Wyniki egzaminu

Nowy egzamin

Informacje o egzaminie:

Zawód: Technik fotografii i multimediów
Kwalifikacja: AUD.02 - Rejestracja, obróbka i publikacja obrazu
Data rozpoczęcia: 28 stycznia 2026 14:36
Data zakończenia: 28 stycznia 2026 14:49

Egzamin zdany!

Wynik: 26/40 punktów (65,0%)

Wymagane minimum: 20 punktów (50%)

Pochwal się swoim wynikiem!

Facebook

X.com

Szczegółowe wyniki:

Pytanie 1

Jeżeli fotograf planuje realizację zdjęć katalogowych produktów na materiałach negatywowych przeznaczonych do światła żarowego, to asystent fotograficzny powinien przygotować oświetlenie

A. halogenowe, statywy oświetleniowe, blendę srebrną i złotą

B. halogenowe, statywy oświetleniowe, stół bezcieniowy

C. błyskowe, statywy oświetleniowe, stół bezcieniowy

D. błyskowe, statywy oświetleniowe, blendę srebrną i złotą

Wszystkie niepoprawne odpowiedzi wskazują na błędne zrozumienie wymogów dotyczących oświetlenia w kontekście fotografii katalogowej. Odpowiedzi sugerujące użycie lamp błyskowych są nieadekwatne, ponieważ błyskowe źródła światła generują intensywną, ale krótkotrwałą iluminację, co może prowadzić do niepożądanych efektów w przypadku materiałów negatywowych, które są bardziej wrażliwe na nagłe zmiany oświetlenia. W kontekście fotografii produktowej, gdzie kluczowe jest zachowanie prawidłowego odwzorowania kolorów oraz detali, lampy halogenowe zapewniają stabilne i przewidywalne oświetlenie. Oprócz tego, blendy srebrne i złote są używane z reguły w celu odbicia światła i dostosowania temperatury barwowej, co nie jest konieczne przy pracy z halogenami, które same w sobie produkują odpowiednie ciepłe światło. Typowe myślenie prowadzące do wyboru błysków czy blend nie opiera się na pełnym zrozumieniu wpływu różnych typów oświetlenia na jakość zdjęć, a także na materiałach używanych w procesie. W fotografii katalogowej, gdzie szczegóły są kluczowe, stosowanie statywów do stabilizacji lamp halogenowych, a także stołów bezcieniowych, jest standardem, który pozwala na uzyskanie wysokiej jakości obrazów, co jest niezbędne dla profesjonalnego wizerunku produktu.

Pytanie 2

Podział obrazu na mniejsze sekcje ułatwiające projektowanie stron internetowych umożliwia narzędzie

A. cięcie na plasterki.

B. magiczna gumka.

C. pędzel korygujący.

D. lasso wielokątne.

Cięcie na plasterki, czyli tzw. narzędzie „slice” w programach graficznych, to naprawdę jedna z tych funkcji, które niby wyglądają niepozornie, a w praktyce bardzo ułatwiają życie przy projektowaniu stron www. Chodzi o to, że dzięki plasterkom można podzielić cały layout graficzny strony na mniejsze części – na przykład bannery, buttony, tła czy inne sekcje, które potem wyeksportujesz osobno i załadujesz do kodu HTML/CSS. Kiedyś, w czasach starszych rozwiązań jak np. tabelki HTML czy statyczne strony, to był wręcz standard i nawet teraz, przy bardziej responsywnych projektach, czasem cięcie na plasterki ułatwia pracę frontendowcowi, bo pozwala optymalnie przygotować grafikę pod różne elementy. Dodatkowo, dobrze pocięte elementy pozwalają szybciej ładować się stronie, bo osobno zoptymalizowane kawałki graficzne ważą mniej niż jeden wielki obrazek. W praktyce – chociażby w Adobe Photoshop, narzędzie Slice Tool pozwala nie tylko dzielić, ale i precyzyjnie nazwać oraz opisać każdy fragment, co potem ułatwia orientację w kodzie i podczas eksportu. Również agencje interaktywne i freelancerzy często korzystają z tej techniki, żeby dostarczyć klientowi gotowe, uporządkowane assety graficzne. Moim zdaniem, nawet jeśli dziś dużo rzeczy robi się już w plikach SVG czy CSS, plasterki to taki techniczny must-have, który warto znać, bo czasem ratuje projekt w sytuacjach awaryjnych.

Pytanie 3

Do prawidłowego wykonania zdjęcia panoramicznego z kilku ujęć należy

A. zmieniać ogniskową obiektywu między ujęciami

B. fotografować bez użycia statywu

C. stosować różne parametry ekspozycji dla każdego ujęcia

D. zachować około 30% nakładania się sąsiednich kadrów

Aby poprawnie wykonać zdjęcie panoramiczne z kilku ujęć, kluczowe jest zachowanie odpowiedniego nakładania się kadrów. Zaleca się, aby to nakładanie wynosiło około 30%. Dzięki temu programy do łączenia zdjęć mają wystarczająco dużo informacji do precyzyjnego dopasowania kadrów, co minimalizuje ryzyko powstania widocznych złączy i artefaktów. Przykładowo, podczas fotografowania panoramicznego krajobrazu, jeśli robisz zdjęcia z lewej do prawej strony, upewnij się, że każdy nowy kadr ma około jedną trzecią powierzchni, która pokrywa się z poprzednim. Dobre praktyki sugerują również, aby nie zmieniać ustawień aparatu pomiędzy ujęciami, co pomaga w zachowaniu spójności kolorystycznej i ekspozycyjnej. Zawsze warto używać statywu, aby utrzymać stabilność i równą wysokość między ujęciami. Takie podejście zwiększa szansę na uzyskanie płynnej i estetycznej panoramy, co jest szczególnie ważne w profesjonalnej fotografii.

Pytanie 4

Tryb pracy ciągłego autofokusa (AI Servo/AF-C) jest najbardziej przydatny przy fotografowaniu

A. portretów w studio

B. statycznych martwych natur

C. szybko poruszających się obiektów sportowych

D. krajobrazów przy świetle naturalnym

Tryb pracy ciągłego autofokusa, znany jako AI Servo lub AF-C, jest kluczowy w sytuacjach, gdy fotografujemy obiekty w ruchu, takie jak zawodnicy w trakcie rozgrywek sportowych. W tym trybie aparat nieustannie monitoruje i dostosowuje ostrość, co pozwala na uchwycenie dynamicznych momentów. Na przykład, podczas meczu piłkarskiego, sportowcy często zmieniają kierunek, a ich prędkość może być trudna do przewidzenia. Użycie AF-C pozwala na zachowanie ostrości na obiekcie nawet w przypadku nagłych zmian jego położenia. Warto zaznaczyć, że w tym trybie aparat wykonuje wiele zdjęć w krótkim czasie, co zwiększa szansę na uchwycenie idealnej chwili. W przypadku fotografii sportowej, gdzie precyzja i szybkość są kluczowe, tryb ten jest absolutnie niezbędny, co potwierdzają doświadczenia wielu profesjonalnych fotografów sportowych. Dobry aparat w trybie AF-C potrafi śledzić obiekty z dużą dokładnością, co jest standardem w profesjonalnej fotografii. Warto więc korzystać z tego trybu, aby poprawić jakość swoich zdjęć w dynamicznych sytuacjach.

Pytanie 5

Jakie działania konserwacyjne są niezbędne do zapewnienia prawidłowego działania akumulatora w aparacie fotograficznym?

A. narażanie akumulatora na wysokie temperatury

B. narażanie akumulatora na działanie promieni słonecznych

C. dbanie o czystość styków w komorze akumulatora

D. zapewnienie zmiennej temperatury w komorze akumulatora

Utrzymanie czystości styków w komorze akumulatora jest kluczowe dla zapewnienia prawidłowego działania akumulatora w aparacie fotograficznym. Zanieczyszczone styki mogą prowadzić do słabego kontaktu, co skutkuje niestabilnym zasilaniem, a w konsekwencji do nieprawidłowego działania aparatu. Regularne czyszczenie styków pozwala na usunięcie osadów, kurzu oraz innych zanieczyszczeń, które mogą wpłynąć na przewodnictwo elektryczne. Warto stosować odpowiednie środki czyszczące i narzędzia, takie jak miękkie szczoteczki i spraye do czyszczenia kontaktów, aby nie uszkodzić delikatnych elementów. Przestrzeganie tej zasady to nie tylko dobry nawyk konserwacyjny, ale także zgodność z praktykami zalecanymi przez producentów sprzętu fotograficznego, co wydłuża żywotność akumulatora i poprawia ogólną wydajność aparatu. Regularne przeglądy i dbałość o czystość styków powinny być częścią rutynowej konserwacji sprzętu fotograficznego.

