Wyniki egzaminu

Informacje o egzaminie:
  • Zawód: Technik programista
  • Kwalifikacja: INF.04 - Projektowanie, programowanie i testowanie aplikacji
  • Data rozpoczęcia: 8 czerwca 2026 15:44
  • Data zakończenia: 8 czerwca 2026 15:52

Egzamin zdany!

Wynik: 27/40 punktów (67,5%)

Wymagane minimum: 20 punktów (50%)

Nowe
Analiza przebiegu egzaminu- sprawdź jak rozwiązywałeś pytania
Pochwal się swoim wynikiem!
Szczegółowe wyniki:
Pytanie 1

Jakie informacje przedstawia diagram Gantta?

A. Strukturę plików w projekcie
B. Plan działań w projekcie
C. Model przepływu danych
D. Relacje między różnymi projektami
Hierarchia plików w projekcie to struktura katalogów i plików organizująca kod źródłowy, ale nie przedstawia harmonogramu zadań. Powiązania między różnymi projektami mogą być zarządzane na poziomie systemów ERP lub narzędzi do zarządzania portfelami projektów, ale diagram Gantta skupia się na pojedynczym projekcie. Schemat przepływu danych to narzędzie inżynierii oprogramowania, które opisuje sposób przesyłania informacji między komponentami systemu, ale nie pełni funkcji harmonogramu projektowego.

Pytanie 2

Prezentowana metoda jest realizacją algorytmu

public static String fun1(String str) {
    String output = " ";
    for (var i = (str.length()-1); i >= 0; i--)
        output += str.charAt(i);
    return output;
}
A. sortującego ciąg od znaku o najniższym kodzie ASCII do znaku o najwyższym kodzie
B. sprawdzającego, czy dany ciąg jest palindromem
C. odwracającego ciąg
D. wyszukującego literę w ciągu
Kod przedstawiony w zadaniu nie realizuje ani wyszukiwania konkretnej litery w ciągu, ani nie sprawdza, czy tekst jest palindromem, ani też nie sortuje znaków po kodzie ASCII. Często spotyka się mylenie tych koncepcji z prostym odwracaniem tekstu, bo wszystkie operacje dotyczą łańcuchów znaków, jednak ich logika jest zupełnie inna. Przykładowo, sprawdzanie palindromu najczęściej polega na porównywaniu znaków od początku i końca tekstu, aż do środka – nie wymaga to budowania nowego odwróconego tekstu, tylko ew. jednej pętli z warunkami. Jeśli chodzi o wyszukiwanie litery, tam szukamy, czy dany znak występuje w ciągu – sprawdza się to za pomocą pętli i instrukcji warunkowej, ale nie tworzy się nowego łańcucha, tylko ewentualnie zwraca pozycję znaku lub informację o jego obecności. Sortowanie znaków w napisie według kodu ASCII wymagałoby innego podejścia – należałoby przenieść znaki do np. tablicy znaków, użyć algorytmu sortowania (chociażby Arrays.sort()), a potem złożyć łańcuch z posortowanych znaków. W tym kodzie nie ma żadnych operacji porównywania kodów znaków ani przestawiania ich miejscami zgodnie z wartościami ASCII. Typowym błędem jest też sugerowanie się samą obecnością pętli i manipulacji na Stringu bez dokładnego prześledzenia, co dzieje się w każdej iteracji. Metoda fun1 po prostu dokleja kolejne znaki od końca oryginalnego napisu do nowego łańcucha, co wyraźnie wskazuje na typowo szkolny algorytm odwracania ciągu. To podejście jest bardzo przydatne do nauki podstaw przetwarzania tekstów i zrozumienia, jak można budować nowe napisy na bazie istniejących danych, ale nie spełnia żadnej z wymienionych innych funkcjonalności.

Pytanie 3

Który protokół jest używany do bezpiecznej komunikacji przez Internet?

A. HTTP
B. FTP
C. HTTPS
D. SMTP
HTTPS (Hypertext Transfer Protocol Secure) to protokół komunikacyjny, który zapewnia bezpieczną transmisję danych w Internecie poprzez zastosowanie kryptografii. W przeciwieństwie do swojego poprzednika HTTP, HTTPS korzysta z SSL/TLS (Secure Sockets Layer/Transport Layer Security), co pozwala na szyfrowanie danych przesyłanych pomiędzy przeglądarką internetową a serwerem. Dzięki temu, wszelkie informacje, takie jak dane osobowe, hasła czy numery kart kredytowych, są chronione przed podsłuchiwaniem i manipulacją. Użycie HTTPS jest obecnie standardem w branży, zwłaszcza w przypadku stron internetowych, które przetwarzają wrażliwe dane, takich jak sklepy internetowe czy serwisy bankowe. Przykłady zastosowania HTTPS obejmują popularne platformy e-commerce, które implementują ten protokół, aby zbudować zaufanie użytkowników oraz zwiększyć bezpieczeństwo transakcji online. Warto również zauważyć, że wyszukiwarki internetowe, takie jak Google, preferują strony korzystające z HTTPS, co wpływa na ich pozycjonowanie w wynikach wyszukiwania. Wprowadzenie HTTPS jest zatem nie tylko kwestią bezpieczeństwa, ale także praktyki zgodnej z wymaganiami SEO.

Pytanie 4

Co to jest debouncing w JavaScript?

A. Mechanizm zarządzania pamięcią dla zmiennych globalnych
B. Proces optymalizacji kodu JavaScript podczas kompilacji
C. Technika ograniczająca częstotliwość wywoływania funkcji poprzez opóźnienie jej wykonania
D. Metoda usuwania zduplikowanych zdarzeń w kodzie
Debouncing to technika programistyczna stosowana w JavaScript, która ma na celu ograniczenie częstotliwości wywoływania funkcji poprzez wprowadzenie opóźnienia w jej wykonaniu. Zazwyczaj jest wykorzystywana w kontekście zdarzeń, takich jak przewijanie, zmiana rozmiaru okna czy wprowadzanie danych do formularzy. Przykładowo, przy użyciu debouncingu w funkcji, która wykonuje zapytanie do serwera podczas pisania w polu tekstowym, można ustawić opóźnienie, które uniemożliwi wielokrotne wywołanie funkcji przed upływem określonego czasu. Taki zabieg pozwala na zredukowanie liczby niepotrzebnych zapytań, co z kolei zmniejsza obciążenie serwera i poprawia wydajność aplikacji. W praktyce implementacja debouncingu często korzysta z techniki setTimeout, gdzie po każdym wywołaniu funkcji z resetowaniem timera czeka się na ostatnie wywołanie przed wykonaniem funkcji. Dobrym przykładem jest sytuacja, gdy użytkownik wpisuje tekst w polu wyszukiwania: zamiast wysyłać zapytanie za każdym razem, gdy zmienia się jego zawartość, można ustawić debouncing na 300 milisekund, co pozwala na wysłanie zapytania tylko po zakończeniu pisania, gdy użytkownik przestaje wprowadzać dane.

Pytanie 5

Co to jest CORS (Cross-Origin Resource Sharing)?

