Wyniki egzaminu

Nowy egzamin

Informacje o egzaminie:

Zawód: Technik informatyk
Kwalifikacja: INF.03 - Tworzenie i administrowanie stronami i aplikacjami internetowymi oraz bazami danych
Data rozpoczęcia: 14 maja 2026 14:34
Data zakończenia: 14 maja 2026 14:48

Egzamin zdany!

Wynik: 32/40 punktów (80,0%)

Wymagane minimum: 20 punktów (50%)

Nowe

Analiza przebiegu egzaminu- sprawdź jak rozwiązywałeś pytania

Przebieg egzaminu

Pochwal się swoim wynikiem!

Facebook

X.com

Szczegółowe wyniki:

Pytanie 1

Jaką instrukcję w JavaScript można uznać za równoważną pod względem funkcjonalności do zaprezentowanej?

A. Kod 3

B. Kod 1

C. Kod 4

D. Kod 2

W przypadku analizy niepoprawnych odpowiedzi, ważne jest zrozumienie błędnych koncepcji, które mogą prowadzić do błędnych wniosków. W Kodzie 1 błędnie zastosowano mechanizm else, który prowadzi do tego, że ostatnia operacja jest wykonywana zawsze, gdy żaden poprzedni warunek nie jest spełniony. Może to prowadzić do nieprzewidywalnych wyników, jeśli wartość 'dzialanie' nie pasuje do żadnego z przypadków. Kod 3, z użyciem operatora !=, nie zapewnia prawidłowego działania, gdyż realizuje wszystkie operacje niezależnie od wartości 'dzialanie', co jest sprzeczne z zamiarem instrukcji switch. To powszechny błąd, gdzie brak pełnego zrozumienia logiki warunkowej prowadzi do pomyłek w implementacji. Z kolei, Kod 4 ma poprawną strukturę if-else if, ale różni się od poprawnej odpowiedzi nadmiarem zagnieżdżonych warunków, co może wprowadzać niepotrzebne komplikacje i zwiększać czas wykonania. Zrozumienie błędów w logice warunkowej jest kluczowe do pisania efektywnego i poprawnego kodu, co jest fundamentalne w programowaniu aplikacji o wysokiej niezawodności. Kluczem do unikania takich błędów jest praktyka i głębokie zrozumienie struktury danych oraz logiki w programowaniu.

Pytanie 2

SELECT miasto, AVG(pensja) FROM pracownicy GROUP BY miasto;

Podane zapytanie wybierze:

A. nazwy miast bez powtórzeń oraz sumę pensji dla każdego z nich.

B. nazwy miast z powtórzeniami oraz sumę pensji dla każdego z nich.

C. nazwy miast bez powtórzeń oraz średnią pensję dla każdego z nich.

D. nazwy miast z powtórzeniami oraz średnią pensję dla każdego z nich.

Zapytanie z klauzulą GROUP BY i funkcją AVG bywa mylone z sumowaniem danych lub zwykłym wybieraniem rekordów jeden po drugim. W tym konkretnym przypadku bardzo łatwo pomylić średnią z sumą albo nie zauważyć, że grupowanie usuwa powtórzenia wartości w kolumnie grupującej. Warto to uporządkować. Funkcja AVG(pensja) jest klasyczną funkcją agregującą, której zadaniem jest obliczenie średniej arytmetycznej z wartości w danej grupie rekordów. Nie dodaje ona wszystkich pensji „na kupę” tak jak SUM, tylko dzieli ich sumę przez liczbę rekordów w grupie. Jeżeli ktoś spodziewa się sumy, to patrzy bardziej w stronę SUM(pensja), a nie AVG(pensja). To jest typowy błąd: widzimy funkcję agregującą i automatycznie myślimy „to pewnie suma”, bez dokładnego przeczytania nazwy funkcji. Druga kwestia to powtórzenia miast. Klauzula GROUP BY miasto mówi silnikowi bazy danych: pogrupuj wszystkie wiersze według wartości w kolumnie miasto. W efekcie wszystkie rekordy z tym samym miastem są łączone w jedną grupę. Dla każdej takiej grupy zwracany jest dokładnie jeden wiersz wyniku. To oznacza, że w rezultacie zapytania nie ma powtórzonych nazw miast, nawet jeśli w tabeli jest tysiąc pracowników z Warszawy czy Krakowa. Częsty błąd myślowy polega na przenoszeniu intuicji z prostego SELECT bez GROUP BY, gdzie miasto faktycznie się powtarza, na zapytanie z agregacją, gdzie logika jest już inna. W odpowiedziach, które sugerują „z powtórzeniami”, ignorowane jest działanie GROUP BY. Z kolei odpowiedzi mówiące o „sumie pensji” mylą AVG z SUM, co w praktyce może prowadzić do bardzo poważnych błędów analitycznych – wyobraź sobie raport płacowy, w którym zamiast średniej ktoś pokaże sumę wynagrodzeń i na tej podstawie będzie porównywał miasta. Moim zdaniem dobrą praktyką jest zawsze czytanie zapytania fragment po fragmencie: najpierw jakie kolumny są wybierane, potem jakie funkcje agregujące są użyte, a na końcu po czym następuje grupowanie. Taka metoda pozwala uniknąć właśnie takich nieporozumień i lepiej rozumieć, co dokładnie zwróci baza danych, co jest kluczowe przy pracy z realnymi systemami produkcyjnymi.

Pytanie 3

Fragmenty kodu JavaScript w dokumencie HTML mogą być umieszczone

A. wyłącznie w sekcji <body>, w znaczniku <java>

B. zarówno w sekcji <head>, jak i <body>, w znaczniku <java>

C. wyłącznie w sekcji <head>, w znaczniku <script>

D. zarówno w sekcji <head>, jak i <body>, w znaczniku <script>

Wstawianie kodu JavaScript w dokumenty HTML to naprawdę istotna sprawa. Dzięki temu możemy dodawać różne interaktywne funkcje do naszych stron. Warto wiedzieć, że umiejscowienie tego kodu ma ogromne znaczenie dla tego, jak szybko strona się ładowała. Możemy wstawić skrypty w sekcji <head> albo w <body>, ale zawsze muszą być w znaczniku <script>. Kiedy wrzucamy kod do <head>, skrypty ładują się przed resztą zawartości, co może trochę spowolnić ładowanie strony, bo przeglądarka musi najpierw załadować skrypty. Z drugiej strony, jeśli wstawimy je na dole w <body>, strona ładowana jest szybciej, bo najpierw widzimy zawartość, co jest lepsze dla użytkownika. Dobrze też korzystać z atrybutów async lub defer, żeby poprawić wydajność ładowania. Zgodnie z wytycznymi W3C, używanie znacznika <script> to najlepszy sposób na zapewnienie, że wszystko działa, a skrypty są kompatybilne z przeglądarkami. Można to zobaczyć na przykład, gdy chcemy użyć biblioteki jQuery lub dodać jakieś interaktywne elementy na stronie.

Pytanie 4

W SQL, aby usunąć wszystkie rekordy z tabeli, ale zachować jej strukturę, należy użyć polecenia:

A. DELETE FROM

B. TRUNCATE

C. REMOVE

D. DROP TABLE

Istnieje kilka nieporozumień związanych z usuwaniem danych z tabel SQL, co może prowadzić do błędów. Polecenie <code>DROP TABLE</code> jest często mylone z <code>DELETE FROM</code>. Jednak <code>DROP TABLE</code> usuwa zarówno dane, jak i strukturę tabeli, co oznacza, że po jego użyciu nie będzie można odzyskać tabeli bez jej ponownego stworzenia. To polecenie jest destrukcyjne i powinno być używane tylko wtedy, gdy mamy pewność, że tabela nie jest już potrzebna. Z kolei <code>REMOVE</code> nie jest poprawnym poleceniem SQL. To może wynikać z mylnego przekonania, że istnieje takie polecenie w języku SQL, jednak w rzeczywistości nie jest ono częścią standardu SQL. Tego typu błędy wynikają często z nieznajomości składni SQL lub mylenia z innymi językami programowania, które mogą mieć podobne polecenia. Na koniec, <code>ERASE TABLE</code> również nie jest poprawnym poleceniem SQL. Może to być wynikiem intuicyjnego podejścia do nazewnictwa poleceń, ale w rzeczywistości SQL posługuje się innymi komendami. Kluczowe jest, by dobrze zrozumieć standardy języka SQL i znać właściwe polecenia dla zamierzonych operacji, aby uniknąć potencjalnie destrukcyjnych działań na bazie danych.

Pytanie 5

Tabela filmy dysponuje kluczem głównym id oraz kluczem obcym rezyserlD. Tabela rezyserzy posiada klucz główny id. Obie tabele są połączone relacją jeden do wielu, gdzie rezyserzy są po stronie jeden, a filmy po stronie wiele. Jak należy zapisać kwerendę SELECT, aby połączyć tabele filmy i rezyserzy?

