Wyniki egzaminu

Nowy egzamin

Informacje o egzaminie:

Zawód: Asystentka stomatologiczna
Kwalifikacja: MED.01 - Asystowanie lekarzowi dentyście i utrzymanie gabinetu w gotowości do pracy
Data rozpoczęcia: 3 lutego 2026 22:55
Data zakończenia: 3 lutego 2026 23:19

Egzamin zdany!

Wynik: 29/40 punktów (72,5%)

Wymagane minimum: 20 punktów (50%)

Pochwal się swoim wynikiem!

Facebook

X.com

Szczegółowe wyniki:

Pytanie 1

Asystentka stomatologiczna dysponuje środkiem dezynfekcyjnym w formie 100% koncentratu. Aby przygotować 2 litry 2% roztworu dezynfekcyjnego do wanienki dezynfekcyjnej, powinna wlać

A. 1960 ml wody i 40 ml koncentratu

B. 1980 ml wody i 20 ml koncentratu

C. 2000 ml wody i 20 ml koncentratu

D. 2000 ml wody i 40 ml koncentratu

Aby przygotować roztwór dezynfekcyjny o stężeniu 2% z 100% koncentratu, należy zastosować odpowiednią proporcję składników. W przypadku 2 litrów (2000 ml) roztworu 2%, potrzebujemy 40 ml koncentratu, co odpowiada 2% z całkowitej objętości. W związku z tym resztę objętości, czyli 1960 ml, należy uzupełnić wodą. Tego rodzaju obliczenia są kluczowe w pracy asystentki stomatologicznej, aby zapewnić skuteczność dezynfekcji oraz bezpieczeństwo pacjentów. Zastosowanie stężenia 2% odpowiada standardom stosowanym w wielu renomowanych placówkach medycznych, gdzie precyzyjne przygotowanie środków dezynfekcyjnych jest niezbędne do eliminacji drobnoustrojów. W praktyce, znajomość zasad przygotowywania roztworów dezynfekcyjnych pozwala na efektywne zarządzanie procesami dezynfekcyjnymi oraz minimalizację ryzyka zakażeń szpitalnych. Ponadto, wiedza ta jest niezbędna dla utrzymania czystości i higieny w gabinetach stomatologicznych, co jest kluczowe dla zdrowia pacjentów i personelu.

Pytanie 2

Jakiego odcienia są czasowe opatrunki wykonane z dentyny wodnej, używane w terapii kanałów korzeniowych?

A. W kolorze czerwonym

B. W kolorze różowym

C. W kolorze żółtym

D. W kolorze białym

Wybór koloru opatrunków czasowych z dentyny wodnej, jakim jest czerwony, biały lub różowy, jest błędny. W stomatologii endodontycznej, materiały te mają specyficzne właściwości i zastosowania, które są związane z ich składem chemicznym oraz przeznaczeniem. Opatrunki w kolorze czerwonym sugerują często obecność krwi lub materiałów krwionośnych, co jest nieadekwatne w kontekście leczenia kanałowego, gdzie celem jest eliminowanie bakterii i zapobieganie infekcjom. Z kolei białe opatrunki mogą sugerować stosowanie materiałów o innym przeznaczeniu, które nie są dostosowane do długotrwałej ochrony kanałów korzeniowych. Opatrunki różowe, mimo że mogą wydawać się atrakcyjne wizualnie, nie są standardem w leczeniu endodontycznym. Użycie niewłaściwego koloru opatrunku może również prowadzić do nieporozumień w komunikacji między lekarzem a pacjentem oraz w dokumentacji medycznej. Właściwe dobranie materiałów jest kluczowe dla uzyskania optymalnych rezultatów terapeutycznych, co podkreśla znaczenie edukacji i znajomości aktualnych norm w praktyce stomatologicznej. Zrozumienie, że kolor opatrunku jest związany z jego właściwościami funkcjonalnymi, jest istotne dla każdego specjalisty w dziedzinie stomatologii.

Pytanie 3

W trakcie operacji chirurgicznej do chwytania krwawiących naczyń wykorzystuje się

A. hak tępy

B. hak ostry

C. kleszczyki hemostatyczne

D. kleszczyki Luera

Kleszczyki hemostatyczne to naprawdę ważne narzędzie w chirurgii. Ich głównym zadaniem jest zatrzymywanie krwawienia, co jest niezbędne, żeby operacje przebiegały bezpiecznie. Używa się ich do łapania i zamykania krwawiących naczyń, co pomaga w uniknięciu utraty dużej ilości krwi i co jest istotne dla zdrowia pacjenta. Te kleszczyki sprawdzają się zarówno przy prostszych zabiegach, jak i w bardziej skomplikowanych operacjach, na przykład w ortopedii czy chirurgii ogólnej. Można powiedzieć, że ich konstrukcja, z tym zamykanym mechanizmem, umożliwia pewne chwytanie tkanek, co sprzyja skutecznemu zatrzymaniu krwawienia. W praktyce chirurgowie często stosują je do tymczasowego zamykania naczyń, co pozwala na dalsze przeprowadzanie operacji bez obaw o krwawienie. Z mojego doświadczenia, znajomość tych narzędzi i umiejętność ich użycia to kluczowe umiejętności dla każdego chirurga, bo przecież to często ratuje życie pacjenta.

Pytanie 4

Podczas leczenia stomatologicznego u pacjenta wystąpiła ciężka reakcja alergiczna, anafilaksja. Lekarz, po natychmiastowym przerwaniu procedury, prosi asystentkę o zestaw do anafilaksji. Asystentka przynosi zestaw, który zawiera

A. witaminę K oraz calcium

B. hydrokortyzon oraz adrenalinę

C. glukozę oraz insulinę

D. nitroglicerynę oraz leki przeciwbólowe

W przypadku reakcji anafilaktycznej, propozycje dotyczące glukozy i insuliny, witaminy K oraz calcium, nitrogliceryny i leków przeciwbólowych są nieadekwatne i niebezpieczne. Wprowadzenie glukozy i insuliny w kontekście anafilaksji jest błędne, ponieważ te leki są przeznaczone do leczenia hiperglikemii i nie mają zastosowania w sytuacjach nagłych związanych z reakcjami alergicznymi. Witamina K jest stosowana w leczeniu problemów krzepnięcia, a calcium w przypadku hipokalcemii, co nie ma bezpośredniego związku z anafilaksją. Nitrogliceryna, która jest lekiem stosowanym w leczeniu chorób sercowo-naczyniowych, może prowadzić do dalszego obniżenia ciśnienia krwi, co jest niepożądane w przypadku pacjenta w stanie wstrząsu anafilaktycznego. Warto zaznaczyć, że w sytuacji wystąpienia anafilaksji kluczowe jest nie tylko podanie odpowiednich leków, ale także szybka ocena stanu pacjenta oraz monitorowanie jego reakcji. Osoby udzielające pomocy powinny być odpowiednio przeszkolone i znać metodologię postępowania w takich zdarzeniach, aby zapobiec ewentualnym powikłaniom. Prawidłowe postępowanie w anafilaksji opiera się na znajomości farmakologii oraz zasad pierwszej pomocy, w tym umiejętności rozpoznania objawów anafilaksji oraz szybkiej reakcji w kryzysowych sytuacjach medycznych.

