Wyniki egzaminu

Informacje o egzaminie:
  • Zawód: Technik programista
  • Kwalifikacja: INF.03 - Tworzenie i administrowanie stronami i aplikacjami internetowymi oraz bazami danych
  • Data rozpoczęcia: 16 kwietnia 2026 14:27
  • Data zakończenia: 16 kwietnia 2026 14:38

Egzamin zdany!

Wynik: 31/40 punktów (77,5%)

Wymagane minimum: 20 punktów (50%)

Nowe
Analiza przebiegu egzaminu- sprawdź jak rozwiązywałeś pytania
Pochwal się swoim wynikiem!
Szczegółowe wyniki:
Pytanie 1

W SQL przy użyciu kwerendy ALTER można

A. zlikwidować tabelę
B. dodać dane do tabeli
C. zmienić strukturę tabeli
D. stworzyć tabelę
Kwerenda SQL <i>ALTER</i> jest kluczowym narzędziem do modyfikacji istniejących struktur tabel w bazach danych. Umożliwia programistom dostosowanie tabel do zmieniających się wymagań aplikacji lub organizacji. Przykładowo, za pomocą polecenia <i>ALTER TABLE</i> możemy dodać nową kolumnę, usunąć istniejącą, zmienić typ danych kolumny czy również ustawić nowe ograniczenia, takie jak klucze obce. W praktyce, gdy firma rozwija swoje usługi, często zachodzi potrzeba dostosowania struktury bazy danych, co może być realizowane przez odpowiednie kwerendy <i>ALTER</i>. Dobrą praktyką jest również regularne przeglądanie i aktualizowanie struktury bazy danych, aby zapewnić optymalizację wydajności oraz zgodność z wymaganiami biznesowymi. Standard SQL, który definiuje te operacje, jest szeroko używany i uznawany za fundamentalny w pracy z relacyjnymi bazami danych. Znajomość kwerendy <i>ALTER</i> jest zatem niezbędna dla wszystkich, którzy zajmują się administracją baz danych i programowaniem aplikacji opartych na danych.

Pytanie 2

Aby skorzystać z relacji w zapytaniu, trzeba użyć słowa kluczowego

A. UNION
B. JOIN
C. IN
D. GROUP BY
Słowo kluczowe JOIN jest niezbędne do łączenia danych z różnych tabel w bazach danych relacyjnych. Umożliwia ono wykonanie zapytań, które wykorzystują powiązania między tabelami na podstawie wspólnych kolumn. Istnieje kilka rodzajów JOIN, w tym INNER JOIN, LEFT JOIN, RIGHT JOIN oraz FULL JOIN, z których każdy ma swoje specyficzne zastosowanie. Na przykład, używając INNER JOIN, można uzyskać tylko te rekordy, które mają odpowiadające wartości w obu tabelach. To podejście jest zgodne z zasadami normalizacji baz danych, które zalecają przechowywanie danych w sposób zminimalizowany, a relacje między danymi powinny być zarządzane przy użyciu kluczy obcych. Praktyczne zastosowanie JOIN jest kluczowe w analizie danych, gdzie często niezbędne jest zestawienie informacji z różnych źródeł, co pozwala na uzyskanie pełniejszego obrazu analizowanego problemu. Wiedza o tym, jak prawidłowo stosować JOIN, jest fundamentem pracy z bazami danych, a jej znajomość jest również wymagana w standardach branżowych związanych z zarządzaniem danymi.

Pytanie 3

W instrukcji warunkowej w języku JavaScript należy zweryfikować sytuację, w której zmienne a i b są większe od zera, przy czym zmienna b nie przekracza wartości 100. Taki warunek powinien być zapisany w następujący sposób:

A. if (a>0 || (b> 0 && b<100)) ...
B. if (a > 0 && b > 0 || b > 100) ...
C. if (a > 0 && b > 0 && b < 100) ...
D. if (a>0 || b> 0 || b > 100) ...
Warunek zapisany jako 'if (a > 0 && b > 0 && b < 100)' jest prawidłowy, ponieważ spełnia wszystkie wymagane kryteria. Składnia tego wyrażenia logicznego wskazuje, że zarówno zmienna 'a' musi być większa od zera, jak i zmienna 'b' musi być większa od zera oraz mniejsza od 100. Użycie operatora '&&' (AND) oznacza, że wszystkie warunki muszą być spełnione, aby blok kodu wewnątrz instrukcji 'if' został wykonany. To jest zgodne z najlepszymi praktykami programowania, które zalecają, aby warunki były wyraźnie zdefiniowane i logicznie powiązane, aby uniknąć nieporozumień i błędów. W praktycznych zastosowaniach, jeśli chcemy np. przyznać użytkownikowi dostęp do systemu tylko wtedy, gdy spełnione są konkretne kryteria, takie podejście zapewnia, że nasze instrukcje są wykonywane tylko w odpowiednich okolicznościach. Dodatkowo, definiując precyzyjnie nasze warunki, zwiększamy czytelność kodu, co jest kluczowe w projektach zespołowych, gdzie wiele osób może pracować nad tym samym kodem.

Pytanie 4

Na tabeli muzyka, przedstawionej na schemacie, wykonano następującą kwerendę SQL. Co zostanie zwrócone przez tę zapytanie? SELECT wykonawca FROM `muzyka` WHERE wykonawca LIKE 'C%w';

Ilustracja do pytania
A. Czesław
B. pusty wynik
C. Czesław, Czechowski
D. Czesław, Niemen
Analiza błędnych odpowiedzi prowadzi do zrozumienia, dlaczego nie można ich uznać za poprawne w kontekście przedstawionego zapytania SQL. Odpowiedź 'Czesław' sugeruje, że zapytanie zwróci wykonawcę o takim imieniu. W rzeczywistości zapytanie SQL używa wzorca 'C%w', co oznacza, że szuka wykonawców, których imię i nazwisko zaczynają się na 'C' i kończą na 'w'. W tabeli nie ma wykonawcy spełniającego ten warunek. 'Czesław Niemen' mimo poprawnego początku nazwy, nie kończy się na 'w', co wyklucza tę odpowiedź. Podobnie, odpowiedzi sugerujące parę wykonawców, takie jak 'Czesław, Niemen' czy 'Czesław, Czechowski', również nie spełniają kryteriów wzorca, ponieważ żadne z nazwisk nie kończy się na 'w'. Typowym błędem myślowym przy takich zadaniach jest nieuwzględnienie pełnego warunku wzorca i skupienie się tylko na jego części początkowej. Użycie operatora LIKE z symbolem '%' wymaga zrozumienia, że jest to znak wieloznaczny, który pozwala na dowolną liczbę znaków między określonymi literami. Zlekceważenie tego aspektu prowadzi do błędnych wniosków. W praktyce, umiejętność poprawnego formułowania zapytań SQL i zrozumienie działania operatorów takich jak LIKE ma zasadnicze znaczenie dla pracy z bazami danych, szczególnie w kontekście wyszukiwania i filtrowania danych według określonych kryteriów. Prawidłowe wykorzystanie tych umiejętności pozwala na efektywną obsługę dużych zbiorów danych i jest kluczowym elementem skutecznego zarządzania informacją w przedsiębiorstwach i organizacjach.

