Wyniki egzaminu

Nowy egzamin

Informacje o egzaminie:

Zawód: Technik programista
Kwalifikacja: INF.04 - Projektowanie, programowanie i testowanie aplikacji
Data rozpoczęcia: 23 marca 2026 10:34
Data zakończenia: 23 marca 2026 10:49

Egzamin zdany!

Wynik: 34/40 punktów (85,0%)

Wymagane minimum: 20 punktów (50%)

Pochwal się swoim wynikiem!

Facebook

X.com

Szczegółowe wyniki:

Pytanie 1

Które narzędzie najlepiej nadaje się do analizy wydajności aplikacji JavaScript?

A. Babel

B. Webpack

C. Chrome DevTools Performance

D. npm

Wybór narzędzi do analizy wydajności aplikacji JavaScript jest kluczowy, jednak nie każde narzędzie nadaje się do tego celu. Webpack, na przykład, jest narzędziem do budowania aplikacji, które umożliwia pakowanie modułów JavaScript i zarządzanie zależnościami, ale nie jest narzędziem służącym do analizy wydajności. Jego główną funkcją jest optymalizacja kodu i zasobów w celu zmniejszenia rozmiaru aplikacji, co pośrednio może wpłynąć na wydajność, ale nie pozwala na bezpośrednią analizę jej działania w czasie rzeczywistym. Babel również nie jest narzędziem do analizy wydajności. To transpiler, który umożliwia używanie nowoczesnych funkcji JavaScript w starszych przeglądarkach. Jego rolą jest konwersja kodu, a nie monitorowanie jego efektywności. npm to menedżer pakietów, który służy do instalacji i zarządzania bibliotekami JavaScript, ale nie zapewnia narzędzi do analizy wydajności aplikacji. Wybierając niewłaściwe narzędzia, można zainwestować czas w coś, co nie przyniesie oczekiwanych rezultatów, co jest powszechnym błędem wśród programistów. Kluczowe jest zrozumienie, że do skutecznej analizy wydajności potrzebne są narzędzia, które dają nam wgląd w działanie kodu, a nie tylko w jego strukturę czy zależności.

Pytanie 2

Które z wymienionych narzędzi nie znajduje zastosowania w tworzeniu aplikacji desktopowych?

A. Debugger

B. Edytor graficzny

C. Przeglądarka internetowa

D. Kompilator

Przeglądarka internetowa nie jest narzędziem wykorzystywanym bezpośrednio w procesie tworzenia aplikacji desktopowych. Chociaż może służyć do przeszukiwania dokumentacji lub testowania aplikacji webowych, jej funkcjonalność nie wspiera bezpośredniego tworzenia aplikacji desktopowych. W tworzeniu aplikacji desktopowych kluczowe są narzędzia takie jak kompilatory, debugery i edytory kodu. Kompilatory przekształcają kod źródłowy na kod wykonywalny, debugery pozwalają na śledzenie błędów, a edytory kodu umożliwiają pisanie i edytowanie aplikacji.

Pytanie 3

Jakiego kodu dotyczy treść wygenerowana w trakcie działania programu Java?

A. Kodu 2

B. Kodu 1

C. Kodu 4

D. Kodu 3

W przypadku kodu 4 mamy do czynienia z operatorem modulo zastosowanym na zmiennych x i y. Wiąże się to z próbą podziału przez zero co w języku Java skutkuje wygenerowaniem wyjątku java.lang.ArithmeticException. Przykładowo jeśli y wynosi zero to operacja x % y jest niedozwolona i spowoduje wyjątek. Rozumienie jak bezpiecznie wykonywać operacje arytmetyczne w Javie jest kluczowe dla unikania takich błędów. Zgodnie z dobrymi praktykami należy zawsze sprawdzać wartości zmiennych przed wykonaniem operacji matematycznych które mogą prowadzić do błędów wykonania programu. Ważne jest aby stosować techniki obsługi wyjątków try-catch które pozwalają na przechwycenie i odpowiednie zarządzanie błędami. Używanie odpowiednich testów jednostkowych może pomóc w wcześniejszym wykryciu takich problemów co jest standardem w branży programistycznej. Zrozumienie obsługi błędów w programowaniu pozwala na tworzenie bardziej niezawodnych i odpornych na błędy aplikacji co jest istotnym aspektem pracy profesjonalnego programisty.

Pytanie 4

Jaki jest podstawowy okres ochrony autorskich praw majątkowych w krajach Unii Europejskiej?

A. 75 lat od daty powstania utworu

B. 50 lat od chwili pierwszej publikacji utworu

C. Bezterminowo

D. 70 lat od zgonu autora

Okres 50 lat od pierwszej publikacji utworu odnosi się zazwyczaj do praw pokrewnych, takich jak ochrona nagrań dźwiękowych lub filmowych. Ochrona przez 75 lat od powstania utworu nie jest standardem w UE, choć niektóre kraje mogą mieć takie przepisy w odniesieniu do specyficznych typów dzieł. Bezterminowa ochrona dotyczy wyłącznie autorskich praw osobistych, a nie majątkowych, które zawsze wygasają po określonym czasie.

Pytanie 5

Algorytmy, które są wykorzystywane do rozwiązywania problemów przybliżonych lub takich, które nie mogą być opisane za pomocą algorytmu dokładnego, na przykład w prognozowaniu pogody czy identyfikacji nowych wirusów komputerowych, to algorytmy.

A. iteracyjne

B. liniowe

C. heurystyczne

D. rekurencyjne

Algorytmy heurystyczne są metodami rozwiązywania problemów, które są stosowane w sytuacjach, gdy nie ma jednoznacznego algorytmu dokładnego lub gdy problem jest zbyt skomplikowany, aby można go było rozwiązać w rozsądnym czasie. Przykłady zastosowań algorytmów heurystycznych obejmują przewidywanie pogody, gdzie różne modele atmosferyczne mogą być łączone w celu uzyskania lepszej prognozy, oraz rozpoznawanie nowych wirusów komputerowych, gdzie algorytmy heurystyczne pozwalają na identyfikację wzorców i anomalii w zachowaniu oprogramowania. Algorytmy te różnią się od tradycyjnych algorytmów liniowych, które działają na podstawie z góry określonych kroków oraz algorytmów rekurencyjnych, które polegają na rozwiązywaniu problemu poprzez dzielenie go na mniejsze podproblemy. Heurystyki są bardziej elastyczne, ponieważ pozwalają na zastosowanie intuicji i doświadczenia w procesie rozwiązywania. W praktyce algorytmy heurystyczne często łączą różne podejścia, aby uzyskać wyniki, które są wystarczająco dobre w krótkim czasie, co czyni je idealnymi do zastosowania w dynamicznie zmieniających się dziedzinach, takich jak analiza danych i sztuczna inteligencja.

