Wyniki egzaminu

Nowy egzamin

Informacje o egzaminie:

Zawód: Technik agrobiznesu
Kwalifikacja: ROL.05 - Organizacja i prowadzenie przedsiębiorstwa w agrobiznesie
Data rozpoczęcia: 28 stycznia 2026 21:40
Data zakończenia: 28 stycznia 2026 22:02

Egzamin zdany!

Wynik: 22/40 punktów (55,0%)

Wymagane minimum: 20 punktów (50%)

Pochwal się swoim wynikiem!

Facebook

X.com

Szczegółowe wyniki:

Pytanie 1

Wskaż transakcję gospodarczą, która prowadzi do obniżenia sumy bilansowej?

A. Zakup towaru z odroczoną płatnością

B. Sprzedaż towaru z odroczoną płatnością

C. Sprzedaż towaru za gotówkę

D. Spłata kredytu z konta bankowego

Sprzedaż towaru z odroczonym terminem płatności oraz sprzedaż towaru za gotówkę to operacje, które, choć mogą wpływać na wyniki finansowe firmy, nie prowadzą do zmniejszenia sumy bilansowej. W przypadku sprzedaży towarów, niezależnie od metody płatności, zyskujemy przychody, które zwiększają aktywa firmy, a także mogą wpływać na zysk netto. Warto zauważyć, że w przypadku odroczonego terminu płatności, aktywa w postaci należności również wzrastają. Z drugiej strony, zakup towaru z odroczonym terminem płatności wpływa na zwiększenie zobowiązań, a tym samym na wzrost sumy bilansowej, ponieważ firma nabywa nowe zasoby, ale jednocześnie zaciąga nowe długi. Z kolei spłata kredytu skutkuje zmniejszeniem pasywów, co jest jedyną operacją, która rzeczywiście zmniejsza sumę bilansową. Typowym błędem myślowym w analizie operacji gospodarczych jest nieodróżnianie wpływu transakcji na różne elementy bilansu. Istotne jest zrozumienie, że nie każda operacja ostatecznie skutkuje zmniejszeniem zobowiązań czy aktywów, a efekty różnych operacji należy analizować w kontekście całkowitego bilansu. Zrozumienie tych interakcji jest kluczowe dla zarządzania finansami i podejmowania decyzji strategicznych w firmie.

Pytanie 2

Spółka, w której udział kapitałowy właściciela jest udokumentowany za pomocą papierów wartościowych nabywanych na giełdzie, to spółka

A. akcyjną

B. z ograniczoną odpowiedzialnością

C. komandytową

D. cywilną

Spółka akcyjna jest formą organizacyjną przedsiębiorstwa, w której kapitał zakładowy dzieli się na akcje. Właściciele akcji, zwani akcjonariuszami, mają prawo do udziału w zyskach firmy, a ich odpowiedzialność za zobowiązania spółki jest ograniczona do wysokości wniesionych wkładów. Akcje spółek akcyjnych są przedmiotem obrotu na giełdzie papierów wartościowych, co oznacza, że mogą być łatwo nabywane i sprzedawane przez inwestorów. Taki model pozwala na pozyskiwanie kapitału od szerokiego kręgu inwestorów, co jest istotne dla finansowania dużych projektów i rozwoju przedsiębiorstwa. Przykłady znanych spółek akcyjnych to Apple, Microsoft czy Volkswagen, które pozyskują fundusze na rozwój poprzez emisję akcji. W praktyce spółki akcyjne są regulowane przez przepisy prawa handlowego oraz przepisy giełdowe, co zapewnia przejrzystość i bezpieczeństwo obrotu akcjami.

Pytanie 3

Firma wyprodukowała 100 ton mieszanki paszowej, ponosząc następujące wydatki:
materiały i surowce 60 000 zł,
wynagrodzenie pracowników 15 000 zł,
energia elektryczna 1 000 zł,
inne wydatki 4 000 zł.

Jaki jest koszt jednostkowy produkcji 1 tony mieszanki paszowej?

A. 700 zł

B. 900 zł

C. 800 zł

D. 600 zł

Koszt jednostkowy produkcji 1 tony mieszanki paszowej wynosi 800 zł, co zostało obliczone na podstawie całkowitych kosztów produkcji podzielonych przez ilość wyprodukowanej mieszanki. Łączne koszty wyniosły 80 000 zł, co uzyskujemy sumując koszty materiałów i surowców (60 000 zł), wynagrodzeń (15 000 zł), energii elektrycznej (1 000 zł), oraz innych kosztów (4 000 zł). Stosując wzór na koszt jednostkowy: Koszt jednostkowy = Łączne koszty / Ilość wyprodukowanej mieszanki, mamy: 80 000 zł / 100 ton = 800 zł. Znajomość kosztów jednostkowych jest kluczowa dla przedsiębiorstw, ponieważ pozwala na lepsze planowanie budżetu, określenie cen sprzedaży oraz analizę rentowności. W praktyce, zrozumienie struktury kosztów umożliwia menedżerom podejmowanie świadomych decyzji dotyczących optymalizacji procesów produkcyjnych oraz efektywności kosztowej w długim okresie. Warto zauważyć, że umiejętność kalkulacji kosztów jednostkowych jest istotna dla strategii cenowej, co może znacząco wpłynąć na konkurencyjność na rynku.

Pytanie 4

Firma ubezpieczeniowa, działająca w całym kraju w obszarze rolnictwa, planuje wprowadzenie nowego rodzaju ubezpieczenia maszyn rolniczych od pożaru oraz innych przypadków losowych. Najefektywniejszą metodą promocji tego ubezpieczenia będzie

A. rozdawanie ulotek na ulicach miast.

B. stoisko na dożynkach.

C. reklama w prasie lokalnej.

D. reklama w telewizji.

Reklama w telewizji to jedna z najbardziej efektywnych form promocji, szczególnie gdy chodzi o ubezpieczenia. Telewizja dociera do szerokiego grona odbiorców, co jest kluczowe w przypadku produktów, które mogą być interesujące dla rolników na obszarze całego kraju. Dzięki dynamicznym i wizualnym formom reklamy, można skutecznie przedstawiać zalety nowego ubezpieczenia, korzystając z realnych przykładów, które pokazują, jak może ono chronić maszyny rolnicze przed zdarzeniami losowymi oraz pożarami. Dodatkowo, reklama w telewizji pozwala na tworzenie przekazów emocjonalnych, które mogą lepiej angażować widzów i budować zaufanie do marki ubezpieczeniowej. Warto również zauważyć, że reklama telewizyjna pozwala na precyzyjne targetowanie grupy docelowej, co zwiększa prawdopodobieństwo dotarcia do potencjalnych klientów. W kontekście branżowym, wiele firm ubezpieczeniowych uznaje telewizję za kluczowy kanał marketingowy, co potwierdzają badania skuteczności kampanii reklamowych w tym medium.

Pytanie 5

Głównym składnikiem wykorzystywanym do wytwarzania keczupu jest

A. kukurydza

B. pomidor

C. kapusta

D. ogórek

Pomidor jest podstawowym surowcem stosowanym do produkcji keczupu, ponieważ stanowi główny składnik, który nadaje mu charakterystyczny smak, kolor oraz konsystencję. W procesie produkcji keczupu, pomidory są przetwarzane w taki sposób, aby uzyskać gładką masę, która następnie jest wzbogacana o przyprawy, ocet oraz cukier. Duża zawartość likopenu w pomidorach, będącego silnym przeciwutleniaczem, sprawia, że produkt końcowy nie tylko smakuje wyśmienicie, ale również ma korzystne właściwości zdrowotne. Dobre praktyki w branży spożywczej wskazują na konieczność stosowania dojrzałych pomidorów, które zapewniają najlepszą jakość i smak. Proces produkcji powinien opierać się na standardach bezpieczeństwa żywności, takich jak HACCP, które pomagają w eliminacji ryzyka związanego z kontaminacją. Ponadto, wykorzystanie pomidorów ekologicznych staje się coraz bardziej popularne, co wpisuje się w aktualne trendy zdrowego żywienia.

