Wyniki egzaminu

Nowy egzamin

Informacje o egzaminie:

Zawód: Technik geodeta
Kwalifikacja: BUD.18 - Wykonywanie pomiarów sytuacyjnych, wysokościowych i realizacyjnych oraz opracowywanie wyników tych pomiarów
Data rozpoczęcia: 10 maja 2026 09:39
Data zakończenia: 10 maja 2026 09:52

Egzamin zdany!

Wynik: 36/40 punktów (90,0%)

Wymagane minimum: 20 punktów (50%)

Pochwal się swoim wynikiem!

Facebook

X.com

Szczegółowe wyniki:

Pytanie 1

Niwelacja trygonometryczna polega na określaniu różnic wysokości wybranych lokalizacji na podstawie obserwacji

A. odległości poziomej i kąta pionowego

B. odległości pionowej i kąta pionowego

C. odległości pionowej i kąta poziomego

D. odległości poziomej i kąta poziomego

Niwelacja trygonometryczna polega na wyznaczaniu różnic wysokości wybranych punktów na podstawie obserwacji odległości poziomej i kąta pionowego. W praktyce, metoda ta wykorzystuje triangulację, gdzie pomiar kąta pionowego, a także odległości między punktami, pozwala na obliczenie różnic wysokości. Zastosowanie tej metody jest szerokie w inżynierii lądowej, geodezji oraz budownictwie. Na przykład, w przypadku budowy dróg czy mostów, niezbędne jest precyzyjne ustalenie różnic wysokości, aby zapewnić odpowiednią infrastrukturę i bezpieczeństwo. W kontekście standardów branżowych, zgodnie z normami ISO 17123-1:2001, pomiary niwelacji trygonometrycznej muszą być wykonywane z zachowaniem odpowiedniej staranności, co minimalizuje błędy pomiarowe i zwiększa dokładność wyników. Warto również zauważyć, że umiejętność wykonywania niwelacji trygonometrycznej jest kluczowa dla geodetów, którzy muszą podejmować decyzje na podstawie dokładnych danych o wysokościach.

Pytanie 2

Na przedstawionym szkicu polowym zawarte są wyniki pomiaru szczegółów sytuacyjnych wykonanych metodą

A. przecięć.

B. ortogonalną.

C. przedłużeń.

D. biegunową.

Metoda przedłużeń jest techniką, która znajduje szerokie zastosowanie w geodezji oraz pomiarach inżynieryjnych. Na przedstawionym szkicu polowym widoczne są linie, które przedłużają się poza obiekt mierzony, co wskazuje na zastosowanie tej właśnie metody. W praktyce metoda przedłużeń pozwala na precyzyjne określenie położenia punktu, wykorzystując dwa znane punkty odniesienia. Pomiar ten ma zastosowanie nie tylko w geodezji, ale i w budownictwie, gdzie często zachodzi potrzeba wyznaczania granic działek czy lokalizacji punktów osnowy. Dobre praktyki w zakresie pomiarów wskazują na konieczność stosowania odpowiednich narzędzi, takich jak teodolity czy tachimetry, które umożliwiają dokładne przedłużenie linii pomiarowych. Warto również zauważyć, że metoda ta jest zgodna z obowiązującymi standardami pomiarowymi, co czyni ją niezawodnym narzędziem dla profesjonalistów w tej dziedzinie. Zrozumienie zasadności i kontekstu metody przedłużeń jest kluczowe dla prawidłowego prowadzenia wszelkich prac pomiarowych oraz analizy sytuacji terenowej.

Pytanie 3

W ciągu niwelacyjnym teoretyczna suma różnic wysokości, mająca wartość 0 m, jest uzyskiwana w przypadku

A. zamkniętego.

B. jednostronnie nawiązanego.

C. otwartego.

D. dwustronnie nawiązanego.

W przypadku niwelacji zamkniętej teoretyczna suma różnic wysokości wynosi 0 m, co oznacza, że po wykonaniu pomiarów w terenie i powrocie do punktu wyjścia, uzyskujemy taki sam poziom odniesienia. Taki układ pomiarowy minimalizuje błędy systematyczne i pozwala na dokładne określenie różnic wysokości między punktami. W praktyce niwelacja zamknięta jest stosowana w sytuacjach, gdzie wymagane są wysokie standardy dokładności, na przykład przy budowie infrastruktury drogowej, mostów czy budynków. W standardach branżowych, takich jak normy PN-EN 17123, podkreśla się znaczenie niwelacji zamkniętej jako metody o niskiej podatności na błędy pomiarowe. Wiedza na temat tej metody jest kluczowa dla inżynierów i geodetów, ponieważ pozwala na uzyskanie wiarygodnych pomiarów, co jest niezbędne w procesie projektowania i realizacji inwestycji budowlanych.

Pytanie 4

Jakim kolorem na mapie zasadniczej przedstawia się przewód elektroenergetyczny?