A. Metoda udostępniania API dla aplikacji mobilnych
B. Protokół komunikacji między różnymi bazami danych
C. Technika optymalizacji ładowania zasobów statycznych
D. Mechanizm bezpieczeństwa, który określa, które domeny mogą uzyskiwać dostęp do zasobów na serwerze
CORS, czyli Cross-Origin Resource Sharing, to mechanizm bezpieczeństwa stosowany w aplikacjach internetowych, który reguluje, które zewnętrzne domeny mają prawo uzyskiwać dostęp do zasobów na serwerze. Jest to szczególnie istotne w kontekście aplikacji klienckich działających w przeglądarkach, gdzie zapytania do różnych źródeł (tzw. cross-origin requests) mogą prowadzić do problemów z bezpieczeństwem, takich jak ataki typu CSRF (Cross-Site Request Forgery) czy XSS (Cross-Site Scripting). Przykładowo, jeśli aplikacja internetowa hostowana na domenie A próbuje uzyskać dane z API na domenie B, serwer na domenie B może poprzez nagłówki CORS określić, czy i jakie żądania od domeny A będą honorowane. Przy odpowiedniej konfiguracji, serwer może zezwolić na dostęp tylko dla zaufanych źródeł, co zapobiega nieautoryzowanym operacjom. W praktyce, stosowanie CORS przyczynia się do stworzenia bezpieczniejszych aplikacji webowych, zgodnych z aktualnymi standardami bezpieczeństwa w sieci, takimi jak W3C i OWASP.

Pytanie 6

Jakie działania należy podjąć, aby uniknąć nieskończonej rekurencji w danej funkcji?

A. Zastosować iterację zamiast rekurencji
B. Wykorzystać automatyczny debugger w kompilatorze
C. Rozszerzyć zakres zmiennych globalnych
D. Dodać warunek zakończenia w funkcji
Warunek stopu to taki kluczowy element w rekurencji, który właściwie mówi, kiedy funkcja powinna przestać się wywoływać. Jak masz ten warunek, to funkcja wraca z wynikiem zamiast kręcić się w kółko, co mogłoby prowadzić do jakiegoś szaleństwa, tzn. przepełnienia stosu. Myślę, że warto zwrócić uwagę, że dodanie tego warunku to naprawdę podstawowa sprawa w programowaniu, bo bez niego wszystko może się posypać i przestanie działać tak, jak powinno.

Pytanie 7

Co to jest REST API?

A. Framework do testowania API
B. Biblioteka JavaScript do komunikacji z bazami danych
C. Protokół sieciowy do transferu danych binarnych
D. Architektura API oparta o zasoby i standardowe operacje HTTP
REST API (Representational State Transfer Application Programming Interface) to architektura API, która koncentruje się na zasobach i wykorzystuje standardowe operacje HTTP, takie jak GET, POST, PUT i DELETE. Dzięki tej architekturze każdy zasób, na przykład użytkownik czy produkt, jest reprezentowany przez unikalny identyfikator URL, co ułatwia dostęp i manipulację danymi. REST API jest szeroko stosowane w aplikacjach webowych i mobilnych, ponieważ pozwala na łatwą integrację różnych systemów oraz umożliwia wykorzystanie technologii takich jak JSON i XML do wymiany danych. Przykładem praktycznego zastosowania REST API może być aplikacja do zarządzania zadaniami, w której użytkownicy mogą tworzyć, edytować i usuwać zadania za pomocą odpowiednich zapytań HTTP. Dobrą praktyką przy projektowaniu REST API jest stosowanie odpowiednich statusów HTTP, takich jak 200 (OK), 201 (Created) czy 404 (Not Found), co ułatwia komunikację między klientem a serwerem oraz zwiększa transparentność działania API. Dodatkowo, REST API jest zgodne z zasadą bezstanowości, co oznacza, że każdy nowy request zawiera wszystkie informacje potrzebne do jego przetworzenia.

Pytanie 8

Jakie z wymienionych narzędzi pozwala na jednoczesne korzystanie z systemów BIN, DEC i HEX?

A. Przeglądarka grafów
B. GIMP
C. Microsoft Word
D. Kalkulator systemowy
Kalkulator systemowy to narzędzie, które umożliwia użytkownikom pracę z różnymi systemami liczbowymi, takimi jak system dziesiętny (DEC), binarny (BIN) oraz szesnastkowy (HEX). Jego funkcjonalność pozwala na konwersję wartości liczbowych pomiędzy tymi systemami, co jest niezwykle przydatne w kontekście programowania, inżynierii komputerowej oraz nauk przyrodniczych. Dzięki kalkulatorowi systemowemu, użytkownicy mogą wprowadzać liczby w jednym systemie, a następnie uzyskiwać ich odpowiedniki w pozostałych systemach, co znacznie ułatwia analizę danych. Na przykład, wpisując liczbę w systemie binarnym, można natychmiast zobaczyć jej reprezentację w systemie dziesiętnym i szesnastkowym, co jest kluczowe w zadaniach związanych z konwersją kodów czy obliczeniami w architekturze komputerowej. Ponadto, kalkulatory systemowe często zawierają funkcje umożliwiające przeprowadzanie bardziej skomplikowanych operacji, takich jak dodawanie czy odejmowanie w różnych systemach liczbowych, co czyni je nieocenionym narzędziem w programowaniu i obliczeniach naukowych. Narzędzia te są zgodne z powszechnie przyjętymi standardami, takimi jak IEEE 754 dla reprezentacji liczb zmiennoprzecinkowych, co zapewnia ich wysoką dokładność i niezawodność w obliczeniach.

Pytanie 9

Jakie narzędzie jest najbardziej odpowiednie do identyfikacji błędów w trakcie działania programu?

A. Debugger
B. Interpreter
C. Kompilator
D. Linker
Debugger to narzędzie przeznaczone do wyszukiwania błędów w czasie wykonywania programu. Pozwala na zatrzymywanie aplikacji w wybranych miejscach, analizowanie wartości zmiennych i śledzenie przepływu sterowania, co umożliwia szybkie wykrywanie błędów logicznych i błędów czasu wykonania. Debugger jest niezbędny w procesie rozwoju oprogramowania, ponieważ pomaga programistom w zrozumieniu, jak ich kod działa w rzeczywistości i jak różne warunki wpływają na jego funkcjonowanie.

Pytanie 10

Jakie jest fundamentalne zagadnienie w projektowaniu aplikacji w architekturze klient-serwer?

A. Funkcjonowanie aplikacji wyłącznie w trybie offline
B. Przeniesienie wszystkich obliczeń na stronę klienta
C. Brak podziału na role klienta i serwera
D. Użycie serwera jako głównego miejsca przetwarzania danych
Użycie serwera jako centralnego miejsca przetwarzania danych jest kluczowym elementem architektury klient-serwer. Serwer pełni rolę centralnego punktu, który zarządza żądaniami klientów, przechowuje dane i zapewnia odpowiedzi na zapytania. Taki model zapewnia większe bezpieczeństwo danych, ułatwia zarządzanie zasobami i umożliwia skalowanie aplikacji w miarę wzrostu liczby użytkowników. Architektura klient-serwer jest szeroko stosowana w aplikacjach webowych, systemach bankowych oraz usługach chmurowych, gdzie konieczna jest centralizacja danych i ich ochrona.