Pytanie 5

Długotrwałe używanie uspokajających, tzw. pustych, smoczków przez dzieci może skutkować powstaniem problemów zgryzowych w postaci

A. tyłozgryzu.

B. rozszerzenia szczęk.

C. przodozgryzu.

D. przodożuchwia.

Wybór odpowiedzi dotyczący przodozgryzu, przodożuchwia lub rozszerzenia szczęk jest mylny z kilku powodów. Przodozgryz to zaburzenie, w którym górne zęby wystają przed dolne, co jest często wynikiem genetyki lub nadmiernego rozwoju górnej szczęki. Używanie smoczków, szczególnie pustych, nie prowadzi do takich zmian w zgryzie, ponieważ sama ich forma nie powoduje wysunięcia górnych zębów. Z kolei przodożuchwie to termin odnoszący się do przodu dolnej szczęki względem górnej. Długofalowe korzystanie z pustych smoczków raczej nie wpływa na rozwój dolnej szczęki w taki sposób, aby prowadzić do przodożuchwia. Natomiast rozszerzenie szczęk jest problemem, który może wynikać z innych czynników, takich jak nieprawidłowy rozwój kości czy nieprawidłowe nawyki żywieniowe, a nie z używania smoczków. Typowym błędem myślowym jest przypisywanie zaburzeń zgryzowych do jednego elementu, jakim jest smoczek, bez uwzględnienia złożonych interakcji między genetyką, nawykami oraz środowiskiem. Ważne jest, aby zrozumieć, że każdy przypadek jest inny i wymaga indywidualnego podejścia, zgodnego z najlepszymi praktykami ortodontycznymi.

Pytanie 6

Liczba planowanych testów biologicznych w autoklawie uzależniona jest od

A. ciśnienia wewnętrznego w komorze

B. liczby pakietów przeznaczonych do sterylizacji

C. typy zastosowanego opakowania narzędzi

D. pojemności komory sterylizacyjnej

Prawidłowa odpowiedź to pojemność komory sterylizatora, ponieważ to właśnie ta wielkość determinuje, ile pakietów można jednocześnie poddać procesowi sterylizacji. W praktyce, każdy autoklaw ma określoną maksymalną pojemność, którą można znaleźć w dokumentacji producenta. Przykładowo, autoklaw o pojemności 10 litrów zmieści określoną ilość pakietów, a jego przeciążenie może prowadzić do niewłaściwej cyrkulacji pary wodnej i, co za tym idzie, zmniejszenia skuteczności sterylizacji. Zgodnie z normami ISO 13485 w zakresie produkcji wyrobów medycznych, kluczowe jest przestrzeganie zaleceń producenta dotyczących maksymalnej pojemności, aby zapewnić optymalne warunki do sterylizacji. Dobrą praktyką jest także przeprowadzanie testów walidacyjnych, które potwierdzą, że proces sterylizacji jest skuteczny dla konkretnej konfiguracji załadunku. Utrzymanie odpowiednich warunków w komorze, takich jak czas i temperatura, również jest ściśle związane z pojemnością, co czyni ją kluczowym parametrem w procesie sterylizacji.

Pytanie 7

W sytuacji wystąpienia wstrząsu insulinowego podczas operacji, jakie kroki należy podjąć, by zaprzestać wszystkich działań oraz

A. położyć pacjenta na płasko i zapewnić drożność dróg oddechowych

B. zdjąć ciasne elementy odzieży pacjenta i podać tlen przez maseczkę

C. podać mu doustnie glukozę lub zwykły cukier, jeśli pacjent jest przytomny

D. zdjąć ciasne elementy odzieży pacjenta i umożliwić mu picie wody

Doustne podanie glukozy lub zwykłego cukru pacjentowi przytomnemu w przypadku wstrząsu insulinowego jest kluczowym działaniem, które ma na celu szybkie podniesienie poziomu glukozy we krwi. Wstrząs insulinowy, znany również jako hipoglikemia, występuje, gdy poziom glukozy we krwi spada poniżej normy, co może prowadzić do objawów takich jak drżenie, potliwość, dezorientacja, a w cięższych przypadkach do utraty przytomności. Podawanie glukozy w formie doustnej jest szybko działającym sposobem na złagodzenie objawów hipoglikemii, ponieważ glukoza dostaje się do krwiobiegu w krótkim czasie. Zgodnie z wytycznymi American Diabetes Association, w przypadku pacjentów, którzy są przytomni i zdolni do połykania, należy podać 15–20 gramów węglowodanów prostych, co odpowiada około 3–4 łyżeczkom cukru. Tego typu interwencje są zgodne z najlepszymi praktykami w zarządzaniu hipoglikemią w warunkach klinicznych oraz w sytuacjach nagłych, co podkreśla ich znaczenie w codziennej praktyce medycznej.

Pytanie 8

Termin Heavy Body odnosi się do masy wyciskowej używanej w przypadku wycisków dwuwarstwowych charakteryzujących się konsystencją

A. plasteliny

B. maści

C. mleczka

D. żelu

Odpowiedź 'plasteliny' jest poprawna, ponieważ termin 'heavy body' odnosi się do materiałów o gęstszej konsystencji, które są stosowane w wyciskach stomatologicznych, aby uzyskać precyzyjne odwzorowanie szczegółów. Wyciski dwuwarstwowe to technika polegająca na zastosowaniu dwóch różnych materiałów wyciskowych, gdzie 'heavy body' stanowi bardziej gęstą warstwę, która pozwala na uzyskanie lepszej stabilności i dokładności. W praktyce, materiały o konsystencji plasteliny są idealne do tego celu, gdyż charakteryzują się odpowiednią plastycznością oraz elastycznością, co jest kluczowe w momentach, gdy wycisk jest formowany w jamie ustnej pacjenta. Stosowanie 'heavy body' przyczyni się do lepszego odwzorowania kształtów zębów oraz struktur anatomicznych, co jest niezbędne dla sukcesu dalszego leczenia. Takie materiały są często zgodne z międzynarodowymi standardami, takimi jak ISO 4823, które regulują właściwości fizyczne i chemiczne materiałów wyciskowych.

Pytanie 9

Jakiego materiału zastosuje dentysta, aby wypełnić ubytek w zębie przy rozpoznaniu głębokiej próchnicy z obnażeniem miazgi?

A. Cementu tlenkowo-cynkowo-eugenolowego

B. Cementu wodorotlenkowo-wapniowego

C. Cementu polikarboksylowego

D. Cementu fosforanowego

Cement wodorotlenkowo-wapniowy jest materiałem stosowanym w stomatologii, szczególnie w przypadku ubytków zębowych związanych z głęboką próchnicą oraz obnażeniem miazgi. Jego główną funkcją jest ochrona miazgi zęba oraz stymulowanie procesu regeneracji tkanek. Dzięki swoim właściwościom chemicznym, ten rodzaj cementu działa jako bariera, która zapobiega dalszemu rozwojowi bakterii oraz minimalizuje ryzyko wystąpienia stanu zapalnego w miazdze. Cement wodorotlenkowo-wapniowy ma również właściwości alkaliczne, co sprzyja neutralizacji kwasów i wspomaga remineralizację zęba. W praktyce, po nałożeniu cementu, dentysta może zainstalować wypełnienie, które nie tylko odbudowuje strukturę zęba, ale także wspiera proces gojenia się tkanek. Stosowanie tego materiału jest zgodne z aktualnymi standardami i zaleceniami praktyki stomatologicznej, co czyni go preferowanym wyborem w przypadku głębokich ubytków zębowych.

Pytanie 10

Do jakiego zabiegu należy przygotować anestezję?

