Wyniki egzaminu

Nowy egzamin

Informacje o egzaminie:

Zawód: Technik budownictwa
Kwalifikacja: BUD.14 - Organizacja i kontrola robót budowlanych oraz sporządzanie kosztorysów
Data rozpoczęcia: 1 lutego 2026 01:46
Data zakończenia: 1 lutego 2026 02:05

Egzamin zdany!

Wynik: 25/40 punktów (62,5%)

Wymagane minimum: 20 punktów (50%)

Pochwal się swoim wynikiem!

Facebook

X.com

Szczegółowe wyniki:

Pytanie 1

Jakie jest maksymalne dozwolone natężenie wiatru, w którym można wykonywać prace z użyciem robotów rozbiórkowych?

A. 10 m/s

B. 15 m/s

C. 5,5 m/s

D. 7,5 m/s

Odpowiedzi wskazujące na maksymalne prędkości wiatru mniejsze niż 10 m/s opierają się na błędnym założeniu, że roboty rozbiórkowe mogą być prowadzone w bezpiecznych warunkach przy niższych prędkościach. W rzeczywistości, prace rozbiórkowe są obarczone dużym ryzykiem, a niskie prędkości wiatru nie gwarantują bezpieczeństwa. Przykładowo, przy prędkości 5,5 m/s lub 7,5 m/s, obiekt może być już narażony na działania wiatru, co w połączeniu z innymi czynnikami, takimi jak konstrukcja czy stan techniczny budynku, może prowadzić do niebezpiecznych sytuacji. Kolejnym typowym błędem jest przecenienie zdolności sprzętu oraz zabezpieczeń stosowanych w czasie rozbiórki. Nawet przy prędkościach w granicach 7,5 m/s, silne porywy wiatru mogą stwarzać nieprzewidywalne warunki, wpływając na stabilność maszyn, a także bezpieczeństwo pracowników. Oprócz tego, wiele osób nie bierze pod uwagę wpływu wiatru na prace montażowe i demontażowe, gdzie elementy konstrukcyjne mogą być podatne na ruchy wywołane podmuchami. Dlatego też kluczowe jest przestrzeganie ustalonych norm oraz kierowanie się zasadami bezpieczeństwa, aby zminimalizować ryzyko wypadków i nieprzewidzianych zdarzeń.

Pytanie 2

Na podstawie danych zamieszczonych w tablicy z KNR oblicz, ile piasku należy zamówić do przygotowania 2 m3 zaprawy wapiennej wykonanej przy użyciu ciasta wapiennego, jeżeli stosunek ciasta wapiennego do piasku ma wynosić 1:2.

A. 2,240 m3

B. 1,980 m3

C. 0,990 m3

D. 1,120 m3

Do obliczenia ilości piasku potrzebnego do zrobienia 2 m3 zaprawy wapiennej w proporcji 1:2, warto zauważyć, że mamy 1 część ciasta wapiennego i 2 części piasku. Więc dla 2 m3 zaprawy, ciasto wapienne to 1 m3, a piasek 2 m3. Z tabeli wynika, że 1 m3 zaprawy potrzebuje około 0,990 m3 piasku. Jak to policzymy dla 2 m3? Po prostu mnożymy 0,990 m3 przez 2, co daje nam 1,980 m3 piasku. To jest dość standardowe w budownictwie, bo precyzyjne dozowanie składników zaprawy naprawdę wpływa na jakość i wytrzymałość. Musimy pamiętać, że dobrze wyważone proporcje są kluczowe dla trwałości zaprawy, co jest ważne w każdym projekcie budowlanym.

Pytanie 3

Podczas realizacji robót ziemnych, do określania różnic w wysokości terenu używa się

A. dalmierza kreskowego

B. węgielnicy

C. niwelatora

D. kółka pomiarowego

Niwelator jest specjalistycznym instrumentem pomiarowym, który służy do określania różnic wysokości terenu. Jego zastosowanie w robotach ziemnych jest nieocenione, ponieważ pozwala na precyzyjne wyznaczenie poziomów, co jest kluczowe przy pracach budowlanych, takich jak budowa dróg, mostów czy fundamentów. Niwelatory działają na zasadzie pomiaru kątów i odległości, a ich użycie umożliwia uzyskanie wyników z dokładnością do kilku milimetrów. Przykładowo, podczas budowy drogi niwelator pozwala zaplanować spadki, które są niezbędne do prawidłowego odwodnienia nawierzchni. W standardach branżowych, takich jak normy ISO dotyczące pomiarów geodezyjnych, niwelator jest wskazany jako podstawowe narzędzie do prac wysokościowych. Zastosowanie niwelatora jest zgodne z najlepszymi praktykami w geodezji, co dodatkowo podkreśla jego istotną rolę w zapewnieniu dokładności i bezpieczeństwa realizowanych inwestycji.

Pytanie 4

Różnicę pomiędzy wysokością terenu po usunięciu warstwy gleby urodzajnej a wysokością dna wykopu określa

A. szerokość wykopu

B. grubość warstwy humusu

C. nachylenie skarpy wykopu

D. głębokość wykopu

Szerokość wykopu nie ma bezpośredniego związku z różnicą między rzędną terenu po zdjęciu warstwy urodzajnej a rzędną dna wykopu. Szerokość wykopu jest istotna przy planowaniu przestrzeni roboczej oraz w kontekście transportu materiałów, ale nie wpływa na głębokość, która definiuje tę różnicę. Nachylenie skarpy wykopu także nie jest miarą, którą można bezpośrednio powiązać z tym pytaniem. Nachylenie odnosi się do kąta, pod jakim skarpa jest ustawiona, co jest istotne dla stabilności wykopu, ale nie jest to parametr określający różnicę rzędnych. Grubość warstwy humusu to inny aspekt związany z warstwami glebowymi, który dotyczy żyzności gleby i jej struktury, jednak nie determinuje różnicy rzędnych po usunięciu tej warstwy. Te błędne odpowiedzi mogą wynikać z nieporozumienia dotyczącego podstawowych pojęć związanych z pracami ziemnymi, w których kluczowe jest zrozumienie, co oznacza różnica rzędnych oraz jakie parametry są właściwe do ich oceny. Zrozumienie i właściwe analizowanie tych pojęć jest niezbędne w kontekście projektowania i realizacji robót budowlanych, a także w procesach związanych z inżynierią i zarządzaniem środowiskiem.

Pytanie 5

Na rysunku przedstawiono złącze

A. poziome płyt stropowych na ścianie wewnętrznej.

B. pionowe ściany wewnętrznej z płytą stropową.

C. pionowe ściany osłonowej ze ścianą wewnętrzną.

D. poziome płyty stropowej ze ścianą osłonową.

Wybrana odpowiedź, mówiąca o poziomych płytach stropowych na ścianie wewnętrznej, jest prawidłowa ze względu na widoczny w rysunku układ konstrukcyjny. Płyty stropowe, które są umieszczone poziomo, są kluczowym elementem w nośnych systemach budowlanych, zapewniając stabilność oraz odpowiednie przenoszenie obciążeń. W kontekście budownictwa, poprawne rozmieszczenie płyt stropowych w stosunku do ścian wewnętrznych jest zgodne z zasadami optymalizacji przestrzeni i efektywności energetycznej budynków. Umożliwia to także wykorzystanie tego układu w różnych typach architektury, od budynków mieszkalnych po komercyjne. Dobre praktyki w budownictwie zalecają stosowanie materiałów o wysokiej wytrzymałości, co podnosi bezpieczeństwo konstrukcji. Warto zwrócić uwagę na normy budowlane, które precyzują wymagania dotyczące montażu i połączeń płyt stropowych z elementami nośnymi, co zapewnia długotrwałą stabilność oraz komfort użytkowania obiektów.

