Wyniki egzaminu

Informacje o egzaminie:
  • Zawód: Technik programista
  • Kwalifikacja: INF.04 - Projektowanie, programowanie i testowanie aplikacji
  • Data rozpoczęcia: 8 czerwca 2026 13:41
  • Data zakończenia: 8 czerwca 2026 14:12

Egzamin zdany!

Wynik: 30/40 punktów (75,0%)

Wymagane minimum: 20 punktów (50%)

Nowe
Analiza przebiegu egzaminu- sprawdź jak rozwiązywałeś pytania
Pochwal się swoim wynikiem!
Szczegółowe wyniki:
Pytanie 1

Jakiego kodu dotyczy treść wygenerowana w trakcie działania programu Java?

Ilustracja do pytania
A. Kodu 4
B. Kodu 1
C. Kodu 3
D. Kodu 2
W przypadku kodu 4 mamy do czynienia z operatorem modulo zastosowanym na zmiennych x i y. Wiąże się to z próbą podziału przez zero co w języku Java skutkuje wygenerowaniem wyjątku java.lang.ArithmeticException. Przykładowo jeśli y wynosi zero to operacja x % y jest niedozwolona i spowoduje wyjątek. Rozumienie jak bezpiecznie wykonywać operacje arytmetyczne w Javie jest kluczowe dla unikania takich błędów. Zgodnie z dobrymi praktykami należy zawsze sprawdzać wartości zmiennych przed wykonaniem operacji matematycznych które mogą prowadzić do błędów wykonania programu. Ważne jest aby stosować techniki obsługi wyjątków try-catch które pozwalają na przechwycenie i odpowiednie zarządzanie błędami. Używanie odpowiednich testów jednostkowych może pomóc w wcześniejszym wykryciu takich problemów co jest standardem w branży programistycznej. Zrozumienie obsługi błędów w programowaniu pozwala na tworzenie bardziej niezawodnych i odpornych na błędy aplikacji co jest istotnym aspektem pracy profesjonalnego programisty.

Pytanie 2

Kod funkcji "wykonaj()" przedstawiony poniżej weryfikuje, czy

bool wykonaj(int argument)
{
    int T[] = {4, 15, -2, 9, 202};
    for(int i=0; i<5; i++) {
        if(T[i] == argument)
            return true;
    }
    return false;
}
A. wszystkie elementy w tablicy są równe wartości przekazanego argumentu
B. przekazany argument mieści się w zakresie od 0 do 4
C. konkretny element (argument) jest obecny w tablicy liczb całkowitych
D. w tablicy liczb całkowitych znajdują się jedynie wartości 4, 15, -2, 9, 202
Funkcja wykonaj() została napisana tak, by sprawdzić, czy przekazany do niej argument znajduje się w konkretnej tablicy liczb całkowitych. To bardzo typowy sposób wyszukiwania wartości w niewielkich zbiorach – pętla przechodzi przez każdy element tablicy i jeśli napotka element równy argumentowi, natychmiast zwraca true. To klasyczna implementacja tzw. liniowego wyszukiwania (linear search), co moim zdaniem jest często spotykane w zadaniach rekrutacyjnych albo przy szybkim prototypowaniu. W praktyce, jeśli tablica byłaby większa albo wymagania dotyczące wydajności byłyby bardziej rygorystyczne, lepiej jest korzystać z innych struktur danych, np. std::set czy std::unordered_set, gdzie operacja wyszukiwania jest zazwyczaj szybsza. Ale tutaj – dla kilku liczb – ta metoda wystarcza i jest czytelna. Warto zauważyć, że taki kod pozwala na szybkie sprawdzenie obecności dowolnego elementu w małej kolekcji i nie wymaga jej sortowania. Z mojego doświadczenia, rozumienie tego mechanizmu pomaga potem w nauce bardziej zaawansowanych algorytmów przeszukiwania i ogólnie usprawnia myślenie algorytmiczne. W codziennej pracy programisty znajomość takich podstaw bardzo się przydaje, bo często trzeba „na szybko” sprawdzić, czy coś znajduje się w tablicy lub liście. Warto też pamiętać, żeby nie nadużywać takich rozwiązań przy dużych ilościach danych – wtedy zaczynają się schody z wydajnością. Ale podsumowując, ta odpowiedź dokładnie opisuje, co robi ten kod – po prostu sprawdza, czy argument jest obecny w zbiorze liczb.

Pytanie 3

Jakie metody można wykorzystać do przechowywania informacji o użytkownikach w aplikacji mobilnej na systemie Android?

A. Wyłącznie w zewnętrznych bazach danych
B. Za pomocą plików SharedPreferences
C. Tylko w pamięci RAM
D. W rejestrze systemu
SharedPreferences to jedno z najprostszych i najczęściej stosowanych narzędzi do przechowywania danych użytkownika w aplikacjach mobilnych na Androidzie. SharedPreferences umożliwia zapisywanie małych porcji danych w postaci par klucz-wartość. Jest to idealne rozwiązanie do przechowywania ustawień użytkownika, preferencji aplikacji oraz stanów interfejsu. Dane przechowywane w SharedPreferences są zapisywane w plikach XML i pozostają na urządzeniu nawet po zamknięciu aplikacji, co czyni je doskonałym narzędziem do przechowywania trwałych informacji. Deweloperzy cenią SharedPreferences za prostotę implementacji i wydajność, co sprawia, że jest to jedno z najbardziej uniwersalnych narzędzi do lokalnego przechowywania danych w aplikacjach mobilnych.

Pytanie 4

Który z poniższych formatów jest najczęściej używany do wymiany danych w aplikacjach webowych?

A. YAML
B. JSON
C. XML
D. CSV
JSON (JavaScript Object Notation) jest najczęściej używanym formatem wymiany danych w aplikacjach webowych ze względu na swoją prostotę, czytelność oraz łatwość w integracji z JavaScript. JSON jest lekki i pozwala na szybkie przetwarzanie danych, co czyni go idealnym wyborem w kontekście nowoczesnych aplikacji webowych, które często korzystają z technologii AJAX do komunikacji z serwerem. Przykładem zastosowania JSON może być przesyłanie danych z serwera do przeglądarki w aplikacjach SPA (Single Page Applications), gdzie asynchroniczne żądania wymagają formatu, który można łatwo zdeserializować na obiekt JavaScript. JSON wspiera zagnieżdżone struktury danych i kolekcje, co pozwala na modelowanie złożonych relacji między danymi. Ponadto, jego popularność doprowadziła do rozwoju wielu bibliotek i narzędzi, które ułatwiają pracę z tym formatem, takich jak `JSON.parse()` i `JSON.stringify()` w JavaScript. W związku z tym, JSON stał się de facto standardem dla wymiany danych w ekosystemie webowym, co potwierdzają również standardy takie jak REST, które często wykorzystują właśnie ten format do komunikacji z API.

Pytanie 5

Jakie elementy powinny być ujęte w dokumentacji programu?