Pytanie 5

W SQL, aby zmodyfikować strukturę tabeli, na przykład dodając lub usuwając kolumnę, należy użyć polecenia

A. DROP TABLE
B. ALTER TABLE
C. UPDATE
D. TRUNCATE
Odpowiedź "ALTER TABLE" jest poprawna, ponieważ jest to standardowe polecenie w języku SQL używane do modyfikacji istniejącej struktury tabeli. Dzięki temu poleceniu można dodawać nowe kolumny, usuwać istniejące, a także zmieniać typy danych kolumn. Przykładowo, aby dodać kolumnę "wiek" do tabeli "pracownicy", można użyć polecenia: "ALTER TABLE pracownicy ADD COLUMN wiek INT;". Innym zastosowaniem może być usunięcie kolumny, co osiągamy poprzez zapis: "ALTER TABLE pracownicy DROP COLUMN wiek;". W praktyce, stosowanie ALTER TABLE jest kluczowe w zarządzaniu bazami danych, szczególnie w przypadku rozwijania aplikacji, gdzie schematy danych mogą ewoluować z czasem. Warto pamiętać, że modyfikacje struktury tabeli mogą wpływać na integralność danych, dlatego przed ich wykonaniem zaleca się tworzenie kopii zapasowych oraz dokładne przemyślenie wpływu zmian na aplikacje korzystające z danej bazy danych.

Pytanie 6

Formatem grafiki wektorowej jest

A. SVG
B. JPG
C. PNG
D. GIF
Poprawnie – format SVG to grafika wektorowa. SVG (Scalable Vector Graphics) jest oparty na XML i opisuje obraz za pomocą figur geometrycznych: linii, krzywych, prostokątów, okręgów, wielokątów oraz tekstu. Dzięki temu obraz nie składa się z pikseli, tylko z równań matematycznych, więc można go dowolnie skalować bez utraty jakości – logo w SVG będzie równie ostre na wizytówce, jak i na ogromnym billboardzie czy ekranie 4K. To jest właśnie główna przewaga grafiki wektorowej nad rastrową. Moim zdaniem w świecie webowym SVG to dzisiaj standard dla ikon, logotypów, prostych ilustracji, wykresów czy schematów. Przeglądarki traktują SVG jako natywny format wspierany przez specyfikację W3C, można go osadzać bezpośrednio w kodzie HTML (inline) albo jako zewnętrzny plik. Co ważne, elementy SVG da się stylować za pomocą CSS i animować przy użyciu CSS lub JavaScript, co daje ogromne możliwości w interfejsach użytkownika i nowoczesnych stronach WWW. W praktyce dobrym podejściem jest używanie SVG wszędzie tam, gdzie grafika ma być skalowalna, lekka i ostra na różnych urządzeniach: responsywne ikony menu, grafiki w interfejsie aplikacji webowych, piktogramy, infografiki. Dodatkowo SVG często ma mniejszy rozmiar pliku niż odpowiednik PNG w wysokiej rozdzielczości, zwłaszcza gdy obraz składa się głównie z prostych kształtów. Z mojego doświadczenia to jeden z kluczowych formatów, które warto dobrze ogarnąć, jeśli myśli się poważnie o grafice komputerowej i front-endzie.

Pytanie 7

W języku JavaScript, w programowaniu obiektowym, zapis this.zawod w przedstawionym kodzie oznacza

function Uczen(){
  this.imie = "";
  this.nazwisko = "";
  this.technik = 'informatyk';
  this.zawod = function(){
    return this.technik;
  };
}
A. klasę
B. właściwość
C. metodę
D. konstruktor
Kod JavaScript używa funkcji do tworzenia obiektów, co może być mylące. Kiedy wskazujesz this.zawod, to pokazujesz, że to jest metoda, ale wybór odpowiedzi klasa jest nieprawidłowy. JavaScript nie działa z klasami jak w Javie czy C#. Klasy pojawiły się dopiero w ES6 jako taki dodatek do funkcji konstrukcyjnych. Odpowiedź metoda to w sumie strzał w dziesiątkę, bo w obiektach funkcja przypisana do właściwości to właśnie metoda, która działa na danych obiektu. Wybór konstruktor też jest błędny, bo konstruktor to specjalna funkcja do tworzenia nowych obiektów, i w naszym przykładzie to ta funkcja Uczen. Z kolei odpowiedź właściwość jest myląca, bo choć this.zawod to właściwość, która trzyma funkcję, to jest też metodą. Warto zrozumieć różnice między właściwościami a metodami, bo to jest kluczowe w programowaniu obiektowym w JavaScript.

Pytanie 8

SELECT AVGcena) FROM usługi; Celem użycia funkcji agregującej AVG w tym zapytaniu jest

A. zsumować wartości kosztów wszystkich usług
B. zliczyć ilość dostępnych usług w tabeli
C. wyliczyć średnią arytmetyczną cen wszystkich usług
D. określić najwyższą cenę usług
Odpowiedź "obliczyć średnią arytmetyczną cen wszystkich usług" jest poprawna, ponieważ funkcja AVG (average) w SQL jest zaprojektowana do obliczania średniej wartości z zestawu danych w danej kolumnie. W podanym zapytaniu, AVG(cena) ma na celu zsumowanie wartości w kolumnie 'cena' dla wszystkich wierszy w tabeli 'usługi' oraz podzielenie tej sumy przez liczbę wierszy, które zawierają dane. W praktyce, średnia arytmetyczna jest niezwykle użyteczna w analizie danych, ponieważ pozwala na uzyskanie jednego, reprezentatywnego wyniku, który może być pomocny w podejmowaniu decyzji biznesowych. Na przykład, firma usługowa może użyć tej informacji do oceny swojej polityki cenowej, porównując średnią cenę swoich usług do średnich cen konkurencji. Zgodnie z najlepszymi praktykami w branży, stosowanie funkcji agregujących takich jak AVG powinno być integralną częścią procesów analizy danych, szczególnie w kontekście raportowania i oceny efektywności operacyjnej.

Pytanie 9

W kodzie źródłowym zapisanym w języku HTML wskaż błąd walidacji dotyczący tego fragmentu: ```

CSS

Kaskadowe arkusze stylów (ang. Cascading Style Sheets)
to język służący ...```

A. Znacznik br nie został poprawnie zamknięty.
B. Nieznany znacznik h6.
C. Znacznik br nie może występować wewnątrz znacznika p.
D. Znacznik zamykający /b niezgodny z zasadą zagnieżdżania.
Rozważmy błędne koncepcje zawarte w innych odpowiedziach. Wskazanie, że znacznik br nie został poprawnie zamknięty, jest niepoprawne, ponieważ znacznik <br> jest samozamykający i nie wymaga dodatkowego znacznika zamykającego. Często błędem jest próba zamknięcia takich znaczników, co prowadzi do niepotrzebnego zamieszania w kodzie. Dodatkowo, stwierdzenie, że znacznik br nie może występować wewnątrz znacznika p, jest nieprawidłowe. Zgodnie ze standardami HTML, znacznik <br> jest dozwolony wewnątrz <p> i służy do wprowadzenia przerwy linii. Wreszcie, znacznik <h6> jest prawidłowym znacznikiem HTML i jego użycie nie stanowi błędu. Pomyłka ta wynika prawdopodobnie z niepełnej znajomości dostępnych znaczników HTML. Dlatego zawsze warto poszerzać swoją wiedzę na ten temat i regularnie odnosić się do specyfikacji HTML.

Pytanie 10

Zadaniem poniższego kodu napisanego w języku C++ jest wypisanie dla podanych dowolnych liczb całkowitych różnych od zera:

int main()
{
    int liczba;
    cin >> liczba;

    while (liczba != 0)
    {
        if ((liczba % 2) == 0)
            cout << liczba << endl;

        cin >> liczba;
    }
    return 0;
}
A. wszystkie liczby
B. jedynie liczby parzyste
C. liczby pierwsze
D. wyłącznie liczby nieparzyste
Prezentowany kod źródłowy w języku C++ jest zaprogramowany do wypisywania tylko liczb parzystych spośród wprowadzanych przez użytkownika liczb całkowitych różnych od zera. Kluczowym elementem jest tutaj operacja modulo (%), która oblicza resztę z dzielenia liczby przez 2. Dla liczb parzystych wynik tej operacji wynosi 0, co jest sprawdzane w warunku if. Kod używa pętli while, która pozwala na wprowadzanie i sprawdzanie wielu liczb w sposób iteracyjny, aż do momentu wprowadzenia zera, które kończy działanie programu. Zrozumienie tej struktury jest kluczowe w programowaniu i pozwala na efektywne filtrowanie danych. W praktyce taki mechanizm mógłby być użyty w systemach analizujących dane wejściowe pod kątem ich właściwości liczbowych. Podstawowe operacje na liczbach, takie jak modulo, są szeroko stosowane w algorytmach i strukturach danych, gdzie ważne jest klasyfikowanie czy filtrowanie elementów według zadanych kryteriów. Warto zwrócić uwagę na efektywność tego podejścia, które minimalizuje zbędne operacje poprzez bezpośrednie sprawdzanie warunku wewnątrz pętli.