Pytanie 6

Na podstawie danych zawartych w tabeli wskaż wymiar rynien i rur spustowych dla dachu jednospadowego o wymiarach 20 x 7,5 m.

Efektywna powierzchnia dachu [m²]	Szerokość rynny [mm]	Średnica rury spustowej [mm]
poniżej 20	70	50
20÷57	100 lub 125	70
57÷97	125	100
97÷170	150	100
170÷243	180	125

A. Szerokość rynny 150 mm, średnica rury spustowej 100 mm

B. Szerokość rynny 125 mm, średnica rury spustowej 100 mm

C. Szerokość rynny 180 mm, średnica rury spustowej 125 mm

D. Szerokość rynny 100 mm, średnica rury spustowej 70 mm

Odpowiedź "Szerokość rynny 150 mm, średnica rury spustowej 100 mm" jest prawidłowa, ponieważ odpowiada standardom efektywności odprowadzania wody z dachu o wymiarach 20 x 7,5 m, co daje łączną powierzchnię dachu wynoszącą 150 m2. Zgodnie z wytycznymi zawartymi w normach budowlanych, takie wymiary są zalecane dla dachu jednospadowego, aby zapewnić odpowiednią wydajność systemu odwadniającego. System rynnowy z rynnami o szerokości 150 mm i rurami spustowymi o średnicy 100 mm skutecznie odprowadza wodę deszczową, minimalizując ryzyko przelewania się oraz zastoju wody. W praktyce oznacza to, że przy intensywnych opadach deszczu, woda będzie sprawnie i szybko odprowadzana z powierzchni dachu, co z kolei chroni fundamenty budynku przed wilgocią. Dodatkowo, stosowanie takich rozmiarów stanowi przykład dobrej praktyki inżynieryjnej, ponieważ zapewnia efektywność, bezpieczeństwo oraz trwałość systemu rynnowego.

Pytanie 7

Jaką ilość mieszanki betonowej trzeba zamówić do zabetonowania płyty fundamentowej o wymiarach 8,0×12,0×0,5 m w systemowym deskowaniu drobnowymiarowym, jeśli norma zużycia wynosi 1,02 m³/m³?

A. 48,00 m3

B. 48,96 m3

C. 96,00 m3

D. 97,92 m3

Wielu użytkowników może pomylić się przy próbie oszacowania ilości mieszanki betonowej, prowadząc do błędnych obliczeń. Zdarza się, że nie uwzględniają oni norm zużycia mieszanki, co prowadzi do pominięcia istotnego faktora. Niektóre z błędnych odpowiedzi mogą wynikać z prostego pomyłkowego pomnożenia objętości płyty przez niewłaściwy współczynnik, co skutkuje przeszacowaniem potrzebnej mieszanki. Na przykład, wskazanie 96,00 m³ lub 48,00 m³ jako ilości wymaganej do zabetonowania płyty jest wynikiem braku zrozumienia normatywnego zużycia mieszanki. Po pierwsze, obliczając objętość płyty, należy zawsze zaczynać od właściwego wzoru. Niezrozumienie norm może prowadzić do dużych różnic w kosztach i efektywności, co jest niezwykle ważne w przemyśle budowlanym. Właściwe podejście do planowania materiałów, w tym analizowanie norm zużycia, pozwala nie tylko na uniknięcie kosztownych błędów, ale także na optymalizację pracy na placu budowy. Dlatego tak ważne jest, aby przy takich obliczeniach kierować się nie tylko intuicją, ale przede wszystkim wiedzą teoretyczną i praktyczną, wspartą obowiązującymi standardami branżowymi, które wprowadzają zasady efektywności materiałowej.

Pytanie 8

Książka obiektu budowlanego powinna zostać założona

A. w momencie ukończenia budowy

B. w dniu oddania obiektu budowlanego do użytkowania

C. po zawarciu umowy z wykonawcą

D. przed wykonaniem geodezyjnego wytyczenia obiektu

Odpowiedzi sugerujące, że książka obiektu budowlanego powinna być założona przed geodezyjnym wytyczeniem obiektu, z chwilą zakończenia budowy lub po podpisaniu umowy z wykonawcą, bazują na niepełnym zrozumieniu procesu budowlanego oraz istoty dokumentacji budowlanej. Przede wszystkim, geodezyjne wytyczenie obiektu jest etapem przygotowawczym, które ma na celu określenie lokalizacji budynku na działce, co nie wymaga jeszcze formalnego dokumentowania obiektu w książce. Książka obiektu budowlanego zaczyna mieć znaczenie dopiero w momencie, gdy obiekt jest gotowy do użytkowania, a wcześniej nie jest konieczne prowadzenie takiej dokumentacji. Zakończenie budowy to etap, który różni się od oddania do użytkowania – w tym czasie mogą być jeszcze realizowane ostatnie prace wykończeniowe oraz odbiory techniczne, co podkreśla, że dokumentacja powinna być założona dopiero po pełnym zakończeniu procesu budowlanego. Podobnie, podpisanie umowy z wykonawcą to jedynie formalność, która nie ma wpływu na wymogi dotyczące dokumentacji obiektu. Wszystkie te pomyłki pokazują, że zrozumienie chronologii procesu budowlanego oraz znaczenia dokumentacji w różnych jego etapach jest kluczowe dla prawidłowego zarządzania obiektami budowlanymi.

Pytanie 9

Jakie zadania kontrolne można realizować w trakcie corocznej inspekcji stanu technicznego grawitacyjnych przewodów spalinowych i wentylacyjnych?

A. właściciela obiektu budowlanego

B. mistrza kominiarskiego

C. mistrza murarskiego

D. zarządcę obiektu budowlanego

Mistrz kominiarski jest specjalistą, który posiada odpowiednie kwalifikacje oraz doświadczenie w zakresie kontroli stanu technicznego grawitacyjnych przewodów spalinowych i wentylacyjnych. Jego rola obejmuje nie tylko przeprowadzanie inspekcji, ale również ocenę stanu technicznego kominów, wentylacji i innych instalacji związanych z odprowadzaniem spalin. Na przykład, podczas takiej kontroli mistrz ocenia, czy przewody nie są zablokowane, czy nie występują uszkodzenia mechaniczne oraz czy nie ma oznak korozji. W Polsce, zgodnie z przepisami prawa budowlanego oraz normami branżowymi, przeprowadzanie tego typu kontroli powinno być realizowane przez osoby posiadające odpowiednie kwalifikacje, a mistrz kominiarski spełnia te wymagania. Dodatkowo jego praca jest kluczowa dla zapewnienia bezpieczeństwa użytkowników budynków, ponieważ niewłaściwie działające instalacje mogą prowadzić do pożarów lub wydobywania się spalin do wnętrza obiektu.

Pytanie 10

Na którym schemacie prawidłowo rozmieszczono elementy zagospodarowania terenu budowy?

A. B.

B. D.

C. A.

D. C.

Schemat D został zaprojektowany z uwzględnieniem kluczowych zasad organizacji placu budowy, co czyni go najbardziej optymalnym rozwiązaniem. Magazyn materiałów budowlanych usytuowany blisko wznoszonego obiektu ułatwia szybki dostęp do potrzebnych surowców, co znacząco przyspiesza proces budowlany i minimalizuje ryzyko przestojów. Centralne umiejscowienie biura budowy jest zgodne z najlepszymi praktykami zarządzania, gdyż umożliwia efektywne koordynowanie działań oraz komunikację pomiędzy różnymi zespołami roboczymi. Oddzielenie budynku socjalno-sanitarnym od strefy produkcyjnej jest zgodne z przepisami BHP, co jest istotne dla zapewnienia bezpieczeństwa pracowników. Umiejscowienie urządzeń produkcyjnych na końcu placu budowy pozwala na efektywne oddzielenie strefy roboczej od obszarów, w których przebywają pracownicy, co wpływa na minimalizację ryzyka wypadków. Tego rodzaju organizacja przestrzeni jest zgodna z normami PN-EN 12811 dotyczącymi bezpieczeństwa na placach budowy oraz zaleceniami z zakresu ergonomii w miejscu pracy.