A. Szczegóły dotyczące konfiguracji serwera
B. Opis funkcji, klas i zmiennych w kodzie
C. Strategia marketingowa aplikacji
D. Zestawienie błędów zidentyfikowanych w trakcie testów
Opis funkcji, klas i zmiennych w kodzie to kluczowy element dokumentacji programu. Tego rodzaju dokumentacja pozwala na lepsze zrozumienie struktury aplikacji, jej logiki biznesowej oraz wzajemnych zależności pomiędzy poszczególnymi komponentami. Dokumentacja techniczna obejmuje szczegółowe informacje na temat implementacji, interfejsów API, schematów baz danych oraz sposobów integracji z innymi systemami. Dzięki niej programiści mogą szybciej wdrażać się w projekt, a błędy i niejasności są minimalizowane. Kompleksowa dokumentacja zawiera także przykłady użycia poszczególnych funkcji, co dodatkowo ułatwia rozwój i rozbudowę aplikacji. W dobrze prowadzonym projekcie dokumentacja kodu jest na bieżąco aktualizowana, co zwiększa jego przejrzystość i wspiera proces refaktoryzacji.

Pytanie 6

Co to jest kontener Docker?

A. System zarządzania bazami danych NoSQL
B. Lekka, samodzielna jednostka oprogramowania, która zawiera wszystko, co aplikacja potrzebuje do uruchomienia
C. Graficzny interfejs do zarządzania kodem aplikacji webowych
D. Narzędzie do automatycznego testowania interfejsów użytkownika
Niektóre odpowiedzi mogą wprowadzać w błąd, myląc pojęcie kontenerów Docker z innymi technologiami. Graficzny interfejs do zarządzania kodem aplikacji webowych odnosi się do narzędzi, takich jak edytory kodu czy IDE, które ułatwiają programistom tworzenie i edytowanie aplikacji, jednak nie zapewniają one izolacji ani pakowania wszystkich niezbędnych komponentów w jedną jednostkę. Podobnie, system zarządzania bazami danych NoSQL to zupełnie inny obszar technologii, skoncentrowany na przechowywaniu i przetwarzaniu danych w sposób nienormowany, a nie na wirtualizacji aplikacji. Narzędzia do automatycznego testowania interfejsów użytkownika także nie mają związku z kontenerami, ponieważ koncentrują się na zapewnieniu jakości oprogramowania poprzez testowanie jego interakcji z użytkownikami. Wspólnym błędem w tych myśleniach jest niezrozumienie, że kontenery Docker działają na zasadzie izolacji aplikacji, co pozwala na ich niezależne uruchamianie i skalowanie, w przeciwieństwie do technologii, które funkcjonują w innych obszarach rozwoju oprogramowania. Zrozumienie różnic pomiędzy tymi technologiami jest kluczowe dla efektywnego wykorzystania narzędzi w procesie tworzenia i zarządzania aplikacjami.

Pytanie 7

Jaki rodzaj licencji umożliwia dowolne zmienianie oraz rozpowszechnianie kodu źródłowego?

A. Licencja GNU GPL
B. Licencja OEM
C. Licencja komercyjna
D. Licencja shareware
Licencja komercyjna ogranicza możliwość modyfikacji kodu i zazwyczaj wymaga zakupu oprogramowania na określonych warunkach. Licencja shareware pozwala na testowanie oprogramowania przed zakupem, ale nie uprawnia do modyfikacji ani redystrybucji kodu. Licencja OEM (Original Equipment Manufacturer) jest związana z oprogramowaniem dostarczanym przez producenta sprzętu i ogranicza możliwość instalacji na innym urządzeniu lub modyfikacji kodu źródłowego.

Pytanie 8

Jaką rolę odgrywa destruktor w definicji klasy?

A. Generuje nowe instancje klasy
B. Ustawia wartości pól klasy
C. Realizuje testy jednostkowe klasy
D. Usuwa instancje i zwalnia pamięć
Destruktor to specjalna metoda klasy, która jest automatycznie wywoływana w momencie, gdy obiekt przestaje być używany. Jego zadaniem jest zwalnianie zasobów, takich jak pamięć dynamiczna, uchwyty do plików lub połączenia sieciowe. Destruktor ma tę samą nazwę co klasa, poprzedzoną symbolem `~` w C++ (`~Samochod()`). Destruktor zapobiega wyciekom pamięci i zapewnia, że wszystkie zasoby są poprawnie zwalniane po zakończeniu pracy obiektu. Jest to kluczowy element zarządzania cyklem życia obiektu w językach takich jak C++.

Pytanie 9

Sposób deklaracji Klasa2 wskazuje, że

W C++ i C#:
class Klasa2 : Klasa1
W Java:
class Klasa2 extends Klasa1
W Python:
class Klasa2(Klasa1):
A. Klasa2 stanowi klasę bazową
B. Klasa1 dziedziczy od Klasa2
C. Klasa2 dziedziczy od Klasa1
D. Klasa1 jest dzieckiem Klasy2
Deklaracja Klasa2 jako klasy dziedziczącej po Klasa1 oznacza, że Klasa2 przejmuje wszystkie publiczne i chronione (protected) pola oraz metody klasy bazowej (Klasa1). Dziedziczenie to jeden z filarów programowania obiektowego, który umożliwia ponowne wykorzystanie kodu i rozszerzanie funkcjonalności istniejących klas. Dzięki temu Klasa2 może nie tylko korzystać z metod Klasa1, ale także nadpisywać je, co jest kluczowe dla implementacji polimorfizmu. Dziedziczenie pozwala na budowanie hierarchii klas, co prowadzi do lepszego zarządzania kodem i ułatwia jego skalowalność. Przykładem może być klasa Pojazd, z której dziedziczy klasa Samochod, rozszerzając jej funkcjonalność o dodatkowe cechy i metody specyficzne dla samochodów.

Pytanie 10

Który z wymienionych kroków wchodzi w skład testowania aplikacji?

A. Opracowywanie interfejsu graficznego
B. Projektowanie bazy danych
C. Debugowanie kodu w celu znalezienia błędów
D. Kompilowanie aplikacji
Debugowanie kodu w celu znalezienia błędów to jeden z kluczowych etapów testowania aplikacji. Proces ten polega na uruchamianiu programu w trybie debugowania, co pozwala na śledzenie jego działania linijka po linijce i identyfikowanie miejsc, w których występują błędy. Debugowanie umożliwia analizowanie wartości zmiennych, śledzenie przepływu programu i wykrywanie nieoczekiwanych zachowań, co jest niezbędne do usunięcia błędów i poprawy wydajności aplikacji. Narzędzia do debugowania, takie jak Visual Studio, PyCharm czy Chrome DevTools, pozwalają na dokładne testowanie kodu na różnych etapach jego rozwoju, co znacząco skraca czas naprawy błędów i zwiększa jakość oprogramowania.

Pytanie 11

Które narzędzie służy do tworzenia makiet interfejsu użytkownika (UI mockups)?