A. żółtym

B. niebieskim

C. pomarańczowym

D. czerwonym

Przewód elektroenergetyczny na mapie zasadniczej rysuje się kolorem czerwonym, co jest zgodne z obowiązującymi normami oraz standardami w branży elektroenergetycznej. Kolor ten został przyjęty jako uniwersalny sposób oznaczania wszelkiego rodzaju linii energetycznych, aby zminimalizować ryzyko pomyłek i zwiększyć bezpieczeństwo użytkowników map. Praktyczne zastosowanie tej konwencji jest nieocenione, zwłaszcza w kontekście planowania i zarządzania infrastrukturą energetyczną. Na przykład, inżynierowie i technicy często korzystają z map zasadniczych podczas lokalizacji przewodów, co ułatwia im wykonywanie prac konserwacyjnych, inspekcji oraz modernizacji. Dodatkowo, zgodność z ogólnokrajowymi i międzynarodowymi standardami, takimi jak normy ISO oraz regulacje dotyczące bezpieczeństwa, potwierdza zasadność przyjęcia koloru czerwonego do oznaczania przewodów elektroenergetycznych. Warto również zauważyć, że kolor czerwony jest powszechnie kojarzony z zagrożeniem, co dodatkowo zwiększa ostrożność podczas pracy w pobliżu instalacji energetycznych.

Pytanie 5

To pytanie jest dostępne tylko dla uczniów i nauczycieli. Zaloguj się lub utwórz konto aby zobaczyć pełną treść pytania.

Odpowiedzi dostępne po zalogowaniu.

Wyjaśnienie dostępne po zalogowaniu.

Pytanie 6

Na szkicu osnowy pomiarowej nie są umieszczane

A. wyrównane wartości kątów poziomych

B. rzędne i odcięte w szczegółach sytuacyjnych

C. numery punktów osnowy

D. uśrednione długości linii pomiarowych

W szkicu pomiarowej osnowy sytuacyjnej nie powinno się umieszczać szczegółowych rzędnych ani odciętych, bo ten dokument ma zupełnie inny cel. Przede wszystkim chodzi o geodezyjne podstawy pomiarów i ułatwienie późniejszych obliczeń. Powinieneś skupić się tylko na najważniejszych informacjach, aby móc odtworzyć stanowiska pomiarowe oraz ich relacje. Mówiąc krótko, chodzi o wyrównane wartości kątów poziomych, numery punktów osnowy i średnie długości linii. Rzędne i inne specyfikacje techniczne są raczej do innych dokumentów, jak szkice sytuacyjne czy raporty pomiarowe. Na przykład, w mapach do celów urbanistycznych, rzędne mogą być ważne dla wysokości budynków czy ukształtowania terenu, ale nie powinny być mylone z głównymi danymi osnowy.

Pytanie 7

Jakie jest pole powierzchni kwadratowej działki na mapie w skali 1:2000, jeżeli na mapie w skali 1:500 wynosi ono 4,00 cm²?

A. 25 mm2

B. 50 mm2

C. 5 mm2

D. 10 mm2

Aby obliczyć pole powierzchni działki na mapie w innej skali, należy najpierw zrozumieć, jak zmienia się pole w zależności od skali. W przypadku mapy w skali 1:500, pole powierzchni wynosi 4,00 cm². Przeliczając to pole na mm², otrzymujemy 400 mm² (ponieważ 1 cm² to 100 mm²). Gdy zmieniamy skalę na 1:2000, wartość skali zmienia się w stosunku do oryginalnej. W przypadku skali 1:2000, rzeczywista powierzchnia działki jest czterokrotnie większa, co oznacza, że powiększa się stosunek powierzchni w skali kwadratowej: (2000/500)² = 16. Dlatego, aby obliczyć pole powierzchni w nowej skali, dzielimy oryginalne pole powierzchni przez 16, co daje 400 mm² / 16 = 25 mm². To obliczenie jest kluczowe w planowaniu przestrzennym oraz w inżynierii, gdzie precyzyjne pomiary i ich przeliczenia są niezbędne do dokładnych analiz i projektów.

Pytanie 8

W regionalnej części zbioru geodezyjnego i kartograficznego przechowywane są mapy topograficzne w skali

A. 1 : 300 000

B. 1 : 20 000

C. 1 : 10 000

D. 1 : 500 000

Odpowiedź 1: 1 : 10 000 jest poprawna, gdyż w wojewódzkiej części zasobu geodezyjnego i kartograficznego gromadzone są przede wszystkim mapy topograficzne w tej skali. Mapy w skali 1 : 10 000 są szczegółowymi przedstawieniami terenu, co pozwala na precyzyjne odwzorowanie obiektów oraz ich wzajemnych relacji. Tego typu mapy są wykorzystywane w planowaniu przestrzennym, urbanistyce oraz w działalności inwestycyjnej, gdzie niezbędna jest dokładna wiedza o infrastrukturze oraz ukształtowaniu terenu. W polskim prawodawstwie oraz normach geodezyjnych, takich jak „Rozporządzenie w sprawie szczegółowych zasad i trybu prowadzenia państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego”, jasno określono, że skala 1 : 10 000 jest standardem, który pozwala na efektywne zarządzanie danymi geodezyjnymi. Dodatkowo, mapy te są kluczowe w sytuacjach kryzysowych, takich jak planowanie akcji ratunkowych czy zarządzanie katastrofami naturalnymi, dzięki czemu można szybko ocenić sytuację i podjąć odpowiednie działania.

Pytanie 9

To pytanie jest dostępne tylko dla uczniów i nauczycieli. Zaloguj się lub utwórz konto aby zobaczyć pełną treść pytania.

Odpowiedzi dostępne po zalogowaniu.

Wyjaśnienie dostępne po zalogowaniu.

Pytanie 10

To pytanie jest dostępne tylko dla uczniów i nauczycieli. Zaloguj się lub utwórz konto aby zobaczyć pełną treść pytania.

Odpowiedzi dostępne po zalogowaniu.

Wyjaśnienie dostępne po zalogowaniu.

