Wyniki egzaminu

Nowy egzamin

Informacje o egzaminie:

Zawód: Technik elektroradiolog
Kwalifikacja: MED.08 - Świadczenie usług medycznych w zakresie diagnostyki obrazowej, elektromedycznej i radioterapii
Data rozpoczęcia: 12 czerwca 2026 06:10
Data zakończenia: 12 czerwca 2026 06:19

Egzamin niezdany

Wynik: 18/40 punktów (45,0%)

Wymagane minimum: 20 punktów (50%)

Nowe

Analiza przebiegu egzaminu- sprawdź jak rozwiązywałeś pytania

Przebieg egzaminu

Udostępnij swój wynik

Facebook

X.com

Szczegółowe wyniki:

Pytanie 1

Na radiogramie stopy strzałką wskazano kość

A. łódkowatą.

B. skokową.

C. sześcienną.

D. piętową.

Strzałka na radiogramie wskazuje kość sześcienną – jedną z kości stępu, położoną po stronie bocznej stopy, pomiędzy kością piętową a podstawami kości śródstopia IV i V. Na projekcji AP/DP stopy, tak jak na tym zdjęciu, kość sześcienna leży mniej więcej na poziomie stawu Lisfranca, bocznie w stosunku do kości łódkowatej i klinowatych. Ma dość charakterystyczny, nieco kostkowaty kształt i tworzy wyraźne stawy z kością piętową (staw piętowo‑sześcienny) oraz z kośćmi śródstopia. Moim zdaniem, jak się raz „oswoi” jej położenie względem kości piętowej i IV–V śródstopia, to później rozpoznanie jej na RTG jest już dość intuicyjne. W praktyce radiologicznej poprawna identyfikacja kości sześciennej jest ważna np. przy urazach bocznego filaru stopy, w ocenie zwichnięć w obrębie stawu Choparta i Lisfranca, a także przy zmianach przeciążeniowych u biegaczy. Standardem jest ocena stopy w co najmniej dwóch prostopadłych projekcjach (AP/DP i boczna), ale w projekcji AP to właśnie takie orientowanie się w anatomii warstwowej stępu pozwala szybko wychwycić złamania, podwichnięcia czy deformacje. W dobrych praktykach opisowych radiolog zwykle opisuje osobno kości skokową, piętową, łódkowatą, sześcienną i klinowate, więc warto mieć je w głowie jako stały „zestaw kontrolny”. Dobrze też pamiętać, że na zdjęciach pourazowych okolicy bocznej stopy zawsze dokładnie oglądamy kość sześcienną pod kątem złamań kompresyjnych, które czasem są bardzo subtelne i łatwo je przeoczyć, jeśli ktoś myli ją np. z podstawami śródstopia.

Pytanie 2

Pielografia zstępująca umożliwia diagnostykę

A. pęcherza moczowego po podaniu środka kontrastującego przez cewnik.

B. miąższu nerek po dożylnym podaniu środka kontrastującego.

C. układu naczyniowego po dożylnym podaniu środka kontrastującego.

D. dróg moczowych po przezskórnym podaniu środka kontrastującego do miedniczki.

Prawidłowo – pielografia zstępująca (czyli wstępująca z punktu widzenia moczu, ale zstępująca z punktu widzenia lekarza podającego kontrast) polega właśnie na przezskórnym podaniu środka kontrastującego bezpośrednio do miedniczki nerkowej. Najczęściej wykonuje się to w nakłuciu przezskórnym pod kontrolą USG lub RTG (czasem TK), a następnie wykonuje serię zdjęć rentgenowskich, żeby dokładnie uwidocznić układ kielichowo‑miedniczkowy i moczowód. Dzięki temu badaniu można bardzo precyzyjnie ocenić drogi moczowe, szczególnie gdy inne metody, jak urografia dożylna czy TK z kontrastem, są niewystarczające albo przeciwwskazane (np. niewydolność nerek, alergia na kontrast dożylny). W praktyce klinicznej pielografia zstępująca jest wykorzystywana m.in. do oceny zwężeń moczowodu, przeszkód w odpływie moczu, podejrzenia kamicy moczowodowej, zmian pozapalnych, urazów dróg moczowych czy przed planowanymi zabiegami urologicznymi. Moim zdaniem to badanie jest trochę „oldschoolowe”, ale nadal bardzo przydatne w trudnych przypadkach, bo daje obraz układu zbiorczego z bardzo wysoką rozdzielczością. Co ważne, środek kontrastujący jest podawany miejscowo, do światła układu kielichowo‑miedniczkowego, a nie dożylnie, więc obciążenie nerek jest mniejsze niż przy klasycznej urografii. W dobrych praktykach radiologicznych zawsze zwraca się uwagę na prawidłowe ułożenie pacjenta, aseptykę przy nakłuciu, kontrolę dawki promieniowania oraz na dokładne udokumentowanie przebiegu i ewentualnych powikłań, np. wynaczynienia kontrastu czy krwawienia. Pielografia zstępująca jest też często etapem wstępnym przy zakładaniu przezskórnej nefrostomii, więc znajomość tej techniki ma duże znaczenie praktyczne dla personelu technicznego i lekarzy.

Pytanie 3

Czas połowicznego zaniku jest wykorzystywany

A. w medycynie nuklearnej.

B. w teleradioterapii.

C. w tomografii komputerowej.

D. w rentgenografii.

Prawidłowo – czas połowicznego zaniku (okres półtrwania) to pojęcie absolutnie kluczowe właśnie w medycynie nuklearnej. Opisuje on, w jakim czasie aktywność promieniotwórcza danego radionuklidu spada o połowę. W praktyce oznacza to, że po jednym czasie połowicznego zaniku mamy 50% wyjściowej aktywności, po dwóch – 25%, po trzech – 12,5% itd. W medycynie nuklearnej trzeba brać pod uwagę zarówno fizyczny czas połowicznego zaniku (rozpad jądra atomowego), jak i biologiczny czas półtrwania (eliminacja radiofarmaceutyku z organizmu), a w planowaniu badań często korzysta się z tzw. efektywnego czasu połowicznego zaniku, który łączy oba te procesy. Dzięki temu można prawidłowo dobrać dawkę radiofarmaceutyku do scyntygrafii, PET czy terapii izotopowej (np. jodem-131 w leczeniu nadczynności tarczycy lub raka tarczycy), tak żeby uzyskać wystarczająco dobrą jakość obrazu, a jednocześnie nie narażać pacjenta na niepotrzebnie dużą dawkę promieniowania. W standardach medycyny nuklearnej ogromny nacisk kładzie się na świadome dobieranie izotopu o odpowiednim okresie półtrwania: do diagnostyki preferuje się radionuklidy o krótkim czasie połowicznego zaniku (np. technet-99m, fluor-18), które szybko się rozpadają i zmniejszają narażenie po badaniu, natomiast w terapii można stosować izotopy o dłuższym okresie, żeby efekt terapeutyczny utrzymywał się wystarczająco długo w tkance nowotworowej. Z mojego doświadczenia uczenia się do egzaminów, zrozumienie tego pojęcia bardzo ułatwia ogarniecie, dlaczego konkretne radioizotopy wybiera się do konkretnych procedur i czemu w opisach badań zawsze pojawia się informacja o aktywności w MBq i momencie jej podania. To nie jest sucha teoria, tylko realny fundament bezpiecznego i sensownego planowania badań i terapii radioizotopowych.

Pytanie 4

Parametrem krwi, który powinien zostać oznaczony u pacjenta przed wykonaniem badania MR z kontrastem, jest

A. hemoglobina.

B. fibrynogen.

C. kreatynina.

D. bilirubina.

Prawidłowo wskazana została kreatynina. Przy badaniu rezonansu magnetycznego z podaniem kontrastu najważniejsze jest oszacowanie wydolności nerek pacjenta, bo większość stosowanych środków kontrastowych (zwłaszcza gadolinowych) jest wydalana właśnie przez nerki. Standardowo ocenia się stężenie kreatyniny w surowicy i na tej podstawie wylicza się eGFR (szacunkowy współczynnik przesączania kłębuszkowego). To właśnie eGFR mówi nam, czy ryzyko powikłań po kontraście jest akceptowalne. W praktyce, zgodnie z zaleceniami wielu towarzystw radiologicznych, przy eGFR powyżej ok. 30 ml/min/1,73 m² podanie kontrastu gadolinowego jest zazwyczaj uznawane za względnie bezpieczne, oczywiście przy braku innych przeciwwskazań. Przy niższych wartościach planuje się badanie bardzo ostrożnie, czasem rezygnuje się z kontrastu, dobiera się inny środek albo konsultuje z nefrologiem. W pracowni obrazowej wygląda to tak: przed planowanym MR z kontrastem pacjent ma w skierowaniu lub w dokumentacji aktualny wynik kreatyniny. Technik lub pielęgniarka sprawdza datę i wartość, lekarz opisujący albo radiolog kwalifikujący ocenia, czy można bezpiecznie podać kontrast. Moim zdaniem to jest jeden z tych parametrów, które naprawdę warto mieć „w małym palcu”, bo pojawia się non stop przy badaniach TK i MR. Dodatkowo pamiętaj, że oznaczenie kreatyniny jest szybkie, tanie i szeroko dostępne, dlatego weszło do standardu przed wieloma badaniami z kontrastem. To typowy przykład, jak proste badanie laboratoryjne realnie zwiększa bezpieczeństwo procedury obrazowej.

Pytanie 5

Audiogram przedstawia próbę

A. Lüschera-Zwisłockiego.

B. SISI.

C. Langenbecka.

D. Fowlera.

Prawidłowo – ten charakterystyczny wykres to audiogram z próby Fowlera, czyli tzw. testu wyrównywania głośności (loudness balance test). Próba Fowlera służy głównie do oceny rekrutacji słuchu, czyli nienormalnie szybkiego narastania wrażenia głośności w uchu z uszkodzeniem ślimaka. W praktyce klinicznej wykonuje się ją u pacjentów z jedno- lub obustronnym niedosłuchem odbiorczym, szczególnie gdy podejrzewamy uszkodzenie ślimakowe. Na audiogramie, takim jak na rysunku, widzimy kilka krzywych dla różnych poziomów natężenia i częstotliwości, a ich zbieganie się lub szybkie wyrównywanie głośności między uchem chorym i zdrowym wskazuje właśnie na rekrutację. Moim zdaniem warto zapamiętać, że w próbie Fowlera zawsze porównujemy odczucie głośności między dwoma uszami – jedno jest referencyjne, drugie badane. Technik audiologiczny powinien dbać o stabilne warunki akustyczne, dobre wytłumienie kabiny oraz dokładną kalibrację audiometru, bo nawet niewielkie błędy poziomu dB wpływają na interpretację rekrutacji. W dobrych praktykach zaleca się wcześniejsze wykonanie klasycznej audiometrii tonalnej, żeby znać progi słyszenia w obu uszach i na tej podstawie ustawić poziomy wyjściowe do testu Fowlera. Taki test pomaga potem odróżnić uszkodzenie ślimakowe od pozaślimakowego, co ma znaczenie np. przy kwalifikacji do aparatowania czy dalszej diagnostyki otologicznej. W skrócie: jeśli audiogram pokazuje wyrównywanie głośności przy niewielkim zwiększeniu natężenia w uchu chorym, to typowy obraz rekrutacji w próbie Fowlera.