Pytanie 11

Znacznik <ins> w HTML jest używany do wskazywania

A. cytowanego fragmentu tekstu
B. tekstu, który został usunięty
C. tekstu, który został dodany
D. tekstu, który został przeformatowany
Wybierając błędne odpowiedzi, pokazujesz, że coś może być niejasne, jeśli chodzi o znaczniki HTML. Na przykład, myślenie, że <ins> to znacznik do oznaczania cytatów, to pomyłka. Do tego zadania służy <blockquote> albo <q>, które mają swoje własne, zupełnie inne znaczenie. Jeśli wybrałeś opcję mówiącą o oznaczaniu usuniętego tekstu, to też jest błąd, bo do tego mamy znacznik <del>. A użycie <ins> w kontekście zmiany formatu tekstu to jeszcze jedna pomyłka, bo ten znacznik nie mówi nic o formatowaniu. Tak naprawdę, <ins> tylko wskazuje nowe fragmenty tekstu, a nie zmienia ich stylu. Jeżeli nie rozumiesz tych funkcji różnych znaczników HTML, to łatwo można wpaść w pułapkę błędów w kodzie, co później będzie miało wpływ na semantykę stron oraz ich dostępność. Dlatego tak ważne jest, żeby znać różnice między tymi znacznikami i korzystać z nich, jak należy.

Pytanie 12

Zapytanie z użyciem klauzuli JOIN jest wykorzystywane w celu

A. pozyskania wyników z dwóch tabel, które są ze sobą powiązane
B. wywołania funkcji agregującej
C. uzyskania wyników tylko z jednej tabeli
D. określenia klucza obcego dla tabeli
Kiedy używasz klauzuli JOIN w SQL, to tak naprawdę odblokowujesz potencjał swoich relacyjnych baz danych. Dzięki temu możesz łączyć dane z różnych tabel, co jest mega przydatne, gdy trzeba przeanalizować informacje z wielu źródeł. Na przykład, jeżeli masz dwie tabele – 'Klienci' i 'Zamówienia' – to z pomocą JOIN możesz łatwo stworzyć listę zamówień razem z danymi o klientach. Kluczowe jest to, by wiedzieć, które kolumny chcesz zestawić, bo wtedy otrzymasz jasne i uporządkowane wyniki. Z własnego doświadczenia powiem, że umiejętne korzystanie z JOIN znacznie poprawia szybkość zapytań i ułatwia analizę danych. Tak naprawdę, to dla programistów szansa na pełne wykorzystanie SQL przy tworzeniu różnorodnych raportów. W dzisiejszych czasach, gdy tak dużo danych krąży wokół, znajomość tych technik to must-have.

Pytanie 13

W CSS, aby ustawić wcięcie pierwszej linii akapitu na 30 pikseli, należy użyć następującego zapisu

A. p { text-spacing: 30px; }
B. p { line-height: 30px; }
C. p { text-indent: 30px; }
D. p { line-indent: 30px; }
Analizując inne opcje, można zauważyć, że zapisy takie jak line-indent, line-height, czy text-spacing nie są poprawne w kontekście wcięcia pierwszej linii akapitu w CSS. Właściwość line-indent nie istnieje w specyfikacji CSS, co czyni tę odpowiedź zupełnie niewłaściwą. Użytkownicy mogą mylić terminologię, sądząc, że line-indent odnosi się do wcięcia, jednak nie jest to termin rozpoznawany przez standardy CSS. Bardziej odpowiednią właściwością do modyfikacji wysokości linii jest line-height, która jednak nie ma związku z wcięciem tekstu, lecz z odstępem pomiędzy poszczególnymi liniami tekstu w akapicie. Użycie line-height do uzyskania wcięcia prowadzi do nieporozumień i niepożądanych efektów wizualnych. Z kolei text-spacing, będący inną niepoprawną odpowiedzią, nie jest uznaną właściwością CSS i nie wpływa na wcięcia. Dobre praktyki w projektowaniu stron internetowych wymagają znajomości standardów CSS i ich zastosowania w praktyce. Ważne jest, aby przyzwyczaić się do stosowania właściwości, które są uznawane przez wiodące przeglądarki i standardy webowe, aby uniknąć takich błędów i uzyskać zamierzony efekt wizualny. Zapewnienie, że używamy odpowiednich właściwości, jest kluczowe dla poprawności i jakości kodu CSS, który ma bezpośredni wpływ na końcowy rezultat, czyli wygląd i funkcjonalność stron internetowych.

Pytanie 14

Wskaż pole edycyjne sformatowane przedstawionym stylem CSS

input {
  border: none;
  border-bottom: 2px solid Blue;
  color: Gray;
  font-weight: 900;
}

Input 1. Podaj imię:

Input 2. Podaj imię:

Input 3. Podaj imię:

Input 4. Podaj imię: Agnieszka

A. Input 2.
B. Input 1.
C. Input 3.
D. Input 4.
Dobrze wybrałeś! Odpowiedź 'Input 2.' jest rzeczywiście poprawna. To, co oferuje ten element, to wszystko, co potrzebne do spełnienia wymagań stylu CSS, czyli ma niebieskie dolne obramowanie o grubości 2px, szary tekst oraz pogrubioną czcionkę. Wygląd elementów formularza jest mega ważny, bo to właśnie od niego zależy, jak użytkownicy będą się poruszać po stronie. Dzięki CSS możemy to wszystko kontrolować, co daje nam spójność i ładny wygląd. Różne właściwości CSS, takie jak 'border-bottom', 'color' czy 'font-weight', pozwalają na dokładne dostosowanie stylu każdego elementu strony. W sumie, jak już się bardziej wkręcisz w CSS, zauważysz, że można dodać też różne efekty, jak hover, focus czy active, co dodatkowo wzbogaca interakcję. Rozumienie, jak te różne właściwości działają, jest kluczowe, żeby tworzyć fajne i funkcjonalne interfejsy.

Pytanie 15

Dla dowolnego a w zakresie (0,99), celem funkcji napisanej w JavaScript jest:

function fun1(a)
{
    for(n=a; n<=100; n++)
        document.write(n);
    return n;
}
A. wypisanie wartości zmiennej a oraz zwrócenie wartości zmiennej n
B. zwrócenie wartości z zakresu a..99
C. wypisanie wartości z zakresu a..99 i zwrócenie liczby 100
D. wypisanie wartości z zakresu a...100 i zwrócenie wartości zmiennej n
Odpowiedź numer trzy jest poprawna ponieważ kod funkcji w języku JavaScript zawiera pętlę for która iteruje od wartości a aż do 100 włącznie. W każdym przebiegu pętli wywoływana jest metoda document.write która wypisuje na ekranie bieżącą wartość zmiennej n. Ponieważ pętla kończy się na 100, ostatnia wartość która zostanie wypisana to 100. Dodatkowo zauważmy że po zakończeniu pętli funkcja zwraca wartość zmiennej n, która po zakończeniu pętli będzie równa 101. Jest to typowy wzorzec używany w JavaScript gdzie pętla jest wykorzystywana do iteracji po zbiorze wartości a po jej zakończeniu zwracana jest ostatnia wartość zmiennej sterującej. Praktyczne zastosowanie tej wiedzy obejmuje rozumienie podstawowych mechanizmów iteracji w JavaScript co jest kluczowe w programowaniu. Dobre praktyki wskazują na wyraźne rozdzielenie logiki wyświetlania od logiki zwracania wartości co ułatwia testowanie i utrzymanie kodu. Zwracanie wartości po pętli może być używane w sytuacjach gdy chcemy uzyskać informację o stanie końcowym iteracji co jest częstym scenariuszem w obliczeniach arytmetycznych lub przetwarzaniu danych.