Pytanie 6

Zaprezentowany diagram Gantta odnosi się do projektu IT. Przy założeniu, że każdy członek zespołu dysponuje wystarczającymi umiejętnościami do realizacji każdego z zadań oraz że do każdego zadania można przypisać jedynie jedną osobę, która poświęci na zadanie pełny dzień pracy, to minimalna liczba członków zespołu powinna wynosić:

A. 4 osoby

B. 1 osobę

C. 5 osób

D. 2 osoby

Wybrana odpowiedź jest trafna, bo minimalna liczba członków zespołu wynosi właśnie 2 osoby. W projekcie przedstawionym na diagramie Gantta, kluczowe jest zwrócenie uwagi na to, ile zadań nakłada się w danym tygodniu – a nie łączna liczba zadań. Największe obciążenie zespołu wypada na okresy, gdzie równolegle realizowane są dwa zadania, np. w pierwszym tygodniu są to Projekt aplikacji i Grafika, później w ostatnim tygodniu dwie aplikacje: front-end i back-end. W żadnym momencie nie występuje potrzeba, by więcej niż dwie osoby pracowały równolegle nad różnymi zadaniami. To bardzo praktyczna sytuacja – w realnych projektach IT planuje się obłożenie pracą właśnie przez analizę diagramu Gantta, by nie generować sztucznego przestoju lub nadmiaru ludzi. Moim zdaniem taka optymalizacja zespołu to podstawa w IT, bo pozwala ograniczyć koszty i lepiej zarządzać zasobami. Warto pamiętać, że zgodnie z dobrymi praktykami zarządzania projektami, np. w metodykach PMBOK czy Prince2, zawsze analizuje się ścieżki krytyczne i równoległość zadań, dokładnie w taki sposób, żeby nie dublować niepotrzebnie rąk do pracy. Świetnie, jeśli już na etapie planowania potrafisz to zauważyć i wyciągnąć praktyczne wnioski – to naprawdę przydaje się potem przy rozpisywaniu harmonogramów na czasach rzeczywistych projektów.

Pytanie 7

Kompilator może wygenerować błąd "incompatible types", gdy

A. do zmiennej typu int przypisano wartość 243

B. funkcja zwraca typ void, a w momencie wywołania nie jest przypisana do żadnej zmiennej

C. funkcja oczekuje całkowitej jako argumentu, a została wywołana z napisem jako parametrem

D. w trakcie deklaracji zmiennej wystąpił błąd, zastosowano nieistniejący typ

Błąd 'incompatible types' to dość powszechny problem, kiedy przypisujesz coś do zmiennej, ale typ się nie zgadza. Na przykład, jeśli próbujesz wstawić tekst do miejsca, gdzie oczekiwana jest liczba całkowita, to właśnie wtedy pojawia się ten błąd. W językach jak Java, gdzie typy są mocno zdefiniowane, musisz uważać na takie rzeczy.

Pytanie 8

Jaka jest podstawowa funkcja narzędzia do zarządzania projektami?

A. Opracowanie bazy danych dla projektu

B. Produkcja animacji komputerowych

C. Poprawa wydajności kodu programu

D. Zarządzanie zadaniami i czasem w projekcie

Zarządzanie zadaniami i czasem to naprawdę kluczowa sprawa w projektach. Dzięki narzędziom takim jak Microsoft Project, Jira, Trello, czy Monday, zespoły mogą lepiej planować, przydzielać role i śledzić, co się dzieje. Możliwości tych narzędzi pozwalają ustalać deadline’y, priorytety, a nawet automatycznie przypominają o zbliżających się terminach. To super pomaga w unikaniu opóźnień i pozwala lepiej zorganizować pracę. Wizualizacja projektu w formie osi czasu czy tablicy kanban też jest mega przydatna, bo wszystko staje się bardziej czytelne.

Pytanie 9

Która biblioteka JavaScript jest najczęściej używana do tworzenia testowalnych funkcji asynchronicznych?

A. D3.js

B. Axios

C. Underscore.js

D. Moment.js

Axios jest jedną z najpopularniejszych bibliotek JavaScript używanych do obsługi żądań HTTP, zwłaszcza w kontekście asynchronicznych operacji. Umożliwia łatwe tworzenie funkcji asynchronicznych, które mogą komunikować się z serwerami. Dzięki wsparciu dla obietnic (Promises), Axios pozwala na prostsze zarządzanie wynikami operacji asynchronicznych. Przykładowo, można użyć go do wykonywania zapytań do API w aplikacjach webowych. Przy pomocy Axios, developerzy mogą łatwo wysyłać żądania GET, POST i inne, a także obsługiwać odpowiedzi i błędy. Z perspektywy dobrych praktyk, Axios wspiera interceptory, które pozwalają na globalne zarządzanie zapytaniami i odpowiedziami, co jest szczególnie przydatne w dużych aplikacjach. Co więcej, Axios obsługuje również anulowanie żądań, co może być istotne w kontekście użytkowników, którzy mogą na przykład zmienić zdanie przed zakończeniem operacji. Takie cechy czynią Axios narzędziem niezwykle przydatnym w nowoczesnym programowaniu JavaScript.

Pytanie 10

Przedstawione w filmie działania wykorzystują narzędzie

A. debuggera analizującego wykonujący kod

B. kompilatora dla interfejsu graficznego

C. generatora GUI przekształcającego kod do języka XAML

D. generatora kodu java

Wybrana odpowiedź jest trafna, bo faktycznie narzędzie pokazane w filmie to generator GUI, który potrafi przekształcać kod do języka XAML. XAML (czyli Extensible Application Markup Language) jest powszechnie używany do deklaratywnego opisywania interfejsów użytkownika, na przykład w aplikacjach WPF czy UWP na platformie .NET. Jak dla mnie, korzystanie z takich generatorów to ogromna wygoda, bo pozwala błyskawicznie przenosić projekt graficzny do formatu czytelnego dla platformy Microsoftu. Z mojego doświadczenia, wiele zespołów programistycznych stosuje takie rozwiązania, żeby oszczędzić czas na ręcznym pisaniu XAML-a (co potrafi być naprawdę żmudne przy dużych projektach). Co ciekawe, takie narzędzia bardzo dobrze współpracują z designerskimi edytorami UI i potrafią zautomatyzować konwersję nawet z innych formatów graficznych, np. Sketch czy Adobe XD do XAML-a. Branżowe standardy zalecają, by wykorzystywać generatorów GUI właśnie do tego celu, bo minimalizuje to liczbę błędów, przyspiesza wdrożenie zmian i ułatwia współpracę między programistami a projektantami. Warto pamiętać, że XAML jest bardzo elastyczny i umożliwia potem ręczną edycję wygenerowanego kodu – czasem powstają drobne poprawki, ale ogólnie to naprawdę przydatne narzędzie. Ogólnie – jeśli tylko projektujesz UI pod .NET, to automatyczna konwersja do XAML-a to jest coś, co warto znać i wykorzystywać w praktyce.

Pytanie 11

Która z poniższych technologii służy do tworzenia interaktywnych aplikacji webowych bez przeładowania strony?

A. SQL

B. CSS3

C. AJAX

D. HTML5

HTML5, choć jest potężnym językiem znacznie rozszerzającym możliwości aplikacji webowych, nie jest technologią służącą do asynchronicznego przesyłania danych. HTML5 dostarcza strukturę dla stron internetowych i wprowadza nowe elementy, takie jak <canvas> czy <video>, ale nie ma wbudowanych mechanizmów do zarządzania komunikacją z serwerem bez przeładowania strony. SQL, będący językiem zapytań do baz danych, służy do manipulacji danymi, a nie do tworzenia interaktywnych aplikacji. Umożliwia on wykonywanie operacji takich jak dodawanie, usuwanie czy aktualizowanie danych w bazie danych, ale nie odnosi się do bezpośredniej interakcji z użytkownikami przez przeglądarkę. CSS3, z kolei, to technologia odpowiedzialna za stylizację stron internetowych, co oznacza, że kontroluje wygląd elementów, ale nie wpływa na sposób komunikacji z serwerem. Niektórzy mogą błędnie myśleć, że te technologie mają podobne zastosowania, jednak każda z nich ma swoje specyficzne funkcje i zastosowanie w ekosystemie webowym. Aby zbudować naprawdę interaktywną aplikację, kluczowe jest zrozumienie, że AJAX jest niezbędnym narzędziem do asynchronicznej komunikacji, co pozwala na bardziej płynne i responsywne doświadczenia dla użytkowników.

