klienci oraz modyfikowania w niej danych

B. przeglądania tabeli klienci oraz dodawania do niej sektorów

C. modyfikowania danych i przeglądania tabeli klienci

D. usuwania tabeli lub jej rekordów

Prawidłowa odpowiedź dotycząca usunięcia tabeli lub jej rekordów wynika z analizy poleceń SQL które zostały wykonane na użytkowniku adam. Instrukcja GRANT ALL PRIVILEGES zapewnia użytkownikowi wszystkie dostępne uprawnienia do tabeli klienci w tym możliwość usunięcia zarówno całej tabeli jak i jej rekordów. Jednakże w dalszej kolejności polecenie REVOKE SELECT INSERT UPDATE ogranicza te konkretne uprawnienia. Pozostawia to użytkownikowi adam pełne prawo do korzystania z polecenia DELETE które umożliwia usunięcie poszczególnych rekordów oraz DROP które pozwala usunąć całą tabelę. Jest to kluczowe w zarządzaniu bazą danych zwłaszcza w kontekście zapewnienia integralności i bezpieczeństwa danych. W praktyce administratorzy baz danych muszą umiejętnie zarządzać uprawnieniami aby zapewnić odpowiedni poziom bezpieczeństwa oraz kontrolę dostępu zgodnie z najlepszymi praktykami branżowymi. Dzięki temu można uniknąć nieautoryzowanego dostępu do wrażliwych danych oraz przypadkowego usunięcia ważnych informacji

Pytanie 2

Który paragraf w przedstawionym kodzie zostanie wyświetlony czcionką o kolorze niebieskim?

<!DOCTYPE html>
<html>
<head>
<style>
div~p { color: blue; }
</style>
</head>
<body>
  <div>
    <p>pierwszy paragraf</p>
      <div>
        <p>drugi paragraf</p>
        <p>trzeci paragraf</p>
      </div>
    <p>czwarty paragraf</p>
  </div>
</body>
</html>

A. Czwarty.

B. Pierwszy.

C. Trzeci.

D. Drugi.

Źródłem problemu w tym zadaniu jest zrozumienie, jak dokładnie działa selektor `div~p`. Na pierwszy rzut oka wiele osób patrzy po prostu na kolejność paragrafów w kodzie i zakłada, że skoro wewnątrz diva są kolejne `<p>`, to one wszystkie będą niebieskie. To jest typowe mieszanie działania selektora rodzeństwa z selektorem potomków. Zapis `div p` rzeczywiście oznaczałby „każdy paragraf znajdujący się gdziekolwiek wewnątrz diva”, ale w pytaniu użyto operatora tyldy `~`, który ma inne znaczenie. Selektor `div~p` wskazuje elementy `<p>`, które są rodzeństwem elementu `<div>`, czyli mają tego samego rodzica w drzewie DOM, i jednocześnie występują po nim w kodzie. To oznacza, że przeglądarka w ogóle nie patrzy na paragrafy zagnieżdżone głębiej, np. w dodatkowym `<div>` w środku. One nie są rodzeństwem, tylko potomkami, więc selektor ich nie obejmuje. Częsty błąd polega też na myleniu selektora `div~p` z `div+p`. Ten drugi wybiera wyłącznie pierwszy paragraf bezpośrednio po divie na tym samym poziomie, natomiast `~` obejmuje wszystkie późniejsze rodzeństwa danego typu. W tym przykładzie jedynym `<p>`, który jest na tym samym poziomie co zewnętrzny `<div>` i stoi po nim, jest „czwarty paragraf”. Pozostałe, mimo że wizualnie znajdują się „w środku” tego diva, nie są rodzeństwem, tylko są bardziej zagnieżdżone. Z mojego doświadczenia wynika, że dopóki nie narysuje się sobie drzewa DOM albo nie podejrzy struktury w DevTools, bardzo łatwo o takie pomyłki. Dobra praktyka w CSS to zawsze myśleć o relacjach: rodzic–dziecko, rodzeństwo, potomek, a dopiero potem o kolejności w kodzie. Dzięki temu selektory są pisane świadomie, bardziej precyzyjnie i nie powodują niespodziewanych efektów w większych projektach.

Pytanie 3

Którą funkcję z menu Kolory programu GIMP użyto, w celu uzyskania efektu przedstawionego w filmie?

A. Progowanie.

B. Krzywe.

C. Barwienie.

D. Inwersja.

Wiele osób myli w GIMP-ie różne narzędzia z menu Kolory, bo na pierwszy rzut oka kilka z nich „mocno zmienia” obraz. Jednak efekt pokazany na filmie, gdzie obraz staje się dwuwartościowy (czarno-biały, bez półtonów), jest typowym działaniem funkcji Progowanie. Kluczowe jest tu zrozumienie, czym różnią się od siebie dostępne operacje. Krzywe służą do zaawansowanej korekcji tonalnej i kontrastu. Można nimi mocno przyciemnić lub rozjaśnić wybrane zakresy jasności, robić tzw. efekt kontrastu „S”, korygować prześwietlenia itd. Ale nawet przy bardzo agresywnych ustawieniach krzywych obraz nadal zawiera półtony – pojawiają się stopniowe przejścia między odcieniami, a nie ostre odcięcie na zasadzie czarne/białe. To świetne narzędzie do retuszu zdjęć, ale nie do uzyskania efektu progowania. Inwersja (Kolory → Inwersja) po prostu odwraca wartości kolorów lub jasności: jasne staje się ciemne, czerwony zmienia się na cyjan, zielony na magentę itd. To jak negatyw fotograficzny. Struktura szczegółów pozostaje identyczna, zmienia się tylko ich „biegun”. Nie pojawia się żadne odcięcie progowe, więc obraz wciąż ma pełne spektrum odcieni. W praktyce inwersja przydaje się np. przy przygotowaniu masek lub pracy z materiałami skanowanymi, ale nie generuje typowego, „plakatowego” efektu czerni i bieli jak progowanie. Barwienie z kolei (Kolory → Barwienie) służy do nadania całemu obrazowi jednolitego odcienia, zwykle po wcześniejszym sprowadzeniu go do skali szarości. Można w ten sposób uzyskać np. sepię, niebieski ton nocny albo dowolny kolorystyczny „filtr”. Jasność i kontrast lokalny pozostają bardzo podobne, zmienia się dominująca barwa. To zupełnie inna kategoria operacji niż progowanie, które pracuje na poziomie progów jasności, a nie na poziomie koloru. Typowym błędem jest patrzenie tylko na to, że „obraz bardzo się zmienił” i przypisywanie tego narzędziom takim jak krzywe czy inwersja. W pracy z grafiką warto zawsze zadać sobie pytanie: czy efekt polega na zmianie rozkładu jasności, na odwróceniu kolorów, czy na twardym podziale na dwa poziomy? Jeśli widzisz brak półtonów i ostre granice, praktycznie zawsze chodzi o progowanie, które zostało wskazane jako poprawna funkcja.

Pytanie 4

char str1[30] = 'Ala ma kota';
printf("%s", str1);

Jakie jest źródło błędu w prezentowanym kodzie napisanym w języku C++?

A. Napis powinien mieć dokładnie 30 znaków.

B. Do funkcji printf przekazano za mało argumentów.

C. W funkcji printf nie można używać formatowania %s.

D. Napis powinien być umieszczony w cudzysłowie.

Odpowiedź wskazująca, że napis powinien być ujęty w cudzysłów jest poprawna, ponieważ w języku C/C++ napisy (łańcuchy znaków) muszą być ujęte w podwójne cudzysłowy, aby zostały prawidłowo zinterpretowane przez kompilator. W przedstawionym kodzie, zamiast użycia pojedynczych cudzysłowów, które są przeznaczone do definiowania pojedynczych znaków (char), należy użyć podwójnych, aby zdefiniować napis jako tablicę znaków. Takie podejście jest zgodne z standardami języka C i C++, gdzie łańcuchy znaków są implementowane jako tablice znaków zakończone znakiem null ('\0'). Przykładowo, poprawny sposób zapisu to: char str1[30] = "Ala ma kota";. Stosowanie odpowiednich cudzysłowów jest kluczowe w programowaniu, ponieważ może zapobiegać wielu błędom kompilacji oraz ułatwiać późniejszą edycję i zarządzanie kodem. Warto również pamiętać, że dobrym zwyczajem jest stosowanie tablic odpowiedniej wielkości, aby uniknąć nadpisywania pamięci, co może prowadzić do nieprzewidywalnych zachowań programu.