Pytanie 11

W przedstawionym filmie ukazano kreator interfejsu użytkownika, dla którego automatycznie powstaje

A. kod Java
B. obsługa wciśniętego przycisku
C. kod XML
D. obsługa przycisku ekranu dotykowego
Kod XML jest obecnie najczęściej stosowanym formatem do definiowania wyglądu interfejsów użytkownika w takich narzędziach jak Android Studio czy różnego rodzaju designery graficzne. Kiedy projektujesz layout aplikacji mobilnej albo desktopowej, duża część nowoczesnych narzędzi tworzy właśnie pliki XML, które następnie są interpretowane przez system w czasie uruchamiania aplikacji. Ułatwia to rozdzielenie logiki aplikacji od jej prezentacji, co wydaje się fundamentalne przy większych projektach. Moim zdaniem takie podejście daje ogromne korzyści – można łatwo modyfikować wygląd bez dotykania kodu źródłowego. W praktyce, jeśli używasz np. Android Studio, zbudujesz interfejs przeciągając przyciski czy pola tekstowe, a pod spodem dostaniesz czytelny plik XML. To przyspiesza pracę, zwiększa czytelność projektu i pozwala na późniejsze automatyczne generowanie dokumentacji albo testów interfejsu. Takie standardy są rekomendowane nie tylko przez Google, ale też szeroko stosowane w innych środowiskach, jak chociażby XAML w Microsoft czy FXML w JavaFX. Przezroczystość działania tych narzędzi sprawia, że łatwiej jest pracować zespołowo, bo każdy może szybko zorientować się w strukturze UI patrząc na XML-a. Samo generowanie kodu XML przez narzędzia graficzne to duży krok w kierunku lepszej organizacji pracy i zgodności ze współczesnymi praktykami branżowymi.

Pytanie 12

Która z poniższych metod tablicowych w JavaScript nie modyfikuje oryginalnej tablicy?

A. sort()
B. map()
C. push()
D. splice()
Wybór metod, które modyfikują oryginalną tablicę w JavaScript, może prowadzić do nieporozumień, szczególnie dla osób rozpoczynających przygodę z tym językiem programowania. Metody takie jak splice(), sort() czy push() wprowadzają zmiany w oryginalnych danych, co może skutkować niezamierzonymi efektami ubocznymi. Na przykład, splice() jest używane do usuwania lub dodawania elementów w tablicy, co bezpośrednio zmienia jej strukturę. Z kolei sort() zmienia kolejność elementów w tablicy na podstawie kryteriów porównania, co może prowadzić do utraty dotychczasowego porządku, jeśli oryginalna tablica jest nadal potrzebna w jej pierwotnej formie. Push() natomiast dodaje nowe elementy na końcu tablicy, co zwiększa jej długość oraz może wpłynąć na logikę aplikacji, jeżeli elementy są wykorzystywane w innych częściach kodu. Te metody mogą prowadzić do typowych błędów myślowych, takich jak założenie, że operacje na danych są statyczne i nie wpływają na ich oryginalne formy. Dlatego w praktyce programistycznej, szczególnie w większych i bardziej złożonych projektach, istotne jest, aby być świadomym, jakie metody wpływają na oryginalne dane, aby uniknąć przypadkowych błędów oraz nieprzewidzianych konsekwencji. Używanie funkcji, które nie zmieniają oryginalnej tablicy, takich jak map(), cieszy się dużą popularnością i jest zgodne z najlepszymi praktykami w programowaniu funkcyjnym.

Pytanie 13

Jakie metody umożliwiają przesyłanie danych z serwera do aplikacji front-end?

A. formatu JSON
B. protokołem SSH
C. biblioteki jQuery
D. metody POST
JSON, czyli JavaScript Object Notation, to dość lekki format wymiany danych. Jest prosty do zrozumienia zarówno dla ludzi, jak i komputerów. To dlatego jest tak popularny w aplikacjach webowych, gdzie przesyła się dane między serwerem a klientem. Dzięki strukturze klucz-wartość łatwo jest mapować obiekty w JavaScript, co przyspiesza cały proces z danymi. Pomysł na zastosowanie? Na przykład, gdy przesyłasz dane użytkownika z serwera do swojej aplikacji, to często zamieniasz obiekt JavaScript na format JSON i wysyłasz go przez AJAX. A co ważne, JSON jest zgodny z różnymi standardami, więc możesz go używać praktycznie wszędzie. Co ciekawe, w nowoczesnych aplikacjach JSON jest zdecydowanie bardziej popularny niż XML, bo jest prostszy i mniej obciążający dla sieci. To wszystko sprawia, że strony ładują się szybciej, a użytkownicy mają lepsze doświadczenia.

Pytanie 14

W dwóch przypadkach opisano mechanizm znany jako Binding. Jego celem jest

W Android Studio:
<TextView android:text="@{viewmodel.userName}" />
W XAML:
<Label Text="{Binding Source={x:Reference slider2}, Path=Value}" />
A. zarządzanie mechanizmem obietnic (promises) lub obserwatora (observable) w programowaniu asynchronicznym
B. wiązanie oraz eksportowanie plików z różnych modułów aplikacji
C. przetwarzanie zdarzeń kontrolek interfejsu użytkownika przez wywoływanie odpowiednich funkcji
D. wiązać właściwości (property) elementu interfejsu użytkownika z danymi lub właściwością innego obiektu
Wiązanie (binding) w kontekście interfejsów użytkownika, takich jak Android Studio czy XAML, to bardzo kluczowy mechanizm, który pozwala na automatyczne połączenie danych z logiki aplikacji (np. zmiennych, modeli ViewModel) z konkretnymi właściwościami kontrolek na ekranie. Dzięki temu nie trzeba ręcznie programować każdej aktualizacji – wszystko dzieje się „w tle”. Na przykład, jeśli użytkownik zmieni wartość jakiejś kontrolki, takiej jak suwak (Slider), odpowiednia właściwość w klasie ViewModel również się zaktualizuje i na odwrót. To podejście jest zgodne z architekturą MVVM (Model-View-ViewModel), która jest bardzo popularna w aplikacjach mobilnych i desktopowych. Moim zdaniem to ogromna oszczędność czasu i po prostu mniej błędów w kodzie, bo nie trzeba pisać setek linii kodu łączącego UI z danymi. W praktyce binding często umożliwia także walidację danych na bieżąco, reakcje na zmiany oraz poprawia czytelność kodu. Bez tego, nawet proste aplikacje robią się niepotrzebnie skomplikowane i trudne do utrzymania. Przykłady użycia – to chociażby powiązanie tekstu wyświetlanego w TextView z polem w ViewModel, czy automatyczna aktualizacja etykiety, gdy zmienia się wartość suwaka. To jedna z podstawowych rzeczy, które wyróżniają nowoczesne frameworki UI – i szczerze, trudno bez tego wyobrazić sobie dzisiejsze tworzenie aplikacji.

Pytanie 15

Co zostanie wyświetlone po wykonaniu poniższego kodu w języku Python?

data = [1, 2, 3, 4, 5]
result = list(map(lambda x: x*2, filter(lambda x: x % 2 == 0, data)))
print(result)
A. [2, 6, 10]
B. [2, 4, 6, 8, 10]
C. [4, 8]
D. [1, 2, 3, 4, 5]
W kodzie Python, który analizujemy, użyto funkcji map i filter, które są często stosowane w programowaniu funkcyjnym. W pierwszej części, funkcja filter filtruje elementy z listy 'data', zwracając tylko te, które są liczbami parzystymi. W tym przypadku, z listy [1, 2, 3, 4, 5] zostaną wybrane liczby 2 i 4. Następnie, funkcja map mnoży te liczby przez 2. Dla liczby 2 otrzymujemy 4, a dla liczby 4 – 8. Dlatego wynik końcowy to lista [4, 8]. W praktyce, znajomość takich konstrukcji pozwala na efektywne przetwarzanie danych i implementację bardziej złożonych algorytmów w codziennych zastosowaniach programistycznych. Korzystając z filtracji i mapowania można na przykład szybko przetwarzać dane wejściowe w aplikacjach webowych lub analizować duże zestawy danych. Ważne jest, aby pamiętać, że te techniki są bardzo przydatne w kontekście pracy z danymi i powinny być uzupełnione o umiejętność czytania i rozumienia kodu, co jest kluczowe w praktyce programistycznej.

Pytanie 16

W jakich sytuacjach zastosowanie rekurencji może być bardziej korzystne niż użycie iteracji?