A. ... filmy JOIN rezyserzy ON filmy.id = rezyserzy.filmylD ...

B. ... filmy JOIN rezyserzy ON filmy.rezyserlD = rezyserzy.filmylD ...

C. ... filmy JOIN rezyserzy ON filmy.rezyserlD = rezyserzy.id ...

D. ... filmy JOIN rezyserzy ON filmy.id = rezyserzy.id ...

Poprawna odpowiedź: '... filmy JOIN rezyserzy ON filmy.rezyserlD = rezyserzy.id ...' jest zgodna z zasadami łączenia tabel w relacyjnych bazach danych. W tym przypadku 'rezyserlD' jest kluczem obcym w tabeli 'filmy', który odnosi się do 'id' w tabeli 'rezyserzy', co oznacza, że jeden reżyser może być przypisany do wielu filmów. Dzięki temu połączeniu możemy uzyskać informacje o filmach razem z danymi reżyserów. W praktyce, aby uzyskać szczegółowe informacje o filmach oraz ich reżyserach, takie zapytanie umożliwia efektywne łączenie danych, co jest kluczowe w aplikacjach bazodanowych, które wymagają integracji danych z różnych źródeł. Zastosowanie kluczy obcych w relacyjnych bazach danych jest standardem i pozwala na zapewnienie integralności danych, a także optymalizację zapytań. Dobrą praktyką jest również dbałość o odpowiednie nazewnictwo kolumn, aby jasno wskazywały one na ich przeznaczenie oraz relacje między tabelami, co znacząco ułatwia późniejszą pracę z bazą.

Pytanie 6

Jakie są nazwy standardowych instrukcji w języku SQL, które dotyczą wykonywania operacji na danych w SQL DML (np.: dodawanie danych do bazy, usuwanie, wprowadzanie zmian w danych)?

A. SELECT, SELECT INTO

B. DELETE, INSERT, UPDATE

C. DENY, GRANT, REVOKE

D. ALTER, CREATE, DROP

Odpowiedź DELETE, INSERT, UPDATE jest całkiem trafna, bo te polecenia są częścią DML, czyli Data Manipulation Language, w SQL-u. DML to zestaw komend do zarządzania danymi w bazach danych. Moim zdaniem, DELETE jest kluczowe, bo pozwala na usuwanie zbędnych rekordów, co pomaga utrzymać bazę w dobrym stanie. Z kolei INSERT to coś, co używamy do dodawania nowych wpisów do tabeli, co jest mega ważne, jeśli chodzi o zbieranie danych potrzebnych aplikacji. A UPDATE? No to już absolutnie istotna sprawa, bo z jego pomocą zmieniamy dane, które już są w bazie, co przydaje się na przykład przy aktualizacji informacji o użytkownikach czy produktach. Przykłady? Można użyć INSERT, żeby dodać nowego użytkownika do tabeli 'Users', DELETE, żeby pozbyć się nieaktywnych kont, a UPDATE, żeby zmienić e-mail jakiegoś użytkownika. Dobrym pomysłem jest też korzystanie z transakcji, bo zapewnia to lepszą integralność danych podczas operacji DML.

Pytanie 7

Który typ danych należy przypisać kolumnie z kodami pocztowymi w tabeli relacyjnej bazy danych, aby przechowywała dane w formie łańcuchów znakowych o zdefiniowanej, stałej długości?

A. TEXT

B. CHAR

C. BLOB

D. DECIMAL

Poprawnie – dla kolumny z kodami pocztowymi najlepszym wyborem jest typ CHAR. Kody pocztowe są danymi tekstowymi, a nie liczbowymi, mimo że często składają się wyłącznie z cyfr. W wielu krajach (np. w Polsce, Wielkiej Brytanii czy Kanadzie) kod pocztowy może zawierać myślniki, spacje, a nawet litery. Co ważne, długość kodu jest z góry znana i stała (np. w Polsce zawsze 6 znaków w formacie „NN-NNN”). Typ CHAR został właśnie zaprojektowany do przechowywania krótkich łańcuchów znaków o stałej długości. Silnik bazy danych rezerwuje stałą ilość miejsca i dopełnia wartość spacjami, jeśli jest krótsza. Dzięki temu porównywanie, indeksowanie i sortowanie takich pól jest przewidywalne i wydajne. Moim zdaniem jest to dokładnie ten przypadek, który się podręcznikowo podaje na zajęciach: PESEL, NIP, numer dokumentu, kod pocztowy – wszystkie to typowe przykłady na CHAR. W praktyce np. w MySQL zdefiniujesz taką kolumnę jako CHAR(6), w PostgreSQL jako CHAR(6) albo ewentualnie VARCHAR(6), ale przy stałej długości CHAR jest bardziej jednoznacznym sygnałem projektowym. Dodatkowo użycie typu znakowego zapobiega „obcinaniu” zer wiodących, co jest częstym błędem przy traktowaniu kodów pocztowych jako liczby. W wielu systemach legacy właśnie z tego powodu trzeba było później migrować typ danych z numerycznego na tekstowy. Z punktu widzenia dobrych praktyk modelowania danych przyjmuje się zasadę: jeżeli coś nie służy do liczenia, tylko jest identyfikatorem lub etykietą, to przechowujemy to jako tekst, a dla stałej długości – jako CHAR o odpowiednim rozmiarze.

Pytanie 8

W HTML znacznik <i> wywołuje taki sam efekt wizualny jak znacznik

A. <pre>

B. <u>

C. <em>

D. <strong>

Znacznik <em> (emphasis) w języku HTML jest używany do podkreślenia znaczenia słów lub fraz w kontekście tekstu, co jest zgodne z semantyką sieci. Użycie tego znacznika nie tylko zmienia styl prezentacji tekstu na kursywę, ale także wskazuje, że dany fragment tekstu jest istotny dla zrozumienia całości. Znacznik <i> (italic) również stosuje kursywę, ale nie ma znaczenia semantycznego, co oznacza, że nie informuje przeglądarek ani technologii wspomagających o istotności tego tekstu. W praktyce, stosując <em> w miejscach, gdzie chcemy zaakcentować ważne elementy, pomagamy w poprawie dostępności strony oraz w jej SEO, ponieważ wyszukiwarki mogą lepiej zrozumieć strukturę i kontekst treści. Warto pamiętać, że według standardów W3C, stosowanie znaczników semantycznych, takich jak <em>, jest zalecane dla poprawy struktury dokumentu HTML oraz dla lepszej interakcji z użytkownikami wykorzystującymi technologie asystujące. Przykład: <p>W tej książce <em>odkryjesz</em> nowe możliwości.</p>

Pytanie 9

Jak określa się część strukturalnego języka zapytań, która dotyczy tworzenia zapytań do bazy danych za pomocą polecenia SELECT?

A. SQL DQL (ang. Data Query Language)

B. SQL DML (ang. Data Manipulation Language)

C. SQL DDL (ang. Data Definition Language)

D. SQL DCL (ang. Data Control Language)

SQL DQL, czyli Data Query Language, to podzbiór SQL, który koncentruje się na formułowaniu zapytań do baz danych, w szczególności za pomocą polecenia SELECT. DQL umożliwia użytkownikom wydobywanie danych z bazy w sposób, który jest zarówno elastyczny, jak i wydajny. Przykładem zastosowania DQL jest zapytanie, które pozwala na wyciągnięcie informacji o klientach z tabeli 'Klienci', gdzie warunki mogą być określone przez klauzule WHERE, ORDER BY lub GROUP BY. Dzięki DQL, można również stosować różne funkcje agregujące, takie jak COUNT, SUM, AVG, co pozwala na analizę danych na bardziej zaawansowanym poziomie. W praktyce, umiejętność posługiwania się DQL jest kluczowa dla analityków danych oraz programistów, którzy pracują z bazami danych, ponieważ umożliwia efektywne zarządzanie i raportowanie wyników. Poznanie DQL jest niezbędne dla każdego, kto zamierza skutecznie korzystać z systemów zarządzania bazami danych, takich jak MySQL, PostgreSQL czy Oracle.