A. Amputacji przyżyciowej

B. Ekstyrpacj i mortalnej

C. Amputacj i mortalnej

D. Opracowania ubytku w obrębie szkliwa

Amputacja przyżyciowa jest zabiegiem chirurgicznym, który wymaga przygotowania znieczulenia ze względu na charakterystykę procedury oraz ból, który może towarzyszyć pacjentowi. Znieczulenie jest kluczowe, aby zminimalizować ból i dyskomfort, co jest zgodne z zasadami etyki medycznej oraz standardami opieki nad pacjentem. W praktyce stosuje się różne formy znieczulenia, w zależności od zakresu amputacji oraz ogólnego stanu zdrowia pacjenta. Na przykład, w przypadku amputacji kończyny, może być zastosowane znieczulenie ogólne, co umożliwia pacjentowi spokojne przejście przez procedurę, a także pozwala chirurgowi na wykonanie operacji w bardziej komfortowych warunkach. Dobre praktyki w tym zakresie wymagają również wcześniejszej konsultacji anestezjologicznej, w celu oceny ryzyka oraz wyboru najbardziej odpowiedniej metody znieczulenia. Warto również pamiętać, że odpowiednie przygotowanie pacjenta do zabiegu, w tym informowanie go o procesie i możliwych efektach ubocznych, jest ważnym elementem całościowej opieki medycznej.

Pytanie 11

Podczas wykonywania zabiegu doszło do aspiracji obcego ciała. Pacjent jest świadomy, w tej sytuacji powinno się

A. zalecić pacjentowi położenie się na plecach i zakazać kaszlenia

B. szybko wywołać wymioty

C. przeprowadzić 5 uderzeń między łopatkami, na przemian z 5 uciskami w nadbrzuszu

D. zrealizować konikotomię

W przypadku aspiracji ciała obcego, gdy pacjent jest przytomny, najskuteczniejszym sposobem na usunięcie przeszkody jest zastosowanie sekwencji pięciu uderzeń między łopatkami połączonych z pięcioma uciśnięciami nadbrzusza. Takie postępowanie jest zgodne z wytycznymi American Heart Association oraz innymi standardami resuscytacji. Uderzenia między łopatkami pomagają wytworzyć ciśnienie, które może wypchnąć ciało obce z dróg oddechowych, a uciśnięcia nadbrzusza (manewr Heimlicha) również są skuteczne w generowaniu siły potrzebnej do usunięcia obstrukcji. Użycie tych dwóch technik w odpowiedniej sekwencji jest kluczowe, ponieważ może znacznie zwiększyć szanse na pomyślne usunięcie ciała obcego bez konieczności interwencji chirurgicznej. W praktyce, jeśli pacjent jest w stanie kaszleć, to również można zachęcać go do kaszlu, co stanowi naturalny mechanizm obronny organizmu, jednak w sytuacjach krytycznych, gdy do kaszlu nie dochodzi, powyższa metoda jest zalecana. Warto pamiętać, że w przypadku, gdy pacjent traci przytomność lub nie podejmuje skutecznych prób oddychania, konieczne jest natychmiastowe wezwanie pomocy medycznej.

Pytanie 12

Podczas podawania lekarzowi strzykawki do znieczulenia miejscowego asystent, pracując w metodzie czterech rąk, znajduje się w pozycji

A. o godzinie 12:00

B. pomiędzy godziną 12:00 a 1:00

C. pomiędzy godziną 1:00 a 2:00

D. o godzinie 3:00

Wybór odpowiedzi wskazującej godzinę 3:00 jest właściwy, ponieważ w trakcie zabiegów znieczulania miejscowego asysta powinna zajmować pozycję, która umożliwia lekarzowi swobodne operowanie narzędziami oraz zapewnia jej bliskość do pacjenta. Pozycja ta, czyli 'godzina 3:00', oznacza umiejscowienie asysty na prawo od lekarza, co sprzyja efektywnej współpracy. Taki układ pozwala na swobodne przekazywanie strzykawki oraz innych niezbędnych narzędzi w sposób intuicyjny i niedelikatny, minimalizując ryzyko zakłócenia procesu znieczulania. W praktyce asysta powinna być dobrze przeszkolona w zakresie technik przekazywania narzędzi oraz powinna znać procedury bezpieczeństwa, aby nie narażać pacjenta na niebezpieczeństwo. Standardy dotyczące pracy w zespole operacyjnym, takie jak zasady dotyczące aseptyki i bezpieczeństwa, powinny być stosowane jako fundament dla efektywnej współpracy w trakcie zabiegów medycznych.

Pytanie 13

Przed przystąpieniem do zakupu klamry Fiesta na ząb, asystentka stomatologiczna powinna

A. usunąć z zęba pacjenta płytkę nazębną

B. wykonać otwór w gumie koferdamu

C. poprosić pacjenta o przepłukanie ust płynem dezynfekującym

D. osuszyć miejsce zabiegu

Wykonanie otworu w gumie koferdamu jest kluczowym krokiem w przygotowaniu do założenia klamry Fiesta na ząb. Koferdam stanowi barierę ochronną, która izoluje ząb od reszty jamy ustnej, co jest niezbędne do zapewnienia sterylnego i suchego pola zabiegowego. Otwór w koferdamie umożliwia precyzyjne odsłonięcie tylko tych zębów, które będą poddawane leczeniu, co z kolei minimalizuje ryzyko zakażeń oraz poprawia komfort pacjenta. Dobrym przykładem stosowania tego rozwiązania jest sytuacja, w której stomatolog planuje założenie klamry na zębie z ubytkiem. Użycie koferdamu nie tylko chroni przed przypadkowym połknięciem narzędzi, ale także pozwala na skuteczne odizolowanie zęba od wilgoci, co jest kluczowe dla trwałości materiałów kompozytowych. W praktyce, standardy opracowane przez Międzynarodowe Towarzystwo Stomatologiczne podkreślają znaczenie użycia koferdamu w przypadkach wymagających precyzyjnych zabiegów, co czyni tę procedurę nie tylko zalecaną, ale wręcz konieczną w nowoczesnej stomatologii.

Pytanie 14

W metodach dezynfekcji wykorzystywane są procesy spalania, wyparzania oraz promieniowania

A. chemicznych

B. mechanicznych

C. fizycznych

D. biologicznych

Spalanie, wyparzanie i promieniowanie są klasyfikowane jako metody dezynfekcji fizycznej, co oznacza, że działają one na mikroorganizmy poprzez zastosowanie energii fizycznej. Spalanie, na przykład, wykorzystuje wysoką temperaturę do zniszczenia patogenów, co jest szeroko stosowane w przemyśle medycznym do utylizacji odpadów. Wyparzanie, z drugiej strony, polega na stosowaniu pary wodnej pod wysokim ciśnieniem, co jest skuteczną metodą dezynfekcji instrumentów chirurgicznych. Promieniowanie, zwłaszcza promieniowanie UV, jest wykorzystywane do dezynfekcji powierzchni oraz wody, ponieważ potrafi zniszczyć DNA mikroorganizmów, uniemożliwiając im rozmnażanie. W kontekście praktycznym, standardy takie jak ISO 15883 określają wymagania dla procesów dezynfekcji sprzętu medycznego, podkreślając znaczenie metod fizycznych w zapewnieniu bezpieczeństwa pacjentów i personelu medycznego. Te techniki są preferowane, zwłaszcza w sytuacjach, gdy stosowanie chemikaliów może przynieść niepożądane skutki uboczne, jak w przypadku alergii czy korozji materiałów.