A. Kiedy program jest uruchamiany w środowisku wielowątkowym
B. Kiedy liczba iteracji przewyższa maksymalny zakres zmiennej licznikowej
C. Gdy kod źródłowy ma być zoptymalizowany dla starszych kompilatorów
D. Gdy algorytm wymaga naturalnego podziału na mniejsze podproblemy
Przekroczenie zakresu zmiennej licznikowej nie jest powodem, dla którego rekurencja jest bardziej efektywna. Problemy z zakresami zmiennych licznikowych można rozwiązać poprzez odpowiedni dobór typów danych, a nie przez zastosowanie rekurencji. Programowanie wielowątkowe nie jest bezpośrednio związane z rekurencją – chociaż niektóre algorytmy rekurencyjne mogą być implementowane w środowisku wielowątkowym, nie jest to ich główne zastosowanie. Optymalizacja kodu dla starszych kompilatorów nie ma związku z rekurencją, ponieważ starsze kompilatory mogą mieć ograniczoną obsługę rekurencji lub generować mniej efektywny kod rekurencyjny.

Pytanie 17

Metodyka zwinna (ang. agile) opiera się na

A. zaplanowaniu całej aplikacji na początku projektu i jej tworzeniu na przemian z testowaniem
B. dekompozycji przedsięwzięcia na elementy, które są niezależnie projektowane, wytwarzane i testowane w krótkich iteracjach
C. podzieleniu projektu na kolejne etapy: planowanie, programowanie, testowanie, z ciągłym oszacowaniem ryzyka projektu
D. przygotowaniu testów dla całego projektu, a następnie wprowadzaniu kolejnych jego fragmentów
Metodyka zwinna (agile) polega na podziale projektu na mniejsze części (iteracje), które są projektowane, implementowane i testowane w krótkich cyklach. Takie podejście pozwala na szybkie reagowanie na zmieniające się wymagania klientów i wprowadzanie poprawek na bieżąco. Agile promuje bliską współpracę z klientem, co minimalizuje ryzyko nieporozumień i zwiększa szanse na stworzenie produktu spełniającego jego oczekiwania. Zamiast czekać na zakończenie całego projektu, poszczególne części aplikacji są dostarczane i testowane stopniowo, co skraca czas wdrożenia i umożliwia szybkie wykrycie błędów. Popularnymi frameworkami bazującymi na Agile są Scrum i Kanban, które organizują pracę zespołu w iteracyjne sprinty lub zadania wizualizowane na tablicach Kanban.

Pytanie 18

W sekcji, która odpowiada za obsługę wyjątku wygenerowanego przez aplikację, należy to zdefiniować

A. finally
B. catch
C. throw
D. try
Sekcja catch jest dokładnie tą częścią bloku obsługi wyjątków, która przechwytuje wyjątki wygenerowane w sekcji try. Moim zdaniem to podstawowa rzecz, którą musi znać każdy programista, bo obsługa wyjątków to codzienność, zwłaszcza jak pracuje się z zewnętrznymi bibliotekami czy systemami operacyjnymi. W praktyce catch pozwala nam napisać kod, który zareaguje na konkretne typy błędów, np. wyświetli komunikat użytkownikowi albo zapisze log do pliku. Warto też pamiętać o dobrych praktykach – nie łap wszystkich wyjątków jednym ogólnym catch, bo łatwo wtedy ukryć poważniejsze błędy. Lepiej tworzyć osobne sekcje catch dla różnych typów wyjątków. Przykład z życia: kiedy czytasz plik z dysku, może wystąpić FileNotFoundException lub IOException – można wtedy każdy z tych przypadków obsłużyć osobno. Standardy programowania, zwłaszcza w językach takich jak Java czy C#, wyraźnie zalecają stosowanie catch do obsługi określonych i przewidywalnych wyjątków, a nie do łapania wszystkiego na ślepo. Fajnie też podkreślić, że w niektórych językach catch może przyjmować różne formy, np. except w Pythonie, ale logika pozostaje podobna. Cały blok try-catch sprawia, że program jest bardziej odporny na nieoczekiwane sytuacje – dla mnie to podstawa solidnego kodu.

Pytanie 19

Zapisany kod w języku Python ilustruje

pierwiastki = {"N": "Azot", "O": "Tlen", "P": "Fosfor", "Si": "Siarka"}
A. strukturę
B. tablicę asocjacyjną (słownik)
C. kolejkę (LIFO)
D. stos
W tym zadaniu mamy do czynienia z tablicą asocjacyjną, która w Pythonie nazywa się słownikiem. Słownik to taki fajny sposób na przechowywanie par klucz-wartość, co jest naprawdę przydatne. W naszym przypadku kluczami są symbole chemiczne, jak N czy O, a wartościami ich pełne nazwy, czyli Azot oraz Tlen. Dzięki tej strukturze można szybko sięgnąć po konkretne dane, co jest bardzo pomocne w różnych sytuacjach. Na przykład, można używać ich do przechowywania konfiguracji albo do prostych baz danych. Warto też dodać, że słowniki świetnie pasują do obiektów JSON, co jest ważne w tworzeniu aplikacji webowych. Dają nam dużą elastyczność i robią to w bardzo efektywny sposób, dlatego są jednym z kluczowych elementów Pythona. Ułatwiają pisanie kodu, który jest zarówno czytelny, jak i funkcjonalny.

Pytanie 20

Jakie są kluczowe różnice pomiędzy strukturą (struct) a unią (union) w języku C?

A. Unia umożliwia dynamiczne przypisywanie typów danych, struktura natomiast nie
B. Struktura przechowuje wiele wartości równocześnie, unia tylko jedną
C. Unia nie jest obsługiwana przez kompilatory współczesnych języków
D. Struktura wymaga więcej miejsca w pamięci niż unia
Unia nie pozwala na dynamiczne typowanie danych – typ każdego pola jest zdefiniowany w czasie kompilacji, podobnie jak w strukturze. Struktura nie zajmuje więcej pamięci niż unia – zajmuje dokładnie tyle miejsca, ile potrzeba na przechowywanie wszystkich pól jednocześnie. Twierdzenie, że unia nie jest wspierana przez nowoczesne kompilatory, jest błędne – unie są integralną częścią standardu C i są szeroko wspierane we współczesnych środowiskach programistycznych.

Pytanie 21

Który z poniższych aspektów najlepiej definiuje działanie e-sklepu?

A. Dostęp do bazy danych klientów
B. Mechanizm generowania grafiki 3D
C. System obsługi koszyka oraz realizacji zamówień
D. Zarządzanie serwerem e-mail
System zarządzania koszykiem i realizacją zamówień to kluczowy element każdej aplikacji e-commerce (sklepu internetowego). Umożliwia użytkownikom dodawanie produktów do koszyka, zarządzanie ich ilością, a następnie finalizację transakcji poprzez proces realizacji zamówienia i płatności. Tego typu funkcjonalność wymaga integracji z bazą danych oraz systemami płatności online, co zapewnia bezpieczeństwo i wygodę użytkownika. Systemy koszyków zakupowych często oferują zaawansowane funkcje, takie jak kupony rabatowe, kody promocyjne czy integracje z magazynami i systemami logistycznymi. Realizacja zamówienia obejmuje procesy takie jak autoryzacja płatności, generowanie faktur oraz śledzenie zamówień, co jest podstawą funkcjonowania nowoczesnych platform e-commerce.