A. Figma
B. Jenkins
C. Webpack
D. Postman
Figma to narzędzie służące do tworzenia makiet interfejsu użytkownika, które jest szczególnie cenione za swoje możliwości współpracy w czasie rzeczywistym. Dzięki Figma zespoły projektowe mogą jednocześnie edytować te same projekty, co znacząco przyspiesza proces twórczy i pozwala na bieżąco wprowadzać zmiany na podstawie uwag członków zespołu. Narzędzie oferuje bogaty zestaw funkcji, takich jak wektoryzacja, prototypowanie czy zintegrowana biblioteka komponentów, co sprawia, że projektanci mogą szybko i efektywnie tworzyć interfejsy, które są zarówno estetyczne, jak i funkcjonalne. Praktyczne zastosowanie Figma obejmuje współpracę z deweloperami przy tworzeniu responsywnych aplikacji oraz możliwość dostosowywania makiet do różnych rozmiarów ekranów. Standardy branżowe, takie jak użycie siatek i systemów modułowych, można łatwo zaimplementować w Figma, co dodatkowo zwiększa jego użyteczność. Dzięki temu narzędziu, zespoły mogą tworzyć nie tylko statyczne makiety, ale także interaktywne prototypy, co jest niezbędne w procesie testowania UX.

Pytanie 12

Algorytmu Euklidesa, przedstawionego na schemacie, należy użyć do obliczenia.

Ilustracja do pytania
A. największego elementu w zbiorze liczb
B. Największego Wspólnego Dzielnika
C. najmniejszej liczby pierwszej w danym zakresie
D. Najmniejszej Wspólnej Wielokrotności
Algorytm Euklidesa to klasyczna metoda stosowana do wyznaczania największego wspólnego dzielnika (NWD) dwóch liczb całkowitych. Działa na zasadzie iteracyjnego odejmowania mniejszej liczby od większej aż do momentu, gdy obie liczby staną się równe. Wtedy ta wspólna wartość jest największym wspólnym dzielnikiem. Algorytm jest bardzo efektywny, nawet dla dużych liczb, co czyni go powszechnie stosowanym w praktycznych zastosowaniach, takich jak kryptografia czy optymalizacja komputerowa. W kryptografii, szczególnie w systemach kluczy publicznych, takich jak RSA, obliczanie NWD jest kluczowe dla generowania kluczy. Algorytm Euklidesa jest też podstawą dla bardziej zaawansowanych algorytmów, takich jak rozszerzony algorytm Euklidesa, który umożliwia obliczenie również współczynników liczbowych używanych w teoretycznych dowodach matematycznych. Jego implemetacja jest również często wykorzystywana w bibliotekach matematycznych języków programowania, co świadczy o jego uniwersalności i znaczeniu w dzisiejszej technologii.

Pytanie 13

W jakim języku programowania kod źródłowy musi być skompilowany do kodu maszynowego konkretnej architektury procesora przed jego uruchomieniem?

A. Perl
B. C++
C. Java
D. PHP
C++ to język programowania, który wymaga kompilacji do kodu maszynowego specyficznego dla danej architektury procesora. To znaczy, zanim uruchomisz program napisany w C++, musisz go najpierw przetworzyć przez kompilator (np. GCC albo MSVC), który tłumaczy kod źródłowy na instrukcje rozumiane bezpośrednio przez procesor, np. x86, ARM czy inne. Dzięki temu program działa bardzo wydajnie i wykorzystuje możliwości sprzętu. W praktyce takie podejście stosuje się tam, gdzie ważna jest szybkość działania, np. w grach komputerowych, systemach operacyjnych czy oprogramowaniu sterującym urządzeniami. Moim zdaniem warto znać ten mechanizm, bo to jedna z podstaw pracy programisty systemowego – wiedza o tym, jak kompilacja wpływa na przenośność kodu czy optymalizację. Dla porównania, języki takie jak PHP, Perl czy nawet Java działają inaczej – ich kod albo jest interpretowany, albo najpierw kompilowany do pośredniej postaci (jak bytecode w Javie), a nie bezpośrednio do kodu maszynowego. To właśnie ta różnica sprawia, że C++ jest tak powszechnie używany tam, gdzie liczy się pełna kontrola nad wydajnością i środowiskiem wykonania. Warto też pamiętać, że kompilacja w C++ pozwala na lepsze wykrywanie błędów przed uruchomieniem programu, co jest sporym ułatwieniem przy dużych projektach.

Pytanie 14

W jakim celu wykorzystuje się diagram Gantta?

A. do wizualizacji powiązań między elementami systemów
B. do planowania i zarządzania projektem
C. do przedstawiania funkcjonalności systemu
D. do dokładnej analizy czasowo-kosztowej projektu
Często można się pomylić, myśląc, że diagram Gantta służy do przedstawiania funkcjonalności systemu, do analizy kosztów albo do obrazowania powiązań między elementami systemów. To jest taka pułapka, bo wiele narzędzi projektowych wygląda podobnie, a ich przeznaczenie się różni. W praktyce, funkcjonalność systemu zwykle pokazuje się na diagramach UML, jak diagramy przypadków użycia czy diagramy klas. One właśnie pomagają zrozumieć, co system robi i jak się zachowuje. Gantta do tego się nie stosuje. Jeśli chodzi o analizę czasowo-kosztową, to diagram Gantta pokazuje tylko strukturę czasową, nie uwzględnia kosztów – do tego są inne narzędzia, np. struktura kosztów (WBS) albo wykresy Earned Value. Z kolei wizualizacja powiązań między elementami systemów to zazwyczaj domena diagramów sieciowych, diagramów przepływu (np. PERT), a nie Gantta. Typowym błędem jest mylenie tych pojęć ze względu na podobieństwo wykresów albo ogólną „projektowość” tematu. W rzeczywistości diagram Gantta jest po to, żeby ogarnąć, jakie zadania są w projekcie, kiedy się zaczynają i kończą, i jak się zazębiają w czasie. Z mojego doświadczenia, jeśli ktoś próbuje użyć go do innych celów niż planowanie i zarządzanie projektem, to raczej się tylko pogubi i straci czas. Warto od razu pamiętać: Gantt = harmonogram projektu, a nie diagram funkcjonalności, kosztów czy technicznych powiązań.

Pytanie 15

Przedstawiono funkcjonalnie równoważne fragmenty kodu aplikacji Angular oraz React.js.

Angular
submit(f) {
    console.log(f.value); 
}
<form #f="ngForm" (ngSubmit)="submit(f)">
    <input ngModel name="tytul" type="text" id="tytul">
    <button>Dodaj</button>
</form>
React
handleSubmit = e => {
    e.preventDefault();
    console.log('tytul: ' + e.currentTarget.tytul.value);
};
render() {
    return (
        <div>
            <form onSubmit={this.handleSubmit}>
                <input type="text" id="tytul" />
                <button>Dodaj</button>
            </form>
        </div>
    );
}
A. funkcję, która zapisuje do zmiennych f lub e dane z pola <input> formularza
B. obsługę zdarzenia przesłania formularza
C. wyświetlanie w konsoli przeglądarki danych pobranych z pól formularza w czasie rzeczywistym, gdy użytkownik je wypełnia
D. funkcję, która wypełnia dane w formularzu podczas jego inicjalizacji
Oba fragmenty kodu, zarówno w Angularze jak i React.js, pokazują obsługę zdarzenia zatwierdzenia formularza. W Angularze zdarzenie submit jest obsługiwane poprzez przypisanie funkcji submit do atrybutu ngSubmit. Ta funkcja otrzymuje jako argument obiekt formularza, a następnie wypisuje jego wartość w konsoli za pomocą f.value. Jest to zgodne z dobrymi praktykami Angulara, gdzie korzysta się z dwukierunkowego wiązania danych i obiektu formularza do zarządzania danymi wejściowymi. W przypadku React.js funkcja handleSubmit jest przypisywana do zdarzenia onSubmit formularza. W tej funkcji nie tylko logujemy dane wejściowe, ale również używamy e.preventDefault(), aby zapobiec domyślnemu działaniu formularza, co jest standardową praktyką w React.js, gdzie zarządzamy stanem komponentów samodzielnie. W obu przypadkach kluczową czynnością jest reakcja na zdarzenie wysłania formularza, co pozwala na dalsze przetwarzanie danych wejściowych, walidację lub wysyłanie ich do serwera.