Pytanie 10

SELECT AVGcena) FROM usługi; Celem użycia funkcji agregującej AVG w tym zapytaniu jest

A. zsumować wartości kosztów wszystkich usług

B. wyliczyć średnią arytmetyczną cen wszystkich usług

C. zliczyć ilość dostępnych usług w tabeli

D. określić najwyższą cenę usług

Odpowiedź "obliczyć średnią arytmetyczną cen wszystkich usług" jest poprawna, ponieważ funkcja AVG (average) w SQL jest zaprojektowana do obliczania średniej wartości z zestawu danych w danej kolumnie. W podanym zapytaniu, AVG(cena) ma na celu zsumowanie wartości w kolumnie 'cena' dla wszystkich wierszy w tabeli 'usługi' oraz podzielenie tej sumy przez liczbę wierszy, które zawierają dane. W praktyce, średnia arytmetyczna jest niezwykle użyteczna w analizie danych, ponieważ pozwala na uzyskanie jednego, reprezentatywnego wyniku, który może być pomocny w podejmowaniu decyzji biznesowych. Na przykład, firma usługowa może użyć tej informacji do oceny swojej polityki cenowej, porównując średnią cenę swoich usług do średnich cen konkurencji. Zgodnie z najlepszymi praktykami w branży, stosowanie funkcji agregujących takich jak AVG powinno być integralną częścią procesów analizy danych, szczególnie w kontekście raportowania i oceny efektywności operacyjnej.

Pytanie 11

W programowaniu zmienna o typie integer służy do przechowywania

A. wartości logicznej

B. liczby rzeczywistej

C. znaku

D. liczby całkowitej

Zmienna typu integer w językach programowania jest przeznaczona do przechowywania liczb całkowitych, co oznacza liczby bez części dziesiętnej. To podstawowy typ danych, który jest szeroko stosowany w programowaniu do reprezentowania wartości takich jak liczby porządkowe, ilości, indeksy w tablicach czy inne wartości, które nie wymagają precyzyjnych obliczeń dziesiętnych. Przykładami zastosowania zmiennych typu integer mogą być liczniki w pętlach, które określają liczbę iteracji, lub zmienne przechowujące wiek osoby, liczbę punktów w grze czy numer identyfikacyjny w bazie danych. Warto zaznaczyć, że różne języki programowania mogą oferować różne rozmiary dla typu integer, co wpływa na zakres wartości, jakie mogą być w nim przechowywane. Na przykład w języku C++ standardowy typ int zazwyczaj zajmuje 4 bajty i może przechowywać liczby z przedziału od -2,147,483,648 do 2,147,483,647. W praktyce, znajomość typów danych i ich odpowiedniego używania powinna być kluczową umiejętnością każdego programisty, aby pisać wydajny i prawidłowy kod.

Pytanie 12

W języku JavaScript trzeba sformułować warunek, który będzie spełniony, gdy zmienna a będzie dowolną liczbą naturalną dodatnią (więcej niż 0) lub gdy zmienna b będzie dowolną liczbą z przedziału domkniętego od 10 do 100. Wyrażenie logiczne w tym warunku powinno mieć postać

A. (a > 0) || ((b >= 10) && (b <= 100))

B. (a > 0) && ((b >= 10) && (b <= 100))

C. (a > 0) || ((b >= 10) || (b <= 100))

D. (a > 0) && ((b >= 10) || (b <= 100))

Pierwsza odpowiedź (a > 0) && ((b >= 10) && (b <= 100)) opiera się na błędnym założeniu, że oba warunki muszą być spełnione jednocześnie, co jest sprzeczne z wymaganiami. W kontekście tego pytania, aby warunek był prawdziwy, wystarczy, że przynajmniej jeden z podanych warunków będzie spełniony. To podejście prowadzi do niepotrzebnej ścisłości, ograniczając funkcjonalność programu. Druga odpowiedź (a > 0) && ((b >= 10) || (b <= 100)) również jest myląca; operator logiczny '||' w kontekście zmiennej b sugeruje, że b może być mniejsze niż 10 lub większe niż 100, co nie spełnia wymagań, które określają, że b musi być w przedziale 10-100. Trzecia odpowiedź (a > 0) || ((b >= 10) || (b <= 100)) wprowadza dodatkowe zamieszanie, ponieważ druga część warunku znowu nie wymusza, aby b znajdowało się w odpowiednim zakresie. Przypadki takie jak te wskazują na typowe błędy logiczne, gdzie programiści mogą mylnie interpretować potrzeby warunku, co skutkuje błędami w kodzie. Kluczowe jest zrozumienie, jak działają operatory logiczne oraz jakie są ich konsekwencje w kontekście projektowania warunków. Właściwe użycie operatorów jest fundamentem skutecznego programowania, a unikanie takich pułapek jest kluczowe dla tworzenia stabilnych aplikacji.

Pytanie 13

Efekt przedstawiony w filmie powinien być zdefiniowany w selektorze

A. tr { background-color: Pink; }

B. tr:hover { background-color: Pink; }

C. tr:active { background-color: Pink; }

D. td, th { background-color: Pink; }

Poprawny selektor to tr:hover { background-color: Pink; }, bo dokładnie opisuje sytuację pokazaną na filmie: efekt pojawia się dopiero po najechaniu kursorem na cały wiersz tabeli. Pseudo-klasa :hover w CSS służy właśnie do definiowania stylów w momencie, gdy użytkownik „najeżdża” myszką na dany element. Jeśli więc chcemy, żeby podświetlał się cały rząd tabeli, logiczne i zgodne z dobrymi praktykami jest przypięcie efektu do znacznika tr, a nie do pojedynczych komórek. W praktyce taki zapis stosuje się bardzo często w interfejsach webowych: w panelach administracyjnych, listach zamówień, tabelach z uczniami, produktami, logami systemowymi itd. Dzięki temu użytkownik łatwiej śledzi, który wiersz właśnie ogląda. To niby detal, ale z punktu widzenia UX robi sporą różnicę. Z mojego doświadczenia to jeden z tych prostych trików CSS, które od razu poprawiają „odczuwalną” jakość strony. Ważne jest też to, że :hover jest częścią standardu CSS (opisane m.in. w specyfikacji CSS Selectors Level 3/4) i działa w praktycznie wszystkich współczesnych przeglądarkach. Nie trzeba do tego żadnego JavaScriptu, żadnych skomplikowanych skryptów – czysty CSS. Dobrą praktyką jest również używanie bardziej stonowanych kolorów niż Pink w prawdziwych projektach, np. #f5f5f5 albo lekki odcień niebieskiego, tak żeby kontrast był czytelny i nie męczył wzroku. Warto też pamiętać, że podobny mechanizm możesz zastosować na innych elementach: np. a:hover dla linków, button:hover dla przycisków czy nawet div:hover dla całych kafelków w layoutach. Kluczowe jest to, żeby pseudo-klasa :hover była przypięta dokładnie do tego elementu, który ma reagować na interakcję użytkownika.

Pytanie 14

Dla przedstawionego fragmentu dokumentu HTML:

<div class="menu"></div>

zdefiniowano formatowanie CSS selektora klasy "menu" tak, aby kolor tła bloku był zielony. Która definicja stylu CSS odpowiada temu formatowaniu?

A. div:menu { color: green; }

B. menu { background-color: rgb(0,255,0); }

C. #menu { background-color: rgb(0,255,0); }

D. div.menu { background-color: green; }

Podstawowy problem w niepoprawnych odpowiedziach wynika z mylenia różnych rodzajów selektorów CSS: typu, klasy i identyfikatora, a także pseudo-klas. W HTML mamy wyraźnie wskazany element `<div class="menu"></div>`. Atrybut `class` mówi wprost, że do stylowania należy użyć selektora klasy, czyli zapisu z kropką: `.menu` lub bardziej precyzyjnie `div.menu`. Użycie dwukropka w zapisie `div:menu` wygląda jak próba zastosowania pseudo-klasy, ale `menu` nie jest żadną standardową pseudo-klasą CSS. Pseudo-klasy to np. `:hover`, `:active`, `:first-child`. Przeglądarka taki selektor po prostu zignoruje, więc styl się nie zastosuje. Kolejnym typowym nieporozumieniem jest zamiana klasy na identyfikator. Znak `#` w CSS oznacza selektor id, więc `#menu` pasowałby do elementu `<div id="menu">`, a nie do `<div class="menu">`. Id i klasa to dwie różne rzeczy: id powinno być unikalne w całym dokumencie, a klasę można stosować wielokrotnie. W realnych projektach front-endowych mieszanie tych dwóch mechanizmów prowadzi do chaosu w kodzie i trudnych do wykrycia błędów, dlatego warto od początku rozróżniać `.` od `#` bardzo świadomie. Pojawia się też zapis `menu { background-color: rgb(0,255,0); }`. Taki selektor odnosi się do znacznika HTML o nazwie `menu`, czyli do `<menu>...</menu>`. Istnieje taki tag w HTML5, ale w pytaniu nie ma go w ogóle, jest zwykły `<div>`. Sam fakt, że klasa nazywa się „menu”, nie oznacza, że selektor typu `menu` będzie pasował. CSS nie „zgaduje” naszych intencji, tylko ściśle dopasowuje selektor do struktury dokumentu. To częsty błąd myślowy: patrzymy na nazwę klasy i podświadomie traktujemy ją jak nazwę znacznika. Moim zdaniem kluczowa lekcja z tego pytania jest taka: najpierw patrzymy na HTML i dokładnie identyfikujemy, czy mamy do czynienia z klasą (`class`), identyfikatorem (`id`), czy konkretnym tagiem (`div`, `p`, `nav` itd.). Dopiero potem dobieramy odpowiedni selektor CSS: `.` dla klasy, `#` dla id, samą nazwę znacznika dla selektora typu. Takie systematyczne podejście bardzo ułatwia dalszą pracę z arkuszami stylów i pomaga budować czytelne, skalowalne style zgodnie z dobrymi praktykami branżowymi.