Pytanie 6

Przy ułożeniu do zdjęcia kręgów szyjnych CIII-CVII w projekcji przednio-tylnej lampa może być odchylona o kąt

A. 10-15° doogonowo.

B. 10-15° dogłowowo.

C. 40-45° doogonowo.

D. 40-45° dogłowowo.

Prawidłowe jest ustawienie lampy na kąt około 10–15° dogłowowo, bo właśnie takie ukierunkowanie promieniowania pozwala „wyjść” wiązką spod żuchwy i potylicy oraz lepiej uwidocznić trzony kręgów szyjnych CIII–CVII w projekcji przednio‑tylnej. W praktyce chodzi o to, żeby promień centralny padł możliwie prostopadle do przestrzeni międzykręgowych, a nie „wcinał się” w nie pod ostrym kątem. Jeśli kąt dogłowowy jest niewielki, rzędu 10–15°, to dochodzi do kompensacji naturalnej lordozy szyjnej i zgrywamy się z geometrią odcinka szyjnego. Dzięki temu na zdjęciu lepiej widać wysokość trzonów, zarysy blaszek granicznych i szerokość szpar międzykręgowych, co ma znaczenie np. przy ocenie zmian zwyrodnieniowych czy pourazowych. W wielu podręcznikach do techniki RTG i w zaleceniach szkoleniowych dla techników elektroradiologii właśnie taki zakres kąta (około 10–15° cranial) jest podawany jako standard dla AP C‑spine C3–C7 u dorosłych. W praktyce klinicznej często dodatkowo dostosowuje się go minimalnie do budowy pacjenta (np. bardziej zaznaczona lordoza, masywna obręcz barkowa), ale punkt wyjścia to właśnie ok. 10–15° dogłowowo. Moim zdaniem warto to sobie skojarzyć: odcinek szyjny – projekcja AP – lekki kąt dogłowowy, a nie doogonowy, bo chcemy „podejść” wiązką spod barków i żuchwy, a nie z góry przez potylicę. Dobra praktyka to też kontrola ustawienia głowy (brak rotacji) i barków (opuszczone), bo nawet idealny kąt lampy nie pomoże, jeśli pacjent jest źle ułożony.

Pytanie 7

Którą metodą i w której płaszczyźnie zostało wykonane badanie stawu kolanowego zobrazowane na zdjęciach?

A. TK, w płaszczyźnie strzałkowej.

B. MR, w płaszczyźnie strzałkowej.

C. MR, w płaszczyźnie czołowej.

D. TK, w płaszczyźnie czołowej.

W tym zadaniu łatwo się pomylić, bo na pierwszy rzut oka każde przekrojowe badanie stawu kolanowego może wyglądać podobnie, ale kluczowe jest rozróżnienie zarówno metody obrazowania, jak i płaszczyzny skanowania. Zacznijmy od odróżnienia MR od TK. W tomografii komputerowej podstawą jest promieniowanie jonizujące i obraz tworzony jest w skalach gęstości (HU). Kość korowa jest bardzo jasna, ostry kontur, tkanki miękkie zwykle mają niższy kontrast, a łąkotki i więzadła nie odcinają się tak wyraźnie. W rezonansie magnetycznym obraz budowany jest na podstawie właściwości magnetycznych protonów, dzięki czemu otrzymujemy wysokokontrastowe odwzorowanie tkanek miękkich: łąkotki, chrząstka, więzadła, obrzęk szpiku kostnego – wszystko to jest dobrze widoczne. Na prezentowanych obrazach właśnie ta doskonała wizualizacja struktur wewnątrzstawowych jednoznacznie wskazuje na MR, a nie TK, więc odpowiedzi z tomografią (niezależnie od płaszczyzny) są merytorycznie błędne. Drugi element to płaszczyzna. W płaszczyźnie czołowej (frontalnej) widzimy obie kłykcie kości udowej i piszczeli obok siebie, jakbyśmy patrzyli na kolano „od przodu” lub „od tyłu”. W płaszczyźnie strzałkowej oglądamy przekrój „z boku” – zwykle jeden kłykieć, wyraźnie podłużny przebieg więzadła krzyżowego przedniego i tylnego, profil rzepki. Na załączonych obrazach wyraźnie widać symetryczne kłykcie i szparę stawową na całej szerokości, co jest typowe dla projekcji czołowej. Częsty błąd polega na tym, że zdający automatycznie kojarzy przekrój z tomografią, bo „jest w przekroju”, albo myli płaszczyzny, sugerując się tylko jednym elementem anatomicznym. Z mojego doświadczenia pomaga świadome „ustawianie” w głowie, skąd patrzymy na staw: z przodu/tyłu – płaszczyzna czołowa, z boku – strzałkowa, od góry – poprzeczna. W praktyce technika radiologii poprawne rozpoznanie płaszczyzn i modalności to podstawa, bo od tego zależy właściwe planowanie badania, dobór sekwencji i późniejsze zrozumienie, co widzi na monitorze radiolog.

Pytanie 8

Na obrazie ultrasonograficznym jamy brzusznej strzałką wskazano

A. nerkę.

B. pęcherzyk żółciowy.

C. wątrobę.

D. ogon trzustki.

Na obrazie USG strzałka wskazuje typowy obraz pęcherzyka żółciowego: wydłużoną, owalną, bezechową (czarną) strukturę z cienką, wyraźnie zarysowaną, hiperechogeniczną ścianą, położoną przy dolnym brzegu wątroby. W badaniu w projekcji podżebrowej prawostronnej pęcherzyk leży w loży pęcherzyka żółciowego, zwykle tuż przy przedniej ścianie jamy brzusznej, co dokładnie widać na tym skanie. Brak wewnętrznych ech, brak pogrubienia ściany i brak cieni akustycznych w świetle narządu odpowiada obrazowi prawidłowemu, który jest punktem odniesienia przy ocenie patologii. W praktyce klinicznej właśnie taki prosty, „książkowy” obraz jest podstawą do rozpoznawania zmian, np. kamicy pęcherzyka (hiperechogeniczne złogi z cieniem akustycznym), zapalenia (pogrubiała ściana >3 mm, płyn okołopęcherzykowy) czy polipów. Moim zdaniem warto zapamiętać, że pęcherzyk żółciowy na USG jest zawsze strukturą bezechową wypełnioną żółcią, a jego ściana jest jasna i cienka. Standardy opisu w ultrasonografii jamy brzusznej (np. zalecenia Polskiego Lekarskiego Towarzystwa Radiologicznego) wymagają rutynowej oceny kształtu, wymiarów, grubości ściany oraz obecności złogów lub mas w świetle. W codziennej pracy technika elektroradiologii bardzo ważne jest też prawidłowe ułożenie pacjenta (najczęściej na wznak, czasem lewy bok) oraz skanowanie w kilku płaszczyznach, żeby nie pomylić pęcherzyka z poszerzonym przewodem żółciowym lub naczyniem żylnym. Dobrą praktyką jest również ocena pęcherzyka w pozycji stojącej lub siedzącej, gdy podejrzewamy kamicę – złogi wtedy „spadają” grawitacyjnie i zmieniają położenie w świetle narządu, co bardzo ułatwia rozpoznanie.

Pytanie 9

Na obrazie uwidoczniono

A. radiogram czynnościowy kręgosłupa lędźwiowego.

B. scyntygram kośćca.

C. radiogram czynnościowy kręgosłupa piersiowego.

D. radiogram z wadą postawy.

Na obrazie widzisz typowy scyntygram kośćca – tzw. scyntygrafię kości całego ciała. Charakterystyczny jest „negatywowy” wygląd: brak klasycznych zarysów tkanek miękkich, brak typowych struktur jak płuca czy cienie narządów jamy brzusznej, za to równomierne, dość rozmyte uwidocznienie całego szkieletu w projekcji przedniej i tylnej. W scyntygrafii kości używa się radiofarmaceutyku znakowanego technetem-99m (najczęściej 99mTc-MDP lub 99mTc-HDP), który gromadzi się w miejscach aktywnego metabolizmu kostnego – czyli tam, gdzie kość się przebudowuje. Moim zdaniem to jedno z badań, które najszybciej uczą odróżniać medycynę nuklearną od klasycznego RTG: obraz jest bardziej „plamisty”, bez ostrych konturów, a intensywność sygnału zależy od wychwytu radioznacznika, a nie od pochłaniania promieniowania przez tkanki. W praktyce klinicznej scyntygram kośćca stosuje się do wykrywania przerzutów nowotworowych do kości, ognisk zapalnych (np. osteomyelitis), złamań przeciążeniowych, martwicy aseptycznej, a także do oceny rozległości zmian pourazowych. Badanie wykonuje się gammakamerą, a pacjent musi odczekać zwykle 2–3 godziny po podaniu radiofarmaceutyku, żeby znacznik związał się z tkanką kostną i wypłukał z tkanek miękkich. Dobre praktyki mówią, żeby przed badaniem pacjent był dobrze nawodniony i po podaniu radiofarmaceutyku dużo pił, co poprawia jakość obrazów i zmniejsza dawkę dla pęcherza moczowego. W odróżnieniu od radiogramu, tutaj nie interesują nas klasyczne projekcje kostne typu AP/PA/boczne, tylko całościowy zapis rozkładu radioaktywności w ciele. To właśnie ten układ – cały szkielet, projekcja przód–tył, rozmyte, izotopowe cieniowanie – jednoznacznie wskazuje na scyntygram kośćca.

Pytanie 10

Znak umieszczony w pracowni rezonansu magnetycznego zakazuje wstępu osobom

A. z kardiomiopatią.

B. z zaburzeniami krążenia.

C. z nadciśnieniem tętniczym.

D. z rozrusznikiem serca.

W pracowni rezonansu magnetycznego kluczowe zagrożenie wynika z bardzo silnego stałego pola magnetycznego oraz szybko zmieniających się pól gradientowych. Rozrusznik serca to urządzenie elektroniczne oparte najczęściej na elementach ferromagnetycznych i wrażliwej elektronice. Silne pole magnetyczne może zakłócić jego pracę, przełączyć tryby, wywołać niekontrolowaną stymulację albo całkowicie uszkodzić układ. Może też dojść do przemieszczenia generatora lub elektrod, bo metal w polu magnetycznym „chce się ustawić” względem linii pola. Z mojego doświadczenia to jest absolutny klasyk przeciwwskazań, omawiany na każdym szkoleniu BHP do MR. Dlatego na drzwiach pracowni MR umieszcza się właśnie taki piktogram – serce z przewodem, przekreślone czerwonym znakiem zakazu. Ma on informować pacjentów i personel, że osoby z rozrusznikiem serca (chyba że to specjalny, certyfikowany MR-conditional i w ściśle kontrolowanych warunkach) nie mogą wchodzić do strefy pola magnetycznego. W wytycznych producentów MR oraz w standardach bezpieczeństwa (np. zalecenia Europejskiego Towarzystwa Radiologicznego, wytyczne kardiologiczne dotyczące urządzeń wszczepialnych) rozrusznik jest traktowany jako przeciwwskazanie bezwzględne albo co najmniej wymagające bardzo szczegółowej kwalifikacji. W praktyce technik radiologii zawsze przed badaniem MR przeprowadza dokładny wywiad: pyta o wszczepione urządzenia, karty implantów, zabiegi kardiochirurgiczne. Jeżeli pacjent zgłasza rozrusznik, badanie MR w standardowej pracowni po prostu się nie odbywa, a dobiera się inną metodę obrazowania, np. TK lub USG. Ten znak ma więc nie tylko znaczenie „teoretyczne”, ale jest codziennym, praktycznym narzędziem bezpieczeństwa, które ma zapobiec bardzo groźnym powikłaniom, włącznie z zatrzymaniem krążenia.