Pytanie 16

Co to jest Event Loop w JavaScript?

A. Mechanizm pozwalający na asynchroniczne wykonywanie kodu mimo jednowątkowej natury JavaScript
B. System zarządzania cyklem życia komponentów w Angular
C. Protokół komunikacji między różnymi częściami aplikacji webowej
D. Technika obsługi zdarzeń w aplikacjach React
Event Loop w JavaScript to kluczowy mechanizm, który umożliwia asynchroniczne wykonywanie kodu mimo jednowątkowej natury tego języka. JavaScript działa w jednym wątku, co oznacza, że może wykonywać jedną operację w danym czasie. Event Loop pozwala jednak na zarządzanie operacjami asynchronicznymi, takimi jak wywołania API czy operacje na danych, które mogą trwać dłużej. Dzięki temu, zamiast czekać na zakończenie tych operacji, kod może kontynuować wykonywanie innych zadań. W praktyce, gdy operacja asynchroniczna kończy się, jej wynik jest umieszczany w kolejce do przetworzenia, a Event Loop zajmuje się ich przetwarzaniem, kiedy główny wątek jest dostępny. To podejście sprawia, że aplikacje webowe są bardziej responsywne, ponieważ nie blokują interfejsu użytkownika podczas oczekiwania na zakończenie długoterminowych zadań. Dobrą praktyką jest zrozumienie działania Event Loop, ponieważ pozwala to na efektywniejsze zarządzanie asynchronicznością w kodzie JavaScript, co jest niezwykle istotne w przypadku rozwijania nowoczesnych aplikacji webowych.

Pytanie 17

Jakie są kluczowe korzyści z wykorzystania frameworków podczas programowania aplikacji desktopowych?

A. Ułatwiają kontrolę nad wersjami systemu operacyjnego
B. Skracają czas tworzenia aplikacji dzięki gotowym komponentom i narzędziom
C. Redukują zapotrzebowanie na pamięć operacyjną aplikacji
D. Gwarantują dostęp do niskopoziomowego kodu systemowego
Jedną z głównych zalet stosowania frameworków w programowaniu aplikacji desktopowych jest znaczne skrócenie czasu tworzenia oprogramowania dzięki gotowym komponentom i narzędziom. Frameworki dostarczają struktury, która standaryzuje rozwój aplikacji i minimalizuje konieczność pisania kodu od podstaw. Frameworki takie jak WPF, Qt czy Electron umożliwiają szybkie tworzenie interfejsów użytkownika, obsługę zdarzeń oraz integrację z bazami danych i API. Ponadto frameworki wspierają modularność i umożliwiają łatwe zarządzanie dużymi projektami, co przekłada się na lepszą organizację kodu i wyższą jakość oprogramowania.

Pytanie 18

Który z wymienionych terminów dotyczy klasy, która stanowi podstawę dla innych klas, lecz nie może być tworzona w instancji?

A. Klasa statyczna
B. Klasa abstrakcyjna
C. Klasa finalna
D. Klasa pochodna
Klasa abstrakcyjna to klasa, która nie może być instancjonowana i służy jako szablon dla innych klas. Definiuje ona ogólną strukturę oraz interfejs, który klasy pochodne muszą zaimplementować. Klasy abstrakcyjne mogą zawierać zarówno metody z ciałem (zdefiniowane), jak i metody czysto wirtualne (bez implementacji), które muszą być przesłonięte w klasach pochodnych. W C++ deklaracja czysto wirtualnej metody odbywa się za pomocą '= 0'. Klasa abstrakcyjna zapewnia spójność interfejsu i narzuca implementację określonych metod we wszystkich klasach dziedziczących, co prowadzi do bardziej przewidywalnego i bezpiecznego kodu.

Pytanie 19

Który z dokumentów stosowanych w metodologii Agile zawiera listę funkcjonalności produktu uporządkowanych według ich ważności?

A. Harmonogram projektu
B. Backlog sprintu
C. Product backlog
D. Diagram Gantta
Product backlog to dokument zawierający listę funkcjonalności produktu uporządkowanych według priorytetów. Jest to jedno z głównych narzędzi w metodykach Agile, szczególnie w Scrumie, gdzie backlog stanowi podstawę do planowania sprintów. Zawiera on wszystkie elementy, które muszą zostać zaimplementowane, w tym nowe funkcje, poprawki błędów oraz zadania techniczne. Priorytety są ustalane przez właściciela produktu (Product Ownera) i dostosowywane na bieżąco w zależności od zmieniających się wymagań i potrzeb biznesowych. Dzięki backlogowi zespół może skupić się na dostarczaniu najważniejszych funkcji, co pozwala na szybkie reagowanie na feedback i rozwój aplikacji zgodnie z oczekiwaniami klienta.

Pytanie 20

Jakie oprogramowanie służy do monitorowania błędów oraz zarządzania projektami?

A. Jira
B. Git
C. Bugzilla
D. Jasmine
Bugzilla to narzędzie do śledzenia błędów, które skupia się głównie na identyfikacji oraz zarządzaniu defektami w oprogramowaniu. Choć może być używane w kontekście zarządzania projektami, jego funkcjonalności są ograniczone w porównaniu do kompleksowych rozwiązań, takich jak Jira. Bugzilla jest bardziej odpowiednie dla zespołów, które potrzebują prostszych narzędzi do śledzenia błędów, ale nie zapewnia takich możliwości zarządzania projektami jak Jira. Git to system kontroli wersji, który umożliwia zarządzanie kodem źródłowym, ale nie jest narzędziem do śledzenia błędów ani do zarządzania projektami jako takimi. Git pozwala programistom na współpracę i śledzenie zmian w kodzie, jednakże brakuje mu funkcji zarządzania projektami oraz integracji z procesami Agile, które są kluczowe w nowoczesnym rozwoju oprogramowania. Jasmine to framework do testowania jednostkowego aplikacji JavaScript, który koncentruje się na pisaniu testów i nie jest narzędziem do zarządzania projektami ani do śledzenia błędów. Pomimo że testowanie jednostkowe jest istotną częścią cyklu życia oprogramowania, Jasmine nie oferuje funkcjonalności związanych z zarządzaniem projektami, co czyni go nieodpowiednim w kontekście tego pytania.

Pytanie 21

Wskaż termin, który w języku angielskim odnosi się do "testów wydajnościowych"?