Pytanie 15

Program napisany w PHP ma na celu obliczenie średniej pozytywnych ocen ucznia w zakresie od 2 do 6.
Warunek selekcji ocen w pętli liczącej średnią powinien zawierać wyrażenie logiczne

A. $ocena >= 2 and $ocena <= 6

B. $ocena > 2 and $ocena < 6

C. $ocena >= 2 or $ocena <= 6

D. $ocena > 2 or $ocena < 6

Wybór odpowiedzi $ocena >= 2 and $ocena <= 6 jest poprawny, ponieważ precyzyjnie określa zakres, w jakim dopuszczalne są oceny ucznia. Operator logiczny 'and' zapewnia, że obie części warunku muszą być spełnione jednocześnie: ocena musi być większa lub równa 2 oraz mniejsza lub równa 6. Taki sposób definiowania zakresu jest zgodny z dobrymi praktykami programowania, gdzie ważne jest, aby warunki logiki były jednoznaczne i precyzyjne. Dla przykładu, w kontekście obliczania średniej, wykorzystanie tego warunku pozwala na uwzględnienie wszystkich ocen, które są zgodne z regulaminem szkoły, co jest kluczowe dla uzyskania dokładnego wyniku. W praktyce, przy implementacji tego typu logiki w PHP, możemy spotkać się z używaniem podobnych zapytań w kontekście przetwarzania danych uczniów, co podkreśla znaczenie poprawnego definiowania warunków w programach. Dodatkowo, stosowanie takich wyrażeń pozwala na łatwe rozbudowywanie kodu, gdyż łatwo można dodawać nowe warunki lub modyfikować istniejące, co wpisuje się w założenia elastyczności i czytelności kodu.

Pytanie 16

W języku JavaScript należy uzyskać dostęp do elementu w pierwszym akapicie podanego kodu HTML. Jak można to zrobić za pomocą funkcji

<p>pierwszy paragraf</p>
<p>drugi paragraf</p>
<p>trzeci paragraf</p>
...

A. getElementByTagName('p')[0];

B. getElementById('p1');

C. getElement('p');

D. getElementByClassName('p.1')[0];

Metoda getElementsByTagName('p')[0] jest prawidłowym sposobem odwołania się do pierwszego elementu <p> w dokumencie HTML. Funkcja getElementsByTagName zwraca kolekcję wszystkich elementów o określonej nazwie tagu. W przypadku użycia tagu 'p', funkcja zwraca tablicę wszystkich paragrafów. Aby uzyskać dostęp do pierwszego paragrafu, korzystamy z indeksu [0], co jest zgodne z konwencją numerowania od zera w językach programowania. Praktyczne zastosowanie tej metody obejmuje manipulację treścią lub stylami pierwszego paragrafu, na przykład zmiana jego tekstu za pomocą innerHTML lub dodanie klasy CSS w celu zmiany jego wyglądu. Stosowanie getElementsByTagName jest zgodne z powszechnymi standardami i dobrymi praktykami w pracy z DOM (Document Object Model) w JavaScript. Ważne jest zrozumienie tego mechanizmu, aby efektywnie operować na elementach HTML oraz tworzyć dynamiczne i interaktywne strony internetowe. Warto również pamiętać, że metoda ta zwraca dynamiczną kolekcję, co oznacza, że zmiany w DOM automatycznie wpływają na zawartość zwróconej kolekcji.

Pytanie 17

W jakim bloku powinien być umieszczony warunek pętli?

A. Opcja C

B. Opcja B

C. Opcja D

D. Opcja A

Odpowiedź C jest prawidłowa ponieważ blok w kształcie rombu jest powszechnie stosowany w schematach blokowych do przedstawiania warunków decyzyjnych W kontekście pętli programistycznych warunek decyzyjny kontroluje jej wykonanie określając kiedy pętla powinna się zakończyć lub kontynuować Romb jako symbol decyzyjny umożliwia zadanie pytania logicznego którego wynik decyduje o dalszym przebiegu algorytmu Na przykład w pętli while warunek jest oceniany przed każdym wykonaniem bloków kodu w pętli co zapewnia że pętla działa dopóki warunek jest spełniony Podobnie w pętli for warunek kontroluje liczbę iteracji poprzez ocenę wyrażenia logicznego przed każdą iteracją Stosowanie rombu do przedstawiania warunków pętli jest zgodne ze standardami modelowania procesów i zwiększa czytelność oraz zrozumiałość schematów blokowych dla programistów i analityków Właściwe umiejscowienie warunku w rombie w strukturze pętli pokazuje zdolność do logicznego modelowania algorytmów co jest kluczowe dla tworzenia efektywnego i niezawodnego oprogramowania

Pytanie 18

Który znacznik lub zestaw znaczników nie jest używany do określenia struktury dokumentu HTML?

A. <section>

B. <div>

C. <i>, <b>, <u>

D. <header>, <footer>

Te znaczniki, czyli <i>, <b> i <u>, nie są jakby do tworzenia struktury dokumentu HTML, ale bardziej do formatowania tekstu. Zgodnie z nowymi standardami HTML5, są to elementy semantyczne, które wpływają na to, jak coś wygląda, a nie na to, jak jest zorganizowane. Znacznik <i> używamy, jak chcemy coś napisać kursywą, <b>, żeby coś podkreślić, a <u>, żeby coś podkreślić. Często korzysta się z nich w stylach CSS, ale nie nadają one hierarchii ani kontekstu dokumentu. Jak chcesz wyróżnić jakiś tekst w kontekście kodu czy tytułu rozdziału, lepiej skorzystać z bardziej semantycznych znaczników, jak <em> dla podkreślenia znaczenia albo <strong> dla podkreślenia wagi. W czasach, kiedy dostępność i SEO są coraz ważniejsze, używanie semantycznych elementów to klucz do tworzenia lepszych i bardziej przejrzystych stron.

Pytanie 19

W CSS określono styl dla stopki. Jak można zastosować to formatowanie do bloku oznaczonego znacznikiem div?

#stopka { ... }

A. <div title = "stopka"> …

B. <div class = "stopka"> …

C. <div id = "stopka"> …

D. <div "stopka"> …

Poprawnie – zapis #stopka w CSS oznacza selektor identyfikatora (ID), więc w HTML musimy użyć atrybutu id="stopka" dokładnie z tą samą nazwą. W CSS znak # wskazuje, że styl jest przypisany do elementu o konkretnym identyfikatorze, a nie do klasy czy czegokolwiek innego. Dlatego jedynym prawidłowym sposobem podpięcia tego stylu do bloku div jest konstrukcja: <div id="stopka">…</div>. W praktyce wygląda to tak: CSS: #stopka { background-color: #333; color: white; padding: 20px; } HTML: <div id="stopka">To jest stopka strony</div> Przeglądarka łączy selektor #stopka z elementem, który ma id="stopka" i nakłada na niego zdefiniowane właściwości. Identyfikator powinien być unikalny w obrębie całego dokumentu HTML, co jest zgodne z zaleceniami W3C i ogólnie przyjętą dobrą praktyką. Do jednego ID odwołujemy się w CSS przez #, a w JavaScript przez document.getElementById("stopka"). Moim zdaniem warto zapamiętać prostą zasadę: # w CSS = id w HTML, kropka (.) w CSS = class w HTML. Gdy projektujesz layout strony, zwykle elementy typu nagłówek, stopka, główna nawigacja mają unikalne ID, bo występują raz na stronie. Natomiast powtarzalne elementy (np. kafelki z produktami) dostają klasy. Dzięki temu kod jest czytelniejszy, łatwiej się go utrzymuje i unikamy dziwnych konfliktów stylów. Dobrą praktyką jest też używanie opisowych nazw, np. id="stopka" zamiast skrótów typu id="s1", bo po miesiącu nikt nie pamięta, co to znaczyło.