Pytanie 11

W badaniu PET CT wykorzystuje się radioizotopy emitujące promieniowanie

A. gamma.

B. beta plus.

C. beta minus.

D. alfa.

Prawidłowa odpowiedź to promieniowanie beta plus, czyli emisja pozytonów. W badaniu PET/CT stosuje się radioizotopy, które rozpadają się z emisją pozytonu. Ten pozyton po bardzo krótkiej drodze w tkankach (zwykle poniżej kilku milimetrów) zderza się z elektronem i dochodzi do zjawiska anihilacji. W wyniku anihilacji powstają dwa kwanty promieniowania gamma o energii 511 keV, lecące w prawie dokładnie przeciwnych kierunkach (pod kątem 180°). I to właśnie te dwa fotony gamma są rejestrowane przez detektory w pierścieniu tomografu PET. System elektroniczny analizuje tzw. koincydencję tych fotonów, wyznacza linię, na której nastąpiła anihilacja, i na tej podstawie rekonstruuje obraz rozmieszczenia radiofarmaceutyku w organizmie. Czyli w praktyce: do organizmu podajemy emiter beta plus (np. 18F w FDG, 11C, 13N, 15O), ale detektory rejestrują już promieniowanie gamma powstałe po anihilacji. Z punktu widzenia fizyki medycznej kluczowe jest, że sam izotop musi być β+, bo tylko wtedy mamy anihilację i charakterystyczne dwa fotony 511 keV, które można wykryć w koincydencji. To odróżnia PET od klasycznej scyntygrafii SPECT, gdzie używa się głównie czystych emiterów gamma (np. 99mTc) i gammakamer. W nowoczesnych standardach pracowni medycyny nuklearnej (Euratom, IAEA, wytyczne EANM) wyraźnie podkreśla się dobór radioizotopów β+ o odpowiednim okresie półtrwania i energii pozytonów, co ma wpływ na jakość obrazu, rozdzielczość przestrzenną i dawkę dla pacjenta. W praktyce klinicznej najczęściej stosuje się 18F-FDG w onkologii, kardiologii i neurologii, właśnie dlatego, że jako emiter beta plus idealnie współpracuje z systemem PET i pozwala ocenić metabolizm glukozy w różnych tkankach, szczególnie w guzach nowotworowych.

Pytanie 12

Którą strukturę anatomiczną oznaczono strzałką na obrazie rezonansu magnetycznego?

A. Zbiornik mostowy.

B. Most.

C. Móżdżek.

D. Rdzeń przedłużony.

Na obrazie widoczny jest klasyczny strzałowy skan MR głowy (rezonans magnetyczny w projekcji strzałkowej), a strzałka wskazuje na móżdżek. Widzisz położenie tej struktury: znajduje się ku tyłowi od pnia mózgu (mostu i rdzenia przedłużonego) oraz powyżej części szyjnej rdzenia kręgowego, w tylnym dole czaszki. Charakterystyczny jest zarys tzw. drzewka życia – drobne, listewkowate zakręty móżdżku oddzielone bruzdami, co w MR T1/T2 daje taki „pierzasty” obraz. To właśnie ten układ fałdów najłatwiej zapamiętać w praktyce. Móżdżek składa się z dwóch półkul i robaka móżdżku pośrodku; na obrazie strzałkowym zwykle dobrze widać robaka jako strukturę leżącą w linii pośrodkowej, za komorą IV. W codziennej praktyce technika obrazowania móżdżku jest istotna np. w diagnostyce udarów w tylnym dole czaszki, guzów kąta mostowo-móżdżkowego, zmian demielinizacyjnych czy malformacji Arnolda–Chiariego. Dobre ułożenie pacjenta, cienkie warstwy i brak artefaktów ruchowych są kluczowe, bo struktury są małe i łatwo coś przeoczyć. Moim zdaniem warto wyrobić sobie nawyk „odhaczania” kolejno: półkule mózgu, pień mózgu, móżdżek, komory – zawsze w tej samej kolejności. Taka rutyna bardzo pomaga przy szybkiej ocenie MR zgodnie z zaleceniami opisowymi stosowanymi w radiologii. Rozpoznawanie anatomicznych struktur móżdżku na MR to podstawa, żeby potem móc świadomie ocenić patologie, a nie tylko „patrzeć na szarości”.

Pytanie 13

Badanie przewodu pokarmowego metodą podwójnego kontrastu wiąże się z podaniem pacjentowi

A. podwójnej ilości Magnevistu.

B. barytu i powietrza.

C. barytu i Magnevistu.

D. podwójnej ilości barytu.

Prawidłowa odpowiedź odnosi się do klasycznej techniki tzw. podwójnego kontrastu w badaniach przewodu pokarmowego, głównie żołądka, dwunastnicy i jelita grubego. W tej metodzie zawsze chodzi o połączenie środka cieniującego na bazie barytu z gazem, najczęściej powietrzem lub dwutlenkiem węgla. Baryt (siarczan baru) działa jako kontrast dodatni – silnie pochłania promieniowanie rentgenowskie i na zdjęciu wychodzi jako struktura biała, wyraźnie odcinająca się od tła. Powietrze natomiast to kontrast ujemny – nie pochłania promieniowania, więc daje obraz ciemny, wypełnia światło przewodu pokarmowego i „rozdmuchuje” ściany. Dzięki temu kombinacja barytu i powietrza pozwala bardzo ładnie uwidocznić fałdy błony śluzowej, drobne nadżerki, polipy, guzki czy nieregularności obrysu. W praktyce radiologicznej, zgodnie z typowymi procedurami, podaje się najpierw baryt, a następnie pacjent połyka tabletki musujące albo otrzymuje powietrze przez zgłębnik, żeby uzyskać równomierne rozdęcie. Moim zdaniem to jedna z bardziej „wdzięcznych” technik, bo dobrze wykonane badanie podwójnym kontrastem daje bardzo szczegółowy obraz i jest świetne diagnostycznie, zwłaszcza tam, gdzie endoskopia jest ograniczona albo pacjent jej nie toleruje. Warto pamiętać, że w odróżnieniu od badań z kontrastem jodowym czy paramagnetycznym, baryt w RTG przewodu pokarmowego nie wchłania się z przewodu i działa czysto miejscowo. Standardy opisów radiologicznych przy tej technice zakładają ocenę zarysu ściany, fałdów, perystaltyki oraz obecności ubytków cienia lub sztywności ściany, co w dużej mierze jest możliwe właśnie dzięki temu, że mamy jednocześnie biały kontrast barytowy i ciemne tło powietrzne.

Pytanie 14

W badaniu EEG elektrody referencyjne przymocowane do płatka ucha to

A. P3, P4

B. A1, A2

C. C3, C4

D. Fp1,Fp2

Prawidłowo – w klasycznym badaniu EEG elektrody referencyjne umieszczane na płatkach uszu oznaczamy jako A1 (ucho lewe) i A2 (ucho prawe). Litera „A” pochodzi od słowa „auricular”, czyli uszny. W systemie 10–20 to jest standardowe, międzynarodowo przyjęte oznaczenie i praktycznie w każdej pracowni EEG, która trzyma się zaleceń IFCN (International Federation of Clinical Neurophysiology), spotkasz właśnie te symbole. Płatki uszu traktuje się jako miejsca stosunkowo „elektrycznie spokojne”, czyli z mniejszym udziałem aktywności korowej, dlatego dobrze się nadają na elektrody odniesienia w wielu montażach, np. w montażu uszno-mózgowym (ear-linked). W praktyce technik EEG często sprawdza, czy A1 i A2 są poprawnie przymocowane, bo jeśli kontakt z płatkiem ucha jest słaby, to później w zapisie widzimy sztuczne różnice potencjałów i pojawiają się fałszywe asymetrie między półkulami. Co ciekawe, w niektórych pracowniach stosuje się referencję złączoną A1+A2, żeby zminimalizować wpływ jednostronnych zakłóceń. Moim zdaniem warto zapamiętać, że A1/A2 to taki punkt wyjścia – jak zobaczysz w opisie montażu „referencja do A1/A2”, od razu wiesz, że chodzi o płatki uszu, a nie o okolice czaszkowe. Znajomość tych oznaczeń ułatwia potem interpretację zapisu, rozróżnianie artefaktów od rzeczywistej aktywności bioelektrycznej mózgu oraz poprawne porównywanie zapisów między różnymi pracowniami i aparatami EEG. To jest po prostu element podstawowej „mapy” głowy w EEG, bez którego ciężko się poruszać w diagnostyce elektromedycznej.

Pytanie 15

W scyntygrafii kośćca „ogniska gorące” oznaczają miejsca

A. braku gromadzenia znacznika.

B. zmniejszonego gromadzenia znacznika.

C. zwiększonego gromadzenia znacznika.

D. równomiernego gromadzenia znacznika.

Prawidłowo – w scyntygrafii kośćca tzw. „ogniska gorące” oznaczają miejsca zwiększonego gromadzenia znacznika radiofarmaceutycznego, najczęściej fosfonianu znakowanego technetem-99m (np. 99mTc-MDP). Gammakamera rejestruje promieniowanie gamma emitowane z organizmu, więc tam, gdzie komórek kostnych jest aktywnych więcej, gdzie jest wzmożony metabolizm kostny i przebudowa kości, tam radiofarmaceutyk odkłada się intensywniej. Na obrazie widzimy to jako jaśniejsze, wyraźnie odcinające się punkty lub obszary – właśnie „hot spots”.
Moim zdaniem istotne jest, żeby od razu kojarzyć: gorące ognisko = wzmożona aktywność kostna, a nie „dziura” czy brak kości. Typowo takie ogniska widzimy w przerzutach osteoblastycznych (np. rak prostaty), w złamaniach (świeżych lub gojących się), w zmianach zapalnych (osteomyelitis), w chorobie Pageta, a nawet w miejscach przeciążenia mechanicznego. W praktyce technik czy lekarz medycyny nuklearnej zawsze ocenia nie tylko samą intensywność, ale też kształt, lokalizację i symetrię ogniska w porównaniu z tłem oraz innymi kośćmi.
Standardy opisów zalecają, żeby nie pisać tylko „ognisko gorące”, ale dodać przypuszczalną etiologię, np. „ognisko wzmożonego gromadzenia znacznika o charakterze meta osteoblastycznej” albo „ognisko odpowiadające zmianom pourazowym”. W nowoczesnych pracowniach często łączy się scyntygrafię z SPECT/CT, co pozwala od razu skorelować „gorące” miejsce z dokładną anatomią na tomografii komputerowej. W codziennej pracy klinicznej takie rozumienie „hot spotów” pomaga odróżnić zmiany łagodne (np. stawy przeciążone) od podejrzanych onkologicznie, co jest kluczowe przy kwalifikacji chorego do dalszej diagnostyki czy leczenia onkologicznego.