Pytanie 22

Podaj wspólną cechę wszystkich kontrolek umieszczonych w ramce

<Label Text="5" BackgroundColor="Blue" TextColor="Tan" isVisible="True" />
<Stepper BackgroundColor="Blue" Value="5" isVisible="True" />
<Entry TextColor="Tan" BackgroundColor="Blue" Placeholder="5" />
<Slider ThumbColor="Tan" BackgroundColor="Blue" Value="5" isVisible="False" />
A. wszystkie są widoczne
B. są w nich ustawione te same wartości domyślne
C. mają tło w tym samym kolorze
D. mają identyczny kolor czcionki
W tym przypadku wskazałeś/aś, że wszystkie kontrolki mają tło w tym samym kolorze, i to jest faktycznie prawidłowa odpowiedź. Gdy spojrzymy na definicje: Label ma BackgroundColor="Blue", Stepper także BackgroundColor="Blue", Entry również BackgroundColor="Blue", a Slider—no właśnie—też BackgroundColor="Blue". To pokazuje, że niezależnie od typu kontrolki, wszystkie mają ustawione tło na dokładnie ten sam kolor. W praktyce bardzo często spotyka się wymóg zachowania spójności wizualnej interfejsu, szczególnie w aplikacjach profesjonalnych czy korporacyjnych. Ustalanie wspólnego BackgroundColor jest jednym z najprostszych kroków ku temu, by UI wyglądało porządnie i było czytelne dla użytkownika końcowego. Moim zdaniem, kiedy projektuje się cały ekran lub jakąś sekcję UI, warto od razu narzucić style lub korzystać z szablonów (np. Styles w XAML czy resourcach), żeby uniknąć przypadkowych rozbieżności kolorystycznych, które potem tylko irytują i programistów, i użytkowników. W branży jest to uznawane za dobrą praktykę – jednolity background ułatwia szybkie ogarnięcie, które elementy należą do jednej grupy funkcjonalnej. Poza tym, kolor tła bywa często wykorzystywany do komunikowania stanu albo priorytetu (np. alerty na czerwono itp.), więc to naprawdę ważne, żeby takie detale były przemyślane i konsekwentnie stosowane. No i jeszcze taka ciekawostka: nie wszystkie kontrolki domyślnie wyświetlają tło, więc czasem trzeba to jawnie ustawić, żeby efekt był taki sam na każdej platformie.

Pytanie 23

Która z poniższych informacji o pojęciu obiekt jest prawdziwa?

A. obiekt to typ złożony
B. obiekt oraz klasa są identyczne
C. obiekt pozwala na zdefiniowanie klasy
D. obiekt jest instancją klasy
Prawidłowo, obiekt w programowaniu obiektowym to konkretny egzemplarz, czyli instancja klasy. Wyobraź sobie klasę jako przepis (np. instrukcja budowy samochodu), a obiekt to już gotowy samochód wyprodukowany według tej instrukcji. W praktyce, kiedy definiujesz klasę w języku takim jak Java, C++ czy Python, tworzysz pewnego rodzaju szablon opisujący, co dany obiekt będzie mógł robić (metody) i jakie będzie miał dane (pola/atrybuty). Dopiero utworzenie instancji tej klasy, czyli wywołanie np. new Car(), powoduje, że powstaje prawdziwy, działający obiekt, z którym możesz coś zrobić – na przykład ustawić mu kolor, zapalić światła czy uruchomić silnik. Z mojego doświadczenia wynika, że właśnie rozróżnienie klasy i obiektu pozwala pisać kod bardziej uniwersalny i czytelny. W dobrych praktykach, na przykład zgodnie z zasadami SOLID, klasa powinna być zrozumiała i opisująca pewien spójny koncept, zaś obiekty powstające na jej podstawie mogą zachowywać się różnie zależnie od wprowadzonych danych. To podejście jest fundamentem programowania nowoczesnych aplikacji, bo pozwala łatwo zarządzać złożonością, testować kod i rozwijać projekty. Warto też pamiętać, że instancja klasy może mieć swój własny, unikalny stan, co odróżnia ją od samej definicji klasy. Bez tworzenia obiektów klasy nie mają praktycznego zastosowania – to właśnie obiekty wykonują zadania w programie.

Pytanie 24

Które z poniższych twierdzeń najlepiej charakteryzuje metodę wirtualną?

A. Metoda, która może być przesłonięta w klasie dziedziczącej
B. Metoda, która działa wyłącznie dla statycznych pól danej klasy
C. Metoda, która jest zawsze stosowana w konstruktorach danej klasy
D. Metoda, która może być wywoływana tylko przez klasę nadrzędną
Metoda, która może być wywoływana tylko przez klasę bazową to raczej metoda prywatna lub chroniona, a nie wirtualna. Metody statyczne są związane z klasą, a nie z konkretnymi obiektami, więc nie można ich tak po prostu nadpisać w klasie pochodnej. A tak w ogóle, metody w konstruktorach zazwyczaj nie są wirtualne, bo wywołanie metod wirtualnych w konstruktorze może prowadzić do dziwnych rzeczy – w konstruktorze klasy bazowej składowe klasy pochodnej jeszcze nie są gotowe.

Pytanie 25

Jakie jest główne zadanie kontrolera w architekturze MVC (Model-View-Controller)?

A. Przechowywanie danych aplikacji
B. Obsługa logiki biznesowej i przetwarzanie danych wejściowych od użytkownika
C. Prezentowanie danych użytkownikowi
D. Zarządzanie sesją użytkownika
W architekturze MVC kontroler pełni kluczową rolę w procesie przetwarzania danych aplikacji. Jego głównym zadaniem jest obsługa logiki biznesowej oraz przetwarzanie danych, które pochodzą od użytkownika. Kontroler działa jako pośrednik pomiędzy modelem a widokiem, odbierając żądania użytkownika, przetwarzając je (często z wykorzystaniem logiki biznesowej) i decydując, które dane modelu powinny być przekazane do widoku. W praktyce oznacza to, że kontroler interpretuje dane wejściowe, modyfikuje stan modelu na ich podstawie, a następnie wybiera odpowiedni widok do wyświetlenia wyników użytkownikowi. Takie podejście pozwala na lepszą organizację kodu i oddzielenie logiki aplikacji od interfejsu użytkownika, co jest zgodne z dobrymi praktykami projektowania oprogramowania. Dzięki temu aplikacje są bardziej skalowalne i łatwiejsze w utrzymaniu.

Pytanie 26

Jaka będzie wartość zmiennej x po wykonaniu poniższego kodu?

let x = 0;
for (let i = 0; i < 10; i++) {
  if (i % 2 === 0) continue;
  x += i;
}
A. 45
B. 25
C. 20
D. 30
Wartość zmiennej x po wykonaniu podanego kodu wynosi 25, co jest wynikiem sumy wszystkich nieparzystych liczb od 0 do 9. W pętli for iterujemy od 0 do 9, a dla każdej wartości i sprawdzamy, czy jest parzysta. Jeżeli i jest parzyste, używamy instrukcji continue, co oznacza, że ten krok pętli jest pomijany i przechodzimy do następnej iteracji. W praktyce oznacza to, że wartości takie jak 0, 2, 4, 6, 8 nigdy nie zostaną dodane do zmiennej x. Zostaną natomiast dodane wartości nieparzyste: 1, 3, 5, 7, 9. Ich suma wynosi 1 + 3 + 5 + 7 + 9 = 25. Takie podejście jest typowe w programowaniu, gdyż pozwala na efektywne pomijanie niepotrzebnych wartości, co zwiększa wydajność kodu. Używanie operatora modulo (%) do sprawdzania parzystości jest powszechną praktyką. Tego typu konstrukcje możemy znaleźć w różnych zastosowaniach, na przykład w algorytmach sortujących czy w przetwarzaniu danych, gdzie istotne jest operowanie tylko na wybranych elementach.