Pytanie 6

Składnikiem ubezpieczenia społecznego pracownika, które w całości pokrywane jest przez pracodawcę, jest składka na ubezpieczenie

A. wypadkowe.

B. emerytalne.

C. chorobowe.

D. rentowe.

Prawidłowo wskazana została składka na ubezpieczenie wypadkowe, bo to właśnie ten element ubezpieczeń społecznych pracownika jest w całości finansowany z środków pracodawcy. Wynika to bezpośrednio z przepisów ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych oraz z praktyki rozliczeń ZUS. Składka wypadkowa ma charakter typowo „ryzykowny” – zabezpiecza pracownika na wypadek wypadku przy pracy lub choroby zawodowej, ale odpowiedzialność finansową za to ryzyko ponosi podmiot organizujący pracę, czyli pracodawca. Moim zdaniem to jest logiczne: to pracodawca ma obowiązek zapewnić bezpieczne i higieniczne warunki pracy, więc też płaci za ubezpieczenie związane z wypadkami. W praktyce kadrowo-płacowej przy naliczaniu listy płac widać to bardzo wyraźnie: od podstawy wymiaru składek ZUS (np. wynagrodzenia zasadniczego, premii, dodatków) naliczane są składki społeczne, ale część z nich obciąża pracownika, a część tylko pracodawcę. Składka wypadkowa jest księgowana wyłącznie po stronie kosztów pracodawcy, nie pomniejsza wynagrodzenia netto pracownika. Co więcej, stawka tej składki jest zróżnicowana i zależy od rodzaju prowadzonej działalności, poziomu ryzyka zawodowego oraz liczby zatrudnionych, a czasem także od historii wypadkowości w zakładzie. W firmach o wyższym ryzyku (np. produkcja, budownictwo, gospodarstwa rolne z dużą mechanizacją) stawki wypadkowe są zazwyczaj wyższe. Z mojego doświadczenia w kadrach wynika, że dobra znajomość zasad finansowania składek jest ważna nie tylko dla księgowego, ale też dla pracodawcy, bo realnie wpływa na koszty zatrudnienia. Dobre praktyki mówią, żeby przy planowaniu budżetu płacowego zawsze uwzględniać pełny koszt pracownika, czyli brutto plus wszystkie składki po stronie pracodawcy, w tym właśnie składkę na ubezpieczenie wypadkowe.

Pytanie 7

Jaki jest minimalny czas, przez który należy przechowywać księgi rachunkowe?

A. 1 rok

B. 15 lat

C. 5 lat

D. 10 lat

Wybór odpowiedzi 10 lat, 1 rok oraz 15 lat odzwierciedla mylne przekonania dotyczące wymogów przechowywania dokumentacji księgowej. W przypadku odpowiedzi sugerującej 10 lat, warto zwrócić uwagę, że chociaż dłuższy okres przechowywania może być przydatny w niektórych kontekstach, to jednak w polskim prawodawstwie minimalny obowiązkowy okres wynosi 5 lat. Odpowiedź 1 roku jest zupełnie niewłaściwa, ponieważ tak krótki okres nie zapewnia odpowiednich warunków do przeprowadzenia ewentualnych kontroli skarbowych czy audytów. Przechowywanie ksiąg przez zaledwie rok może prowadzić do niewłaściwego dokumentowania transakcji oraz utraty ważnych danych w przypadku sporów. Wybór 15 lat, choć może być uzasadniony w niektórych branżach, nie jest zgodny z ogólnymi regulacjami, które jasno określają, że pięcioletni okres jest wystarczający dla większości przypadków. Często zdarza się, że przedsiębiorcy, nie znając szczegółowych przepisów, przyjmują zbyt ostrożne podejście do przechowywania dokumentów, co może skutkować niepotrzebnymi kosztami związanymi z magazynowaniem nadmiaru dokumentacji. Warto znać zarówno wymogi prawne, jak i zalecenia branżowe, aby móc podejmować świadome decyzje dotyczące zarządzania dokumentacją księgową.

Pytanie 8

Jaką metodą należy przeprowadzić ustalenie różnicy inwentaryzacyjnej środków pieniężnych w kasie?

A. sprawdzenia dokumentacji

B. uzgadniania sald pasywów

C. uzgadniania sald aktywów

D. spisu z natury

Spis z natury to naprawdę ważna metoda, jeśli chodzi o sprawdzanie stanu gotówki w kasie. Chodzi tu o to, że musimy fizycznie zliczyć, ile pieniędzy mamy, a potem porównać to z tym, co mamy zapisane w księgach. To daje nam możliwość zobaczenia, czy wszystko się zgadza. Księgowy, albo osoba odpowiedzialna za inwentaryzację, po prostu liczy kasę i sprawdza, co jest w systemie. Jeśli są jakieś różnice, to trzeba się zastanowić, skąd to się wzięło - może były jakieś błędy w dokumentach, a czasami zdarzają się też nieprzyjemne sytuacje jak kradzież. Robienie takich spisów jest zgodne z wymogami w rachunkowości, a to po to, żeby mieć pewność, że nasze dane finansowe są dokładne i rzetelne. Regularne spisy z natury to także coś, co polecają standardy audytowe, które mówią o tym, jak ważne jest zabezpieczenie aktywów oraz precyzyjne sporządzanie sprawozdań finansowych.

Pytanie 9

Osmoaktywną metodą utrwalania żywności jest

A. solenie.

B. wędzenie.

C. kiszenie.

D. pasteryzowanie.

Prawidłowo wskazane zostało solenie jako metoda osmoaktywna. W technologii żywności mówi się o metodach osmoaktywnych wtedy, gdy utrwalenie produktu polega głównie na wytworzeniu wysokiego ciśnienia osmotycznego w środowisku, tak żeby mikroorganizmy miały utrudnione życie. Dodatek soli kuchennej (NaCl) powoduje, że z komórek drobnoustrojów i z samej tkanki mięśniowej, warzyw czy ryb zaczyna uciekać woda – następuje tzw. odwodnienie osmotyczne. Obniża się tzw. aktywność wody (aw), a to jest jeden z kluczowych parametrów decydujących o trwałości surowca. W praktyce, w przetwórstwie rolno‑spożywczym stosuje się różne techniki solenia: solenie na sucho, solanki o określonym stężeniu, nastrzykiwanie solanką. Dla mięsa czy ryb ważne jest dobranie stężenia soli, temperatury i czasu tak, aby z jednej strony skutecznie zahamować rozwój bakterii gnilnych i części patogenów, a z drugiej nie pogorszyć zbyt mocno jakości sensorycznej (smak zbyt słony, zbyt duży ubytek masy). W zakładach przetwórstwa obowiązuje kontrola parametrów solanki – stężenie mierzy się np. areometrem lub refraktometrem, a proces opiera się o instrukcje technologiczne i normy zakładowe, często zgodne z wytycznymi systemów HACCP i dobrych praktyk produkcyjnych (GMP). Moim zdaniem warto kojarzyć solenie nie tylko z tradycyjnym „zasypaniem solą”, ale jako konkretny, zaplanowany proces technologiczny, który łączy funkcję utrwalającą z kształtowaniem smaku i tekstury. W wielu wyrobach, jak szynki dojrzewające, sery podpuszczkowe czy ryby solone, właśnie efekt osmotyczny soli jest podstawą bezpieczeństwa mikrobiologicznego i długiej trwałości produktu.

Pytanie 10

Karoten, kurkumina i karmel to dodatki do żywności zaliczane do

A. substancji konserwujących

B. barwników

C. regulatorów pH

D. emulgatorów

Na wstępie warto zauważyć, że regulatorzy kwasowości, emulgatory i substancje konserwujące pełnią zupełnie inne funkcje niż barwniki. Regulatorzy kwasowości, takie jak kwas cytrynowy czy kwas mlekowy, są stosowane w celu utrzymania odpowiedniego pH w produktach spożywczych. Ich zadaniem jest nie tylko poprawa smaku, ale także wpływ na stabilność mikrobiologiczną żywności. Emulgatory, na przykład lecytyna, umożliwiają łączenie wody z tłuszczami, co jest kluczowe w produkcji majonezu czy sosów, gdzie niezbędne jest uzyskanie jednorodnej konsystencji. Z kolei substancje konserwujące, takie jak benzoesan sodu, mają na celu przedłużenie trwałości produktów poprzez hamowanie rozwoju mikroorganizmów. Odpowiedzi inne niż barwniki wskazują na zamieszanie w rozumieniu ról różnych dodatków do żywności. Często mylone są te pojęcia, prowadząc do nieporozumień w nauczaniu o bezpieczeństwie żywności. Właściwe zrozumienie funkcji dodatków do żywności jest kluczowe dla ich bezpiecznego i skutecznego stosowania w przemyśle spożywczym, a także dla konsumentów pragnących świadomie wybierać zdrowe opcje żywieniowe. Nieprawidłowe wybory mogą prowadzić do dezinformacji i obaw dotyczących bezpieczeństwa żywności, dlatego istotne jest, aby być dobrze poinformowanym o ich właściwościach i zastosowaniach.