Pytanie 12

W jakiej sytuacji należy umieścić poszkodowanego w bezpiecznej pozycji bocznej?

A. gdy osoba omdleje, ale oddycha

B. gdy wystąpi uszkodzenie kręgosłupa

C. w sytuacji omdlenia i braku tętna

D. w przypadku urazu pleców, gdy osoba jest przytomna

Umieszczenie poszkodowanego w pozycji bocznej bezpiecznej jest jedną z podstawowych czynności, których uczą ratownicy zarówno na kursach pierwszej pomocy, jak i w szkołach. Ta pozycja ma na celu przede wszystkim zabezpieczenie dróg oddechowych osoby, która jest nieprzytomna, ale wciąż oddycha samodzielnie. Chodzi o to, że w takiej sytuacji język i ewentualne płyny nie zablokują tchawicy – pozycja boczna zapobiega zadławieniu czy zakrztuszeniu. Moim zdaniem to jedna z najbardziej praktycznych procedur, bo życie pokazuje, że właśnie omdlenia oraz krótkotrwałe utraty przytomności bez zatrzymania oddechu są dość częste, czy to na ulicy, czy w pracy. Przepisy i dobre praktyki (np. wytyczne Europejskiej Rady Resuscytacji) jasno wskazują, że jeśli osoba nie reaguje, ale oddycha, to nie zostawiamy jej na plecach – groziłoby to zapadnięciem języka albo zachłyśnięciem wymiocinami. W praktyce najpierw oczywiście sprawdzasz oddech, potem delikatnie układasz człowieka na boku, zginając odpowiednio kończyny, żeby się nie przewrócił. Sam widziałem, jak taka szybka reakcja potrafi uratować komuś zdrowie albo i życie. Warto też pamiętać, że taka pozycja daje Ci czas na wezwanie pomocy i monitorowanie stanu poszkodowanego do przyjazdu ratowników.

Pytanie 13

Która metoda tablicy w JavaScript dodaje nowy element na końcu tablicy?

A. push()

B. unshift()

C. pop()

D. shift()

Metoda push() w JavaScript jest kluczowym narzędziem do dodawania nowych elementów na końcu tablicy. Jest to technika powszechnie stosowana w programowaniu, która pozwala na dynamiczne zarządzanie danymi w aplikacjach. Stosując push(), zyskujemy możliwość zwiększania rozmiaru tablicy w locie, co jest szczególnie przydatne w przypadku pracy z danymi, które mogą się zmieniać lub być nieprzewidywalne. Na przykład, jeśli mamy tablicę przechowującą listę zakupów, możemy dodać nowy przedmiot za pomocą metody push: `zakupy.push('jogurt');`. Warto również zauważyć, że metoda ta zwraca nową długość tablicy po dodaniu elementu, co może być użyteczne w kontekście dalszego przetwarzania lub sprawdzania zawartości tablicy. Zastosowanie tej metody jest zgodne z zasadami dobrego programowania w JavaScript, które zaleca efektywne gospodarowanie pamięcią i elastyczne zarządzanie strukturami danych.

Pytanie 14

Fragment kodu w języku JavaScript to

let modulo = (x, y) => x % y;

A. Prototyp interfejsu

B. Prototyp metody klasy

C. Definicja funkcji strzałkowej

D. Definicja zmiennej typu tablicowego

Ten fragment kodu w JavaScript to klasyczny przykład funkcji strzałkowej, czyli tzw. arrow function. To funkcja zdefiniowana w bardzo nowoczesny, oszczędny sposób, który pojawił się wraz z ES6 (ECMAScript 2015). Taki zapis pozwala na szybkie tworzenie prostych funkcji anonimowych, bez potrzeby używania słowa kluczowego 'function'. Ma to ogromne znaczenie np. przy pracy z wyrażeniami funkcyjnymi, callbackami albo wszędzie tam, gdzie liczy się zwięzłość kodu. Samo 'let modulo = (x, y) => x % y;' oznacza, że tworzymy zmienną 'modulo', która przechowuje funkcję przyjmującą dwa argumenty i od razu zwracającą resztę z dzielenia x przez y. Co ciekawe, funkcje strzałkowe różnią się od tradycyjnych tym, że nie mają własnego kontekstu this (dziedziczą go z otoczenia). To jest bardzo przydatne np. przy pracy w metodach klas lub obiektach, gdzie nie chcemy nieoczekiwanej zmiany kontekstu. Moim zdaniem warto nawykowo korzystać z tej składni, bo kod robi się dużo czytelniejszy i łatwiejszy w utrzymaniu. W różnych frameworkach (np. React) funkcje strzałkowe są wręcz codziennością – definiuje się tak np. proste event handlery czy filtry. No i jeszcze jedno: taka funkcja jest idealna, gdy chcemy przekazać logikę w jednym krótkim wyrażeniu bez robienia bałaganu w kodzie.

Pytanie 15

Które z poniższych NIE jest typem wartości zwracanej przez funkcję w języku JavaScript?

A. Method

B. Undefined

C. Object

D. Number

W języku JavaScript funkcje mogą zwracać różne typy wartości, takie jak obiekty, liczby czy typ undefined. Wśród wymienionych opcji, 'Method' nie jest typem wartości zwracanej przez funkcję. W rzeczywistości, metoda w JavaScript to funkcja przypisana do obiektu. Jeżeli definiujemy funkcję wewnątrz obiektu, to możemy ją nazwać metodą tego obiektu, ale nie jest to typ wartości. Przykładowo, jeżeli mamy obiekt o nazwie 'person' i metodę 'greet', która zwraca powitanie: const person = { name: 'Jan', greet: function() { return 'Cześć, ' + this.name; } }; W powyższym przypadku, 'greet' jest metodą, ale jej wartością zwracaną jest typ string, co jest typowym zachowaniem funkcji. Dobrą praktyką jest zrozumienie różnicy między funkcjami a ich zastosowaniami w obiektach, co pozwala na lepsze projektowanie kodu oraz ukierunkowanie na zasady programowania obiektowego, które są kluczowe w JavaScript.

Pytanie 16

Co to jest ESLint?

A. System zarządzania zależnościami w projektach Node.js

B. Narzędzie do statycznej analizy kodu i identyfikacji problemów w kodzie JavaScript

C. Framework do testowania aplikacji napisanych w JavaScript

D. Kompilator kodu ECMAScript do starszych wersji JavaScript

ESLint to zaawansowane narzędzie do statycznej analizy kodu, które koncentruje się na identyfikacji problemów w kodzie JavaScript. Jego głównym celem jest poprawa jakości kodu poprzez wykrywanie potencjalnych błędów oraz niezgodności ze standardami programowania. ESLint pozwala programistom na definiowanie reguł dotyczących stylu kodu, co ułatwia utrzymanie spójności w projekcie. Narzędzie to wspiera również proces refaktoryzacji kodu, co jest kluczowe dla długoterminowej wydajności aplikacji. Przykładowo, jeśli programista użyje zmiennej, która nie została wcześniej zdefiniowana, ESLint ostrzeże go przed tym błędem, co może zapobiec krytycznym awariom w aplikacji. ESLint jest zgodny z popularnymi standardami, takimi jak Airbnb czy Google JavaScript Style Guide, co czyni go wszechstronnym narzędziem, które można łatwo dostosować do indywidualnych potrzeb zespołu. Dzięki integracji z popularnymi edytorami kodu, takimi jak Visual Studio Code, programiści mogą na bieżąco otrzymywać informacje zwrotne na temat jakości swojego kodu, co przyspiesza proces programowania i zwiększa efektywność pracy zespołowej.