Pytanie 27

Który z poniższych aspektów najdokładniej określa cel realizacji projektu?

A. Ocena postępów w czasie realizacji projektu
B. Określenie problemu i metody jego rozwiązania
C. Stworzenie harmonogramu działań
D. Zidentyfikowanie technologii, które mogą być zastosowane
Określenie problemu i sposobu jego rozwiązania to fundamentalny cel każdego projektu. Bez jasno zdefiniowanego problemu i sprecyzowanej metody jego rozwiązania, projekt może stać się chaotyczny i nieefektywny. Precyzyjna analiza problemu pozwala na wyznaczenie celów, które prowadzą do stworzenia wartościowego produktu lub usługi. Dzięki temu zespół może skupić się na kluczowych zadaniach i efektywnie zarządzać zasobami. Określenie problemu to pierwszy krok w metodykach Agile i Waterfall, który warunkuje sukces całego przedsięwzięcia.

Pytanie 28

Jaki język programowania został stworzony z myślą o tworzeniu aplikacji na system Android?

A. Python
B. Java
C. Swift
D. Objective-C
Java to taki język, który jest głównie używany do robienia aplikacji na Androida. Od początku Androida, Java była jego podstawowym językiem, dlatego jest tak popularna i dobrze opisana w dokumentacji. Kiedy tworzysz aplikacje na Androida w Javie, to korzystasz z Android SDK oraz API, które świetnie integrują się z funkcjami urządzeń, jak GPS czy kamera. Teraz trochę więcej mówi się o Kotlinie jako nowoczesnej alternatywie dla Javy, ale Java wciąż ma swoje mocne miejsce w tworzeniu aplikacji i Google dalej ją wspiera.

Pytanie 29

Które z wymienionych stwierdzeń najtrafniej charakteryzuje klasę dziedziczącą?

A. Klasa, która umożliwia wielokrotne dziedziczenie pól prywatnych
B. Klasa, która dzieli swoje pola z klasami zaprzyjaźnionymi
C. Klasa, która nie może posiadać konstruktorów ani destruktorów
D. Klasa, która wykorzystuje pola i metody innej klasy bez ich ponownej definicji
Klasa nie dzieli swoich pól z zaprzyjaźnionymi klasami – zaprzyjaźnione klasy mają jedynie dostęp do prywatnych składowych, ale to nie jest mechanizm dziedziczenia. Stwierdzenie o braku konstruktorów i destruktorów jest błędne – każda klasa, w tym dziedziczona, może mieć konstruktory i destruktory, które umożliwiają inicjalizację oraz zwalnianie zasobów. Dziedziczenie nie pozwala również na wielokrotne dziedziczenie prywatnych pól, ponieważ prywatne składowe klasy bazowej są niedostępne dla klas pochodnych.

Pytanie 30

Zajmując się pracą w zespole oraz dbając o jego efektywne funkcjonowanie, nie powinniśmy

A. skupiać się jedynie na własnych korzyściach
B. wspierać się nawzajem
C. przyjmować odpowiedzialności za swoje decyzje
D. sumiennie i w ustalonym terminie realizować swoje zadania
Dokładnie o to chodzi – skupianie się tylko na własnych korzyściach prawie zawsze działa na szkodę zespołu. W praktyce, gdy ktoś patrzy wyłącznie na siebie, najczęściej zaniedbuje współpracę, co prowadzi do napięć i spadku efektywności grupy. W zespole liczy się wspólny cel, a nie indywidualne interesy, bo to właśnie dzięki wzajemnemu wsparciu i otwartej komunikacji można osiągnąć lepsze wyniki. Z mojego doświadczenia wynika, że projekty, w których członkowie współpracowali i dzielili się odpowiedzialnością, szły sprawniej i bez zbędnych spięć. Profesjonalne standardy, np. metodyki Scrum czy Agile, akcentują wartość pracy zespołowej i transparentności – jeśli każdy ciągnie w swoją stronę, cały model współpracy się sypie. Warto pamiętać, że nawet najlepszy specjalista sam nie pociągnie projektu, jeśli nie będzie działał fair wobec innych. Najlepiej się sprawdza takie podejście, gdzie ludzie podchodzą do pracy z otwartością, potrafią poprosić o pomoc i wspólnie świętują sukcesy, a nie tylko skupiają się na własnych liczbach czy bonusach. To naprawdę widać w praktyce – zespoły, gdzie nie liczy się tylko własny interes, mają zwykle znacznie lepsze efekty i atmosferę pracy.

Pytanie 31

Co to jest Redux?

A. Narzędzie do optymalizacji wydajności aplikacji React
B. Framework do tworzenia aplikacji mobilnych
C. Biblioteka do zarządzania stanem aplikacji w JavaScript
D. System kontroli wersji dla projektów JavaScript
Chociaż odpowiedzi związane z frameworkami do tworzenia aplikacji mobilnych, narzędziami do optymalizacji wydajności czy systemami kontroli wersji mogą być interesujące, nie są one związane z funkcją, jaką pełni Redux. Frameworki do tworzenia aplikacji mobilnych, takie jak React Native, pozwalają na rozwijanie aplikacji mobilnych z użyciem JavaScript, ale nie zarządzają one stanem aplikacji w sposób, w jaki robi to Redux. Optymalizacja wydajności aplikacji React nie jest bezpośrednią funkcją Redux; chociaż biblioteka ta może pośrednio przyczynić się do lepszej wydajności przez poprawne zarządzanie stanem, nie jest narzędziem służącym do optymalizacji. Z kolei systemy kontroli wersji, takie jak Git, służą do zarządzania historią zmian w kodzie źródłowym aplikacji, a nie do zarządzania stanem wykonawczej logiki aplikacji. Wybór niewłaściwego narzędzia wynika często z braku zrozumienia ich funkcji oraz zastosowania w procesie tworzenia aplikacji. Aby skutecznie zarządzać stanem w aplikacji, kluczowe jest zrozumienie różnic między tymi narzędziami oraz ich zastosowaniem w architekturze aplikacji, co jest fundamentalnym elementem współczesnego rozwijania oprogramowania.

Pytanie 32

Przedstawiono funkcjonalnie równoważne fragmenty kodu aplikacji Angular oraz React.js.

Angular
submit(f) {
    console.log(f.value); 
}
<form #f="ngForm" (ngSubmit)="submit(f)">
    <input ngModel name="tytul" type="text" id="tytul">
    <button>Dodaj</button>
</form>
React
handleSubmit = e => {
    e.preventDefault();
    console.log('tytul: ' + e.currentTarget.tytul.value);
};
render() {
    return (
        <div>
            <form onSubmit={this.handleSubmit}>
                <input type="text" id="tytul" />
                <button>Dodaj</button>
            </form>
        </div>
    );
}
A. obsługę zdarzenia przesłania formularza
B. funkcję, która zapisuje do zmiennych f lub e dane z pola <input> formularza
C. wyświetlanie w konsoli przeglądarki danych pobranych z pól formularza w czasie rzeczywistym, gdy użytkownik je wypełnia
D. funkcję, która wypełnia dane w formularzu podczas jego inicjalizacji
Błędne odpowiedzi wynikają z niepoprawnego zrozumienia, jak działa obsługa zdarzeń w obu frameworkach. W przypadku Angulara i React.js, kluczową rolą przedstawionego kodu jest obsługa zdarzenia zatwierdzenia formularza, a nie wypisywanie danych w czasie rzeczywistym. Odpowiedzi sugerujące wypisywanie danych w konsoli w czasie rzeczywistym mylnie interpretują mechanizm działania komponentów. Takie działanie wymagałoby implementacji dodatkowych funkcji, które nasłuchiwałyby na zmiany wprowadzane do pól formularza, np. za pomocą zdarzenia onChange w React.js. Kolejna błędna idea to przypisanie danych do zmiennych f lub e. W przedstawionych fragmentach kodu zmienne te służą do przechwytywania zdarzenia submit lub referencji formularza, a nie do przypisywania danych. Zrozumienie, że zmienne te są istotne dla obsługi zdarzeń, jest kluczowe. Ponadto zakładanie, że funkcje wypełniają dane podczas inicjacji formularza, jest niepoprawne. Takie działanie wiązałoby się z inicjalizacją wartości formularza, co w ukazanych przykładach nie ma miejsca, ponieważ celem jest przetwarzanie danych w momencie zatwierdzenia formularza. To typowy błąd wynikający z niepełnego zrozumienia przepływu danych i cyklu życia komponentów w nowoczesnych frameworkach JavaScriptowych.