Pytanie 11

Podczas wykonywania wykopów pod fundamenty przy użyciu sprzętu mechanicznego, jaką głębokość należy osiągnąć?

A. około 15-20 cm mniej niż przewidziano, a następnie wykonać ręczne pogłębienie tuż przed rozpoczęciem prac fundamentowych

B. 200 cm, a następnie ręcznie uzupełnić lub pogłębić do wymaganej głębokości

C. posadowienia fundamentów, określone w dokumentacji

D. około 15-20 cm więcej niż wymagane, a potem uzupełnić pospółką do wymaganej głębokości

Podejście sugerujące kopanie na głębokość 200 cm, a następnie uzupełnianie ręczne do zadanej głębokości jest nieefektywne z kilku powodów. Po pierwsze, wykop o głębokości 200 cm bez odpowiedniego planu może prowadzić do nadmiernego usuwania gruntu, co zwiększa koszty oraz czas pracy. Ponadto, takie działanie nie uwzględnia lokalnych warunków geotechnicznych, które mogą wymagać bardziej precyzyjnego podejścia. Kolejna koncepcja, dotycząca wykopu o głębokości 15-20 cm większej niż zadana, także nie jest uzasadniona. Nadmierne pogłębianie może prowadzić do destabilizacji gruntu i wpływać na późniejsze osiadanie fundamentów, co jest niebezpieczne. W przypadku wykopów pod fundamenty, kluczowe jest ich precyzyjne wykonanie, aby uniknąć problemów związanych z nośnością i stabilnością konstrukcji. Zastosowanie mechanicznego wykopu, a następnie ręcznego dostosowania głębokości, jest praktyką, która pozwala na zachowanie dokładności i przystosowanie do zmieniających się warunków geotechnicznych. W kontekście standardów budowlanych, każde odstępstwo od zalecanych praktyk może prowadzić do poważnych konsekwencji w przyszłości, w tym do konieczności kosztownych napraw lub wzmocnień strukturalnych.

Pytanie 12

Przedstawiony fragment specyfikacji istotnych warunków zamówienia, to opis

A. trybu udzielenia zamówienia.

B. przedmiotu zamówienia.

C. warunków udziału w postępowaniu.

D. sposobu przygotowania oferty.

Wybranie odpowiedzi dotyczącej przedmiotu zamówienia jest poprawne, ponieważ fragment specyfikacji istotnych warunków zamówienia rzeczywiście koncentruje się na szczegółowym opisie prac budowlanych, sanitarnych, elektrycznych i telekomunikacyjnych. W kontekście zamówień publicznych, zgodnie z ustawą Prawo zamówień publicznych, przedmiot zamówienia powinien być jasno określony, aby zapewnić przejrzystość i konkurencyjność w postępowaniu przetargowym. Dobrze sformułowany opis przedmiotu zamówienia pozwala wykonawcom na właściwe zrozumienie zakresu prac oraz wymagań, co przekłada się na dokładne przygotowanie ofert i ich realną wycenę. Na przykład, w przypadku przetargu na modernizację budynku, szczegółowe określenie rodzaju zastosowanych materiałów oraz technologii budowlanych może znacząco wpłynąć na efektywność realizacji projektu oraz na późniejsze zarządzanie obiektem. Dobre praktyki wskazują, że im bardziej szczegółowy jest opis przedmiotu zamówienia, tym mniejsze ryzyko nieporozumień i sporów w trakcie realizacji umowy.

Pytanie 13

Który układ tymczasowych dróg na terenie budowy przedstawiono na rysunku?

A. Pierścieniowy.

B. Obwodowy.

C. Promienisty.

D. Przelotowy.

Wybór odpowiedzi innej niż promienisty wskazuje na nieporozumienie w zakresie klasyfikacji układów dróg budowlanych. Układ obwodowy, w przeciwieństwie do promienistego, zakłada, że drogi prowadzą do jednego punktu w sposób okrężny, co nie znajduje odzwierciedlenia w przedstawionym schemacie. Tego rodzaju układ może być stosowany w sytuacjach, gdzie ruch jest zorganizowany wokół pewnego obszaru, ale nie odzwierciedla sposobu rozprowadzania dróg z centralnego punktu. Z kolei układ pierścieniowy również nie pasuje do opisu, ponieważ jego charakterystyka zakłada drogi tworzące zamknięte okręgi, a nie promienie wychodzące z jednego centralnego miejsca. Wreszcie, układ przelotowy, który zakłada długie, proste drogi, które biegną przez teren budowy, jest zupełnie innym podejściem do organizacji ruchu. W praktyce, typowe błędy myślowe w tym kontekście mogą obejmować mylenie kierunków i charakterystyki ruchu, które nie uwzględniają kluczowych założeń dotyczących organizacji przestrzeni budowlanej. Warto zapoznać się z literaturą branżową na temat typowych układów dróg, aby lepiej zrozumieć zastosowanie i praktyczne różnice między nimi.

Pytanie 14

Na podstawie przedstawionego zestawienia wyników pomiaru z natury wykopu liniowego oblicz wartość obmiaru robót związanych z wykonaniem tego wykopu.

Wyniki pomiaru wykopu liniowego
Długość wykopu	50,0 m
Głębokość wykopu	1,0 m
Szerokość dna wykopu	1,0 m
Nachylenie skarp wykopu	1:1

A. 100,00 m3

B. 25,00 m3

C. 50,00 m3

D. 75,00 m3

Niepoprawne odpowiedzi wynikają z błędnego zrozumienia zasad obliczania objętości wykopów liniowych oraz nieuwzględnienia specyficznych parametrów, takich jak nachylenie skarp. Warto zauważyć, że wiele osób może założyć, iż objętość wykopu można obliczyć, traktując go jako prostą bryłę o jednorodnych wymiarach, co jest mylące. Każdy wykop liniowy posiada zmienną szerokość, która zależy od wysokości skarp i ich nachylenia. Szerokość dna wykopu jest zazwyczaj węższa od szerokości na powierzchni, co oznacza, że pomijanie tego faktu prowadzi do nieprawidłowych wyników. Ponadto, osoby, które odpowiadają błędnie, mogą nie znać właściwych wzorów lub standardów branżowych, co również skutkuje błędnymi obliczeniami. W przypadku obliczenia objętości wykopu, kluczowe jest uwzględnienie całego przekroju, a także wszelkich zmian w geometrii wykopu w trakcie jego wykonywania. Ignorowanie tych aspektów prowadzi do uproszczeń, które są niewłaściwe i mogą mieć poważne konsekwencje w kontekście planowania i realizacji projektów budowlanych, a także w ocenie kosztów robót ziemnych.

Pytanie 15

Na podstawie danych zamieszczonych w tablicy z KNR 2-01 określ, ile koparek gąsienicowych o pojemności łyżki 0,40 m³ należy zaplanować do odspojenia i załadownia 600 m³ gruntu kategorii III w ciągu dwóch 8-godzinnych zmian.