Pytanie 17

Które z poniższych jest podstawowym rodzajem testów używanych w testowaniu jednostkowym?

A. Testy systemowe

B. Testy integracyjne

C. Testy akceptacyjne

D. Testy jednostkowe

Pozostałe rodzaje testów, mimo że są istotne w procesie testowania oprogramowania, nie są podstawowymi elementami testowania jednostkowego. Testy integracyjne mają na celu sprawdzenie, czy różne moduły systemu współpracują ze sobą poprawnie. Są one wykonywane po testach jednostkowych i skupiają się na interakcjach między komponentami. Testy systemowe to kolejny poziom testowania, który bada cały zintegrowany system pod kątem zgodności z wymaganiami. Są one szeroko zakrojone i testują zarówno funkcjonalność, jak i niefunkcjonalne aspekty systemu, takie jak wydajność czy bezpieczeństwo. Testy akceptacyjne to ostatnia faza testowania, w której sprawdza się, czy system spełnia kryteria akceptacji i jest gotowy do wdrożenia. Są one często wykonywane przez końcowych użytkowników lub klientów, aby upewnić się, że system spełnia ich potrzeby i oczekiwania. Wszystkie te formy testowania są ważne, ale nie zastępują testów jednostkowych, które są fundamentem weryfikacji poprawności poszczególnych części kodu. Typowym błędem jest myślenie, że można całkowicie polegać na testach wyższego poziomu, zaniedbując testy jednostkowe, co może prowadzić do trudnych do wykrycia błędów w późniejszych etapach projektów.

Pytanie 18

Wzorzec projektowy "Metoda szablonowa" (Template method) stosuje się do:

A. określenia szkieletu algorytmu i pozostawienia szczegółów implementacji dla podklas

B. gromadzenia obiektów w jednorodnej kolekcji

C. organizowania obiektów w hierarchiczne struktury drzewiaste

D. centralizacji zarządzania wieloma instancjami obiektów

Wzorzec projektowy 'Metoda szablonowa' to naprawdę sprytna sprawa, szczególnie w programowaniu obiektowym. Ten wzorzec pozwala zdefiniować ogólną strukturę algorytmu w klasie bazowej, a szczegóły implementacji przekazać do podklas. Brzmi jak coś z teorii, ale w praktyce często się przydaje, bo daje kontrolę nad przepływem działania algorytmu, nie tracąc elastyczności. To taki kompromis: masz szkielet (np. metoda w klasie abstrakcyjnej), ale nie zamykasz drogi na własne pomysły w podklasach. Typowym przykładem może być system obsługi płatności: cała procedura (np. przetwarzanie zamówienia) jest ustalona, ale poszczególne kroki typu 'autoryzuj', 'zrealizuj' czy 'zatwierdź' można nadpisywać. Daje to porządek i spójność kodu, a przy okazji nie zamyka na zmiany. Moim zdaniem, jeśli w projekcie pojawia się powtarzalny schemat postępowania, który tylko w detalach się różni, to Metoda szablonowa jest jednym z najczystszych rozwiązań. Warto pamiętać, że to podejście zgodne z zasadą Hollywood: „Don’t call us, we’ll call you” – to szkielet decyduje, kiedy wywołać szczegóły. Wielu seniorów poleca ten wzorzec, bo upraszcza utrzymanie i rozwijanie kodu, a IDE typu IntelliJ czy Visual Studio świetnie ogarniają takie abstrakcyjne klasy. Szczerze – w wielu firmach to po prostu standard.

Pytanie 19

Jak określa się proces transferu danych z lokalnego komputera na serwer?

A. Pobieranie danych

B. Wysyłanie danych

C. Streaming

D. Przesyłanie danych

Proces przesyłania danych z komputera lokalnego na serwer nazywany jest wysyłaniem danych. To kluczowy element komunikacji w sieciach komputerowych, który wskazuje na transfer informacji z jednego punktu do drugiego. Wysyłanie danych odbywa się za pomocą różnych protokołów, takich jak FTP (File Transfer Protocol), HTTP (Hypertext Transfer Protocol) czy SFTP (Secure File Transfer Protocol). Przykładem może być przesyłanie plików z komputera na zdalny serwer, co jest powszechnie wykorzystywane w przypadku tworzenia stron internetowych. W kontekście aplikacji, wysyłanie danych może dotyczyć również przesyłania formularzy do bazy danych. Ważne jest, aby dane były odpowiednio pakowane i kodowane w celu zapewnienia ich integralności oraz bezpieczeństwa. Stosowanie protokołów szyfrowania, takich jak SSL/TLS, dodatkowo zabezpiecza proces, co jest istotne w dobie rosnących zagrożeń cybernetycznych. Zbierając wszystkie te elementy, wysyłanie danych jest fundamentalnym procesem w architekturze nowoczesnych systemów informatycznych.

Pytanie 20

Podstawowym celem środowisk IDE takich jak: IntelliJ IDEA, Eclipse, NetBeans jest programowanie w języku:

A. Python

B. C#

C. Java

D. C++

IDE, czyli Zintegrowane Środowiska Programistyczne, takie jak IntelliJ IDEA, Eclipse czy NetBeans, od lat są uznawane za najważniejsze narzędzia do tworzenia aplikacji w języku Java. Te środowiska zostały od podstaw zaprojektowane właśnie z myślą o programistach Javy – wspierają typowe projekty Java SE, Java EE czy nawet JavaFX. Moim zdaniem, ich integracja z narzędziami takimi jak Maven, Gradle, testami jednostkowymi JUnit albo debuggerami Javy to prawdziwy game-changer. Na co dzień korzysta się tam z podpowiedzi składni, automatycznego refaktoringu, generatorów kodu i systemów kontroli wersji. Przykładowo, większość firm w Polsce, które tworzą oprogramowanie korporacyjne, wybiera właśnie te IDE do pracy z Java Spring Boot czy Hibernate. Nawet podczas nauki w technikum często pierwsze projekty Java robi się właśnie w Eclipse albo IntelliJ. Pewnie, można dorzucić pluginy do innych języków, ale to Java jest sercem tych środowisk i to dla niej są one najbardziej zaawansowane, zgodnie z najlepszymi wzorcami branżowymi. Jak patrzę na ogłoszenia o pracę, to praktycznie każda oferta na programistę Java zakłada znajomość choć jednego z tych IDE. To jasno pokazuje, że ich podstawowym celem jest ułatwienie i przyspieszenie tworzenia oprogramowania właśnie w tym języku.

Pytanie 21

Jakie składniki powinien mieć plan projektu?