Pytanie 16

W grze komputerowej można przejść do kolejnego poziomu, gdy spełnione są trzy warunki: zdobycie 20 punktów, zebranie co najmniej 3 paczek oraz przebycie dystansu 200 m. Wyrażenie logiczne, które weryfikuje te warunki w języku JavaScript, to

A. punkty == 20 && paczki >= 3 && dystans == 200
B. punkty == 20 || paczki == 3 || dystans == 200
C. punkty == 20 && paczki == 3 && dystans == 200
D. punkty == 20 || paczki >= 3 || dystans == 200
Wybrana odpowiedź 'punkty == 20 && paczki >= 3 && dystans == 200' jest prawidłowa, ponieważ wykorzystuje operator logiczny AND ('&&'), co oznacza, że wszystkie trzy warunki muszą być spełnione jednocześnie, aby przejść do następnego poziomu w grze. W kontekście programowania, a zwłaszcza w JavaScript, zrozumienie operatorów logicznych jest kluczowe dla podejmowania decyzji w oparciu o różne warunki. Na przykład, jeśli gracz zdobył dokładnie 20 punktów, zebrał 3 paczki i przebył 200 metrów, to wszystkie te warunki są spełnione, co pozwala na kontynuację gry. Dobrą praktyką jest stosowanie operatora >= (większe lub równe) dla paczek, ponieważ pozwala to graczowi na zbieranie większej liczby paczek, co dodaje elementy strategii i rozwoju w grze. Używanie odpowiednich operatorów logicznych jest fundamentalne w programowaniu, zapewniając, że aplikacje działają zgodnie z oczekiwaniami użytkowników. Przykład zastosowania to wprowadzenie logiki do gier, gdzie gracz musi wykonać określone zadania, aby przejść do kolejnych poziomów, co jest podstawą mechaniki wielu gier komputerowych.

Pytanie 17

Którą funkcję z menu Kolory programu GIMP użyto, w celu uzyskania efektu przedstawionego w filmie?

A. Barwienie.
B. Inwersja.
C. Krzywe.
D. Progowanie.
Prawidłowo wskazana funkcja to „Progowanie”, bo dokładnie ona zamienia obraz kolorowy lub w odcieniach szarości na obraz dwuwartościowy: piksel jest albo czarny, albo biały, w zależności od tego, czy jego jasność przekracza ustawiony próg. W GIMP-ie znajdziesz ją w menu Kolory → Progowanie. Suwakami ustalasz zakres poziomów jasności, które mają zostać potraktowane jako „białe”, a wszystko poza tym zakresem staje się „czarne”. Efekt, który się wtedy uzyskuje, jest bardzo charakterystyczny: mocno kontrastowy, bez półtonów, coś w stylu skanu czarno-białego lub grafiki do druku na ploterze tnącym. Z mojego doświadczenia progowanie świetnie nadaje się do przygotowania logotypów, szkiców technicznych, schematów, a także do wyciągania konturów z lekko rozmytych zdjęć. Często używa się go też przed wektoryzacją, żeby program śledzący krawędzie miał wyraźne granice między czernią a bielą. W pracy z grafiką na potrzeby stron WWW próg bywa stosowany np. przy tworzeniu prostych ikon, piktogramów albo masek (maski przezroczystości można przygotować właśnie na bazie obrazu progowanego). Dobrą praktyką jest najpierw sprowadzenie obrazu do odcieni szarości i dopiero potem użycie progowania, bo wtedy masz większą kontrolę nad tym, jak rozkłada się jasność i gdzie wypadnie granica progu. Warto też pamiętać, że progowanie jest operacją destrukcyjną – traci się informacje o półtonach – więc najlepiej pracować na kopii warstwy, żeby w razie czego móc wrócić do oryginału i poprawić ustawienia progu.

Pytanie 18

<form>
  <input type="email" id="addr" required>
  <input type="submit" value="Zapisz">
</form>
Na podstawie przedstawionego kodu formularza HTML można powiedzieć, że pole edycyjne:
A. wymaga wpisania jedynie znaków alfanumerycznych.
B. nie powinno zawierać znaków numerycznych.
C. nie może być puste i wymaga wpisania tekstu ze znakiem @.
D. może być puste.
W tym fragmencie kodu HTML masz dwa bardzo ważne atrybuty: type="email" oraz required. To właśnie one razem powodują, że poprawna jest odpowiedź, że pole nie może być puste i wymaga wpisania tekstu ze znakiem @. Atrybut required oznacza, że pole jest obowiązkowe. Przeglądarka, zgodnie ze specyfikacją HTML5, nie pozwoli wysłać formularza, dopóki pole nie będzie wypełnione. Użytkownik kliknie przycisk „Zapisz”, a formularz po prostu się nie wyśle – pojawi się komunikat walidacyjny po stronie przeglądarki. To jest tzw. walidacja po stronie klienta, domyślnie wbudowana w HTML. Z kolei type="email" uruchamia specjalny mechanizm sprawdzania formatu wpisanego tekstu. Przeglądarka sprawdza, czy ciąg znaków wygląda jak adres e‑mail: musi zawierać co najmniej znak @ i jakąś część przed i po nim. To nie jest super zaawansowana walidacja, ale wystarcza jako pierwszy filtr, np. "[email protected]" przejdzie, a "jan.domena.pl" już nie. Moim zdaniem to bardzo wygodne, bo nie trzeba od razu pisać własnego JavaScriptu tylko po to, żeby odsiać oczywiste błędy. W praktyce w aplikacjach webowych zwykle łączy się tę prostą walidację HTML5 z dodatkowymi sprawdzeniami po stronie serwera (np. w PHP czy w innym backendzie), bo dane z formularza zawsze trzeba traktować z ograniczonym zaufaniem. Dobrym nawykiem jest też dodanie atrybutu name, np. name="email", żeby serwer mógł poprawnie odebrać wartość pola. Warto też wiedzieć, że niektóre przeglądarki mobilne, gdy widzą type="email", podpowiadają użytkownikowi specjalną klawiaturę z łatwym dostępem do znaku @ i kropki, co realnie poprawia wygodę wpisywania adresu. To taki mały szczegół, ale w profesjonalnych projektach UX ma znaczenie. Podsumowując: required blokuje puste wysłanie formularza, a type="email" wymusza poprawny, podstawowy format adresu ze znakiem @ – dokładnie to opisuje poprawna odpowiedź.

Pytanie 19

W HTML informacje o autorze, streszczeniu oraz słowach kluczowych strony powinny być umieszczone

A. pomiędzy znacznikami <head> i </head>, w znaczniku <style>
B. pomiędzy znacznikami <body> i </body>, w znaczniku <meta>
C. pomiędzy znacznikami <head> i </head>, w znaczniku <meta>
D. pomiędzy znacznikami <body> i </body>, w znaczniku <html>
W HTML kluczowe informacje, takie jak autor, streszczenie i słowa kluczowe, powinny być umieszczone między znacznikami <head> i </head>. Te znaczniki <meta> są naprawdę ważne, bo to one informują przeglądarki i wyszukiwarki o tym, co jest w Twojej stronie. Na przykład, znaczniki <meta name="description" content="Opis strony"> oraz <meta name="keywords" content="słowo1, słowo2, słowo3">. Dzięki tym danym, wyszukiwarki lepiej rozumieją, o czym jest strona, co może wpłynąć na jej pozycję w wynikach wyszukiwania. Moim zdaniem, dobrze przemyślane opisy i słowa kluczowe to klucz do sukcesu, bo to one przyciągają użytkowników do kliknięcia w Twój link. Pamiętaj też, że znacznik <title> i inne meta tagi w <head> są mega istotne dla SEO. Informacje te tworzą podstawy Twojego dokumentu HTML, więc warto je dobrze wypełnić, żeby strona działała jak należy.