Pytanie 5

W algebrze relacji działanie selekcji polega na

A. wybór krotek, które spełniają określone warunki

B. usunięciu pustych wierszy

C. usunięciu krotek z powtórzonymi polami

D. wybór krotek, które nie zawierają wartości NULL

W algebrze relacji operacja selekcji, określana również jako filtracja, polega na wydobywaniu krotek z relacji (tabel), które spełniają określone warunki. Selekcja jest kluczowym narzędziem w zarządzaniu bazami danych, ponieważ umożliwia przetwarzanie i analizowanie dużych zbiorów danych poprzez skupienie się tylko na istotnych informacjach. Na przykład, w bazie danych zawierającej informacje o pracownikach, można zastosować selekcję, aby wyodrębnić jedynie tych pracowników, którzy mają wynagrodzenie powyżej określonej kwoty. W praktyce, operator selekcji jest często reprezentowany przez symbol sigma (σ) w notacji algebry relacji. Zgodnie z normami SQL, operacja ta odpowiada klauzuli WHERE, co pozwala na precyzyjne określenie kryteriów, według których krotki są wybierane. Selekcja nie zmienia struktury tabeli, lecz tworzy nową relację, która zawiera jedynie te krotki, które spełniają dane warunki. Przykładem może być zapytanie SQL, które zwraca dane o studentach, którzy uzyskali ocenę powyżej 4.0. Selekcja jest fundamentalnym elementem w projektowaniu baz danych, umożliwiającym efektywne przetwarzanie danych oraz wsparcie dla analizy danych w różnych aplikacjach biznesowych.

Pytanie 6

Jakie są przykłady standardowych poleceń w języku zapytań SQL, odnoszących się do operacji na danych SQL DML, takich jak wstawianie, usuwanie oraz modyfikacja danych?

A. DENY, GRANT, REVOKE

B. ALTER, CREATE, DROP

C. SELECT, SELECT INTO

D. DELETE, INSERT, UPDATE

Poprawna odpowiedź to DELETE, INSERT, UPDATE, które są podstawowymi poleceniami w języku SQL dla operacji manipulacji danymi (DML, Data Manipulation Language). Polecenie INSERT służy do dodawania nowych rekordów do tabeli, na przykład: 'INSERT INTO pracownicy (imie, nazwisko) VALUES ('Jan', 'Kowalski');'. DELETE umożliwia usunięcie istniejących danych, co można zrealizować poprzez 'DELETE FROM pracownicy WHERE nazwisko = 'Kowalski';', co kasuje rekordy spełniające określony warunek. Natomiast UPDATE pozwala na modyfikację danych w tabeli, na przykład: 'UPDATE pracownicy SET imie = 'Anna' WHERE nazwisko = 'Kowalski';'. Te instrukcje są zgodne z międzynarodowymi standardami SQL i są kluczowe w codziennym zarządzaniu bazami danych, umożliwiając efektywne manipulowanie danymi w różnych systemach zarządzania bazami danych, takich jak MySQL, PostgreSQL czy Microsoft SQL Server.

Pytanie 7

W PHP, aby poprawnie zakończyć połączenie z bazą danych MySQL, ostatnim krokiem powinno być użycie polecenia

A. die

B. mysqli_close

C. exit

D. mysql_exit

Aby prawidłowo obsłużyć połączenie z bazą danych MySQL w języku PHP, kluczowym krokiem jest zamknięcie tego połączenia po zakończeniu operacji na bazie danych. Najlepszą praktyką jest użycie funkcji mysqli_close. Ta funkcja jest częścią rozszerzenia MySQLi (MySQL Improved), które oferuje nowoczesne podejście do komunikacji z bazą danych, w tym zwiększone bezpieczeństwo i wydajność. Po wywołaniu mysqli_close, wszystkie zasoby związane z połączeniem są zwalnianie, co pozwala na uniknięcie potencjalnych wycieków pamięci. Przykładowe użycie: $connection = mysqli_connect('host', 'user', 'password', 'database'); // Po dokonaniu operacji na bazie danych mysqli_close($connection);. Ważne jest, aby zamykać połączenia, szczególnie w aplikacjach działających w środowisku produkcyjnym, aby zapewnić optymalne wykorzystanie zasobów serwera oraz bezpieczeństwo danych. Standardowe zalecenia dokumentacji PHP podkreślają znaczenie użycia mysqli_close w celu zakończenia sesji z bazą danych, co sprzyja stabilności i niezawodności aplikacji.

Pytanie 8

Jaką czynność należy wykonać przed przystąpieniem do tworzenia kopii zapasowej danych w bazie MySQL?

A. weryfikacja, czy baza działa wystarczająco efektywnie

B. określenie systemu kodowania znaków w bazie

C. przyznanie uprawnień do przeglądania bazy dla Administratora

D. sprawdzenie integralności bazy oraz ewentualna jej naprawa

Sprawdzenie integralności bazy danych MySQL przed wykonaniem kopii bezpieczeństwa jest kluczowym krokiem, który zapewnia, że wszystkie dane są w dobrym stanie i nie występują żadne uszkodzenia. Integralność bazy danych odnosi się do spójności i poprawności danych przechowywanych w bazie. Narzędzia takie jak 'CHECK TABLE' oraz 'REPAIR TABLE' pozwalają na identyfikację i naprawę potencjalnych problemów związanych z uszkodzeniami tabel. Przykładem może być sytuacja, w której dane zostały nieprawidłowo zapisane lub usunięte, co może prowadzić do błędów w aplikacjach korzystających z bazy. W przypadku wykrycia problemów, ich naprawa przed stworzeniem kopii zapasowej jest niezbędna, aby uniknąć przenoszenia uszkodzonych danych do nowej lokalizacji. Standardy branżowe, takie jak ISO 27001, podkreślają znaczenie zarządzania integralnością danych, co stanowi fundament skutecznych strategii backupowych. Właściwie przeprowadzona diagnostyka przed wykonaniem kopii bezpieczeństwa nie tylko minimalizuje ryzyko utraty danych, ale również zwiększa efektywność procesów przywracania systemu po awarii.

Pytanie 9

Z tabel Artykuly oraz Autorzy należy wyodrębnić tylko nazwiska autorów oraz tytuły ich artykułów, które uzyskały ocenę 5. Odpowiednia kwerenda do pozyskania tych informacji ma postać

A. SELECT nazwisko, tytul FROM autorzy JOIN artykuly ON autorzy.id = artykuly.id;

B. SELECT nazwisko, tytul FROM autorzy, artykuly WHERE ocena == 5;

C. SELECT nazwisko, tytul FROM autorzy JOIN artykuly ON autorzy.id = autorzy_id WHERE ocena = 5;

D. SELECT nazwisko, tytul FROM autorzy JOIN artykuly ON autorzy.id = autorzy_id;

Odpowiedź SELECT nazwisko tytul FROM autorzy JOIN artykuly ON autorzy.id = autorzy_id WHERE ocena = 5; jest poprawna ponieważ precyzyjnie wykorzystuje konstrukcję SQL do połączenia tabel Autorzy i Artykuly. JOIN łączy te tabele na podstawie klucza obcego autorzy_id w tabeli Artykuly który odpowiada kluczowi głównemu id w tabeli Autorzy. To pozwala na uzyskanie pełnej informacji o autorach i ich artykułach. Klauzula WHERE ocena = 5 filtruje wyniki i zwraca jedynie te które mają ocenę równą 5. Jest to standardowe podejście w SQL do pobierania danych na podstawie określonych kryteriów co jest bardzo efektywne w zarządzaniu dużymi zbiorami danych. Praktyczne zastosowanie tego typu kwerend obejmuje na przykład systemy rekomendacji artykułów gdzie tylko dobrze ocenione treści są pokazywane użytkownikom. Stosowanie takich kwerend zgodnie z najlepszymi praktykami pozwala na utrzymanie wydajności bazy danych oraz na zapewnienie integralności danych co jest kluczowe w profesjonalnym zarządzaniu bazami danych.