Pytanie 15

Przygotowując się do aktywnego wsparcia podczas procedury wszczepiania implantów, powinno się umyć ręce metodą

A. chirurgiczną

B. higieniczną

C. socjalną

D. podstawową

Metoda mycia rąk chirurgicznego jest kluczowym elementem w procedurach medycznych, szczególnie w kontekście zabiegów, takich jak wszczepianie implantów. Ta technika różni się od innych metod, ponieważ ma na celu nie tylko usunięcie widocznych zanieczyszczeń, ale również eliminację drobnoustrojów i patogenów, które mogą być obecne na skórze. Mycie rąk chirurgiczne obejmuje nie tylko dokładne umycie rąk wodą i mydłem, ale także stosowanie antyseptyków, co znacząco zwiększa poziom ochrony przed infekcją. W praktyce, przed przystąpieniem do zabiegu, personel medyczny stosuje technikę, która polega na myciu rąk przez co najmniej 5-10 minut przy użyciu specjalistycznych preparatów dezynfekujących. Przykładem może być użycie roztworu na bazie alkoholu lub chlorheksydyny, co jest zgodne z wytycznymi Światowej Organizacji Zdrowia oraz lokalnych standardów sanitarnych. Zastosowanie metody mycia rąk chirurgicznego jest zatem niezbędne, by zminimalizować ryzyko zakażeń i zapewnić bezpieczeństwo zarówno pacjentom, jak i personelowi medycznemu.

Pytanie 16

Odpowiednia przestrzeń między materiałem do sterylizacji a zgrzewem, która zapewnia prawidłowe zniknięcie torebki papierowo-foliowej, powinna wynosić

A. 1,5 cm

B. 3,0 cm

C. 2,0 cm

D. 0,5 cm

Odpowiedzi 0,5 cm, 1,5 cm oraz 2,0 cm dotyczą nieprawidłowych koncepcji, które nie uwzględniają odpowiednich standardów i praktyk branżowych w zakresie sterylizacji. Zachowanie zbyt małej odległości, jak 0,5 cm, stwarza ryzyko, że wilgoć oraz substancje chemiczne nie będą miały wystarczająco dużo miejsca, aby odparować, co może prowadzić do niepełnej sterylizacji. Z kolei 1,5 cm oraz 2,0 cm, choć lepsze, wciąż mogą być niewystarczające, ponieważ nie uwzględniają pełnej efektywności procesów związanych z odparowaniem i wymianą powietrza. W praktyce klinicznej, jeżeli odległość nie jest dostosowana do specyfikacji urządzeń używanych do sterylizacji, może to prowadzić do zanieczyszczenia materiałów, co stanowi poważne zagrożenie dla pacjentów. Typowym błędem myślowym jest założenie, że mniejsze odległości mogą zaoszczędzić czas lub materiały, co jest fałszywe. W rzeczywistości, niedostateczna odległość może wydłużyć czas potrzebny na skuteczne sterylizowanie, a także zwiększyć ryzyko komplikacji zdrowotnych. Dlatego ważne jest, aby zawsze stosować się do zalecanych praktyk dotyczących zachowania odpowiednich odległości, aby zapewnić bezpieczeństwo oraz skuteczność procesów sterylizacji.

Pytanie 17

Instrumenty protetyczne i ortodontyczne „rekinki” to narzędzia w postaci kleszczy

A. do tworzenia prostych pierścieni

B. uniwersalne kramponowe

C. płaskie i wypukłe

D. do konstruowania grotów

Odpowiedź "uniwersalne kramponowe" jest jak najbardziej słuszna! Rekinki, które czasami nazywamy kleszczami ortodontycznymi, są super przydatne w pracy dentysty. Dzięki ich wszechstronności możemy je wykorzystać w różnych sytuacjach w gabinecie. Na przykład, używamy ich do formowania i cięcia drutów ortodontycznych, co jest bardzo ważne przy prostowaniu zgryzu. Oczywiście, pamiętajmy o zasadach higieny i bezpieczeństwa, bo to kluczowe, żeby zarówno pacjent, jak i my czuli się komfortowo. Dobrze też znać różne rodzaje rekinków i ich zastosowania – to naprawdę przydaje się w codziennej pracy w stomatologii.

Pytanie 18

Aby określić zwarcie centralne przy użyciu wzorników zwarciowych, asystentka powinna zgromadzić:

A. prostnicę, frez do akrylu

B. nożyk, palnik, wosk

C. palnik, wosk, ligaturę

D. kleszcze kramponowe, palnik, wosk

Wybór nożyka, palnika i wosku do ustalania zwarcia centralnego jest zgodny z najlepszymi praktykami w dziedzinie ortodoncji i protetyki. Nożyk jest niezbędny do precyzyjnego cięcia i formowania materiałów, takich jak wosk, który służy do tworzenia wzorników zwarciowych. Palnik, z kolei, jest kluczowy w procesie podgrzewania wosku, co pozwala na jego łatwiejsze formowanie i dopasowywanie do zgryzu pacjenta. Zastosowanie tych narzędzi w praktyce umożliwia uzyskanie dokładnych wzorów, które są niezbędne do dalszej obróbki protez czy aparatów ortodontycznych. Dobrą praktyką jest również zapewnienie, że wszystkie narzędzia są sterylne i odpowiednio przygotowane przed przystąpieniem do pracy, co wpływa na jakość wykonanych wzorników oraz komfort pacjenta. Warto pamiętać, że prawidłowe ustalanie zwarcia centralnego jest kluczowe dla prawidłowego funkcjonowania aparatu ortodontycznego oraz zachowania zdrowia jamy ustnej pacjenta.

Pytanie 19

Jaką pozycję powinien zająć pacjent z rozedmą płuc podczas wizyty u dentysty?

A. z głową w poziomie z kolanami

B. w pozycji leżącej relaksacyjnej

C. w pozycji siedzącej

D. z nosem na niższej wysokości od kolan

Odpowiedź 'siedząca' jest prawidłowa, ponieważ pacjenci z rozedmą płuc, która charakteryzuje się przewlekłym obstrukcyjnym zapaleniem oskrzeli oraz zwiększoną wentylacją, często mają trudności z oddychaniem w pozycji leżącej. Siedząca pozycja pozwala na lepszą wentylację płuc, co jest kluczowe w przypadku osób z chorobami układu oddechowego. Ułożenie pacjenta w pozycji siedzącej minimalizuje ucisk na przeponę oraz umożliwia swobodniejsze oddychanie. W praktyce, dentysta powinien także zadbać o wsparcie dla pleców pacjenta, co może dodatkowo zwiększyć komfort i ułatwić oddychanie. Warto również zwrócić uwagę na to, że pacjenci z rozedmą płuc mogą mieć zwiększone ryzyko hipoksemii, dlatego monitorowanie ich stanu podczas zabiegów dentystycznych jest niezbędne. Warto zaznaczyć, że obowiązujące standardy leczenia stomatologicznego zalecają, aby w przypadku pacjentów z problemami oddechowymi stosować pozycję siedzącą jako jedną z pierwszych metod zapewniających bezpieczeństwo i komfort podczas zabiegów.

Pytanie 20

W technice pracy na cztery ręce asystentka trzyma upychadło i nakładacz chwytem

A. piórowym

B. dwoma palcami

C. dłoniowo-kciukowym

D. dłoniowym

Odpowiedź 'dwoma palcami' jest poprawna, ponieważ technika pracy na cztery ręce w stomatologii zakłada, że asystentka trzyma instrumenty, takie jak upychadło i nakładacz, przy użyciu chwytu dwoma palcami. Taki sposób chwytu zapewnia precyzyjne i stabilne utrzymywanie narzędzi, co jest niezbędne w kontekście współpracy z lekarzem dentystą. W praktyce, chwytem dwoma palcami można łatwo manipulować instrumentem, co umożliwia szybką reakcję na potrzeby lekarza i dokładne wykonywanie procedur. Standardy dobrych praktyk w stomatologii stawiają na efektywność i bezpieczeństwo, a chwyt dwoma palcami znacząco wpływa na te aspekty. W przypadku, gdy asystentka stosuje taki chwyt, ważne jest, aby jej palce były zawsze w bezpośrednim kontakcie z instrumentem, co minimalizuje ryzyko jego upadku oraz pozwala na szybkie podanie narzędzia w odpowiednim momencie. Warto również wspomnieć, że znajomość techniki pracy na cztery ręce oraz odpowiednich chwytów jest kluczowa w kształceniu asystentów stomatologicznych oraz w praktyce klinicznej, co podkreśla znaczenie szkoleń w tym zakresie.

