Wyniki egzaminu

Nowy egzamin

Informacje o egzaminie:

Zawód: Technik weterynarii
Kwalifikacja: ROL.12 - Wykonywanie weterynaryjnych czynności pomocniczych
Data rozpoczęcia: 22 lutego 2026 02:54
Data zakończenia: 22 lutego 2026 03:09

Egzamin zdany!

Wynik: 26/40 punktów (65,0%)

Wymagane minimum: 20 punktów (50%)

Pochwal się swoim wynikiem!

Facebook

X.com

Szczegółowe wyniki:

Pytanie 1

W trakcie uboju bydła pobiera się rdzeń przedłużony w celu przeprowadzenia analizy na temat

A. brucelozy

B. listeriozy

C. enzootycznej białaczki bydła

D. gąbczastej encefalopatii

Enzootyczna białaczka bydła, bruceloza oraz listerioza to choroby, które również mogą wpływać na bydło, jednak pobieranie rdzenia przedłużonego nie jest standardową procedurą dla ich diagnozowania. Enzootyczna białaczka bydła, która jest nowotworem wirusowym, jest zazwyczaj diagnozowana poprzez badania serologiczne, poszukujące obecności wirusa w organizmie lub przeciwciał przeciwko niemu. Bruceloza, będąca chorobą zakaźną wywołaną przez bakterie z rodzaju Brucella, również wymaga innych metod diagnostycznych, takich jak testy serologiczne lub mikrobiologiczne, a nie pobierania rdzenia przedłużonego. Natomiast listerioza, wywołana przez bakterię Listeria monocytogenes, jest szczególnie niebezpieczna dla ciężarnych kobiet i noworodków, a jej diagnoza opiera się na badaniach laboratoryjnych krwi lub próbki tkankowej, a nie na badaniu rdzenia przedłużonego. Wskazuje to na nieporozumienie dotyczące charakterystyki tych chorób. Często występuje mylne przekonanie, że wszystkie choroby zakaźne wymagają takich samych metod diagnostycznych. Różnorodność patogenów wymaga zastosowania odpowiednich procedur w zależności od podejrzewanej choroby, co jest kluczowe dla skutecznego monitorowania i kontroli zdrowia zwierząt. Dlatego zrozumienie specyfiki każdej z chorób oraz odpowiednich metod diagnostycznych jest istotne w praktyce weterynaryjnej i w kontekście bezpieczeństwa zdrowotnego.

Pytanie 2

Odczyn Rivalty stosowany podczas analizy laboratoryjnej ma na celu badanie

A. zawartości żwacza

B. materii kałowej

C. płynów z jam ciała

D. osadu moczu

Odczyn Rivalty to naprawdę ważne narzędzie w diagnostyce w laboratoriach. Pomaga ocenić różne komórki w płynach z jam ciała, co jest super istotne w przypadku chorób zapalnych czy nowotworowych. Na przykład, jeśli badamy płyn mózgowo-rdzeniowy, to możemy szybko wykryć choroby neuroinfekcyjne, jak zapalenie opon mózgowych. Analogicznie, w płynie opłucnowym można zobaczyć, czy nie ma nowotworów lub stanów zapalnych. W praktyce w laboratoriach używamy odczynu Rivalty, żeby ocenić morfologię komórkową, co jest zgodne z wytycznymi do diagnozowania i monitorowania leczenia. Generalnie, stosowanie tego odczynu jest zgodne z zasadami jakości w medycynie, co jest kluczowe dla dobrej opieki zdrowotnej.

Pytanie 3

Do badania parazytologicznego należy pobrać zeskrobinę

A. ze skóry, która nie wykazuje zmian chorobowych

B. z centralnej części zmiany oraz z obszaru niezmienionego chorobowo

C. z centralnej lokalizacji zmiany skórnej

D. z granicy obszaru zdrowego i zmienionego chorobowo

Odpowiedzi, które sugerują pobieranie zeskrobin z innych lokalizacji, takich jak skóra niezmieniona chorobowo czy centrum zmiany, nie uwzględniają kluczowych aspektów diagnostyki parazytologicznej. Pobieranie próbki ze skóry niezmienionej chorobowo może prowadzić do błędnych wyników, gdyż w takich miejscach obecność pasożytów może być znikoma lub wręcz nieobecna. Z kolei centra zmian skórnych często są miejscami, gdzie procesy zapalne prowadzą do zmiany struktury tkanki, co może wpływać na rozkład pasożytów i ich metabolitów. Otrzymywanie próbek z tych obszarów może skutkować fałszywie ujemnymi lub fałszywie dodatnimi wynikami, co jest niekorzystne dla procesu diagnostycznego. W diagnostyce parazytologicznej kluczowe jest pobieranie próbki w miejscach przejrzystych, gdzie istnieje możliwość wykrycia pasożytów, ich jaj i larw, a także ocena ich lokalizacji względem zdrowych tkanek. Warto również podkreślić, że skuteczna diagnostyka wymaga przestrzegania ustalonych protokołów, co obejmuje także edukację personelu medycznego w zakresie metod pobierania zeskrobin oraz przygotowywania próbek do analizy. Ignorowanie tych zasad może prowadzić do poważnych konsekwencji dla pacjenta, w tym do niewłaściwego leczenia lub opóźnienia w postawieniu trafnej diagnozy.

Pytanie 4

W przypadku jakiej choroby zakaźnej, objętej obowiązkowym zwalczaniem, wykorzystuje się test tuberkulinowy wstrzyknięty w skórę?