Pytanie 16

Na zamieszczonym rentgenogramie strzałką zaznaczono

A. przerwanie ciągłości łuku.

B. kręgozmyk kręgu L₅ względem S₁.

C. rozszczep łuku.

D. dyskopatię L₅ – S₁.

Obraz przedstawia boczne zdjęcie RTG przejścia lędźwiowo‑krzyżowego, a strzałka wskazuje na wyraźnie zwężoną przestrzeń międzytrzonową L5–S1. Typowy błąd przy interpretacji takich radiogramów polega na myleniu zmian dyskopatycznych z patologią łuku kręgu lub z kręgozmykiem. Kręgozmyk L5 względem S1 rozpoznaje się na podstawie przemieszczenia trzonu kręgu do przodu w stosunku do kości krzyżowej, oceniając tzw. linię Fergusona albo podział trzonu S1 na cztery równe części. Na prawidłowo opisanym zdjęciu w kręgozmyku widzimy „ześlizgnięcie” się całego trzonu, a nie tylko zmianę szerokości szpary międzykręgowej. Tutaj tego nie ma – położenie trzonów względem siebie jest zachowane, nie ma typowego „step-off” na krawędziach trzonów. Często też mylone jest przerwanie ciągłości łuku z samą degeneracją krążka. Przerwanie łuku (spondyloliza) lokalizuje się w części międzywyrostkowej łuku, w tzw. pars interarticularis, a najlepiej uwidacznia się je w projekcjach skośnych, gdzie opisowo mówi się o „obroży na psie” w odcinku lędźwiowym. Na zdjęciu bocznym, szczególnie tak jak tutaj, nie ma wyraźnego obrazu przerwania łuku – zamiast tego widoczna jest zmiana w obrębie przestrzeni międzytrzonowej. Rozszczep łuku, czyli swoisty ubytek lub brak zrostu części łuku kręgowego, to wada wrodzona albo efekt przewlekłego uszkodzenia, i radiologicznie lokalizuje się zdecydowanie bardziej ku tyłowi, w okolicy nasad łuku, a nie między trzonami. Typowym błędem myślowym jest patrzenie tylko na strzałkę i szukanie „pęknięcia kości”, zamiast najpierw odpowiedzieć sobie na pytanie: czy zaznaczona struktura to kość, czy przestrzeń międzykręgowa. W dobrych praktykach oceny RTG kręgosłupa zawsze zaczyna się od identyfikacji poziomów (L4–L5, L5–S1), oceny wysokości wszystkich przestrzeni międzykręgowych, a dopiero później przechodzi do analizy łuków i ewentualnego kręgozmyku. Gdybyśmy stosowali taki uporządkowany schemat, pomyłki typu „przerwanie łuku zamiast dyskopatii” zdarzają się dużo rzadziej.

Pytanie 17

Którą strukturę anatomiczną uwidoczniono na zamieszczonym obrazie USG?

A. Nerkę lewą ze złogami.

B. Pęcherz moczowy z kamieniami.

C. Ciężarną macicę z czterema płodami.

D. Pęcherzyk żółciowy z kamieniami.

Na tym obrazie łatwo pomylić się, jeśli nie zwróci się uwagi na kilka kluczowych cech ultrasonograficznych. Struktura widoczna na ekranie jest bezechowa, wydłużona i ma cienką, równą ścianę – to bardzo typowy obraz pęcherzyka żółciowego. Złogi wewnątrz dają silny, jasny odblask i wyraźny cień akustyczny za sobą. To właśnie ten cień jest jednym z najważniejszych elementów różnicowania. Nerka lewa ze złogami wygląda inaczej: ma charakterystyczną budowę z korą i piramidami, widoczny jest zarys miedniczki nerkowej, a kamienie zwykle lokalizują się w kielichach lub miedniczce, często z poszerzeniem układu kielichowo‑miedniczkowego. Tutaj nie widać ani zróżnicowania korowo‑rdzeniowego, ani typowego kształtu nerki, więc takie rozpoznanie nie trzyma się kupy. Pęcherz moczowy z kamieniami ma z kolei kształt bardziej kulisty lub owalny, położony jest w miednicy małej, a ściana jest grubsza i zwykle bardziej regularnie napięta. W dodatku duży pęcherz często wypełnia prawie cały przekrój w badaniu nadłonowym, czego na tym obrazie nie ma. Ciężarna macica z płodami prezentuje się jeszcze zupełnie inaczej: widoczne są struktury zarodka lub płodu, pęcherzyk ciążowy, łożysko, a całość ma zupełnie inną lokalizację anatomiczną i echogeniczność. Tutaj brak jakichkolwiek elementów budowy płodu. Typowym błędem jest ocenianie obrazu tylko „na kształt” bez uwzględnienia położenia sondy i okolicy anatomicznej – w jamie brzusznej łatwo pomylić pęcherzyk żółciowy z innymi przestrzeniami płynowymi. Dobrą praktyką jest zawsze myślenie schematem: najpierw lokalizacja i narząd, potem dopiero patologia. Taki sposób analizy znacznie zmniejsza ryzyko błędnej interpretacji i jest zgodny ze standardami opisu badań USG stosowanymi w pracowniach diagnostyki obrazowej.

Pytanie 18

Brachyterapia polega na napromieniowaniu pacjenta promieniowaniem

A. ze źródeł umieszczonych w bezpośrednim sąsiedztwie lub w napromienianych tkankach.

B. cząsteczkowym pochodzącym z akceleratora.

C. ze źródeł umieszczonych tylko na skórze pacjenta.

D. fotonowym pochodzącym z akceleratora.

Prawidłowo – istota brachyterapii polega właśnie na tym, że źródła promieniowania jonizującego umieszcza się w bezpośrednim sąsiedztwie guza albo wręcz w samych napromienianych tkankach. Dzięki temu dawka jest bardzo wysoka w objętości nowotworu, a bardzo szybko spada w miarę oddalania się od źródła. To jest kluczowa zaleta tej metody w porównaniu z teleradioterapią, gdzie promieniowanie dociera z zewnątrz, z dużej odległości (z akceleratora liniowego). W praktyce klinicznej stosuje się różne techniki brachyterapii: śródtkankową (np. przy rakach prostaty, języka, piersi – igły lub implanty z izotopem wprowadzane w guz), śródjamową (np. rak szyjki macicy, endometrium – aplikatory w jamie macicy lub pochwie) czy powierzchowną, gdy źródło jest tuż przy skórze. Najczęściej używane są źródła irydu-192 (HDR, PDR) lub jodu-125, cezu-137, palladu-103, w zależności od wskazań. Planowanie brachyterapii odbywa się na podstawie badań obrazowych (TK, MR, czasem USG), a system planowania dawki dokładnie wylicza rozkład izodoz wokół źródeł. Zgodnie ze standardami radioterapii onkologicznej (np. wytyczne ESTRO, ICRU) bardzo ważne jest precyzyjne pozycjonowanie aplikatorów oraz kontrola ich położenia przed napromienianiem, bo nawet niewielkie przesunięcie może zmienić rozkład dawki w krytycznych narządach. Moim zdaniem warto zapamiętać jedno: brachyterapia = źródło promieniowania blisko guza, wysoka dawka lokalnie, oszczędzenie tkanek zdrowych. To właśnie odróżnia ją od „klasycznego” napromieniania z akceleratora.

Pytanie 19

Co zostało uwidocznione na zamieszczonym radiogramie?

A. Złamanie kostki bocznej.

B. Złamanie kości skokowej.

C. Ostroga kości piętowej.

D. Zwichnięcie stawu skokowego.

Brak odpowiedzi na to pytanie.

Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Na radiogramie widoczna jest typowa ostroga kości piętowej, czyli wyrośl kostna zlokalizowana na dolno-przyśrodkowej powierzchni guza piętowego, w okolicy przyczepu rozcięgna podeszwowego. W obrazie RTG wygląda to jak haczykowate lub dziobowate uwypuklenie kości skierowane ku przodowi stopy. Moim zdaniem to jedno z bardziej charakterystycznych znalezisk radiologicznych – jeśli raz się je dobrze obejrzy, trudno je potem pomylić. W praktyce technika i lekarze radiolodzy zwracają szczególną uwagę na tę okolicę u pacjentów zgłaszających ból pięty, zwłaszcza nasilający się przy pierwszych krokach rano. Standardowo wykonuje się projekcje boczne stopy lub stawu skokowo-piętowego, bo w tej projekcji ostroga jest najlepiej uwidoczniona. W dobrych praktykach opisowych podkreśla się lokalizację (przyczep rozcięgna podeszwowego vs przyczep ścięgna Achillesa), wielkość wyrośli kostnej i ewentualne towarzyszące zmiany zwyrodnieniowe stawu skokowo-piętowego. Trzeba też pamiętać, że sama obecność ostrogi na RTG nie zawsze koreluje z nasileniem dolegliwości bólowych – czasem pacjent ma dużą ostrogę i minimalne objawy, a innym razem odwrotnie. W praktyce klinicznej wynik badania obrazowego łączy się z badaniem fizykalnym i wywiadem. Radiogram pełni tu rolę potwierdzającą i różnicującą – pomaga odróżnić ostrogę od złamań zmęczeniowych guza piętowego, zmian pourazowych czy rzadziej zmian guzowatych. W pracy technika elektroradiologii ważne jest prawidłowe ułożenie stopy, brak rotacji oraz dobranie takich parametrów ekspozycji, żeby struktury gąbczaste kości piętowej nie były ani przepalone, ani zbyt niedoświetlone – wtedy krawędzie ostrogi są wyraźne i łatwe do oceny.

Pytanie 20

Co określa M₀ w systemie klasyfikacji nowotworów TNM?

A. Nie stwierdza się przerzutów odległych.

B. Nie można ocenić obecności przerzutów odległych.

C. Nie można ocenić regionalnych węzłów chłonnych.

D. Nie stwierdza się przerzutów w regionalnych węzłach chłonnych.

Prawidłowo – symbol M₀ w klasyfikacji TNM oznacza, że nie stwierdza się przerzutów odległych. W systemie TNM mamy trzy główne składowe: T (tumor) opisuje guz pierwotny, N (nodes) dotyczy zajęcia regionalnych węzłów chłonnych, a M (metastases) odnosi się właśnie do przerzutów odległych, czyli takich, które pojawiają się w narządach odległych od guza pierwotnego, np. w płucach, wątrobie, kościach czy mózgu. M₀ to informacja, że w aktualnej diagnostyce obrazowej i klinicznej nie ma dowodów na obecność takich przerzutów. W praktyce klinicznej oznacza to zwykle wcześniejsze stadium zaawansowania nowotworu i często lepsze rokowanie. Przy planowaniu leczenia onkologicznego, np. radioterapii czy leczenia chirurgicznego, rozróżnienie M₀ i M₁ jest absolutnie kluczowe. Pacjent z M₀ może być kwalifikowany do leczenia radykalnego, czyli z intencją wyleczenia, natomiast przy M₁ najczęściej myślimy o leczeniu paliatywnym lub skojarzonym, bardziej nastawionym na kontrolę choroby i objawów niż na pełne wyleczenie. Z mojego doświadczenia warto zawsze pamiętać, że zapis M₀ nie oznacza, że przerzutów na pewno nie ma, tylko że nie są wykrywalne dostępnymi metodami (TK, MR, PET-CT, scyntygrafia, USG itd.). Dlatego tak ważne są dobrze wykonane badania obrazowe oraz ich prawidłowa interpretacja. W dobrych standardach opisu badań radiologicznych i onkologicznych zawsze jasno podaje się status M, bo od tego zależy nie tylko rodzaj terapii, ale też np. kwalifikacja do badań klinicznych czy decyzje o zakresie napromieniania w radioterapii.