Pytanie 20

Z którego z pól klasy ```Dane``` można będzie uzyskać dostęp z zewnątrz, korzystając z obiektu stworzonego jako instancja tej klasy? ```class Dane { public $a; private $b; protected $c; }```

A. Do pola $a.
B. Do pola $c.
C. Do pola $b.
D. Do wszystkich pól.
Odpowiedź jest prawidłowa, ponieważ pole $a jest zadeklarowane jako publiczne, co oznacza, że jest dostępne z zewnątrz klasy i może być modyfikowane oraz odczytywane przez instancje tej klasy oraz inne klasy. Publiczne modyfikatory dostępu są standardową praktyką w programowaniu obiektowym, umożliwiającą swobodny dostęp do danych, co jest szczególnie przydatne w przypadku, gdy chcemy, aby dane były łatwo dostępne dla innych komponentów systemu. Na przykład, jeśli klasa Dane jest używana w aplikacji, możemy tworzyć obiekty tej klasy i bezpośrednio operować na polu $a, co sprzyja elastyczności i prostocie w zarządzaniu danymi. W dobrych praktykach programistycznych często wykorzystuje się publiczne pola w prostych strukturach danych, gdzie dostęp do danych musi być łatwy i szybki. Warto także pamiętać, że dostępność publicznych pól może być użyteczna w kontekście serializacji obiektów, gdzie prosto jest zmapować dane obiektu na format JSON lub XML.

Pytanie 21

Jakie formaty wideo są obsługiwane przez standard HTML5?

A. MP4, Ogg, WebM
B. Ogg, QuickTime
C. Ogg, AVI, MPEG
D. MP4, AVI
Wybór odpowiedzi MP4, AVI, Ogg czy Ogg, AVI, MPEG jest błędny z kilku powodów. Format AVI, mimo swojej popularności, nie jest obsługiwany w standardzie HTML5. AVI to stary format, który nie jest zoptymalizowany do użytku w sieci, co prowadzi do problemów z kompatybilnością i wydajnością. Z kolei QuickTime, chociaż używany w niektórych aplikacjach, nie jest standardowo wspierany przez HTML5, co ogranicza jego zastosowanie w nowoczesnych stronach internetowych. W przypadku formatu MPEG, choć jest on dość powszechnie stosowany, to nie jest preferowany w kontekście HTML5, a jego wsparcie jest ograniczone w porównaniu do MP4, Ogg i WebM. Warto zaznaczyć, że najnowsze przeglądarki internetowe szybko przechodzą na otwarte standardy, co sprawia, że formaty, które opierają się na patencie, stają się mniej popularne. W związku z tym, korzystanie z formatów takich jak MP4, Ogg czy WebM nie tylko zapewnia lepszą jakość i wydajność, ale również zwiększa dostępność treści w sieci. Wybór niewłaściwych formatów może prowadzić do problemów z odtwarzaniem na różnych platformach, co negatywnie wpływa na doświadczenia użytkowników oraz zasięg treści. W efekcie, aby zachować optymalne standardy w tworzeniu stron internetowych, kluczowe jest stosowanie formatów zgodnych ze specyfikacją HTML5.

Pytanie 22

Pozycjonowanie poza stroną (off-page SEO) polega na

A. walidacji kodu HTML, CSS oraz linków.
B. pozyskiwaniu linków zewnętrznych prowadzących do strony.
C. sprawdzeniu i testowaniu szybkości ładowania strony.
D. zoptymalizowaniu elementów grafiki i multimediów.
Poprawnie – pozycjonowanie poza stroną (off-page SEO) dotyczy przede wszystkim wszystkiego, co dzieje się poza Twoją własną witryną, a ma wpływ na jej pozycję w wynikach wyszukiwania. Kluczowym elementem są właśnie linki zewnętrzne prowadzące do strony (backlinki). Dla Google i innych wyszukiwarek taki link to coś w rodzaju „głosu zaufania”: jeśli wartościowe, wiarygodne serwisy linkują do Twojej strony, to roboty wyszukiwarki zakładają, że treść też jest wartościowa. Oczywiście nie chodzi o byle jakie linki. Liczy się jakość domeny linkującej, tematyczne dopasowanie, naturalny profil linków, zróżnicowane anchory oraz to, czy linki nie pochodzą z podejrzanych źródeł (farmy linków, spam w komentarzach itd.). W praktyce off-page SEO to m.in.: publikacja artykułów gościnnych na innych portalach, zdobywanie wzmianek i linków z mediów branżowych, katalogów wysokiej jakości, forów tematycznych, social mediów oraz współpraca z influencerami. W dobrych praktykach SEO podkreśla się, że link building powinien być naturalny, rozłożony w czasie i wsparty realną wartością merytoryczną treści, do których prowadzą linki. Moim zdaniem sensowna strategia off-page zawsze zaczyna się od pytania: „Dlaczego ktoś miałby do mnie linkować?” – jeśli treść i oferta są słabe, to żadne linki nie pomogą na dłuższą metę. Warto też pamiętać, że off-page SEO to nie tylko linki, ale też sygnały zewnętrzne, takie jak brand mentions, opinie, recenzje, aktywność w social media. Jednak w kontekście tego pytania najważniejszym i najbardziej klasycznym elementem off-page SEO jest właśnie pozyskiwanie linków zewnętrznych.

Pytanie 23

W języku HTML zapisano formularz. Który z efektów działania kodu będzie wyświetlony przez przeglądarkę zakładając, że w pierwsze pole użytkownik przeglądarki wpisał wartość "Przykładowy text"?

Ilustracja do pytania
A. Efekt 3.
B. Efekt 2.
C. Efekt 1.
D. Efekt 4.
Dobra robota! Odpowiedź, którą wybrałeś, to Efekt 2. W formularzu HTML masz różne elementy, które służą do zbierania danych od użytkownika. Tutaj mamy pole tekstowe i dwa checkboxy. Jak wpiszesz 'Przykładowy text' w pole tekstowe i wyślesz formularz, to właśnie to się wyświetli w przeglądarce. Efekt 2 pokazuje, że pole tekstowe ma wpisany tekst i dwa niezaznaczone checkboxy. Dlatego to jest zgodne z tym, co zobaczysz w przeglądarce. A to oznacza, że Efekt 2 jest poprawną odpowiedzią. Właściwie to wszystko jest zgodne z tym, jak HTML działa, czyli jak powinny wyglądać i działać różne elementy formularza.

Pytanie 24

W języku JavaScript funkcja getElementById() odnosi się do

A. zmiennej liczbowej
B. elementu HTML o określonym id
C. klasy zdefiniowanej w CSS
D. elementu HTML o wskazanej nazwie klasy
Metoda getElementById() jest jedną z najczęściej używanych funkcji w JavaScript, która pozwala na bezpośrednie odwołanie się do elementu DOM (Document Object Model) za pomocą atrybutu id. Gdy wywołujemy tę metodę, przekazujemy jej jako argument ciąg znaków odpowiadający wartości atrybutu id danego elementu HTML. Przykładowo, jeśli mamy znacznik `<div id='myDiv'></div>`, możemy uzyskać do niego dostęp za pomocą `document.getElementById('myDiv')`. Jest to bardzo efektywny sposób na manipulowanie elementami strony, umożliwiający m.in. zmianę ich zawartości, stylu czy atrybutów. Dzięki tej metodzie programiści mogą szybko i łatwo modyfikować interfejs użytkownika oraz reagować na zdarzenia, co jest zgodne z zasadami responsywnego projektowania i tworzenia dynamicznych aplikacji webowych. Warto również pamiętać, że użycie unikalnych identyfikatorów w HTML jest zgodne z dobrymi praktykami, ponieważ pozwala na łatwiejszą nawigację po strukturze dokumentu i unika konfliktów z innymi elementami.