Pytanie 21

Jakie zęby mleczne znajdują się w sektorze IV?

A. 55, 54

B. 53, 52, 51, 61, 62, 63

C. 83, 82, 81, 71, 72, 73

D. 75, 74

Wybór odpowiedzi dotyczących innych zębów mlecznych, takich jak 55, 54, 83, 82, 81, 71, 72, 73 czy 53, 52, 51, 61, 62, 63, nie jest właściwy, ponieważ nie odnosi się do definicji sektora IV w kontekście zębów mlecznych. Zęby mleczne są klasyfikowane zgodnie z systemem numeracji, w którym każde zęby mają przypisany unikalny numer. W przypadku odpowiedzi 55, 54, mamy do czynienia z górnymi zębami przednimi, które w rzeczywistości należą do innego sektora (górnego), co pokazuje brak zrozumienia struktury jamy ustnej. Odpowiedzi związane z numerami 83, 82, 81, 71, 72, 73 dotyczą zębów trzonowych, które są zlokalizowane w górnej części jamy ustnej po stronie prawej i lewej, co również nie pasuje do klasyfikacji sektora IV. Wybór zębów 53, 52, 51, 61, 62, 63 obejmuje górne zęby mleczne, co jest również nieprawidłowe, ponieważ sektor IV powinien odnosić się do dolnych zębów trzonowych. Tego typu pomyłki mogą wynikać z ogólnego niezrozumienia lokalizacji i klasyfikacji zębów w jamie ustnej, co jest kluczowe w praktyce stomatologicznej. Prawidłowa identyfikacja zębów w numeracji jest podstawą skutecznej komunikacji ze specjalistami w dziedzinie stomatologii oraz w przypadku planowania leczenia.

Pytanie 22

Aby tymczasowo umieścić korony, należy użyć odpowiedniego cementu

A. krzemowy

B. cynkowo-siarczanowy

C. wodorotlenkowo-wapniowy

D. glassjonomerowy

Cement glassjonomerowy, wodorotlenkowo-wapniowy oraz krzemowy są mniej odpowiednie do czasowego osadzania koron tymczasowych z kilku powodów. Cement glassjonomerowy, choć dobrze przyczepia się do tkanek zęba, ma ograniczoną siłę wiązania w porównaniu do cementu cynkowo-siarczanowego, co może skutkować jego przedwczesnym luzowaniem. Ponadto, jego właściwości mechaniczne nie są optymalne dla tymczasowych rozwiązań, które muszą wytrzymać różne siły żucia. Cement wodorotlenkowo-wapniowy jest stosowany głównie jako materiał podkładowy lub leczniczy, a nie jako cement do osadzania koron. Jego rolą jest ochrona miazgi zęba, jednak nie zapewnia on odpowiedniej stabilności czy trwałości, co czyni go niewłaściwym wyborem do tymczasowych koron. Z kolei cement krzemowy, choć może być używany w różnych zastosowaniach stomatologicznych, nie jest przeznaczony do czasowego osadzania koron, ponieważ jego aplikacja wymaga bardziej skomplikowanych technik oraz nie gwarantuje takiej samej łatwości usunięcia jak cement cynkowo-siarczanowy. W kontekście najlepszych praktyk stomatologicznych, wybór materiału cementowego powinien opierać się na ich właściwościach mechanicznych, biokompatybilności oraz łatwości w manipulacji, co cement cynkowo-siarczanowy zdecydowanie spełnia.

Pytanie 23

Substancją wykorzystywaną w ochronie przed próchnicą szkliwa w bruzdach międzyszczękowych jest

A. gutaperka

B. ormocer

C. lak szczelinowy

D. amalgamat

Lak szczelinowy jest materiałem stosowanym w stomatologii do zapobiegania próchnicy, szczególnie w bruzdach międzyguzkowych zębów trzonowych i przedtrzonowych. Jego główną zaletą jest zdolność do wypełniania szczelin i zagłębień w szkliwie, co ogranicza gromadzenie się płytki nazębnej i bakterii, które są odpowiedzialne za rozwój próchnicy. Laki szczelinowe są wykonane z materiałów kompozytowych, które charakteryzują się wysoką odpornością na działanie kwasów oraz trwałością. Zastosowanie laków szczelinowych w praktyce stomatologicznej jest zgodne z wytycznymi Światowej Organizacji Zdrowia (WHO) oraz Polskiego Towarzystwa Stomatologicznego, które rekomendują ich stosowanie jako skuteczną metodę profilaktyki. Przykładem zastosowania jest leczenie dzieci, u których ryzyko powstania próchnicy jest wyższe, a lakowanie bruzd może znacznie zmniejszyć potrzebę bardziej inwazyjnych zabiegów w przyszłości. Warto podkreślić, że skuteczność laków szczelinowych wzrasta przy odpowiednim przygotowaniu zęba oraz edukacji pacjenta na temat higieny jamy ustnej.

Pytanie 24

Narzędziem rotacyjnym służącym do obróbki ujść kanałów korzeniowych jest

A. igła Druxa

B. kamień Arkansas

C. wiertło Gates

D. igła Lentulo

Wiertło Gates jest instrumentem rotacyjnym, którego głównym celem jest opracowanie ujść kanałów korzeniowych w dentystyce. Jego unikalna konstrukcja, z dwoma lub więcej spiralnymi rowkami, umożliwia skuteczne usuwanie resztek tkanek czy zanieczyszczeń z kanałów korzeniowych, co jest kluczowe dla zapewnienia odpowiedniej dezynfekcji i przygotowania do dalszego leczenia. Praktyczne zastosowanie wiertła Gates polega na jego użyciu w trakcie endodontycznego leczenia kanałowego, gdzie precyzyjne opracowanie ujścia kanału ma na celu poprawę przepływu płynu dezynfekującego oraz ułatwienie pracy z innymi instrumentami. Warto zauważyć, że stosowanie wiertła Gates jest zgodne z dobrą praktyką kliniczną, ponieważ pozwala na efektywne osiągnięcie właściwego kształtu i szerokości kanału, co jest niezbędne do prawidłowego wypełnienia i ostatecznego zamknięcia kanału. Dodatkowo, może być stosowane w połączeniu z systemami maszynowymi, co zwiększa komfort i precyzję pracy lekarza dentysty.

Pytanie 25

Który rodzaj cementu powinien być zastosowany do trwałego osadzenia mostu protetycznego?

A. Szkło-jonomerowy

B. Cynkowo-siarczanowy

C. Cynkowo-siarczanowy

D. Prowizoryczny

Cement szkło-jonomerowy jest szeroko stosowany w stomatologii do trwałego osadzania mostów protetycznych, ze względu na swoje właściwości chemiczne i mechaniczne. Jego główną zaletą jest zdolność do wiązania z strukturą zęba poprzez reakcję chemiczną, co prowadzi do silnego oraz trwałego połączenia. W porównaniu do innych materiałów, szkło-jonomerowy cement uwalnia fluor, co korzystnie wpływa na remineralizację szkliwa i zapobiega próchnicy. To sprawia, że jest on idealny do zastosowań w obszarach narażonych na wysokie obciążenia mechaniczne, takich jak mosty protetyczne. Dodatkowo, cement ten charakteryzuje się dobrą estetyką, co jest istotne w przypadku widocznych prac protetycznych. Stosowanie materiałów zgodnych z aktualnymi standardami, takimi jak ISO 9917-1, zapewnia nie tylko bezpieczeństwo pacjenta, ale także długotrwałe efekty estetyczne i funkcjonalne protetyki.