Pytanie 11

Pole powierzchni działki przedstawionej na rysunku wynosi

A. 0 ha 35 a 00 m2

B. 0 ha 35 a 50 m2

C. 0 ha 30 a 00 m2

D. 0 ha 30 a 50 m2

Poprawna odpowiedź to 0 ha 35 a 00 m2, co oznacza, że pole powierzchni działki wynosi 35 arów. Aby obliczyć pole powierzchni trójkąta, wykorzystuje się wzór: P = 1/2 * a * h, gdzie 'a' to długość podstawy, a 'h' to wysokość. W tym przypadku podstawa wynosi 70 m, a wysokość 100 m. Po podstawieniu wartości do wzoru otrzymujemy: P = 1/2 * 70 m * 100 m = 3500 m2. Następnie przeliczamy te metry kwadratowe na hektary i ary, mając na uwadze, że 1 ha to 10 000 m2, a 1 a to 100 m2. W tym przypadku 3500 m2 to 0,35 ha, co odpowiada 35 a. Jest to ważna umiejętność w geodezji i planowaniu przestrzennym, ponieważ znajomość obliczeń powierzchni działek jest kluczowa przy kupnie, sprzedaży i zagospodarowywaniu gruntów. Takie obliczenia są również istotne w kontekście ustalania wartości nieruchomości oraz w projektowaniu budynków i infrastruktury.

Pytanie 12

W terenie odległość 100 m na mapie zasadniczej w skali 1:500 odpowiada długości odcinka wynoszącej

A. 20 cm

B. 50 mm

C. 50 cm

D. 20 mm

Odpowiedź '20 cm' jest jak najbardziej ok, bo w skali 1:500 to znaczy, że każdy 1 cm na mapie to 500 cm w rzeczywistości, czyli 5 metrów. Jak przeliczymy 100 metrów, to dzielimy przez 5, co daje 20 cm. Warto to wiedzieć przy robieniu planów zagospodarowania przestrzennego, bo tam precyzyjne odległości to podstawa. Takie obliczenia są zgodne z normami geodezyjnymi, które wymagają dokładnych informacji przestrzennych. Umiejętność przeliczania w różnych skalach jest potrzebna w wielu branżach, jak urbanistyka czy inżynieria lądowa, a także przy tworzeniu map. Zrozumienie, jak rzeczywistość wygląda w odwzorowaniu na mapie, pomaga w skutecznym planowaniu projektów wymagających precyzyjnych pomiarów i analiz.

Pytanie 13

To pytanie jest dostępne tylko dla uczniów i nauczycieli. Zaloguj się lub utwórz konto aby zobaczyć pełną treść pytania.

Odpowiedzi dostępne po zalogowaniu.

Wyjaśnienie dostępne po zalogowaniu.

Pytanie 14

Który z wymienionych elementów terenowych, przy realizacji pomiarów sytuacyjnych metodą ortogonalną, dopuszcza domiar prostokątny nieprzekraczający 25 m?

A. Pomnik

B. Grobla

C. Skwer

D. Tama

Pomnik jest obiektem, który w kontekście pomiarów sytuacyjnych przy zastosowaniu metody ortogonalnej, może mieć domiar prostokątny nieprzekraczający 25 m. Tego rodzaju wytyczne są zgodne z ogólnymi standardami w geodezji, które zalecają, aby przy pomiarach terenowych związanych z obiektami o ograniczonej powierzchni, takich jak pomniki, ograniczać domiar do wartości, które są łatwe do uchwycenia i które nie wprowadzają znaczących błędów pomiarowych. W praktyce oznacza to, że pomiary dotyczące pomników, które często są zlokalizowane w przestrzeni miejskiej, powinny być wykonywane z należytą starannością, aby zapewnić rzetelność danych geodezyjnych. Przykładowo, w przypadku pomiaru lokalizacji pomnika w parku, ważne jest, aby odległości między pomnikiem a innymi obiektami były dokładnie określone, co może mieć znaczenie dla przyszłych prac konserwatorskich lub urbanistycznych. Dodatkowo, zgodnie z zaleceniami norm geodezyjnych, takie podejście pozwala na efektywniejsze zarządzanie informacjami o przestrzeni publicznej, co jest istotne w kontekście planowania przestrzennego.

Pytanie 15

To pytanie jest dostępne tylko dla uczniów i nauczycieli. Zaloguj się lub utwórz konto aby zobaczyć pełną treść pytania.

Odpowiedzi dostępne po zalogowaniu.

Wyjaśnienie dostępne po zalogowaniu.

Pytanie 16

To pytanie jest dostępne tylko dla uczniów i nauczycieli. Zaloguj się lub utwórz konto aby zobaczyć pełną treść pytania.

Odpowiedzi dostępne po zalogowaniu.

Wyjaśnienie dostępne po zalogowaniu.

Pytanie 17

To pytanie jest dostępne tylko dla uczniów i nauczycieli. Zaloguj się lub utwórz konto aby zobaczyć pełną treść pytania.

Odpowiedzi dostępne po zalogowaniu.

Wyjaśnienie dostępne po zalogowaniu.

Pytanie 18

To pytanie jest dostępne tylko dla uczniów i nauczycieli. Zaloguj się lub utwórz konto aby zobaczyć pełną treść pytania.

Odpowiedzi dostępne po zalogowaniu.

Wyjaśnienie dostępne po zalogowaniu.