Pytanie 33

Jakie jest podstawowe środowisko do tworzenia aplikacji desktopowych przy użyciu języka C#?

A. NetBeans
B. Eclipse
C. PyCharm
D. MS Visual Studio
MS Visual Studio to potężne zintegrowane środowisko programistyczne (IDE) zaprojektowane przez firmę Microsoft, które oferuje pełne wsparcie dla języka C#. Dzięki bogatym funkcjom, takim jak IntelliSense, które ułatwia pisanie kodu poprzez podpowiadanie składni oraz dostępność narzędzi do debugowania, programiści mogą efektywnie rozwijać aplikacje desktopowe. MS Visual Studio obsługuje różne frameworki, takie jak .NET Framework oraz .NET Core, co pozwala na budowanie aplikacji o różnej architekturze. W praktyce, programiści mogą tworzyć aplikacje w oparciu o Windows Presentation Foundation (WPF) lub Windows Forms, co umożliwia tworzenie rozbudowanych interfejsów użytkownika. Dodatkowo, MS Visual Studio oferuje szereg narzędzi do współpracy zespołowej, integracji z systemami kontroli wersji oraz wsparcie dla testowania jednostkowego. Jako standard w branży, MS Visual Studio jest często preferowanym wyborem w projektach komercyjnych i korporacyjnych, z uwagi na jego wszechstronność oraz wsparcie ze strony społeczności programistycznej.

Pytanie 34

Teoria wyznaczania celów definiuje właściwie sformułowany cel jako SMART, od pierwszych liter słów: specyficzny, Mierzalny, Ambitny, Realny oraz Terminowy. Wskaź, który cel wymaga wysiłku i stanowi wyzwanie dla pracownika?

A. Mierzalny
B. Specyficzny
C. Ambitny
D. Terminowy
Wielu osobom zdarza się mylić pojęcia związane z cechami dobrego celu według koncepcji SMART, co jest całkiem zrozumiałe w praktyce zarządzania. Często spotykam się z przekonaniem, że mierzalność lub terminowość są najważniejsze, bo to przecież liczby i daty, ale to tylko częściowa prawda. Cel mierzalny oznacza, że można go sprawdzić za pomocą konkretnych wskaźników czy liczb – przykładowo: „zwiększyć sprzedaż o 10%”. Pozwala to łatwo ocenić, czy zadanie zostało wykonane, ale wcale nie gwarantuje, że osiągnięcie będzie dużym wyzwaniem. Z kolei terminowość to przypisanie celu do określonego przedziału czasu, np. „do końca kwartału”, co zapewnia poczucie presji czasu, lecz nadal nie mówi nic o poziomie trudności. Specyficzność sprowadza się do jasności i jednoznaczności celu, na przykład: „poprawić efektywność obsługi klienta w działaniu X”. Wszystkie te elementy są bardzo ważne z punktu widzenia skuteczności zarządzania i planowania pracy, jednak żaden z nich sam w sobie nie wymaga od pracownika większego zaangażowania lub przełamywania własnych barier. To właśnie cecha „ambitny” sprawia, że cel wykracza poza to, co już znane i osiągnięte, stawia poprzeczkę trochę wyżej – co jest szczególnie doceniane w nowoczesnych metodykach zarządzania zasobami ludzkimi. Niezrozumienie tych niuansów prowadzi do błędów w wyznaczaniu celów, które są zbyt łatwe lub zbyt ogólne, przez co nie wpływają na realny rozwój kompetencji. Moim zdaniem warto przy każdej okazji wracać do definicji SMART i analizować, która z jego składowych rzeczywiście odpowiada za pobudzenie motywacji i poczucie wyzwania – a nie tylko za formalny porządek.

Pytanie 35

Jaką wydajność posiada sieć, która przesyła 500 MB danych w czasie 10 sekund?

A. 40 Mbps
B. 50 Mbps
C. 400 Mbps
D. 500 Mbps
Przepustowość sieci to jeden z najważniejszych parametrów, który określa, jak szybko możemy przesyłać dane pomiędzy urządzeniami w danej infrastrukturze. W najprostszych słowach jest to ilość informacji, jaka może zostać przesłana w jednostce czasu, zazwyczaj wyrażana w bitach na sekundę (bps – bits per second). W praktyce często spotykamy skróty takie jak kbps, Mbps czy Gbps, oznaczające kolejno tysiące, miliony i miliardy bitów przesyłanych w ciągu sekundy. Aby poprawnie obliczyć przepustowość, musimy więc znać ilość przesyłanych danych oraz czas, w jakim ta transmisja się odbywa. W naszym przypadku mamy do czynienia z przesyłaniem 500 MB danych w ciągu 10 sekund. Pierwszym krokiem jest przeliczenie megabajtów (MB) na megabity (Mb), ponieważ przepustowość zawsze wyraża się w bitach. Warto przypomnieć, że 1 bajt to 8 bitów, dlatego 500 MB należy pomnożyć przez 8. W wyniku otrzymujemy 4000 megabitów (Mb). Kiedy już mamy dane w odpowiedniej jednostce, możemy przejść do drugiego kroku, czyli obliczenia przepustowości. Dzielimy 4000 megabitów przez 10 sekund, co daje 400 megabitów na sekundę (400 Mb/s). Wynik ten można również zapisać jako 400 Mbps, ponieważ obie formy zapisu oznaczają dokładnie to samo – megabity na sekundę. Ostatecznie można więc stwierdzić, że sieć, która przesyła 500 MB danych w 10 sekund, ma przepustowość 400 Mbps. To całkiem wysoki wynik, świadczący o bardzo dobrej jakości połączenia, typowej dla nowoczesnych sieci światłowodowych lub infrastruktury o dużej przepustowości. Warto też dodać, że przepustowość to nie to samo, co prędkość internetu widoczna w testach online – rzeczywista prędkość może być mniejsza z powodu opóźnień, strat pakietów czy ograniczeń sprzętowych. Mimo to, obliczenia te dobrze ilustrują, jak przeliczać jednostki i w prosty sposób określać, jak wydajna jest dana sieć.