Pytanie 6

Jaki symbol wskazuje na proces chemicznej obróbki materiału, który można odwrócić?

A. EP 2

B. C 41

C. E 6

D. RA 4

Odpowiedź "E 6" jest prawidłowa, ponieważ symbol ten wskazuje na proces obróbki chemicznej materiałów odwracalnych, co jest kluczowe w wielu branżach, w tym w inżynierii materiałowej i przemyśle chemicznym. Procesy te często obejmują zastosowanie substancji chemicznych, które mogą zmieniać właściwości materiałów, ale pozwalają na ich późniejsze przywrócenie do stanu wyjściowego. Przykładami takich procesów są niektóre techniki obróbki powierzchniowej, jak pasywacja stali nierdzewnej, gdzie chemiczne reakcje na powierzchni materiału prowadzą do utworzenia ochronnej warstwy, która jest odwracalna w przypadku, gdy czynnik agresywny usunie tę warstwę. W praktyce inżynieryjnej, znajomość takich procesów jest niezbędna do projektowania komponentów, które muszą być odporne na korozję lub degradację. Normy takie jak ASTM czy ISO dostarczają wytycznych dotyczących tych procesów, co pozwala na ich standaryzację i zapewnienie wysokiej jakości produktów.

Pytanie 7

Podczas robienia zdjęć obiektów w kolorze żółtym na materiałach negatywowych o barwnej tonacji, naświetleniu podlegają jedynie warstwy

A. zielonoczułe

B. zielonoczułe i czerwonoczułe

C. niebieskoczułe i czerwonoczułe

D. niebieskoczułe

Odpowiedzi wskazujące na niebieskoczułe warstwy są nieprawidłowe, ponieważ nie biorą pod uwagę, że kolor żółty nie emituje światła niebieskiego. Barwa żółta powstaje z kombinacji światła czerwonego i zielonego, a niebieskie światło nie wpływa na naświetlenie przedmiotów o tej barwie. Z tego powodu, odpowiedzi oparte na naświetlaniu warstw niebieskoczułych są błędne. Kolejnym błędem jest sugerowanie, że tylko jedna z warstw (zielonoczułe lub czerwonoczułe) jest naświetlana, co w praktyce jest niezgodne z zasadami fizyki światła. Niezrozumienie tej kwestii prowadzi do mylnych wniosków o sposobie działania materiałów negatywowych. W fotografii, zwłaszcza w kontekście materiałów negatywowych, istotne jest, aby znać długości fal światła, które działają na różne warstwy, co pozwala na lepsze przewidywanie efektów końcowych zdjęć. Zastosowanie tej wiedzy w praktyce, na przykład w doborze odpowiednich filtrów do obiektywu, ma kluczowe znaczenie dla uzyskania pożądanych efektów wizualnych. Poznając te zasady, można uniknąć typowych błędów dotyczących reakcji materiałów na różne kolory światła.

Pytanie 8

Licencja, która pozwala licencjobiorcy na korzystanie z praw w takim samym zakresie jak licencjodawcy, określana jest jako licencja

A. wyłączna.

B. pełna.

C. niewyłączna.

D. ograniczona.

Zagadnienie zakresu licencji to temat, który często wywołuje nieporozumienia, szczególnie gdy myli się pojęcia wyłączności i pełności. Licencja wyłączna – choć brzmi kusząco i daje silne uprawnienia – nie oznacza automatycznie, że licencjobiorca może korzystać z praw w takim samym zakresie jak licencjodawca. Wyłączność tutaj sprowadza się przede wszystkim do tego, że tylko jeden podmiot (licencjobiorca) ma prawo korzystać z określonych uprawnień, ale ich rzeczywisty zakres może być mocno ograniczony przez umowę – nie zawsze są to pełne prawa. To częsty błąd myślenia: utożsamianie wyłączności z pełnością praw. Licencja ograniczona natomiast to typ licencji, gdzie zakres uprawnień licencjobiorcy jest jasno zawężony – np. tylko do określonego terytorium, sposobu wykorzystania czy czasu. Nie ma tu mowy o równoważności uprawnień z licencjodawcą. Z mojego doświadczenia ograniczone licencje pojawiają się najczęściej, bo dają licencjodawcy większą kontrolę nad utworem. Z kolei licencja niewyłączna oznacza, że licencjodawca może udzielać tej samej licencji wielu podmiotom jednocześnie, co oczywiście też nie przekłada się na pełny zakres uprawnień – licencjobiorca korzysta z utworu obok innych, zwykle z wąskim zakresem praw. W praktyce wiele osób myli właśnie licencję pełną z wyłączną lub ograniczoną, nie zauważając, że kluczowa jest tutaj definicja zakresu uprawnień, a nie wyłączności czy liczby beneficjentów. Warto pamiętać, że w umowach szczegółowe zapisy decydują o tym, jak szeroko można korzystać z licencjonowanego rozwiązania – nie sugerować się samą nazwą. Dobre praktyki branżowe zalecają zawsze dokładne analizowanie treści licencji, żeby uniknąć nieporozumień, szczególnie w projektach informatycznych czy kreatywnych.

Pytanie 9

Do digitalizacji czarno-białego pozytywu z najwyższą jakością używa się

A. aparatu analogowego.

B. skanera płaskiego.

C. telefonu komórkowego.

D. tabletu.

Do digitalizacji czarno-białych pozytywów z najwyższą jakością zdecydowanie najlepiej nadaje się skaner płaski. To jest taki sprzęt, który umożliwia bardzo dokładne odwzorowanie detali, rozpiętości tonalnej oraz gradacji szarości, które są kluczowe w przypadku oryginałów czarno-białych. Skanery płaskie, szczególnie te dedykowane do pracy z fotografią, posiadają wysoki zakres dynamiczny (Dmax), często wyposażone są w opcję skanowania z rozdzielczością nawet 4800 dpi lub wyższą. Ma to ogromne znaczenie, bo pozwala to zachować subtelne przejścia tonalne i strukturę ziarna. W praktyce, profesjonaliści, archiwa oraz muzea wykorzystują tego typu skanery, bo dają one powtarzalne, stabilne i dokładne rezultaty; to już jest taki branżowy standard. Moim zdaniem nie ma innej metody, która byłaby równie uniwersalna i przewidywalna pod względem jakości. Dodatkowy atut to możliwość korzystania ze specjalistycznego oprogramowania, które pozwala na zarządzanie barwą, korekty i zapis plików w wysokiej jakości formatach, np. TIFF bez strat kompresji. Warto też wspomnieć, że dobry skaner płaski umożliwia też digitalizację innych materiałów – dokumentów, odbitek czy nawet niektórych negatywów – co czyni go niezastąpionym w dobrze wyposażonej pracowni fotograficznej.

Pytanie 10

Aby uzyskać płynne przejścia pomiędzy kolorami, konieczne jest skorzystanie z narzędzia

A. gradient

B. ołówek

C. stempel

D. aerograf

Gradient to technika, która pozwala na uzyskanie płynnych przejść między kolorami, co jest kluczowym aspektem w wielu dziedzinach sztuki i projektowania graficznego. Użycie gradientu umożliwia tworzenie efektów wizualnych, które mogą nadać głębię i dynamikę projektom, zarówno w grafice rastrowej, jak i wektorowej. Przykładowo, w projektowaniu stron internetowych gradienty są często wykorzystywane w tle lub elementach interfejsu, aby zwiększyć estetykę, a także poprawić użyteczność poprzez lepsze wyróżnienie kluczowych elementów. W programach graficznych, takich jak Adobe Photoshop czy Illustrator, narzędzie gradientu pozwala na precyzyjne dostosowanie kolorów, ich intensywności oraz kątów przejścia, co daje projektantom pełną kontrolę nad finalnym efektem. Warto również wspomnieć, że dobre praktyki w zastosowaniu gradientów sugerują unikanie przesadnego kontrastu oraz zbyt jaskrawych kolorów, aby nie przytłoczyć odbiorcy. Zastosowanie gradientów w designie to nie tylko estetyka, ale także technika, która może wpłynąć na emocje i wrażenia użytkowników.