A. Nosacizny koni

B. Gruźlicy bydła

C. Brucelozy bydła

D. Paratuberkulozy bydła

Śródskórny test tuberkulinowy jest kluczowym narzędziem w monitorowaniu gruźlicy bydła, ponieważ pozwala na wykrycie zakażenia Mycobacterium bovis, odpowiedzialnego za tę chorobę. Test ten polega na wprowadzeniu tuberkuliny, czyli białka pochodzącego z patogenu, do skóry bydła. Reakcja skórna, która powstaje w miejscu iniekcji, jest oceniana po 72 godzinach. W przypadku pozytywnej reakcji, co wskazuje na wcześniejszy kontakt zwierzęcia z bakterią, zaleca się dalsze kroki, takie jak izolacja i diagnostyka. Praktyczne zastosowanie tego testu w hodowli bydła jest nieocenione, ponieważ pozwala na wczesne wykrywanie choroby, a tym samym ograniczenie jej rozprzestrzeniania w stadach. Gruźlica bydła jest chorobą, która nie tylko wpływa na zdrowie zwierząt, ale również ma istotne znaczenie ekonomiczne. Utrzymanie czystości stada i wdrożenie strategii monitorowania jest zgodne z zaleceniami Światowej Organizacji Zdrowia Zwierząt (OIE) oraz lokalnymi normami weterynaryjnymi, co podkreśla znaczenie tego testu w praktyce weterynaryjnej.

Pytanie 5

Aby udrożnić przewód nosowo-łzowy u koni, jakie środki należy zastosować?

A. glukozę

B. eozynę

C. fluoresceinę

D. sól fizjologiczną

Sól fizjologiczna, będąca roztworem chlorku sodu o stężeniu 0,9%, jest powszechnie stosowana w weterynarii do udrożniania przewodu nosowo-łzowego u koni. Działa nawilżająco i oczyszczająco, co pozwala na rozrzedzenie oraz usunięcie wydzieliny blokującej drogi oddechowe i łzowe. Przykładowo, w przypadku koni z problemami takimi jak epifora, czyli nadmierne łzawienie, stosowanie soli fizjologicznej może pomóc w przywróceniu prawidłowego przepływu łez oraz poprawić komfort zwierzęcia. W przypadkach bardziej skomplikowanych, mogą być zalecane dodatkowe procedury medyczne, jednak sól fizjologiczna pozostaje pierwszym krokiem w wielu interwencjach. Dobrym zwyczajem jest także monitorowanie stanu konia po zabiegu, aby wykryć ewentualne powikłania. Sól fizjologiczna jest zgodna z wieloma standardami weterynaryjnymi, co czyni ją bezpiecznym i skutecznym rozwiązaniem w terapii.

Pytanie 6

Okres karencji dla bydła określa się dla

A. tkanek spożywczych i moczu

B. mleka i tkanek spożywczych

C. moczu i krwi

D. krwi oraz mleka

Okres karencji u bydła odnosi się do czasu, który musi upłynąć od momentu podania leku do momentu, w którym produkty pochodzenia zwierzęcego, takie jak mleko i tkanki jadalne, mogą być spożywane przez ludzi bez ryzyka. W praktyce oznacza to, że jeśli bydło otrzymało leki, takie jak antybiotyki lub inne substancje czynne, produkty te nie mogą być używane w celach konsumpcyjnych przez określony czas. Przykładowo, jeśli bydło otrzymało antybiotyk, okres karencji dla mleka może wynosić od kilku dni do tygodnia, w zależności od specyfiki leku. Dlatego tak ważne jest przestrzeganie zasad dotyczących okresu karencji, aby zapewnić bezpieczeństwo żywnościowe i zgodność z przepisami prawa. W branży weterynaryjnej oraz rolniczej istnieją standardy, takie jak te określone przez Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności, które regulują kwestie stosowania leków oraz ich wpływu na zdrowie ludzi i zwierząt. Przestrzeganie tych zasad jest kluczowe dla utrzymania wysokiej jakości produktów spożywczych oraz ochrony zdrowia publicznego.

Pytanie 7

Kiedy wymagane jest leczenie w przypadku zatrzymania błon płodowych i łożyska u bydła, jeśli nie zostaną one wydalone w ciągu

A. 48 godzin

B. 6 godzin

C. 24 godzin

D. 72 godzin

Zatrzymanie błon płodowych i łożyska u bydła jest sytuacją, która może prowadzić do poważnych komplikacji zdrowotnych, zarówno dla matki, jak i dla nowo narodzonego cielęcia. W przypadku bydła, wydalenie łożyska powinno nastąpić w ciągu 24 godzin po porodzie. Przekroczenie tego czasu może prowadzić do infekcji macicy, a także do sepsy, co w skrajnych przypadkach może zagrażać życiu zwierzęcia. Interwencja lekarska w takim przypadku jest kluczowa, aby zminimalizować ryzyko wystąpienia powikłań. Dobrą praktyką jest monitorowanie zwierząt po porodzie i natychmiastowe reagowanie w przypadku zauważenia oznak zatrzymania łożyska. W takich sytuacjach lekarz weterynarii może zastosować różne metody, takie jak podanie leków wspomagających skurcze macicy lub, w niektórych przypadkach, usunięcie łożyska chirurgicznie. Wiedza na temat tego, kiedy należy interweniować, jest kluczowa dla zapewnienia dobrostanu zarówno matki, jak i cielęcia.

Pytanie 8

Narzędzie pokazane na ilustracji przeznaczone jest do poskramiania

A. owiec.

B. koni.

C. świń.

D. bydła.

Odpowiedź "bydła" jest prawidłowa, ponieważ narzędzie przedstawione na ilustracji to poganiacz elektryczny, który jest używany w hodowli bydła do kierowania i poskramiania zwierząt. Zastosowanie tego narzędzia jest powszechne w rolnictwie, szczególnie w kontekście zarządzania dużymi stado bydła, gdzie precyzyjne kierowanie i mobilizacja zwierząt są kluczowe dla efektywności pracy. Poganiacz elektryczny dostarcza krótkie impulsy elektryczne, które pobudzają zwierzęta do ruchu, co jest niezwykle przydatne podczas ich przemieszczania, na przykład podczas załadunku na transport. W praktyce, stosowanie poganiaczy elektrycznych powinno odbywać się zgodnie z zasadami dobrostanu zwierząt oraz regulacjami prawnymi, które mają na celu minimalizację cierpienia zwierząt. Właściwa obsługa i zastosowanie tego narzędzia przyczyniają się do bezpieczeństwa zarówno zwierząt, jak i osób pracujących w ich otoczeniu.