Pytanie 21

W której projekcji należy wykonać badanie radiologiczne kręgosłupa lędźwiowego, by na otrzymanym zdjęciu wyrostki kręgów lędźwiowych układały się w charakterystyczny kształt piesków (teriera szkockiego)?

A. PA

B. Bocznej.

C. AP

D. Skośnej.

Prawidłowa jest projekcja skośna, bo właśnie w tym ułożeniu pacjenta wyrostki stawowe kręgów lędźwiowych ustawiają się względem siebie tak, że na obrazie RTG przypominają charakterystyczne „pieski”, często w literaturze nazywane „Scottie dog sign”. W projekcji skośnej najlepiej uwidaczniają się stawy międzywyrostkowe (stawy międzykręgowe tylne), czyli tzw. stawy międzykręgowe lędźwiowe. To one, razem z łukami kręgów, tworzą tę specyficzną sylwetkę psa: wyrostek kolczysty to ogon, wyrostek poprzeczny to pysk, nasada łuku to szyja, wyrostek stawowy górny to ucho, a wyrostek stawowy dolny to przednia łapa. W praktyce technik RTG układa pacjenta w pozycji AP skośnej pod kątem około 45° (czasem trochę mniej lub więcej, zależnie od budowy pacjenta), tak żeby promień centralny przechodził przez stawy międzywyrostkowe. Standardy wykonywania zdjęć kręgosłupa lędźwiowego zakładają, że projekcje skośne wykonuje się właśnie wtedy, gdy chcemy ocenić stawy międzywyrostkowe, podejrzewamy spondylolizę, spondylolistezę lub inne zmiany w łukach kręgów. Z mojego doświadczenia to pytanie często się pojawia na egzaminach, bo ten „piesek” to taki klasyczny obrazkowy sposób zapamiętania anatomii czynnościowej łuku kręgowego. Warto też pamiętać, że w typowym zestawie badań RTG L-S wykonuje się projekcję AP, boczną oraz – w razie wskazań – właśnie skośne, żeby „dostrzyc” to, czego nie widać dobrze na zdjęciu czołowym czy bocznym. To jest po prostu dobra praktyka w radiologii konwencjonalnej.

Pytanie 22

Kto jest odpowiedzialny za wykonywanie testów podstawowych kontroli jakości gammakamery w Zakładzie Medycyny Nuklearnej?

A. Lekarz radiolog z inspektorem ochrony radiologicznej.

B. Technik elektroradiolog z inżynierem medycznym.

C. Technik elektroradiolog z inspektorem ochrony radiologicznej.

D. Lekarz radiolog z technikiem elektroradiologiem.

Prawidłowo wskazano, że za wykonywanie testów podstawowych kontroli jakości gammakamery odpowiada duet: technik elektroradiolog oraz inżynier medyczny (często jest to również fizyk medyczny, ale organizacyjnie zwykle podchodzi to pod inżynierię medyczną). Wynika to z podziału kompetencji w Zakładzie Medycyny Nuklearnej i z obowiązujących wytycznych dotyczących zapewnienia jakości w diagnostyce izotopowej. Technik elektroradiolog zna procedury kliniczne, obsługę gammakamery, zasady przygotowania pacjenta i wykonywania badań scyntygraficznych. To on w praktyce uruchamia aparat, wykonuje codzienne testy podstawowe, np. jednorodności pola, sprawdzenie energii fotopiku, prostoliniowości, rozdzielczości przestrzennej przy użyciu odpowiednich fantomów. Inżynier medyczny odpowiada natomiast za stronę techniczną i fizyczną systemu: konfigurację detektorów, parametry pracy kolimatorów, oprogramowanie rekonstrukcyjne, serwisowanie aparatu, analizę wyników testów i ich dokumentację. W dobrych zakładach, z mojego doświadczenia, inżynier bardzo pilnuje trendów wyników testów, bo pozwala to wychwycić wczesne pogorszenie parametrów pracy gammakamery, zanim pacjentowe obrazy zaczną być zauważalnie gorsze. Standardy jakości, zarówno krajowe jak i międzynarodowe (np. zalecenia IAEA czy wytyczne EANM), podkreślają, że kontrola jakości w medycynie nuklearnej musi być prowadzona systematycznie, według ustalonych protokołów, z podziałem zadań pomiędzy personel medyczny i techniczny. To nie jest tylko formalność – poprawnie wykonywane testy podstawowe zmniejszają ryzyko błędnej diagnozy, niepotrzebnych powtórek badań, a także ograniczają narażenie pacjentów na zbędną dawkę promieniowania, bo badania są wykonywane prawidłowo już za pierwszym razem. W praktyce oznacza to, że technik i inżynier działają razem: technik robi pomiary, inżynier je ocenia, interpretuje i w razie potrzeby inicjuje serwis lub korektę parametrów urządzenia.

Pytanie 23

SPECT to

A. wielorzędowa tomografia komputerowa.

B. komputerowa tomografia osiowa.

C. tomografia emisyjna pojedynczego fotonu.

D. pozytonowa emisyjna tomografia komputerowa.

SPECT bardzo łatwo pomylić z innymi metodami obrazowania, bo wszystkie nazwy brzmią podobnie i wszędzie przewija się słowo „tomografia”. Jednak kluczowe jest, jak powstaje obraz. W tomografii komputerowej (TK, dawniej CAT – komputerowa tomografia osiowa) źródłem promieniowania jest lampa rentgenowska na gantrze, a detektory mierzą osłabienie wiązki przechodzącej przez ciało. To jest klasyczna metoda anatomiczna, oparta na promieniowaniu rentgenowskim, bez podawania radioaktywnego znacznika emitującego fotony z wnętrza organizmu. Dlatego odpowiedzi kojarzące SPECT z tomografią komputerową, zarówno tą tradycyjną, jak i wielorzędową (multislice CT), są merytorycznie błędne – to inna modalność, inne urządzenia, inne zasady fizyczne. Wielorzędowa TK to po prostu nowocześniejsza wersja klasycznej tomografii, z wieloma rzędami detektorów, umożliwiająca szybsze skanowanie i cieńsze warstwy, ale nadal nie ma nic wspólnego z emisyjną rejestracją fotonów gamma. Kolejne typowe pomieszanie dotyczy PET. Pozytonowa emisyjna tomografia komputerowa wykorzystuje radioizotopy emitujące pozytony, które anihilują z elektronami, dając parę fotonów 511 keV rejestrowanych w koincydencji przez pierścień detektorów. W SPECT nie ma ani pozytonów, ani anihilacji, ani detekcji w koincydencji – rejestrujemy pojedyncze fotony gamma emitowane bezpośrednio przez radiofarmaceutyk. Z mojego doświadczenia często spotykany błąd myślowy polega na tym, że skoro i PET, i SPECT, i TK robią przekroje, to ludzie wrzucają je do jednego worka. Tymczasem różnice mają ogromne znaczenie praktyczne: inne wskazania kliniczne, inne radiofarmaceutyki, inne wymagania ochrony radiologicznej i inne artefakty obrazu. Dobra praktyka w diagnostyce obrazowej wymaga świadomego rozróżniania metod emisyjnych (SPECT, PET) od transmisyjnych (RTG, TK) i zapamiętania prostego klucza: SPECT – pojedynczy foton gamma, PET – pozyton i para fotonów, TK – promieniowanie rentgenowskie z zewnątrz ciała.

Pytanie 24

Chorobą układu oddechowego typu obturacyjnego jest

A. pylica płuc.

B. mukowiscydoza.

C. sarkoidoza.

D. gruźlica płuc.

Brak odpowiedzi na to pytanie.

Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Prawidłowo wskazana została mukowiscydoza, bo jest to klasyczny przykład przewlekłej choroby obturacyjnej układu oddechowego. W mukowiscydozie dochodzi do zaburzenia transportu jonów chlorkowych w nabłonku, co powoduje bardzo gęsty, lepki śluz w drogach oddechowych. Taki śluz zatyka małe i większe oskrzela, co w praktyce daje obturację, czyli utrudnienie przepływu powietrza, zwłaszcza przy wydechu. W badaniu spirometrycznym widzimy typowy obraz choroby obturacyjnej: obniżone FEV1, obniżony wskaźnik FEV1/FVC, często też wydłużony czas wydechu. W praktyce klinicznej i fizjoterapeutycznej takie rozpoznanie ma konkretne konsekwencje: stosuje się techniki drenażu ułożeniowego, oklepywanie klatki piersiowej, ćwiczenia oddechowe ukierunkowane na poprawę ewakuacji wydzieliny i wentylacji płuc. Standardy postępowania (również polskie i europejskie zalecenia dla mukowiscydozy) mocno podkreślają regularną ocenę czynności płuc właśnie spirometrią, co pozwala wcześnie wychwycić pogorszenie obturacji. Z mojego doświadczenia, jeśli ktoś raz dobrze zrozumie różnicę między obturacją a restrykcją, dużo łatwiej mu później klasyfikować choroby płuc. Obturacja to problem głównie z przepływem powietrza przez zwężone drogi oddechowe, jak w astmie, POChP czy właśnie mukowiscydozie. Warto też pamiętać, że na zdjęciu RTG czy w TK w zaawansowanej mukowiscydozie widoczne są zmiany odpowiadające przewlekłej obturacji, np. rozstrzenie oskrzeli, pułapka powietrzna, co ładnie koreluje z wynikiem spirometrii i objawami pacjenta w badaniu przedmiotowym.

Pytanie 25

Podczas wykonywania badania EKG czarną elektrodę kończynową należy umieścić na kończynie dolnej

A. prawej i po zewnętrznej stronie podudzia.

B. prawej i po wewnętrznej stronie podudzia.

C. lewej i po zewnętrznej stronie podudzia.

D. lewej i po wewnętrznej stronie podudzia.

Brak odpowiedzi na to pytanie.

Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Właściwe umieszczenie czarnej elektrody kończynowej na prawej kończynie dolnej, po stronie zewnętrznej podudzia, wynika bezpośrednio ze standardu wykonywania 12‑odprowadzeniowego EKG. Ta elektroda jest nazywana elektrodą uziemiającą (masą) i choć nie tworzy bezpośrednio żadnego z odprowadzeń rejestrowanych w zapisie, to stabilizuje układ pomiarowy, zmniejsza zakłócenia i poprawia jakość sygnału. Z mojego doświadczenia to właśnie poprawne podłączenie tej elektrody często decyduje, czy zapis będzie czysty, bez „pływającej” linii izoelektrycznej i zakłóceń sieciowych. Zgodnie z powszechnie przyjętymi zasadami (m.in. wytyczne kardiologiczne i instrukcje producentów aparatów EKG) kończynowe elektrody umieszcza się: czerwona – prawa ręka, żółta – lewa ręka, zielona – lewa noga, czarna – prawa noga. Na kończynach dolnych zaleca się lokalizację na podudziu, po stronie zewnętrznej, na skórze nieowłosionej, odtłuszczonej, bez ran i podrażnień. Dlaczego po zewnętrznej stronie? Bo tam jest zwykle mniej ruchu mięśniowego, łatwiej przykleić elektrodę i pacjentowi jest wygodniej leżeć, nie zahacza o kable. Ma to znaczenie praktyczne zwłaszcza przy dłuższym monitorowaniu, np. w telemetrii. Dodatkowo, zachowanie stałego schematu rozmieszczenia elektrod (w tym masy na prawej nodze) ułatwia porównywanie zapisów EKG w czasie – jeśli każdy technik robi to „po swojemu”, to rośnie ryzyko błędnej interpretacji zmian amplitudy załamków. Moim zdaniem warto wyrobić sobie nawyk: prawa noga, bok podudzia, skóra dobrze przygotowana – wtedy badanie idzie szybko i bez nerwów, a opisujący lekarz dostaje wiarygodny materiał do oceny.