A. 2 koparki.

B. 6 koparek.

C. 3 koparki.

D. 4 koparki.

W przypadku odpowiedzi wskazujących na błędną liczbę koparek, jak 2, 4 czy 6, istotne jest zrozumienie, jakie błędy myślowe mogły prowadzić do tych niepoprawnych wniosków. Odpowiedź 2 koparki sugeruje, że użytkownik nie obliczył prawidłowo wymaganej wydajności, co może wynikać z pominięcia kluczowego kroku w analizie. Wydajność jednej koparki wynosząca 20,30 m³/h jest zbyt niska, aby dwa urządzenia mogły sprostać wymaganiom 37,5 m³/h. Z kolei odpowiedzi 4 i 6 koparek mogą sugerować nadmierne zakładanie zapasów. W praktyce zbyt duża liczba koparek nie tylko zwiększa koszty operacyjne, ale również może prowadzić do problemów z koordynacją pracy na placu budowy, co obniża efektywność. Dodatkowo, w przypadku takiej liczby sprzętu ryzyko opóźnień związanego z logistiką oraz potrzebą koordynacji pomiędzy maszynami znacząco wzrasta. Warto zawsze analizować wymagania projektu w kontekście realnych zdolności sprzętu, a nie tylko abstrakcyjnych danych. Przy planowaniu projektów budowlanych pomocne jest także korzystanie z doświadczeń z wcześniejszych realizacji oraz analizowanie raportów wydajności sprzętu w podobnych warunkach, co może pomóc w uniknięciu błędnych założeń przy planowaniu wydajności operacyjnej.

Pytanie 16

Na jakiej podstawie sporządza się kosztorys zamienny?

A. harmonogram ogólny budowy

B. protokół konieczności realizacji robót zamiennych

C. protokół typowania robót oraz inwentaryzacja

D. dokumentacja projektowa budowy

Kosztorys zamienny sporządza się przede wszystkim na podstawie protokołu konieczności wykonania robót zamiennych, ponieważ dokument ten formalizuje sytuację, w której zachodzi potrzeba wprowadzenia zmian do pierwotnego zakresu robót. Protokół ten zawiera szczegółowe uzasadnienie oraz opis robót, które są niezbędne do zrealizowania w nowej formie, a także wskazuje na przyczyny tych zmian, np. zmiany w technologii, konieczność dostosowania się do nowych warunków, czy też wystąpienie nieprzewidzianych okoliczności. W praktyce, sporządzając kosztorys zamienny, specjaliści często korzystają z wcześniej zgromadzonych danych dotyczących cen jednostkowych oraz norm kosztów, co pozwala na dokładne oszacowanie wartości dodatkowych robót. Przykładowo, przy realizacji budowy nowego obiektu może zaistnieć konieczność zmiany materiałów budowlanych ze względu na ich dostępność, co wymaga odpowiedniego dostosowania kosztorysu. W branży budowlanej korzystanie z protokołów związanych z koniecznością robót zamiennych jest uregulowane w normach oraz standardach, co zapewnia transparentność i zgodność z przepisami prawa budowlanego.

Pytanie 17

Przyciętą brytyjską tapetę papierową na fizelinie należy układać na podłożu w sposób następujący:

A. nałożyć na nie klej do tapet, złożyć, poczekać aż nasiąkną i przystawić do podłoża

B. nałożyć na nie klej do tapet i od razu przystawić do podłoża

C. nawilżyć je wodą i układać na ścianie pokrytej klejem

D. układać je w stanie suchym na ścianie pokrytej klejem

Dobra robota! Twój wybór, że tapety na fizelinie trzeba kłaść na suchą, posmarowaną klejem ścianę, jest w sam raz. Dzięki temu tapety przyklejają się lepiej i nie mają szans na zniekształcenia. Tapety fizelinowe są tak zaprojektowane, żeby klej był na ścianie, a nie na samej tapecie. To sprawia, że nie tracą swojego kształtu i wyglądają super po przyklejeniu. Pamiętaj, żeby klej był równomiernie nałożony i żeby ściana była czysta i gładka. To naprawdę ważne, żeby uniknąć problemów z odklejaniem się czy pęcherzykami powietrza. W sumie, taka metoda jest standardem i działa najlepiej w praktyce.

Pytanie 18

Z jakiego materiału wykonuje się żebro rozdzielcze stropu Fert?

A. z pustaków betonowych

B. z pustaków ceramicznych

C. z betonu zbrojonego

D. z betonu lekkiego

Beton zbrojony to naprawdę mocny materiał, który łączy w sobie plusy betonu i stali. Dzięki temu, że jest zbrojony, konstrukcje z tego materiału mogą znosić większe obciążenia. To jest mega ważne przy żebrach rozdzielczych stropu. Ich zadaniem jest poprawić sztywność stropu i zmniejszyć ugięcie, co ma duże znaczenie w budynkach z większymi rozpiętościami. Gdy projektuje się stropy, inżynierowie muszą pamiętać o obciążeniach użytkowych i dynamicznych, a beton zbrojony spełnia te wymagania. W budownictwie, mamy różne normy, takie jak Eurokod 2, które określają, jak projektować betonowe konstrukcje, żeby były bezpieczne i efektywne. A tak w ogóle, beton zbrojony jest też odporny na ogień i czynniki atmosferyczne, co sprawia, że żebro i cały strop są bardziej trwałe.

Pytanie 19

Przedstawione na ilustracji połączenie naroża ściany wieńcowej jest połączeniem na zamek

A. kurpiowski.

B. galicyjski.

C. węgłowy na jaskółczy ogon.

D. siodłowy.

Widzisz, to połączenie narożne, które mamy na obrazku, to klasyka, jeśli chodzi o węgłowe połączenie na jaskółczy ogon. Spoko technika, szczególnie w drewnianym budownictwie – ma swoje plusy, zarówno estetyczne, jak i praktyczne. Końce bali są dobrze wycięte, co sprawia, że lepiej się zazębiają, a przez to konstrukcja jest bardziej stabilna. Takie rozwiązanie często można zobaczyć w góralskich domach, bo tam wygląd i funkcjonalność to kluczowe sprawy. Ten typ połączenia spełnia też normy budowlane, które skupiają się na trwałości i bezpieczeństwie. Ciekawe jak tradycyjne techniki mogą ładnie wpasować się w nowoczesne budownictwo, prawda?

Pytanie 20

Wyniki przeglądu technicznego rusztowań muszą być za każdym razem

A. przekazywane pracownikom korzystającym z rusztowania

B. zapisywane w książce obmiarów

C. przekazywane inspektorowi nadzoru budowlanego

D. wpisywane do dziennika budowy

Wpisywanie wyników przeglądu technicznego rusztowań do dziennika budowy jest kluczowym elementem procesu zarządzania bezpieczeństwem na placu budowy. Dziennik budowy jest dokumentem, w którym rejestruje się wszystkie istotne zdarzenia oraz prace wykonywane na budowie, w tym kontrole techniczne. Wprowadzenie wyników przeglądu rusztowań do tego dokumentu pozwala na zachowanie transparentności oraz stałe monitorowanie stanu technicznego konstrukcji. Takie podejście jest zgodne z wymogami prawa budowlanego oraz normami bezpieczeństwa, które nakładają obowiązek dokumentowania wszystkich działań związanych z użytkowaniem i utrzymaniem rusztowań. Przykładem jest norma PN-EN 12811, która określa wymagania dotyczące projektowania i użytkowania rusztowań. Regularne wpisywanie wyników przeglądów do dziennika budowy nie tylko zwiększa bezpieczeństwo pracy, ale również ułatwia późniejsze audyty i inspekcje, co jest niezwykle istotne w kontekście zarządzania ryzykiem oraz odpowiedzialnością prawną.