Pytanie 9

Schemat przedstawia cykl życiowy

A. tasiemca psiego,

B. glisty psiej.

C. tasiemca bąblowcowego.

D. włosogłówki psiej.

Odpowiedź wskazująca na tasiemca psiego (Dipylidium caninum) jest prawidłowa, ponieważ schemat rzeczywiście przedstawia cykl życiowy tego pasożyta. Tasiemiec psiego, będący helmintem, korzysta z pcheł jako gospodarzy pośrednich, w których dochodzi do rozwoju larw. Następnie, gdy pies zje zarażoną pchłę, tasiemiec rozwija się w jego jelitach, co może prowadzić do poważnych problemów zdrowotnych, takich jak niestrawność, utrata masy ciała oraz podrażnienie jelit. Zrozumienie cyklu życiowego tasiemca psiego ma kluczowe znaczenie w weterynarii, szczególnie w profilaktyce i leczeniu inwazji pasożytniczych. Regularne odrobaczanie psów oraz kontrola ich środowiska na obecność pcheł stanowią dobre praktyki, które minimalizują ryzyko infekcji. Wiedza na temat cyklu życiowego pasożytów jest niezbędna dla każdego właściciela psa oraz specjalisty zajmującego się zdrowiem zwierząt.

Pytanie 10

Na wyniku morfologii krwi psa znajduje się informacja: PLT 850 (200-580 tys./μl). Co oznacza ten rezultat?

A. o trombocytozie

B. o limfopenii

C. o erytrocytozie

D. o erytropenii

Odpowiedź wskazująca na trombocytozę jest prawidłowa, ponieważ wynik PLT 850 tys./μl przekracza górną granicę normy, która wynosi 200-580 tys./μl. Trombocytoza, czyli podwyższone stężenie płytek krwi, może być wywołana różnymi czynnikami, w tym reakcjami na stres, infekcjami, stanami zapalnymi, a także chorobami nowotworowymi. W praktyce weterynaryjnej, identyfikacja trombocytozy jest istotna, ponieważ może wiązać się z ryzykiem zakrzepicy, a także wskazywać na inne, poważniejsze schorzenia. Na przykład, w przypadku psów z nowotworami, trombocytoza może być oznaką aktywacji układów kompensacyjnych organizmu w odpowiedzi na chorobę. Dlatego ważne jest, aby lekarz weterynarii dokładnie ocenił kontekst kliniczny i przeprowadził dalsze badania, aby ustalić przyczynę podwyższonego poziomu płytek krwi oraz wykluczyć inne poważne schorzenia. Regularne monitorowanie morfologii krwi u psów jest kluczowe dla wczesnej diagnostyki i interwencji medycznej.

Pytanie 11

Zgodnie z Rozporządzeniem Komisji (WE) 2075/2005 z późniejszymi zmianami Parlamentu Europejskiego i Rady, mięso pochodzące od jakich zwierząt powinno być poddane obowiązkowemu badaniu na włośnicę?

A. dzików, owiec, koni

B. świn, bydła, dzików

C. wyłącznie świń i dzików

D. świn, dzików, koni

Wybór odpowiedzi, która ogranicza obowiązkowe badania do świń, dzików i koni, może wynikać z niepełnego zrozumienia regulacji dotyczących włośnicy. Włośnica jest chorobą, która może występować nie tylko u świń, ale i u dzików oraz koni, jednak nie uwzględnienie tych ostatnich, jak i owiec, w kontekście badań może prowadzić do niebezpiecznych sytuacji. Odpowiedzi, które sugerują, że badania dotyczą wyłącznie świń, nie biorą pod uwagę ryzyka, jakie niesie ze sobą handel mięsem zwierząt, które mogą być nosicielami Trichinella. Niezrozumienie tego zagadnienia może skutkować nieodpowiednimi praktykami w obrocie mięsem, co stwarza zagrożenie dla zdrowia publicznego. Ponadto, w odpowiedziach, które sugerują inne kombinacje zwierząt, istnieje błędne założenie, że niektóre gatunki są całkowicie wolne od ryzyka. Koni, które według przepisów również powinny być badane, nie można pomijać, gdyż ich mięso również może być narażone na zarażenie. Współczesne standardy bezpieczeństwa żywności wymagają szerokiego podejścia do analizy ryzyka, co obejmuje nie tylko teoretyczne aspekty związane z regulacjami, ale również ich praktyczne zastosowanie w codziennym handlu i produkcji żywności. Ostatecznie, nieprzestrzeganie zasad dotyczących badań może narazić konsumentów na infekcje i poważne problemy zdrowotne, stąd kluczowe jest zrozumienie pełnego zakresu regulacji dotyczących bezpieczeństwa mięsa.

Pytanie 12

Na podstawie fragmentu ustawy określ, ile lat pozbawienia wolności grozi osobie znęcającej się nad zwierzęciem ze szczególnym okrucieństwem.

Art. 35. 1. Kto zabija, uśmierca zwierzę albo dokonuje uboju zwierzęcia z naruszeniem przepisów art. 6 ust. 1, art. 33 lub art. 34 ust. 1–4 podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.
1a. Tej samej karze podlega ten, kto znęca się nad zwierzęciem.
2. Jeżeli sprawca czynu określonego w ust. 1 lub 1a działa ze szczególnym okrucieństwem podlega karze pozbawienia wolności do lat 3.
3. W razie skazania za przestępstwo określone w ust. 1, 1a lub 2 sąd orzeka przepadek zwierzęcia, jeżeli sprawca jest jego właścicielem.
3a. W razie skazania za przestępstwo określone w ust. 1 lub 1a sąd może orzec, a w razie skazania za przestępstwo określone w ust. 2 sąd orzeka tytułem środka karnego zakaz posiadania zwierząt od roku do lat 10; zakaz orzeka się w latach.
4.W razie skazania za przestępstwo określone w ust. 1, 1a lub 2, sąd może orzec wobec sprawcy zakaz wykonywania określonego zawodu, prowadzenia określonej działalności lub wykonywania czynności wymagających zezwolenia, które są związane z wykorzystywaniem zwierząt lub oddziaływaniem na nie, a także może orzec przepadek narzędzi lub przedmiotów służących do popełnienia przestępstwa oraz przedmiotów pochodzących z przestępstwa.
5. W razie skazania za przestępstwo określone w ust. 1, 1a lub 2, sąd może orzec nawiązkę w wysokości od 500 zł do 100 000 zł na cel związany z ochroną zwierząt, wskazany przez sąd.