Pytanie 26

Który z nowotworów jest hormonozależny?

A. Rak macicy.

B. Rak skóry.

C. Rak krtani.

D. Rak żołądka.

Brak odpowiedzi na to pytanie.

Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Prawidłowo wskazany został rak macicy, który klasycznie zalicza się do nowotworów hormonozależnych, szczególnie w kontekście działania estrogenów. W praktyce klinicznej często mówi się o tzw. nowotworach estrogenozależnych, gdzie nadmierna lub długotrwała stymulacja hormonalna sprzyja rozwojowi zmian nowotworowych. W przypadku raka trzonu macicy istotne znaczenie ma przewaga estrogenów przy braku równoważącego działania progesteronu, co prowadzi do rozrostu endometrium i zwiększa ryzyko transformacji nowotworowej. W standardach onkologicznych podkreśla się znaczenie oceny profilu hormonalnego, a także czynników ryzyka, takich jak otyłość, cykle bezowulacyjne, wczesna menarche czy późna menopauza. Moim zdaniem, z punktu widzenia osoby pracującej w medycynie, kluczowe jest rozumienie, że hormonozależność wpływa nie tylko na etiologię, ale też na diagnostykę i leczenie. W terapii mogą być stosowane leki modulujące gospodarkę hormonalną, np. progestageny w wybranych sytuacjach, a u pacjentek zawsze zwraca się uwagę na wywiad ginekologiczno-endokrynologiczny. W obrazowaniu (USG przezpochwowe, TK, MR) często ocenia się nie tylko sam guz, ale też cechy przerostu endometrium i ogólny stan narządu rodnego, co jest spójne z wiedzą o jego zależności od hormonów. W praktyce profilaktycznej ważne jest też monitorowanie kobiet z grup ryzyka, u których występują zaburzenia hormonalne, bo w tej grupie częściej dochodzi do rozwoju raka macicy. Dobrą praktyką jest łączenie danych klinicznych, endokrynologicznych i obrazowych, żeby jak najwcześniej wychwycić zmiany podejrzane o charakter nowotworowy, co realnie poprawia rokowanie.

Pytanie 27

Który radiofarmaceutyk może zostać podany pacjentowi w scyntygrafii perfuzyjnej mózgu?

A. Tc-99m MDP

B. I-131 NaI

C. Tc-99m HMPAO

D. I-123 NaI

Brak odpowiedzi na to pytanie.

Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Prawidłowo wybrany został Tc-99m HMPAO, czyli technet-99m heksametylopropylenoamina oksym. To klasyczny radiofarmaceutyk stosowany w scyntygrafii perfuzyjnej mózgu, zarówno w badaniach stacjonarnych SPECT, jak i w niektórych protokołach dynamicznych. Ma on właściwości lipofilne, dzięki czemu łatwo przenika przez barierę krew–mózg i w stosunkowo krótkim czasie ulega utrwaleniu w tkance mózgowej proporcjonalnie do regionalnego przepływu krwi. Dzięki temu rozkład wychwytu Tc-99m HMPAO bardzo dobrze odzwierciedla perfuzję poszczególnych obszarów mózgu w momencie podania. W praktyce klinicznej używa się go m.in. do oceny ognisk niedokrwienia, w diagnostyce padaczki (lokalizacja ogniska padaczkowego), w ocenie otępień, a także w niektórych przypadkach urazów mózgu. Z mojego doświadczenia, przy badaniach padaczkowych bardzo ważny jest moment podania – HMPAO trzeba wstrzyknąć w trakcie napadu lub tuż po, żeby zobaczyć typowy wzrost przepływu w ognisku. Tc-99m jako znacznik ma korzystny okres półtrwania (ok. 6 godzin), emituje promieniowanie gamma o energii idealnej do gammakamery (140 keV) i daje dobrą jakość obrazów przy stosunkowo niskiej dawce dla pacjenta, co jest zgodne z zasadą ALARA w medycynie nuklearnej. W wytycznych i w praktyce większości pracowni perfuzyjna scyntygrafia mózgu kojarzy się głównie właśnie z Tc-99m HMPAO albo jego nowszym odpowiednikiem Tc-99m ECD. To są standardowe, rekomendowane radiofarmaceutyki do tego typu badań.

Pytanie 28

Na radiogramie uwidoczniono złamanie

A. wyrostka kruczego.

B. wyrostka barkowego.

C. kości ramiennej.

D. obojczyka.

Brak odpowiedzi na to pytanie.

Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Na przedstawionym radiogramie barku w projekcji AP widoczne jest wyraźne przerwanie ciągłości kostnej w obrębie bliższego końca kości ramiennej, tuż poniżej guzka większego. Linia złamania przebiega poprzecznie, z niewielkim przemieszczeniem odłamów, ale z zachowaną ciągłością stawu ramiennego – głowa kości ramiennej nadal pozostaje w panewce łopatki. Obojczyk, wyrostek barkowy i wyrostek kruczy mają gładkie, równe zarysy korowe, bez cech przerwania, nadłamania czy odwarstwienia okostnej, co jednoznacznie przemawia przeciwko ich uszkodzeniu. W praktyce opisując taki obraz zgodnie z dobrymi standardami radiologicznymi (np. według zaleceń towarzystw ortopedycznych i radiologicznych) podajemy lokalizację złamania (koniec bliższy kości ramiennej), ewentualne przemieszczenie, stopień skrócenia, kąt zagięcia oraz ocenę stawu ramiennego i obojczyka. Moim zdaniem warto też zawsze sprawdzić, czy nie ma typowych powikłań, np. wieloodłamowości w okolicy guzka większego lub złamań patologicznych na tle zmian osteolitycznych. W codziennej pracy technika elektroradiologii ważne jest prawidłowe ułożenie pacjenta – projekcja AP barku powinna pokazywać całą głowę kości ramiennej, panewkę, obojczyk i łopatkę, bo dopiero wtedy można rzetelnie ocenić, czy złamanie dotyczy kości ramiennej, czy np. struktur obręczy barkowej. Dodatkowe projekcje (np. Y łopatkowa, osiowa) są często zlecane przy podejrzeniu zwichnięcia, ale przy typowym złamaniu bliższego końca kości ramiennej obraz AP zwykle już daje rozstrzygającą informację diagnostyczną.

Pytanie 29

Celiakografia jest badaniem kontrastowym

A. układu tętniczego.

B. pnia płucnego.

C. układu żylnego.

D. pnia trzewnego.

Brak odpowiedzi na to pytanie.

Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Celiakografia to klasyczne badanie angiograficzne, w którym kontrast podaje się do pnia trzewnego (łac. truncus coeliacus). Jest to główne naczynie tętnicze odchodzące z aorty brzusznej, zaopatrujące w krew m.in. wątrobę, śledzionę i żołądek. Dlatego poprawna odpowiedź to pień trzewny. W praktyce badanie wykonuje się najczęściej w pracowni angiografii: przezskórnie nakłuwa się tętnicę (zwykle udową), wprowadza cewnik i pod kontrolą fluoroskopii kieruje go do ujścia pnia trzewnego. Następnie szybko podaje się środek cieniujący i wykonuje serię zdjęć lub zapis cyfrowy (DSA – cyfrowa angiografia subtrakcyjna). Moim zdaniem warto tu zapamiętać, że nazwy badań angiograficznych zwykle biorą się od tętnicy: celiakografia – pień trzewny, mezenterikografia – tętnice krezkowe itd. Celiakografia ma znaczenie w ocenie unaczynienia wątroby, śledziony, trzustki, wykrywaniu tętniaków, zwężeń, malformacji naczyniowych czy guzów bogato unaczynionych. Dawniej była też ważna przed zabiegami chirurgicznymi w obrębie górnego odcinka jamy brzusznej, obecnie często zastępowana jest przez angio-TK lub angio-MR, ale zasada pozostaje ta sama: kontrast podajemy do tętniczego pnia trzewnego i obrazujemy tętnicze unaczynienie narządów górnej części jamy brzusznej. W dobrych praktykach radiologicznych kładzie się nacisk na odpowiednie przygotowanie pacjenta, kontrolę parametrów hemodynamicznych i ścisłe przestrzeganie zasad aseptyki, bo jest to badanie inwazyjne, mimo że wykonywane stosunkowo rutynowo w wyspecjalizowanych ośrodkach.

Pytanie 30

Które zdjęcie RTG stawu łokciowego zostało wykonane w projekcji skośnej w rotacji zewnętrznej?

A. Zdjęcie 4

B. Zdjęcie 2

C. Zdjęcie 1

D. Zdjęcie 3

Brak odpowiedzi na to pytanie.

Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Prawidłowo wskazane zostało zdjęcie 1, ponieważ najbardziej odpowiada ono projekcji skośnej stawu łokciowego w rotacji zewnętrznej. W tej projekcji ramię i przedramię są zwykle ustawione mniej więcej wyprostowane, a kończynę rotuje się na zewnątrz tak, aby promień był lepiej odseparowany od kości łokciowej, a kłykcie kości ramiennej przyjmują charakterystyczne, lekko „przekręcone” ustawienie. Na zdjęciu 1 widać wyraźne różnice w zarysie nadkłykcia bocznego i przyśrodkowego, a kształt bloczka i główki kości ramiennej jest częściowo nałożony, ale już nie tak symetryczny jak w typowej projekcji AP. Moim zdaniem to właśnie ten brak pełnej symetrii, a jednocześnie brak klasycznego profilu, jest kluczowym znakiem, że patrzymy na skośną projekcję. W praktyce technik rtg wykorzystuje tę projekcję m.in. do lepszej oceny główki kości promieniowej, szczeliny stawowej promieniowo-ramiennej oraz ewentualnych drobnych złamań w obrębie kłykcia bocznego. Standardy opisujące badanie stawu łokciowego (np. w podręcznikach radiologii narządu ruchu) zalecają wykonywanie oprócz projekcji AP i bocznej również projekcji skośnych, szczególnie przy podejrzeniu złamań głowy kości promieniowej czy awulsji przyczepów więzadłowych. Dobrą praktyką jest, żeby przy takim ułożeniu kontrolować, czy staw jest możliwie stabilny, bark rozluźniony, a pacjent rozumie, dlaczego prosimy go o dość nienaturalne przekręcenie kończyny. W codziennej pracy taka umiejętność rozpoznania projekcji „na oko” bardzo ułatwia ocenę, czy badanie zostało wykonane zgodnie z założeniami i czy ewentualnie trzeba je powtórzyć w lepszym ułożeniu, zanim pacjent opuści pracownię.