Pytanie 20

W języku PHP funkcja trim ma za zadanie

A. z obu końców napisu usuwać białe znaki lub inne znaki podane w parametrze.

B. zmniejszać napis o wskazaną w parametrze liczbę znaków.

C. porównywać dwa napisy i wypisywać część wspólną.

D. wyznaczyć długość napisu.

Poprawnie – funkcja trim() w PHP służy do usuwania z obu końców napisu tzw. znaków niechcianych, domyślnie białych znaków, czyli spacji, tabulatorów, znaków nowej linii, powrotu karetki itp. Kluczowe jest tu słowo „z końców” – trim nie rusza środka łańcucha, modyfikuje tylko początek i koniec. Składnia jest prosta: trim(string $string, string $characters = " \n\r\t\0\x0B"). Drugi parametr jest opcjonalny i pozwala samodzielnie określić zestaw znaków, które mają być usunięte. Przykład z praktyki: bardzo często po odebraniu danych z formularza stosuje się $name = trim($_POST['name']); żeby usunąć przypadkowe spacje przed i po imieniu użytkownika. Dzięki temu porównywanie napisów, walidacja czy zapisywanie do bazy danych jest bardziej przewidywalne i zgodne z dobrymi praktykami. Moim zdaniem trim to jedna z takich małych funkcji, które powinny wejść w nawyk – szczególnie przy obsłudze inputów użytkownika, importu danych z plików CSV, parsowaniu logów czy przygotowywaniu danych do serializacji. Warto też znać powiązane funkcje: ltrim() usuwa znaki tylko z lewej strony, a rtrim() (alias chop()) tylko z prawej. Dobrą praktyką jest stosowanie trim bezpośrednio po pobraniu danych z zewnętrznych źródeł, zanim zaczniemy robić jakiekolwiek porównania, zapisy do bazy czy generowanie kluczy. Pozwala to uniknąć bardzo irytujących błędów typu „ten sam użytkownik, ale inne spacje”, które potem trudno debugować. W profesjonalnych aplikacjach webowych obróbka łańcuchów, w tym właśnie trim, jest standardowym elementem warstwy walidacji i normalizacji danych wejściowych.

Pytanie 21

Plik konfiguracyjny, który umożliwia ustalenie parametrów PHP dla całego serwera, to

A. php.ini

B. my.ini

C. config.inc.php

D. httpd.conf

Plik konfiguracyjny php.ini jest kluczowym elementem w konfiguracji środowiska PHP na serwerze. Umożliwia on zdefiniowanie różnorodnych ustawień, które mają wpływ na działanie aplikacji PHP. W pliku tym można ustawić m.in. poziom raportowania błędów, limit czasu wykonywania skryptów, wielkość pamięci, dostępne rozszerzenia oraz wiele innych parametrów. Dla przykładu, można zdefiniować dyrektywę 'memory_limit', która określa maksymalną ilość pamięci, jaką może używać jeden skrypt PHP. Dzięki temu administratorzy serwera mają pełną kontrolę nad środowiskiem uruchomieniowym, co jest niezwykle istotne w kontekście bezpieczeństwa i wydajności aplikacji. Plik php.ini jest zgodny ze standardami PHP i jest dokumentowany w oficjalnej dokumentacji, co ułatwia jego poprawne skonfigurowanie. Bez odpowiedniego dostosowania ustawień w php.ini, aplikacje mogą napotykać na problemy, takie jak przekroczenie limitu pamięci czy niewłaściwe raportowanie błędów, co może prowadzić do trudności w diagnozowaniu problemów.

Pytanie 22

Który z poniższych zapisów CSS zmieni tło bloku na odcień niebieskiego?

A. div {border-color:blue;}

B. div {background-color:blue;}

C. div {shadow:blue;}

D. div {color:blue;}

Zapis 'div {background-color:blue;}' jest jak najbardziej na miejscu. Właściwość 'background-color' jest kluczowa, bo ustawia kolor tła dla elementów blokowych w CSS. Kiedy używasz 'blue' jako wartości, to mówisz, że tło ma być niebieskie. Ta właściwość jest częścią tego całego systemu CSS, który decyduje, jak powinny wyglądać elementy HTML. Ustawienie koloru tła jest ważne, bo wpływa na wygląd strony i to, jak kontrastują ze sobą tekst i tło, co jest istotne, by strona była dostępna dla każdego. Jeśli chciałbyś zmienić kolor tła, możesz korzystać z różnych wartości, takich jak kody HEX (np. #0000FF) albo RGB (np. rgb(0, 0, 255)). Możesz to zobaczyć w praktyce, na przykład: <div style='background-color:blue;'>Treść</div>, co ustawi tło 'diva' na niebieskie.

Pytanie 23

Jakie jest znaczenie powtarzania w zdefiniowanym stylu CSS?

body {
   background-image: url("rysunek.gif");
   background-repeat: repeat-y;
 }

A. obrazu umieszczonego w tle strony w pionie

B. obrazu umieszczonego przy użyciu znacznika img

C. tła każdego z paragrafów

D. obrazu umieszczonego w tle strony w poziomie

Odpowiedź dotycząca powtarzania rysunku umieszczonego w tle strony w pionie jest prawidłowa ponieważ w załączonej definicji stylu CSS użyto właściwości background-repeat z wartością repeat-y Wartość ta oznacza że obrazek tła będzie powtarzał się tylko w kierunku pionowym natomiast w kierunku poziomym pozostaje pojedynczym obrazem Funkcja ta jest szczególnie przydatna gdy chcemy stworzyć efekt kontynuacji wzoru lub tekstury na całej wysokości strony ale nie potrzebujemy powtarzania w poziomie Dzięki takim właściwościom CSS jak background-image i background-repeat projektanci stron internetowych mają dużą elastyczność w rozmieszczaniu i stylizacji tła Co więcej pozwala to na optymalizację zasobów w przypadku gdy używane są małe pliki graficzne które zajmują mniej miejsca na serwerze niż duże obrazy Zrozumienie tych mechanizmów jest kluczowe dla tworzenia efektywnych i estetycznych projektów zgodnych z dobrymi praktykami branżowymi takimi jak unikanie zbędnych powtórzeń w wyglądzie strony i dostosowywanie się do różnorodnych rozdzielczości ekranów

Pytanie 24

Funkcja zapisana w języku PHP wygląda tak patrz ramka): Jej celem jest

A. wypisanie liczby parzystej

B. zwrócenie wartości 0, gdy liczba jest parzysta

C. zwrócenie wartości 1, gdy liczba jest parzysta

D. wypisanie liczby nieparzystej

Funkcja w języku PHP opisana na egzaminie służy do sprawdzania czy podana liczba jest parzysta. Wybór zwracanych wartości 1 i 0 jest klasycznym przykładem użycia binarnych wartości logicznych w programowaniu. Niektóre niepoprawne odpowiedzi mogą wynikać z błędnego zrozumienia działania operatora modulo %. Operator ten oblicza resztę z dzielenia i w przypadku operacji liczb całkowitych przydaje się do określania parzystości. Jeśli liczba jest podzielna przez 2 bez reszty czyli modulo zwraca 0 funkcja zwraca 1 co oznacza że liczba jest parzysta. Niektóre odpowiedzi sugerują że funkcja zwraca lub wypisuje liczby parzyste bądź nieparzyste co jest błędnym rozumieniem działania funkcji zwracającej wartości w kontekście operacji logicznych. Kluczowe jest zrozumienie że funkcje zwracają wartości a nie wypisują ich w przypadku takich jak ten gdzie celem jest jedynie sprawdzenie a nie wyświetlenie wartości. Wybór wartości zwracanych 1 i 0 jest także zgodny z konwencjami logicznymi stosowanymi w warunkowych instrukcjach programistycznych co może być mylnie postrzegane jako konieczność wyświetlenia wyniku. Ważne jest aby pamiętać że w programowaniu logiczne zwracanie wartości jest często używane do późniejszego wykorzystania przez inne części aplikacji w celu podejmowania decyzji lub sterowania przepływem programu. Zrozumienie tych podstawowych zasad pozwala uniknąć błędnych interpretacji i wykorzystać pełnię możliwości jakie daje programowanie w językach takich jak PHP.