Pytanie 21

Plan zagospodarowania terenu budowy powinien obejmować między innymi

A. układ dróg tymczasowych

B. przekrój geologiczny terenu

C. harmonogram dostaw materiałów

D. decyzję pozwolenia na budowę

Analizując inne odpowiedzi, warto zwrócić uwagę na ich znaczenie w kontekście projektu zagospodarowania terenu budowy. Przekrój geologiczny terenu jest istotnym dokumentem w procesie planowania budowy, jednak nie jest elementem projektu zagospodarowania terenu. Jest to bardziej materiał informacyjny, który powinien być uwzględniony na etapie analizy wykonalności, a nie w samym projekcie zagospodarowania. Decyzja pozwolenia na budowę jest dokumentem administracyjnym, który ma na celu potwierdzenie, że wszystkie aspekty budowy są zgodne z przepisami prawa, ale również nie jest bezpośrednią częścią projektu zagospodarowania terenu. Z kolei harmonogram dostaw materiałów to narzędzie zarządzania procesem budowlanym, które dotyczy logistyki, a nie samego układu terenu. Wiele osób myli te elementy, ponieważ nie dostrzega ich różnorodnych ról w cyklu życia projektu budowlanego. Kluczowym błędem myślowym jest zakładanie, że wszystkie wymienione aspekty muszą być zawarte w jednym dokumencie, co prowadzi do niepełnego zrozumienia zakresu i celu każdego z nich. Każdy z tych elementów ma swoje miejsce w procesie budowlanym i powinien być analizowany w kontekście jego roli oraz znaczenia w szerszym ujęciu projektu.

Pytanie 22

W skład zespołu oceniającego zakończenie robót budowlano-remontowych, które były nadzorowane przez inspektora wyznaczonego przez zamawiającego, wchodzą przedstawiciele

A. wykonawcy i mieszkańców oraz inspektor nadzoru i kierownik budowy

B. wykonawcy i mieszkańców oraz rzeczoznawca budowlany i kierownik budowy

C. zamawiającego, wykonawcy i mieszkańców oraz inspektor nadzoru

D. zamawiającego, wykonawcy i mieszkańców oraz kierownik budowy

W przypadku analizowania błędnych odpowiedzi, należy zwrócić uwagę na kilka kluczowych elementów, które wpływają na strukturę komisji odbiorowej. W przypadku stwierdzenia obecności kierownika budowy w komisji, trzeba zrozumieć, że jego rolą nie jest uczestniczenie w odbiorze końcowym, lecz zarządzanie procesem budowy na etapie realizacji. Podobnie, wprowadzenie rzeczoznawcy budowlanego do odbioru końcowego jest podejściem niewłaściwym, ponieważ jego zadanie koncentruje się na szczegółowych analizach technicznych, które są zazwyczaj wykonywane w innym kontekście. W praktyce odbioru końcowego istotne jest, aby wszystkie strony miały na celu wspólną weryfikację efektów pracy, a nie tylko oceny indywidualnych komponentów budowy. Obecność mieszkańców w komisji jest kluczowa, natomiast ich zaangażowanie powinno zostać zdefiniowane w kontekście ich potrzeb i oczekiwań odnośnie do realizacji robót budowlanych. Z tego względu, nieprawidłowe zrozumienie ról i odpowiedzialności poszczególnych członków komisji prowadzi do sytuacji, w której proces odbioru może być chaotyczny i nieefektywny. Kluczowe jest, aby wszyscy członkowie komisji byli świadomi swoich obowiązków i pełnili je z zachowaniem odpowiednich standardów oraz najlepszych praktyk branżowych.

Pytanie 23

Który z obiektów zamieszczonych na planie zagospodarowania terenu budowy będzie montowany przy użyciu żurawia szynowego?

A. Warsztat zbrojarski.

B. Budynek nr 121.

C. Budynek nr 124.

D. Warsztat ciesielski.

Wybór budynku nr 124 jako odpowiedzi prawidłowej znajduje swoje uzasadnienie w charakterystyce obiektów, jakie są montowane przy użyciu żurawia szynowego. Żurawie szynowe, będące częścią ciężkiego sprzętu budowlanego, są projektowane do transportu i montażu dużych elementów konstrukcyjnych, co jest kluczowe w przypadku budynków o znaczącej skali. Główne zastosowanie żurawi szynowych obejmuje projekty budowlane wymagające precyzyjnego umiejscowienia elementów, takich jak belki stropowe, kolumny czy inne konstrukcje nośne. W kontekście budowy, budynek nr 124 jest największym obiektem na planie, co sugeruje, że jego montaż wymaga zastosowania sprzętu zdolnego do przenoszenia ciężarów. Z kolei warsztaty ciesielski i zbrojarski, będące mniejszymi obiektami, zazwyczaj nie wymagają tak dużego sprzętu, jak żuraw szynowy. W branży budowlanej przestrzeganie standardów oraz dobrych praktyk w zakresie montażu dużych konstrukcji jest kluczowe dla zapewnienia bezpieczeństwa oraz efektywności prac budowlanych.

Pytanie 24

Przedstawiony fragment specyfikacji warunków zamówienia, to opis

2. Z postępowania o udzielenie zamówienia wyklucza się Wykonawcę, który nie spełnia warunków udziału w postępowaniu dotyczących:

2.1 zdolności do występowania w obrocie gospodarczym - zamawiający nie stawia warunku w tym zakresie,

2.2 uprawnień do prowadzenia określonej działalności gospodarczej lub zawodowej - zamawiający nie stawia warunku w tym zakresie,

2.3 sytuacji ekonomicznej lub finansowej - o udzielenie zamówienia może ubiegać się Wykonawca, który wykaże, że jest ubezpieczony od odpowiedzialności cywilnej w zakresie prowadzonej działalności związanej z przedmiotem zamówienia na sumę gwarancyjną co najmniej 500 000,00 zł,

2.4 zdolności technicznej lub zawodowej - udzielenie zamówienia może ubiegać się Wykonawca, który wykaże, że:

2.4.1 posiada wiedzę i doświadczenie niezbędne do wykonania przedmiotu zamówienia, tj. w okresie ostatnich 5 lat przed upływem terminu składania ofert, a jeżeli okres prowadzenia działalności jest krótszy - w tym okresie, wykonał: należycie, co najmniej 2 roboty budowlane na obiekcie o kubaturze przynajmniej 500 m³, obejmujące roboty budowlane, roboty instalacyjne elektryczne, roboty instalacyjne wodno-kanalizacyjne i sanitarne o łącznej wartości przynajmniej 1 000 000,00 PLN brutto,

2.4.2 dysponuje lub będzie dysponował osobami, które będą uczestniczyć w wykonywaniu zamówienia, posiadającymi uprawnienia do wykonywania samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie oraz odpowiednie doświadczenie,

A. przedmiotu zamówienia.

B. warunków udziału w postępowaniu.

C. sposobu przygotowania oferty.

D. trybu udzielenia zamówienia.

Niestety, wybrałeś odpowiedź, która nie do końca jest trafna. Wskazałeś na tryb udzielenia zamówienia, a to jest bardziej o procedurze, niż o wymaganiach dla wykonawców. Tryby jak przetargi nieograniczone czy negocjacje to różne metody, ale nie mówią nam, jakie warunki muszą spełniać wykonawcy. Zrozumienie tej różnicy jest naprawdę istotne, bo każdy z tych elementów ma inną rolę w procesie zamówieniowym. Dodatkowo, mówiłeś o przedmiocie zamówienia, który to jest opis tego, co ma być dostarczone, a nie o tym, jakich warunków musi dotrzymać wykonawca. Ostatnia twoja odpowiedź, dotycząca przygotowania oferty, też nie była na miejscu, bo nie idzie o to, jak to zrobić, ale o spełnienie warunków, by móc brać udział. Jeśli nie weźmiesz pod uwagę tych warunków, to twoja oferta może zostać odrzucona. Dlatego warto znać te różnice, żeby skutecznie uczestniczyć w przetargach publicznych.

Pytanie 25

Jakiego materiału należy użyć do nałożenia warstwy wykończeniowej podczas ocieplania zewnętrznej ściany budynku metodą lekką-mokrą?