Pytanie 26

Ile testów biologicznych należy przeprowadzić w celu monitorowania procesu sterylizacji, przy założeniu, że autoklaw dysponuje komorą o objętości 21 litrów?

A. 1 test

B. 4 testy

C. 3 testy

D. 2 testy

Wybór niewłaściwej liczby testów biologicznych do kontroli procesu sterylizacji może wynikać z nieporozumienia dotyczącego zasadności i metodologii przeprowadzania takich testów. Odpowiedzi sugerujące użycie jednego lub dwóch testów nie uwzględniają specyfiki większych komór autoklawów, takich jak 21 litrów, gdzie ryzyko nierównomiernego rozkładu pary wodnej jest wyższe. Przy jednym teście istnieje wysokie ryzyko, że nie uwzględni on wszystkich potencjalnych obszarów, które mogłyby nie zostać wysterylizowane, co naraża na niebezpieczeństwo pacjentów i personel medyczny. Dwa testy, mimo że są lepsze niż jeden, wciąż mogą pozostawić luki w ocenie skuteczności. Właściwe podejście do walidacji procesu sterylizacji powinno opierać się na zrozumieniu, że skuteczność procesu jest kluczowa dla bezpieczeństwa. Zastosowanie trzech testów biologicznych jest zgodne ze standardami branżowymi, które zalecają powtarzalność i pewność w walidacji procesów sterylizacyjnych. Niezrozumienie potrzeby odpowiedniej liczby testów może prowadzić do błędnych wniosków o skuteczności sterylizacji, co w konsekwencji może mieć poważne skutki zdrowotne.

Pytanie 27

Stomatolog wykonuje pierwsze badanie profilaktyczne u pacjenta. W tym czasie asystentka stomatologiczna powinna

A. kontrolować oświetlenie w jamie ustnej

B. uzupełniać rejestrację pacjentów

C. obsługiwać końcówkę ssaka

D. wypełniać sekcję diagnostyczną karty

Wypełnienie części diagnostycznej karty pacjenta podczas pierwszej wizyty to bardzo ważne zadanie dla asystentki stomatologicznej. Dzięki temu możemy dokładnie zapisać stan zdrowia jamy ustnej pacjenta, co ma spore znaczenie dla dalszego leczenia i oceny, jak skuteczne były wcześniejsze działania. Właściwie wypełniona karta powinna zawierać takie info jak historia chorób, wcześniej wykonane zabiegi stomatologiczne czy aktualne dolegliwości. Na przykład, warto wpisać alergie pacjenta, bo to jest istotne przy wyborze materiałów, które później użyjemy. Generalnie, dokumentacja medyczna to ważna baza wiedzy dla stomatologa przy planowaniu leczenia, więc asystentka powinna dbać, aby była przejrzysta i rzetelna. To naprawdę pomagają w praktyce, więc warto trzymać się tych standardów.

Pytanie 28

W publicznych placówkach ochrony zdrowia, które oferują usługi oraz świadczenia stomatologiczne, wykorzystuje się dokumentację oznaczoną symbolem

A. Mz/Mz

B. Mz/Por

C. Mz/St

D. Mz/Med

Odpowiedź Mz/St. jest jak najbardziej na miejscu, bo oznacza dokumentację medyczną stosowaną w publicznych przychodniach stomatologicznych. W Polsce są określone przepisy, które mówią, jak ta dokumentacja powinna wyglądać, a to wszystko po to, by zapewnić dobrą jakość usług i dbać o dane pacjentów. To ważne, bo dzięki temu lekarze mogą lepiej monitorować stan zdrowia swoich pacjentów. W dokumentacji Mz/St. znajdziesz różne rzeczy, takie jak zapis wywiadu, plan leczenia, przeprowadzone procedury i ich rezultaty. Każda wizyta powinna być odpowiednio zapisana, żeby specjalista mógł dostarczyć pacjentowi spersonalizowaną opiekę i łatwo się komunikować z innymi lekarzami. Rzetelne prowadzenie dokumentacji jest też kluczowe przy audytach i kontrolach jakości w służbie zdrowia. Widać więc, jak bardzo ważne jest posługiwanie się symbolem Mz/St. w usługach stomatologicznych.

Pytanie 29

Procedura polegająca na lokalnym wprowadzaniu jonów leku do tkanek przy wykorzystaniu prądu stałego nosi nazwę

A. jonoforezą

B. laseroterapią

C. endoskopią

D. darsonwalizacją

Jonoforeza to technika terapeutyczna, która polega na wprowadzaniu jonów leku do tkanek za pomocą prądu stałego. Ta metoda jest szczególnie cenna w fizjoterapii i rehabilitacji, ponieważ umożliwia lokalne działanie leku w obszarze, który wymaga terapii, co zwiększa skuteczność leczenia i minimalizuje ogólne działanie systemowe leku. Jonoforeza jest często stosowana w leczeniu stanów zapalnych, bólu oraz w terapiach mających na celu wspomaganie gojenia ran. W praktyce, lekarz lub fizjoterapeuta aplikują elektrody na skórę pacjenta w obszarze wymagającym interwencji, a następnie wprowadzają lek przez elektrolityczną barierę skórną. Dzięki takiemu podejściu, leki, takie jak niesteroidowe leki przeciwzapalne czy kortykosteroidy, mogą być skutecznie wprowadzone do tkanek, co pozwala na szybkie i efektywne złagodzenie objawów. Jonoforeza jest uznawana za metodę zgodną z zasadami EBM (evidence-based medicine), co podkreśla jej wartość kliniczną w praktyce medycznej.

Pytanie 30

Kiretą Gracey 1/2 można usunąć złogi nazębne z powierzchni

A. siekaczy oraz przedtrzonowców

B. przedsionkowych siekaczy oraz kłów

C. mezjalnych i dystalnych zębów trzonowych

D. policzkowych i językowych zębów trzonowych

Wybór odpowiedzi dotyczącej innych powierzchni zębów, takich jak mezjalne i dystalne trzonowców, siekaczy i przedtrzonowców, czy policzkowe i językowe trzonowców, wskazuje na mylną interpretację zastosowania kirety Gracey 1/2. Każda kireta jest skonstruowana w taki sposób, aby odpowiadała specyficznym powierzchniom zębów, a ich kształt oraz kąt nachylenia ostrza determinują, które obszary jamy ustnej mogą być skutecznie oczyszczane. Mezjalne i dystalne trzonowców to powierzchnie, które wymagają użycia innych narzędzi, takich jak kirety o odpowiednio dobranym kształcie do pracy w tych strefach. Z kolei siekacze i przedtrzonowce, mimo że również wymagają czyszczenia, są obsługiwane przez inne modele kiret, które są bardziej odpowiednie do ich anatomicznych uwarunkowań. Używanie niewłaściwego narzędzia może prowadzić nie tylko do nieskutecznego usuwania płytki nazębnej, ale także do uszkodzenia tkanek miękkich otaczających zęby. Z tego powodu kluczowe jest, aby personel medyczny miał pełną świadomość różnic w anatomicznych wymaganiach różnych zębów oraz odpowiednich narzędzi do ich pielęgnacji. Dobre praktyki stomatologiczne opierają się na precyzyjnej diagnostyce oraz skutecznej strategii leczenia, co wymaga od specjalistów znajomości nie tylko narzędzi, ale także ich zastosowania w kontekście anatomii zębów i chorób przyzębia.