Pytanie 11

Przedsiębiorstwo, które ma więcej niż pięciu pracowników, musi przesłać do urzędu skarbowego w formie elektronicznej informacje o osiągniętych dochodach oraz zapłaconych zaliczkach na podatek dochodowy (PIT-11) nie później niż do końca

A. kwietnia

B. lutego

C. marca

D. stycznia

Niektóre odpowiedzi mogą wydawać się rozsądne na pierwszy rzut oka, jednak w obecnym kontekście są one niepoprawne z uwagi na konkretne przepisy prawa dotyczące składania PIT-11 przez firmy zatrudniające więcej niż pięciu pracowników. Na przykład, odpowiedź wskazująca styczeń jest błędna, ponieważ termin do składania dokumentów dotyczących ubiegłego roku podatkowego rozpoczyna się dopiero w lutym. W przypadku lutego, odpowiedź jest poprawna, ponieważ to właśnie do końca lutego przedsiębiorstwa muszą dostarczyć PIT-11. Wybór kwietnia również jest błędny, ponieważ odzwierciedla mylne przekonanie, że termin do składania deklaracji jest późniejszy, co może prowadzić do niepotrzebnych komplikacji prawnych. Każde opóźnienie w złożeniu wymaganych dokumentów może skutkować nałożeniem kar finansowych oraz podniesionym ryzykiem audytów podatkowych. Warto zaznaczyć, że nieprzestrzeganie terminów narusza również standardy dobrej praktyki biznesowej, które kładą nacisk na odpowiedzialność i transparentność w działaniach. Dobrze jest, aby każda firma posiadała system przypominający o nadchodzących terminach związanych z obowiązkami podatkowymi oraz regularnie aktualizowała wiedzę swoich pracowników w tej dziedzinie, aby uniknąć takich pomyłek.

Pytanie 12

Ewidencjonowanie operacji gospodarczej o treści "spłacono część zobowiązań wobec dostawców z rachunku bieżącego" odbywa się na kontach

A. Dt "Rachunek bieżący", Ct "Należności od odbiorców"

B. Dt "Zobowiązania wobec dostawców", Ct "Rachunek bieżący"

C. Dt "Rachunek bieżący", Ct "Zobowiązania wobec dostawców"

D. Dt "Należności od odbiorców", Ct "Rachunek bieżący"

Błędne odpowiedzi wynikają z niepoprawnego zrozumienia zasad ewidencji operacji gospodarczych oraz niewłaściwego zastosowania terminów rachunkowych. W pierwszej błędnej koncepcji, zapis na koncie "Rachunek bieżący" jako debet jest nieodpowiedni, ponieważ operacja spłaty zobowiązań wiąże się ze zmniejszeniem dostępnych środków na tym koncie, co powinno zostać odzwierciedlone w zapisie kredytowym. Z kolei ewidencja "Należności od odbiorców" nie ma zastosowania w kontekście spłaty zobowiązań; ten zapis dotyczy sytuacji, gdy przedsiębiorstwo oczekuje na wpływ środków od swoich klientów, co jest zupełnie inną operacją. Podejście to demonstruje typowy błąd myślowy polegający na pomieszaniu kategorii finansowych. Kiedy spłacamy zobowiązania, powinniśmy skupić się na zmniejszeniu zobowiązań, co wymaga debetowania konta "Zobowiązania wobec dostawców". Ignorowanie tej zasady może prowadzić do błędów w sprawozdaniach finansowych oraz zniekształcenia rzeczywistego obrazu sytuacji finansowej przedsiębiorstwa. Rachunkowość opiera się na precyzji i dokładności, dlatego tak ważne jest stosowanie właściwych terminów i zapisów, aby uniknąć negatywnych konsekwencji prawnych oraz finansowych.

Pytanie 13

Konta bilansowe aktywne mają saldo początkowe po stronie

A. stronie winien (debet) oraz stronie ma (credit).

B. stronie winien (debet).

C. stronie ma (credit).

D. wszystkich stron.

Konta bilansowe aktywne, takie jak konta zapasów, należności czy środków trwałych, charakteryzują się tym, że ich saldo początkowe występuje po stronie winien (debet). Oznacza to, że wszelkie zwiększenia wartości tych kont są rejestrowane w debecie, co jest zgodne z ogólną zasadą rachunkowości, że aktywa są zwiększane po stronie debetowej. Na przykład, gdy firma nabywa nowy środek trwały, jego wartość zostaje wprowadzona jako debet na koncie środków trwałych, co odzwierciedla wzrost aktywów w bilansie. Zgodnie z Międzynarodowymi Standardami Sprawozdawczości Finansowej (MSSF), ważne jest, aby prawidłowo klasyfikować konta, co wpływa na dokładność raportów finansowych i podejmowanie decyzji zarządczych. Dlatego znajomość, że konta aktywne są prowadzone w debecie, jest kluczowa dla każdej osoby zajmującej się rachunkowością i finansami.

Pytanie 14

Na stronie pasywów w bilansie powinno się umieścić

A. środki obrotowe

B. środki trwałe

C. należności długoterminowe

D. kapitały własne

W bilansie, który jest kluczowym narzędziem w rachunkowości, pasywa dzielą się na kilka kategorii, w tym na kapitały własne oraz zobowiązania. Kapitały własne przedstawiają wartość, która pozostaje dla właścicieli po odjęciu zobowiązań od aktywów. Obejmują one m.in. kapitał zakładowy, zyski zatrzymane oraz inne rezerwy. W praktyce, kapitały własne są istotnym wskaźnikiem stabilności finansowej przedsiębiorstwa, ponieważ wskazują na jego zdolność do przetrwania w dłuższej perspektywie czasowej oraz na potencjalne źródło finansowania rozwoju. Przykładem zastosowania tej wiedzy jest analiza wskaźnika kapitału własnego do całkowitych aktywów, co pozwala inwestorom ocenić ryzyko i stabilność finansową firmy. Ponadto, zgodnie z Międzynarodowymi Standardami Sprawozdawczości Finansowej (MSSF), prawidłowe klasyfikowanie kapitałów własnych w bilansie jest niezbędne dla przejrzystości sprawozdań finansowych.

Pytanie 15

Najważniejszą funkcją wynikającą ze specyfiki budowy wskazanego opakowania jest funkcja

A. informacyjna.

B. jakościowa.

C. marketingowa.

D. ochronna.

W tym zadaniu kluczowe jest słowo „specyfika budowy” opakowania. W przypadku wytłaczanki na jaja cała jej konstrukcja – kształt zagłębień, grubość tektury, możliwość zamknięcia, elastyczność materiału – jest podporządkowana temu, żeby jajka się nie stłukły. To jest właśnie funkcja ochronna. Opakowanie ma za zadanie zabezpieczyć bardzo delikatny produkt przed uszkodzeniami mechanicznymi (wstrząsy, uderzenia, zgniatanie), ale też częściowo przed zabrudzeniem i nadmiernym wysychaniem. Z mojego doświadczenia w logistyce produktów spożywczych wynika, że to jedno z najbardziej „wrażliwych” opakowań – jeśli konstrukcja jest zła, straty w transporcie idą w dziesiątki procent. Dlatego producenci stosują specjalne wytłaczanki, zgodne z wymaganiami dobrej praktyki produkcyjnej (GMP) i zasadami higieny żywności. Charakterystyczne gniazda stabilizują każde jajko osobno, dzięki czemu siły nacisku rozkładają się równomiernie, a jaja nie uderzają o siebie. Dodatkowo pokrywka z klapką zabezpiecza przed przypadkowym otwarciem w czasie transportu i manipulacji w sklepie. Oczywiście takie opakowanie może pełnić też funkcję informacyjną czy marketingową – mamy nadruk, nazwę produktu, elementy graficzne – ale to są funkcje wtórne, wynikające głównie z etykiety. Sednem, wynikającym z samej budowy przestrzennej opakowania, jest ochrona produktu w łańcuchu dostaw: od pakowalni, przez magazyn, transport, aż po półkę sklepową i torbę klienta.