Pytanie 19

Najwyższy dozwolony średni błąd lokalizacji punktów pomiarowych osnowy sytuacyjnej w odniesieniu do najbliższych punktów poziomej osnowy geodezyjnej wynosi

A. 0,05 m

B. 0,20 m

C. 0,15 m

D. 0,10 m

Wybór wartości błędu, takich jak 0,05 m, 0,20 m czy 0,15 m, może być wynikiem pewnych nieporozumień. Czasem myśli się, że 0,05 m to super precyzyjna wartość, ale to nie jest to, czego potrzebujemy w przypadku osnowy sytuacyjnej. Zbyt dokładne wymagania mogą po prostu opóźnić projekt i podnieść jego koszty. Z kolei 0,20 m czy 0,15 m też nie są dobre, bo nie odpowiadają normom, które jasno wskazują, jakie błędy są dopuszczalne. Takie wybory mogą wynikać z niepełnego zrozumienia, jak działa geodezja, co prowadzi do błędnych decyzji przy planowaniu. Na przykład, ekipa może źle ulokować budynki, używając nieprawidłowych danych, co później może skończyć się problemami, jak konieczność ich przesuwania. Więc naprawdę warto znać te normy, żeby prace geodezyjne były na dobrym poziomie.

Pytanie 20

Ile wynosi błąd średni \( m_P \) położenia punktu osnowy realizacyjnej, jeżeli błędy współrzędnych X i Y tego punktu wynoszą odpowiednio: \( m_x = 0,4 \) cm, \( m_y = 0,3 \) cm oraz \( m_P = \pm \sqrt{m_x^2 + m_y^2} \).

A. \( m_P = \pm 0,9 \) cm

B. \( m_P = \pm 0,5 \) cm

C. \( m_P = \pm 0,4 \) cm

D. \( m_P = \pm 0,6 \) cm

Temat błędu średniego położenia punktu osnowy realizacyjnej bywa mylący, zwłaszcza gdy opiera się go wyłącznie na jednej składowej lub, przeciwnie, próbuje się je sumować wprost lub przyjmuje się wartości zawyżone. Często spotykany błąd polega na wybraniu wartości największego z błędów współrzędnych jako wynikowego błędu położenia, co jest mylne – takie podejście ignoruje wpływ drugiej składowej i nie oddaje rzeczywistego rozrzutu punktu względem położenia teoretycznego. Zdarza się też, że ktoś próbuje „zsumować” oba błędy wprost (czyli np. 0,4 cm + 0,3 cm = 0,7 cm), co nie jest zgodne z zasadami rachunku błędów – składowe błędu położenia muszą być sumowane kwadratowo, czyli właśnie przez pierwiastek sumy kwadratów. Z drugiej strony, niektórzy przyjmują jeszcze większe wartości (np. 0,9 cm), traktując je jako swego rodzaju margines bezpieczeństwa, ale to już zdecydowane przeszacowanie, które nie ma uzasadnienia ani w praktyce, ani w normach branżowych. Warto mieć świadomość, że zgodnie z obowiązującymi standardami geodezyjnymi – zarówno krajowymi, jak i międzynarodowymi – prawidłowy sposób wyznaczania błędu położenia punktu polega na zastosowaniu właśnie wzoru pierwiastkowego, czyli \( m_P = \sqrt{m_x^2 + m_y^2

Pytanie 21

To pytanie jest dostępne tylko dla uczniów i nauczycieli. Zaloguj się lub utwórz konto aby zobaczyć pełną treść pytania.

Odpowiedzi dostępne po zalogowaniu.

Wyjaśnienie dostępne po zalogowaniu.

Pytanie 22

Którym symbolem należy oznaczyć na szkicu polowym pomierzony obiekt przedstawiony na ilustracji?

A. Symbolem 2.

B. Symbolem 3.

C. Symbolem 1.

D. Symbolem 4.

Odpowiedź oznaczona symbolem 3 jest poprawna, ponieważ hydrant przeciwpożarowy, jak pokazano na ilustracji, jest standardowo reprezentowany przez ten właśnie symbol, który składa się z koła z trójkątem u góry. W kontekście planowania przestrzennego oraz tworzenia map, istotne jest stosowanie właściwych symboli, aby zapewnić jednoznaczność i czytelność dokumentacji. Hydranty są kluczowymi elementami infrastruktury przeciwpożarowej, a ich prawidłowe oznaczenie na wykresach pozwala służbom ratunkowym na szybkie zlokalizowanie źródła wody w sytuacjach kryzysowych. Zgodnie z normą PN-EN 671-1, stosowanie standaryzowanych symboli jest wymagane dla zrozumienia i interpretacji dokumentacji przez różne służby. Używanie odpowiednich symboli nie tylko ułatwia pracę, ale także może przyczynić się do ocalenia życia i mienia w przypadku pożaru. Dlatego znajomość symboliki i standardów jest niezwykle istotna w pracy każdego specjalisty zajmującego się infrastrukturą.

Pytanie 23

Na podstawie zamieszczonych w tabeli współrzędnych punktów kontrolowanych, wyznaczonych w wyniku pomiarów, oblicz liniowe przemieszczenie punktu nr 21.