Pytanie 10

Aby w języku HTML uzyskać formatowanie paragrafu przedstawione w ramce, należy zastosować kod

A. <p>Tekst może być <mark>zaznaczony albo <i>istotny</i> dla autora</mark></p>

B. <p>Tekst może być <mark>zaznaczony</mark> albo <em>istotny</em> dla autora</p>

C. <p>Tekst może być <mark>zaznaczony</mark> albo <em>istotny dla autora</p>

D. <p>Tekst może być <mark>zaznaczony albo <em>istotny</em> dla autora</mark></p>

W tym zadaniu kluczowy problem w niepoprawnych odpowiedziach dotyczy dwóch rzeczy: semantyki znaczników oraz poprawnego zagnieżdżania i domykania tagów HTML. To są niby drobiazgi, ale w realnych projektach potrafią narobić niezłego bałaganu, zwłaszcza przy większych serwisach i integracji z arkuszami CSS czy skryptami JS. Po pierwsze, w części propozycji znaczniki są domykane w złej kolejności albo w ogóle brakuje domknięcia. HTML co prawda bywa tolerancyjny i przeglądarka jakoś to sobie "naprawi", ale z punktu widzenia standardów W3C jest to kod niepoprawny. Jeśli otwierasz <mark>, to najpierw musisz go zamknąć </mark>, zanim zakończysz inne znaczniki albo cały paragraf. Krzyżowe zagnieżdżanie typu: otwieram <mark>, w środku <em>, a zamykam najpierw </mark>, potem </em> – jest po prostu błędne. Walidator HTML od razu to wychwyci. Druga sprawa to obejmowanie znacznikiem <mark> zbyt dużego fragmentu tekstu, łącznie z innymi elementami inline, jak <i> czy <em>. W przykładzie graficznym widać wyraźnie, że podświetlone jest tylko jedno słowo, a kursywa dotyczy innego słowa poza zakreślonym fragmentem. Jeśli więc w kodzie wrzucimy <mark> na większy kawałek, łącznie z tekstem pochyłym, przeglądarka zaznaczy więcej niż powinna i efekt wizualny będzie inny niż na ilustracji. Kolejna kwestia to użycie <i> zamiast <em>. Technicznie <i> też zrobi kursywę, ale jest to element czysto prezentacyjny, bez znaczenia semantycznego. W nowoczesnym HTML5 zaleca się stosowanie <em>, bo podkreśla ono ważność fragmentu z punktu widzenia treści, a nie tylko wygląd. Czytniki ekranu i narzędzia dostępnościowe korzystają z tej informacji. Typowy błąd myślowy polega na tym, że ktoś patrzy wyłącznie na efekt wizualny: "ma być kursywa, to daję <i>" albo "ma się świecić na żółto, to obejmę <mark> wszystko". Tymczasem dobre praktyki frontendu mówią: najpierw semantyka i poprawna struktura, dopiero potem wygląd. Dlatego warto pilnować zarówno właściwego zakresu działania <mark>, jak i domykania tagów w logicznej, zagnieżdżonej kolejności. Dzięki temu kod jest czytelny, łatwiejszy w utrzymaniu i lepiej współpracuje z narzędziami deweloperskimi.

Pytanie 11

W HTML atrybut znacznika video, który umożliwia ciągłe odtwarzanie, to

A. poster

B. loop

C. muted

D. controls

Atrybut loop w znaczniku video jest kluczowy dla zapewnienia, że wideo będzie odtwarzane w nieskończoność, co jest szczególnie przydatne w przypadku prezentacji multimedialnych czy tła w aplikacjach webowych. Umożliwia to automatyczne powtarzanie treści bez interwencji użytkownika, co może poprawić doświadczenia użytkownika oraz skuteczność przekazu. Zgodnie z dokumentacją HTML5, aby użyć atrybutu loop, wystarczy dodać go do znacznika video, co pozwala na osiągnięcie zamierzonego efektu. Przykładem może być: <video src='video.mp4' loop autoplay></video>, gdzie wideo będzie się odtwarzać automatycznie i w kółko. Użycie tego atrybutu jest szczególnie istotne w kontekście interaktywnych aplikacji i gier, gdzie ciągłość odtwarzania może być kluczowa dla zaangażowania odbiorcy. Atrybut loop jest częścią specyfikacji W3C dotyczącej HTML5, która promuje dostępność i elastyczność w tworzeniu nowoczesnych aplikacji internetowych.

Pytanie 12

W PHP zmienna $_SERVER zawiera między innymi dane o

A. adresie IP serwera oraz nazwie protokołu

B. informacjach związanych z sesjami

C. nazwie ciasteczek zapisanych na serwerze oraz powiązanych z nimi danych

D. informacjach z formularza przetwarzanego na serwerze

Zmienna superglobalna $_SERVER w PHP gromadzi różnorodne informacje dotyczące bieżącego żądania HTTP oraz środowiska serwera. W szczególności przechowuje dane takie jak adres IP klienta, nazwa protokołu (np. HTTP/1.1), a także inne istotne informacje, takie jak metoda żądania (GET, POST) oraz nagłówki HTTP. Znajomość tych danych jest kluczowa w kontekście programowania aplikacji webowych, ponieważ umożliwia dostosowanie odpowiedzi serwera do specyficznych potrzeb klienta. Przykładowo, można wykorzystać $_SERVER['REMOTE_ADDR'], aby uzyskać adres IP odwiedzającego, co może być istotne w kontekście logowania użytkowników lub analizy ruchu. Ponadto, $_SERVER['SERVER_PROTOCOL'] pozwala na identyfikację używanego protokołu, co jest pomocne przy wdrażaniu funkcji zgodnych z określonymi standardami bezpieczeństwa i wydajności. Praktycznym zastosowaniem tych danych jest implementacja systemów uwierzytelniania lub ograniczanie dostępu na podstawie adresów IP, co wpisuje się w dobre praktyki bezpieczeństwa aplikacji webowych.

Pytanie 13

Polecenie SQL:

GRANT CREATE, ALTER ON sklep.* TO adam;

Zakładając, że użytkownik adam wcześniej nie posiadał żadnych uprawnień, to powyższe polecenie SQL przyzna mu prawa jedynie do:

A. tworzenia oraz modyfikacji struktury wszystkich tabel w bazie sklep

B. tworzenia oraz modyfikacji struktury w tabeli sklep

C. dodawania oraz modyfikacji danych w tabeli sklep

D. dodawania oraz modyfikacji danych we wszystkich tabelach bazy sklep

Odpowiedź jest prawidłowa, ponieważ polecenie SQL 'GRANT CREATE, ALTER ON sklep.* TO adam;' przyznaje użytkownikowi 'adam' uprawnienia do tworzenia (CREATE) i zmiany (ALTER) struktury wszystkich tabel w bazie danych 'sklep'. W kontekście systemów zarządzania bazami danych (DBMS), uprawnienia 'CREATE' pozwalają użytkownikowi na tworzenie nowych obiektów, takich jak tabele, podczas gdy 'ALTER' umożliwia modyfikację istniejących obiektów. Dlatego użytkownik 'adam' zyskuje możliwość modyfikacji struktury każdej tabeli w bazie 'sklep', co obejmuje dodawanie lub usuwanie kolumn, zmiany typów danych oraz inne operacje związane z definicją tabel. Przykładowo, jeśli 'adam' chciałby dodać nową kolumnę do tabeli 'produkty', mógłby to zrobić dzięki uprawnieniom 'ALTER'. Z perspektywy najlepszych praktyk, przyznawanie takich uprawnień powinno być ograniczone do zaufanych użytkowników, aby zminimalizować ryzyko nieautoryzowanych zmian w strukturze bazy danych.

Pytanie 14

Jaki jest cel funkcji napisanej w PHP?

function fun1($liczba)
 {
   if($liczba % 2 == 0)
     return 1;
 
   return 0;
 }

A. Zwrócenie wartości 0, gdy liczba jest parzysta

B. Wypisanie liczby parzystej

C. Wypisanie liczby nieparzystej

D. Zwrócenie wartości 1, gdy liczba jest parzysta

Funkcja w języku PHP została zaprogramowana w taki sposób, aby najpierw sprawdzić, czy podana liczba jest parzysta, używając operatora modulo (%). Operacja $liczba % 2 == 0 sprawdza resztę z dzielenia przez 2, która dla liczb parzystych wynosi 0. Jeśli warunek jest spełniony, funkcja natychmiast zwraca wartość 1, co oznacza, że liczba jest parzysta. Taki sposób kodowania jest wydajny, ponieważ funkcja zakończy działanie natychmiast po spełnieniu warunku, bez dalszego przetwarzania. Jest to dobry przykład stosowania operacji warunkowych w funkcjach, co jest zgodne z dobrymi praktykami programistycznymi, zwłaszcza gdy zależność logiczna jest prosta i może być szybko zidentyfikowana. Takie funkcje często wykorzystywane są w systemach walidacji danych, gdzie szybkie potwierdzenie poprawności danych jest kluczowe dla wydajności całego systemu. Pozwala również na łatwe rozszerzenie logiki, jeśli w przyszłości zajdzie taka potrzeba.

Pytanie 15

Skrypt stworzony w języku JavaScript wyznacza cenę promocyjną dla swetrów w barwach: zielonej, niebieskiej (zmienna kolor) przy wydatkach przekraczających 200 zł (zmienna zakupy). Warunek niezbędny do obliczeń powinien być zapisany z użyciem wyrażenia logicznego?