Pytanie 31

Z dokumentacji w karcie stomatologicznej pacjenta wynika, że podczas ostatniej wizyty w gabinecie przeprowadzono ekstrakcję zęba 38 oraz zastosowano szwy materacowe. Na wizytę kontrolną, zaplanowaną tydzień po zabiegu, należy przygotować:

A. nożyczki, pęsetę, jałowe tampony, sól fizjologiczną

B. kleszczyki, jałowe kuleczki waty, roztwór podchlorynu sodu

C. kleszczyki, jałowe kuleczki waty, roztwór wodorotlenku wapnia

D. nożyczki, kleszczyki hemostatyczne, jałowe tampony, wodę

Wybór nożyczek, pęsety, jałowych tamponów oraz soli fizjologicznej jako wyposażenia na wizytę kontrolną po ekstrakcji zęba 38 oraz założeniu szwów materacowych jest jak najbardziej uzasadniony. Nożyczki będą niezbędne do precyzyjnego usunięcia szwów, co jest kluczowym krokiem w procesie gojenia i zapewnienia pacjentowi komfortu. Pęseta ułatwi chwytanie i manipulację tkankami lub materiałem szewnym, a jałowe tampony posłużą do absorpcji ewentualnych krwawień. Sól fizjologiczna jest istotnym elementem, który może być użyty do przemywania ran pooperacyjnych, co wspiera proces gojenia oraz minimalizuje ryzyko infekcji. W kontekście opieki stomatologicznej, przestrzeganie zasad aseptyki i anestezjologii, jak również umiejętność przeprowadzania wizyt kontrolnych po zabiegach chirurgicznych, są kluczowe dla zapewnienia pacjentowi bezpieczeństwa i wysokiej jakości usług. Takie podejście jest zgodne z dobrymi praktykami w stomatologii, zgodnie z zaleceniami towarzystw stomatologicznych oraz protokołami postępowania w przypadku zabiegów chirurgicznych w jamie ustnej.

Pytanie 32

Do przygotowania materiału kompozytowego chemoutwardzalnego należy użyć szpatułki

A. plastycznej na bloczku papierowym

B. plastycznej na płytce szklanej

C. metalowej na płytce szklanej

D. metalowej na bloczku papierowym

Materiał kompozytowy chemoutwardzalny, znany również jako kompozyt na bazie żywicy, wymaga starannego przygotowania przed jego użyciem. Właściwe mieszanie tych materiałów jest kluczowe dla uzyskania pożądanych właściwości mechanicznych i chemicznych. Użycie plastikowej szpatułki na bloczku papierowym zapewnia idealne warunki do dokładnego wymieszania składników. Papierowy bloczek działa jako jednorazowa powierzchnia, która minimalizuje ryzyko zanieczyszczenia materiału, a także pozwala na łatwe zbieranie resztek żywicy. Użycie plastikowej szpatułki zapobiega korozji i reagowaniu materiału ze szpatułką metalową, co mogłoby prowadzić do niepożądanych efektów. Dobrą praktyką w preparacji materiałów kompozytowych jest również unikanie użycia materiałów, które mogą wprowadzać zanieczyszczenia chemiczne lub zmieniać właściwości zachowania się materiału po utwardzeniu. Warto również pamiętać, że właściwe proporcje składników oraz czas mieszania mają kluczowe znaczenie dla uzyskania optymalnych rezultatów, które są zgodne z normami jakości w branży.

Pytanie 33

Jakie narzędzia oraz materiały powinny być przygotowane do przeprowadzenia zabiegu zakładania kompozytowego wypełnienia utwardzanego światłem?

A. Końcówki szybkoobrotowe, wiertła diamentowe, nakładacz, mieszalnik do amalgamatu

B. Końcówki robocze, kęsek do zgryzu, standardowe korony tymczasowe, kalka do zgryzu

C. Końcówki wolnoobrotowe, zestaw szczoteczek na kątnicę, pasta do polerowania, skaler ultradźwiękowy

D. Końcówki robocze, wiertła, wytrawiacz, primer i bond, nakładacz, upychadło, lampa polimeryzacyjna

Odpowiedź, która wskazuje na zestaw instrumentów i materiałów niezbędnych do zakładania wypełnienia kompozytowego światłoutwardzalnego, jest poprawna, ponieważ zawiera wszystkie kluczowe elementy wymagane w tym procesie. Końcówki robocze są niezbędne do precyzyjnego modelowania i aplikacji wypełnienia, a wiertła służą do przygotowania ubytku, co jest kluczowym krokiem przed nałożeniem materiału. Wytrawiacz, primer i bond są istotne dla zapewnienia dobrego połączenia między zębem a materiałem wypełniającym, co znacząco wpływa na trwałość oraz szczelność wypełnienia. Nakładacz i upychadło są narzędziami, które umożliwiają precyzyjne umieszczanie i formowanie kompozytu w ubytku. Lampa polimeryzacyjna jest niezbędna do utwardzenia materiału, co kończy proces zakupu wypełnienia. Wszystkie te elementy są zgodne z aktualnymi standardami praktyki stomatologicznej, które nakładają nacisk na użycie odpowiednich technik oraz materiałów zapewniających długotrwałe efekty w stomatologii. Przykładem może być sytuacja, w której stomatolog, przygotowując ząb do wypełnienia, stosuje wytrawiacz na powierzchnię, co umożliwia lepszą adhezję materiału kompozytowego.

Pytanie 34

Do oceny przenikania pary wodnej w głęboko umiejscowionych, kapilarnych wsadach podczas procesu sterylizacji używa się testu

A. Sporal A

B. Bowie-Dicka

C. Helix

D. TST

Test TST, czyli test wskaźnikowy, jest używany do oceny ogólnej skuteczności procesu sterylizacji, lecz nie ma on zdolności do oceny penetracji pary wodnej w głęboko wgłębionych wsadach. Może on dostarczać ogólnych informacji o skuteczności, ale nie jest wystarczająco precyzyjny w kontekście złożonych struktur, gdzie dostęp pary może być ograniczony. Test Sporal A, z kolei, jest oparty na wykorzystaniu sporów Bacillus stearothermophilus, co czyni go efektywnym w ocenie procesów sterylizacji parą wodną, ale nie dostarcza tak szczegółowych informacji o penetracji w przypadku skomplikowanych narzędzi. Z kolei test Bowie-Dicka jest przeznaczony do wykrywania obecności powietrza w autoklawie, a nie do oceny penetracji pary wodnej. Błędem jest mylenie tych testów i ich zastosowań, co może prowadzić do nieodpowiedniej oceny skuteczności sterylizacji. Profesjonalne podejście do sterylizacji wymaga znajomości funkcji i ograniczeń różnych testów, aby zapewnić bezpieczeństwo pacjentów. Właściwe zrozumienie, kiedy i w jakim celu zastosować dany test, jest kluczowe dla skuteczności procedur medycznych i ochrony zdrowia.

Pytanie 35

Które palce lewej dłoni asysty pełnią rolę podającą w trakcie przekazywania instrumentów metodą 'podaj - przejmij'?