A. integration testing
B. performance testing
C. security testing
D. unit testing
Testy wydajnościowe, czyli performance testing, to coś, co naprawdę warto mieć na uwadze. Dzięki nim możemy sprawdzić, jak nasza aplikacja działa pod dużym obciążeniem i jak szybko odpowiada na różne żądania. Moim zdaniem, to kluczowy aspekt, zwłaszcza jeśli planujemy, żeby nasza aplikacja miała wielu użytkowników. W końcu, nikt nie lubi czekać, aż coś się załaduje!

Pytanie 22

Jaką strukturę danych można zrealizować, korzystając jedynie z wymienionych metod?

push(arg) – dodaje element
pop() – usuwa ostatnio dodany element
peek() – zwraca ostatnio dodany element bez usuwania
isEmpty() – sprawdza czy istnieją dane w strukturze
A. kolejka FIFO
B. stos
C. drzewo binarne
D. tablica
Zestaw metod przedstawionych w pytaniu – czyli push, pop, peek oraz isEmpty – jednoznacznie wskazuje na strukturę danych zwaną stos (stack). To jest taki bardzo charakterystyczny „magazyn”, gdzie zawsze mamy do czynienia z zasadą LIFO, czyli Last In, First Out. Oznacza to, że ostatni element, który dodaliśmy metodą push, będzie tym pierwszym, który usuniemy przez pop. Peek natomiast pozwala tylko podejrzeć, co jest na górze stosu, ale niczego nie usuwa. isEmpty z kolei daje nam szybki sposób sprawdzenia, czy na stosie w ogóle coś jeszcze zostało. W praktyce, stosy są niezbędne w wielu algorytmach i strukturach programistycznych – na przykład podczas wywołań rekurencyjnych funkcji (sam system operacyjny używa stosu do obsługi wywołań procedur), przy obsłudze nawiasów w kompilatorach czy podczas implementacji algorytmu DFS (Depth-First Search) w grafach. Moim zdaniem, nawet jeśli na początku wydaje się, że stos nie jest tak „potężny” jak inne struktury, to jego prostota jest właśnie największym atutem i dlatego jest tak często wykorzystywany w praktyce. Branżowe standardy, na przykład w językach takich jak Java czy C#, bezpośrednio udostępniają gotowe klasy Stack, które właśnie implementują dokładnie te metody – to pokazuje, jak fundamentalna jest ta struktura. Pewnie warto też pamiętać, że stosy mają swoje ograniczenia (np. nie nadadzą się do kolejkowania zadań), ale tam gdzie trzeba działać LIFO, są niezastąpione.

Pytanie 23

W przedstawionym filmie ukazano kreator interfejsu użytkownika, dla którego automatycznie powstaje

A. kod XML
B. kod Java
C. obsługa wciśniętego przycisku
D. obsługa przycisku ekranu dotykowego
Kod XML jest obecnie najczęściej stosowanym formatem do definiowania wyglądu interfejsów użytkownika w takich narzędziach jak Android Studio czy różnego rodzaju designery graficzne. Kiedy projektujesz layout aplikacji mobilnej albo desktopowej, duża część nowoczesnych narzędzi tworzy właśnie pliki XML, które następnie są interpretowane przez system w czasie uruchamiania aplikacji. Ułatwia to rozdzielenie logiki aplikacji od jej prezentacji, co wydaje się fundamentalne przy większych projektach. Moim zdaniem takie podejście daje ogromne korzyści – można łatwo modyfikować wygląd bez dotykania kodu źródłowego. W praktyce, jeśli używasz np. Android Studio, zbudujesz interfejs przeciągając przyciski czy pola tekstowe, a pod spodem dostaniesz czytelny plik XML. To przyspiesza pracę, zwiększa czytelność projektu i pozwala na późniejsze automatyczne generowanie dokumentacji albo testów interfejsu. Takie standardy są rekomendowane nie tylko przez Google, ale też szeroko stosowane w innych środowiskach, jak chociażby XAML w Microsoft czy FXML w JavaFX. Przezroczystość działania tych narzędzi sprawia, że łatwiej jest pracować zespołowo, bo każdy może szybko zorientować się w strukturze UI patrząc na XML-a. Samo generowanie kodu XML przez narzędzia graficzne to duży krok w kierunku lepszej organizacji pracy i zgodności ze współczesnymi praktykami branżowymi.

Pytanie 24

W obrębie klasy pracownik zdefiniowano następujące metody:

pracownik() { ... }
static void wypisz() { ... }
int operator== (const pracownik &prac) { ... }
~pracownik() { ... }
Którą z nich można, zgodnie z jej funkcją, rozszerzyć o element diagnostyczny o treści:
cout << "Obiekt został usunięty";
A. pracownik
B. wypisz
C. ~pracownik
D. operator==
Analizując wszystkie odpowiedzi, łatwo dostrzec, że tylko destruktor jest logicznym miejscem na informację o usunięciu obiektu, natomiast pozostałe opcje często wynikają z błędnego rozumienia roli metod klasy. Konstruktor, mimo że jest wywoływany przy tworzeniu obiektu, nie ma żadnego związku z jego usuwaniem – to wręcz jego przeciwieństwo. Często spotykam się z sytuacją, gdzie ktoś myli konstruktor z destruktorem, bo oba mają podobną nazwę, ale ich funkcje są dokładnie odwrotne. Operator== z kolei odpowiada za porównywanie obiektów — nie wpływa ani na ich tworzenie, ani usuwanie. Umieszczając tam komunikat o usunięciu, wprowadzilibyśmy tylko zamieszanie i moglibyśmy nawet nie zauważyć, kiedy taki tekst się pojawia – bo wywołanie operatora porównania może następować wiele razy, a obiekt nadal będzie istniał. Statyczna metoda wypisz również nie ma żadnej relacji z cyklem życia instancji danej klasy – jej zadaniem jest operowanie na danych klasy jako takiej, a nie konkretnych obiektach. W praktyce, próba umieszczenia kodu diagnostycznego związanego z usuwaniem obiektu w którejkolwiek z tych metod może prowadzić do powstania nieczytelnego, trudnego w utrzymaniu kodu i błędnej interpretacji działania programu. Wielu programistów na początku swojej kariery ulega pokusie wrzucania komunikatów wszędzie, gdzie popadnie, ale z czasem przekonują się, że konstruktor i destruktor mają swoje jasno określone role i to właśnie destruktor jest miejscem na komunikaty o końcu życia obiektu. Standardy branżowe i literatura (jak np. Meyers czy Sutter) mocno podkreślają, żeby rozdzielać odpowiedzialności i nie zaciemniać logiki klasy niepotrzebnymi wywołaniami w niewłaściwych miejscach.