A. 2 lata.

B. 5 lat.

C. 1 rok.

D. 3 lata.

Zgodnie z artykułem 35 ust. 1 ustawy, osoba znęcająca się nad zwierzęciem ze szczególnym okrucieństwem podlega karze pozbawienia wolności do lat 3. Ta odpowiedź jest prawidłowa, ponieważ ustawa jasno określa maksymalny wymiar kary za tego typu przestępstwo. Kara ta ma na celu ochronę zwierząt oraz odstraszenie potencjalnych sprawców od popełniania tego rodzaju przestępstw. W praktyce, sądy biorą pod uwagę okoliczności sprawy, w tym stopień okrucieństwa oraz skutki dla zwierzęcia. Przykładem zastosowania tej normy prawnej jest sytuacja, w której sprawca został skazany na 3 lata pozbawienia wolności za szczególne brutalne znęcanie się nad psem, co pokazuje, że system prawny stara się zapewnić surowe kary w celu ochrony zwierząt. Dlatego ważne jest, aby wszyscy byli świadomi skutków takich działań i przestrzegali prawa, aby zapobiegać przestępstwom wobec zwierząt.

Pytanie 13

Przedstawiony opis postępowania w nagłych wypadkach dotyczy fazy

W tej fazie można podjąć się przeprowadzenia szczegółowego wywiadu i gruntownego przebadania pacjenta. Wyniki kliniczne są zazwyczaj wystarczające dla postawienia rozpoznania, mogą także decydować o wdrożeniu innych, bardziej zaawansowanych technik diagnostycznych.

A. wstrząsu.

B. diagnostyki.

C. świadomości.

D. stabilizacji.

Faza diagnostyki w postępowaniu medycznym jest kluczowym etapem, podczas którego zbiera się niezbędne informacje o stanie pacjenta. Opisany w pytaniu proces przeprowadzenia szczegółowego wywiadu oraz gruntownego przeglądu pacjenta doskonale wpisuje się w ramy diagnostyki. Na tym etapie lekarz stara się zrozumieć przyczyny dolegliwości, co pozwala na podjęcie skutecznych działań terapeutycznych. W praktyce, diagnostyka obejmuje nie tylko rozmowę z pacjentem, ale także testy laboratoryjne, obrazowe oraz inne procedury, które umożliwiają dokładne określenie stanu zdrowia. Przykładem może być sytuacja, w której pacjent zgłasza ból w klatce piersiowej; wówczas lekarz przeprowadza szczegółowy wywiad (np. pytania o czas trwania bólu, jego charakter, czynniki łagodzące) oraz zleca badania EKG i inne testy, aby ustalić, czy doszło do zawału serca czy też innego schorzenia. Właściwe rozpoznanie na etapie diagnostyki jest fundamentem skutecznego leczenia oraz może decydować o dalszym rokowaniu.

Pytanie 14

Alkohol przeznaczony do dezynfekcji powinien charakteryzować się stężeniem

A. 70%

B. 50%

C. 90%

D. 40%

Alkohol o stężeniu 70% jest najskuteczniejszym środkiem odkażającym, ponieważ zapewnia optymalne warunki do denaturacji białek drobnoustrojów. W stężeniu 70% alkohol jest w stanie wniknąć w błony komórkowe mikroorganizmów, co pozwala na skuteczniejsze ich eliminowanie. Wyższe stężenia, takie jak 90%, mogą działać zbyt szybko, co powoduje, że alkohol nie ma wystarczająco dużo czasu na penetrację i właściwe działanie, co skutkuje mniejszą skutecznością w dezynfekcji. Z tego powodu w placówkach medycznych, laboratoriach oraz w kontekście ogólnych praktyk sanitarnych zaleca się użycie 70% roztworu etanolu lub izopropanolu. Taki roztwór wykazuje również właściwości nawilżające, co zmniejsza ryzyko podrażnień skóry przy częstym stosowaniu. Warto podkreślić, że standardy WHO oraz CDC zalecają stosowanie tego stężenia w celu skutecznej dezynfekcji rąk oraz powierzchni. Przykładem zastosowania jest użycie 70% alkoholu do wycierania sprzętu medycznego oraz w codziennych praktykach higienicznych w celu zapobiegania zakażeniom.

Pytanie 15

Jaką chorobę przenoszą wody?

A. borelioza

B. leiszmanioza

C. babeszjoza

D. leptospiroza

Babeszjoza to choroba wywoływana przez pasożyty z rodzaju Babesia, które przenoszone są głównie przez kleszcze. Choroba ta jest związana z ukąszeniami tych owadów, a nie z drogą wodną, co powoduje, że nie jest właściwą odpowiedzią na to pytanie. Borelioza, również przenoszona przez kleszcze, jest inną infekcją, która objawia się m.in. rumieniem wędrującym oraz objawami neurologicznymi. Leiszmanioza to z kolei choroba wywoływana przez pierwotniaki z rodzaju Leishmania, przenoszone przez ukąszenia owadów, a nie przez wodę. W kontekście tego pytania kluczowym błędem myślowym jest mylenie dróg transmisji chorób zakaźnych. Odpowiedzi, które wskazują na choroby przenoszone przez kleszcze, ukazują brak zrozumienia, że każda z tych infekcji ma inną biologię i mechanizm transmisji. Ponadto, zrozumienie drogi zakażeń jest kluczowe dla skutecznego zarządzania zdrowiem publicznym oraz wdrażania odpowiednich środków ochrony. Wiedza na temat leptospirozy, jako choroby, która może być przenoszona drogą wodną, podkreśla znaczenie monitorowania środowiska wodnego oraz edukacji na temat ryzyka związanego z kontaktami z zanieczyszczonymi wodami.