Pytanie 31

Który załamek odzwierciedla szybką repolaryzację komór w zapisie EKG?

A. S

B. R

C. Q

D. T

Brak odpowiedzi na to pytanie.

Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Prawidłowo wskazany załamek T odzwierciedla fazę szybkiej repolaryzacji komór, czyli powrót błony komórkowej kardiomiocytów komorowych do spoczynkowego potencjału po skurczu. W ujęciu elektrofizjologicznym odpowiada to głównie fazie 3 potencjału czynnościowego komórek mięśnia komór – intensywny wypływ jonów potasu na zewnątrz i wygaszanie napływu jonów wapnia. Na standardowym 12‑odprowadzeniowym EKG załamek T pojawia się po zespole QRS i przed odcinkiem TP, jest zwykle dodatni w większości odprowadzeń kończynowych i przedsercowych (z wyjątkiem aVR i czasem V1). W praktyce technika zapisu ma duże znaczenie: prawidłowe ułożenie elektrod, filtracja zakłóceń i poprawna kalibracja (10 mm/mV, 25 mm/s) ułatwiają wiarygodną ocenę morfologii załamka T. To ma znaczenie, bo zmiany kształtu lub kierunku załamka T są jednym z podstawowych kryteriów oceny niedokrwienia, przerostu komór, zaburzeń elektrolitowych (np. hiperkaliemia – wysokie, ostre T) czy toksycznego działania leków. Z mojego doświadczenia w pracowni EKG bardzo często lekarz najpierw „rzuca okiem” właśnie na odcinek ST i załamki T, żeby szybko wychwycić ostrą patologię. W dobrych praktykach diagnostyki elektromedycznej zaleca się systematyczną analizę: rytm, częstość, oś elektryczna, zespół QRS, odcinek ST i właśnie załamek T, z porównaniem do poprzednich zapisów pacjenta. Umiejętność kojarzenia załamka T z repolaryzacją komór to podstawa do dalszej, bardziej zaawansowanej interpretacji, np. rozróżniania zmian wtórnych do poszerzonego QRS od pierwotnych zaburzeń repolaryzacji. Moim zdaniem warto też nawykowo sprawdzać zgodność kierunku T z główną składową QRS w danym odprowadzeniu – niezgodność często sugeruje patologię, nawet jeśli pacjent jeszcze nic nie czuje.

Pytanie 32

Do prób aktywacyjnych stosowanych w badaniu EEG zalicza się

A. otwieranie i zamykanie ust.

B. próbę hipowentylacyjną.

C. rytmiczne błyski świetlne.

D. wstrzymanie oddechu.

Brak odpowiedzi na to pytanie.

Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Prawidłowo wskazana odpowiedź to rytmiczne błyski świetlne, czyli tzw. fotostymulacja. W standardowym badaniu EEG jest to jedna z podstawowych prób aktywacyjnych, obok hiperwentylacji. Polega na podawaniu pacjentowi serii błysków o różnej częstotliwości, zwykle w zakresie kilku–kilkunastu Hz, przy zamkniętych oczach. Celem jest wywołanie reakcji bioelektrycznej mózgu na bodziec wzrokowy i sprawdzenie, czy zapis EEG prawidłowo reaguje na taką stymulację. U osoby zdrowej obserwuje się tzw. odpowiedź fotyczną, zsynchronizowaną z częstotliwością błysków, bez wyładowań napadowych. U pacjentów z padaczką światłoczułą mogą pojawić się wyładowania iglicowo-falowe lub wręcz napad, dlatego badanie wykonuje się ostrożnie, zgodnie z procedurą. W praktyce technik EEG musi zadbać o prawidłowe ustawienie lampy stroboskopowej (odpowiednia odległość od oczu, kąt, natężenie światła), poinformować pacjenta, co będzie się działo, i obserwować jego stan kliniczny w trakcie fotostymulacji. Moim zdaniem ważne jest też, żeby pamiętać, że nie każdy pacjent toleruje błyski tak samo – u osób z migreną czy nadwrażliwością wzrokową trzeba być szczególnie uważnym. Z punktu widzenia standardów pracowni EEG, fotostymulacja jest elementem rutynowego protokołu, bo pozwala wykryć zmiany napadowe, które w spoczynku mogłyby się nie ujawnić. W dokumentacji opisu badania zwykle odnotowuje się, czy reakcja na stymulację świetlną była prawidłowa, czy wystąpiły zmiany napadowe, brak odpowiedzi, albo reakcja paradoksalna. To wszystko ma duże znaczenie diagnostyczne, szczególnie u młodych pacjentów z podejrzeniem padaczki idiopatycznej.

Pytanie 33

Kiedy w procesie terapii wykonuje się badanie CBCT (cone beam computed tomography)?

A. W środku leczenia.

B. Przed rozpoczęciem leczenia.

C. Przy końcu leczenia.

D. Po ukończeniu leczenia.

Brak odpowiedzi na to pytanie.

Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Badanie CBCT wykonuje się standardowo przed rozpoczęciem leczenia, bo jest to badanie typowo diagnostyczne i planistyczne. Na tomografii stożkowej ocenia się dokładnie anatomię: przebieg kanałów korzeniowych, grubość kości, położenie struktur krytycznych (np. kanał nerwu zębodołowego dolnego, zatoka szczękowa), ewentualne zmiany zapalne czy resorpcje. Bez takiego obrazu 3D planowanie zabiegu, np. implantologicznego, endodontycznego czy chirurgicznego, byłoby w dużej mierze „na oko”, co po prostu jest sprzeczne z aktualnymi standardami postępowania. W nowoczesnej stomatologii i radiologii dąży się do tego, żeby dawkę promieniowania podać raz, w dobrze uzasadnionym momencie – czyli właśnie na etapie planowania terapii. Zasada ALARA (as low as reasonably achievable) jasno mówi, że nie powinniśmy powtarzać badań bez wyraźnej potrzeby klinicznej. Dlatego CBCT robi się przed leczeniem, żeby na podstawie jednego badania ustalić możliwie kompletny plan: rodzaj zabiegu, długość i średnicę implantów, potrzebę augmentacji kości, zakres leczenia endodontycznego. W ortodoncji CBCT również wykonuje się przed terapią, jeśli jest wskazanie, np. zęby zatrzymane, podejrzenie resorpcji korzeni, ocena stawów skroniowo‑żuchwowych. Moim zdaniem kluczowe jest myślenie w ten sposób: CBCT to narzędzie do podejmowania decyzji przed wejściem w leczenie, a nie badanie „kontrolne z ciekawości” po wszystkim. Oczywiście czasem wykonuje się kontrolne CBCT, ale tylko w szczególnych sytuacjach klinicznych, a nie rutynowo przy końcu czy w środku terapii.

Pytanie 34

Badanie cewki moczowej polegające na wstecznym wprowadzeniu środka kontrastowego to

A. cystouretrografia mikcyjna.

B. pielografia zstępująca.

C. uretrografia wstępująca.

D. pielografia wstępująca.

Brak odpowiedzi na to pytanie.

Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Prawidłowo – badanie, o które chodzi w pytaniu, to uretrografia wstępująca. Kluczowe są tu dwa słowa: „cewka moczowa” i „wsteczne wprowadzenie środka kontrastowego”. Uretrografia wstępująca polega na podaniu kontrastu przez ujście zewnętrzne cewki, w kierunku przeciwnym do naturalnego przepływu moczu, a następnie wykonaniu serii zdjęć RTG. Dzięki temu bardzo dobrze widać światło cewki, jej zarysy, zwężenia, uchyłki czy przerwania ciągłości po urazach. W praktyce klinicznej to badanie jest standardem np. przy podejrzeniu zwężeń pourazowych, zmian pozapalnych, blizn po zabiegach czy ocenie przed rekonstrukcją cewki. W pracowniach diagnostyki obrazowej zwraca się dużą uwagę na delikatne założenie końcówki do ujścia cewki, odpowiednie ciśnienie podawania kontrastu i właściwe pozycjonowanie pacjenta (zwykle projekcja skośna, żeby zminimalizować nakładanie się struktur miednicy). Moim zdaniem warto zapamiętać prostą zasadę: jeśli badanie dotyczy wyłącznie cewki i kontrast podajemy przez jej ujście „pod prąd” – to jest właśnie uretrografia wstępująca. Dobrą praktyką jest też kojarzenie, że w opisie radiologicznym będą pojawiać się sformułowania typu: „zwężenie w odcinku opuszkowym cewki”, „wysycenie kontrastem do poziomu zwieracza zewnętrznego”, co jednoznacznie wskazuje na to badanie. W nowoczesnych pracowniach, zgodnie z zaleceniami radiologicznymi, stosuje się możliwie małą dawkę promieniowania i dokładną dokumentację obrazową, często w systemach PACS, żeby ułatwić chirurgowi urologowi planowanie leczenia rekonstrukcyjnego.

Pytanie 35

Hiperfrakcjonowanie dawki w teleradioterapii polega na napromienianiu 2 do 3 razy dziennie dawką frakcyjną

A. większą niż 2 Gy i wydłużeniu całkowitego czasu leczenia.

B. większą niż 2 Gy bez zmiany całkowitego czasu leczenia.

C. mniejszą niż 2 Gy bez zmiany całkowitego czasu leczenia.

D. mniejszą niż 2 Gy i wydłużeniu całkowitego czasu leczenia.

Brak odpowiedzi na to pytanie.

Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Poprawnie – w hiperfrakcjonowaniu w teleradioterapii kluczowe są dwie rzeczy: dawka frakcyjna jest mniejsza niż standardowe 2 Gy oraz całkowity czas leczenia zasadniczo się nie wydłuża. Czyli zamiast np. 1 × 2 Gy dziennie, pacjent dostaje 2–3 frakcje po ok. 1,1–1,2 Gy każda, ale cały plan (np. 6–7 tygodni) trwa podobnie jak w klasycznym schemacie. Z punktu widzenia radiobiologii chodzi o wykorzystanie różnic w zdolności do naprawy uszkodzeń DNA między guzem a zdrowymi tkankami. Mniejsza dawka na frakcję lepiej chroni tkanki późno reagujące (np. rdzeń kręgowy, nerki), a jednocześnie większa liczba frakcji pozwala podnieść całkowitą dawkę biologicznie skuteczną dla guza. Moim zdaniem to jest jeden z fajniejszych przykładów, jak teoria frakcji i model liniowo-kwadratowy (parametry α/β) przekładają się na praktykę. Nowotwory o wysokim współczynniku α/β (np. rak głowy i szyi, część guzów dziecięcych) szczególnie korzystają z takiego schematu, bo są wrażliwe na sumaryczną dawkę, a mniej na wielkość pojedynczej frakcji. W praktyce klinicznej wymaga to dobrej organizacji pracy ośrodka: dokładnego planowania czasów między frakcjami (minimum 6 godzin przerwy), pilnowania harmonogramu i bardzo precyzyjnej kontroli jakości ustawienia pacjenta przy każdym naświetlaniu. W wytycznych wielu towarzystw onkologicznych podkreśla się, że przy hiperfrakcjonowaniu nie chodzi o „wydłużanie leczenia”, tylko o modyfikację podziału dawki przy zachowaniu podobnego czasu całkowitego, tak żeby zwiększyć szansę wyleczenia przy akceptowalnej toksyczności późnej.