A. panele z PVC

B. blachy fałdowe

C. tynk cienkowarstwowy

D. płyty styropianowe

Zastosowanie blach fałdowych, płyt styropianowych lub paneli z PVC jako wykończenia w systemach dociepleń nie odpowiada wymaganiom i standardom, które powinny być spełnione w kontekście warstwy wykończeniowej. Blachy fałdowe, choć atrakcyjne wizualnie i stosunkowo trwałe, nie stanowią efektywnego rozwiązania w przypadku dociepleń, ponieważ nie izolują termicznie w taki sam sposób jak tynki. Ich stosowanie w kontekście wykończenia warstwy izolacyjnej może prowadzić do powstawania mostków termicznych, co obniża efektywność energetyczną budynku. Płyty styropianowe są używane jako materiał izolacyjny, a nie wykończeniowy, a ich aplikacja na zewnętrznej warstwie budynku powinna być przykryta odpowiednim tynkiem, aby zabezpieczyć je przed uszkodzeniami mechanicznymi i wpływem warunków atmosferycznych. Z kolei panele z PVC, choć łatwe w montażu i konserwacji, nie są zalecane dla warstwy wykończeniowej, ponieważ mogą sprzyjać gromadzeniu się wilgoci i grzybów, co negatywnie wpływa na zdrowie mieszkańców. W praktyce stosowanie niewłaściwych materiałów wykończeniowych może prowadzić do problemów z izolacyjnością oraz trwałością, co jest sprzeczne z najlepszymi praktykami budowlanymi oraz zaleceniami producentów systemów ociepleń.

Pytanie 26

Na rysunku przedstawiono połączenie śrubowe

A. dociskowe.

B. kotwowe.

C. doczołowe.

D. zakładkowe.

Połączenie zakładkowe, które zostało przedstawione na rysunku, charakteryzuje się tym, że dwa elementy są ułożone jeden na drugim, tworząc stabilne i trwałe połączenie. W takim połączeniu śruba przechodzi przez oba elementy, a nakrętka zapewnia ich wzajemne dociśnięcie. To rozwiązanie jest powszechnie stosowane w budownictwie oraz w inżynierii mechanicznej, gdzie zapewnienie wytrzymałości i stabilności połączeń jest kluczowe. Na przykład, w konstrukcjach stalowych, połączenia zakładkowe często wykorzystuje się do łączenia belek, co pozwala na efektywne przenoszenie obciążeń. W praktyce, takie połączenia muszą spełniać określone normy, takie jak Eurokod, które definiują wymagania dotyczące nośności i bezpieczeństwa. W związku z tym, zrozumienie charakterystyki połączeń zakładkowych i ich zastosowania w różnych dziedzinach techniki jest niezbędne dla inżynierów oraz projektantów, aby mogli tworzyć bezpieczne i funkcjonalne konstrukcje.

Pytanie 27

Gdzie można znaleźć informacje dotyczące procedur postępowania w sytuacji zagrożenia na placu budowy?

A. w opisie technicznym do projektu budowlanego

B. w umowie o roboty budowlane

C. w planie bezpieczeństwa i ochrony zdrowia

D. w projekcie zagospodarowania terenu

Plan bezpieczeństwa i ochrony zdrowia (BHP) jest kluczowym dokumentem w zarządzaniu ryzykiem na budowie. Zawiera szczegółowe procedury dotyczące identyfikacji zagrożeń, oceny ryzyka oraz działań, które należy podjąć w przypadku wystąpienia zagrożenia. Przykładowo, plan taki może określać, jak postępować w przypadku wypadków, jak stosować środki ochrony osobistej, czy też jak organizować ewakuację pracowników. Jego zawartość powinna być zgodna z przepisami prawa pracy oraz standardami BHP, takimi jak normy ISO 45001, które podkreślają znaczenie ciągłego doskonalenia procesów bezpieczeństwa. Opracowanie takiego planu wymaga współpracy wszystkich zainteresowanych stron, w tym kierowników budowy, specjalistów BHP oraz przedstawicieli pracowników. Dzięki dobrze przygotowanemu planowi możliwe jest znaczące ograniczenie liczby wypadków oraz sytuacji kryzysowych na placu budowy, co przyczynia się do poprawy ogólnego bezpieczeństwa pracy.

Pytanie 28

Aby zwiększyć gęstość mieszanki betonowej, umieszczonej w deskowaniu płyty stropowej, należy użyć

A. wiertarki z mieszadłem

B. wibratora powierzchniowego

C. wibratora przyczepnego

D. zacieraczki do betonu

Wibrator powierzchniowy jest urządzeniem zaprojektowanym do zagęszczania betonu w płytach stropowych, co ma kluczowe znaczenie dla uzyskania odpowiedniej gęstości oraz wytrzymałości konstrukcji. Działa na zasadzie wibracji, które przenikają głęboko w mieszankę betonową, eliminując powietrze i pozwalając na lepsze rozmieszczenie cząstek kruszywa. Zastosowanie wibratora powierzchniowego jest zgodne z normami budowlanymi, które zalecają odpowiednie zagęszczanie, aby zminimalizować ryzyko pęknięć i poprawić trwałość betonu. Przykładem zastosowania tego typu urządzenia może być praca na budowie dużych płyt stropowych, gdzie precyzyjne zagęszczenie jest kluczowe dla bezpieczeństwa i jakości wykonania. Wibratory te są szczególnie przydatne w przypadku dużych powierzchni, gdzie ich mobilność i efektywność znacząco wpływają na jakość końcowego produktu. W praktyce, stosowanie wibratora pozwala na uzyskanie jednolitego i stabilnego podłoża, co jest niezbędne dla późniejszej aplikacji wykończeniowych warstw.

Pytanie 29

Który etap wykonywania stropów gęstożebrowych przedstawiono na rysunku?

A. Układanie pustaków stropowych.

B. Wykonywanie płyty nadbetonu.

C. Układanie belek stropowych.

D. Betonowanie żeber rozdzielnych.

Właściwą odpowiedzią jest układanie pustaków stropowych, ponieważ na przedstawionym rysunku widoczny jest kluczowy etap tworzenia stropu gęstożebrowego. Pustaki te, zwane również pustakami stropowymi, pełnią rolę zagubionej formy, która po zalaniu betonem staje się integralną częścią stropu. W praktyce, ich stosowanie pozwala na uzyskanie odpowiedniej nośności oraz izolacyjności akustycznej stropu. Zgodnie z normami budowlanymi, odpowiedni dobór pustaków jest kluczowy dla zapewnienia trwałości konstrukcji. Pustaki są układane pomiędzy belkami żelbetowymi, co pozwala na równomierne rozłożenie obciążeń. Po zakończeniu tego etapu, kolejnym krokiem jest wykonanie płyty nadbetonu, co potwierdza, że układanie pustaków jest pierwszą fazą w procesie tworzenia stropu. Zachowanie odpowiednich odstępów oraz staranność w układaniu pustaków znacząco wpływają na efektywność całego procesu budowlanego.

Pytanie 30

Zagęszczanie betonu powinno rozpocząć się niezwłocznie po

A. ukończeniu procesu pielęgnacji betonu

B. wygładzeniu jego powierzchni

C. zakończeniu procesu wiązania cementu

D. umieszczeniu go w deskowaniu

Zagęszczanie mieszanki betonowej powinno być przeprowadzone niezwłocznie po jej ułożeniu w deskowaniu, ponieważ to właśnie w tym momencie mieszanka ma optymalne właściwości plastyczne. Proces zagęszczania ma na celu usunięcie nadmiaru powietrza oraz równomierne rozprowadzenie mieszanki w formie. Kluczowe jest, aby zagęszczanie odbywało się przed rozpoczęciem wiązania cementu, co pozwala na lepsze połączenie cząsteczek betonu, a tym samym zwiększenie jego wytrzymałości. W praktyce, stosuje się różne metody zagęszczania, takie jak wibracje mechaniczne, które zapewniają dokładne wypełnienie wszystkich zakamarków deskowania. Dobrą praktyką jest również, aby proces ten był monitorowany przez doświadczonych pracowników, co pozwala na natychmiastowe reagowanie na ewentualne problemy z konsystencją mieszanki. Zgodnie z normą PN-EN 206-1, odpowiednie zagęszczanie jest kluczowe dla osiągnięcia wymaganej klasy betonu, co ma istotny wpływ na jego trwałość i odporność na warunki atmosferyczne.