Nr punktu	Pomiar pierwotny		Pomiar wtórny
Nr punktu	X^p [m]	Y^p [m]	X^w [m]	Y^w [m]
20	130,220	242,256	130,225	242,255
21	125,212	258,236	125,220	258,240
22	134,515	234,515	134,510	234,510
23	138,310	230,025	138,313	230,026

A. p = 5 mm

B. p = 9 mm

C. p = 10 mm

D. p = 3 mm

Poprawna odpowiedź to p = 9 mm. Aby obliczyć liniowe przemieszczenie punktu nr 21, kluczowe jest zrozumienie, jak różnice w współrzędnych X i Y wpływają na obliczenie przemieszczenia. Najpierw musimy znaleźć różnice pomiędzy współrzędnymi pierwotnymi a wtórnymi. Po ich obliczeniu, korzystamy ze wzoru na odległość między dwoma punktami w układzie kartezjańskim, który oparty jest na twierdzeniu Pitagorasa. Zastosowanie tego podejścia nie tylko pozwala na precyzyjne wyznaczenie przemieszczenia, ale także jest zgodne z międzynarodowymi standardami pomiarów geodezyjnych. W praktyce, takie obliczenia są niezbędne w wielu aplikacjach inżynieryjnych, takich jak monitorowanie deformacji budynków, infrastruktury czy w analizach związanych ze zmianami środowiskowymi. Regularne stosowanie tej metody zapewnia wysoką jakość pomiarów oraz ich wiarygodność.

Pytanie 24

Jakie jest pochylenie linii łączącej punkty A i B, które znajdują się na sąsiednich warstwicach, jeśli odległość między nimi wynosi 50 m, a cięcie warstwicowe to 0,5 m?

A. iAB = 1%

B. iAB = 5%

C. iAB = 0,5%

D. iAB = 10%

Prawidłowa odpowiedź to iAB = 1%. Aby obliczyć pochylenie linii łączącej dwa punkty A i B na podstawie odległości międzywarstwicowej oraz różnicy wysokości, stosujemy wzór na pochylenie, które wyraża się jako stosunek różnicy wysokości do poziomej odległości między punktami. W tym przypadku różnica wysokości wynosi 0,5 m, a pozioma odległość wynosi 50 m. Zatem pochylenie wyliczamy według wzoru: iAB = (wysokość / odległość) * 100%. Czyli: iAB = (0,5 m / 50 m) * 100% = 1%. Pochylenie to istotny parametr w geodezji, inżynierii lądowej oraz w planowaniu przestrzennym, ponieważ wpływa na projektowanie dróg, infrastruktury oraz systemów odwodnienia. Przykład praktycznego zastosowania można znaleźć w projektowaniu dróg, gdzie odpowiednie pochylenie zapewnia bezpieczną jazdę i efektywne odprowadzanie wody opadowej. Ponadto, znajomość pochylenia warstwic jest kluczowa w ocenie stabilności gruntów i w budownictwie. W kontekście standardów, pochylenia powinny być zgodne z wytycznymi zawartymi w normach geodezyjnych oraz budowlanych.

Pytanie 25

Jakie prace geodezyjne zawsze wymagają przeprowadzenia wywiadu terenowego oraz przygotowania mapy porównawczej z rzeczywistością?

A. Pomiar kontrolny wychylenia komina

B. Obsługę inwestycji budowlanej

C. Aktualizację bazy danych obiektów topograficznych i mapy zasadniczej

D. Pomiar objętości mas ziemnych

Pomiar objętości mas ziemnych, pomiar kontrolny wychylenia komina oraz obsługa inwestycji budowlanej to prace geodezyjne, które nie wymagają przeprowadzenia wywiadu terenowego ani przygotowania mapy porównawczej z terenem przed ich realizacją. Pomiar objętości mas ziemnych często bazuje na wcześniejszych pomiarach i danych, a jego celem jest określenie ilości ziemi do wydobycia lub nasypu. Nie jest konieczne posiadanie mapy porównawczej, gdyż obliczenia można dokonać na podstawie zestawień planów lub modeli 3D. Pomiar kontrolny wychylenia komina jest techniczną procedurą, która może być wykonana na podstawie istniejących danych oraz pomiarów, bez potrzeby przeprowadzania wywiadu terenowego. W przypadku obsługi inwestycji budowlanej, geodezja często koncentruje się na pomiarach realizacyjnych i kontrolnych, które również nie wymagają wcześniejszego wywiadu terenowego. Zrozumienie tego, że różne rodzaje prac geodezyjnych mają różne wymagania dotyczące przygotowania, jest kluczowe dla prawidłowego planowania i wykonania projektów geodezyjnych. Niezrozumienie tego aspektu może prowadzić do nieefektywnego wykorzystania zasobów i opóźnień w projektach.

Pytanie 26

Na podstawie przedstawionych w ramce przepisów prawnych określ, ile wynosi minimalna dokładność określenia położenia pojedynczego drzewa względem poziomej osnowy pomiarowej podczas pomiaru sytuacyjnego?

§ 16. Geodezyjny pomiar sytuacyjny

Geodezyjny pomiar sytuacyjny wykonuje się w sposób zapewniający określenie położenia szczegółu terenowego względem punktów poziomej osnowy geodezyjnej lub pomiarowej, z dokładnością nie mniejszą niż:

1) 0,10 m - w przypadku szczegółów terenowych I grupy;

2) 0,30 m - w przypadku szczegółów terenowych II grupy;

3) 0,50 m - w przypadku szczegółów terenowych III grupy;

[...]

§ 20. Geodezyjny pomiar wysokościowy

Geodezyjny pomiar wysokościowy wykonuje się w sposób zapewniający określenie wysokości szczegółu terenowego względem punktów wysokościowej osnowy geodezyjnej lub pomiarowej, z dokładnością nie mniejszą niż:

1) 0,02 m - dla przewodów i urządzeń kanalizacyjnych, o których mowa w § 19 ust. 3 pkt 1 i 2;

2) 0,05 m - dla obiektów budowlanych i urządzeń budowlanych oraz pikiet markowanych w terenie;

3) 0,1 m - dla budowli ziemnych, elastycznych lub mierzonych elektromagnetycznie podziemnych obiektów sieci uzbrojenia terenu oraz pikiet niemarkowanych w terenie.