A. Wyłącznie etapy projektu

B. Etapy projektu, ramy czasowe, zasoby i zadania

C. Tylko czas wykonania i budżet

D. Terminy i zasoby ludzkie

Harmonogram projektu powinien zawierać etapy projektu, ramy czasowe, zasoby oraz zadania. Taka kompleksowa struktura umożliwia skuteczne zarządzanie projektem i pozwala na śledzenie postępów. Każdy etap harmonogramu powinien być dokładnie opisany, a zadania powinny być przypisane do odpowiednich członków zespołu. Uwzględnienie zasobów i ram czasowych pozwala na precyzyjne planowanie i minimalizuje ryzyko opóźnień. Harmonogram stanowi nieodłączny element projektów zarządzanych zarówno w modelu Waterfall, jak i Agile, dostarczając przejrzystość na każdym etapie realizacji.

Pytanie 22

Który z wymienionych terminów dotyczy klasy, która stanowi podstawę dla innych klas, lecz nie może być tworzona w instancji?

A. Klasa pochodna

B. Klasa abstrakcyjna

C. Klasa finalna

D. Klasa statyczna

Klasa abstrakcyjna to klasa, która nie może być instancjonowana i służy jako szablon dla innych klas. Definiuje ona ogólną strukturę oraz interfejs, który klasy pochodne muszą zaimplementować. Klasy abstrakcyjne mogą zawierać zarówno metody z ciałem (zdefiniowane), jak i metody czysto wirtualne (bez implementacji), które muszą być przesłonięte w klasach pochodnych. W C++ deklaracja czysto wirtualnej metody odbywa się za pomocą '= 0'. Klasa abstrakcyjna zapewnia spójność interfejsu i narzuca implementację określonych metod we wszystkich klasach dziedziczących, co prowadzi do bardziej przewidywalnego i bezpiecznego kodu.

Pytanie 23

Co to jest JWT (JSON Web Token)?

A. Biblioteka JavaScript do manipulacji danymi JSON

B. Otwarty standard do bezpiecznego przekazywania informacji między stronami jako obiekt JSON

C. Format przechowywania danych w bazach NoSQL

D. Protokół komunikacji między frontendem a backendem

JWT, czyli JSON Web Token, to otwarty standard (RFC 7519), który definiuje sposób bezpiecznego przekazywania informacji między stronami jako obiekt JSON. Głównym celem JWT jest zapewnienie autoryzacji i integralności danych. Token składa się z trzech części: nagłówka, ładunku i podpisu. Nagłówek określa algorytm użyty do podpisu, ładunek zawiera dane użytkownika (np. identyfikator, role), a podpis umożliwia weryfikację, że token nie został zmieniony po jego wydaniu. Dzięki tej strukturze JWT jest popularny w aplikacjach webowych, gdzie użytkownicy muszą być autoryzowani w różnych sekcjach aplikacji. Praktycznym zastosowaniem JWT jest autoryzacja API, gdzie serwery mogą weryfikować tożsamość użytkowników na podstawie tokenów przesyłanych w nagłówkach HTTP, co zwiększa bezpieczeństwo i elastyczność w komunikacji między systemami. Warto podkreślić, że JWT powinny być używane zgodnie z najlepszymi praktykami, takimi jak stosowanie HTTPS, aby chronić dane przed przechwyceniem, oraz regularne odnawianie tokenów, aby zminimalizować ryzyko ich wykorzystywania przez osoby nieuprawnione.

Pytanie 24

Tworząc aplikację opartą na obiektach, należy założyć, że program będzie zarządzany przez

A. pętlę dyspozytora, która w zależności od zdarzenia wywoła właściwą funkcję

B. zbiór instancji klas współpracujących ze sobą

C. moduły zawierające funkcje oraz zmienne globalne

D. definicję warunków końcowego rozwiązania

W programowaniu obiektowym najważniejsze jest właśnie to, że wszystko opiera się na współpracujących ze sobą instancjach klas, czyli obiektach. To one przechowują dane (atrybuty) i zachowania (metody), a cała logika programu kręci się wokół ich interakcji. W praktyce oznacza to, że projektując aplikację, skupiasz się na tym, jakie obiekty będą potrzebne (np. Użytkownik, Zamówienie, Produkt), jakie mają cechy i jak ze sobą współpracują. Takie podejście pozwala na łatwiejsze zarządzanie złożonymi programami – moim zdaniem dużo prościej utrzymać i rozwijać kod, gdy jest podzielony na logiczne byty. To też zgodne ze standardami jak SOLID czy wzorce projektowe typu MVC, gdzie każda część aplikacji odpowiada za coś konkretnego, a komunikacja odbywa się przez wywołania metod. Przykład? W sklepie internetowym klasy takie jak Koszyk i Produkt "rozmawiają" ze sobą: koszyk dodaje produkt, sprawdza jego stan itd. Co ciekawe, takie ułożenie bardzo ułatwia testowanie jednostkowe – testujesz zachowanie pojedynczych obiektów, zamiast całych skomplikowanych funkcji rozsianych po programie. Z własnego doświadczenia mogę powiedzieć, że praca z kodem opartym o obiekty jest po prostu przyjemniejsza, mniej chaotyczna i zdecydowanie bardziej odporna na błędy przy rozwoju projektu.

Pytanie 25

W zaprezentowanym kodzie stworzono abstrakcyjną klasę Figura oraz klasę Prostokąt, która po niej dziedziczy, zawierającą określone pola i konstruktory. Wskaż najprostszą implementację sekcji /* metody klasy */ dla klasy Prostokąt

A. Kod 1

B. Kod 4

C. Kod 3

D. Kod 2

Kod 1 jest prawidłowy ponieważ zapewnia implementację abstrakcyjnych metod Pole i Obwod z klasy Figura co jest wymagane dla każdej klasy dziedziczącej po klasie abstrakcyjnej W Javie kiedy klasa dziedziczy po klasie abstrakcyjnej musi zaimplementować wszystkie jej abstrakcyjne metody Kod 1 definiuje metodę Pole która oblicza pole prostokąta jako iloczyn długości boków a i b oraz metodę Obwod która oblicza obwód jako sumę dwóch razy długości a i dwóch razy długości b Jest to zgodne z konwencjami programowania obiektowego które promują enkapsulację i polimorfizm Kod odnosi się bezpośrednio do konkretnego zastosowania jakim jest obliczanie parametrów prostokąta co jest częstym przypadkiem w programowaniu graficznym oraz w aplikacjach matematycznych Implementacja metod w ten sposób zapewnia prostotę oraz czytelność kodu co jest zgodne z dobrymi praktykami w inżynierii oprogramowania Ponadto dzięki poprawnej implementacji można z powodzeniem rozszerzać funkcjonalność obiektową programu umożliwiając jego łatwiejsze modyfikowanie i rozwijanie w przyszłości

Pytanie 26

Co to jest CSS Grid?