Pytanie 11

Obraz przedstawiony na zdjęciu zapisano z głębią

A. 16 bitów/piksel.

B. 1 bit/piksel.

C. 32 bitów/piksel.

D. 8 bitów/piksel.

Obraz przedstawiony na zdjęciu ma głębię bitową wynoszącą 1 bit/piksel, co oznacza, że każdy piksel może przyjąć jedną z dwóch wartości: czarny lub biały. Takie obrazy, znane jako obrazy binarne, są powszechnie stosowane w różnych dziedzinach, w tym w grafice komputerowej i skanowaniu dokumentów. W praktyce, obrazy tego typu są często używane w sytuacjach, gdzie nie jest wymagana pełna gama kolorów, na przykład w skanach dokumentów, gdzie tylko tekst jest istotny. Standardowe formaty graficzne, takie jak BMP, mogą obsługiwać obrazy o różnej głębi bitowej, a głębia 1 bit/piksel jest minimalną wartością, która zapewnia wystarczającą jakość wizualną przy jednoczesnym ograniczeniu rozmiaru pliku. Gdyby obraz miał większą głębię, na przykład 8 bitów/piksel, mógłby zawierać 256 odcieni szarości, co w przypadku tego konkretnego zdjęcia nie jest potrzebne. Warto również zaznaczyć, że przy projektowaniu systemów wizualnych, które mają obsługiwać obrazy o ograniczonej palecie barw, należy stosować najlepsze praktyki, aby zapewnić optymalną jakość w stosunku do rozmiaru pliku.

Pytanie 12

Do oczyszczenia przedniej soczewki obiektywu pokrytej powłoką przeciwodblaskową należy użyć

A. sprężonego powietrza.

B. nawilżonej ściereczki.

C. pędzelka.

D. irchy.

Wiele osób intuicyjnie sądzi, że do czyszczenia soczewek wystarczy zwykła ircha, pędzelek czy nawet nawilżona ściereczka. To dość powszechne przekonanie, które niestety często prowadzi do uszkodzenia delikatnej powłoki przeciwodblaskowej. Ircha, choć sprawdza się przy polerowaniu szyb samochodowych czy nawet okularów, nie nadaje się do powierzchni soczewek obiektywów – zawsze istnieje ryzyko, że między skórą a szkłem znajdą się drobinki piasku lub kurzu, które działają jak mikro papier ścierny i powodują mikrorysy. Pędzelek, nawet ten bardzo miękki, również nie daje stuprocentowej gwarancji bezpieczeństwa – łatwo przenieść drobinki z innego miejsca lub nieumyślnie docisnąć zanieczyszczenie do powierzchni. Nawilżona ściereczka, z kolei, teoretycznie mogłaby rozpuścić tłuste plamy, ale na samym początku czyszczenia jest to ryzykowne – wilgoć może związać kurz ze szkłem i wcierać go w powłokę, a nieodpowiedni materiał ściereczki może zostawić mikrozadrapania lub nawet chemiczne ślady. W praktyce wielu początkujących fotografów nie zdaje sobie sprawy, jak łatwo zniszczyć powłoki, które odpowiadają za kontrast, ostrość i odporność na odblaski. Profesjonalne standardy mówią jasno: najpierw usuwamy pyłki bezdotykowo, dopiero potem delikatnie czyścimy powierzchnię, jeśli to konieczne. Każda inna metoda na tym etapie to trochę igranie z ogniem – skutki są często nieodwracalne i niestety prowadzą do kosztownych napraw albo utraty jakości zdjęć. Moim zdaniem wystarczy raz porysować soczewkę, żeby już nigdy nie bagatelizować tej kwestii – warto więc pamiętać, że sprężone powietrze to nie fanaberia, tylko sprawdzona i bezpieczna technika zgodna z wytycznymi producentów i serwisów optyki.

Pytanie 13

Właściwości materiału zdjęciowego, opisane jako IR 400 4 x 5 cali wskazują, że jest on przeznaczony do naświetlania w promieniowaniu

A. ultrafioletowym, w aparacie wielkoformatowym.

B. podczerwonym, w aparacie wielkoformatowym.

C. podczerwonym, w aparacie małoobrazkowym.

D. ultrafioletowym, w aparacie średnioformatowym.

Opis „IR 400 4×5 cala” łatwo pomylić, jeśli nie kojarzy się typowych oznaczeń stosowanych przy materiałach światłoczułych. Najczęstszy błąd polega na utożsamianiu każdego „dziwnego” materiału z promieniowaniem ultrafioletowym, podczas gdy skrót IR zawsze oznacza infradźwięki… a właściwie w fotografii – promieniowanie podczerwone (infrared). Materiały UV są oznaczane inaczej i używane w dużo bardziej specjalistycznych zastosowaniach, np. w kryminalistyce, konserwacji dzieł sztuki czy badaniach naukowych; nie opisuje się ich zwykle tak prostym symbolem IR. Dlatego odpowiedzi sugerujące promieniowanie ultrafioletowe wynikają raczej z mylenia pojęć: UV i IR to dwa zupełnie różne zakresy widma elektromagnetycznego, po przeciwnych stronach światła widzialnego. Kolejne typowe nieporozumienie dotyczy formatu aparatu. W fotografii przyjęły się dość sztywne standardy: mały obrazek to film 35 mm (klatka 36×24 mm), średni format to np. 6×4,5, 6×6, 6×7, 6×9 cm, a wielki format to właśnie arkuszowe filmy mierzone w calach, jak 4×5, 5×7, 8×10 cala. Jeżeli więc w opisie widzimy „4×5 cala”, to mówimy o typowym filmie arkuszowym do aparatu wielkoformatowego, z kasetami na pojedyncze klisze, a nie o małoobrazkowym czy średnioformatowym systemie. Próba połączenia IR z aparatem małoobrazkowym lub średnioformatowym w tym konkretnym pytaniu ignoruje ten standardowy podział formatów. Oczywiście w praktyce istnieją filmy podczerwone w małym i średnim formacie, ale ich oznaczenia rozmiaru są inne (np. 135, 120, 6×6 cm itp.). Warto zapamiętać schemat: IR = podczerwień, UV = ultrafiolet, a rozmiar 4×5 cala = klasyczny wielki format. To bardzo upraszcza analizę takich opisów i pozwala unikać intuicyjnych, ale błędnych skojarzeń.

Pytanie 14

Kompozycja wzdłuż przekątnej jest formą kompozycji

A. poziomą

B. ukośną

C. zamkniętą

D. spiralną

Kompozycja po przekątnej, znana również jako kompozycja ukośna, odgrywa kluczową rolę w wielu dziedzinach sztuki, szczególnie w fotografii, malarstwie oraz projektowaniu graficznym. Przykładem może być fotografia krajobrazowa, gdzie umiejscowienie linii horyzontu na przekątnej kadru może prowadzić do bardziej dynamicznego i interesującego ujęcia. Kompozycja ukośna wprowadza ruch i energię, co jest szczególnie istotne w przypadku przedstawiania scen z dużą ilością szczegółów. W praktyce ustalając główne elementy obrazu zgodnie z liniami przekątnymi, twórcy mogą kierować wzrok widza, tworzyć napięcie oraz podkreślać istotne detale. W kontekście zasad kompozycji, takich jak zasada trójpodziału, wykorzystanie przekątnych wspiera naturalny sposób postrzegania obrazu przez odbiorcę. Wiedza na temat kompozycji ukośnej jest nieoceniona dla każdego, kto pragnie tworzyć wizualnie atrakcyjne prace, przestrzegając przy tym standardów estetycznych przyjętych w branży.