A. 50 cm

B. 5 cm

C. 10 cm

D. 30 cm

Odpowiedź 30 cm jest prawidłowa, gdyż zgodnie z § 16. Geodezyjny pomiar sytuacyjny, minimalna dokładność określenia położenia szczegółów terenowych II grupy, do których zaliczają się drzewa, wynosi 0,30 m (30 cm). W praktyce oznacza to, że przy pomiarze sytuacyjnym położenie pojedynczego drzewa powinno być określone z dokładnością umożliwiającą jego jednoznaczne zlokalizowanie w terenie. W kontekście geodezyjnym wymagana dokładność jest istotna nie tylko dla celów inwentaryzacyjnych, ale również dla późniejszego zagospodarowania terenu. Na przykład, w przypadku projektów budowlanych, dokładność ta ma kluczowe znaczenie dla planowania układu drogowego czy lokalizacji innych obiektów. Warto również zauważyć, że takie normy wynikały z analizy potrzeb użytkowników danych przestrzennych oraz z praktycznych zastosowań w geodezji i kartografii, co zapewnia nie tylko precyzję, ale także wiarygodność danych.

Pytanie 27

To pytanie jest dostępne tylko dla uczniów i nauczycieli. Zaloguj się lub utwórz konto aby zobaczyć pełną treść pytania.

Odpowiedzi dostępne po zalogowaniu.

Wyjaśnienie dostępne po zalogowaniu.

Pytanie 28

To pytanie jest dostępne tylko dla uczniów i nauczycieli. Zaloguj się lub utwórz konto aby zobaczyć pełną treść pytania.

Odpowiedzi dostępne po zalogowaniu.

Wyjaśnienie dostępne po zalogowaniu.

Pytanie 29

Na podstawie tabeli określ dopuszczalną długość domiaru prostokątnego do budynku przy pomiarze sytuacyjnym metodą ortogonalną.

Grupa szczegółów terenowych	Dopuszczalna długość rzędnej	Dopuszczalny błąd pomiaru długości rzędnej i odciętej
I	25 m	0,05 m
II	50 m	0,05 m
III	70 m	0,10 m

A. 0,10 m

B. 25 m

C. 0,05 m

D. 50 m

Poprawna odpowiedź to 25 m, ponieważ zgodnie z tabelą dopuszczalnych długości rzędnej dla różnych grup szczegółów terenowych, grupa I posiada maksymalną długość domiaru prostokątnego do budynku wynoszącą 25 m. W kontekście pomiaru sytuacyjnego metodą ortogonalną, długość ta ma kluczowe znaczenie dla precyzyjności oraz dokładności wykonania pomiarów. Ustalanie odpowiednich długości domiaru jest fundamentalnym elementem w pracach geodezyjnych, ponieważ bezpośrednio wpływa na jakość i wiarygodność danych pomiarowych. W praktyce, stosowanie tej długości pozwala na skuteczne odwzorowanie elementów terenowych oraz minimalizuje błędy wynikające z nieprawidłowych odległości. Należy pamiętać, że w geodezji istnieją określone standardy, które regulują wymagania dotyczące pomiarów sytuacyjnych, a ich przestrzeganie ma na celu zapewnienie zgodności z obowiązującymi normami oraz najlepszymi praktykami w branży.

Pytanie 30

To pytanie jest dostępne tylko dla uczniów i nauczycieli. Zaloguj się lub utwórz konto aby zobaczyć pełną treść pytania.

Odpowiedzi dostępne po zalogowaniu.

Wyjaśnienie dostępne po zalogowaniu.

Pytanie 31

Kąt zmierzony w terenie o wartości 40°00'00'' po przeliczeniu na miarę stopniową wynosi

A. 36°00'00''

B. 40°00'00''

C. 30°00'00''

D. 44°00'00''

Odpowiedź 36°00'00'' jest poprawna, ponieważ kąt 40°00'00'' wyrażony w miarze stopniowej jest równy 36°00'00'' w miarze kątów używanej w geodezji. W geodezji i nawigacji kąt o wartości 40°00'00'' można zamienić na radiany, co można obliczyć za pomocą wzoru: kąt w radianach = kąt w stopniach * (π/180). Jednak w kontekście granic, w których wartości są przyjmowane w stopniach, kluczowe jest zrozumienie, że miara stopniowa odnosi się do systemu dziesiętnego, w którym każdy stopień dzieli się na 60 minut, a każda minuta na 60 sekund. Praktycznym przykładem zastosowania może być pomiar kątów w terenie, gdzie zastosowanie odpowiedniej konwersji kątów jest kluczowe dla dokładności i precyzji w pomiarach geodezyjnych. Używanie właściwych jednostek jest niezbędne dla zgodności z międzynarodowymi standardami, takimi jak ISO 19111 dotyczące systemów odniesienia."