Pytanie 16

Proces obróbki cieplnej stosowany w branży gastronomicznej, który polega na poddaniu produktu działaniu wysokiej temperatury w obecności tłuszczu, nosi nazwę

A. suszeniem

B. tyndalizacją

C. smażeniem

D. gotowaniem

Smażenie to proces obróbki termicznej, który polega na poddaniu żywności działaniu wysokiej temperatury w obecności tłuszczu. W tym procesie zastosowanie wysokiej temperatury (zwykle powyżej 160°C) powoduje, że zewnętrzna warstwa produktu szybko się rumieni, co skutkuje powstaniem chrupiącej, złocistej skórki. Smażenie jest szeroko stosowane w gastronomii do przygotowywania potraw takich jak frytki, placki, ryby czy mięsa. Dzięki smażeniu składniki odżywcze i smakowe są intensyfikowane, a tekstura potrawy staje się atrakcyjna dla konsumentów. Smażenie można realizować na różne sposoby, w tym głęboko w tłuszczu (frytkowanie) lub na patelni, co pozwala na elastyczność w kuchni. W środowisku gastronomicznym ważne jest przestrzeganie zasad bezpieczeństwa i higieny, takich jak kontrola temperatury smażenia, aby uniknąć niepożądanych reakcji, takich jak tworzenie szkodliwych substancji podczas nadmiernego przegrzewania tłuszczu. Smażenie jest również integralną częścią wielu kuchni regionalnych, co podkreśla jego znaczenie w tradycji kulinarnej.

Pytanie 17

Firma nawiązała współpracę z renomowanym producentem środków ochrony roślin w celu dystrybucji towarów wśród rolników. Jaką działalność to reprezentuje?

A. marketingową

B. produkcyjną

C. handlową

D. usługową

Zrozumienie różnic pomiędzy różnymi rodzajami działalności gospodarczej jest kluczowe dla właściwej interpretacji tego pytania. Odpowiedzi związane z działalnością marketingową, usługową czy produkcyjną mogą wydawać się logiczne, ale nie oddają one pełnego obrazu przedstawionej sytuacji. Działalność marketingowa koncentruje się głównie na promocji produktów oraz analizie rynku, co jest istotnym elementem, ale nie obejmuje samej dystrybucji, która jest zasadniczym celem w omawianym przypadku. Z kolei działalność usługowa odnosi się do świadczenia usług, a nie towarów, co również nie pasuje do kontekstu dystrybucji środków ochrony roślin. Wreszcie, działalność produkcyjna skupia się na wytwarzaniu dóbr, a nie na sprzedaży czy dystrybucji już istniejących produktów. Typowym błędem myślowym w tym przypadku jest mylenie różnorodnych aspektów działalności gospodarczej. Kluczowe jest zrozumienie, że dystrybucja to element handlu, a nie proces produkcji czy usługi. Dlatego w kontekście omawianego pytania najodpowiedniejsza jest działalność handlowa, która obejmuje wszystkie aspekty związane z wprowadzaniem towarów do obiegu rynkowego.

Pytanie 18

Firma świadczy usługi. Nabycie papieru do drukarki traktuje się jako wydatki na zakup

A. towarów inwestycyjnych

B. towarów handlowych

C. materiałów eksploatacyjnych

D. wyposażenia firmy

Wybór opcji, która klasyfikuje papier do drukarki jako towar inwestycyjny lub handlowy, to chyba jakieś nieporozumienie co do tych terminów. Towary inwestycyjne to zazwyczaj długoterminowe aktywa, które firma kupuje, żeby korzystać z nich przez dłuższy czas, a nie do codziennej pracy. Na przykład, maszyny czy auta, które używa się do produkcji. Z kolei towary handlowe to produkty, które kupujemy, żeby je później sprzedać. A papier do drukarki absolutnie do tych kategorii nie pasuje, bo ani nie jest inwestycją, ani nie jest towarem do odsprzedaży. Wyposażenie firmy to z kolei rzeczy, które używamy długo, jak biurowe meble czy komputery. Więc klasyfikowanie papieru jako wyposażenia to również nie najlepszy pomysł. Błąd polega na tym, że nie odróżniasz wydatków operacyjnych, które są codziennością firmy, od inwestycji czy towarów do sprzedaży. Dobre zakwalifikowanie kosztów jest ważne, by firma mogła lepiej planować swój budżet i dbać o zdrowie finansowe.

Pytanie 19

Metoda zachowania produktów spożywczych, polegająca na ich narażeniu na działanie dymu, w celu zwiększenia trwałości oraz nadania charakterystycznego smaku i aromatu, to

A. kiszenie

B. suszenie

C. wędzenie

D. peklowanie

Wędzenie to proces konserwacji żywności, który polega na poddaniu produktów oddziaływaniu dymu powstającego z palenia drewna, co nie tylko przedłuża trwałość tych produktów, ale również nadaje im charakterystyczny smak i aromat. Dym zawiera substancje chemiczne, takie jak fenole i aldehydy, które mają działanie antybakteryjne i przeciwutleniające, co skutkuje zmniejszeniem ryzyka zepsucia się żywności. Wędzenie stosuje się przede wszystkim w przypadku mięs, ryb oraz serów, a także w niektórych przypadkach warzyw. Proces ten może być realizowany na różne sposoby, w tym wędzenie na zimno, na gorąco oraz na gorąco-wędzone. W praktyce, wędzenie na zimno odbywa się w temperaturze poniżej 30°C, co zachowuje surową konsystencję produktu, natomiast wędzenie na gorąco ma miejsce w wyższych temperaturach, co skutkuje natychmiastowym gotowaniem mięsa. W przemyśle spożywczym wędzenie jest często łączone z innymi metodami konserwacji, takimi jak solenie, co stanowi standard w produkcji wielu tradycyjnych wyrobów. Warto również zarejestrować, że wędzone produkty mogą być bogate w składniki odżywcze, co czyni je wartościową częścią diety.

Pytanie 20

Korzystając z danych zawartych w tabeli, określ ile wynosi składka ubezpieczenia rentowego finansowana przez pracodawcę.

Sposób rozliczania składek ZUS

Składka na ubezpieczenie

Składka (%)

Finansowana przez pracownika

Finansowana przez pracodawcę

Emerytalne

19,52 %

9,76 %

Rentowe

8 %

1,5 %

6,5 %

Chorobowe

2,45 %

---

Wypadkowe

1,93 %*

---

1,93 %*

Fundusz Pracy

2,45 %

---

2,45 %

Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych

0,10 %

---

0,10 %

Ubezpieczenie zdrowotne

9 %

Z wynagrodzenia	Z podatku
1,25 %	7,75 %

---

A. 9,76%

B. 2,45%

C. 8%

D. 6,5%

Odpowiedź 6,5% jest prawidłowa, ponieważ zgodnie z danymi zawartymi w tabeli, składka na ubezpieczenie rentowe, która jest finansowana przez pracodawcę, wynosi właśnie tę wartość. W kontekście przepisów dotyczących ubezpieczeń społecznych w Polsce, składka rentowa jest jednym z kluczowych elementów systemu zabezpieczeń społecznych, mającym na celu zapewnienie pracownikom wsparcia w przypadku utraty zdolności do pracy z powodu niezdolności do pracy. W praktyce, pracodawcy są zobowiązani do odprowadzania składek rentowych, co ma na celu zapewnienie stabilności finansowej systemu i ochrony pracowników. Warto zauważyć, że różne stawki składek mogą dotyczyć różnych grup zawodowych oraz sytuacji, a ich wysokość może ulegać zmianom w zależności od regulacji prawnych. Zrozumienie tych zasad jest kluczowe dla osób zajmujących się kadrami i płacami, a także dla pracowników, którzy powinni być świadomi swoich praw i obowiązków związanych z systemem ubezpieczeń społecznych.

Pytanie 21

Przedsiębiorca wyprodukował 1 000 sztuk produktu. Koszty całkowite wyniosły 20 000,00 zł. Ile wynoszą koszty jednostkowe produktu?