Pytanie 16

Która z dostępnych nici chirurgicznych ma największą grubość?

A. Dexon 5-0

B. Dexon 2-0

C. Dexon 2

D. Dexon 0

Dexon 2 to najgrubsza nić chirurgiczna wśród wymienionych opcji, co czyni ją odpowiednią do zastosowań wymagających mocniejszego i bardziej trwałego wsparcia tkanek. Nić Dexon, wykonana z poliglikolanu, jest materiałem wchłanialnym, co oznacza, że z czasem ulega degradacji w organizmie. Użycie grubszej nici, takiej jak Dexon 2, jest zalecane w przypadku mocnych napięć tkanek, np. podczas szycia narządów wewnętrznych czy w chirurgii ortopedycznej. Przykładowo, w operacjach jelitowych, nić Dexon 2 zapewnia wystarczającą wytrzymałość na rozciąganie, co jest kluczowe dla prawidłowego gojenia się ran. Dodatkowo, stosowanie mocnych nici w rejonach o dużym napięciu zmniejsza ryzyko rozerwania szwów, co ma istotne znaczenie dla sukcesu operacji. Warto również zauważyć, że podczas wyboru nici chirurgicznych należy kierować się ich średnicą oraz zastosowaniem, co wpływa na skuteczność leczenia. Standardy dotyczące wyboru nici są określone przez organizacje branżowe, które rekomendują dobór materiałów na podstawie konkretnego rodzaju zabiegu i stanu pacjenta.

Pytanie 17

Jakie metody stosuje się do sterylizacji szkła laboratoryjnego?

A. w suszarce

B. w promieniach UV

C. w roztworze alkoholu

D. w płomieniu palnika

Choć promieniowanie UV, płomień palnika oraz roztwór alkoholu mogą być stosowane do dezynfekcji, nie są to metody zalecane dla pełnej sterylizacji szkła laboratoryjnego. Promieniowanie UV jest skuteczne w eliminacji mikroorganizmów, ale jego działanie jest ograniczone do powierzchni, a nie penetracyjnych właściwości, co oznacza, że nie zapewnia pełnej sterylizacji wnętrza sprzętu szklarskiego. Płomień palnika, choć może być użyty do szybkiej dezinfekcji niewielkich elementów, jest mało praktyczny i niebezpieczny w kontekście dużych elementów szklanych, ponieważ może prowadzić do ich uszkodzenia lub pęknięcia. Z kolei roztwory alkoholu działają dezynfekująco, ale nie są w stanie skutecznie zabić wszystkich form mikroorganizmów, w tym niektórych spor. Dodatkowo, alkohol nie jest metodą sterylizacji, a jedynie dezynfekcji, co oznacza, że może być niewystarczający, zwłaszcza w środowiskach, gdzie wymagana jest wysoka aseptyka. Należy unikać błędnych przekonań, że dezynfekcja równa się sterylizacji; są to różne procesy o różnych celach i skuteczności. Sterylizacja wymaga zastosowania odpowiednich temperatur i czasów, które są zgodne z uznawanymi normami oraz praktykami w laboratoriach.

Pytanie 18

Przy badaniach dotyczących BSE pobiera się próbkę

A. kału

B. krwi

C. moczu

D. pnia mózgu

Próbka pnia mózgu to naprawdę ważny materiał do badań, szczególnie jeśli chodzi o BSE, czyli chorobę szalonych krów. Ta choroba jest związana z prionami, które to są zmodyfikowane białka, a ich obecność w mózgu powoduje naprawdę poważne uszkodzenia neuronów. Badanie próbki mózgu daje możliwość szybkiej identyfikacji prionów i zrozumienia, co dokładnie się dzieje w tkankach. To jest mega istotne, bo wiąże się z bezpieczeństwem żywności i zdrowiem zwierząt. Z tego, co wiem, organizacje takie jak OIE wskazują na potrzebę regularnych badań próbek mózgowych bydła, żeby monitorować sytuację z BSE i uniknąć jej rozprzestrzenienia. Wyniki tych badań to również kluczowy element zapewnienia bezpieczeństwa w łańcuchu żywnościowym i ochrony konsumentów przed zagrożeniem prionowym.

Pytanie 19

Fascioloza jest schorzeniem

A. świń i drobiu

B. owiec i świń

C. bydła i świń

D. bydła i owiec

Odpowiedzi wskazujące na inne gatunki zwierząt, takie jak świnie czy drób, są nieprawidłowe, ponieważ fascioloza nie jest specyficzną chorobą tych zwierząt. Fasciola primordialis, najczęściej spotykany gatunek przywry, ma preferencje życiowe związane z bydłem i owcami, które są bardziej podatne na zarażenie. W przypadku świń, nie występują one jako główni gospodarze tego pasożyta, co może prowadzić do błędnych wniosków na temat ich roli w cyklu życia Fasciola. Typowym błędem w myśleniu jest mylenie chorób pasożytniczych oraz przypisywanie ich do niewłaściwej grupy zwierząt; na przykład, świnie mogą być nosicielami innych pasożytów, ale nie fasciolozy. Brak zrozumienia cyklu życia pasożytów i ich specyfiki może prowadzić do niewłaściwego leczenia i profilaktyki, co z kolei może przyczyniać się do rozprzestrzenienia choroby w hodowli. Właściwe podejście do profilaktyki fasciolozy wymaga znajomości specyfiki choroby oraz przeprowadzania regularnych badań weterynaryjnych, co jest zgodne z zaleceniami Światowej Organizacji Zdrowia Zwierząt (OIE). Zrozumienie tego zagadnienia jest kluczowe dla zdrowia zwierząt i efektywności produkcji w gospodarstwie.