A. zakupy > 200 && kolor == 'zielony' && kolor == 'niebieski'

B. zakupy > 200 || kolor == 'zielony' || kolor == 'niebieski'

C. zakupy > 200 && (kolor == 'zielony' || kolor == 'niebieski')

D. zakupy > 200 || (kolor == 'zielony' && kolor == 'niebieski')

Odpowiedź zakupy > 200 && (kolor == 'zielony' || kolor == 'niebieski') jest poprawna, ponieważ dokładnie spełnia warunki opisane w pytaniu. Wyrażenie logiczne składa się z dwóch głównych części: sprawdzenia, czy wartość zmiennej zakupy jest większa niż 200 oraz sprawdzenia, czy zmienna kolor jest równa 'zielony' lub 'niebieski'. Użycie operatora logicznego '&&' (AND) w połączeniu z '||' (OR) pozwala na zdefiniowanie warunków, które muszą być spełnione, aby uzyskać cenę promocyjną. Przykładowo, jeśli użytkownik kupi sweter za 250 zł w kolorze zielonym, warunek będzie prawdziwy, a cena promocyjna zostanie zastosowana. W kontekście standardów programistycznych, taka konstrukcja jest zgodna z najlepszymi praktykami pisania czytelnego i efektywnego kodu w JavaScript, gdzie zrozumiałość i logika wyrażeń warunkowych są kluczowe dla utrzymania i rozwoju aplikacji.

Pytanie 16

Która metoda JavaScript służy do dodawania nowego elementu na końcu tablicy?

A. pop()

B. unshift()

C. push()

D. shift()

Metoda <code>push()</code> w JavaScript jest odpowiedzialna za dodawanie nowych elementów na końcu tablicy. Jest to jedna z podstawowych metod manipulujących tablicami i jest szeroko stosowana w różnych projektach webowych. Przykładowo, jeśli masz tablicę zawierającą listę produktów w koszyku zakupowym, możesz użyć <code>push()</code>, aby dodać nowy produkt do tej listy. Ta metoda nie tylko dodaje element, ale także zwraca nową długość tablicy, co jest przydatne, gdy chcesz wiedzieć, ile elementów obecnie zawiera tablica. Warto również zauważyć, że <code>push()</code> modyfikuje oryginalną tablicę, co oznacza, że jest to operacja destruktywna. Użycie tej metody jest zgodne z dobrymi praktykami, ponieważ jest ona szybka i efektywna, zwłaszcza gdy potrzebujesz dynamicznie zmieniać zawartość tablicy w trakcie działania aplikacji.

Pytanie 17

Zademonstrowano efekt stylizacji CSS oraz kod HTML. W jaki sposób należy ustawić styl, aby uzyskać takie formatowanie?

A. p.first-line {font-size: 200%; color:brown;}

B. .first-line {font-size: 200%; color:brown;}

C. #first-line {font-size: 200%; color:brown;}

D. p::first-line {font-size: 200%; color:brown;}

Odpowiedź p::first-line {font-size: 200%; color:brown;} jest prawidłowa, ponieważ selektor ::first-line w CSS służy do formatowania pierwszej linii tekstu wewnątrz elementu blokowego, takiego jak <p>. W tym przypadku formatowanie odnosi się do zmiany rozmiaru czcionki na 200% i koloru na brązowy, co jest zgodne z efektem prezentowanym na obrazie. Jest to powszechna praktyka, gdy chcemy wyróżnić pierwszą linię tekstu, nadając jej specjalny wizualny akcent. Warto zaznaczyć, że selektory pseudo-klasowe, jak ::first-line, są częścią specyfikacji CSS i umożliwiają bardziej precyzyjne i kontekstualne formatowanie treści, co jest zgodne z najlepszymi praktykami w projektowaniu stron internetowych. Tego typu rozwiązania zwiększają czytelność i estetykę tekstu. W praktyce, stosowanie ::first-line jest szczególnie przydatne w projektach wymagających subtelnych wyróżnień tekstowych, takich jak artykuły prasowe, blogi czy strony promujące treści literackie. Taki styl programowania jest zgodny z zaleceniami W3C, co czyni go nie tylko efektywnym, ale i standardowym podejściem w tworzeniu nowoczesnych stron internetowych.

Pytanie 18

Na ilustracji przedstawiono ustawienia programu służącego do montażu filmów. Nowy projekt ma ustawienia

A. 25 klatek na każdą sekundę filmu.

B. 48 minut czasu trwania filmu.

C. 25 klatek na cały film.

D. wysokość 1920 px i szerokość 1080 px.

Prawidłowa odpowiedź wynika bezpośrednio z oznaczenia „25 fps” w ustawieniach projektu. Skrót fps oznacza „frames per second”, czyli liczbę klatek na sekundę. Jeśli projekt ma 25 fps, to znaczy, że każda sekunda gotowego filmu będzie złożona z 25 kolejnych klatek wideo. To jest właśnie standardowa liczba klatek na sekundę stosowana w Europie (standard telewizyjny oparty na PAL), bardzo często używana w programach do montażu i w kamerach. W praktyce wygląda to tak: jeżeli nagrasz materiał w 25 fps i zmontujesz projekt również w 25 fps, to ruch będzie wyglądał naturalnie, a odtwarzanie będzie płynne i zgodne z typowymi ustawieniami telewizorów i wielu platform VOD. Gdybyś ustawił np. 10 fps, obraz byłby wyraźnie „szarpiący”, a przy 60 fps – bardzo płynny, ale też wymagający więcej miejsca na dysku i większej mocy obliczeniowej przy montażu. Moim zdaniem warto zapamiętać, że liczba klatek na sekundę to jedna z kluczowych decyzji przy zakładaniu nowego projektu: wpływa na płynność ruchu, rozmiar pliku wynikowego i komfort montażu. W programach do edycji wideo zawsze szukaj parametru „Frame Rate” lub właśnie „fps”. Jeżeli widzisz tam liczbę, np. 24, 25, 30, 50 czy 60, to zawsze będzie chodziło o liczbę klatek przypadających na jedną sekundę odtwarzania filmu, a nie o całkowitą liczbę klatek czy czas trwania projektu. W tym zadaniu opis 25 fps dokładnie odpowiada odpowiedzi „25 klatek na każdą sekundę filmu”.

Pytanie 19

Jaką klauzulę należy użyć w instrukcji CREATE TABLE w SQL, żeby pole rekordu nie mogło być puste?

A. NOT NULL

B. NULL

C. CHECK

D. DEFAULT

Klauzula NOT NULL w poleceniu CREATE TABLE języka SQL służy do zapewnienia, że dane w danym polu rekordu nie mogą być puste. To oznacza, że podczas wstawiania nowych rekordów do tabeli, każde pole, które zostało zdefiniowane z tą klauzulą, musi zawierać wartość. Na przykład, jeśli mamy tabelę pracowników, w której kolumna 'nazwisko' jest zdefiniowana jako NOT NULL, to każde dodanie nowego pracownika do tej tabeli musi zawierać wartość w kolumnie 'nazwisko'. W praktyce jest to bardzo ważne, ponieważ pozwala na utrzymanie integralności danych i zapobiega sytuacjom, w których kluczowe informacje mogłyby zostać pominięte. Użycie NOT NULL jest zgodne z dobrymi praktykami projektowania baz danych, które podkreślają znaczenie pełnych i kompletnych danych. Zastosowanie tej klauzuli zwiększa jakość danych oraz ułatwia późniejsze operacje na tabeli, takie jak zapytania czy raporty.

Pytanie 20

Warunek zapisany w JavaScript jest prawdziwy, gdy zmienna x przechowuje:

if ((!isNaN(x)) && (x > 0))

A. dowolną dodatnią wartość liczbową.

B. dowolną całkowitą wartość liczbową.

C. napis.

D. pusty napis.

Poprawnie wyłapałeś, że ten warunek jest prawdziwy tylko wtedy, gdy x przechowuje dodatnią wartość liczbową. Rozbijmy to na części. Funkcja isNaN(x) w JavaScript sprawdza, czy przekazany argument „nie jest liczbą” (NaN = Not a Number). Zapis z wykrzyknikiem: !isNaN(x) oznacza więc „x jest liczbą lub da się go zinterpretować jako liczbę”. Druga część warunku: (x > 0) wymusza, żeby ta wartość była większa od zera, czyli dodatnia. Operator && (AND logiczne) powoduje, że oba warunki muszą być spełnione jednocześnie. W efekcie if wykona się tylko wtedy, gdy x reprezentuje dodatnią liczbę (np. 1, 3.14, 100, 0.0001). Co ważne, w JavaScript !isNaN("5") też będzie prawdą, bo łańcuch "5" zostanie zrzutowany do liczby, więc w praktyce ten warunek przepuści zarówno typ number, jak i tekst, który da się przekonwertować na liczbę dodatnią. W realnych projektach taką konstrukcję stosuje się np. przy walidacji pól formularza: sprawdzamy, czy użytkownik podał sensowną wartość liczbową (np. cena, ilość sztuk, wiek) i czy nie jest ona ujemna albo zerowa. Z mojego doświadczenia lepiej jednak korzystać z Number.isNaN() i jawnie rzutować dane (np. const value = Number(x)), bo klasyczne isNaN ma parę „dziwnych” zachowań wynikających z automatycznych konwersji typów w JS. Mimo to logika w tym zadaniu jest typowa i zgodna z dobrymi praktykami: najpierw walidacja typu/wartości, potem dopiero dalsza logika biznesowa.