Pytanie 15

Aby usunąć żółtą dominację na odbitce kolorowej podczas kopiowania techniką subtraktywną, konieczne jest zwiększenie gęstości filtru

A. żółtego

B. purpurowego i żółtego

C. żółtego i niebieskozielonego

D. purpurowego

Wybór niewłaściwego koloru filtru do eliminacji żółtej dominacji w procesie kopiowania subtraktywnego prowadzi do nieprawidłowej manipulacji kolorami. Odpowiedzi sugerujące purpurowy filtr mogą wywoływać błędne interpretacje, ponieważ purpura jest kolorem, który wspomaga usuwanie zieleni, a nie żółtego. Podobnie, wybór kombinacji filtrów purpurowego i żółtego nie ma sensu, ponieważ zwiększa obecność żółtego koloru, co jest sprzeczne z celem eliminacji żółtej dominacji. Z kolei odpowiedź wskazująca na purpurowy i niebieskozielony filtr również jest niepoprawna, gdyż zbyt wiele odejmowania światła z innych obszarów spektrum może prowadzić do niepożądanych odcieni i zniekształceń kolorystycznych. W praktyce, przy wyborze filtrów należy kierować się zasadą, że filtry powinny przeciwdziałać dominującym kolorom, a nie je wzmacniać. Typowe błędy myślowe obejmują mylenie ról kolorów w procesach subtraktywnych, gdzie każdy filtr ma swoją specyfikę w kontekście absorpcji światła. Dlatego kluczowe jest zrozumienie, że do eliminacji żółtego odcienia skutecznie zastosować można tylko filtr żółty, a nie inne kolory, które mogą wprowadzać dodatkowe problemy kolorystyczne.

Pytanie 16

Tryb działania aparatu, w którym priorytet ma przesłona, oznaczany jest symbolem literowym

A. P

B. A/AV

C. M

D. T/TV

Tryb priorytetu przesłony, oznaczany literami A (Aperture Priority) lub AV (Aperture Value) w aparatach fotograficznych, pozwala fotografowi na bezpośrednie ustawienie wartości przesłony, co wpływa na ilość światła docierającego do matrycy oraz na głębię ostrości w kadrze. W tym trybie aparat automatycznie dobiera czas naświetlania, co jest szczególnie przydatne w sytuacjach, gdy konieczne jest kontrolowanie efektów wizualnych wynikających z użycia różnorodnych przysłon. Przykładowo, przy użyciu niskiej wartości f (np. f/2.8) można uzyskać efekt bokeh, czyli rozmycie tła, co jest często wykorzystywane w portretach. Z kolei wyższa wartość f (np. f/16) zapewnia większą głębię ostrości, co jest korzystne w krajobrazach. Używanie trybu A/AV jest zgodne z najlepszymi praktykami w fotografii, ponieważ daje fotografowi pełną kontrolę nad kreatywnym aspektem kompozycji, a jednocześnie pozwala skupić się na innych detalach kadrowania bez martwienia się o czas naświetlania.

Pytanie 17

Na ilustracjach przedstawiono efekt zastosowania w programie Adobe Photoshop filtra

A. wyostrzenie.

B. płaskorzeźba.

C. solaryzacja.

D. krystalizacja.

Częstym błędem jest mylenie efektu krystalizacji z innymi filtrami, które również w istotny sposób modyfikują strukturę obrazu. Solaryzacja to zabieg oparty na specyficznym odwróceniu jasności i kontrastu, skutkujący efektem „negatywu” albo przerysowania światłocieni, co daje zupełnie inny wygląd niż mozaikowa struktura – nie tworzy ona plam, a raczej wyostrza granice tonalne. Wyostrzenie jest procesem służącym poprawie ostrości – podbija kontrast na krawędziach, sprawiając, że detale wydają się bardziej wyraźne. Jeśli obraz po filtrze wygląda bardziej rozmycie lub jakby był poskładany z plam, to trudno mówić o wyostrzeniu – to wręcz przeciwieństwo tego, co robi filtr Sharpen. Płaskorzeźba natomiast daje efekt przestrzenności, symuluje rzeźbienie w powierzchni, przez co obraz wygląda jakby był wypukły lub wklęsły – pojawiają się charakterystyczne cienie i jasne krawędzie. Moim zdaniem, typowym błędem jest kierowanie się samym wrażeniem „zmiany” obrazu, bez analizy rodzaju tej zmiany. Dobra praktyka branżowa to rozpoznanie, czy filtr działa na poziomie kolorów, kształtów, czy może światłocienia lub głębi – i dopiero wtedy przypisanie mu właściwej nazwy. Krystalizacja to zawsze geometryczne plamy, jakby ktoś rozbił obraz na kawałki szkła – żadna z pozostałych opcji nie daje tego efektu.

Pytanie 18

Efekt chromatic aberration (aberracja chromatyczna) na zdjęciach cyfrowych objawia się jako

A. ogólne zmniejszenie ostrości całego obrazu

B. kolorowe obwódki wzdłuż kontrastowych krawędzi

C. zniekształcenie geometryczne obiektów na brzegach kadru

D. zwiększenie ziarnistości przy wysokich wartościach ISO

Aberracja chromatyczna, znana również jako efekt chromatic aberration, to zjawisko optyczne, które występuje, gdy różne kolory światła są skupiane w różnych miejscach na sensorze aparatu. W praktyce objawia się to jako kolorowe obwódki wokół kontrastowych krawędzi zdjęcia. Na przykład, jeśli fotografujesz krajobraz z jasnym niebem i ciemnymi drzewami, możesz zauważyć fioletowe lub zielone obramowanie wokół koron drzew. To zjawisko jest bardziej widoczne przy dużych otworach przysłony lub w przypadku tanich obiektywów, które nie są w stanie efektywnie korygować takich aberracji. Aby zminimalizować efekt aberracji chromatycznej, warto stosować obiektywy o wysokiej jakości, które są zaprojektowane z myślą o redukcji tego zjawiska. Można również zastosować techniki postprodukcji w programach graficznych, takich jak Adobe Lightroom czy Photoshop, które pozwalają na korekcję kolorowych obwódek. Wiedza o aberracji chromatycznej jest kluczowa dla każdego fotografa, ponieważ pozwala lepiej zrozumieć ograniczenia używanego sprzętu i wpływ na jakość zdjęć.

Pytanie 19

Rodzaj kadrowania, który przedstawia postać do wysokości połowy uda, to

A. zbliżenie

B. plan pełny

C. plan amerykański

D. plan średni

Wybór planu pełnego, zbliżenia lub planu średniego jako odpowiedzi na pytanie o kadrowanie do połowy uda nie oddaje specyfiki planu amerykańskiego. Plan pełny, który ukazuje sylwetkę postaci w całej jej okazałości, nie może uchwycić intymności i wyrazistości emocji, które są charakterystyczne dla planu amerykańskiego. W przypadku pełnego kadru postać wydaje się oddalona od widza, co może osłabiać przekaz i emocjonalny ładunek narracji. Zbliżenie z kolei koncentruje się na detalach, takich jak twarz lub przedmioty, co wprowadza zupełnie inną dynamikę, niemożliwą do uzyskania przy użyciu planu amerykańskiego. Kiedy zastosujemy zbliżenie, tracimy szerszy kontekst, co ogranicza interpretację sceny przez widza. Z kolei plan średni, który obejmuje postać od pasa w górę, również nie współczesny zdefiniowanej wysokości kadrowania amerykańskiego, które konkretnie wskazuje na kadr od połowy uda. Takie niezrozumienie technik kadrowania prowadzi do błędnych wniosków na temat zastosowania odpowiednich kadrów w produkcji wizualnej. Aby efektywnie wykorzystać różne plany, należy mieć na uwadze ich specyfikę oraz zamierzony cel narracyjny, co jest kluczowe w pracy twórczej w dziedzinie filmowania.

Pytanie 20

Jakiego koloru tusz jest niezbędny do wykonania druku zdjęcia o parametrach C0 M150 Y0 K0?

A. Żółty

B. Purpurowy

C. Turkusowy

D. Czarny

Odpowiedzi, które wskazują na niebieskozielony, czarny lub żółty, są błędne z kilku powodów. Niebieskozielony, czyli kolor uzyskiwany z połączenia cyjanu i żółtego, nie odpowiada wartościom przedstawionym w pytaniu, które nie zawierają cyjanu oraz żółtego. Użycie niebieskozielonego w kontekście C0 M150 Y0 K0 jest konceptualnie mylne, ponieważ nie można go uzyskać bez obecności cyjanu. Czarny tusz (K) nie ma zastosowania w tej kombinacji, gdyż K0 oznacza brak czarnego, co sprawia, że wybór czarnego tuszu jest nieadekwatny do wymogu uzyskania purpurowego odcienia. Żółty z kolei, będący podstawowym kolorem w modelu CMYK, również nie może być użyty do uzyskania intensywnego purpurowego odcienia, ponieważ przy wartości Y0 jest całkowicie wyeliminowany. Te błędne koncepcje wynikają z niepełnego zrozumienia działania modelu kolorów CMYK oraz sposobu, w jaki różne kolory współdziałają ze sobą w procesie druku. Właściwe rozpoznawanie i interpretacja wartości CMYK to kluczowe umiejętności dla profesjonalistów w dziedzinie druku, które powinny być wspierane przez wiedzę na temat wpływu poszczególnych tuszy na końcowy rezultat wizualny. Stosowanie właściwych kombinacji tuszy jest niezbędne w celu uzyskania pożądanych efektów kolorystycznych, co również jest zgodne z najlepszymi praktykami w branży.