Pytanie 20

Ciąża rzekoma najczęściej występuje u

A. koteczek.

B. macior.

C. krów.

D. suk.

Ciąża urojona nie zdarza się najczęściej u kotek, krów ani macior, co może być mylone z tym zjawiskiem. Kocięta mogą mieć zmiany hormonalne, ale właściwie to ciąża urojona u kotek jest znacznie rzadsza niż u suk. Z krów to w ogóle nie jest typowe; ich cykl reprodukcyjny bardziej związany jest z naturalnym cyklem estrus. Myśląc o krów, problemy z ciążą urojona są trochę inne i związane z różnymi zaburzeniami metabolicznymi. Czasem nieprawidłowości hormonalne mogą się zdarzyć, ale nie są takie jak pseudociąża. Maciory co prawda mogą pokazywać różne zachowania po porodzie, ale nie mają typowych objawów ciąży urojonej. Mylenie objawów fizjologicznych i psychologicznych związanych z ciążą, zwłaszcza w różnych gatunkach, prowadzi do błędnych wniosków. Dlatego wiedza o specyficznych chorobach i stanach zdrowotnych w weterynarii jest istotna dla trafnej diagnozy i leczenia, bo edukacja powinna obejmować i teorię, i praktykę.

Pytanie 21

Tusza to całość ciała ubitego zwierzęcia po

A. wypatroszeniu

B. wykrwawieniu

C. ogłuszeniu

D. oskalpowaniu

Wybór odpowiedzi "wypatroszeniu" jest poprawny, ponieważ tusza to termin używany w rzeźnictwie i przemysle mięsnym, który odnosi się do całej sztuki ubitego zwierzęcia po usunięciu jego wnętrzności. Proces wypatroszenia jest kluczowy, ponieważ pozwala na przetworzenie mięsa w sposób zgodny z rygorystycznymi standardami higieny i bezpieczeństwa żywności. W praktyce, po ubiciu zwierzęcia, konieczne jest usunięcie organów wewnętrznych, takich jak wątroba, serce czy jelita, co ma na celu zarówno poprawę jakości mięsa, jak i zapobieganie kontaminacji. Zgodnie z normami HACCP, odpowiednie wypatroszenie jest niezbędne dla zapewnienia bezpieczeństwa żywności, a także dla uzyskania najlepszej jakości tuszy. Znalezienie się w zgodzie z tymi standardami jest kluczowe dla producentów mięsa, którzy muszą zapewnić, że ich praktyki są zgodne z wymaganiami prawnymi oraz oczekiwaniami konsumentów.

Pytanie 22

Hodowca może nabyć paszę leczniczą na podstawie

A. recepty wydanej przez lekarza weterynarii

B. zgody uzyskanej w ARiMR

C. łańcucha pokarmowego zwierząt

D. dokumentu handlowego producenta pasz

Wybór odpowiedzi dotyczących łańcucha żywnościowego zwierząt, zgody uzyskanej w ARiMR oraz dokumentu handlowego wytwórcy pasz pokazuje niepełne zrozumienie przepisów dotyczących zakupu paszy leczniczej. Łańcuch żywnościowy zwierząt odnosi się do całego procesu produkcji żywności dla zwierząt, ale nie ma bezpośredniego związku z procedurami zakupu paszy leczniczej. Pasza lecznicza musi być stosowana zgodnie z zaleceniami weterynaryjnymi, co oznacza, że sama koncepcja łańcucha żywnościowego nie wystarcza do jej nabycia. Uzyskanie zgody w ARiMR, czyli Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, dotyczy zazwyczaj kwestii finansowych oraz wsparcia w ramach programów unijnych, a nie procesu zakupu pasz leczniczych. Ponadto, dokument handlowy od producenta paszy może być istotny dla regulacji dotyczących jakości i bezpieczeństwa, lecz bez odpowiedniej recepty od lekarza weterynarii, zakup paszy leczniczej jest niezgodny z prawem. Zrozumienie, że pasze lecznicze są ściśle regulowane w celu ochrony zdrowia zwierząt i ludzi, jest kluczowe. Dlatego, ignorowanie wymogu posiadania recepty może prowadzić do poważnych konsekwencji, zarówno zdrowotnych, jak i prawnych, w kontekście hodowli zwierząt.

Pytanie 23

Czego składnikiem jest płyn wytrawiający?

A. pepsyna

B. pepton

C. podpuszczka

D. prebiotyk

Pepsyna jest enzymem trawiennym, który odgrywa kluczową rolę w procesie trawienia białek w żołądku. Działa poprzez hydrolizę wiązań peptydowych w białkach, co prowadzi do ich rozkładu na mniejsze peptydy. Pepsyna jest wydzielana przez komórki główne żołądka jako nieaktywny prekursor - pepsynogen, który aktywuje się w obecności kwasu solnego. Jest to istotny element procesu trawienia w organizmach zwierzęcych, a jej działanie jest szczególnie ważne w kontekście przyswajania białka z pożywienia. W praktycznych zastosowaniach, pepsyna znajduje się w różnych suplementach diety oraz jest wykorzystywana w przemyśle spożywczym do produkcji serów, gdzie wspomaga proces koagulacji mleka. Znajomość roli pepsyny w układzie pokarmowym jest zgodna z aktualnymi standardami naukowymi, które podkreślają istotność enzymów trawiennych w diecie człowieka.

Pytanie 24

Aby przeprowadzić badanie wątroby małych zwierząt, należy zbadać obszar

A. podżebrową

B. śródbrzuszną

C. pachwinową

D. lędźwiową

Odpowiedzi, które wskazują na inne obszary, takie jak pachwinowa, lędźwiowa czy śródbrzuszna, nie są właściwe w kontekście badania wątroby. Okolica pachwinowa znajduje się w dolnej części brzucha, a narządy w niej obecne, takie jak jajniki u samic czy jądra u samców, nie mają bezpośredniego związku z funkcjonowaniem wątroby. W przypadku lędźwiowej, ten obszar dotyczy okolicy krzyżowej i nerek, które są odległe od wątroby, co czyni tę odpowiedź nieadekwatną do omawianego problemu. Z kolei omacując okolicę śródbrzuszną, można co prawda ocenić wiele organów, lecz wątroba leży w górnej części brzucha, co sprawia, że badanie podżebrowe jest znacznie bardziej efektywne w ocenie jej stanu. Często zdarza się, że osoby próbujące ocenić stan wątroby mylą lokalizację narządu, co prowadzi do niewłaściwej diagnostyki i opóźnienia w leczeniu. Właściwe zrozumienie anatomii oraz umiejętność lokalizacji wątroby są niezbędne dla skutecznej oceny jej funkcji oraz stanu zdrowia zwierzęcia. Dlatego tak ważne jest, aby zwrócić uwagę na precyzyjną lokalizację narządów podczas badań klinicznych.