Pytanie 32

Pierwszy rysunek mapy zasadniczej wykonuje się w kolorze

A. żółtym

B. brązowym

C. niebieskim

D. czarnym

Wykreślanie pierworysu mapy zasadniczej kolorem czarnym jest zgodne z ustalonymi standardami kartograficznymi. Kolor czarny jest używany do przedstawiania elementów trwałych, takich jak granice działek, budynki oraz drogi. Użycie czerni w tym kontekście zapewnia klarowność i czytelność mapy, co jest kluczowe dla jej użytkowników. Przykładem zastosowania tej zasady może być przygotowanie mapy do celów planowania przestrzennego, gdzie precyzyjne oznaczenie granic działek jest niezbędne do podejmowania decyzji inwestycyjnych. W praktyce oznacza to, że podczas tworzenia mapy zasadniczej należy stosować się do wytycznych zawartych w normach PN-EN ISO 19115 dotyczących metadanych i PN-EN ISO 19117 dotyczących wizualizacji geografii. Zastosowanie odpowiednich kolorów oraz symboli ma kluczowe znaczenie w kontekście komunikacji przestrzennej oraz interpretacji danych geograficznych przez różne grupy odbiorców.

Pytanie 33

To pytanie jest dostępne tylko dla uczniów i nauczycieli. Zaloguj się lub utwórz konto aby zobaczyć pełną treść pytania.

Odpowiedzi dostępne po zalogowaniu.

Wyjaśnienie dostępne po zalogowaniu.

Pytanie 34

Jaki opis, używany na mapie zasadniczej, odnosi się do przewodu kanalizacyjnego sanitarnego o średnicy
20 cm, zmierzonego na osnowę?

A. ks20

B. ksB20

C. ksP200

D. ks200

Odpowiedź ks200 jest poprawna, ponieważ zgodnie z obowiązującymi normami w inżynierii lądowej i wodnej, oznaczenia dla przewodów kanalizacyjnych sanitarno-ściekowych o średnicy 20 cm wskazują na ich średnicę w milimetrach. W przypadku przewodów sanitarnych, standardowe oznaczenie składa się z prefiksu 'ks' (kanalizacja sanitarna), a następnie z liczby wskazującej średnicę w mm. Oznaczenie ks200 odnosi się więc bezpośrednio do przewodu o średnicy 200 mm, co jest zgodne z powszechnie uznawanymi praktykami w branży. W praktyce, takie oznaczenie ułatwia zarówno projektowanie, jak i realizację inwestycji budowlanych, ponieważ inżynierowie i projektanci mogą łatwo identyfikować konkretne elementy systemu kanalizacyjnego. Warto również przypomnieć, że stosowanie jednolitych oznaczeń zgodnych z normami europejskimi poprawia komunikację między różnymi uczestnikami procesu budowlanego.

Pytanie 35

Zbieranie, rejestrowanie, przechowywanie, udostępnianie oraz zabezpieczanie materiałów pochodzących z państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, odbywa się przy użyciu systemu

A. komunikacyjnego

B. informacyjnego

C. teleinformatycznego

D. ewidencyjnego

System teleinformatyczny jest kluczowym narzędziem w procesie pozyskiwania, ewidencjonowania, przechowywania, udostępniania oraz zabezpieczania materiałów z państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Dzięki zastosowaniu nowoczesnych technologii informacyjnych, możliwe jest zautomatyzowanie wielu procesów, co przyspiesza i upraszcza pracę. Przykładem może być wykorzystanie systemów GIS (Geographic Information Systems), które umożliwiają analizowanie i wizualizowanie danych przestrzennych. W praktyce, instytucje takie jak ośrodki dokumentacji geodezyjnej i kartograficznej korzystają z teleinformatycznych systemów zarządzania danymi, co zapewnia ich aktualność, integralność oraz bezpieczeństwo. Zgodnie z normami ISO/IEC 27001, należy wdrażać odpowiednie środki ochrony danych, co jest realizowane poprzez technologie szyfrowania oraz systemy kontroli dostępu. Poprawne wdrożenie systemu teleinformatycznego znacząco podnosi jakość usług świadczonych przez administrację publiczną w zakresie geodezji i kartografii.

Pytanie 36

Wyniki geodezyjnego opracowania projektu zagospodarowania działki należy przenieść na szkic

A. tyczenia

B. dokumentacyjny

C. polowy

D. pomiarowy

Odpowiedź "dokumentacyjny" jest poprawna, ponieważ wyniki geodezyjnego opracowania projektu zagospodarowania działki są przede wszystkim poddawane formalnej dokumentacji, która stanowi podstawę do dalszych działań projektowych i administracyjnych. Dokument ten zawiera szczegółowe informacje na temat lokalizacji, wymiarów, granic działki oraz wszelkich istotnych danych geodezyjnych, które są niezbędne do uzyskania decyzji administracyjnych oraz do realizacji inwestycji. Przykładowo, w przypadku projektowania budynku, dokumentacyjny szkic geodezyjny jest często wymagany przy składaniu wniosków o pozwolenie na budowę, co podkreśla jego kluczowe znaczenie w procesie inwestycyjnym. Ponadto, zgodnie z polskimi normami geodezyjnymi, taki dokument musi być wykonany zgodnie z określonymi standardami, co zapewnia jego wiarygodność i użyteczność w przyszłych etapach realizacji projektu.

Pytanie 37

Jakiej z poniższych czynności nie przeprowadza się podczas wywiadu terenowego?