Pytanie 21

W jakim formacie powinno się zapisać zdjęcie, aby zachować przezroczyste tło?

A. PNG

B. WMA

C. JPEG

D. BMP

Format PNG (Portable Network Graphics) jest najczęściej zalecanym wyborem do zapisywania obrazów z przezroczystym tłem. PNG obsługuje alfa kanał, co pozwala na zachowanie przezroczystości w obrazie. Jest to szczególnie ważne w przypadku grafik, które mają być umieszczane na różnych tłach, ponieważ przezroczystość zapewnia elastyczność w projektowaniu. Przykłady zastosowania formatu PNG obejmują logo firm, ikony aplikacji oraz wszelkie elementy graficzne używane w interfejsach użytkownika, które wymagają precyzyjnego dopasowania do tła. Dodatkowo, format PNG obsługuje bezstratną kompresję, co oznacza, że jakość obrazu nie ulega pogorszeniu w trakcie zapisywania, w przeciwieństwie do niektórych innych formatów. Z tego powodu, w branży graficznej oraz web designie, PNG jest standardem dla wszelkich projektów wymagających przezroczystości. Warto również wspomnieć, że w przypadku druku, przezroczystość może być przetwarzana na różne sposoby w zależności od technologii druku, stąd najlepiej zawsze upewnić się, że wybrany format odpowiada finalnym wymaganiom projektu.

Pytanie 22

Jakie właściwości użytkowe wielkoformatowego aparatu miechowego umożliwiają korygowanie zniekształceń perspektywicznych w fotografii budynków?

A. Wymienialne obiektywy

B. Kąt nachylenia czołówki i matówki

C. Rodzaj rejestrowanego obrazu

D. Wyciąg miecha

Pozostałe odpowiedzi są związane z funkcjami aparatów miażdżących, ale nie dotyczą korekcji zniekształceń perspektywy. Format obrazu może być ważny dla jakości zdjęcia, ale nie zmienia tego, jak perspektywa wygląda na fotce. Jaki film czy matryca są używane, to bardziej wpływa na rozdzielczość, a nie na perspektywę. Wyciąg miecha też nie poprawia perspektywy, bardziej chodzi o różne odległości ogniskowe i głębię ostrości. Na koniec, wymienne obiektywy mogą mieć inne ogniskowe, ale to nie jest rozwiązanie dla problemów z perspektywą. W architekturze kluczowe jest zrozumienie, że perspektywa to kwestia geometrii aparatu. Czasami mylimy różne sprzęty z ich funkcjami, co może prowadzić do nieporozumień.

Pytanie 23

Który parametr pliku multimedialnego decyduje o możliwości odtworzenia go na stronie internetowej?

A. Proporcje obrazu.

B. Barwa dźwięku.

C. Nazwa pliku.

D. Format zapisu.

Decydujące znaczenie ma właśnie format zapisu pliku, czyli to, w jakim standardzie został zakodowany obraz, dźwięk lub wideo. Przeglądarka internetowa i odtwarzacz osadzony na stronie muszą „rozumieć” dany format, żeby go poprawnie zinterpretować i wyświetlić. To trochę jak język – jeśli przeglądarka zna „język” MP4 (H.264 + AAC), WebM czy MP3, to potrafi taki plik odtworzyć bez dodatkowych wtyczek. W praktyce, przy projektowaniu stron i materiałów multimedialnych stosuje się popularne, szeroko wspierane formaty, np. MP4 dla wideo, MP3 lub OGG dla dźwięku, JPEG/PNG/WebP dla grafiki. Moim zdaniem to jest absolutna podstawa: zanim wrzucisz film na stronę, trzeba sprawdzić, czy jego format i kodek są kompatybilne z typowymi przeglądarkami (Chrome, Firefox, Edge, Safari) i urządzeniami mobilnymi. Nazwa pliku, barwa dźwięku czy proporcje obrazu nie mają wpływu na samą techniczną możliwość odtworzenia – mogą wpływać na organizację, estetykę, jakość wrażeń użytkownika, ale nie na to, czy przeglądarka w ogóle wystartuje odtwarzanie. W dobrych praktykach front‑endowych i multimedialnych zaleca się korzystanie z formatów zgodnych z HTML5, unikanie egzotycznych kodeków i testowanie odtwarzania na różnych systemach, bo nawet w obrębie jednego rozszerzenia pliku (np. .mp4) można użyć kodeka, którego dana przeglądarka nie obsługuje. Dlatego wybór poprawnego formatu zapisu i kodeka to klucz do bezproblemowego odtwarzania w sieci.

Pytanie 24

Układ RGBW w najnowszych matrycach cyfrowych oznacza

A. zastosowanie wzmocnienia sygnału RGB o Wave-function

B. zmianę kolejności rejestracji kolorów na RGB-Warm

C. dodanie białego subpiksela do standardowego układu RGB

D. ustawienie filtrów RGB w układzie warstwowym

Zgłaszane błędne koncepcje w odpowiedziach wskazują na nieporozumienia dotyczące technologii matryc cyfrowych. Pierwsza z błędnych odpowiedzi sugeruje, że zmiana polega na ustawieniu filtrów RGB w układzie warstwowym, co nie jest zgodne z rzeczywistością. Filtry RGB są z reguły stosowane w kontekście analogowych układów wyświetlających, gdzie zmiana ich układu nie wpływa na dodawanie nowych subpikseli. Inna nieprawidłowość odnosi się do twierdzenia o zmianie kolejności rejestracji kolorów na RGB-Warm. Taki termin nie istnieje w kontekście standardowych układów matryc. Podobnie, zastosowanie wzmocnienia sygnału RGB o Wave-function jest zupełnie nieadekwatne, ponieważ nie odnosi się do rzeczywistej technologii stosowanej w wyświetlaczach. Osoby, które udzielają takich odpowiedzi, mogą mylić różne koncepcje z zakresu technologii wyświetlania, nie rozumiejąc, że RGBW jest po prostu rozszerzeniem standardowego układu o dodatkowy subpiksel białego koloru. W rezultacie, takie odpowiedzi mogą prowadzić do mylnych wniosków na temat funkcjonowania nowoczesnych wyświetlaczy, co jest istotne w kontekście ich projektowania i rozwoju. Zrozumienie, że RGBW zwiększa paletę kolorów i efektywność energetyczną, jest kluczowe dla osób zajmujących się produkcją i zastosowaniem matryc cyfrowych.

Pytanie 25

Który proces przedstawia etapy charakterystyczne dla procesu E6?

Wywoływanie barwne

Wybielanie

Płukanie

Utrwalenie

Płukanie

Stabilizowanie

Suszenie

Wywoływanie barwne

Przerywanie

Płukanie

Wybielanie

Płukanie

Utrwalenie

Płukanie

Roztwór zwilżający

Suszenie

Wywoływanie barwne

Przerywanie

Płukanie

Wybielanie

Płukanie

Utrwalenie

Płukanie

Garbowanie

Suszenie

Wywołanie pierwsze

Płukanie

Zadymianie

Wywoływanie barwne

Kondycjonowanie

Wybielanie

Utrwalanie

Płukanie

Stabilizowanie

Suszenie

A. C.

B. B.

C. A.

D. D.

Odpowiedź D. jest poprawna, ponieważ nawiązuje do procesu E6, który jest kluczowy w fotografii kolorowej. Proces E6 składa się z kilku etapów, które są niezbędne do prawidłowego wywołania filmów kolorowych. Pierwszym krokiem jest wywołanie, które zahartowuje emulsję, a następnie następuje płukanie, które usuwa nadmiar chemikaliów. Dalej przechodzi się do etapu zadymania, gdzie film jest eksponowany na pary amoniaku, co wpływa na rozwój kolorów. Kolejne fazy to wywoływanie barwne, które jest kluczowe dla uzyskania odpowiednich odcieni, a następnie kondycjonowanie, które stabilizuje emulsję. Wybielanie i utrwalenie są niezwykle ważne dla trwałości zdjęć. Ostateczne etapy to płukanie, stabilizowanie i suszenie, które kończą cały proces. Znajomość każdego z tych kroków jest istotna dla profesjonalnych fotografów oraz laborantów zajmujących się wywoływaniem filmów, co potwierdzają standardy branżowe dotyczące jakości i procesu produkcji filmów kolorowych.