A. Dwuwymiarowy system układu elementów na stronie opary na siatkach

B. Format plików graficznych obsługiwany przez CSS3

C. Biblioteka komponentów wizualnych dla aplikacji webowych

D. Metoda optymalizacji plików CSS dla lepszej wydajności strony

CSS Grid to nowoczesny, dwuwymiarowy system układu elementów na stronie internetowej, który umożliwia projektantom i deweloperom łatwe i elastyczne tworzenie skomplikowanych układów. Dzięki CSS Grid możemy definiować zarówno kolumny, jak i wiersze, co pozwala na precyzyjne umieszczanie elementów w kontekście całego układu. Przykładem zastosowania CSS Grid może być stworzenie responsywnej galerii zdjęć, gdzie można łatwo zmieniać liczbę kolumn w zależności od szerokości ekranu. CSS Grid jest zgodny z najnowszymi standardami W3C i stał się kluczowym elementem w nowoczesnym web designie. Dzięki właściwościom takim jak grid-template-areas, grid-template-columns, czy grid-auto-rows, projektanci mogą w intuicyjny sposób organizować treści, co poprawia zarówno estetykę, jak i użyteczność stron. Ponadto, korzystanie z CSS Grid pozwala na zmniejszenie zależności od zewnętrznych bibliotek JavaScript do układania elementów, co podnosi wydajność i usprawnia proces tworzenia stron.

Pytanie 27

Jak w CSS definiuje się element, który ma reagować na najechanie kursorem?

A. :over

B. :click

C. :hover

D. :mouse

Odpowiedź :hover jest poprawna, ponieważ w CSS pseudo-klasa :hover jest używana do definiowania stylów elementu, gdy kursor myszy znajduje się nad tym elementem. Jest to niezwykle przydatne w tworzeniu interaktywnych stron internetowych, ponieważ umożliwia twórcom zwiększenie responsywności elementów, takich jak przyciski, linki czy obrazy. Przykładowo, można zastosować :hover do zmiany koloru tła przycisku, co wskazuje użytkownikom, że dany element jest aktywny i gotowy do interakcji. Zastosowanie tej pseudo-klasy nie tylko poprawia estetykę strony, ale również zwiększa jej użyteczność oraz dostępność, co jest zgodne z dobrymi praktykami w projektowaniu UI/UX. Należy pamiętać, że :hover działa tylko w przeglądarkach obsługujących CSS, a efekty związane z tą pseudo-klasą są natychmiastowe, co sprawia, że są one bardzo efektywne w zastosowaniu. Warto również zaznaczyć, że w przypadku urządzeń dotykowych, takich jak smartfony, reakcja na najechanie może być symulowana poprzez dotknięcie ekranu, co sprawia, że ta technika jest uniwersalna.

Pytanie 28

Który z objawów może sugerować zawał serca?

A. Spadek nastroju

B. Ból brzucha po spożyciu posiłku

C. Intensywny ból w klatce piersiowej promieniujący do lewej ręki

D. Gorączka oraz dreszcze

Silny ból w klatce piersiowej promieniujący do lewej ręki to klasyczny objaw zawału serca (ostrego zespołu wieńcowego). Ból ten często pojawia się nagle, jest intensywny, gniotący lub piekący i może towarzyszyć mu duszność, zawroty głowy, zimne poty i nudności. Zawał serca wynika z zablokowania jednej z tętnic wieńcowych, co prowadzi do niedokrwienia mięśnia sercowego. Szybka reakcja i wezwanie pomocy medycznej mogą uratować życie i zminimalizować uszkodzenia serca. Każda minuta jest kluczowa – nie należy czekać na ustąpienie objawów, lecz natychmiast zadzwonić na numer alarmowy 112 lub udać się do najbliższego szpitala.

Pytanie 29

W jaki sposób określa się wypadek związany z pracą?

A. Każde zdarzenie, które prowadzi do opóźnienia w wykonaniu obowiązków

B. Każdy incydent wynikający z działania osób trzecich

C. Każde zdarzenie, które wymaga interwencji technicznej w miejscu zatrudnienia

D. Nagłe zdarzenie związane z pracą, powodujące uraz lub śmierć

Wypadek przy pracy to nagłe zdarzenie związane z wykonywaną pracą, które powoduje uraz lub śmierć pracownika. Wypadki te mogą być wynikiem zaniedbań, nieprzestrzegania zasad BHP lub nieodpowiedniego zabezpieczenia stanowiska pracy. Przykładami wypadków przy pracy są upadki z wysokości, porażenia prądem, oparzenia chemiczne lub uszkodzenia ciała przez maszyny. Pracodawca jest zobowiązany do zgłaszania każdego wypadku przy pracy, prowadzenia dochodzenia w celu ustalenia przyczyn i wdrażania działań zapobiegających powtórzeniu się podobnych sytuacji. Wypadki przy pracy są jedną z głównych przyczyn absencji oraz roszczeń pracowniczych, dlatego prewencja i edukacja w zakresie BHP są niezwykle istotne.

Pytanie 30

Wskaż odpowiedź, która używa parafrazowania jako metodę aktywnego słuchania, gdy klient mówi: "Interesuje mnie aplikacja, która działa szybko, niezależnie od tego, czy korzysta z niej kilku czy tysiąc użytkowników"?

A. Jeśli dobrze zrozumiałam, chodzi o aplikację, która efektywnie obsługuje różne obciążenia

B. Dlaczego Pani potrzebuje takiej aplikacji?

C. Ilu użytkowników planuje z niej skorzystać?

D. Czuję pewne wątpliwości w Pani głosie. Czy mogę zadać kilka pytań?

Parafraza to świetna technika, która pomaga zrozumieć, co rozmówca ma na myśli. Jak w tym przypadku – odpowiedź, która mówi: 'Jeśli dobrze rozumiem, chodzi o aplikację, która radzi sobie z różnym obciążeniem,' naprawdę dobrze oddaje to, co klient próbował przekazać. Klient podkreśla, że ważne jest dla niego, aby aplikacja była wydajna, niezależnie od tego, ile osób z niej korzysta. Użycie terminu 'radzi sobie z obciążeniem' jest trafne, bo dotyczy zdolności systemu do przystosowywania się do zmieniającej się liczby użytkowników i ich aktywności. To pokazuje, że konsultant dobrze zrozumiał potrzeby klienta i otwiera możliwości do dalszej rozmowy o technicznych detalach aplikacji, a to jest kluczowe w sprzedaży i budowaniu dobrych relacji z klientem.

Pytanie 31

Która z metod zarządzania projektami jest najbardziej odpowiednia, gdy w początkowej fazie projektu zakres nie jest w pełni określony, wymagania mogą zmieniać się podczas realizacji, a także mogą wystąpić nowe potrzeby?

A. PRINCE2

B. Model kaskadowy

C. Model V

D. Agile

W praktyce zarządzanie projektem, kiedy zakres i wymagania nie są w pełni określone, wymaga podejścia elastycznego i zdolności do szybkiego reagowania na zmiany. Tradycyjne metody, takie jak PRINCE2, model V czy model kaskadowy, zawsze zakładają większy nacisk na planowanie upfront, czyli na początku projektu, gdzie cały zakres (lub jego większość) jest ustalany przed rozpoczęciem realizacji. Model kaskadowy bywa stosowany głównie w środowiskach, gdzie produkty są powtarzalne i łatwe do przewidzenia – tutaj zmiany w wymaganiach są prawie niemożliwe do wprowadzenia bez cofnięcia się do wcześniejszych etapów. Model V, często stosowany w testowaniu oprogramowania czy inżynierii systemów, również zakłada ścisłe powiązanie etapów rozwoju i testowania; bardzo trudno tu o zmianę wymagań w trakcie, bo każda poprawka oznacza powrót przez wiele faz. PRINCE2 co prawda na papierze jest elastyczny, ale w praktyce lepiej sprawdza się, gdy mamy jasno zdefiniowany projekt i dużo formalności – jego framework przewiduje „kontrolowane” zmiany, ale to nie to samo, co adaptacja w locie, jaką daje Agile. Moim zdaniem problem polega na tym, że wybór tych klasycznych podejść wynika często z przyzwyczajenia do sztywnego planowania i przeświadczenia, że lepsza dokumentacja rozwiąże wszystkie niespodzianki. Tymczasem w środowiskach, gdzie klient nagle zmienia zdanie albo pojawiają się nowe potrzeby, takie metody zawodzą, bo są zbyt oporne na zmiany. Warto pamiętać, że Agile nie jest panaceum na wszystkie projekty, ale właśnie przy niejasnych wymaganiach i bardzo zmiennych warunkach rynkowych jego iteracyjność i stały kontakt z klientem pozwalają uniknąć wielu typowych pułapek planowania z góry.