Pytanie 36

W aplikacji mobilnej, aby określić warianty grafiki w zależności od wielkości ekranu, należy (uwaga: odpowiedzi wariantowe dla dwóch systemów - sugerować się systemem omawianym na zajęciach)

A. iOS: dodać do nazw plików sufiksy @2x, @3x. Android: umieścić grafikę w odpowiednich folderach drawable: -hdpi, -xhpi, xxhdpi
B. iOS: utworzyć katalogi hdpi, lhpi, xhpi i dodać do nich grafiki. Android: utworzyć katalogi 32x32, 64x64, 96x96 i dodać do nich grafiki
C. iOS: dodać do nazw sufiksy #2x, #3x. Android: dodać do nazw sufiks rozdzielczości: -32x32, -64x64, -96x96
D. iOS: dodać do nazw sufiksy oznaczające rozdzielczość, np. 32ppi. Android: umieścić grafikę w odpowiednich katalogach: 32ppi, 64ppi, 96ppi
Lepiej nie używać oznaczeń w stylu 32ppi czy 64ppi, bo to nie pasuje do żadnej z tych platform. To bardziej pasuje do druku, a nie aplikacji mobilnych. Foldery 32x32 czy 64x64 też nie mają sensu w kontekście Androida czy iOS. Jak stworzysz foldery o nazwach lhpi czy 32x32 to może być problem z wyświetlaniem grafiki na różnych urządzeniach. Z mojego doświadczenia, lepiej trzymać się ustalonych standardów, żeby uniknąć błędów.

Pytanie 37

Która biblioteka JavaScript jest najczęściej używana do tworzenia testowalnych funkcji asynchronicznych?

A. D3.js
B. Moment.js
C. Axios
D. Underscore.js
Moment.js, D3.js i Underscore.js to biblioteki, które pełnią zupełnie inne funkcje w porównaniu do Axios. Moment.js jest używany głównie do manipulacji datami i czasem, co jest niezwykle przydatne w kontekście tworzenia aplikacji, które wymagają zaawansowanej obsługi dat i stref czasowych. Z drugiej strony, D3.js to potężne narzędzie do wizualizacji danych, pozwalające na tworzenie skomplikowanych wykresów i diagramów w przeglądarkach. Jego zastosowanie w asynchronicznym programowaniu jest ograniczone, ponieważ koncentruje się na prezentacji danych, a nie na ich pozyskiwaniu czy przetwarzaniu. Underscore.js jest z kolei biblioteką, która dostarcza funkcje pomocnicze do programowania funkcyjnego, ułatwiając pracę z kolekcjami danych, ale nie ma bezpośredniego związku z asynchronicznymi żądaniami HTTP. Typowym błędem może być mylenie funkcji każdej z tych bibliotek. Często programiści mogą pomyśleć, że każda z tych bibliotek wspiera asynchroniczność, jednak to Axios w tej dziedzinie jest liderem. Warto zwrócić uwagę, że wybór odpowiedniego narzędzia do konkretnego zadania jest kluczowy w programowaniu, a zrozumienie funkcji każdej biblioteki pozwala na efektywniejsze rozwiązywanie problemów.

Pytanie 38

Która z właściwości przycisków typu Radio-button opisanych w przedstawionym fragmencie dokumentacji jest poprawna?

Radio-button label

... The label can be positioned before or after the radio-button by setting the labelPosition property to 'before' or 'after'.

Radio groups

Radio-buttons should typically be placed inside of an <mat-radio-group> unless the DOM structure would make that impossible ... The radio-group has a value property that reflects the currently selected radio-button inside of the group.

Źródło: https://material.angular.io/components/radio/overview

A. Etykieta (label) może być umieszczona wyłącznie po przycisku radio-button
B. Właściwość labelPosition może przyjmować jedną z dwóch opcji
C. Wartość właściwości value grupy radio przechowuje tekst etykiety dla każdego radio-button
D. Przyciski radio-button są organizowane w elemencie o nazwie <radio-group>
Właściwość labelPosition w przyciskach typu radio-button, szczególnie w popularnych bibliotekach jak Angular Material, naprawdę potrafi ułatwić życie programiście. Jej działanie sprowadza się do tego, że pozwala określić, czy etykieta powinna być wyświetlana przed, czy po elemencie radio. Można ustawić tę właściwość na 'before' albo 'after'. Nie brzmi skomplikowanie, ale znaczenie praktyczne jest ogromne – czasem projekt graficzny wymaga, by tekst pojawił się z lewej strony guzika, a czasem z prawej. Dobre praktyki UX też to uwzględniają, bo zgodność z oczekiwaniami użytkownika poprawia czytelność formularzy. Moim zdaniem, jeśli budujesz interfejs dla internautów z różnych środowisk kulturowych (np. z językiem pisanym od prawej do lewej), ta opcja jest wręcz niezbędna. Warto też pamiętać, że takie ustawienie można łatwo nadpisywać na poziomie pojedynczego przycisku, co daje dużą elastyczność. W większości poważnych frameworków webowych, np. Angularze, ta właściwość jest dokumentowana jako podstawowa, bo daje deweloperowi kontrolę bez grzebania w CSS-ach. Sam nie raz korzystałem z labelPosition, szczególnie w korporacyjnych projektach, gdzie musiałem spełniać szczegółowe wymagania projektantów – dzięki temu oszczędza się czas i nerwy.

Pytanie 39

Która z wymienionych sytuacji stanowi naruszenie praw autorskich?

A. Używanie programu typu open-source zgodnie z warunkami licencji
B. Nabycie licencji na oprogramowanie
C. Udostępnianie filmu objętego prawami autorskimi bez zgody właściciela
D. Tworzenie kopii zapasowej legalnie zakupionego programu
Publikowanie filmu chronionego prawami autorskimi bez zgody właściciela jest naruszeniem praw autorskich. Prawa autorskie chronią twórców przed nieuprawnionym kopiowaniem, dystrybucją i rozpowszechnianiem ich dzieł. W przypadku filmów, muzyki czy oprogramowania, każde użycie bez odpowiednich licencji lub zgody właściciela jest niezgodne z prawem. Twórcy mają prawo do wynagrodzenia za swoją pracę, a naruszenia mogą skutkować wysokimi grzywnami, a nawet postępowaniem sądowym. Przestrzeganie praw autorskich wspiera rozwój kultury i technologii, chroniąc interesy twórców.

Pytanie 40

Co to jest Docker?

A. System zarządzania bazami danych NoSQL
B. Narzędzie do testowania wydajności aplikacji webowych
C. Framework do tworzenia aplikacji mobilnych
D. Platforma do tworzenia, wdrażania i uruchamiania aplikacji w kontenerach
Rozważając inne odpowiedzi, warto zauważyć, że system zarządzania bazami danych NoSQL nie ma związku z konteneryzacją, jaką oferuje Docker. NoSQL to kategoria baz danych, które nie stosują tradycyjnych relacyjnych modeli danych, co czyni je odpowiednimi do pracy z dużymi zbiorami danych i aplikacjami wymagającymi elastyczności w strukturach danych. To podejście jest zupełnie różne od idei kontenerów, gdzie celem jest uruchomienie aplikacji oraz ich środowiska w standaryzowany sposób, niezależnie od infrastruktury. W kontekście tworzenia aplikacji mobilnych, frameworki takie jak React Native czy Flutter są dedykowane do tego celu, ale nie mają nic wspólnego z zarządzaniem aplikacjami w kontenerach, co jest kluczowe w przypadku Dockera. Narzędzia do testowania wydajności aplikacji webowych, takie jak JMeter czy Gatling, koncentrują się na analizie i optymalizacji wydajności stron internetowych oraz aplikacji, co również nie koresponduje z funkcjonalnością Dockera. Problemy z interpretacją tych zagadnień mogą wynikać z mylenia ról, jakie pełnią różne technologie w cyklu życia oprogramowania. Chociaż wszystkie wymienione podejścia są ważne w dziedzinie inżynierii oprogramowania, tylko Docker służy do efektywnej konteneryzacji aplikacji, co jest kluczowe dla nowoczesnych praktyk DevOps i rozwoju aplikacji w zmieniającym się środowisku technologicznym.