Pytanie 25

Dostępna jest tabela ksiazki z kolumnami: tytul (typ tekstowy) oraz cena (typ liczbowy). W celu uzyskania z kwerendy SELECT jedynie tytułów, dla których cena jest mniejsza od 50 zł, należy użyć następującego zapisu:

A. SELECT * FROM ksiazki WHERE cena<50;

B. SELECT ksiazki FROM tytul WHERE cena<'50 zł';

C. SELECT tytul FROM ksiazki WHERE cena<50;

D. SELECT tytul FROM ksiazki WHERE cena>'50 zł';

Wybrana odpowiedź jest poprawna, ponieważ zapytanie SQL "SELECT tytul FROM ksiazki WHERE cena<50;" prawidłowo zwraca tylko kolumnę z tytułami książek, gdzie cena jest mniejsza od 50 zł. W kontekście pracy z bazami danych, kluczowe jest umiejętne formułowanie zapytań, które ograniczają zwracane dane do tych istotnych dla użytkownika. Użycie operatora porównania '<' w klauzuli WHERE jest zgodne z typowymi praktykami w SQL, a przy tym umożliwia precyzyjne filtrowanie danych. Warto również zwrócić uwagę, że w SQL nie potrzebujemy podawać jednostki walutowej, dlatego zapis '50 zł' jest błędny. Właściwa analityka zapytań pozwala na efektywne pozyskiwanie informacji, co ma kluczowe znaczenie w aplikacjach bazodanowych. W praktyce, umiejętność selekcji danych za pomocą zapytań jest podstawą pracy analityka danych oraz programisty.

Pytanie 26

Aby graficznie tworzyć strony internetowe, należy skorzystać z.

A. program typu WYSIWYG

B. przeglądarka internetowa

C. program MS Office Picture Manager

D. edytor CSS

Programy typu WYSIWYG (What You See Is What You Get) są narzędziami, które umożliwiają tworzenie stron internetowych w sposób wizualny, co oznacza, że użytkownik widzi na ekranie efekty swojej pracy w czasie rzeczywistym. Takie oprogramowanie, jak Adobe Dreamweaver czy WordPress, pozwala na łatwe przeciąganie elementów, edytowanie tekstów oraz dodawanie grafik bez konieczności bezpośredniego pisania kodu HTML czy CSS. Dzięki temu, osoby bez zaawansowanej wiedzy programistycznej mogą tworzyć profesjonalnie wyglądające strony internetowe. Programy WYSIWYG wspierają standardy webowe i dobre praktyki, co pomaga w tworzeniu responsywnych i dostępnych serwisów. Używanie tych narzędzi przyspiesza także proces prototypowania oraz umożliwia szybkie wprowadzanie zmian, co jest niezwykle cenne w dynamicznym środowisku projektowym. Oprócz tego, dobrze zaprojektowane programy WYSIWYG oferują funkcje podglądu na różnych urządzeniach, co jest kluczowe w dobie rosnącej liczby rozdzielczości ekranów i urządzeń mobilnych.

Pytanie 27

W katalogu www znajdują się foldery html oraz style, w których umieszczone są odpowiednio pliki o rozszerzeniu html i pliki o rozszerzeniu css. Aby dołączyć styl.css do pliku HTML, należy użyć

A. <link rel="Stylesheet" type="text/css" href="/www/style/styl.css" />

B. <link rel="Stylesheet" type="text/css" href="/styl.css" />

C. <link rel="Stylesheet" type="text/css" href="/style/styl.css" />

D. <link rel="Stylesheet" type="text/css" href="/../style/styl.css" />

Aby prawidłowo dołączyć plik styl.css do dokumentu HTML, kluczowe jest zrozumienie struktury folderów oraz odpowiedniego wykorzystania ścieżek względnych i bezwzględnych. Odpowiednia linka do stylów CSS jest kluczowa dla prawidłowego wyświetlania strony w przeglądarkach. W przypadku tej odpowiedzi użycie href='/../style/styl.css' jest poprawne, ponieważ wskazuje, że plik styl.css znajduje się w folderze 'style', który jest na tym samym poziomie co folder 'www'. Przykładowo, jeśli nasza struktura folderów wygląda następująco: www -> html (tutaj znajduje się plik HTML) oraz www -> style (tutaj są pliki CSS), to aby uzyskać dostęp do folderu 'style' z poziomu folderu 'html', musimy cofnąć się do folderu nadrzędnego ('..'), a następnie wskazać folder 'style'. W praktyce, dobrym rozwiązaniem jest również użycie narzędzi do analizy oraz debuggingu w przeglądarkach, które pozwalają zidentyfikować błędy związane z ładowaniem stylów. Standardy W3C dotyczące HTML i CSS również zalecają stosowanie odpowiednich ścieżek, co ma istotny wpływ na optymalizację i prawidłowe działanie strony.

Pytanie 28

W języku JavaScript wartość typu boolean może być przedstawiana przez

A. 45.3

B. –20

C. true

D. null

Typ boolean w języku JavaScript jest jednym z podstawowych typów danych, reprezentującym jedynie dwie możliwe wartości: true (prawda) oraz false (fałsz). Typ ten jest kluczowy w programowaniu, umożliwiając tworzenie warunków oraz podejmowanie decyzji w kodzie. W praktyce, boolean jest wykorzystywany w instrukcjach warunkowych, takich jak if, gdzie wyrażenia zwracające wartość logiczną decydują o dalszym przebiegu programu. Na przykład, wyrażenie 'if (x > 10)' zwraca true, jeśli x jest większe od 10, i false w przeciwnym razie. JavaScript, zgodnie ze specyfikacją ECMA-262, nie tylko definiuje typ boolean, ale również określa sposób konwersji innych typów danych na boolean. Funkcje takie jak Boolean() oraz operatory logiczne (&&, ||, !) są używane do uzyskania wartości boolean z innych typów. Warto również zauważyć, że JavaScript stosuje tzw. "truthy" i "falsy" wartości, co oznacza, że niemal każdy typ danych może być interpretowany jako boolean w kontekście warunków, jednak tylko true i false są typowymi wartościami tego typu. Zrozumienie działania typu boolean jest fundamentalne dla programistów, umożliwiając skuteczne kontrolowanie przepływu programu oraz implementację logiki decyzyjnej."

Pytanie 29

Na ilustracji przedstawiono

A. testy bezpieczeństwa strony.

B. analizę poprawności kodu strony internetowej.

C. testy funkcjonalne strony interenetowej.

D. analizę ruchu sieciowego między serwerem a przeglądarką.

Na zrzucie ekranu widać kartę „Network” w narzędziach deweloperskich przeglądarki (DevTools). To właśnie tutaj podglądamy, jak wygląda ruch sieciowy pomiędzy przeglądarką a serwerem. Każdy wiersz listy to jedno żądanie HTTP/HTTPS: dokument HTML, arkusz CSS, skrypt JS, grafika, font itp. W kolumnach masz m.in. Name (adres zasobu), Status (kody odpowiedzi HTTP, np. 200, 307), Type (rodzaj zasobu), Size (wielkość odpowiedzi) oraz Time (czas pobierania). U góry widać wykres czasowy, który pokazuje, kiedy poszczególne żądania były wysyłane i jak długo trwało ich obsłużenie. To jest klasyczna analiza ruchu sieciowego między serwerem a przeglądarką, a nie testy funkcjonalne czy bezpieczeństwa. W praktyce takie narzędzie wykorzystuje się do diagnozowania problemów z wydajnością strony (np. które pliki ładują się najdłużej), do sprawdzania, czy wszystkie zasoby ładują się poprawnie (brak błędów 404, 500), do inspekcji nagłówków HTTP (np. cache-control, content-type, CORS), a także do podglądu zapytań AJAX / Fetch/XHR wysyłanych przez skrypty JavaScript. Moim zdaniem znajomość tej zakładki to absolutna podstawa pracy front-end developera i testera, bo pozwala szybko zweryfikować, co naprawdę dzieje się „pod maską” podczas ładowania strony i komunikacji klient–serwer. Dobre praktyki w branży zalecają regularne korzystanie z DevTools przy optymalizacji czasu ładowania, analizie błędów sieciowych oraz przy debugowaniu REST API czy komunikacji z backendem.

Pytanie 30

W dokumentacji języka PHP znajduje się informacja dotycząca jednej z jego funkcji:
„Warning. This extension was deprecated in PHP 5.5.0, and it was removed in PHP 7.0.0.”.
Zgodnie z tą informacją użycie tej funkcji jest:

A. niezalecane w wersji PHP 5.5.0 i dostępne od wersji 7.0.0.

B. niemożliwe w wersjach PHP 5.5.0 lub starszych i dostępne dopiero od wersji 7.0.0.

C. dostępne w wersjach PHP od 5.5.0 do 7.0.0 (włącznie) i niedostępne w innych wersjach.

D. przestarzałe od wersji PHP 5.5.0 i całkowicie usunięte w wersji 7.0.0.

Komunikat z dokumentacji PHP „Warning. This extension was deprecated in PHP 5.5.0, and it was removed in PHP 7.0.0.” oznacza dwa różne stany w cyklu życia funkcji/rozszerzenia. „Deprecated” od wersji 5.5.0 znaczy, że funkcja nadal działa, ale jej użycie jest oficjalnie niezalecane. Silnik PHP może generować ostrzeżenia (E_DEPRECATED), a autorzy języka jasno sugerują, żeby migrować kod na nowsze, wspierane rozwiązania. „Removed w PHP 7.0.0” oznacza, że od tej wersji funkcja po prostu nie istnieje – próba jej użycia skończy się błędem typu „undefined function” lub „undefined extension”. Z mojego doświadczenia wynika, że taki status to sygnał alarmowy dla programisty: w nowych projektach nie używamy funkcji oznaczonych jako deprecated, a w istniejących aplikacjach planujemy refaktoryzację, zanim wejdziemy na wyższą wersję PHP. Dobrym przykładem jest stare rozszerzenie mysql_* – od PHP 5.5 było oznaczone jako przestarzałe, a w PHP 7 zostało usunięte i trzeba było przejść na mysqli lub PDO. W praktyce, gdy widzisz w dokumentacji „deprecated od wersji X”, powinieneś: sprawdzić zalecaną alternatywę, włączyć raportowanie błędów i ostrzeżeń na środowisku developerskim, usunąć stopniowo wszystkie wywołania danej funkcji. Branżową dobrą praktyką jest też testowanie aplikacji na docelowej wersji PHP przed aktualizacją produkcji, żeby właśnie takie usunięte funkcje wyłapać automatycznie w logach lub podczas testów jednostkowych. Twoja odpowiedź dokładnie to odczytała: od 5.5 funkcja jest przestarzała (deprecated), a w 7.0 całkowicie znika z języka.