Pytanie 32

Która z właściwości przycisków typu Radio-button opisanych w przedstawionym fragmencie dokumentacji jest poprawna?

Radio-button label

... The label can be positioned before or after the radio-button by setting the labelPosition property to 'before' or 'after'.

Radio groups

Radio-buttons should typically be placed inside of an <mat-radio-group> unless the DOM structure would make that impossible ... The radio-group has a value property that reflects the currently selected radio-button inside of the group.

Źródło: https://material.angular.io/components/radio/overview

A. Przyciski radio-button są organizowane w elemencie o nazwie <radio-group>

B. Etykieta (label) może być umieszczona wyłącznie po przycisku radio-button

C. Właściwość labelPosition może przyjmować jedną z dwóch opcji

D. Wartość właściwości value grupy radio przechowuje tekst etykiety dla każdego radio-button

Właściwość labelPosition w przyciskach typu radio-button, szczególnie w popularnych bibliotekach jak Angular Material, naprawdę potrafi ułatwić życie programiście. Jej działanie sprowadza się do tego, że pozwala określić, czy etykieta powinna być wyświetlana przed, czy po elemencie radio. Można ustawić tę właściwość na 'before' albo 'after'. Nie brzmi skomplikowanie, ale znaczenie praktyczne jest ogromne – czasem projekt graficzny wymaga, by tekst pojawił się z lewej strony guzika, a czasem z prawej. Dobre praktyki UX też to uwzględniają, bo zgodność z oczekiwaniami użytkownika poprawia czytelność formularzy. Moim zdaniem, jeśli budujesz interfejs dla internautów z różnych środowisk kulturowych (np. z językiem pisanym od prawej do lewej), ta opcja jest wręcz niezbędna. Warto też pamiętać, że takie ustawienie można łatwo nadpisywać na poziomie pojedynczego przycisku, co daje dużą elastyczność. W większości poważnych frameworków webowych, np. Angularze, ta właściwość jest dokumentowana jako podstawowa, bo daje deweloperowi kontrolę bez grzebania w CSS-ach. Sam nie raz korzystałem z labelPosition, szczególnie w korporacyjnych projektach, gdzie musiałem spełniać szczegółowe wymagania projektantów – dzięki temu oszczędza się czas i nerwy.

Pytanie 33

Prezentowana metoda jest realizacją algorytmu

public static String fun1(String str) {
    String output = " ";
    for (var i = (str.length()-1); i >= 0; i--)
        output += str.charAt(i);
    return output;
}

A. wyszukującego literę w ciągu

B. odwracającego ciąg

C. sprawdzającego, czy dany ciąg jest palindromem

D. sortującego ciąg od znaku o najniższym kodzie ASCII do znaku o najwyższym kodzie

W tym zadaniu chodziło o rozpoznanie, co właściwie robi metoda fun1. Jeśli przeanalizujesz kod, to widać, że w pętli for program przechodzi przez wszystkie znaki wejściowego łańcucha od końca do początku i dokleja je do zmiennej output. Efekt? Zwracany napis jest po prostu oryginalnym tekstem zapisanym wspak, czyli odwróconym. To bardzo prosty przykład algorytmu odwracania ciągu znaków. W praktyce takie rozwiązania przydają się choćby wtedy, gdy chcemy sprawdzić, czy łańcuch jest palindromem (choć samo odwracanie to tylko pierwszy krok), przy szyfrowaniu prostymi metodami czy podczas manipulacji danymi wejściowymi, na przykład w edytorach tekstu lub różnych parserach. Moim zdaniem, warto pamiętać o dobrych praktykach – w Javie, jeśli masz do czynienia z wieloma operacjami na napisach, lepiej używać StringBuildera zamiast tworzyć nowe Stringi, bo jest to wydajniejsze pod kątem zarządzania pamięcią. Dla ciekawych: w bibliotekach standardowych Javy już istnieją gotowe narzędzia do odwracania ciągów (np. StringBuilder.reverse()), ale znajomość działania takiego algorytmu pozwala lepiej zrozumieć, jak działają operacje na napisach "pod spodem". Z mojego doświadczenia, umiejętność samodzielnego napisania takich prostych funkcji bardzo pomaga przy nauce bardziej zaawansowanych algorytmów tekstowych oraz rozwija wyobraźnię programistyczną.

Pytanie 34

Która z poniższych informacji o pojęciu obiekt jest prawdziwa?

A. obiekt pozwala na zdefiniowanie klasy

B. obiekt jest instancją klasy

C. obiekt oraz klasa są identyczne

D. obiekt to typ złożony

Prawidłowo, obiekt w programowaniu obiektowym to konkretny egzemplarz, czyli instancja klasy. Wyobraź sobie klasę jako przepis (np. instrukcja budowy samochodu), a obiekt to już gotowy samochód wyprodukowany według tej instrukcji. W praktyce, kiedy definiujesz klasę w języku takim jak Java, C++ czy Python, tworzysz pewnego rodzaju szablon opisujący, co dany obiekt będzie mógł robić (metody) i jakie będzie miał dane (pola/atrybuty). Dopiero utworzenie instancji tej klasy, czyli wywołanie np. new Car(), powoduje, że powstaje prawdziwy, działający obiekt, z którym możesz coś zrobić – na przykład ustawić mu kolor, zapalić światła czy uruchomić silnik. Z mojego doświadczenia wynika, że właśnie rozróżnienie klasy i obiektu pozwala pisać kod bardziej uniwersalny i czytelny. W dobrych praktykach, na przykład zgodnie z zasadami SOLID, klasa powinna być zrozumiała i opisująca pewien spójny koncept, zaś obiekty powstające na jej podstawie mogą zachowywać się różnie zależnie od wprowadzonych danych. To podejście jest fundamentem programowania nowoczesnych aplikacji, bo pozwala łatwo zarządzać złożonością, testować kod i rozwijać projekty. Warto też pamiętać, że instancja klasy może mieć swój własny, unikalny stan, co odróżnia ją od samej definicji klasy. Bez tworzenia obiektów klasy nie mają praktycznego zastosowania – to właśnie obiekty wykonują zadania w programie.

Pytanie 35

Jakie obliczenia można wykonać za pomocą poniższego algorytmu, który operuje na dodatnich liczbach całkowitych?