A. Serdeczny i mały

B. Kciuk, wskazujący i środkowy

C. Serdeczny i piąty

D. Kciuk, serdeczny i piąty

Odpowiedź 'Kciuk, wskazujący i środkowy' jest prawidłowa, ponieważ te palce pełnią kluczową rolę w procesie przekazywania instrumentów metodą 'podaj - przejmij'. Kciuk oraz palce wskazujący i środkowy są odpowiedzialne za stabilizację i precyzyjne trzymanie instrumentu, co jest niezbędne dla zapewnienia bezpieczeństwa i efektywności podczas przekazywania narzędzi. W praktyce, podczas przekazywania instrumentu, kciuk działa jako punkt wsparcia, podczas gdy palec wskazujący i środkowy zapewniają kontrolę nad kierunkiem i siłą przekazania. W kontekście standardów branżowych, takich jak zasady aseptyki i bezpieczeństwa w operacjach medycznych, właściwe użycie dłoni i palców jest kluczowe dla minimalizacji ryzyka zakażeń oraz kontuzji. Dobre praktyki w tym zakresie podkreślają znaczenie ergonomii oraz technik manualnych, które przyczyniają się do efektywności współpracy w zespole.

Pytanie 36

Środki wykorzystywane do zatrzymywania krwawienia w jamie ustnej zaliczane są do kategorii

A. cytotoksycznych

B. odontotropowych

C. hemostatycznych

D. dewitalizacyjnych

Preparaty służące do tamowania krwawienia w jamie ustnej rzeczywiście należą do środków hemostatycznych. Hemostatyki działają poprzez przyspieszenie procesu krzepnięcia krwi, co jest kluczowe w sytuacjach, gdy występuje krwawienie, na przykład po zabiegach stomatologicznych, urazach czy chirurgii jamy ustnej. Przykładami takich preparatów są gazy hemostatyczne, żele czy proszki, które zawierają substancje aktywne, takie jak kwas traneksamowy czy adrenalinę, które wspomagają proces koagulacji. Dobrą praktyką w stomatologii jest stosowanie takich środków, aby zminimalizować ryzyko postępującej utraty krwi i zapewnić pacjentowi komfort. Zgodnie z wytycznymi dotyczących postępowania w przypadkach krwawienia, stosowanie hemostatyków powinno być rozważane jako integralny element planu terapeutycznego oraz monitorowania pacjenta po zabiegu. Ich użycie nie tylko wpływa na przebieg rekonwalescencji, ale także na ogólną satysfakcję pacjenta z przeprowadzonego leczenia.

Pytanie 37

Aby uzyskać efektywne połączenie wypełnienia kompozytowego z szkliwem, należy zastosować

A. wytrawiacz

B. cement glassjonomerowy

C. lakier bazowy

D. lakier ochronny

Lakier profilaktyczny, mimo że jest pomocny w zapobieganiu próchnicy, nie pomoże w polepszaniu przylegania materiałów kompozytowych do szkliwa. Głównie tworzy on taką osłonę na zębie, co nie wpływa na adhezję wypełnień. Z kolei lakier podkładowy nie spełnia wymagań do przygotowania szkliwa; jego rola to raczej być bazą pod wypełnienia, ale nie poprawia przyczepności. Cement glassjonomerowy, mimo że ma dobre właściwości adhezyjne, nie nadaje się do wytrawiania szkliwa. Jego użycie to głównie wypełnianie ubytków, a nie przygotowywanie szkliwa pod kompozyt. No i często można spotkać błędne myślenie, że te substancje mogą zastąpić wytrawiacze – co potem prowadzi do problemów z trwałością wypełnień. Żeby mieć pewność, że prace stomatologiczne będą dobrej jakości, trzeba używać odpowiednich materiałów na odpowiednich etapach, co potwierdzają różne standardy i wytyczne w stomatologii.

Pytanie 38

Jak długo należy archiwizować dokumentację pacjenta, który zmarł w wyniku zatrucia?

A. 30 lat

B. 15 lat

C. 25 lat

D. 20 lat

Odpowiedź '30 lat' jest prawidłowa, ponieważ zgodnie z przepisami prawa, dokumentacja medyczna pacjentów, którzy zmarli, powinna być przechowywana przez okres 30 lat od daty śmierci. Jest to zgodne z Ustawą z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej oraz rozporządzeniami dotyczącymi ochrony danych osobowych. Przechowywanie dokumentacji przez tak długi okres ma na celu umożliwienie dokonania analizy przypadków, które mogą być przedmiotem badań naukowych, jak również umożliwienie rodzinie pacjenta dostępu do informacji, które mogą być istotne dla ich zdrowia lub spraw spadkowych. Na przykład, w sytuacji, gdy zgon pacjenta był wynikiem podejrzanego zdarzenia, dostępność dokumentacji przez 30 lat pozwala na wyjaśnienie okoliczności, a także na postępowania sądowe związane z ewentualnymi roszczeniami. W praktyce, kliniki i placówki medyczne muszą posiadać odpowiednie systemy archiwizacji, które zapewniają ochronę i dostępność tych dokumentów przez wymagany czas, a także muszą być świadome zmieniających się regulacji prawnych w tym zakresie.

Pytanie 39

Jakiego strącalnika należy użyć po wcześniejszym nasączeniu zęba azotanem srebra przez dentystę?

A. 5% roztwór jodku potasu

B. 2% roztwór fluorku sodu

C. Kamfenol

D. Eugenol

Wybór niewłaściwego strącalnika po nasączeniu zęba azotanem srebra może prowadzić do nieefektywnego leczenia oraz zwiększenia ryzyka powikłań. 5% roztwór jodku potasu nie jest optymalnym wyborem w tym przypadku, ponieważ jego działanie skoncentrowane na tworzeniu kompleksów ze srebrem może prowadzić do niepożądanych reakcji chemicznych, a także nie ma właściwości ochronnych ani przeciwbólowych, jakie oferuje eugenol. Kamfenol, chociaż ma zastosowanie w stomatologii, nie jest odpowiedni jako środek po azotanie srebra, ponieważ jego działanie polega głównie na dezynfekcji, a nie na wspomaganiu gojenia. 2% roztwór fluorku sodu jest stosowany w profilaktyce, ale nie w kontekście potrzeby łagodzenia podrażnień tkanek po zastosowaniu azotanu srebra. Fluorki mają na celu wzmocnienie szkliwa, a nie działanie terapeutyczne w sytuacjach podrażnienia. Stosowanie tych środków w niewłaściwych sytuacjach może prowadzić do mylnych przekonań o ich funkcjonalności oraz podjęcia niewłaściwych decyzji terapeutycznych. Praktyka stomatologiczna wymaga dokładnej znajomości właściwości używanych substancji oraz ich interakcji, aby zminimalizować ryzyko niepożądanych efektów oraz zapewnić pacjentom skuteczne i bezpieczne leczenie.

Pytanie 40

Kleszcze Meissnera znajdują zastosowanie w gabinecie

A. ortodontycznej

B. periodontologicznej

C. profilaktyki stomatologicznej

D. chirurgii stomatologicznej

Kleszcze Meissnera, czyli te fajne narzędzia chirurgiczne, są naprawdę ważne w stomatologii. Używa się ich głównie do usuwania zębów i w różnych zabiegach rekonstrukcyjnych. Ich kształt jest super – łatwo się nimi operuje w wąskich przestrzeniach jamy ustnej. Dzięki nim można precyzyjnie chwycić tkanki, co jest kluczowe przy takich operacjach. W stomatologii są niezastąpione, zwłaszcza przy usuwaniu fragmentów zębów i pracy z dziąsłami. Używanie kleszczy Meissnera to naprawdę dobra praktyka, bo pomaga zminimalizować ryzyko urazów i sprawić, że wszystko idzie sprawnie. Dobrze jest też pamiętać, że stosowanie tych narzędzi jest zgodne z aktualnymi standardami A. D. A., więc można być pewnym, że są one istotne w tej dziedzinie medycyny.

Rozpocznij nowy egzamin

Powrót do strony głównej