Pytanie 31

Sprzęt przedstawiony na rysunku stosuje się do

A. narzucania masy betonowej pod ciśnieniem.

B. pielęgnowania świeżego betonu.

C. wykuwania bruzd w betonie.

D. zagęszczania mieszanki betonowej.

Sprzęt przedstawiony na rysunku to wibrator do betonu, który służy do zagęszczania mieszanki betonowej. Jego główną funkcją jest eliminacja pęcherzyków powietrza, co pozwala na poprawę gęstości i wytrzymałości gotowego betonu. Wibracje generowane przez urządzenie powodują, że cząsteczki betonu przesuwają się i układają w bardziej zwartej strukturze. Dzięki temu, uzyskiwana mieszanka jest bardziej jednorodna oraz mniej podatna na pęknięcia i inne uszkodzenia. W praktyce, stosowanie wibratorów jest kluczowe w procesie budowlanym, szczególnie w miejscach, gdzie wymagane jest uzyskanie wysokiej jakości betonu, jak fundamenty, stropy czy słupy. Dobrą praktyką jest również stosowanie wibratorów zgodnie z normami, co zapewnia optymalne efekty działania. Użycie sprzętu w odpowiedni sposób znacząco zwiększa trwałość obiektów budowlanych i zapewnia ich długowieczność.

Pytanie 32

Na ilustracji przedstawiono fragment ścianki szczelnej wykonanej z winylowych grodzic. Konstrukcja ta zachowuje szczelność dzięki zastosowaniu połączeń

A. spawanych.

B. zamkowych.

C. nitowanych.

D. skręcanych.

Połączenia zamkowe stosowane w winylowych grodzicach to kluczowy element zapewniający szczelność i stabilność konstrukcji. Dzięki zastosowaniu tego typu połączeń, elementy grodzic są łączone w sposób, który uniemożliwia przenikanie wody i innych substancji przez szczeliny. Dobre praktyki w projektowaniu grodzic zakładają, że połączenia zamkowe powinny być odpowiednio zaprojektowane i wykonane, aby sprostać wymogom norm budowlanych oraz zapewnić długotrwałą skuteczność. Na przykład, w projektach budowlanych, gdzie grodzice są narażone na wysokie ciśnienie wody, ważne jest, aby połączenia te były wykorzystywane z materiałami o odpowiednich właściwościach mechanicznych oraz odporności na korozję. W praktyce oznacza to, że projektanci muszą brać pod uwagę nie tylko same połączenia, ale także całkowitą koncepcję zabezpieczeń przed wodami gruntowymi oraz inne aspekty inżynieryjne. W ten sposób, zastosowanie połączeń zamkowych w winylowych grodzicach stanowi standard w branży budowlanej, co potwierdzają liczne badania i testy wytrzymałościowe.

Pytanie 33

Na podstawie charakterystyki eksploatacyjnej żurawia samochodowego określ, ile wynosi jego maksymalny udźwig przy długości wysięgnika 25,2 m.

A. 17,5 tony

B. 10,7 tony

C. 19,7 tony

D. 15,1 tony

Odpowiedź 15,1 tony jest poprawna, ponieważ dokładnie odzwierciedla maksymalny udźwig żurawia samochodowego przy długości wysięgnika wynoszącej 25,2 m. Analizując wykres zależności udźwigu od długości wysięgnika, zauważamy, że żurawie posiadają różne parametry udźwigu w zależności od zastosowanego wysięgnika. W praktyce, znajomość maksymalnego udźwigu jest kluczowa dla bezpiecznej i efektywnej eksploatacji urządzenia, szczególnie w warunkach budowlanych, gdzie często zachodzi konieczność podnoszenia ciężkich materiałów. W branży budowlanej, standardy takie jak EN 13000 określają wymagania dotyczące bezpieczeństwa żurawi, co podkreśla znaczenie dokładnych pomiarów oraz znajomości specyfikacji technicznych. Wiedza na temat maksymalnych udźwigów pozwala na optymalne planowanie prac i zmniejszenie ryzyka w przypadku przeciążenia, co mogłoby prowadzić do awarii sprzętu oraz zagrożenia dla zdrowia i życia pracowników.

Pytanie 34

Który opis uzasadnia skuteczność działania izolacji termicznej płyty balkonowej przedstawionej na rysunku?

A. Warstwa styropianu ułożona jest od dołu i czoła płyty balkonowej.

B. Warstwa styropianu ułożona wokół płyty balkonowej ma jednakową grubość.

C. Warstwa styropianu ułożona jest wokół płyty balkonowej i łączy się z izolacją ściany.

D. Warstwa styropianu ułożona jest od góry płyty balkonowej.

Izolacja termiczna płyty balkonowej jest złożonym zagadnieniem, a błędne podejścia do jej wykonania mogą prowadzić do poważnych konsekwencji. Odpowiedź, sugerująca, że warstwa styropianu jest ułożona od dołu i czoła płyty balkonowej, pomija kluczowy aspekt, jakim jest ciągłość izolacji. Izolacja powinna obejmować całą powierzchnię płyty, aby skutecznie zminimalizować mostki termiczne, które są miejscami o mniejszej oporności cieplnej. Ułożenie styropianu tylko od dołu i czoła może prowadzić do punktów, w których ciepło będzie mogło uciekać, co z kolei może powodować nie tylko wyższe koszty ogrzewania, ale także pojawienie się wilgoci i pleśni. Zastosowanie izolacji jedynie od góry w sposób niekompletny również nie zapewnia efektywnej ochrony termicznej, ponieważ ciepło ucieka z boku płyty, co jest szczególnie problematyczne w zimne dni. Odpowiedzi, które sugerują, że warstwa styropianu ma jednakową grubość wokół płyty, nie uwzględniają specyfiki konstrukcji budowlanych, gdzie zmiany w grubości i materiałach izolacyjnych są często potrzebne, aby dostosować się do lokalnych warunków budowlanych oraz normatywnych. W praktyce najważniejsze jest, aby zastosować systemy izolacyjne zgodnie z aktualnymi standardami budowlanymi, co zwiększa efektywność energetyczną i komfort użytkowania przestrzeni mieszkalnej.

Pytanie 35

Który z parametrów technicznych jest kluczowy przy wyborze paneli podłogowych do pomieszczeń z dużym ruchem pieszym?

A. Wodoodporność

B. Paroprzepuszczalność

C. Odporność na ścieranie

D. Wytrzymałość na ścinanie

Odporność na ścieranie jest kluczowym parametrem w kontekście paneli podłogowych, szczególnie w pomieszczeniach o dużym natężeniu ruchu, takich jak biura, sklepy czy korytarze. Panele podłogowe są klasyfikowane według skali AC, która określa ich odporność na ścieranie. Im wyższa klasa AC, tym większa odporność na uszkodzenia mechaniczne, co jest niezwykle istotne w miejscach intensywnie użytkowanych. Przykładowo, panele o klasie AC3 są przeznaczone do domów, natomiast AC4 i AC5 są odpowiednie do użytku komercyjnego, gdzie ruch jest znacznie większy. Wybierając panele do takich pomieszczeń, warto zwrócić uwagę na ich zastosowanie w standardach branżowych, takich jak EN 13329, które regulują charakterystyki podłóg laminowanych. Odpowiedni dobór paneli o wysokiej odporności na ścieranie zminimalizuje koszty związane z konserwacją i wymianą podłogi, a także zapewni estetyczny wygląd przez dłuższy czas.