A. 40,00 zł

B. 30,00 zł

C. 10,00 zł

D. 20,00 zł

Prawidłowo wskazana odpowiedź 20,00 zł wynika z klasycznego wzoru na koszt jednostkowy: koszty całkowite / liczba wyprodukowanych sztuk. W tym zadaniu mamy 20 000 zł kosztów całkowitych i 1 000 sztuk produktu, więc 20 000 zł ÷ 1 000 szt. = 20 zł/szt. To jest dokładnie to, co w rachunkowości zarządczej i kalkulacji kosztów nazywa się kosztem jednostkowym w przeliczeniu na wyrób gotowy. W praktyce przedsiębiorstwa, zwłaszcza w agrobiznesie czy produkcji przetwórczej, taki prosty podział kosztów całkowitych przez ilość to podstawowa metoda kalkulacji podziałowej prostej. Stosuje się ją, gdy wyroby są jednorodne, czyli każdy produkt jest praktycznie taki sam. Dzięki temu można łatwo określić minimalną cenę sprzedaży, żeby nie sprzedawać poniżej kosztów. Moim zdaniem to jest jedno z kluczowych pojęć, bo na jego podstawie szef czy technolog razem z działem finansowym ustalają politykę cenową, analizują opłacalność produkcji i porównują różne warianty. W dobrych praktykach rachunkowości zarządczej zawsze pilnuje się, żeby poprawnie zidentyfikować wszystkie koszty całkowite – zarówno zmienne (np. surowce, energia zużyta bezpośrednio na produkcję), jak i stałe przypadające na dany okres (np. amortyzacja maszyn, czynsz, wynagrodzenia administracji). Dopiero suma tych kosztów, podzielona przez faktyczną liczbę wytworzonych sztuk, daje wiarygodny koszt jednostkowy. W realnej firmie na takim wyniku buduje się też kalkulacje ofertowe, negocjacje z odbiorcami, a nawet decyzje, czy opłaca się zwiększać produkcję, czy raczej ją ograniczać. Ten przykład jest prosty, ale mechanizm dokładnie taki sam jak w poważnych kalkulacjach w dużych zakładach.

Pytanie 22

Składnikami tradycyjnego modelu marketingu mix, które umożliwiają wpływanie na rynek, są:

A. produkt, cena, dystrybucja, promocja

B. produkt, cena, transport, promocja

C. towar, cena, dystrybucja, sprzedaż

D. surowiec, towar, dystrybucja, promocja

Odpowiedź 'produkt, cena, dystrybucja, promocja' jest uznawana za poprawną, ponieważ obejmuje cztery fundamentalne elementy, które stanowią rdzeń tradycyjnego modelu marketingu mix, znanego również jako 4P. Produkt odnosi się do oferowanego dobra lub usługi, a jego jakość oraz cechy powinny odpowiadać oczekiwaniom klientów. Cena to wartość, jaką klienci są skłonni zapłacić, a jej ustalanie wymaga analizy kosztów, konkurencji oraz postrzegania wartości przez odbiorców. Dystrybucja dotyczy sposobu, w jaki produkt trafia do klienta, co obejmuje wybór kanałów dystrybucji, logistykę i zarządzanie zapasami. Promocja z kolei odnosi się do działań komunikacyjnych, które mają na celu zwiększenie świadomości i zainteresowania ofertą. Przykładem zastosowania tego modelu może być wprowadzenie nowego produktu na rynek - firma musi przemyśleć, jakie cechy produktu będą kluczowe, jaką cenę ustali, jakie kanały sprzedaży wybierze oraz jak skutecznie zakomunikuje swoją ofertę. Przestrzeganie tych zasad jest zgodne z najlepszymi praktykami w marketingu i przyczynia się do osiągnięcia sukcesu rynkowego.

Pytanie 23

Jaką wysokość ma składka emerytalna, która jest opłacana przez pracownika oraz pracodawcę, a która powinna być przekazana do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w przypadku pracownika zarabiającego brutto 4 000,00 zł?

A. 780,80 zł

B. 548,40 zł

C. 260,00 zł

D. 390,40 zł

Widzę, że wybrałeś złą odpowiedź. Może wynika to z tego, że zasady obliczania składek na ubezpieczenie emerytalne są trochę mylące. Czasami ludzie błędnie rozumieją procenty, nie zdając sobie sprawy, że całkowita składka emerytalna to 19,52% podstawy. Może masz wrażenie, że podana wartość dotyczy tylko jednej strony, czyli pracownika lub pracodawcy, co prowadzi do pomyłek. Na przykład, 390,40 zł albo 260,00 zł mogą pochodzić z obliczeń związanych z tylko jedną częścią składki, co jest błędne, bo musisz dodać te składki razem. Kluczowa jest też kwestia uwzględnienia całej wartości składek, bo inaczej źle oszacujesz łączną kwotę. Jeśli nie masz świadomości, że zarówno pracownik, jak i pracodawca płacą takie same procenty, to mogą ci się pomylić obliczenia dotyczące podatków lub składek. Zrozumienie, jak działają składki emerytalne, jest ważne, żeby dobrze planować swoje finanse i być gotowym na emeryturę.

Pytanie 24

Efektywna polityka magazynowa w agrobiznesie powinna zapewniać

A. maksymalizację ilości zapasów

B. zwiększenie liczby dostawców

C. rozbudowę obiektów magazynowych

D. minimalizację kosztów przechowywania

Maksymalizacja ilości zapasów może wydawać się korzystna na pierwszy rzut oka, ponieważ zapewnia dostępność towarów i zaspokojenie popytu. Jednakże w rzeczywistości prowadzi do zwiększenia kosztów przechowywania, zamrożenia kapitału oraz ryzyka strat związanych z przeterminowaniem lub uszkodzeniem towarów. Przedsiębiorstwa powinny skupić się na utrzymywaniu optymalnego poziomu zapasów, który zaspokaja ich potrzeby, ale nie prowadzi do nadwyżek. Zwiększenie liczby dostawców może być strategią dywersyfikacji ryzyka i poprawy elastyczności zaopatrzenia, ale niekoniecznie wpływa bezpośrednio na efektywność polityki magazynowej. Wielu dostawców może wiązać się z wyzwaniami logistycznymi, dodatkowymi kosztami administracyjnymi i trudnościami w zarządzaniu jakością dostaw. Rozbudowa obiektów magazynowych, choć może być potrzebna w przypadku wzrostu działalności, wiąże się z dużymi nakładami inwestycyjnymi i kosztami stałymi. Zarządzanie istniejącą infrastrukturą w sposób bardziej efektywny zazwyczaj przynosi lepsze rezultaty niż niekontrolowane zwiększanie przestrzeni magazynowej. Właściwa polityka magazynowa w agrobiznesie powinna zatem koncentrować się na optymalizacji istniejących zasobów i procesów, aby zredukować koszty i zwiększyć efektywność operacyjną.

Pytanie 25

Oblicz koszt jednostkowy przetworzenia 1 tony żyta, biorąc pod uwagę:
- stałe wydatki miesięczne wynoszą: 10 000 zł,
- zmienne wydatki miesięczne 5 000 zł,
- produkcja miesięczna 100 000 kg.

A. 15 zł

B. 15 000 zł

C. 150 000 zł

D. 150 zł

Kiedy analizujemy odpowiedzi, które nie są zgodne z obliczeniem kosztu jednostkowego, pojawiają się typowe błędy myślowe. Niektórzy mogą pomylić koszty stałe i zmienne, co prowadzi do zawyżenia lub zaniżenia kosztów. Na przykład, wybór odpowiedzi 15 000 zł może wynikać z błędnego założenia, że całkowite koszty są równocześnie kosztem jednostkowym. W rzeczywistości, koszt jednostkowy to wynik podziału całkowitych kosztów przez ilość produkcji, co w tym przypadku daje 150 zł, a nie 15 000 zł. Odpowiedź 15 zł z kolei może sugerować, że ktoś nie uwzględnił wszystkich kosztów lub zrozumiał koncepcję jednostkowego kosztu w kontekście mniejszej wielkości produkcji, co jest nieprawidłowe, ponieważ wartości te muszą odnosić się do ton, a nie kilogramów. Odpowiedzi takie jak 150 000 zł mogą wskazywać na błędne zrozumienie jednostek miary, gdzie użytkownik może mylnie interpretować wartości w odniesieniu do całkowitych kosztów bez ich podziału przez produkcję. Kluczowe w analizie kosztów jednostkowych jest przemyślane podejście do ich kalkulacji, uwzględniające wszystkie elementy kosztowe oraz jasne rozróżnienie między kosztami stałymi a zmiennymi, zgodnie z dobrymi praktykami w zarządzaniu finansowym.

Pytanie 26

Na produkcję 1 kg masła potrzeba około 22 litrów mleka. Ile litrów mleka potrzeba na wyprodukowanie 750 kg masła?