Pytanie 31

Jakie zapytanie umożliwi Administratorowi odebranie uprawnień do przeglądania oraz edytowania danych w bazie gazeta, dla użytkownika redaktor?

A. GRANT SELECT, ALTER ON gazeta.* TO 'redaktor'@'localhost';

B. REVOKE SELECT, UPDATE ON gazeta.* FROM 'redaktor'@'localhost';

C. REVOKE SELECT, ALTER ON gazeta.* FROM 'redaktor'@'localhost';

D. GRANT SELECT, UPDATE ON gazeta.* TO 'redaktor'@'localhost';

Wszystkie pozostałe odpowiedzi są niepoprawne, ponieważ mylą pojęcie przyznawania i odbierania uprawnień. Na przykład, odpowiedź z użyciem GRANT SELECT, UPDATE ON gazeta.* TO 'redaktor'@'localhost'; jest błędna, ponieważ GRANT służy do przyznawania uprawnień, a nie ich odbierania. Użytkownik, który rozważa tę opcję, może mieć fałszywe przekonanie, że jest możliwe przypisanie uprawnień w sytuacji, gdy celem jest ich cofnięcie. Podobnie, odpowiedzi zawierające ALTER, jak REVOKE SELECT, ALTER ON gazeta.* FROM 'redaktor'@'localhost'; wprowadzają dodatkowy zamęt, ponieważ ALTER nie jest związane z przeglądaniem lub aktualizowaniem danych, ale odnosi się do modyfikacji struktury bazy danych. Błędne rozumienie różnic między SELECT, UPDATE i ALTER może prowadzić do poważnych problemów w zarządzaniu bazą danych, na przykład do nieautoryzowanych zmian w strukturze danych. Użytkownicy mogą także popełniać błąd w zakresie lokalizacji użytkownika, co w przypadku odpowiedzi jest określone jako 'redaktor'@'localhost';, co może być mylące w sytuacji, gdy użytkownik jest przypisany do innego hosta. Właściwe zrozumienie i stosowanie uprawnień w bazach danych jest fundamentalne dla ochrony danych, a także dla zapewnienia, że tylko uprawnieni użytkownicy mają dostęp do krytycznych informacji.

Pytanie 32

Funkcja agregująca MIN w SQL ma na celu obliczenie

A. wartości najmniejszej w kolumnie wynikowej kwerendy

B. długości tekstu w rekordach zwróconych przez kwerendę

C. liczby wierszy, które zostały zwrócone przez kwerendę

D. średniej wartości różnych pól w rekordzie zwróconym przez zapytanie

Funkcja agregująca MIN w języku SQL służy do obliczania wartości minimalnej w kolumnie zwróconej przez kwerendę. Działa ona na zbiorze rekordów i zwraca najmniejszą wartość spośród wartości znalezionych w specyfikowanej kolumnie. Przykładowo, jeśli w naszej bazie danych mamy tabelę 'Pracownicy' z kolumną 'Wynagrodzenie', zapytanie SQL 'SELECT MIN(Wynagrodzenie) FROM Pracownicy;' zwróci najniższe wynagrodzenie wśród wszystkich pracowników. Funkcja ta jest niezwykle przydatna w analizie danych, gdzie często chcemy zidentyfikować najniższe wartości, na przykład w raportach finansowych czy w analizach jakości danych. Dobrze jest też pamiętać, że MIN może być używana w połączeniu z klauzulą GROUP BY, co pozwala na uzyskanie minimalnych wartości w podgrupach danych, co jest standardem w analityce danych w SQL.

Pytanie 33

Z bazy danych trzeba uzyskać zapytaniem SQL nazwiska pracowników, którzy sprawują funkcję kierownika, a ich wynagrodzenie mieści się w jednostronnie domkniętym przedziale (3000, 4000>. Która klauzula weryfikuje ten warunek?

A. WHERE kierownik = true AND pensja => 3000 OR pensja < 4000

B. WHERE kierownik = true OR pensja > 3000 OR pensja <= 4000

C. WHERE kierownik = true AND pensja > 3000 AND pensja <= 4000

D. WHERE kierownik = true AND pensja => 3000 AND pensja <= 4000

Poprawna odpowiedź to 'WHERE kierownik = true AND pensja > 3000 AND pensja <= 4000;'. Ta klauzula w SQL jest zgodna z wymaganiami, ponieważ precyzyjnie określa, że zwracane będą tylko te rekordy, gdzie pracownik jest kierownikiem oraz jego pensja jest większa niż 3000 i jednocześnie mniejsza lub równa 4000. Zastosowanie operatorów logicznych AND w tym kontekście jest kluczowe, ponieważ pozwala na jednoczesne spełnienie obu warunków. W praktyce, aby uzyskać wyniki zgodne z tymi kryteriami, ważne jest, aby zrozumieć różnicę między operatorami porównawczymi, a także ich zastosowanie w kontekście warunków. Przykładowo, jeśli dla dużej bazy danych chcemy filtrować pracowników w oparciu o ich pozycje oraz wynagrodzenie, stosowanie precyzyjnych klauzul WHERE pozwala na optymalizację zapytań i lepsze zarządzanie danymi. Dobre praktyki w SQL podkreślają znaczenie klarowności i dokładności w definiowaniu warunków, co bezpośrednio przekłada się na efektywność operacji na bazach danych.

Pytanie 34

Zasada działania algorytmów zachłannych polega na

A. przeszukiwaniu danych do momentu znalezienia rozwiązania

B. dzieleniu problemu na mniejsze podproblemy, aby uzyskać łatwiejsze do rozwiązania zadania

C. wybieraniu rozwiązań, które na danym etapie wydają się najbardziej korzystne

D. odwołaniu się do funkcji lub definicji we własnym zakresie

Metoda zachłanna jest strategią algorytmiczną, która polega na podejmowaniu decyzji, które w danym momencie wydają się najlepsze, bez rozważania długofalowych konsekwencji. Ta technika jest szczególnie przydatna w rozwiązywaniu problemów optymalizacyjnych, gdzie celem jest znalezienie jak najlepszego rozwiązania przy minimalnym nakładzie obliczeniowym. Przykładem zastosowania metody zachłannej jest algorytm Kruskala lub Prim'a do znajdowania minimalnego drzewa rozpinającego w grafie. W obu przypadkach kluczowym krokiem jest wybór krawędzi, które minimalizują wagę, co prowadzi do optymalnego rozwiązania. W praktyce, metoda ta jest szeroko stosowana w problemach takich jak plecak, zadania związane z przydzielaniem zasobów, czy algorytmy kompresji danych. Ważne jest, aby pamiętać, że metoda zachłanna nie zawsze prowadzi do globalnego optimum, ale w wielu kontekstach jest wydajna i prosta do zaimplementowania. W związku z tym, w branży programistycznej, wykorzystanie metod zachłannych jest zgodne z dobrymi praktykami inżynierii oprogramowania.