Pytanie 25

Kod przedstawiony w języku XML/XAML określa:

<Switch
    android:id = "@+id/switch1"
    android:layout_width = "wrap_content"
    android:layout_height = "wrap_content"
    android:background = "#00ffff"
    android:text = "Switch"
    tools:layout_editor_absoluteX = "176dp"
    tools:layout_editor_absoluteY = "389dp" />
A. listę rozwijaną
B. przełącznik
C. stepper
D. suwak
Kod przedstawiony w pytaniu to klasyczny przykład wykorzystania komponentu Switch w Androidzie. Switch, jak sama nazwa wskazuje, służy do przełączania między dwoma stanami — najczęściej włącz/wyłącz, aktywne/nieaktywne. Z punktu widzenia interfejsów mobilnych, przełącznik bardzo często znajduje zastosowanie w ustawieniach aplikacji, np. do szybkiego włączania trybu ciemnego, aktywacji powiadomień czy zezwalania na lokalizację. Ten konkretny xml zawiera podstawowe atrybuty, jak android:id, layout_width, layout_height oraz background, czyli kolor tła, co od razu sugeruje, że nie jest to np. dropdown czy suwak. Co ciekawe, Switch różni się od CheckBoxa tym, że wizualnie lepiej komunikuje zmianę trybu (przesuwający się znacznik), co moim zdaniem zwiększa użyteczność, szczególnie jeśli użytkownik ma szybko zrozumieć, co ustawia. Standardy Material Design wręcz zalecają stosowanie Switch do kontrolowania pojedynczych ustawień, bo jest to bardziej czytelne niż inne widgety. Warto pamiętać, że Switch ma różne warianty i można go rozbudować o obsługę zdarzeń onCheckedChangeListener w kodzie Java albo Kotlin, przez co staje się bardzo elastyczny. Odpowiedź przełącznik jest więc zgodna ze wszystkimi cechami tej kontrolki i jej zastosowaniami w praktyce.

Pytanie 26

Algorytm wyszukiwania sekwencyjnego z wykorzystaniem wartownika opiera się na założeniu, że

A. na końcu analizowanego zbioru należy dodać wartownika
B. zbiór danych wejściowych musi być uporządkowany
C. szukany element powinien wystąpić wielokrotnie w zbiorze
D. zbiór ma zawsze 100 elementów
Algorytm sekwencyjnego wyszukiwania elementu z wartownikiem jest techniką optymalizacji procesu wyszukiwania w strukturach danych, która znacząco zwiększa efektywność operacji w przypadkach, gdy zbiór danych jest duży. Wartownik to specjalny element, który jest dodawany na końcu przeszukiwanego zbioru, co pozwala na uproszczenie warunków zakończenia pętli przeszukiwania. Kiedy algorytm przeszukuje zbiór, porównuje każdy element z poszukiwanym, a gdy znajdzie element, może zakończyć działanie. Dodanie wartownika pozwala uniknąć potrzeby sprawdzania, czy aktualnie przeszukiwany element jest ostatnim z oryginalnego zbioru, co z kolei zmniejsza liczbę porównań i przyspiesza proces wyszukiwania. W praktyce algorytm ten jest szczególnie użyteczny w przypadku niewielkich zbiorów danych, gdzie efektywność jest kluczowa. Przykładem zastosowania może być edytor tekstu, w którym użytkownik wyszukuje konkretne słowa w dokumencie, a dodanie wartownika usprawnia ten proces. Zgodnie z zasadami wydajnego programowania, ta technika stanowi jeden z podstawowych mechanizmów stosowanych w algorytmice, co czyni ją fundamentalnym konceptem w nauce o komputerach.

Pytanie 27

Które z wymienionych działań zwiększa bezpieczeństwo transakcji online?

A. Zastosowanie publicznego Wi-Fi do logowania się na konto bankowe
B. Udostępnianie informacji o karcie kredytowej w e-mailach
C. Weryfikowanie certyfikatów SSL na stronach zajmujących się transakcjami
D. Nieaktualizowanie oprogramowania przeglądarki
Sprawdzanie certyfikatów SSL na stronach transakcyjnych to jeden z najważniejszych kroków w zapewnieniu bezpieczeństwa transakcji internetowych. Certyfikat SSL szyfruje dane przesyłane między użytkownikiem a serwerem, chroniąc je przed przechwyceniem przez osoby trzecie. Adresy stron z certyfikatem SSL zaczynają się od 'https', co wskazuje na bezpieczne połączenie. Certyfikaty SSL zapewniają integralność danych i są podstawą dla każdej strony internetowej obsługującej płatności lub przechowującej dane użytkowników. Zignorowanie tej kwestii naraża użytkowników na ataki typu man-in-the-middle i phishing.

Pytanie 28

Która z wymienionych reguł należy do netykiety?

A. Stosowanie nieformalnego języka w każdej rozmowie
B. Zaniechanie odpowiadania na wiadomości od innych użytkowników
C. Udostępnianie treści bez zgody właścicieli
D. Unikanie używania dużych liter w komunikacji
Unikanie pisania wielkimi literami w wiadomościach jest kluczowym elementem netykiety, ponieważ tekst pisany dużymi literami w internecie jest powszechnie interpretowany jako krzyk. To zasada, która ma na celu utrzymanie kultury komunikacji online oraz zapewnienie komfortu odbiorcy. Gdy użytkownik korzysta z wielkich liter, może to być odbierane jako agresywne lub dominujące, co może prowadzić do nieporozumień oraz negatywnych reakcji. Przykładem może być sytuacja, w której osoba, pisząc do grupy na forum internetowym, używa wyłącznie wielkich liter, co może zniechęcić innych do interakcji. Dobrą praktyką jest pisanie w sposób przystępny i zrozumiały, co sprzyja pozytywnej atmosferze w komunikacji. Standardy netykiety, takie jak te przedstawione w dokumentach związanych z etyką w internecie, podkreślają znaczenie szacunku i zrozumienia w interakcjach online, co obejmuje również sposób formułowania wiadomości. Warto także pamiętać o tym, że różne platformy społecznościowe mają swoje zasady, które podkreślają unikanie pisania krzykiem, co potwierdza ogólne podejście do netykiety.

Pytanie 29

Jaki modyfikator dostępu umożliwia dostęp do pól klasy tylko za pomocą jej metod?

A. Public
B. Private
C. Protected
D. Static
Modyfikator `private` w językach takich jak C++, Java i C# pozwala na ograniczenie dostępu do pól i metod klasy, umożliwiając ich wykorzystanie wyłącznie w obrębie tej samej klasy. Pola `private` są ukryte przed innymi klasami i mogą być modyfikowane lub odczytywane jedynie poprzez metody publiczne (gettery i settery). Przykład w C++: `class Konto { private: double saldo; public: void ustawSaldo(double s) { saldo = s; } }`. Dzięki temu mechanizmowi dane są chronione przed nieautoryzowanymi zmianami, co zwiększa bezpieczeństwo aplikacji i minimalizuje ryzyko błędów.

Pytanie 30

Co oznacza termin 'immutability' w programowaniu funkcyjnym?

A. Funkcje mogą być przypisywane do zmiennych
B. Stan obiektu nie może być modyfikowany po jego utworzeniu
C. Kod może być wykonywany równolegle
D. Obiekty są automatycznie usuwane z pamięci
Termin 'immutability' w programowaniu funkcyjnym odnosi się do właściwości obiektów, które po utworzeniu nie mogą być modyfikowane. W kontekście programowania funkcyjnego, gdzie funkcje są kluczowym składnikiem, immutability jest fundamentalnym założeniem, które pozwala na tworzenie bardziej przewidywalnych i bezpiecznych aplikacji. Kiedy obiekty są niemodyfikowalne, każde ich 'zmiana' generuje nowy obiekt, zamiast aktualizować istniejący, co eliminuję problemy związane z nieprzewidywalnym stanem aplikacji. Przykładem może być język programowania Scala, gdzie kolekcje, takie jak List, są niemodyfikowalne z założenia. Z perspektywy dobrych praktyk, immutability przyczynia się do łatwiejszej analizy kodu, testowania jednostkowego oraz równoległego przetwarzania danych. Ponadto, programowanie funkcyjne, bazujące na tej koncepcji, sprzyja tworzeniu czystych, modularnych i łatwych do przetestowania aplikacji.