A. 1 500 l

B. 16 500 l

C. 750 l

D. 15 000 l

Poprawnie wyliczyłeś zapotrzebowanie na mleko: skoro na 1 kg masła potrzeba około 22 litrów mleka, to na 750 kg masła trzeba 750 × 22 litrów. Liczymy krok po kroku: 75 × 22 = 1650, a ponieważ mamy 750, czyli dziesięć razy więcej niż 75, to 1650 × 10 = 16 500 litrów. Taki sposób liczenia, przez rozbicie na prostsze fragmenty, jest bardzo praktyczny w realnej pracy w przetwórstwie rolno‑spożywczym. W technologii produkcji przyjmuje się właśnie takie współczynniki zużycia surowca na wyrób gotowy – tutaj 22 l mleka na 1 kg masła jest przykładowym wskaźnikiem technologicznym. Na jego podstawie planuje się dostawy surowca, obciążenie linii produkcyjnej, zużycie energii, a nawet pojemność zbiorników magazynowych. Moim zdaniem umiejętność szybkiego przeliczania takich proporcji to absolutna podstawa w agrobiznesie: pozwala w kilka sekund oszacować, czy przy danej ilości mleka opłaca się uruchamiać partię produkcyjną, ile maksymalnie masła można uzyskać albo odwrotnie – ile mleka trzeba zakontraktować od dostawców, żeby zrealizować zamówienie od odbiorcy. W praktyce zakłady ustalają całe normy zużycia surowców na jednostkę produktu, a następnie kontrolują odchylenia od tych norm. Jeśli z 16 500 litrów mleka nie wyjdzie około 750 kg masła, tylko znacznie mniej, to technolodzy od razu wiedzą, że coś jest nie tak: albo surowiec ma inne parametry, albo proces mechanicznego oddzielania tłuszczu jest źle ustawiony. Twoje obliczenie dokładnie wpisuje się w taki sposób technicznego myślenia: stały przelicznik razy ilość produktu docelowego daje nam realne zapotrzebowanie surowcowe.

Pytanie 27

Czynność gospodarcza, która doprowadziła do zmniejszenia stanu środków na rachunku bankowym oraz obniżenia zobowiązań wobec dostawców, to czynność

A. pasywna

B. aktywno-pasywna zwiększająca sumę bilansową

C. aktywna

D. aktywno-pasywna zmniejszająca sumę bilansową

Wybór odpowiedzi, która nie odnosi się do pojęcia "aktywnopasywna zmniejszająca sumę bilansową", może wynikać z nieprecyzyjnego rozumienia klasyfikacji operacji gospodarczych w kontekście bilansu. Odpowiedzi pasywna oraz aktywna nie są adekwatne do opisanego przypadku, ponieważ w żadnym z tych scenariuszy nie dochodzi równocześnie do zmniejszenia zarówno aktywów, jak i pasywów. Klasyfikacja operacji jako pasywna sugeruje, że zmiany dotyczą wyłącznie zobowiązań, co jest mylące w kontekście płatności. Natomiast klasa operacji aktywnej, mimo że dotyczy zmian w aktywach, nie uwzględnia wpływu na pasywa, co jest kluczowym elementem w tej sytuacji. Ponadto odpowiedź dotycząca aktywno-pasywnej zwiększającej sumę bilansową jest niepoprawna, ponieważ wprowadza w błąd co do jakości operacji. Zwiększenie sumy bilansowej sugerowałoby wzrost aktywów lub pasywów, co nie ma miejsca w opisanej sytuacji. Tego rodzaju błędy myślowe mogą prowadzić do nieprawidłowych analiz finansowych, które są kluczowe dla podejmowania decyzji w zakresie zarządzania finansami przedsiębiorstwa. W praktyce przedsiębiorcy powinni jasno rozumieć, jakie operacje wpływają na ich bilans, aby móc efektywnie zarządzać swoim kapitałem oraz optymalizować zobowiązania.

Pytanie 28

W przypadku gdy przedsiębiorca rozlicza VAT według systemu miesięcznego, w jakim terminie powinien uregulować należności wobec urzędu skarbowego oraz złożyć deklarację?

A. Do 20. dnia każdego miesiąca

B. Do 10. dnia każdego miesiąca

C. Do 25. dnia każdego miesiąca

D. Do 15. dnia każdego miesiąca

Wybór odpowiedzi, która wskazuje na inne daty, często wynika z niepełnego zrozumienia zasad obowiązujących w rozliczeniach VAT. Przykładowo, termin do 15. dnia miesiąca sprawia wrażenie korzystny, jednak jest on zbyt wczesny, co może prowadzić do nieprawidłowego planowania finansowego. Odpowiedź wskazująca na 20. dzień miesiąca również może wydawać się logiczna, szczególnie w kontekście terminów płatności, ale nie jest zgodna z wymogami prawa. Natomiast opcja 10. dnia miesiąca jest zupełnie błędna, ponieważ nie uwzględnia czasu na zbieranie i analizowanie danych potrzebnych do prawidłowego wypełnienia deklaracji. Warto również zauważyć, że nieprzestrzeganie właściwych terminów składania deklaracji prowadzi do konsekwencji prawnych, takich jak kary finansowe czy odsetki za zwłokę. W wielu przypadkach przedsiębiorcy mylą daty związane z różnymi rodzajami obowiązków podatkowych, co skutkuje nieprzemyślanym podejściem do kwestii rozliczeń. Zrozumienie, że termin 25. dnia każdego miesiąca jest standardem w polskim systemie podatkowym, jest kluczowe dla prawidłowego zarządzania obowiązkami podatkowymi. Współczesne przedsiębiorstwa powinny być świadome tych zasad oraz regularnie aktualizować swoją wiedzę na temat zmian w przepisach, co pozwala na uniknięcie niepotrzebnych problemów.

Pytanie 29

Przedsiębiorstwo zajmujące się produkcją przetworów warzywnych wytworzyło w miesiącu 10 ton surówki z warzyw, ponosząc następujące wydatki:
- zakup warzyw 5 000 zł,
- wynagrodzenia dla pracowników 5 000 zł,
- koszty energii elektrycznej 4 000 zł,
- inne wydatki 6 000 zł.

Na podstawie podanych informacji oblicz koszt jednostkowy wyprodukowania 1 kg surówki z warzyw.

A. 1 zł

B. 2 zł

C. 3 zł

D. 4 zł

Koszt jednostkowy produkcji 1 kg surówki z warzyw można obliczyć, sumując wszystkie poniesione koszty i dzieląc je przez całkowitą wagę wyprodukowanego produktu. W przedstawionym przypadku całkowite koszty wynoszą: zakup warzyw (5000 zł) + wynagrodzenie pracowników (5000 zł) + energia elektryczna (4000 zł) + inne koszty (6000 zł), co daje 20000 zł. Następnie, dzielimy tę kwotę przez 10 ton (czyli 10000 kg) wyprodukowanej surówki: 20000 zł / 10000 kg = 2 zł/kg. Ustalanie kosztów jednostkowych jest kluczowym aspektem zarządzania produkcją, ponieważ pozwala na precyzyjne określenie rentowności produktów oraz podejmowanie decyzji dotyczących cen sprzedaży. Praktycznie, znajomość kosztów jednostkowych pozwala przedsiębiorstwom na lepsze planowanie budżetu oraz optymalizację procesów produkcyjnych zgodnie z najlepszymi praktykami w branży, co przyczynia się do zwiększenia efektywności operacyjnej.

Pytanie 30

Najważniejszą funkcją wynikającą ze specyfiki budowy wskazanego opakowania jest funkcja

A. informacyjna.

B. jakościowa.

C. ochronna.

D. marketingowa.

Odpowiedź "ochronna" jest prawidłowa, gdyż opakowanie jaj, jak pokazano na zdjęciu, zostało zaprojektowane z myślą o ochronie delikatnych produktów. Jaja są szczególnie narażone na uszkodzenia mechaniczne, dlatego kluczowym aspektem opakowania jest zapewnienie im stabilności i amortyzacji. Dobre praktyki w branży opakowań zalecają stosowanie materiałów, które dobrze absorbują wstrząsy oraz eliminują ryzyko stłuczenia w trakcie transportu. Przykładem mogą być opakowania styropianowe lub tekturowe, które nie tylko zabezpieczają zawartość, ale również są łatwe do recyclingu. Zgodnie z normami ISO 11607 dotyczącymi opakowań medycznych, funkcja ochronna opakowania jest kluczowa, aby zapewnić wysoką jakość produktu i zminimalizować straty. Z tego powodu, priorytetem podczas projektowania opakowania jest ochrona, co czyni tę odpowiedź poprawną.