Pytanie 25

DOM oferuje metody oraz właściwości, które w języku JavaScript umożliwiają

A. przeprowadzanie operacji na zmiennych zawierających liczby
B. manipulację łańcuchami zdefiniowanymi w kodzie
C. przesyłanie danych formularzy bezpośrednio do bazy danych
D. pobieranie i zmianę elementów strony, która jest wyświetlana przez przeglądarkę
Dobra robota! Odpowiedź jest poprawna, bo to właśnie DOM, czyli Document Object Model, pozwala programistom na zmianę struktury i stylu dokumentów HTML i XML. Dzięki DOM w JavaScript można na bieżąco zmieniać treść i układ strony bez konieczności jej przeładowania. Weźmy na przykład taki przypadek: chcemy zmienić tekst w elemencie <h1>. Robimy to, wybierając ten element metodą `document.getElementById()` i przypisując nową wartość do `innerHTML`. Standardy W3C mówią, jak to wszystko ma działać, dzięki czemu DOM jest uznawany w branży. Umiejętność manipulacji DOM jest mega ważna przy tworzeniu interaktywnych aplikacji webowych, jak różne formularze, które pozwalają użytkownikom dodawać i edytować dane. Dobrze wykorzystany DOM sprawia, że aplikacje są szybsze i bardziej responsywne, co jest kluczowe w nowoczesnym programowaniu front-end.

Pytanie 26

Warunek zapisany w języku PHP wypisze liczbę, gdy

if ($liczba % 2 == 0)
{
    echo $liczba;
}
A. jest ona parzysta.
B. wynik dzielenia liczby przez 2 jest równy 0.
C. jest ona dodatnia.
D. jest ona liczbą pierwszą.
Twoja odpowiedź jest poprawna. Warunek w języku PHP 'if($liczba % 2 == 0)' sprawdza faktycznie, czy dana liczba jest parzysta. Jak dobrze zauważyłeś, reszta z dzielenia liczby parzystej przez 2 jest zawsze równa 0. Jest to bezpośrednie odzwierciedlenie definicji liczby parzystej, która mówi, że jest to liczba, którą można podzielić przez 2 bez reszty. Dlatego warunek ten jest powszechnie stosowany w programowaniu do sprawdzania parzystości liczby. W praktyce, może on być wykorzystany np. do filtrowania danych, gdzie chcemy wykluczyć liczby nieparzyste albo też do różnego rodzaju operacji na tablicach, gdzie operacje wykonujemy tylko dla indeksów parzystych. Pamiętaj jednak, że ten warunek nie sprawdzi, czy liczba jest dodatnia, ujemna czy pierwsza. Do tego potrzebne będą inne warunki i operacje.

Pytanie 27

Tekst można pogrubić za pomocą znacznika <b>, a także stosując odpowiednie właściwości CSS.

A. text-weight
B. font-weight
C. text-size
D. font-size
Odpowiedź 'font-weight' jest poprawna, ponieważ jest to właściwość CSS, która kontroluje grubość tekstu w elementach HTML. Używając 'font-weight', możesz określić grubość czcionki w sposób zarówno liczbowy (np. 400 dla normalnej grubości, 700 dla pogrubionej) jak i słowny (np. 'normal', 'bold'). Przykładem zastosowania może być stylizacja nagłówków na stronie internetowej, gdzie chcesz wyróżnić ważne informacje. W praktyce, stylizując nagłówki h1, h2, h3, można użyć 'font-weight: bold;' aby przyciągnąć uwagę czytelników. Zgodnie z najlepszymi praktykami, ważne jest, aby nie przesadzać z używaniem pogrubienia, ponieważ może to prowadzić do problemów z czytelnością tekstu. Warto również pamiętać, że dostępność stron internetowych jest kluczowa, dlatego należy testować różne style na różnych urządzeniach i w różnych przeglądarkach, aby upewnić się, że tekst jest czytelny dla wszystkich użytkowników.

Pytanie 28

W JavaScript wynik operacji przyjmuje wartość NaN, jeśli skrypt próbował wykonać

A. funkcję parseFloat zamiast parseInt na zmiennej typu liczbowego
B. funkcję sprawdzającą długość napisu, a zawartość zmiennej była liczbą
C. operację arytmetyczną, a zmienna miała postać napisu
D. operację arytmetyczną na dwóch zmiennych liczbowych dodatnich
Odpowiedzi, które nie są poprawne, można analizować z perspektywy ich logicznych i technicznych uzasadnień. W przypadku pierwszej sugestii, użycie funkcji parseFloat zamiast parseInt na zmiennej liczbowej nie prowadzi bezpośrednio do uzyskania wartości NaN, ponieważ obie funkcje są zaprojektowane do konwersji wartości tekstowych na liczby. Działanie parseFloat zwróci wartość liczbową, co pozwoli uniknąć błędu NaN. W konsekwencji, niezależnie od wyboru funkcji konwertującej, jeśli dane są poprawne, wynik nie będzie NaN. Kolejna niepoprawna odpowiedź odnosi się do przypadku, w którym działanie arytmetyczne jest wykonywane na dwóch zmiennych liczbowych dodatnich. W takim przypadku, jeśli obie zmienne są liczbami, wynik operacji arytmetycznej będzie również liczbą, a nie NaN. Ostatnia analiza dotyczy sytuacji, w której funkcja sprawdzająca długość napisu jest używana na zmiennej, która jest liczbą. Metoda ta, .length, działa na obiektach typu string i nie ma wpływu na zwracanie NaN, nawet jeśli wejściowe dane są liczbowe. Dlatego wszystkie te odpowiedzi nie są trafne w kontekście pytania dotyczącego pojawienia się wartości NaN w JavaScript.

Pytanie 29

Do czego służy funkcja PHP o nazwie mysql_num_rows?

A. podawać liczbę wierszy, które są w wynikach zapytania
B. przyporządkować numery rekordom w bazie danych
C. oddawać następny rekord z wyników zapytania
D. zwracać rekord, którego numer został przekazany jako parametr funkcji
Wszystkie pozostałe odpowiedzi są niepoprawne z kilku kluczowych powodów. Pierwsza z niepoprawnych odpowiedzi sugeruje, że funkcja mysql_num_rows ma na celu ponumerowanie rekordów w bazie danych. Takie podejście jest mylące, ponieważ mysql_num_rows nie modyfikuje ani nie przechowuje żadnych danych w bazie, a jedynie zwraca informację o liczbie wierszy w zestawie wyników, co w żaden sposób nie wiąże się z ich numerowaniem. Kolejna błędna odpowiedź wskazuje, że funkcja miałaby zwracać kolejny rekord z wynikami zapytania. W rzeczywistości, mysql_num_rows nie zwraca danych samych w sobie, lecz jedynie informację o ich liczbie, co czyni tę odpowiedź zupełnie nietrafioną. Ostatnia niepoprawna odpowiedź sugeruje, że funkcja zwraca rekord na podstawie numeru podanego w jej parametrze. Znowu, taka interpretacja jest nieprawidłowa, ponieważ mysql_num_rows nie przyjmuje parametrów odnoszących się do konkretnych rekordów, a jedynie do zmiennej wynikowej, która zawiera efekty zapytania SQL. W związku z tym, każde z tych stwierdzeń nieodzwierciedla rzeczywistej funkcji mysql_num_rows i jej zastosowania w kontekście zarządzania i przetwarzania danych w PHP.