Pytanie 21

Jak określa się program, który realizuje polecenia zawarte w kodzie źródłowym tworzonego oprogramowania bez wcześniejszego generowania programu wynikowego?

A. Interpreter

B. Kompilator

C. Konwerter kodu

D. Konwerter języka

Interpreter to program, który wykonuje instrukcje zawarte w kodzie źródłowym bez potrzeby wcześniejszego generowania kodu wynikowego. Działa on na zasadzie analizy i wykonywania kodu w czasie rzeczywistym, co pozwala na szybkie testowanie i debugowanie aplikacji. Dzięki temu programiści mogą wprowadzać zmiany w kodzie i natychmiastowo sprawdzać ich efekty, co znacznie przyspiesza proces tworzenia oprogramowania. Interpretery są często wykorzystywane w językach skryptowych, takich jak Python, JavaScript czy Ruby, gdzie szybka iteracja jest kluczowa. Warto również zaznaczyć, że interpretery mogą być częścią większych środowisk programistycznych, co jest zgodne z praktykami Agile, które promują elastyczność i szybkie dostosowywanie się do zmieniających się wymagań. Dlatego znajomość działania interpreterów jest niezbędna dla każdego programisty, który chce skutecznie rozwijać swoje umiejętności i dostosowywać się do nowoczesnych trendów w programowaniu.

Pytanie 22

Który modyfikator jest związany z opisem podanym poniżej?

Metoda oraz zmienna jest dostępna wyłącznie dla innych metod własnej klasy.

A. public

B. private

C. static

D. protected

Modyfikator dostępu private w językach programowania takich jak Java i C# umożliwia ukrywanie szczegółów implementacji danej klasy przed jej użytkownikami. Deklarowanie zmiennych i metod jako private chroni je przed nieumyślnymi zmianami z zewnątrz, co zwiększa bezpieczeństwo i integralność danych. Daje to kontrolę nad tym, jak dane są używane i modyfikowane, co jest kluczowe w projektowaniu solidnych systemów. Prywatne elementy są dostępne jedynie w obrębie klasy, co pozwala zachować enkapsulację, jedną z podstaw programowania obiektowego. Dzięki temu, można łatwo modyfikować wewnętrzne mechanizmy klasy, bez wpływu na inne części programu, które z niej korzystają. Używanie private umożliwia również tworzenie metod pomocniczych, które są niewidoczne dla użytkowników zewnętrznych, ale wspomagają działanie publicznych interfejsów. To podejście zgodne ze standardami projektowania, takimi jak zasada najmniejszej wiedzy, która zaleca ograniczanie dostępu do niezbędnego minimum dla poprawy modularności i utrzymania kodu. Przykładem może być klasa KontoBankowe, gdzie saldo konta jest prywatne, a dostęp do jego zmiany odbywa się poprzez metody publiczne, co pozwala na weryfikację operacji finansowych.

Pytanie 23

Jak określa się podzbiór strukturalnego języka zapytań, który dotyczy formułowania zapytań do bazy danych przy użyciu polecenia SELECT?

A. SQL DCL (ang. Data Control Language)

B. SQL DQL (ang. Data Query Language)

C. SQL DDL (ang. Data Definition Language)

D. SQL DML (ang. Data Manipulation Language)

SQL DQL, czyli Data Query Language, to podzbiór języka SQL, który służy do formułowania zapytań do baz danych. Jego główną funkcją jest umożliwienie użytkownikom pobierania danych z tabel w bazie danych przy użyciu polecenia SELECT. Dzięki DQL możliwe jest nie tylko wybieranie konkretnych danych, ale również ich filtrowanie, sortowanie oraz agregowanie. Przykładowo, zapytanie SELECT * FROM pracownicy WHERE dział='IT' zwraca wszystkie dane pracowników z działu IT. DQL jest kluczowym elementem w pracy z bazami danych, ponieważ pozwala na wykorzystanie danych w aplikacjach i systemach informatycznych. Wiedza o DQL jest niezbędna dla każdego, kto zajmuje się analizą danych oraz ich przetwarzaniem. Dobrze skonstruowane zapytania DQL mogą znacznie poprawić wydajność systemów bazodanowych, dlatego warto stosować najlepsze praktyki, takie jak optymalizacja zapytań oraz używanie indeksów, aby zminimalizować czas odpowiedzi i obciążenie serwera.

Pytanie 24

Który składnik nie jest wymagany do instalacji i uruchomienia systemu CMS Joomla!?

A. serwer WWW

B. platforma .NET

C. baza danych

D. parser PHP

Poprawnie wskazana została platforma .NET jako element, który nie jest wymagany do instalacji i działania Joomla!. Ten CMS jest napisany w PHP i z założenia działa w klasycznym stosie LAMP/LEMP, czyli Linux/Windows + serwer WWW (najczęściej Apache lub Nginx) + PHP + baza danych (MySQL/MariaDB, czasem PostgreSQL). Joomla! korzysta z interpretera PHP do wykonywania całej logiki aplikacji: obsługi logowania, generowania szablonów, pracy z bazą danych, modułów, komponentów itd. Serwer WWW (HTTP) odpowiada za przyjmowanie żądań z przeglądarki i przekazywanie ich do PHP, a baza danych przechowuje treści, użytkowników, konfigurację, menu, artykuły i całą resztę danych dynamicznych. Platforma .NET to zupełnie inny ekosystem technologiczny, typowy dla aplikacji pisanych w C#, ASP.NET, .NET Core, działających np. na IIS. Joomla! nie jest aplikacją .NET, więc nie potrzebuje środowiska uruchomieniowego .NET ani serwera IIS, żeby działać. W praktyce, w typowej firmie hostingowej, gdy chcesz uruchomić Joomla!, patrzysz czy jest obsługa PHP w odpowiedniej wersji, dostęp do bazy MySQL/MariaDB oraz czy serwer WWW pozwala na friendly URLs (mod_rewrite lub odpowiednik). To są realne wymagania. Można oczywiście postawić Joomla! także na Windowsie, ale dalej korzystasz z PHP i serwera WWW, a nie z ASP.NET. Moim zdaniem warto zapamiętać prostą zasadę: jeśli CMS jest napisany w PHP, to kluczowe są PHP, serwer HTTP i baza danych, a nie platformy typowe dla innych języków, jak .NET czy Java.

Pytanie 25

W PHP tablice asocjacyjne to struktury, w których

A. są co najmniej dwa wymiary

B. elementy tablicy są zawsze numerowane od zera

C. indeks może być dowolnym ciągiem znaków

D. w każdej pozycji tablicy znajduje się inna tablica

Tablice asocjacyjne w języku PHP są strukturami danych, które łączą unikalne klucze (indeksy) z wartościami. Klucze mogą być dowolnymi napisami, co oznacza, że programista ma dużą swobodę w definiowaniu, jak będą wyglądały indeksy. Na przykład, można używać nazw użytkowników jako kluczy, co pozwala na łatwe odwoływanie się do powiązanych danych. Przykład zastosowania tablic asocjacyjnych to przechowywanie informacji o użytkownikach w formacie: $użytkownicy = array('jan' => 'Jan Kowalski', 'ania' => 'Anna Nowak'). W praktyce, tablice asocjacyjne są niezwykle użyteczne, gdyż pozwalają na bardziej intuicyjny dostęp do danych, a także umożliwiają organizowanie danych w sposób, który jest zrozumiały dla programisty oraz osób współpracujących z kodem. Dobrą praktyką jest stosowanie nazw kluczy, które jednoznacznie opisują przechowywane dane, co zwiększa czytelność i ułatwia późniejsze modyfikacje w kodzie. Warto również dodać, że tablice asocjacyjne w PHP są implementowane jako hashe, co zapewnia szybki dostęp do wartości na podstawie kluczy. To czyni je efektywnym narzędziem w codziennej pracy programisty, szczególnie przy pracy z dużymi zbiorami danych.