Pytanie 31

Do uproszczonych form dokumentacji stosowanych przez osoby fizyczne w celu rozliczenia się z urzędem skarbowym z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych (w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą) zalicza się

A. rejestr zakupu VAT oraz rejestr sprzedaży VAT

B. księgi szczegółowe

C. podatkową książkę przychodów i rozchodów

D. księgę główną

Księgi szczegółowe oraz księga główna różnią się od podatkowej książki przychodów i rozchodów pod względem celu oraz formy prowadzenia ewidencji. Księgi szczegółowe są stosowane w bardziej złożonych systemach księgowych, które wymagają szczegółowego rejestrowania wszystkich operacji finansowych, natomiast księga główna jest narzędziem stosowanym w pełnej księgowości, zalecaną dla większych przedsiębiorstw. Takie podejścia mogą być zbyt skomplikowane dla małych firm, które mogą korzystać z uproszczonych metod ewidencji. Rejestry zakupów i sprzedaży VAT również nie odpowiadają na pytanie, ponieważ są one związane z rozliczaniem podatku VAT, a nie z podatkiem dochodowym. Błędne jest myślenie, że te formy ewidencji są odpowiednie dla małych przedsiębiorców, którzy często nie mają obowiązku prowadzenia pełnej księgowości. Należy pamiętać, że dla małych firm i osób fizycznych, które prowadzą działalność gospodarczą, kluczowe jest uproszczenie procesów ewidencyjnych, co czyni podatkową książkę przychodów i rozchodów najodpowiedniejszym narzędziem do spełnienia wymogów podatkowych oraz monitorowania wyników finansowych bez zbędnej komplikacji.

Pytanie 32

Osoba prowadząca działalność gospodarczą, będąca płatnikiem podatku dochodowego od osób fizycznych, zobowiązana jest do zgłoszenia zmiany metody opodatkowania?

A. do 20 stycznia roku podatkowego

B. do końca roku podatkowego

C. do 10 stycznia roku podatkowego

D. przed początkiem roku podatkowego

Odpowiedzi wskazujące na inne terminy zgłoszenia zmiany formy opodatkowania są błędne z kilku powodów. Przede wszystkim, termin "do 10 stycznia roku podatkowego" jest niewłaściwy, ponieważ nie daje wystarczająco dużo czasu na analizę dostępnych opcji opodatkowania, co może prowadzić do pochopnych decyzji. W przypadku "do końca roku podatkowego" oraz "przed rozpoczęciem roku podatkowego", te sformułowania są mylące, ponieważ sugerują, że przedsiębiorcy mają więcej czasu na zgłoszenie zmiany, niż jest to faktycznie dopuszczalne według przepisów prawa. Ustawodawca wprowadził jasne terminy, aby zapobiec chaotycznym zmianom oraz umożliwić efektywne zarządzanie systemem podatkowym. Praktyczne zastosowanie tych regulacji pozwala na lepszą organizację pracy zarówno dla przedsiębiorców, jak i dla administracji skarbowej. Błędne zrozumienie terminów zgłoszenia może skutkować nie tylko problemami z organami podatkowymi, ale również nieprzewidzianymi kosztami związanymi z karami za nieterminowe zgłoszenie zmiany formy opodatkowania. Dlatego kluczowe jest, aby przedsiębiorcy świadomie przestrzegali obowiązujących przepisów i terminów, co w dłuższej perspektywie przyczyni się do stabilności ich działalności gospodarczej.

Pytanie 33

Maszyna przedstawiona na rysunku to

A. wilk do mielenia mięsa.

B. drylownica do wiśni.

C. wirówka do mleka.

D. prasa do oleju.

Zrozumienie różnorodności maszyn wykorzystywanych w przemyśle spożywczym jest kluczowe, aby uniknąć pomyłek w identyfikacji ich przeznaczenia. Wybór wilka do mielenia mięsa, wirówki do mleka czy drylownicy do wiśni jako odpowiedzi na pytanie o przedstawioną maszynę wynika z niewłaściwego skojarzenia ich funkcji z procesami obróbki surowców. Wilk do mielenia mięsa jest urządzeniem przeznaczonym do rozdrabniania mięsa, co jest całkowicie różne od procesów związanych z wyciskaniem oleju. Wirówka do mleka służy do oddzielania tłuszczu od mleka, co również nie ma związku z produkcją oleju. Z kolei drylownica do wiśni to maszyna, która usuwa pestki z owoców, a jej konstrukcja oraz zastosowanie w żaden sposób nie pasują do opisanego mechanizmu prasy do oleju. Błędem myślowym jest zatem przypisywanie funkcji urządzenia bez analizy jego charakterystycznych cech konstrukcyjnych oraz zastosowań. Każda z tych maszyn ma swoje specyficzne zadania i różnice w budowie, które są kluczowe dla ich efektywności oraz zastosowania w przemyśle spożywczym. Poznanie tych różnic oraz zasad działania poszczególnych maszyn przyczynia się do poprawy jakości produkcji i świadomego podejścia do technologii stosowanych w obróbce żywności.

Pytanie 34

Jakie urządzenie wykorzystuje się do mielenia, emulgowania mięsa, tłuszczu oraz dodatków smakowych?

A. prasa

B. pasteryzator

C. wirówka

D. kuter

Kuter to zaawansowane urządzenie technologiczne, które odgrywa kluczową rolę w przemyśle mięsnym i spożywczym. Jego główną funkcją jest rozdrabnianie i emulgowanie mięsa, tłuszczu oraz dodatków smakowych w celu uzyskania jednorodnej masy. Kuter jest wykorzystywany do produkcji wędlin, pasztetów i farszów, gdzie pożądana jest gładka konsystencja oraz odpowiednia tekstura. Przeprowadza proces mieszania i rozdrabniania składników pod wpływem wysokiej prędkości ostrzy, co pozwala na uzyskanie lepszego połączenia tłuszczów i białek. W procesie tym ważne jest również, aby temperatura masy nie wzrosła zbytnio, co mogłoby wpłynąć na jakość produktu końcowego. Warto zauważyć, że kuter skutecznie redukuje czas potrzebny na przygotowanie masy, co jest zgodne z zasadami efektywności produkcji. Przykładem praktycznego zastosowania kutra jest produkcja kiełbas, gdzie zapewnia on optymalną emulsję tłuszczu i mięsa, co ma kluczowe znaczenie dla smaku i trwałości wyrobu.

Pytanie 35

Oprogramowanie do rejestrowania przychodów i wydatków powinno mieć funkcję rozliczania również podatku od

A. czynności cywilno-prawnych

B. nieruchomości

C. środków transportu

D. towarów i usług

Program komputerowy do ewidencji przychodów i rozchodów, w kontekście polskiego systemu podatkowego, musi umożliwiać rozliczanie podatku od towarów i usług (VAT). Jest to podstawowy podatek, który wpływa na wiele aspektów działalności gospodarczej, zarówno dla przedsiębiorców, jak i dla jednostek organizacyjnych. W praktyce, system musi umożliwiać rejestrację wszystkich transakcji sprzedaży i zakupu, a także generowanie odpowiednich deklaracji VAT, które są składane do urzędów skarbowych. Przykładem może być przedsiębiorstwo zajmujące się handlem detalicznym, które musi regularnie monitorować swoje transakcje w celu obliczenia należnego podatku. Warto także zaznaczyć, że prawidłowe rozliczanie VAT jest kluczowe dla uniknięcia kar finansowych i utrzymania płynności finansowej firmy. Dobre praktyki w zakresie ewidencji przychodów i rozchodów obejmują nie tylko zapisywanie danych, ale również ich archiwizację i audyt wewnętrzny, co pozwala na bieżąco śledzić zmiany w obliczeniach podatkowych i eliminować błędy. Zrozumienie i prawidłowe stosowanie przepisów dotyczących VAT jest zatem niezbędne dla każdego przedsiębiorcy.

Pytanie 36

W zakładzie przetwórstwa grzybów do konserwacji produktów wykorzystuje się mrożenie. Jaką metodą jest to konserwacja?