Pytanie 30

W SQL prawo SELECT w poleceniu GRANT umożliwia użytkownikowi bazy danych na

A. zmianę danych w tabeli
B. usuwanie danych z tabeli
C. pobieranie danych z tabeli
D. tworzenie nowych tabel
Przywilej SELECT w poleceniu GRANT w języku SQL jest kluczowym elementem zarządzania dostępem do danych w bazach danych. Umożliwia on użytkownikowi wykonanie operacji odczytu na danych przechowywanych w tabelach. W praktyce oznacza to, że użytkownik, któremu przyznano ten przywilej, może wykonywać zapytania SELECT, aby przeglądać dane, analizować je i generować raporty. Przykładowo, w kontekście systemu zarządzania bazą danych (DBMS) takiego jak MySQL, po przyznaniu przywileju SELECT dla konkretnej tabeli, użytkownik może wywołać zapytanie takie jak 'SELECT * FROM nazwa_tabeli;', co pozwala mu na wyświetlenie wszystkich rekordów z tej tabeli. Praktyka ta jest zgodna z podstawowymi zasadami zarządzania dostępem do danych, które są zdefiniowane w standardzie SQL. Odczytywanie danych jest fundamentalnym zadaniem w analizie danych, a przywilej SELECT jest często pierwszym krokiem w budowaniu bardziej złożonych zapytań, które mogą obejmować agregacje, filtrowanie czy łączenie tabel. W ten sposób przywilej SELECT nie tylko umożliwia dostęp do danych, ale także stanowi podstawę dla bardziej zaawansowanych operacji na danych.

Pytanie 31

W semantycznym HTML odpowiednikiem elementu <b>, który nie tylko pogrubia tekst, ale także wskazuje na jego większe znaczenie, jest

A. <ins>
B. <em>
C. <mark>
D. <strong>
Znacznik <strong> w HTML semantycznym służy nie tylko do pogrubienia tekstu, ale także do wskazania, że dany fragment ma większe znaczenie w kontekście semantycznym. Zgodnie z zaleceniami W3C, użycie tego znacznika poprawia dostępność treści, ponieważ technologie wspomagające, takie jak czytniki ekranu, interpretują <strong> jako tekst o podwyższonej wadze, co może pomóc w lepszym zrozumieniu struktury dokumentu przez osoby z niepełnosprawnościami. Przykładem zastosowania może być podkreślenie ważnych informacji na stronie, takich jak zasady, ostrzeżenia czy kluczowe dane, które użytkownicy powinni zauważyć. W praktyce, stosowanie elementów semantycznych, takich jak <strong>, zamiast czysto stylistycznych, jest zgodne z zasadami budowania stron przyjaznych dla użytkowników i poprawia SEO, ponieważ wyszukiwarki mogą lepiej analizować kontekst treści. Warto pamiętać, że w przypadku użycia <strong>, nie zmienia to tylko sposobu wyświetlania, ale także wzbogaca znaczenie tekstu w kontekście całej strony.

Pytanie 32

Jakie uprawnienia będzie miał użytkownik jan po wykonaniu poniższych poleceń na bazie danych?

GRANT ALL PRIVILEGES ON klienci TO jan;
REVOKE SELECT, INSERT, UPDATE, DELETE ON klienci FROM jan;
A. Będzie mógł dodawać rekordy do tabeli klienci.
B. Będzie mógł przeszukiwać dane w tabeli klienci.
C. Będzie mógł zmieniać strukturę tabeli klienci.
D. Będzie mógł eliminować rekordy z tabeli klienci.
Odpowiedź "Będzie mógł zmienić strukturę tabeli klienci" jest prawidłowa, ponieważ użytkownik jan zyskał pełne uprawnienia do tabeli klienci za pomocą polecenia GRANT ALL PRIVILEGES. Oznacza to, że posiada on wszystkie dostępne uprawnienia w tym zakresie, w tym możliwość modyfikacji struktury tabeli, co obejmuje dodawanie lub usuwanie kolumn, zmienianie typów danych oraz wprowadzanie modyfikacji do indeksów. Jednakże, zastosowane polecenie REVOKE powoduje odebranie wybranych uprawnień, tj. SELECT, INSERT, UPDATE oraz DELETE. W związku z tym, mimo że jan może zmieniać strukturę tabeli, nie ma już możliwości wprowadzania, usuwania ani przeglądania danych. Praktycznie, na przykład, jeżeli jan chciałby dodać nową kolumnę do tabeli klienci, ma taką możliwość, jednak nie będzie mógł dodać nowych rekordów ani ich edytować. To podejście jest zgodne z najlepszymi praktykami zarządzania uprawnieniami w systemach baz danych, gdzie ważne jest precyzyjne określenie, jakie operacje mogą być realizowane przez różnych użytkowników.

Pytanie 33

W języku HTML, aby uzyskać następujący efekt formatowania, należy zapisać kod:

pogrubiony pochylony lub w górnym indeksie

A. <b>pogrubiony </b><i>pochylony</i> lub w <sup>górnym indeksie</sup>
B. <b>pogrubiony <i>pochylony</i></b> lub w <sub>górnym indeksie</sub>
C. <i>pogrubiony <b>pochylony lub w </i><sup>górnym indeksie</sup>
D. <i>pogrubiony </i><b>pochylony</b> lub w <sub>górnym indeksie</sub>
Poprawna odpowiedź to: <b>pogrubiony </b><i>pochylony</i> lub w <sup>górnym indeksie</sup>. Ta odpowiedź prawidłowo wykorzystuje trzy kluczowe tagi HTML do formatowania tekstu: <b>, <i> i <sup>. Tag <b> służy do wyświetlania tekstu w pogrubionym formacie, co pozwala na podkreślenie istotnych fragmentów tekstu. Przykładem może być wyróżnienie tytułów, nagłówków lub kluczowych punktów w treści. Tag <i> jest używany do wyświetlania tekstu w formacie kursywy, co jest często używane do wyróżnienia tytułów książek, filmów, cytowań lub podkreślenia ważnych punktów. Tag <sup> jest używany do wyświetlania napisów jako tekst górnego indeksu, co jest często używane do wskazania numerów stron, przypisów, lub dla oznaczeń matematycznych lub naukowych. Pamiętaj, że prawidłowe użycie tych tagów jest kluczowe dla tworzenia jasnej, czytelnej i profesjonalnie wyglądającej strony internetowej.

Pytanie 34

Przedstawione polecenie MySQL ma za zadanie

 ALTER TABLE ksiazki
 MODIFY tytul VARCHAR(100) NOT NULL;
A. zmienić nazwę kolumny w tabeli ksiazki.
B. zmienić typ kolumny tytul w tabeli ksiazki.
C. usunąć kolumnę tytul z tabeli ksiazki.
D. dodać do tabeli ksiazki kolumnę tytul.
Dobra robota, Twoja odpowiedź jest właściwa! W poleceniu użyto ALTER TABLE, co to jest ten typowy sposób na modyfikowanie tabel w bazach danych. No i to słowo kluczowe MODIFY wskazuje, że zmieniamy coś w już istniejącej kolumnie. W tym przypadku chodzi o kolumnę 'tytul' w tabeli 'ksiazki', której typ zmieniamy na VARCHAR(100), co znaczy, że teraz może ona mieć teksty do 100 znaków długości. Dodatkowo dodajemy ograniczenie NOT NULL, więc 'tytul' musi być zawsze wypełniony. To normalna rzecz, kiedy na przykład musimy dostosować strukturę danych, gdy na przykład zauważymy, że tytuły książek stają się dłuższe albo musimy mieć pewność, że zawsze są wprowadzone.