Pytanie 26

Jaką wartość przyjmie zmienna a po wykonaniu poniższej sekwencji komend w PHP?

$a = 1;
$a++;
$a += 10;
--$a;

A. 11

B. 12

C. 1

D. 10

Zmienna a początkowo jest ustawiona na wartość 1. Instrukcja $a++ to postinkrementacja co oznacza że pierwotna wartość zmiennej a jest użyta w bieżącym wyrażeniu a dopiero potem zwiększana. Po wykonaniu tej instrukcji a staje się 2. Następnie $a += 10 zwiększa wartość o 10 co daje nam 12. Ostatecznie instrukcja --$a to predekrementacja co oznacza że zmniejsza wartość przed użyciem w wyrażeniu. W efekcie końcowym a wynosi 11. W praktyce zrozumienie różnic między inkrementacją a dekrementacją jest kluczowe dla efektywnego kodowania zwłaszcza przy operacjach na licznikach w pętlach. Dobre praktyki w programowaniu zalecają świadome stosowanie post- i preinkrementacji oraz zrozumienie jak te operacje wpływają na logikę programu. Umiejętność przewidywania efektów tych operacji jest jedną z podstawowych kompetencji programistycznych która znacząco wpływa na jakość i niezawodność tworzonego oprogramowania. Warto także zwrócić uwagę na zachowanie tych operatorów w różnych językach programowania ponieważ mimo pewnych podobieństw zachowanie może się różnić

Pytanie 27

W języku SQL do grupy operacji DCL (ang. Data Control Language) należą polecenia:

A. GRANT i REVOKE

B. CREATE i DROP

C. SELECT i INSERT

D. DELETE i UPDATE

Poprawnie – GRANT i REVOKE to klasyczne polecenia z grupy DCL (Data Control Language) w SQL. DCL służy do zarządzania uprawnieniami do obiektów bazy danych, czyli do kontrolowania kto, co i na czym może wykonać. GRANT nadaje uprawnienia, a REVOKE je odbiera. Z mojego doświadczenia to właśnie te dwa polecenia najczęściej pojawiają się w kontekście bezpieczeństwa baz danych i audytów. W praktyce wygląda to np. tak: administrator tworzy nowe konto użytkownika w systemie (to często robi się na poziomie serwera bazy, nie samego SQL-a), a potem nadaje mu uprawnienia w SQL: GRANT SELECT, INSERT ON tabela_klienci TO nowy_user;. Dzięki temu użytkownik może tylko odczytywać i wstawiać dane do konkretnej tabeli, ale już nie może np. usuwać rekordów czy zmieniać struktury tabeli. Jeśli później trzeba ograniczyć jego możliwości, używa się REVOKE: REVOKE INSERT ON tabela_klienci FROM nowy_user;. W dobrych praktykach administracji bazą danych przyjmuje się zasadę najmniejszych uprawnień (least privilege): użytkownik dostaje tylko takie prawa, których realnie potrzebuje. Właśnie DCL, a więc GRANT i REVOKE, są narzędziem do egzekwowania tej zasady. Co ważne, DCL nie modyfikuje danych ani struktury tabel, tylko politykę dostępu. W większych systemach używa się tych poleceń razem z rolami (ROLE), żeby łatwiej zarządzać uprawnieniami dla całych grup użytkowników, a nie pojedynczo dla każdej osoby. To bardzo ułatwia utrzymanie systemu i poprawia bezpieczeństwo.

Pytanie 28

Które z poniższych zdań poprawnie opisuje utworzoną tabelę?

CREATE TABLE dane (kolumna INTEGER(3));

A. Tabela zawiera jedną kolumnę, która przechowuje trzyelementowe tablice

B. Kolumny tabeli dane są nazwane: kolumna1, kolumna2, kolumna3

C. Tabela o nazwie dane ma jedną kolumnę typu całkowitego

D. Tabela o nazwie dane składa się z trzech kolumn typu całkowitego

Instrukcja CREATE TABLE w podanym przykładzie tworzy tabelę o nazwie `dane` z jedną, jedyną kolumną o nazwie `kolumna` i typie `INTEGER(3)`. Kluczowe są tu dwie rzeczy: po pierwsze, nazwa tabeli (`dane`), po drugie, lista kolumn w nawiasie. W tej liście jest tylko jedna pozycja: nazwa kolumny i jej typ danych. W SQL każda definicja kolumny to osobny wpis, oddzielany przecinkiem. Skoro nie ma przecinka, to znaczy, że jest dokładnie jedna kolumna. Zapis `INTEGER(3)` nie oznacza trzech kolumn ani tablicy, tylko typ liczbowy całkowity z określoną „szerokością wyświetlania” (w MySQL) lub po prostu liczbę całkowitą – w wielu silnikach baz danych nawias jest wręcz ignorowany. W praktyce tę kolumnę możemy potem używać np. do przechowywania wieku, liczby sztuk towaru, numeru poziomu uprawnień itp. Przykładowo: `INSERT INTO dane (kolumna) VALUES (5);` wstawi rekord z wartością 5 w tej jednej kolumnie. Z mojego doświadczenia warto przy projektowaniu tabel zawsze jasno nazywać kolumny, tak żeby z samej nazwy wynikało, co przechowują, np. `wiek`, `ilosc_sztuk`, a nie ogólne `kolumna`. Dobrą praktyką jest też od razu dodanie klucza głównego, np. `id INT AUTO_INCREMENT PRIMARY KEY`, ale w tym zadaniu skupiamy się tylko na liczbie kolumn i ich typie. To pytanie dobrze pokazuje, że w SQL struktura tabeli wynika z liczby pozycji w nawiasie, a nie z liczby w nawiasie przy typie danych.

Pytanie 29

W języku JavaScript zmienna i, która ma przechowywać wynik dzielenia równy 1, powinna być zadeklarowana jako

A. var i = 3/2

B. var i = Number(3/2)

C. var i = parseFloat(3/2)

D. var i = parseInt(3/2)

Odpowiedź "var i = parseInt(3/2);" jest prawidłowa, ponieważ funkcja parseInt konwertuje podaną wartość na liczbę całkowitą, w tym przypadku wynik dzielenia 3/2 wynosi 1.5. Funkcja ta zaokrągla wynik w dół do najbliższej liczby całkowitej, co skutkuje wartością 1, która jest następnie przypisywana do zmiennej i. W praktyce, użycie parseInt jest często spotykane w sytuacjach, gdy zachodzi potrzeba uzyskania liczby całkowitej z wartości zmiennoprzecinkowej, na przykład podczas obliczeń wymagających całkowitych jednostek, takich jak liczba produktów w koszyku. Ponadto, ważne jest również, aby rozumieć, że parseInt przyjmuje drugi argument, który określa podstawę liczbową, co jest zgodne z najlepszymi praktykami programistycznymi, aby unikać niejednoznaczności w interpretacji wartości. W związku z tym, używanie parseInt w kontekście takich operacji jest zgodne z dobrymi praktykami programistycznymi i pozwala na uniknięcie nieprzewidzianych błędów w obliczeniach.

Pytanie 30

W języku PHP chcąc wyświetlić ciąg n znaków @, należy użyć funkcji

A. function znaki($znak, $n){
   for($i = 0; $i < $n; $i++)
     print($znak);
}
znaki(@, $n);

B. function znaki($i){
   for($i = 0; $i < $n; $i++)
     print("@");
}
znaki($i);

C. function znaki($znak, $n){
   for($i = 0; $i < $n; $i++)
     print($znak);
}
znaki($n);

D. function znaki($znak, $n){
   for($i = 0; $i < $n; $i++)
     print($znak);
}
znaki("@", $n);

A. C.

B. D.

C. B.

D. A.

Właśnie wybrałeś odpowiedź D i jest to absolutnie poprawne. W języku PHP, funkcja, o której mówimy, jest standardowym sposobem wyświetlania ciągu n znaków. Działa to poprzez użycie dwóch argumentów: znaku, który ma być wyświetlony, i liczby n, która określa, ile razy ten znak powinien zostać wyświetlony. W tym przypadku, użyto znaku '@'. Następnie, w pętli for, zmienna $i jest inkrementowana od 0 do n-1, a funkcja print wyświetla znak. To jest dobrym przykładem praktycznego zastosowania pętli w PHP, które są niezwykle przydatne w wielu różnych scenariuszach, od generowania list do manipulowania danymi. Pamiętaj, że zrozumienie, jak działa ta konkretna funkcja, może pomóc Ci lepiej zrozumieć, jak działają pętle i funkcje print w PHP.

Pytanie 31

Jak wygląda poprawny zapis znaczników, który jest zgodny z normami języka XHTML i odpowiada za łamanie linii?