Pytanie 26

Na fotografii zastosowano

A. regułę złotego podziału.

B. linie wiodące.

C. kompozycję wsteczną.

D. obramowanie.

Linie wiodące to naprawdę ważny element w fotografii. Dzięki nim można poprowadzić wzrok widza w określonym kierunku. Na analizowanej fotografii linie budynku prowadzą nasze spojrzenie od dołu ku górze, co sprawia, że naturalnie zwracamy uwagę na szczyt budynku. Taka kompozycja nadaje zdjęciu dynamiki i uwypukla jego główne elementy. W praktyce dobrze wykorzystane linie wiodące mogą naprawdę poprawić percepcję obrazu, tworząc głębię i kierując wzrok w stronę punktu centralnego. W architekturze, takie podejście pozwala na lepsze ukazanie proporcji i detali budynku, co jest bardzo istotne, gdy prezentujemy nasze projekty. Pamiętaj, że linie wiodące mogą pochodzić zarówno z naturalnych elementów, jak i z detali architektonicznych. Umiejętne ich wykorzystanie ma ogromny wpływ na estetykę zdjęcia oraz jego narrację.

Pytanie 27

Jaką minimalną odległość przedmiotową (x) w odniesieniu do ogniskowej zastosowanego soczewki (f) powinien mieć aparat fotograficzny względem obiektu, aby uzyskany obraz optyczny był rzeczywisty, odwrócony i miał taką samą wielkość?

A. x > 2f

B. x = 2f

C. x = f

D. x < f

Zrozumienie zasad optyki jest kluczowe dla uzyskania poprawnych obrazów fotograficznych. Odpowiedzi sugerujące, że aparat powinien znajdować się w odległości f lub x < f, opierają się na nieprawidłowym rozumieniu, jak ogniskowa wpływa na obraz. Gdy aparat znajduje się w odległości mniejszej niż f, obiekt jest w obszarze bliskim ogniskowej łamiącej promienie, co skutkuje tym, że obraz staje się wirtualny, nieodwrócony i powiększony. Jest to powszechny błąd, zwłaszcza wśród początkujących fotografów, którzy myślą, że bliskość do obiektu może poprawić jakość zdjęcia. Odpowiedź sugerująca odległość większą niż 2f również jest błędna, ponieważ w takim przypadku obraz staje się rzeczywisty, ale mniejszy niż obiekt. Te nieprawidłowe koncepcje mogą prowadzić do frustracji i niezadowolenia z uzyskanych zdjęć. Zrozumienie tych zasad jest niezbędne dla efektywnej pracy z różnymi obiektywami oraz w celu osiągnięcia zamierzonych efektów wizualnych, co jest szczególnie istotne w profesjonalnej fotografii, gdzie kontrola nad obrazem jest kluczowa dla sukcesu artystycznego.

Pytanie 28

W której technice zostało wykonane zdjęcie morza?

A. Wysoki klucz.

B. Relief.

C. Niski klucz.

D. Izohelia.

Technika "wysoki klucz" jest często wykorzystywana w fotografii, aby uzyskać jasny, eteryczny efekt, który jest widoczny na dołączonym zdjęciu morza. Charakteryzuje się ona dominacją jasnych tonów oraz minimalnym kontrastem, co sprawia, że obrazy wydają się lekkie i delikatne. W praktyce, w fotografii krajobrazowej, użycie wysokiego klucza często wiąże się z fotografowaniem w warunkach silnego oświetlenia, na przykład podczas złotej godziny, kiedy światło jest miękkie. Technika ta pozwala na osiągnięcie harmonijnych przejść tonalnych, co doskonale oddaje atmosferę spokojnej wody i nieba. W zawodowej fotografii, wysoki klucz bywa wykorzystywany do portretów czy zdjęć artystycznych, gdzie celem jest osiągnięcie nastroju lekkości i eteryczności. Warto również zauważyć, że dobór techniki na etapie planowania sesji zdjęciowej powinien być zgodny z zamierzonymi efektami artystycznymi, a wysoki klucz jest idealnym wyborem, gdy chcemy podkreślić piękno natury.

Pytanie 29

W fotografii cyfrowej interpolacja bikubiczna to metoda

A. korekcji zniekształceń geometrycznych obiektywu

B. łączenia wielu ekspozycji w jeden obraz HDR

C. zmiany rozmiaru obrazu z zachowaniem lepszej jakości niż interpolacja liniowa

D. eliminacji szumów przez uśrednianie wielu klatek

Interpolacja bikubiczna jest zaawansowaną metodą zmiany rozmiaru obrazów, która wykorzystuje informacje z sąsiednich pikseli w celu uzyskania lepszej jakości niż w przypadku interpolacji liniowej. Ta technika bierze pod uwagę 16 najbliższych pikseli, co pozwala na uzyskanie bardziej gładkich i naturalnych przejść kolorów, eliminując efekt pikselizacji. Przykładem zastosowania może być powiększanie zdjęcia w programach graficznych, gdzie ważne jest, aby zachować jak najwyższą jakość. W praktyce stosowanie tej metody jest zgodne z najlepszymi praktykami w fotografii cyfrowej oraz edycji obrazów, szczególnie w sytuacjach, gdy oryginalne zdjęcie ma być prezentowane w dużych formatach. Warto również zauważyć, że interpolacja bikubiczna jest często używana w programach takich jak Adobe Photoshop czy GIMP, gdzie użytkownicy mogą wybierać tę opcję podczas zmiany rozmiaru obrazów. Dzięki temu, użytkownicy mogą uzyskać większą kontrolę nad końcowym efektem ich pracy.

Pytanie 30

Do czynności konserwacyjnych zabezpieczających prawidłową pracę akumulatora w aparacie fotograficznym należy

A. wystawianie akumulatora na działanie promieni słonecznych.

B. wystawianie akumulatora na działanie wysokiej temperatury.

C. utrzymanie czystości styków w komorze akumulatora.

D. utrzymywanie zmiennej temperatury w komorze akumulatora.

Utrzymanie czystości styków w komorze akumulatora to absolutna podstawa jeśli chodzi o prawidłowe użytkowanie i konserwację sprzętu fotograficznego. Styki, czyli te metalowe elementy wewnątrz komory akumulatora, odpowiadają za przekazywanie energii z akumulatora do aparatu. Jeśli będą zabrudzone, zaśniedziałe, zakurzone albo np. znajdzie się na nich tłuszcz z palców, może dojść do spadków napięcia, przerywania zasilania lub całkowitego braku kontaktu. Moim zdaniem to jest taki banał, że wiele osób o tym zapomina, a potem dziwią się, że aparat nagle się wyłącza lub akumulator szybko się rozładowuje. Najlepiej czyścić styki delikatną, suchą szmatką z mikrofibry lub specjalną gumką techniczną (są specjalne do elektroniki, serio). Czasem stosuje się też izopropanol, ale uwaga na plastikowe części. Branżowe instrukcje (np. producentów jak Canon, Nikon) wręcz zalecają regularną kontrolę stanu styków. Warto pamiętać, że takie praktyki przedłużają żywotność zarówno samego akumulatora, jak i aparatu, bo unikamy iskrzenia czy przegrzewania połączeń. Dobrze też sprawdzać stan sprężyn i docisków – jeśli coś „nie klika”, możliwa jest utrata kontaktu. Regularna konserwacja to taki drobiazg, ale naprawdę kluczowy dla niezawodnego działania sprzętu, zwłaszcza w trudnych warunkach – wilgoć, kurz, niskie temperatury potrafią błyskawicznie zrobić swoje.