A. fizykochemiczną

B. fizyczną

C. chemiczną

D. biologiczną

Każda z alternatywnych metod konserwacji żywności, takich jak chemiczna, fizykochemiczna oraz biologiczna, opiera się na innym mechanizmie działania, co prowadzi do błędnych wniosków, gdyż mrożenie nie pasuje do tych kategorii. Konserwacja chemiczna polega na stosowaniu substancji chemicznych, które hamują wzrost mikroorganizmów lub spowalniają procesy psucia się. Przykładami są dodatki do żywności, takie jak konserwanty. Z kolei fizykochemiczna metoda łączy elementy fizyczne i chemiczne, co nie znajduje zastosowania w przypadku mrożenia, które działa jedynie na poziomie fizycznym. Biologiczne metody konserwacji, takie jak fermentacja, opierają się na wykorzystaniu mikroorganizmów, co również nie ma miejsca w mrożeniu. Mrożenie działa na zasadzie redukcji temperatury, a nie poprzez wprowadzenie substancji chemicznych lub organizmów. Typowym błędem jest mylenie tych różnych podejść, co wynika z braku zrozumienia podstawowych różnic między nimi oraz ich mechanizmów działania. W praktyce, różne metody konserwacji żywności mogą być łączone, ale należy je stosować w odpowiednich kontekstach, aby zapewnić skuteczność i bezpieczeństwo przetwarzanych produktów.

Pytanie 37

Dostawca zrealizował zamówienie na towar. Potwierdzenie dostawy nastąpiło za pomocą faktury. Po przeprowadzeniu inspekcji ilościowej wykryto brak niektórych produktów. Co powinien zrobić dostawca?

A. wystawić fakturę korygującą

B. sporządzić nową fakturę i dołączyć ją do błędnej

C. przekreślić nieprawidłowy wpis i wpisać poprawną wartość

D. zniszczyć wadliwy dokument i przygotować nowy

Wystawienie faktury korygującej jest standardową procedurą w przypadku, gdy po dostawie towaru stwierdzono braki w zamówieniu. Faktura korygująca umożliwia poprawienie błędnie wystawionej faktury, co jest zgodne z zasadami rzetelności i przejrzystości w dokumentacji finansowej. Taka faktura powinna zawierać informacje o pierwotnej fakturze, a także szczegóły dotyczące brakujących pozycji, co pozwala na jasne zrozumienie zmian zarówno przez dostawcę, jak i nabywcę. W praktyce, wystawienie faktury korygującej jest nie tylko wymagane przez przepisy prawa, ale także stanowi przejaw dobrej praktyki biznesowej, pomagając utrzymać właściwe relacje z klientami oraz dostawcami. Warto również zaznaczyć, że brak korygowania dokumentów może prowadzić do niezgodności w bilansach, co może skutkować problemami podatkowymi lub prawnymi. Dlatego też kluczowe jest przestrzeganie tych procedur.

Pytanie 38

Podatnik rozliczający się z urzędem skarbowym w formie karty podatkowej dokonuje rocznego rozliczenia podatku, sporządzając deklarację

A. PIT-28

B. PIT-36

C. PIT-11

D. PIT-16A

W tym zadaniu łatwo się pomylić, bo większość formularzy PIT kojarzy się ogólnie z „rocznym rozliczeniem” i wiele osób wrzuca je do jednego worka. Tymczasem każdy z tych formularzy ma ściśle określoną funkcję i jest przypisany do konkretnej formy opodatkowania albo roli podatnika. Podatnik na karcie podatkowej nie rozlicza się ani jak pracownik, ani jak przedsiębiorca na zasadach ogólnych czy ryczałcie, dlatego wybór innych formularzy niż PIT-16A prowadzi do merytorycznego błędu. PIT-11 w ogóle nie jest deklaracją roczną podatnika, tylko informacją sporządzaną przez płatnika podatku, najczęściej pracodawcę. Przekazuje się ją do urzędu skarbowego i do pracownika, aby ten mógł później wypełnić swoje zeznanie roczne, np. PIT-37. Podatnik na karcie podatkowej nie składa PIT-11 jako swojego zeznania, więc użycie tego druku w tym kontekście jest zupełnie chybione. To częsty błąd: utożsamianie każdego druku PIT z „moim rozliczeniem”, a przecież część z nich to wyłącznie informacje od płatników. PIT-28 z kolei służy do rozliczenia przychodów opodatkowanych ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych, czyli innej uproszczonej formy opodatkowania niż karta podatkowa. Tam podatnik wykazuje przychody z działalności gospodarczej lub najmu na ryczałcie, liczy podatek według stawek procentowych, a nie według stałej kwoty z decyzji urzędu. Karta podatkowa jest jeszcze prostsza – nie ewidencjonuje się kosztów ani nie liczy samodzielnie podatku, więc PIT-28 w ogóle nie pasuje do tej formy. Z mojego doświadczenia sporo osób myli też PIT-36 z każdą działalnością gospodarczą. PIT-36 służy do rozliczenia dochodów opodatkowanych na zasadach ogólnych (skala podatkowa 12%/32%), np. przy prowadzeniu księgi przychodów i rozchodów. Podatnik na karcie podatkowej nie rozlicza się w ten sposób, bo jego podatek jest ustalony decyzją naczelnika urzędu skarbowego. Dlatego użycie PIT-36 w przypadku karty podatkowej jest po prostu niezgodne z konstrukcją tej formy opodatkowania. Typowy błąd myślowy polega na tym, że ktoś kojarzy: „prowadzę firmę, więc pewnie PIT-36 albo PIT-28”, a pomija fakt, że forma karty podatkowej ma własny, specyficzny formularz – właśnie PIT-16A, który skupia się głównie na rozliczeniu składki zdrowotnej, a nie na wykazywaniu dochodu czy kosztów.

Pytanie 39

Wspólnicy planują rozliczanie się z podatku dochodowego według księgi przychodów i rozchodów. Najbardziej odpowiednią formą organizacyjno-prawną ich przedsiębiorstwa będzie spółka

A. akcyjna

B. komandytowa

C. jawna

D. z ograniczoną odpowiedzialnością

Spółka jawna jest formą organizacyjno-prawną, która idealnie nadaje się do rozliczania się z podatku dochodowego na podstawie księgi przychodów i rozchodów. W takiej spółce wspólnicy są osobiście odpowiedzialni za zobowiązania firmy, co oznacza, że mogą skorzystać z uproszczonych form opodatkowania. Spółka jawna, będąc spółką osobową, nie posiada osobowości prawnej, co ułatwia prowadzenie księgowości i rozliczeń podatkowych. Wspólnicy mogą łatwo udokumentować przychody i koszty, co jest kluczowe dla prawidłowego rozliczenia w ramach KPiR. Przykładowo, wspólnicy spółki jawnej mogą prowadzić działalność w branży usługowej, handlowej czy produkcyjnej, co pozwala na elastyczność w doborze formy działalności. Warto również zauważyć, że spółka jawna to dobre rozwiązanie dla małych i średnich przedsiębiorstw, które nie potrzebują skomplikowanej struktury prawnej. Zgodnie z praktykami branżowymi, wybór spółki jawnej może być korzystny ze względu na mniejsze koszty administracyjne i prostszą obsługę księgową niż w przypadku innych form prawnych, takich jak spółka z o.o. czy spółka akcyjna.

Pytanie 40

Jaką metodę kierowania stosuje się w firmie rzemieślniczej zatrudniającej 3 pracowników?

A. Sztabowo-liniową

B. Wielofunkcyjną

C. Macierzową

D. Liniową

Wybór metody zarządzania w małym rzemieślniczym przedsiębiorstwie to sprawa, która wymaga nieco przemyśleń. Metoda sztabowo-liniowa, chociaż popularna w dużych firmach, w małych może wprowadzać niepotrzebny bałagan. W takim przypadku sztab doradczo-kontrolny może być wręcz zbędny, a dodatkowe poziomy zarządzania tylko spowalniają decyzje. Z kolei metoda macierzowa, gdzie trzeba raportować do kilku menedżerów, w małej firmie może skutkować chaosem informacyjnym i konfliktami. Metoda wielofunkcyjna, która zakłada przypisywanie różnych zadań, może działać, ale wymaga większego zróżnicowania zadań, co niekoniecznie jest łatwe do zrealizowania w małych warsztatach. Często ludzie myślą, że bardziej skomplikowane struktury są lepsze, co w praktyce może tylko obniżać efektywność. W małym zespole metoda liniowa, gdzie jest jasna hierarchia i prosta komunikacja, to moim zdaniem klucz do sukcesu.

Rozpocznij nowy egzamin

Powrót do strony głównej