A. <br/>

B. <br/>

C. </br/>

D. </ br>

Zapis znacznika </ br> jest niepoprawny, ponieważ nie można w ten sposób zamknąć znacznika, który nie ma zawartości. W XHTML wszystkie tagi muszą być poprawnie sformatowane, a takie umieszczenie spacji w znaczniku zamknięcia oraz użycie nieodpowiedniego formatu są całkowicie niezgodne z wymaganiami standardów. Kolejną niepoprawną koncepcją jest użycie </br/> - chociaż syntaktyczna forma jest bliska poprawnej, znaczniki otwierające i zamykające muszą mieć odpowiednie konteksty. W przypadku znaczników samozamykających się, takich jak <br/>, nie ma potrzeby umieszczania pary znaczników, ponieważ ich funkcjonalność polega na wstawieniu łamania linii, a nie na wytwarzaniu dodatkowego bloku. Ostatnią z wymienionych odpowiedzi, <br>, również nie jest zgodna z odpowiednim formatowaniem XHTML, ponieważ brakuje ukośnika, co czyni go niepoprawnym w kontekście stricte przestrzegania standardu. Podstawowym błędem w myśleniu, który prowadzi do tych niepoprawnych wniosków, jest niewłaściwe zrozumienie zasady samozamykania znaczników oraz ich roli w strukturze dokumentu HTML. Ignorowanie zasadności i standardów tworzenia HTML prowadzi do wielu problemów z interpretacją kodu przez różne środowiska oraz przeglądarki, co wpływa na ostateczną jakość i dostępność stron internetowych.

Pytanie 32

Które z podanych formatów NIE JEST zapisane w języku CSS?

A. A

B. D

C. C

D. B

Odpowiedzi A, B i D przedstawiają metody formatowania za pomocą CSS, które są zgodne z nowoczesnymi standardami projektowania stron internetowych. W odpowiedzi A mamy do czynienia z osadzonym stylem CSS w elemencie style, co pozwala na definiowanie wyglądu elementów HTML bezpośrednio w znaczniku strony. Choć nie jest to najczęściej zalecana metoda, ma swoje zastosowanie w przypadku prostych stron lub pojedynczych dokumentów. Odpowiedź B przedstawia zewnętrzny plik CSS, co jest najlepszą praktyką w projektowaniu stron, ponieważ oddziela stylowanie od struktury, ułatwiając zarządzanie i zmiany w wyglądzie całej witryny. Odpowiedź D ukazuje użycie atrybutu style w elemencie HTML, co jest formą stylizacji inline. Ta metoda jest użyteczna w sytuacjach, gdy chcemy zastosować unikalny styl do pojedynczego elementu bez wpływu na resztę strony, choć nie jest zalecana do powszechnego użycia z powodu utrudnionego zarządzania i potencjalnych problemów z dostępnością. Wszystkie te metody wykorzystują CSS, co zapewnia spójność i elastyczność w zastosowaniu stylów, a także zgodność z najnowszymi standardami internetowymi. Główne nieporozumienie związane z odpowiedzią C wynika z faktu, że atrybut bgcolor pochodzi z HTML i nie jest częścią CSS, co czyni go przestarzałym w kontekście nowoczesnego projektowania stron internetowych. Zrozumienie tych różnic jest kluczowe dla efektywnego wykorzystania CSS w projektach webowych.

Pytanie 33

Reguła CSS, która ustawia tekst paragrafu w pionie na środku, to:

A. vertical-align: center

B. text-align: center

C. align: middle

D. vertical-align: middle

Reguła CSS 'vertical-align: middle' jest używana do wyśrodkowywania elementów w obrębie kontenera. Jednak należy zaznaczyć, że 'vertical-align' działa tylko na elementy inline lub inline-block oraz w kontekście komórek tabeli. W przypadku bloków, dla których 'vertical-align' nie ma zastosowania, należy użyć innych metod, takich jak flexbox lub grid. Przykładowo, jeśli mamy tabelę, a w niej komórki z treścią, zastosowanie 'vertical-align: middle' umożliwi wyśrodkowanie tekstu w pionie w obrębie komórek. W praktyce, jeśli mamy następujący HTML: <td style='vertical-align: middle;'>Treść</td>, tekst 'Treść' zostanie wyśrodkowany w pionie wewnątrz komórki. Standardy CSS, takie jak CSS3, definiują to zachowanie, a jego właściwe stosowanie zapewnia lepszą dostępność i estetykę interfejsów użytkownika. Warto również pamiętać, by nie mylić tej reguły z innymi sposobami centrowania, co jest kluczowe dla właściwego formatowania stron internetowych.

Pytanie 34

<form>
  <input type="email" id="addr" required>
  <input type="submit" value="Zapisz">
</form>

Na podstawie przedstawionego kodu formularza HTML można powiedzieć, że pole edycyjne:

A. nie powinno zawierać znaków numerycznych.

B. nie może być puste i wymaga wpisania tekstu ze znakiem @.

C. wymaga wpisania jedynie znaków alfanumerycznych.

D. może być puste.

W tym fragmencie kodu HTML masz dwa bardzo ważne atrybuty: type="email" oraz required. To właśnie one razem powodują, że poprawna jest odpowiedź, że pole nie może być puste i wymaga wpisania tekstu ze znakiem @. Atrybut required oznacza, że pole jest obowiązkowe. Przeglądarka, zgodnie ze specyfikacją HTML5, nie pozwoli wysłać formularza, dopóki pole nie będzie wypełnione. Użytkownik kliknie przycisk „Zapisz”, a formularz po prostu się nie wyśle – pojawi się komunikat walidacyjny po stronie przeglądarki. To jest tzw. walidacja po stronie klienta, domyślnie wbudowana w HTML. Z kolei type="email" uruchamia specjalny mechanizm sprawdzania formatu wpisanego tekstu. Przeglądarka sprawdza, czy ciąg znaków wygląda jak adres e‑mail: musi zawierać co najmniej znak @ i jakąś część przed i po nim. To nie jest super zaawansowana walidacja, ale wystarcza jako pierwszy filtr, np. "[email protected]" przejdzie, a "jan.domena.pl" już nie. Moim zdaniem to bardzo wygodne, bo nie trzeba od razu pisać własnego JavaScriptu tylko po to, żeby odsiać oczywiste błędy. W praktyce w aplikacjach webowych zwykle łączy się tę prostą walidację HTML5 z dodatkowymi sprawdzeniami po stronie serwera (np. w PHP czy w innym backendzie), bo dane z formularza zawsze trzeba traktować z ograniczonym zaufaniem. Dobrym nawykiem jest też dodanie atrybutu name, np. name="email", żeby serwer mógł poprawnie odebrać wartość pola. Warto też wiedzieć, że niektóre przeglądarki mobilne, gdy widzą type="email", podpowiadają użytkownikowi specjalną klawiaturę z łatwym dostępem do znaku @ i kropki, co realnie poprawia wygodę wpisywania adresu. To taki mały szczegół, ale w profesjonalnych projektach UX ma znaczenie. Podsumowując: required blokuje puste wysłanie formularza, a type="email" wymusza poprawny, podstawowy format adresu ze znakiem @ – dokładnie to opisuje poprawna odpowiedź.

Pytanie 35

Który z podanych znaczników HTML nie jest używany do formatowania tekstu?

A. <sub>

B. <div>

C. <em>

D. <strong>

<div> jest znacznikiem HTML, który służy do grupowania elementów na stronie, co ułatwia ich stylizację i manipulację w CSS oraz JavaScript. W przeciwieństwie do znaczników takich jak <em>, <sub> i <strong>, które mają konkretne zastosowania związane z formatowaniem tekstu, <div> pełni rolę kontenera, co czyni go bardziej uniwersalnym narzędziem do strukturyzacji treści. Przykładowo, można użyć <div> do utworzenia sekcji nagłówka, stopki lub bocznego panelu na stronie. Zgodnie z standardami W3C, <div> jest elementem blokowym, co oznacza, że zajmuje całą szerokość dostępną w swoim rodzicu. W praktyce, <div> pozwala na efektywne zarządzanie układem strony i jest często stosowany w połączeniu z CSS w celu uzyskania pożądanej prezentacji wizualnej. Przykład zastosowania: <div class='container'>...</div> może być użyty do zawarcia innych elementów jak <h1>, <p> czy <img>. Dzięki temu można łatwo manipulować stylem i zachowaniem tych elementów, co czyni <div> kluczowym narzędziem w nowoczesnym web designie.