Pytanie 31

Technika tilt-shift w fotografii architektonicznej służy głównie do

A. korekcji perspektywy zbieżnej

B. redukcji drgań przy długich ekspozycjach

C. zwiększenia głębi ostrości

D. podwyższenia kontrastu obrazu

Technika tilt-shift w fotografii architektonicznej, polegająca na stosowaniu obiektywów o ruchomej płaszczyźnie, jest przede wszystkim wykorzystywana do korekcji perspektywy zbieżnej. W tradycyjnej fotografii architektonicznej, obiektywy mogą powodować efekt zbieżających się linii, szczególnie przy fotografowaniu wysokich budynków. W przypadku użycia obiektywu tilt-shift, możemy przechylać i przesuwać płaszczyznę ostrości, co pozwala na prostowanie zbieżnych linii i uzyskanie bardziej naturalnego widoku budowli. Przykładowo, fotografując drapacze chmur, dzięki tej technice można uzyskać zdjęcia, które lepiej oddają rzeczywiste proporcje obiektów. Działania te są zgodne z najlepszymi praktykami w fotografii architektonicznej, gdzie kluczowe jest przedstawienie obiektów w sposób odwzorowujący ich rzeczywisty wygląd. Ważnym aspektem jest również dbałość o kompozycję, co w połączeniu z techniką tilt-shift, pozwala uzyskać niezwykłe efekty wizualne, których nie osiągnęlibyśmy przy użyciu standardowych obiektywów.

Pytanie 32

Na fotografii największe wrażenie kontrastu walorowego stworzy połączenie kolorów

A. niebieskiego i żółtego.

B. białego i czarnego.

C. niebieskiego i czerwonego.

D. białego i szarego.

Kontrast walorowy to w fotografii różnica pomiędzy najjaśniejszymi a najciemniejszymi partiami obrazu, czyli po prostu kontrast pomiędzy światłem a cieniem. Połączenie białego i czarnego daje absolutnie największy możliwy kontrast walorowy, bo to są dwa skrajne punkty na skali szarości. W praktyce, jeśli na czarno-białym zdjęciu zestawisz te dwa kolory, automatycznie przyciągasz wzrok widza, bo ludzkie oko wyłapuje takie mocne przeciwstawienia najszybciej. Takie podejście jest często wykorzystywane w fotografii portretowej, fotografii produktowej czy nawet w fotografii ulicznej, gdzie chcemy mocno zaakcentować postać lub przedmiot na tle tła. Fotografowie, szczególnie ci inspirujący się klasyką, celowo szukają takich sytuacji, bo kontrast bieli i czerni „czyści” kompozycję i pozwala skupić się na sednie kadru. Moim zdaniem, znajomość tego zjawiska przydaje się nie tylko w fotografii cyfrowej, ale też tradycyjnej, bo światło i cień zawsze będą fundamentem dobrego obrazu. Warto też wiedzieć, że w branży graficznej czy projektowej ten sam mechanizm wykorzystuje się np. w logotypach, kiedy zależy nam na czytelności nawet w minimalnych rozmiarach. Wielu znanych fotografów, jak choćby Ansel Adams, opierało całą swoją technikę na maksymalnym wykorzystaniu kontrastu tonalnego – to jest właśnie różnica pomiędzy bielą a czernią. W praktyce – jak chcesz, by coś „wyskoczyło” z fotografii, zestaw biel i czerń.

Pytanie 33

Kalibrację monitora, którą przeprowadza się przed obróbką zdjęć do druku, wykonuje się z wykorzystaniem programu

A. Corel Photo-Paint

B. Adobe Gamma

C. Corel Draw

D. Adobe InDesign

Adobe Gamma to narzędzie, które umożliwia kalibrację monitora, co jest kluczowym krokiem przed przystąpieniem do obróbki zdjęć do wydruku. Kalibracja monitora pozwala na uzyskanie dokładnych i spójnych kolorów, co jest istotne, gdy zamierzamy przenieść nasze projekty na papier. Użycie Adobe Gamma pozwala na dostosowanie ustawień jasności, kontrastu oraz balansu kolorów, co wpływa na wierność odwzorowania barw. Dzięki temu, kolory widoczne na monitorze będą zbliżone do tych, które zostaną wydrukowane. W praktyce, przed rozpoczęciem obróbki zdjęć, warto przeprowadzić kalibrację, aby uniknąć niespodzianek w jakości wydruku. W branży graficznej uznaje się, że systematyczna kalibracja monitorów powinna być częścią rutynowych działań, zwłaszcza w kontekście projektów wymagających precyzyjnego odwzorowania kolorów, takich jak fotografie, ilustracje czy projekty graficzne. Współczesne standardy, takie jak sRGB czy Adobe RGB, wskazują na konieczność zapewnienia odpowiedniego odwzorowania kolorów w całym procesie produkcji, co czyni kalibrację kluczowym elementem pracy profesjonalistów.

Pytanie 34

Ilustracja przedstawia

A. światłomierz.

B. slider.

C. konwerter.

D. pilota do lamp.

To na zdjęciu to klasyczny światłomierz – bardzo praktyczne narzędzie, szczególnie dla osób pracujących z fotografią analogową lub w studiu, gdzie precyzyjna kontrola ekspozycji jest kluczowa. Światłomierz mierzy natężenie światła padającego na scenę lub odbijanego od obiektu, dzięki czemu można właściwie ustawić parametry aparatu: przysłonę, czas naświetlania i czułość ISO. Jest to sprzęt pozwalający uzyskać powtarzalne i kontrolowane efekty, o co trudno przy samym korzystaniu z pokręteł w aparacie na oko – szczególnie w złożonych warunkach oświetleniowych. Z mojego doświadczenia, światłomierze ręczne są niezastąpione podczas sesji portretowych czy fotografii produktowej, gdzie liczy się drobiazgowa kontrola światła. Warto wiedzieć, że profesjonaliści w branży przestrzegają standardu pracy ze światłomierzem, bo zapewnia on powtarzalność i eliminuje zgadywanie we wstępnych ustawieniach. Co ciekawe, światłomierze bywają używane też w filmowaniu, gdzie odpowiedni dobór ekspozycji wpływa na odbiór całości materiału. Moim zdaniem – jeśli ktoś poważnie myśli o fotografii czy pracy ze światłem, to umiejętność obsługi światłomierza to absolutna podstawa fachu.

Pytanie 35

Wskaż oprogramowanie służące do organizowania albumów zdjęciowych?

A. Adobe Lightroom

B. Adobe Ilustrator

C. Adobe Photoshop

D. Adobe Reader

Adobe Lightroom to zaawansowane oprogramowanie stworzone z myślą o fotografach, które umożliwia organizację, edycję i prezentację zdjęć. Jego główną funkcjonalnością jest zarządzanie dużymi zbiorami zdjęć, co jest niezwykle istotne w pracy profesjonalnych fotografów. Program oferuje szereg narzędzi do katalogowania zdjęć, takich jak oznaczanie, zastosowanie tagów, oraz możliwość tworzenia albumów i kolekcji. Dzięki temu użytkownicy mogą łatwo przeszukiwać swoje zbiory, co znacznie przyspiesza proces edycji i publikacji. Przykładowo, jeśli fotograf pracuje nad dużym projektem, może oznaczyć zdjęcia z różnych sesji, aby szybko odnaleźć te, które najlepiej pasują do jego wizji. Lightroom wspiera również standardy branżowe dotyczące zarządzania i archiwizacji zdjęć, co czyni go niezbędnym narzędziem w profesjonalnej fotografii. Program umożliwia także synchronizację z chmurą, co pozwala na dostęp do zdjęć z różnych urządzeń i zwiększa elastyczność pracy.