A. Zestawienia treści materiałów PZG i K ze stanem rzeczywistym

B. Stabilizacji znaków punktów osnowy geodezyjnej

C. Uzyskania informacji o terenie, który ma być poddany pomiarom

D. Rozpoznania w terenie punktów osnowy geodezyjnej

Odpowiedź 'Stabilizacji znaków punktów osnowy geodezyjnej' jest prawidłowa, ponieważ stabilizacja znaków odbywa się w ramach prac geodezyjnych, które są realizowane po przeprowadzeniu wywiadu terenowego. Wywiad terenowy ma na celu zebranie niezbędnych informacji o terenie, a nie bezpośrednią stabilizację punktów. Stabilizacja znaków polega na ich odpowiednim umiejscowieniu oraz zapewnieniu długotrwałej, niezmiennej lokalizacji, co jest kluczowe dla późniejszych pomiarów i obliczeń. Przykładem zastosowania tej wiedzy jest sytuacja, gdy na obszarze planowanej budowy konieczne jest ustalenie punktów osnowy geodezyjnej, aby zapewnić dokładne pomiary i dokumentację geodezyjną. Takie działania są zgodne z normami i standardami, które określają procedury związane z geodezyjnym pozyskiwaniem danych i ich weryfikacją w terenie. W praktyce, po przeprowadzeniu wywiadu, geodeci mogą planować stabilizację punktów, co pozwala na długoterminowe i precyzyjne monitorowanie zmian w terenie.

Pytanie 38

Na rysunku przedstawiony jest fragment mapy

A. geologicznej.

B. zasadniczej.

C. topograficznej.

D. demograficznej.

Mapa przedstawiona na zdjęciu jest mapą topograficzną, co oznacza, że zawiera szczegółowe informacje dotyczące ukształtowania terenu oraz elementów infrastruktury. Mapa ta ilustruje takie szczegóły jak kontury terenu (izohypsy), drogi, rzeki oraz inne obiekty, co jest standardem w mapach topograficznych. Użycie map topograficznych jest powszechne w różnych dziedzinach, takich jak geografia, planowanie przestrzenne oraz turystyka. W kontekście turystyki, mapy topograficzne są niezbędne do planowania tras wędrówek i oceny trudności terenu. Dodatkowo, w praktyce inżynieryjnej, mapy te stanowią podstawę do analizy lokalizacji budynków oraz infrastruktury. Warto znać różne rodzaje map, ponieważ pozwala to na lepsze zrozumienie przestrzeni geograficznej oraz jej aplikacji w różnych kontekstach, co jest kluczowe w pracy specjalistów w dziedzinach takich jak geodezja czy urbanistyka.

Pytanie 39

Jaką wartość ma poprawka kątowa do jednego kąta w zamkniętym ciągu poligonowym, jeśli ciąg zawiera 5 kątów, a odchylenie kątowe wynosi fα = +30cc?

A. Vkt = -6cc

B. Vkt = +6cc

C. Vkt = +5cc

D. Vkt = -5cc

Odpowiedź Vkt = -6cc jest poprawna, ponieważ poprawka kątowa do jednego kąta w ciągu poligonowym zamkniętym oblicza się, biorąc pod uwagę całkowitą odchyłkę kątową oraz liczbę kątów. W przypadku ciągu zamkniętego, suma wszystkich kątów powinna wynosić 360 stopni. W tym przypadku mamy 5 kątów i odchyłkę kątową fα równą +30cc. Wartość poprawki kątowej Vkt obliczamy według wzoru Vkt = fα / n, gdzie n to liczba kątów. Stąd Vkt = +30cc / 5 = +6cc. Jednakże, aby zamknąć poligon, musimy uwzględnić, że na skutek pomyłek i niewłaściwych pomiarów dochodzi do ujemnych poprawek kątowych w przypadku odchyłek dodatnich, co w końcowym rozrachunku prowadzi do ujemnej wartości poprawki. Tak więc, w tej sytuacji poprawka kątowa wynosi Vkt = -6cc. Zastosowanie tej koncepcji jest kluczowe w geodezji oraz inżynierii lądowej, gdzie precyzyjne zamykanie ciągów poligonowych ma istotne znaczenie dla dokładności pomiarów i skuteczności planowania.

Pytanie 40

Cyfra 2 w symbolu ²/₅, użytym podczas oznaczania w terenie punktów hektometrowych stworzonych w trakcie wytyczania linii profilu podłużnego, wskazuje na

A. całkowitą liczbę kilometrów od początku trasy

B. całkowitą liczbę metrów w jednym odcinku trasy

C. liczbę hektometrów w danym kilometrze trasy

D. numer hektometra w konkretnym kilometrze

Odpowiedź wskazująca, że cyfra 2 w symbolu <sup>2</sup>/<sub>5</sub> oznacza pełną liczbę kilometrów od początku trasy, jest prawidłowa. W kontekście wytyczenia linii profilu podłużnego, ten format graficzny jest powszechnie stosowany w inżynierii lądowej i geodezji. Cyfry w takim zapisie odpowiadają segmentom trasy, przy czym licznik (2) wskazuje na liczbę pełnych kilometrów. Oznacza to, że pomiar dotyczy odległości od punktu startowego trasy, co jest kluczowe dla poprawnej interpretacji danych geodezyjnych. W praktyce, takie oznaczenia są istotne podczas dokumentacji i analizy tras transportowych, ponieważ umożliwiają precyzyjne określenie lokalizacji punktów kontrolnych, co jest zgodne z normami branżowymi, takimi jak PN-EN ISO 19101. Na przykład, w projektach budowlanych czy inżynieryjnych, znajomość i poprawne odczytywanie tych symboli jest niezbędne do planowania i koordynacji prac budowlanych, co wpływa na efektywność realizacji zadań.

Rozpocznij nowy egzamin

Powrót do strony głównej