Pytanie 31

Jakie cechy posiada kod dopełniający do dwóch?

A. Umożliwia reprezentację liczb ujemnych w systemie binarnym
B. Umożliwia konwersję systemu binarnego na szesnastkowy
C. Służy do przekształcania liczb binarnych na dziesiętne
D. Reprezentuje liczbę w odwrotnej formie binarnej
Pierwsza z niepoprawnych odpowiedzi sugeruje, że kod uzupełnieniowy do dwóch przedstawia liczbę w postaci odwrotnej binarnej. Chociaż odwracanie bitów jest częścią konwersji do kodu uzupełnieniowego, to jednak nie jest to jedyny krok. Kod uzupełnieniowy do dwóch polega na odwróceniu bitów w liczbie binarnej oraz dodaniu 1, co czyni tę odpowiedź nieprecyzyjną. Druga niepoprawna odpowiedź twierdzi, że kod uzupełnieniowy służy do konwersji liczb binarnych na liczby dziesiętne. W rzeczywistości konwersja z systemu binarnego na dziesiętny polega na zsumowaniu wartości bitów pomnożonych przez odpowiednie potęgi liczby 2, a nie na zastosowaniu kodu uzupełnieniowego. Ostatnia niepoprawna odpowiedź sugeruje, że kod uzupełnieniowy umożliwia zamianę systemu binarnego na szesnastkowy. W rzeczywistości konwersja z systemu binarnego na szesnastkowy opiera się na grupowaniu bitów w zestawy po cztery, co nie ma nic wspólnego z kodem uzupełnieniowym. Kod uzupełnieniowy do dwóch jest zatem techniką reprezentacji liczb, a nie narzędziem do konwersji między różnymi systemami liczbowymi.

Pytanie 32

Wskaż programowanie, w którym możliwe jest stworzenie aplikacji mobilnej dla systemu Android?

A. Obiective-C
B. Swift
C. Java
D. C++
Java jest jednym z najważniejszych języków programowania wykorzystywanych do tworzenia aplikacji mobilnych na platformę Android. Został stworzony przez firmę Sun Microsystems i obecnie jest rozwijany przez Oracle. Java jest językiem obiektowym, co oznacza, że umożliwia programistom tworzenie aplikacji w sposób modularny i zorganizowany. W kontekście Androida, Java jest podstawowym językiem, w którym bazowe API (Application Programming Interface) zostało opracowane. Wysoka wydajność, bogata biblioteka klas oraz wsparcie dla programowania wielowątkowego sprawiają, że Java jest idealnym wyborem dla deweloperów aplikacji mobilnych. Przykładowo, do stworzenia prostego interfejsu użytkownika w aplikacji Android, programista może wykorzystać takie elementy jak TextView czy Button, które są częścią frameworka Android SDK. Współczesne praktyki wskazują również na wykorzystanie Java w połączeniu z Kotlinem, co pozwala na osiągnięcie lepszych rezultatów i zwiększa efektywność w pracy nad projektami mobilnymi.

Pytanie 33

Który wzorzec projektowy jest najlepszy do zarządzania tworzeniem obiektów?

A. Factory Method
B. Adapter
C. Decorator
D. Observer
Wybór wzorców projektowych w kontekście zarządzania tworzeniem obiektów jest kluczowy, jednak nie wszystkie wzorce są odpowiednie dla tego celu. Wzorzec Observer, na przykład, jest zaprojektowany do zarządzania powiązaniami między obiektami, umożliwiając jednemu obiektowi informowanie innych o zmianach stanu. Jego zastosowanie w kontekście tworzenia obiektów jest nieadekwatne, ponieważ nie rozwiązuje problemu instancjonowania obiektów, a jedynie komunikacji między nimi. Kolejnym błędnym podejściem jest wzorzec Decorator, który ma na celu dynamiczne dodawanie funkcjonalności do obiektów. Choć może być użyty w kontekście modyfikacji obiektów, nie zajmuje się tworzeniem ich instancji, co czyni go nieodpowiednim w tej sytuacji. Wzorzec Adapter może być mylony z Factory Method, ponieważ również pozwala na współpracę różnych interfejsów, jednak jego główną rolą jest umożliwienie komunikacji pomiędzy niekompatybilnymi interfejsami. Adapter koncentruje się na przekształcaniu interfejsów, a nie na tworzeniu obiektów. W rezultacie, wybór niewłaściwego wzorca może prowadzić do nieefektywnego projektowania, co utrudnia rozwój i utrzymanie aplikacji. Warto zatem dokładnie rozróżniać role poszczególnych wzorców i stosować je w odpowiednich kontekstach, aby unikać typowych pułapek myślowych związanych z ich zastosowaniem.

Pytanie 34

Jakie jest podstawowe zadanie wykorzystania frameworka Node.js w aplikacjach internetowych?

A. Zarządzanie aplikacjami serwerowymi i realizacja przetwarzania asynchronicznego
B. Budowanie aplikacji mobilnych
C. Kreowanie graficznego interfejsu użytkownika
D. Weryfikacja API
Node.js to w zasadzie takie środowisko, które pozwala na uruchamianie JavaScriptu na serwerze. Dzięki temu można budować różne aplikacje serwerowe i radzić sobie z asynchronicznym przetwarzaniem. Fajnie, że Node.js może obsługiwać wiele połączeń jednocześnie, co sprawia, że nadaje się do aplikacji, które mają dużo użytkowników, jak czaty czy różne API. Jest to dość wydajne rozwiązanie dzięki architekturze opartej na zdarzeniach, więc nie zajmuje za dużo zasobów. Co ciekawe, używając Node.js, można pisać kod zarówno na serwerze, jak i na kliencie, co jest naprawdę dużą oszczędnością czasu.

Pytanie 35

Na ilustracji pokazano fragment emulacji iOS z elementem kontrolnym. Który fragment kodu XAML opisuje ten element?

Ilustracja do pytania
A. <Slider Maximum= "255" />
B. <Entry IsPassword= "true" />
C. <Stepper Increment= "1" />
D. <Switch IsToggled= "true" />
Kontrolka <Switch IsToggled= "true" /> w XAML to taki przełącznik. Ma dwa stany: włączony (true) i wyłączony (false). Można to porównać do zwykłego włącznika, tylko że w aplikacjach. Fajnie się z tego korzysta, bo pozwala szybko zmieniać ustawienia, nie trzeba nic więcej wpisywać. To jest dosyć intuicyjne dla użytkowników, więc można nim łatwo zarządzać funkcjami aplikacji.