Pytanie 36

Przedstawiony algorytm umożliwia wyliczenie

A. średniej geometrycznej n liczb a wprowadzonych przez użytkownika.

B. reszty z dzielenia kolejnych liczb a przez liczbę n.

C. najmniejszego wspólnego dzielnika dla n kolejnych liczb a.

D. średniej arytmetycznej n liczb a wprowadzonych przez użytkownika.

Na diagramie widać dość typowy schemat algorytmu: wczytanie n, zainicjowanie zmiennych, pętla z licznikiem i i na końcu pojedyncza operacja dzielenia. Taki układ często myli osoby początkujące, bo łatwo go skojarzyć z innymi pojęciami matematycznymi. Warto więc spokojnie prześledzić logikę. Najpierw ustalana jest liczba elementów n. Potem zmienna Wynik jest ustawiana na 0, a i na 0, więc mamy klasyczne przygotowanie do sumowania w pętli. Warunek i < n powoduje, że ciało pętli wykona się dokładnie n razy. W każdej iteracji wczytywana jest jedna liczba a, a następnie Wynik = Wynik + a. To jest zwykłe sumowanie wszystkich podanych wartości. Dopiero po wyjściu z pętli następuje pojedyncza operacja Wynik = Wynik / n. To wyklucza interpretację w stylu „reszta z dzielenia” lub „najmniejszy wspólny dzielnik”, bo w algorytmie nie ma ani operatora modulo, ani żadnej logiki opartej na dzielnikach, porównywaniu reszt, iteracyjnej redukcji NWD itp. Dla średniej geometrycznej potrzebne byłoby mnożenie wszystkich wartości, a na końcu pierwiastek n-tego stopnia. Tutaj nie ma ani mnożenia w pętli, ani pierwiastkowania, więc średnia geometryczna odpada. Typowym błędem myślowym jest patrzenie tylko na końcowe dzielenie przez n i dopowiadanie sobie różnych znaczeń: że to reszta, że to jakiś „wspólny dzielnik” albo inna bardziej skomplikowana operacja. Tymczasem według dobrych praktyk analizy algorytmów trzeba zawsze prześledzić pełny przebieg: co się dzieje z każdą zmienną w każdej iteracji pętli. Wtedy widać jasno, że algorytm realizuje sumę n wczytanych liczb i na końcu dzieli tę sumę przez n, czyli liczy zwykłą średnią arytmetyczną. W kontekście podstaw informatyki to klasyczny wzorzec: inicjalizacja, pętla z akumulacją, przetworzenie wyniku po zakończeniu pętli.

Pytanie 37

W tabeli klienci w bazie danych sklepu internetowego występują m.in. pola całkowite: punkty,
liczbaZakupow oraz pole ostatnieZakupy typu DATE. Klauzula WHERE do zapytania wybierającego klientów, którzy posiadają ponad 3000 punktów lub zrealizowali zakupy więcej niż 100 razy, a ich ostatnie zakupy miały miejsce przynajmniej w roku 2022 ma formę

A. WHERE punkty > 3000 AND liczbaZakupow > 100 OR ostatnieZakupy >= '2022-01-01'

B. WHERE punkty > 3000 OR liczbaZakupow > 100 OR ostatnieZakupy >= '2022-01-01'

C. WHERE (punkty > 3000 OR liczbaZakupow > 100) AND ostatnieZakupy >= '2022-01'

D. WHERE punkty > 3000 AND liczbaZakupow > 100 AND ostatnieZakupy >= '2022-01-01'

Odpowiedź 'WHERE (punkty > 3000 OR liczbaZakupow > 100) AND ostatnieZakupy >= '2022-01'' jest prawidłowa, ponieważ dokładnie odzwierciedla wymagania dotyczące filtrowania klientów. Klauzula WHERE używa operatora OR dla dwóch warunków: liczba punktów musi być większa niż 3000, albo liczba zakupów musi być większa niż 100. Taki zapis jest kluczowy, ponieważ spełnienie jednego z tych warunków jest wystarczające. Następnie, warunek dotyczący daty ostatnich zakupów jest połączony z powyższymi za pomocą operatora AND, co oznacza, że musi być spełniony jednocześnie. Dzięki użyciu nawiasów, zapytanie jest jasne i jednoznaczne, co jest zgodne z dobrymi praktykami w tworzeniu zapytań SQL. W praktyce takie kwerendy są często używane w systemach CRM, gdzie konieczne jest segmentowanie klientów na podstawie ich aktywności oraz wartości, co pozwala na skuteczniejsze podejmowanie decyzji marketingowych.

Pytanie 38

Tablica tab[] zawiera różne liczby całkowite. Jaką wartość przyjmie zmienna zm2 po wykonaniu podanego fragmentu kodu?

A. Suma liczb od 1 do 10

B. Średnia geometryczna liczb od 0 do 9

C. Średnia arytmetyczna liczb z tablicy

D. Suma liczb z tablicy

Pozostałe odpowiedzi są błędne z kilku powodów. Pierwsza odpowiedź sugeruje, że zmienna zm2 przechowuje sumę liczb z tablicy. Jest to nieprawidłowe, ponieważ zm2 reprezentuje wynik pośredni, będący średnią arytmetyczną, gdyż końcowy wynik to zm1 podzielone przez 10. Suma liczb z tablicy znajduje się w zmiennej zm1 przed operacją dzielenia. Druga odpowiedź odnosi się do sumy liczb od 1 do 10, co jest mylnym wnioskiem, ponieważ pętla w kodzie iteruje przez elementy tablicy, a nie przez stałe wartości. Elementy tablicy mogą reprezentować jakiekolwiek liczby całkowite, a kod nie odnosi się do stałych wartości od 1 do 10. Ostatecznie, czwarta odpowiedź o średniej geometrycznej liczb od 0 do 9 również nie jest poprawna, ponieważ kod ani nie odnosi się do zakresu liczb od 0 do 9, ani też nie oblicza średniej geometrycznej, która wymagałaby mnożenia i pierwiastkowania, a nie dodawania i dzielenia. Typowym błędem jest mylenie różnych typów średnich, a także błędne założenia co do zakresu operacji na tablicy. W kontekście programowania, takie nieporozumienia mogą prowadzić do błędów w implementacji algorytmów analizy danych, dlatego ważne jest, aby precyzyjnie rozumieć, jakie operacje są wykonywane w danym fragmencie kodu i jak wpływają one na wynik końcowy. Znajomość różnic między średnimi (arytmetyczna, geometryczna) jest fundamentalna w analizach matematycznych i statystycznych.

Pytanie 39

W programowaniu tylko jedna zmienna z wbudowanego typu może przyjmować zaledwie dwie wartości. Jakie to jest?

A. tablicowy

B. logiczy

C. znakowy

D. łańcuchowy

Typ logiczny, znany także jako boolean, jest jednym z podstawowych typów danych w większości języków programowania, które przyjmuje tylko dwie wartości: prawda (true) i fałsz (false). Ten typ danych jest kluczowy w logice programowania, ponieważ umożliwia podejmowanie decyzji i sterowanie przepływem programu na podstawie warunków. Na przykład, w języku Python można zdefiniować zmienną logiczną jako: 'is_active = True', co oznacza, że zmienna 'is_active' ma wartość prawda. Użycie typów logicznych jest fundamentalne dla struktur warunkowych, takich jak instrukcje if, które wykonują kod tylko wtedy, gdy warunek jest spełniony. Wartości logiczne są także wykorzystywane w operacjach logicznych, takich jak AND, OR oraz NOT, co pozwala na tworzenie bardziej złożonych warunków. W kontekście standardów, typ logiczny jest częścią specyfikacji języków programowania, takich jak C, Java czy JavaScript, co czyni go uniwersalnym narzędziem w programowaniu.

Pytanie 40

Do czego można wykorzystać program FileZilla?

A. do testowania prędkości ładowania strony

B. do interpretacji kodu PHP

C. do weryfikacji strony internetowej

D. do publikowania strony internetowej

FileZilla to dosyć popularny program, który służy do przesyłania plików za pomocą FTP. W dużym skrócie, jest to narzędzie, które umożliwia publikację stron internetowych. Dzięki niemu można łatwo wrzucać różne pliki, takie jak HTML, CSS czy JavaScript, na serwer. Jego obsługa jest naprawdę prosta – można tworzyć foldery, przenosić, kopiować czy usuwać pliki, co jest bardzo ważne, kiedy zarządza się stroną. Na przykład, jeżeli projektujesz stronę na swoim komputerze i chcesz, żeby była dostępna w Internecie, wystarczy, że skonfigurujesz połączenie FTP w FileZilla, wpiszesz dane logowania do serwera i przeciągniesz pliki do odpowiedniego folderu. Używanie FTP do publikacji to standard w branży, bo jest to bezpieczny i skuteczny sposób na zarządzanie swoimi stronami.

Rozpocznij nowy egzamin

Powrót do strony głównej