Pytanie 36

Śruby M12, w węźle przedstawionym na rysunku, użyto do połączenia

A. mieczy z płatwią.

B. kleszczy z krokwią.

C. przypustnicy z krokwią.

D. kleszczy z płatwią.

Odpowiedź 'kleszczy z krokwią' jest prawidłowa, ponieważ kleszcze to poziome elementy konstrukcyjne, które są kluczowe w systemie dachowym. Ich główną funkcją jest stabilizacja krokwi, które są pionowymi elementami nośnymi dachu. W przedstawionym węźle, śruby M12 łączą kleszcze z krokwiami, co tworzy solidne połączenie, niezbędne do przenoszenia obciążeń dachu. Poprawne połączenia w konstrukcjach drewnianych są zgodne z zasadami sztuki budowlanej oraz normami PN-EN 1995, które definiują wymagania dotyczące projektowania konstrukcji drewnianych. W praktyce, odpowiednie łączenie tych elementów pozwala na minimalizację ryzyka deformacji dachu, co jest szczególnie istotne w rejonach o dużym obciążeniu śniegiem. Warto również pamiętać, że skuteczne połączenia w konstrukcjach drewnianych przyczyniają się do zwiększenia trwałości i bezpieczeństwa budynków.

Pytanie 37

Na podstawie fragmentu harmonogramu ogólnego budowy określ, ile dni roboczych będzie pracowała koparka przy wykonywaniu robót ziemnych.

A. 24 dni robocze.

B. 5 dni roboczych.

C. 8 dni roboczych.

D. 15 dni roboczych.

W przypadku odpowiedzi wskazujących błędną liczbę dni roboczych, warto zwrócić uwagę na kilka istotnych kwestii związanych z analizą harmonogramów budowlanych. Wybierając 8, 15 lub 5 dni roboczych, można popełnić podstawowy błąd związany z niedostatecznym uwzględnieniem wszystkich oznaczonych dni na harmonogramie. Kluczowym aspektem jest zrozumienie, że każdy dzień roboczy, który koparka spędza na placu budowy, musi być dokładnie odnotowany i nie można pomijać dni, w których prace są zaplanowane. Nieprawidłowe podejście do analizy harmonogramu często wynika z braku znajomości standardów dotyczących dokumentacji budowlanej, które wymagają precyzyjnego określenia czasu pracy maszyn i ludzi. W praktyce, każda linia czy kratka w harmonogramie powinna być rozumiana jako element szerszego kontekstu planowania, które uwzględnia zarówno czas, jak i zasoby. Odpowiedzi wskazujące na mniejszą liczbę dni roboczych mogą także sugerować pominięcie dni, w których prace mogły się odbywać, co następnie prowadzi do niedoszacowania czasochłonności projektu. Kluczowe jest, aby każdy profesjonalista w branży budowlanej był świadomy, jak istotne jest dokładne interpretowanie harmonogramów, aby uniknąć kosztownych błędów i opóźnień w realizacji projektów.

Pytanie 38

Dokumentacja dotycząca przekazania terenu budowy odnosi się do protokołu wprowadzenia na plac budowy?

A. inwestorowi przez inspektora nadzoru inwestorskiego

B. kierownikowi budowy przez inwestora

C. inwestorowi przez kierownika budowy

D. kierownikowi budowy przez projektanta

Odpowiedź 'kierownikowi budowy przez inwestora' jest poprawna, ponieważ protokół wprowadzenia na budowę stanowi formalny dokument, który potwierdza przekazanie terenu budowy kierownikowi budowy przez inwestora. Działanie to jest kluczowe w procesie budowlanym, ponieważ zapewnia, że obiekt budowlany zostaje przekazany odpowiedniej osobie, która będzie odpowiedzialna za jego realizację. Praktyka ta jest zgodna z Rozporządzeniem Ministra Infrastruktury w sprawie szczegółowych warunków prowadzenia robót budowlanych, które określa obowiązki inwestora oraz kierownika budowy. Przykładem zastosowania protokołu może być sytuacja, gdy inwestor przekazuje teren budowy zrealizowanej infrastruktury drogowej. W takim przypadku kierownik budowy musi potwierdzić odbiór terenu budowy, co jest niezbędne do rozpoczęcia prac budowlanych. Ponadto, dokument ten stanowi istotny element dokumentacji budowlanej, co jest wymagane w przypadku późniejszej kontroli przez organy nadzoru budowlanego oraz jest niezbędne przy ewentualnych roszczeniach ze strony inwestora. Odpowiednie procedury i dokumentacja zapewniają zgodność z normami jakości i bezpieczeństwa w budownictwie.

Pytanie 39

Na podstawie danych zawartych we fragmencie tablicy z KNR oblicz, ile pustaków Porotherm 44 EKO+ należy zakupić do wymurowania ściany o powierzchni 146 m² i grubości 44 cm w budynku czterokondygnacyjnym. Liczbę pustaków należy zaokrąglić do pełnych sztuk.

A. 1048 szt.

B. 1049 szt.

C. 2383 szt.

D. 2382 szt.

W przypadku błędnych odpowiedzi, można zauważyć, że niepoprawne podejścia często opierają się na błędnym zrozumieniu zużycia pustaków w kontekście całkowitej powierzchni ściany. Przykładowo, niektóre odpowiedzi mogą wynikać z zastosowania niewłaściwego współczynnika zużycia pustaków na m² lub pominięcia aspektów dotyczących strat materiałowych. Ważne jest, aby zrozumieć, że kalkulacja ilości pustaków nie odbywa się jedynie na podstawie powierzchni, ale także z uwagi na grubość ściany oraz metody montażu. Błędne oszacowania mogą prowadzić do zakupu zbyt małej ilości materiałów, co skutkuje przestojami w budowie oraz niepotrzebnymi dodatkowymi kosztami. Kluczowym jest zatem korzystanie z uznanych norm i tabel związanych z materiałami budowlanymi, aby zapewnić precyzyjność w obliczeniach. Wynik powinien uwzględniać także ewentualne straty, które są częścią procesu budowlanego, a ich nieprzewidzenie może prowadzić do błędnych wniosków. Osoby pracujące w branży budowlanej powinny być świadome praktyk związanych z obliczaniem zapotrzebowania na materiały, co ma kluczowe znaczenie dla sukcesu ich projektów.

Pytanie 40

Gdzie umiejscowiona jest oś obrotu okna uchylnego?

A. na środku szerokości i jest w pionie

B. na środku wysokości i jest w poziomie

C. na bocznej krawędzi i jest w pionie

D. na dolnej krawędzi i jest w poziomie

Odpowiedź "dolnej krawędzi i jest pozioma" jest prawidłowa, ponieważ oś obrotu okna uchylnego znajduje się w dolnej krawędzi skrzydła. To ustawienie umożliwia efektywne otwieranie okna w sposób uchylny, co jest istotne dla wentylacji pomieszczeń, a także dla zapewnienia bezpieczeństwa użytkowników. W przypadku okien uchylnych, oś obrotu jest usytuowana poziomo, co oznacza, że skrzydło okna otwiera się na zewnątrz od dołu. Taki mechanizm wykonania zapewnia łatwość w obsłudze i pozwala na dostosowanie kąta otwarcia, co jest istotne w kontekście wentylacji oraz regulacji dopływu światła. W praktyce, tego typu rozwiązania są szeroko stosowane w budownictwie, szczególnie w domach jednorodzinnych oraz biurach, gdzie ważne jest uzyskanie odpowiednich warunków mikroklimatycznych. Zgodnie z normami budowlanymi, rozważając aspekty ergonomiczne i bezpieczeństwa, okna powinny być projektowane z myślą o komfortowym użytkowaniu, co potwierdza znaczenie odpowiedniego umiejscowienia osi obrotu.

Rozpocznij nowy egzamin

Powrót do strony głównej