Pytanie 36

Zademonstrowana pętla wykorzystuje obiekt random do:

var random = new Random();
String pulaZnakow = "abcdefghijklmnopqrstuwxyzABCDEFGHIJKLMNOPQRSTUWXYZ";
int dlPuli = pulaZnakow.Length - 1;
char znak;
string wynik = "";

for (int i = 0; i < 8; i++) {
    znak = pulaZnakow[random.Next(0, dlPuli)];
    wynik += znak;
}
A. wielokrotnego generowania liczby, aby stworzyć ciąg z liczb pseudolosowych
B. uzupełniania tablicy danymi w postaci liczb pseudolosowych
C. stworzenia losowego napisu o długości 8 znaków składającego się z liter
D. jednorazowego wylosowania znaku z określonego zestawu znaków
Wiele osób, widząc fragmenty z random i pętlą, instynktownie myśli o generowaniu ciągów liczb pseudolosowych lub o uzupełnianiu tablic danymi liczbowymi – i to jest bardzo częsty błąd w interpretacji tego typu kodu. Problem polega na tym, że tutaj nie chodzi o liczby, tylko o znaki, a dokładniej: losowe litery z określonego zbioru. Kod nie tworzy tablicy liczb, nie używa random raz na całą pętlę ani nie generuje pojedynczego znaku. Pętla for jasno pokazuje, że proces losowania zachodzi kilka razy (osiem), a każdorazowo wybierany jest indeks, który służy do pobrania znaku z puli znaków. Moim zdaniem, spora część nieporozumień bierze się z niedoczytania, że random.Next nie zwraca znaku, tylko liczbę, którą następnie wykorzystuje się jako indeks do stringa – to takie klasyczne pomylenie poziomów abstrakcji. Także nie jest to uzupełnianie tablicy, bo 'wynik' to po prostu string, nie tablica czy lista. Kolejną pułapką jest założenie, że losujemy tylko jeden znak, a przecież pętla jest powtarzana 8 razy – to podkreśla, że końcowym efektem jest cały napis, nie pojedynczy znak. Warto mieć na uwadze, że w praktyce takie rozwiązanie stosuje się właśnie wtedy, gdy chcemy złożyć nowy losowy string o określonej długości, a nie pojedynczą wartość czy zestaw liczb. Wreszcie, ograniczenie się w odpowiedzi do liczby pseudolosowej czy tablicy to typowy przykład nadinterpretacji funkcji random lub nieuwzględnienia pełnego zakresu operacji na stringach, które są coraz częstsze w nowoczesnych aplikacjach. Po prostu – sednem tego kodu jest generowanie konkretnego losowego napisu, a nie robienie operacji liczbowych.

Pytanie 37

W wyniku realizacji zaprezentowanego kodu na ekranie pojawią się:

int tablica[10];

for (int i = 0; i < 10; i++) {
    if (i % 3 != 0)
        std::cout << tablica[i] << ", ";
}
A. elementy tablicy o indeksach: 1, 2, 4, 5, 7, 8
B. wszystkie elementy tablicy, które są wielokrotnością 3
C. elementy z indeksów tablicy, które są podzielne przez 3
D. wszystkie elementy tablicy, które mają wartość nieparzystą
W tym zadaniu najważniejsze było zrozumienie warunku if oraz sposobu działania instrukcji for. Kod przechodzi po wszystkich elementach tablicy o 10 pozycjach, ale wyświetla tylko te, dla których indeks nie jest podzielny przez 3. Sprawdzenie tego realizuje się przez resztę z dzielenia: i % 3 != 0. Czyli dla i=0,3,6,9 warunek nie zostanie spełniony, więc te elementy zostaną pominięte. Zostaną więc wyświetlone elementy o indeksach 1, 2, 4, 5, 7, 8. To jest bardzo popularny patent w programowaniu, kiedy chcemy pominąć pewne elementy w tablicy lub kolekcji na podstawie prostego warunku logicznego. Często używa się podobnych konstrukcji przy analizie danych, np. przy wykluczaniu co któregoś rekordu z przetwarzania, czy też przy operacjach na grafach lub macierzach. Moim zdaniem warto zapamiętać taki sposób sprawdzania, bo pozwala pisać kod bardziej czytelny i łatwy do modyfikacji. Z mojego doświadczenia, gdy programuje się coś na konkursy albo optymalizuje zadania, takie triki z modulo przyspieszają proces myślowy. Dodam jeszcze, że domyślne wartości w tablicy typu int nie są zainicjalizowane, więc wynik jest zależny od środowiska, ale w tym pytaniu chodzi tylko o indeksy, nie wartości.

Pytanie 38

Jakie z wymienionych narzędzi jest szeroko stosowane do debugowania aplikacji internetowych?

A. Postman
B. Blender
C. Chrome DevTools
D. Git
Git jest systemem kontroli wersji, który pomaga zarządzać kodem źródłowym i śledzić zmiany, ale nie służy do debugowania aplikacji webowych. Postman to narzędzie do testowania API, które pozwala na wysyłanie zapytań HTTP, ale nie umożliwia debugowania interfejsów webowych ani modyfikacji DOM. Blender jest narzędziem do modelowania 3D i animacji, nie mającym związku z debugowaniem aplikacji webowych.

Pytanie 39

Jakie jest podstawowe działanie w ochronie miejsca zdarzenia?

A. Zastosowanie sterylnych materiałów opatrunkowych
B. Zagwarantowanie stabilności ciała rannego
C. Usunięcie niebezpiecznych przedmiotów z otoczenia
D. Zagwarantowanie odpowiedniego oświetlenia
Moim zdaniem, zapewnienie stabilności ciała poszkodowanego jest ważne, ale nie można o tym zapominać, że najpierw powinno się zlikwidować zagrożenia. Jasne, że lepsze oświetlenie miejsca wypadku zwiększa widoczność, ale nie jest to najważniejsze, gdy są wokół niebezpieczne przedmioty. No i jasne, że użycie sterylnych materiałów do opatrunków ma znaczenie, ale w tej sytuacji nie pomaga w usuwaniu zagrożeń wokół.

Pytanie 40

Jakie są kluczowe etapy resuscytacji krążeniowo-oddechowej?

A. 20 uciśnięć klatki piersiowej na przemian z 5 wdechami ratowniczymi
B. 10 uciśnięć klatki piersiowej bez wdechów
C. 30 wdechów ratowniczych bez uciśnięć
D. 30 uciśnięć klatki piersiowej na przemian z 2 wdechami ratowniczymi
30 uciśnięć klatki piersiowej na przemian z 2 wdechami ratowniczymi to standardowy protokół resuscytacji krążeniowo-oddechowej (RKO) zgodny z wytycznymi Europejskiej Rady Resuscytacji (ERC). Uciśnięcia wykonywane są na głębokość około 5-6 cm w tempie 100-120 uciśnięć na minutę. Po 30 uciśnięciach wykonuje się 2 wdechy ratownicze, które powinny być wykonywane z odpowiednią siłą, aby unieść klatkę piersiową poszkodowanego. Taka sekwencja jest podstawą pierwszej pomocy i może uratować życie osoby, u której doszło do zatrzymania akcji serca. Resuscytację należy kontynuować do momentu przybycia służb ratunkowych lub odzyskania przytomności przez poszkodowanego.