Pytanie 36

Na zamieszczonej ilustracji przedstawiono ułożenie pacjenta do wykonania zdjęcia rentgenowskiego

A. śródstopia.

B. stopy.

C. kości piętowej.

D. palców stopy.

Brak odpowiedzi na to pytanie.

Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Prawidłowo rozpoznałeś, że na ilustracji pokazano ułożenie pacjenta do wykonania zdjęcia rentgenowskiego całej stopy. Stopa jest oparta podeszwą na kasecie, palce są swobodnie wyprostowane, a oś promienia głównego (strzałka) jest skierowana mniej więcej na środkową część podeszwy, w okolice łuku podłużnego. To jest typowe ułożenie do projekcji AP (dorso–plantarnej) stopy, stosowanej rutynowo w radiologii. W standardach opisujących technikę badania RTG stopy przyjmuje się, że promień centralny przechodzi przez środek stopy, tak aby na jednym obrazie ocenić paliczki, kości śródstopia, stawy śródstopno‑paliczkowe, kość skokową, piętową oraz część stawów stępu. Chodzi o kompleksową ocenę całej stopy, a nie tylko jednego jej fragmentu. W praktyce klinicznej taka projekcja jest wykorzystywana m.in. przy urazach (podejrzenie złamań śródstopia, paliczków, urazów stawu Lisfranca), przy deformacjach (płaskostopie, hallux valgus), w kontroli pooperacyjnej po zespoleniach kostnych czy przy ocenie zmian zwyrodnieniowych i reumatycznych. Moim zdaniem kluczowe jest tu rozumienie, że przy projekcji stopy pacjent leży lub siedzi, a stopa spoczywa podeszwą na kasecie, dzięki czemu uzyskujemy obraz zbliżony do warunków obciążenia fizjologicznego. W odróżnieniu od zdjęć celowanych na kość piętową lub palce, tutaj nie rotujemy istotnie stopy ani nie ustawiamy jej w skrajnych zgięciach. Dobra praktyka techniczna wymaga też prawidłowego kolimowania – obejmujemy całą stopę, ale ograniczamy pole, aby zminimalizować dawkę promieniowania. Dodatkowo należy pamiętać o oznaczeniu strony (L/P) oraz stabilnym ułożeniu, żeby uniknąć poruszenia i rozmycia obrazu. Takie nawyki bardzo ułatwiają późniejszą interpretację zdjęcia przez lekarza radiologa lub ortopedę.

Pytanie 37

Technik elektroadiolog do badania MR kręgosłupa lędźwiowego powinien ułożyć pacjenta

A. na brzuchu, nogami do magnesu, ręce wzdłuż tułowia.

B. na plecach, głową do magnesu, ręce wzdłuż tułowia.

C. na brzuchu, nogami do magnesu, ręce za głową.

D. na plecach, głową do magnesu, ręce za głową.

Brak odpowiedzi na to pytanie.

Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Prawidłowe ułożenie pacjenta do badania MR kręgosłupa lędźwiowego to pozycja na plecach (supinacyjna), głową do magnesu, z rękami ułożonymi wzdłuż tułowia. Taka konfiguracja jest zgodna z rutynowymi protokołami pracowni rezonansu i zapewnia kilka kluczowych rzeczy naraz: stabilność, komfort pacjenta oraz optymalne pozycjonowanie odcinka lędźwiowego w centrum cewki i pola jednorodności magnesu. Przy ułożeniu na plecach kręgosłup jest w najbardziej naturalnej, zrelaksowanej pozycji, co zmniejsza napięcie mięśni przykręgosłupowych i ogranicza artefakty ruchowe. Głowa do magnesu jest standardem przy większości badań kręgosłupa – łatwiej wtedy dobrać właściwą cewkę kręgosłupową, wypozycjonować pacjenta względem lampy laserowej i środkowej linii stołu, a także kontrolować jego stan przez okno i interkom. Ręce ułożone wzdłuż tułowia są ważne z dwóch powodów: po pierwsze, minimalizują ryzyko powstawania zamkniętych pętli przewodzących (np. gdy ręce są splecione za głową), co jest istotne z punktu widzenia bezpieczeństwa w polu RF; po drugie, zmniejszają napięcie w obrębie obręczy barkowej i ułatwiają pacjentowi wytrzymanie długiego badania bez poruszania się. W praktyce technik często dodatkowo podkłada wałek pod kolana, żeby odciążyć odcinek lędźwiowy i zmniejszyć dolegliwości bólowe – to drobiazg, ale bardzo poprawia jakość obrazów, bo pacjent mniej się wierci. Moim zdaniem warto też zawsze sprawdzić, czy barki i miednica są symetryczne, a linia kręgosłupa pokrywa się z osią stołu. To ułatwia późniejszą rekonstrukcję obrazów w płaszczyznach prostopadłych do osi kręgosłupa i poprawia czytelność badania dla lekarza radiologa.

Pytanie 38

Na którym radiogramie uwidoczniona jest kamica nerkowa?

A. Radiogram 1

B. Radiogram 3

C. Radiogram 4

D. Radiogram 2

Brak odpowiedzi na to pytanie.

Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Na radiogramie 2 widoczne są typowe dla kamicy nerkowej zwapniałe złogi w rzucie dróg moczowych. Mają one postać drobnych, dobrze odgraniczonych, silnie wysyconych (bardzo jasnych) cieni, zlokalizowanych w obrębie typowych pięter: w rzucie nerek, wzdłuż przebiegu moczowodów oraz w okolicy miednicy małej. To właśnie ich gęstość radiologiczna, kształt oraz położenie względem kręgosłupa i talerzy biodrowych pozwalają odróżnić złogi od innych struktur, np. zwapnień naczyniowych czy cieni kałowych. Moim zdaniem kluczowe jest tu świadome „przeskanowanie” wzrokiem całej projekcji od górnych biegunów nerek aż do pęcherza, krok po kroku. W standardach opisowych radiogramu jamy brzusznej (KUB – kidneys, ureters, bladder) przy podejrzeniu kamicy zawsze ocenia się: liczbę złogów, ich wielkość, kształt, lokalizację, a także ewentualne przemieszczenie struktur kostnych lub cechy zastoju. W praktyce technika często wykonuje się takie zdjęcie w projekcji AP na stojąco lub leżąco, z odpowiednio twardą wiązką promieniowania, żeby dobrze uwidocznić struktury kostne i zwapnienia. Z mojego doświadczenia pomocne jest też porównanie symetrii po obu stronach kręgosłupa – obecność jednostronnych, punktowych zacienień w typowej lokalizacji powinna od razu zapalać lampkę, że może to być złóg. W badaniach kontrolnych, zgodnie z dobrą praktyką, porównuje się kolejne radiogramy, aby ocenić migrację kamienia, jego rozpad lub wydalenie, co ma znaczenie przy kwalifikacji do ESWL, zabiegów endoskopowych albo tylko obserwacji zachowawczej.

Pytanie 39

Lordoza to fizjologiczna krzywizna kręgosłupa występująca

A. w odcinku szyjnym i piersiowym.

B. w odcinku szyjnym i lędźwiowym.

C. tylko w odcinku piersiowym.

D. tylko w odcinku lędźwiowym.

Brak odpowiedzi na to pytanie.

Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Prawidłowo – lordoza to fizjologiczna, czyli prawidłowa, krzywizna kręgosłupa występująca w odcinku szyjnym i lędźwiowym. Oznacza to, że patrząc z boku na kręgosłup, te dwa odcinki są wygięte do przodu. Taki kształt nie jest wadą, tylko elementem normalnej anatomii człowieka. Dzięki naprzemiennemu ułożeniu lordoz (szyjna, lędźwiowa) i kifoz (piersiowa, krzyżowa) kręgosłup działa jak amortyzator: lepiej rozkłada obciążenia podczas chodzenia, skakania czy dźwigania. W praktyce, przy ocenie zdjęcia RTG bocznego kręgosłupa, technik czy lekarz zawsze analizuje, czy zachowany jest fizjologiczny zarys lordozy szyjnej i lędźwiowej. Z mojego doświadczenia to jest jedna z pierwszych rzeczy, na które patrzy się „na oko”, jeszcze zanim zacznie się dokładniejsze pomiary. W badaniach obrazowych (RTG, TK, MR) nienaturalne spłycenie lub zniesienie tych lordoz może sugerować np. przewlekłe napięcie mięśniowe, ból, skurcz obronny albo zmiany zwyrodnieniowe. Z kolei nadmierna lordoza lędźwiowa bywa związana z otyłością brzuszną, ciążą, słabą stabilizacją mięśniową. Dlatego znajomość prawidłowego rozmieszczenia krzywizn jest kluczowa nie tylko dla zdania testu, ale też dla poprawnego opisywania badań i prawidłowego pozycjonowania pacjenta do zdjęć bocznych – trzeba ustawić go tak, żeby pokazać naturalną krzywiznę, a nie sztucznie ją prostować lub wyolbrzymiać.

Pytanie 40

Które odprowadzenie elektrokardiograficzne przedstawiono na ilustracji?

A. Odprowadzenie II

B. Odprowadzenie aVL

C. Odprowadzenie I

D. Odprowadzenie aVR

Brak odpowiedzi na to pytanie.

Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Na rysunku pokazano klasyczne odprowadzenie dwubiegunowe kończynowe I. Elektroda ujemna znajduje się na prawym przedramieniu, a dodatnia na lewym przedramieniu – dokładnie tak, jak definiuje to standard Einthovena. To odprowadzenie rejestruje różnicę potencjałów między prawą a lewą kończyną górną i patrzy na serce mniej więcej z lewej strony klatki piersiowej, co w praktyce daje dobrą ocenę depolaryzacji przedsionków i lewej części komór. W prawidłowym zapisie EKG w odprowadzeniu I załamek P, zespół QRS oraz załamek T są zwykle dodatnie, bo wektor pobudzenia biegnie z prawej strony klatki piersiowej ku lewej, czyli w stronę elektrody dodatniej. To jest bardzo charakterystyczne i często używane jako punkt odniesienia przy ocenie osi elektrycznej serca. Z mojego doświadczenia to odprowadzenie jest jednym z najczęściej wykorzystywanych w praktyce – chociażby w monitorach przyłóżkowych, telemetrii czy prostych kardiomonitorach transportowych. W wielu urządzeniach, gdy podłączamy tylko dwie elektrody na kończyny górne, tak naprawdę monitorujemy właśnie coś bardzo zbliżonego do odprowadzenia I. W dobrze wykonanym badaniu EKG ważne jest poprawne rozmieszczenie elektrod kończynowych: na nadgarstkach lub w ich pobliżu na przedramionach, przy zachowaniu symetrii i dobrego kontaktu ze skórą. Błędne założenie elektrod (np. zamiana prawej z lewą) może całkowicie odwrócić obraz w odprowadzeniu I i prowadzić do fałszywego podejrzenia patologii, np. odwróconych załamków P czy zmian osi serca. Dlatego znajomość dokładnego przebiegu odprowadzenia I i jego biegunowości jest, moim zdaniem, absolutną podstawą poprawnej interpretacji zapisu EKG i kontroli jakości badania.

Rozpocznij nowy egzamin

Powrót do strony głównej