A. liczbę cyfr w wprowadzonej liczbie

B. sumę cyfr wprowadzonej liczby

C. największy wspólny dzielnik wprowadzonej liczby

D. sumę wprowadzonych liczb

Wybierając odpowiedź dotyczącą liczby cyfr w wprowadzonej liczbie, pokazujesz dobre zrozumienie tego, jak działa prezentowany algorytm. W praktyce bardzo często spotyka się podobne rozwiązania, gdy trzeba np. zliczyć, ile znaków ma PESEL, numer telefonu lub numer identyfikacyjny w bazie danych. Algorytm wykonuje bardzo prostą, ale jednocześnie sprytną operację – dzieli podaną liczbę przez 10 (zawsze całkowicie, bez reszty), aż ta liczba się wyzeruje. Za każdym obrotem pętli zwiększa licznik, więc po zakończeniu działania licznik wskazuje, ile razy można było podzielić liczbę przez 10, czyli ile było w niej cyfr. To dokładnie odpowiada liczbie cyfr w zapisie dziesiętnym. Podejście to jest bardzo efektywne, bo nie wymaga konwersji liczby na tekst ani używania dodatkowych struktur danych. W profesjonalnym kodzie często preferuje się takie rozwiązania – są szybkie i niezawodne. Moim zdaniem warto znać ten wzorzec, bo przydaje się zarówno w algorytmice, jak i analizie danych czy podczas implementacji walidacji pól liczbowych w bazach danych lub formularzach. Dodatkowo, zgodnie z dobrymi praktykami, algorytm nie ulega błędom związanym z nietypowymi danymi – działa dla każdej dodatniej liczby całkowitej. Warto zapamiętać takie sztuczki, bo potem życie programisty jest łatwiejsze.

Pytanie 36

Jak zostanie przedstawiony poniższy kod XAML?

A. Rysunek 2

B. Rysunek 1

C. Rysunek 3

D. Rysunek 4

W przedstawionym kodzie XAML widoczna jest struktura składająca się z kilku elementów UI ułożonych w pionowym StackLayout co skutkuje wyświetleniem ich w pionowej kolejności. Pierwszym elementem jest Entry z placeholderem Imię a kolejnym Entry z placeholderem Nazwisko co determinuje obecność dwóch pól tekstowych tak jak w Rysunku 4. Następnie w kodzie znajduje się poziomy StackLayout z etykietą Zgoda RODO i przełącznikiem ustawionym na wartość true co oznacza że przełącznik jest domyślnie włączony. To również odpowiada widokowi na Rysunku 4. Kolejny element to Slider z ustawionymi kolorami MinimumTrackColor i MaximumTrackColor co pozwala na zmianę koloru paska suwaka co również jest widoczne w Rysunku 4. Na końcu znajduje się Button z tekstem Zapisz i jest to jedyny przycisk w całym układzie co także zgadza się z Rysunkiem 4. Rozumienie kodu XAML i jego renderowania jest kluczowe w tworzeniu aplikacji mobilnych ponieważ pozwala na precyzyjne określenie wyglądu i funkcjonalności interfejsu użytkownika i jest zgodne z najlepszymi praktykami w projektowaniu UI.

Pytanie 37

Co oznacza walidacja kodu programu?

A. Czynnością dotyczącą publikacji aplikacji w sklepie

B. Czynnością związaną z tworzeniem dokumentacji kodu

C. Czynnością polegającą na kompilowaniu kodu

D. Czynnością weryfikującą poprawność i zgodność kodu z założeniami

Tworzenie dokumentacji kodu polega na opisywaniu funkcji, klas i modułów aplikacji, co ułatwia zrozumienie projektu, ale nie jest tożsame z walidacją kodu. Kompilowanie kodu to proces tłumaczenia go na język maszynowy, co umożliwia jego uruchomienie, ale nie wykrywa wszystkich błędów logicznych. Publikowanie aplikacji w sklepie to końcowy etap wdrażania produktu, który nie obejmuje walidacji kodu – ten proces powinien zostać przeprowadzony wcześniej, w trakcie rozwoju aplikacji.

Pytanie 38

Czym jest 'refaktoryzacja' w kontekście inżynierii oprogramowania?

A. Proces modyfikowania kodu w celu poprawy jego struktury bez zmiany funkcjonalności

B. Usuwanie niepotrzebnych funkcji z kodu

C. Dodawanie nowych funkcji do istniejącego kodu

D. Optymalizacja wydajności poprzez zmianę algorytmów

Refaktoryzacja to kluczowy proces w inżynierii oprogramowania pozwalający na modyfikację istniejącego kodu, aby poprawić jego strukturę bez zmieniania zewnętrznego zachowania programu. To podejście jest niezwykle istotne, ponieważ kod, podobnie jak każdy inny twór ludzki, z czasem może stać się trudny do zrozumienia i utrzymania. Refaktoryzacja pomaga utrzymać kod w czystości i zrozumiałości, co jest kluczowe dla długoterminowego rozwoju projektu. Praktyczne przykłady refaktoryzacji obejmują takie działania jak eliminacja powtórzeń w kodzie, zmiana nazw zmiennych na bardziej opisowe, czy też rozdzielanie dużych funkcji na mniejsze, bardziej zrozumiałe fragmenty. Ten proces jest zgodny z zasadami KISS (Keep It Simple, Stupid) i DRY (Don't Repeat Yourself), które są fundamentami dobrych praktyk programistycznych. Moim zdaniem, regularna refaktoryzacja jest jak sprzątanie biurka - początkowo może wydawać się niepotrzebna, ale w dłuższej perspektywie znacznie ułatwia pracę. Warto dodać, że narzędzia takie jak IntelliJ IDEA czy Visual Studio oferują wsparcie dla automatycznej refaktoryzacji, co czyni ten proces bardziej efektywnym.

Pytanie 39

Która z wymienionych właściwości najlepiej charakteryzuje biblioteki dynamiczne?

A. Są statycznie dołączane do pliku wykonywalnego

B. Są ładowane w trakcie działania aplikacji

C. Zawierają kod źródłowy aplikacji

D. Są ładowane podczas kompilacji

Biblioteki dynamiczne, znane też jako DLL w Windows czy SO w Unix/Linux, ładują się do pamięci, gdy program działa. To super, bo dzięki temu aplikacja nie marnuje zasobów, a jak zajdzie potrzeba, to może z nich korzystać. Można też aktualizować te biblioteki bez potrzeby rekompilacji całego programu – to duża wygoda. Dzięki dynamicznemu ładowaniu kod może być współdzielony przez różne aplikacje, a to zmniejsza rozmiar plików i sprawia, że łatwiej się tym wszystkim zarządza.

Pytanie 40

Jakie pola powinny być umieszczone w klasie nadrzędnej w strukturze dziedziczenia?

A. Pola, które są wspólne dla wszystkich klas pochodnych

B. Pola, które są charakterystyczne jedynie dla pojedynczej klasy pochodnej

C. Pola, które są wykorzystywane tylko w funkcjach statycznych

D. Pola, które są tylko prywatne

W klasie bazowej w hierarchii dziedziczenia umieszcza się pola, które są wspólne dla wszystkich klas pochodnych. Dzięki temu klasy pochodne mogą dziedziczyć te same właściwości, co eliminuje konieczność ich wielokrotnego definiowania. Jest to jedna z głównych zalet programowania obiektowego, umożliwiająca reużywalność kodu i zwiększenie spójności w projekcie. Przykładem może być klasa 'Pracownik', która zawiera pola takie jak 'imię', 'nazwisko' i 'wynagrodzenie', a klasy pochodne, takie jak 'Inżynier' czy 'Księgowy', mogą dziedziczyć te same pola, dodając jedynie specyficzne właściwości dla swojej roli.

Rozpocznij nowy egzamin

Powrót do strony głównej