Pytanie 25

Która z chorób bakteryjnych jest objęta obowiązkowym zwalczaniem z urzędu?

A. salmonelloza

B. gruźlica

C. gorączka Q

D. paratuberkuloza

Gruźlica jest chorobą zakaźną wywołaną przez bakterię Mycobacterium tuberculosis, która dotyka głównie płuc, ale może również atakować inne narządy. Jest to schorzenie, które zgodnie z obowiązującymi przepisami podlega obowiązkowi zwalczania z urzędu, co oznacza, że instytucje zdrowia publicznego mają obowiązek monitorować, zgłaszać i kontrolować przypadki gruźlicy. W praktyce oznacza to, że w przypadku zdiagnozowania choroby, pacjent jest objęty szczegółowym nadzorem epidemiologicznym. Przykładem działań podejmowanych w związku z gruźlicą jest prowadzenie badań przesiewowych w grupach ryzyka oraz wdrażanie programów leczenia, które są zgodne z wytycznymi Światowej Organizacji Zdrowia (WHO). Działania te mają na celu nie tylko leczenie chorego, ale również zapobieganie rozprzestrzenieniu się choroby w społeczeństwie. Edukacja zdrowotna oraz promowanie badań kontrolnych, szczególnie w miejscach o wysokiej zapadalności, są kluczowe w walce z tą chorobą.

Pytanie 26

Przyrząd przedstawiony na zdjęciu służy do poskramiania bydła poprzez uciśnięcie

A. ścięgna Achillesa.

B. małżowiny usznej.

C. ogona.

D. wargi.

Odpowiedź 'ścięgna Achillesa' jest poprawna, ponieważ poskramiacz dla bydła, przedstawiony na zdjęciu, działa na zasadzie ucisku na to konkretne miejsce, co pozwala na unieruchomienie zwierzęcia. Ucisk na ścięgno Achillesa wywołuje silny dyskomfort, co z kolei przerywa naturalne ruchy bydła, umożliwiając bezpieczne i kontrolowane manewrowanie zwierzęciem w oborze czy podczas badań weterynaryjnych. Przyrząd ten jest zaprojektowany z myślą o ochronie zarówno zwierząt, jak i osób pracujących z nimi, dlatego jego użycie powinno być odpowiednio przeszkolone. W praktyce, poskramiacze są niezwykle ważne, gdyż pozwalają na skuteczne zarządzanie zachowaniem bydła w sytuacjach stresowych. Dobrze użyty poskramiacz minimalizuje ryzyko obrażeń u zwierzęcia, a także zabezpiecza personel przed ewentualnymi urazami. Kluczowe jest, aby dostosować siłę nacisku do indywidualnych cech danego osobnika, co można osiągnąć poprzez regulację bolca w końcowej części narzędzia. Stosowanie poskramiaczy musi odbywać się zgodnie z zaleceniami weterynaryjnymi, aby nie wpływać negatywnie na dobrostan zwierząt.

Pytanie 27

Nieprzyjemny wydzielina z dróg rodnych, zapalenie wymienia oraz zmiany patologiczne w stawach występują u krów w wyniku

A. listeriozy

B. białaczki

C. leptospirozy

D. brucelozy

Listerioza, bruceloza, białaczka i leptospiroza to cztery różne choroby, które mogą występować u bydła, ale każda z nich ma różne objawy i mechanizmy działania. Listerioza, wywoływana przez bakterie Listeria monocytogenes, najczęściej prowadzi do neurologicznych objawów oraz poronień, ale nie jest typowo związana z cuchnącym wypływem z dróg rodnych. Białaczka bydła, będąca chorobą wirusową, objawia się głównie zmianami w układzie krwiotwórczym i osłabieniem odporności, co nie koreluje z wymienionymi objawami. Z kolei leptospiroza, spowodowana bakteriami Leptospira, może wywoływać gorączkę, uszkodzenia nerek i poronienia, ale nie manifestuje się w postaci zapalenia wymienia czy cuchnącego wypływu z dróg rodnych. Typowe błędy w myśleniu mogą prowadzić do mylenia objawów, szczególnie w kontekście chorób zakaźnych bydła, dlatego kluczowe jest właściwe zrozumienie różnych chorób oraz ich specyficznych objawów. Właściwe podejście do diagnozowania i leczenia wymaga znajomości charakterystyki każdej z tych chorób, co pozwoli na skuteczniejsze zarządzanie zdrowiem stada i minimalizację ryzyka strat ekonomicznych.

Pytanie 28

Próbki moczu do testów bakteriologicznych powinny być przekazane do laboratorium w ciągu

A. 4 godzin, przechowując w temperaturze 2-8°C

B. 24 godzin, przechowując w temperaturze poniżej 0°C

C. 8 godzin, przechowując w temperaturze pokojowej

D. 12 godzin, przechowując w temperaturze około 15°C

Poprawna odpowiedź wskazuje, że próbki moczu do badań bakteriologicznych należy dostarczyć do laboratorium w ciągu czterech godzin, przechowując je w temperaturze 2-8°C. Jest to zgodne z zaleceniami wielu instytucji zajmujących się diagnostyką laboratoryjną, które podkreślają, że szybkie dostarczenie próbek w kontrolowanej temperaturze minimalizuje ryzyko rozmnażania się bakterii oraz zmiany w składzie chemicznym próbki. Zachowanie próbek w tej temperaturze jest kluczowe dla uzyskania wiarygodnych wyników, ponieważ nieodpowiednie warunki przechowywania mogą prowadzić do fałszywych wyników, co z kolei może rzutować na dalsze decyzje diagnostyczne i terapeutyczne. Przykładowo, dla prób moczu, które powinny być poddawane badaniom w celu wykrywania zakażeń dróg moczowych, kluczowe jest, aby próbka była jak najsw świeższa i nieodwodniona. W praktyce laboratoria często zalecają pacjentom, aby dostarczali próbki moczu w plastikowych pojemnikach, które są przeznaczone do tego celu, co także wpływa na dodatkowe zabezpieczenie ich jakości.