Pytanie 36

Aby uzyskać na zdjęciu portretowym en face efekt oświetlenia sylwetkowego, modela należy ustawić

A. bokiem w stronę padającego światła

B. w taki sposób, aby światło padało z góry

C. odwróconego tyłem do padającego światła

D. w kierunku padającego światła

Nieprawidłowe odpowiedzi bazują na błędnych założeniach dotyczących wpływu kierunku oświetlenia na wygląd portretu. Ustawienie modela przodem do padającego światła powoduje, że cała twarz jest równomiernie oświetlona, co eliminuje efekt sylwetkowy. Tego rodzaju oświetlenie jest bardziej odpowiednie w przypadku portretów klasycznych, gdzie zachowanie szczegółów na twarzy jest kluczowe. Ustawienie modela bokiem do światła również nie stworzy pożądanego efektu sylwetkowego, ponieważ oświetli jedynie jedną stronę twarzy, co może skutkować nieestetycznym wrażeniem i brakiem równowagi w kompozycji. Podobnie, ustawienie modela tak, aby światło padało z góry, może prowadzić do niekorzystnych cieni na twarzy, co w portrecie en face jest niepożądane. Wszelkie te podejścia pomijają fundamentalną zasadę oświetlenia sylwetkowego, która polega na odseparowaniu postaci od tła poprzez wykorzystanie kontrastu światła i cienia. Kluczową uwagą jest to, że w przypadku portretu sylwetkowego, najważniejsze jest stworzenie wyraźnego podziału między jasnymi a ciemnymi obszarami kadru, co można osiągnąć jedynie przez odpowiednie ustawienie modela w odniesieniu do źródła światła.

Pytanie 37

Jeśli fotograf zaplanował wykonywanie zdjęć katalogowych produktów na materiałach negatywowych do światła sztucznego, to asystent planu fotograficznego powinien przygotować lampy

A. błyskowe, statywy oświetleniowe, stół bezcieniowy.

B. halogenowe, statywy oświetleniowe, blendę srebrną i złotą.

C. halogenowe, statywy oświetleniowe, stół bezcieniowy.

D. błyskowe, statywy oświetleniowe, blendę srebrną i złotą.

W fotografii katalogowej produktów, przy pracy na materiałach negatywowych do światła sztucznego, lampy halogenowe są faktycznie najlepszym wyborem. Halogeny emitują światło ciągłe o stałej temperaturze barwowej, najczęściej ok. 3200K, co pozwala łatwo kontrolować ekspozycję i balans bieli na negatywie. To jest ogromny plus, szczególnie gdy zależy nam na powtarzalności efektów i dokładnym odwzorowaniu kolorów produktów, co jest kluczowe w katalogu. Do tego, pracując ze stołem bezcieniowym, eliminujemy niepożądane cienie i uzyskujemy równomierne, miękkie oświetlenie – właśnie tego oczekują klienci przy zdjęciach produktów. Statywy oświetleniowe to już podstawa warsztatu fotografa, bo zapewniają stabilność i precyzyjne ustawienie lamp. Moim zdaniem, w profesjonalnych studiach katalogowych halogeny to taki niezawodny klasyk, bo pozwalają łatwo kontrolować światło i natychmiast widzieć efekty – w przeciwieństwie do lamp błyskowych, gdzie wszystko trzeba przewidzieć, a nie zobaczysz światła "na żywo". Z doświadczenia mogę dodać, że fotografowie doceniają ten setup za przewidywalność i spójność efektów, co jest nie do przecenienia przy dużych sesjach katalogowych. Warto pamiętać też o tym, że stoły bezcieniowe znacznie usprawniają workflow, skracając czas postprodukcji, bo zdjęcia wymagają mniej poprawek i retuszu cieni.

Pytanie 38

Plik cyfrowy przeznaczony do zamieszczenia w folderze reklamowym należy przygotować w minimalnej rozdzielczości

A. 150 ppi

B. 600 ppi

C. 75 ppi

D. 300 ppi

300 ppi to taka wartość rozdzielczości, która praktycznie stała się branżowym standardem dla materiałów przeznaczonych do profesjonalnego druku – zwłaszcza w poligrafii reklamowej. Chodzi o to, żeby w folderach, ulotkach czy katalogach każda grafika, zdjęcie albo nawet drobna czcionka wyglądała ostro i wyraźnie, bez żadnych widocznych pikseli. Drukarnie praktycznie zawsze wymagają minimum właśnie tych 300 punktów na cal, bo wtedy detale grafiki odwzorowują się bardzo precyzyjnie. Co ciekawe, jeśli ktoś zrobi plik w niższej rozdzielczości, to potem na wydruku wychodzą "pikselozy", rozmycia, a czasem nawet całkiem nieczytelne elementy. Moim zdaniem warto o tym pamiętać, bo nie raz widziałem osoby, które pracowały w 72 czy 150 ppi, bo tak wyglądało dobrze na ekranie – a potem cała praca do poprawki, bo drukarnia odrzuciła projekt. 300 ppi to taki złoty środek między jakością a rozmiarem pliku – więcej nie daje już zauważalnie lepszych efektów, a pliki rosną do niepraktycznych rozmiarów. Także, jeśli chodzi o foldery reklamowe czy inne druki wysokiej jakości, po prostu nie ma co schodzić poniżej tej wartości. Warto też wiedzieć, że np. zdjęcia z internetu przeważnie mają 72 ppi, więc nie nadają się do druku reklamowego bez wcześniejszego przeskalowania, co zwykle pogarsza jakość.

Pytanie 39

Technika Tethered Shooting w fotografii studyjnej oznacza

A. synchronizację wielu lamp studyjnych za pomocą systemu radiowego

B. fotografowanie z wykorzystaniem wyzwalaczy czasowych

C. korzystanie ze statywów z głowicą umożliwiającą precyzyjny ruch w trzech osiach

D. podłączenie aparatu bezpośrednio do komputera w celu natychmiastowego przesyłania zdjęć

Podłączanie aparatu do komputera w technice Tethered Shooting nie jest tożsame z innymi metodami, które mogą wydawać się podobne, ale mają zupełnie inne zastosowanie. Synchronizacja lamp studyjnych za pomocą systemu radiowego to technika, która pozwala na zdalne sterowanie oświetleniem, co jest przydatne w sytuacjach, gdy fotograf chce uzyskać różnorodne efekty świetlne bez potrzeby manualnego dostosowywania każdej lampy. Jednak nie zapewnia ona możliwości bezpośredniego podglądania i przesyłania zdjęć, co jest kluczowe w Tethered Shooting. Korzystanie ze statywów z głowicą umożliwiającą precyzyjny ruch w trzech osiach, choć niezwykle przydatne, dotyczy głównie stabilizacji i precyzji w ustawieniu aparatu, a nie interakcji z komputerem. Z drugiej strony, fotografowanie z wykorzystaniem wyzwalaczy czasowych to zupełnie inna kwestia, mylona często z Tethered Shooting. Wyzwalacze czasowe służą do automatyzacji robienia zdjęć w określonych odstępach, co nie wiąże się z natychmiastowym przesyłaniem obrazów na komputer. Warto zrozumieć, że każda z tych technik ma swoje miejsce w fotografii, jednak tylko Tethered Shooting łączy aparat i komputer w sposób, który wpływa na sposób pracy fotografa i jakość końcowego produktu.

Pytanie 40

Zastosowanie techniki przenikania obrazów (blending modes) w programach graficznych pozwala na

A. zwiększenie rozdzielczości obrazu bez utraty jakości

B. tworzenie efektów specjalnych poprzez określenie sposobu mieszania warstw

C. automatyczną korekcję balansu bieli

D. usunięcie szumów cyfrowych z niedoświetlonych partii obrazu

Zastosowanie techniki przenikania obrazów, znanej jako blending modes, w programach graficznych odgrywa kluczową rolę w tworzeniu efektów specjalnych i dynamiki wizualnej. Przenikanie warstw pozwala na określenie, w jaki sposób kolory i jasność różnych warstw obrazu będą się ze sobą łączyć, co otwiera szerokie możliwości kreatywne. Na przykład, przy użyciu trybu 'Overlay' można uzyskać efekt podkreślenia tekstury, co jest szczególnie przydatne w fotografii portretowej, gdzie chcemy, aby skóra wyglądała naturalnie, a rysy twarzy były wyraźne. Z kolei tryb 'Multiply' pozwala na łączenie kolorów w sposób, który zwiększa ich głębokość, co może być przydatne w tworzeniu cieni i efektów nastrojowych. Techniki te są powszechnie stosowane w produkcji grafiki komputerowej, animacji i w projektach artystycznych, co czyni je standardem w branży. Odpowiednie wykorzystanie trybów przenikania może znacząco wzbogacić każdą kompozycję graficzną, a ich zrozumienie jest kluczowe dla każdego, kto chce profesjonalnie zajmować się grafiką.

Rozpocznij nowy egzamin

Powrót do strony głównej