Pytanie 35

 SELECT model FROM samochody WHERE rocznik > 2017 AND marka = "opel";

Tabela samochody zawiera rekordy przedstawione na obrazie. Wydając przedstawione zapytanie SQL zostaną zwrócone dane:

id	klasa_id	marka	model	rocznik
1	1	ford	ka	2017
2	2	seat	toledo	2016
3	3	opel	zafira	2018
4	2	fiat	500X	2018
5	3	opel	insignia	2017

A. zafira; insignia

B. opel zafira

C. zafira

D. opel zafira; opel insignia

Gratulacje, twoja odpowiedź jest poprawna. Zapytanie SQL 'SELECT model FROM samochody WHERE rocznik > 2017 AND marka = 'opel';' ma na celu wyświetlenie modelu samochodu marki 'opel' z roku produkcji późniejszego niż 2017. Analizując dostępną tabelę, możemy zauważyć, że tylko model 'zafira' spełnia oba kryteria. W tym przypadku wykorzystaliśmy dwa kluczowe elementy języka SQL, tj. instrukcję SELECT i klauzulę WHERE. Instrukcja SELECT służy do zapytań o konkretne dane z bazy, a klauzula WHERE to powszechnie stosowane narzędzie do filtrowania wyników zapytania według określonych kryteriów. Jest to bardzo praktyczny aspekt SQL, który pozwala na wydobywanie tylko tych danych, które są potrzebne, co jest niezwykle przydatne przy dużych bazach danych.

Pytanie 36

W kontekście baz danych, co oznacza termin atrybut?

A. wpis w tabeli, który zawiera informacje dotyczące pojedynczego egzemplarza elementu

B. element składający się z charakterystyk opisanych przez kolumny

C. nazwa kolumny w tabeli, która określa konkretną cechę

D. związek między dwoma lub większą liczbą danych

Atrybut w bazach danych to taka kolumna w tabeli, która opisuje konkretne cechy obiektu, który w niej przechowujemy. Każdy atrybut ma swoją rolę i przypisaną datę, dzięki czemu możemy dobrze zorganizować nasze dane. Weźmy na przykład tabelę 'Klienci' – tam mogą być atrybuty jak 'Imię', 'Nazwisko', 'Email' albo 'Numer telefonu'. Dzięki nim łatwiej zarządza się informacjami o klientach. Trzeba też pamiętać o normalizacji bazy danych, bo dobrze to zaplanować pozwala zmniejszyć powtórzenia danych i sprawia, że ich obsługa jest prostsza. Warto też dobrze dopasować typy danych do atrybutów, bo to może mieć duży wpływ na szybkość działania zapytań i jakość danych. Jeżeli chodzi o nazywanie atrybutów, świetnie, jak są spójne, bo to ułatwia czytanie kodu i późniejsze prace z bazą.

Pytanie 37

W języku HTML, aby osiągnąć efekt pogrubienia, kursywy lub zapisu w górnym indeksie, należy wpisać kod:

A. <i>pogrubiony <b>pochylony lub w </i><sup>górnym indeksie</sup>

B. <i>pogrubiony </i><b>pochylony</b> lub w <sub>górnym indeksie</sub>

C. <b>pogrubiony </b><i>pochylony</i> lub w <sup>górnym indeksie</sup>

D. <b>pogrubiony <i>pochylony</i></b> lub w <sub>górnym indeksie</sub>

Odpowiedź jest prawidłowa, ponieważ wykorzystuje odpowiednie tagi HTML do formatowania tekstu. Tag <b> jest używany do pogrubienia tekstu, co poprawia jego wyróżnienie oraz skupia uwagę czytelnika. Tag <i> służy do pisania tekstu w kursywie, co często oznacza, że tekst jest odmienny lub pełni określoną rolę, jak np. tytuł książki, podczas gdy tag <sup> jest przeznaczony do wyświetlania tekstu w górnym indeksie, co jest typowe dla oznaczeń matematycznych lub chemicznych, jak np. H₂O. W praktyce, poprawne stosowanie tych tagów jest kluczowe dla tworzenia czytelnych i estetycznych stron internetowych, zgodnych z zasadami dostępności, co zapewnia lepsze doświadczenia użytkowników. Warto również zauważyć, że użycie tych tagów jest zgodne z zasadami semantyki HTML, gdzie znaczenie każdego elementu jest jasno określone, co również wspiera SEO i ułatwia przetwarzanie strony przez roboty wyszukiwarek. Warto zapamiętać, że poprawne formatowanie tekstu nie tylko poprawia jego wygląd, ale także wpływa na jego zrozumiałość i dostępność dla szerokiego grona odbiorców.

Pytanie 38

Aby zainstalować system CMS Joomla!, potrzebne jest środowisko

A. PHP oraz MySQL

B. IIS, PERL i MySQL

C. Apache oraz PHP

D. Apache, PHP i MySQL

Aby uruchomić system CMS Joomla!, konieczne jest zainstalowanie i skonfigurowanie serwera WWW, interpreter PHP oraz systemu zarządzania bazą danych, którym najczęściej jest MySQL. Apache to najpopularniejszy serwer WWW, który zapewnia środowisko dla aplikacji internetowych, oferując elastyczność i wsparcie dla wielu protokołów. PHP jest językiem skryptowym, który umożliwia dynamiczne generowanie treści na stronach internetowych. MySQL jako system zarządzania bazą danych pozwala na przechowywanie, zarządzanie i pobieranie danych, co jest kluczowe w kontekście zarządzania treścią w Joomla!. Przykładem zastosowania tych technologii może być stworzenie witryny internetowej, która korzysta z bazy danych do przechowywania artykułów, użytkowników oraz innych zasobów, a następnie dynamicznie je wyświetla za pomocą PHP. Warto również pamiętać, że stosowanie tych technologii to standardowa praktyka w branży, co zapewnia kompatybilność oraz wsparcie społeczności deweloperów.

Pytanie 39

Podczas tworzenia tabeli w SQL, dla jednej z kolumn ustalono klucz główny. Jakie atrybuty należy zastosować, aby uniemożliwić wprowadzenie wartości pustej?

A. UNIQUE

B. NULL

C. NOT NULL

D. DEFAULT

Odpowiedzi, które wskazują inne atrybuty, są niepoprawne z kilku powodów. Atrybut NULL, który dopuszcza wstawianie pustych wartości, nie może być zastosowany w kontekście klucza głównego, ponieważ klucz główny musi mieć unikalne i niepuste wartości. Użycie UNIQUE z kolei zapewnia, że wartości w danej kolumnie są unikalne, ale nie blokuje możliwości wstawienia wartości NULL. W przypadku, gdy kolumna klucza głównego byłaby zdefiniowana jako UNIQUE, to mogłoby prowadzić do sytuacji, w której możliwe jest wstawienie wielu rekordów z wartością NULL, co jest sprzeczne z zasadą integralności danych. Atrybut DEFAULT natomiast pozwala na przypisanie domyślnej wartości do kolumny, jeśli nie zostanie ona podana podczas wstawiania rekordu, ale również nie zabezpiecza przed wstawieniem wartości NULL, co w kontekście klucza głównego jest niedopuszczalne. Wszystkie te atrybuty mają swoje zastosowania w różnych kontekstach, ale w przypadku klucza głównego, ONLY NOT NULL jest odpowiednim rozwiązaniem, które gwarantuje pełną integralność danych oraz unikalność każdego rekordu w tabeli.

Pytanie 40

Przedstawiono kod tabeli 3×2. Jaką modyfikację należy wprowadzić w drugim wierszu, aby tabela wyglądała jak na obrazie z niewidocznym wierszem?

<table>
  <tr>
    <td style="border: solid 1px;">Komórka 1</td>
    <td style="border: solid 1px;">Komórka 2</td>
  </tr>
  <tr>
    <td style="border: solid 1px;">Komórka 3</td>
    <td style="border: solid 1px;">Komórka 4</td>
  </tr>
  <tr>
    <td style="border: solid 1px;">Komórka 5</td>
    <td style="border: solid 1px;">Komórka 6</td>
  </tr>
</table>

Komórka 1	Komórka 2
Komórka 3	Komórka 4
Komórka 5	Komórka 6

A. <tr style="display: table-cell">

B. <tr style="visibility: hidden">

C. <tr style="clear: none">

D. <tr style="display: none">

Właściwość CSS 'visibility: hidden' jest używana do ukrycia elementu, ale jednocześnie zachowuje ona jego miejsce w układzie strony. Jest to idealne dla sytuacji, kiedy chcemy ukryć konkretny element, ale nie chcemy wpływać na układ pozostałych elementów. W kontekście naszego pytania, jeśli chcielibyśmy ukryć drugi wiersz tabeli, ale nie chcemy, aby pozostałe wiersze zmieniały swoje położenie, 'visibility: hidden' jest idealnym rozwiązaniem. W przeciwnym razie, gdybyśmy użyli 'display: none', wiersz zostałby całkowicie usunięty z układu strony, a pozostałe wiersze przesunęłyby się do góry, aby zapełnić puste miejsce. W praktyce, właściwość 'visibility: hidden' jest często używana w połączeniu z JavaScript do tworzenia efektów 'hide/show', gdzie ukryte elementy mogą być później odkrywane bez wpływu na układ strony.

Rozpocznij nowy egzamin

Powrót do strony głównej