Pytanie 35

Element lub zestaw elementów, który jednoznacznie identyfikuje każdy pojedynczy rekord w tabeli bazy danych, nazywamy kluczem

A. podstawowy
B. inkrementacyjny
C. przestawny
D. obcy
Klucz podstawowy (ang. primary key) jest to pole lub zbiór pól w tabeli bazy danych, które jednoznacznie identyfikują każdy row w tej tabeli. Klucz podstawowy nie może zawierać wartości NULL i musi być unikalny dla każdego rekordu, co zapewnia integralność danych w bazie. Przykładem klucza podstawowego może być identyfikator użytkownika w tabeli użytkowników, gdzie każdy użytkownik ma unikalny numer ID. Zgodnie z normami projektowania baz danych, klucz podstawowy powinien być prosty, a jego wartość nie powinna się zmieniać w czasie, aby zachować stabilność odniesień do tego rekordu w innych tabelach. W dobrych praktykach projektowania baz danych dla kluczy podstawowych często stosuje się typy danych takie jak INTEGER z automatycznym inkrementowaniem, co umożliwia wygodne dodawanie nowych rekordów bez ryzyka kolizji wartości. Używanie kluczy podstawowych ułatwia również tworzenie relacji z innymi tabelami, znanych jako klucze obce, co jest fundamentem relacyjnych baz danych.

Pytanie 36

W HTML, aby utworzyć poziomą linię, należy zastosować znacznik

A. <br>
B. <line>
C. <hl>
D. <hr>
Znacznik <line> nie jest standardowym elementem HTML i nie istnieje w specyfikacji tego języka. Z tego powodu nie może być użyty do tworzenia poziomej linii. Użytkownicy mogą mylić go z innymi terminami związanymi z grafiką wektorową, gdzie pojawia się pojęcie 'linia', jednak HTML nie przewiduje takiego znacznika. Kolejnym błędnym rozwiązaniem jest znacznik <br>, który jest używany do łamania linii w tekście. Umożliwia on przejście do nowej linii, ale nie daje efektu poziomej linii oddzielającej sekcje treści. Jest to element samodzielny, jednak jego funkcjonalność jest zupełnie inna. Z kolei znacznik <hl> nie istnieje w standardach HTML. Użytkownicy mogą go pomylić z innymi znacznikami, ale <hl> nie jest zdefiniowany w żadnym z wersji HTML, co oznacza, że przeglądarki go nie rozpoznałyby, co skutkowałoby brakiem jakiegokolwiek wizualnego efektu. Użycie niepoprawnych znaczników może prowadzić do problemów z interpretacją dokumentów HTML i ich wyświetlaniem w przeglądarkach, co negatywnie wpłynie na użytkowników oraz SEO strony.

Pytanie 37

Tabela o nazwie naprawy posiada kolumny klient oraz czyNaprawione. W celu usunięcia rekordów, w których wartość pola czyNaprawione wynosi prawda, należy użyć komendy

A. DELETE klient FROM naprawy WHERE czyNaprawione = TRUE;
B. DELETE naprawy WHERE czyNaprawione = TRUE;
C. DELETE FROM naprawy;
D. DELETE FROM naprawy WHERE czyNaprawione = TRUE;
Odpowiedź "DELETE FROM naprawy WHERE czyNaprawione = TRUE;" jest poprawna, ponieważ wykorzystuje właściwą składnię SQL do usunięcia rekordów z tabeli. Komenda DELETE jest używana do usuwania danych z bazy danych, a klauzula WHERE precyzuje, które rekordy mają być usunięte na podstawie określonych warunków. W tym przypadku, usuwane są tylko te rekordy, które mają wartość TRUE w polu czyNaprawione. Zastosowanie klauzuli WHERE jest kluczowe, ponieważ umożliwia precyzyjne wybranie danych do usunięcia, co zapobiega przypadkowemu skasowaniu wszystkich rekordów w tabeli. W praktyce, taką komendę można wykorzystać w różnych aplikacjach związanych z zarządzaniem danymi, np. w systemach informatycznych do obsługi klienta, gdzie zachodzi potrzeba bieżącego zarządzania statusami napraw. Dobre praktyki w programowaniu baz danych nakazują zawsze stosować klauzulę WHERE przy usuwaniu danych, aby uniknąć niezamierzonych skutków. Warto również przetestować zapytania w środowisku testowym przed ich zastosowaniem w produkcji, co zwiększa bezpieczeństwo operacji na danych.

Pytanie 38

Fragment kodu w języku PHP przedstawia się następująco (patrz ramka): W wyniku wykonania pętli zostaną wyświetlone liczby

Ilustracja do pytania
A. 0, 4, 8, 12, 16
B. 0, 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10, 11, 12, 13, 14, 15, 16, 17, 18, 19
C. 0, 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10, 11, 12, 13, 14, 15, 16, 17, 18, 19, 20
D. 0, 4, 8, 12, 16, 20
Pętla for w PHP to naprawdę podstawowe narzędzie, które pozwala nam w łatwy sposób powtarzać różne operacje na danych. W tej pętli zaczynamy od $i równego 0, a kończymy, kiedy $i osiągnie 20. W każdej iteracji dodajemy 4 do $i, więc wypisujemy liczby od 0 do 20, co 4 jednostki. Super sprawa, jeśli chcemy równomiernie przetwarzać dane. Przykładowo, gdy mamy jakieś tabele z danymi albo potrzebujemy wygenerować wykresy w regularnych odstępach, to taka pętla się przydaje. Stosowanie pętli to też dobra praktyka programistyczna, bo automatyzuje nam powtarzalne zadania, co czyni kod bardziej przejrzystym. Jak zrozumiesz, jak działa ta pętla, to dużo łatwiej będzie ci tworzyć różne algorytmy, co jest super ważne w informatyce.

Pytanie 39

Podczas przygotowywania grafiki do umieszczenia na stronie internetowej konieczne jest wycięcie tylko pewnego fragmentu. Jak nazywa się ta czynność?

A. zmiana rozmiaru.
B. odwracanie obrazu.
C. łączanie warstw.
D. kadrowanie.
Kadrowanie to taka technika, która pomaga nam lepiej uchwycić to, co najważniejsze w obrazie. Wycinając niektóre fragmenty grafiki, skupiamy uwagę na tym, co naprawdę się liczy. Dobrze jest to mieć na uwadze, zwłaszcza przy zdjęciach portretowych, gdzie chcemy, żeby wzrok przyciągała twarz modela, a nie jakieś niepotrzebne tło. Kiedy kadrujemy, warto pamiętać o takich zasadach jak zasada trzecich, bo to pomaga zrobić fajną kompozycję. Można to robić w wielu programach graficznych, jak na przykład Adobe Photoshop czy GIMP. Tak w ogóle, dobrze jest dbać o proporcje i rozdzielczość, żeby obraz nie stracił na jakości. Gadżetem kadrowania można się też posługiwać w projektowaniu stron www, bo odpowiednie wybory graficzne poprawiają estetykę i funkcjonalność strony.

Pytanie 40

Przedstawiony fragment kodu ilustruje działanie

Ilustracja do pytania
A. pozyskiwania danych
B. prezentacji danych
C. podjęcia decyzji
D. wykorzystania zdefiniowanej procedury lub funkcji
Blok przedstawiony na rysunku to romb, który w diagramach przepływu danych reprezentuje punkt decyzyjny. W kontekście programowania i modelowania procesów biznesowych, zastosowanie takich punktów jest kluczowe dla podejmowania decyzji na podstawie warunków logicznych. Na przykład, w algorytmach komputerowych romb służy do określenia, którą ścieżką proces powinien się dalej przemieszczać, zależnie od spełnienia określonych warunków. W praktyce, może to być na przykład wybór między dwiema różnymi akcjami, jak wysłanie e-maila lub zapis do bazy danych w zależności od wartości wprowadzonej przez użytkownika. Zastosowanie rombu zgodnie z zasadami BPMN (Business Process Model and Notation) oraz UML (Unified Modeling Language) pozwala na precyzyjne i czytelne modelowanie złożonych procesów, co jest kluczowe w projektowaniu systemów informatycznych i optymalizacji procesów biznesowych.