Pytanie 29

Podczas analizy klinicznej krowy zaobserwowano uwypuklenie lewego dołu głodowego oraz bębenkowy wypuk w tej okolicy. Objawy te sugerują

A. wzdęcie żwacza

B. zator ksiąg

C. przemieszczenie trawieńca

D. niedrożność jelit

Wzdęcie żwacza to dość poważny problem, bo oznacza, że gazy w żwaczu gromadzą się za dużo, przez co się rozszerza. Jak widzisz, jeśli lewy dół głodowy jest wysklepiony i powstaje bębenkowy wypuk w tej okolicy, to może być znak, że żwacz nie radzi sobie z usuwaniem tych gazów. Z własnego doświadczenia wiem, że w praktyce weterynaryjnej główną przyczyną wzdęcia bywa złe żywienie, na przykład za dużo łatwostrawnych węglowodanów, co prowadzi do fermentacji i nadmiaru gazów. Ważne, żeby zwrócić uwagę na to, jak krowy są karmione, bo to może mieć gigantyczne znaczenie. Jeśli zauważysz wzdęcie, nie zwlekaj - trzeba szybko działać. Można podać leki, które pomogą z wydaleniem gazów, albo zmienić dietę, żeby zapobiec nawrotom. Weterynarze podkreślają, że kontrolowanie stanu zdrowia zwierząt hodowlanych i dostosowanie diety do ich potrzeb to klucz do sukcesu. To na pewno zmniejszy ryzyko wystąpienia tego schorzenia w przyszłości.

Pytanie 30

Pod czyją kontrolą znajduje się Graniczny Lekarz Weterynarii?

A. Powiatowemu Lekarzowi Weterynarii

B. Prezesowi Rady Ministrów

C. Ministrowi odpowiedzialnemu za rolnictwo

D. Głównemu Lekarzowi Weterynarii

Graniczny Lekarz Weterynarii podlega Głównemu Lekarzowi Weterynarii, co jest zgodne z polskim prawem weterynaryjnym. Główny Lekarz Weterynarii jest odpowiedzialny za nadzorowanie wszystkich działań związanych z bezpieczeństwem zdrowia zwierząt oraz nadzorowaniem i kontrolowaniem granic krajowych w zakresie zdrowia publicznego i weterynaryjnego. Przykładowo, Graniczny Lekarz Weterynarii wykonuje kontrole zdrowotne zwierząt i produktów pochodzenia zwierzęcego w punktach granicznych, a jego działania są ściśle regulowane przez przepisy krajowe oraz unijne, co ma na celu zapewnienie bezpieczeństwa zdrowotnego w obrocie międzynarodowym. Ponadto, Główny Lekarz Weterynarii koordynuje i wdraża polityki związane z bioasekuracją oraz zwalczaniem chorób zakaźnych zwierząt, co jest kluczowe w kontekście ochrony zdrowia publicznego oraz ochrony środowiska. Taka struktura hierarchiczna ma na celu zapewnienie skutecznej i spójnej kontroli nad procesami weterynaryjnymi na poziomie krajowym.

Pytanie 31

Najwyższym ciałem państwowej administracji weterynaryjnej w Polsce jest

A. Państwowy Lekarz Weterynarii

B. Generalny Lekarz Weterynarii

C. Naczelny Lekarz Weterynarii

D. Główny Lekarz Weterynarii

Główny Lekarz Weterynarii (GLW) jest najwyższym organem państwowej administracji weterynaryjnej w Polsce, co oznacza, że pełni kluczową rolę w systemie ochrony zdrowia zwierząt oraz bezpieczeństwa żywności. GLW odpowiada za nadzorowanie działań związanych z kontrolą weterynaryjną, w tym za wdrażanie obowiązujących przepisów prawnych oraz standardów Unii Europejskiej. W praktyce, Główny Lekarz Weterynarii koordynuje prace Państwowej Inspekcji Weterynaryjnej oraz współpracuje z innymi instytucjami krajowymi i międzynarodowymi. Jego zadania obejmują m.in. monitorowanie sytuacji epizootycznej, zarządzanie programami zdrowotnymi dla zwierząt oraz analizowanie i wdrażanie polityk związanych z ochroną zdrowia publicznego. Przykładem funkcji GLW może być organizacja działań w przypadku wykrycia ognisk chorób zakaźnych u zwierząt, co wymaga ścisłej współpracy z innymi służbami oraz odpowiednich działań legislacyjnych. Zrozumienie roli Głównego Lekarza Weterynarii jest kluczowe dla właściwego funkcjonowania systemu weterynaryjnego w Polsce oraz dla zapewnienia zdrowia publicznego i bezpieczeństwa żywności.

Pytanie 32

Aby zlikwidować powierzchniowe zanieczyszczenia mikroorganizmami, stosowanie 2-5% roztworów kwasu mlekowego w formie spryskiwania jest dozwolone w odniesieniu do

A. tuszu wołowych

B. tuszków drobiowych

C. tuszu końskich

D. tuszu wieprzowych

Odpowiedzi dotyczące tusz końskich, tuszek drobiowych oraz tusz wieprzowych nie są właściwe w kontekście stosowania 2-5% roztworów kwasu mlekowego. Kwas mlekowy, mimo że jest skutecznym środkiem dezynfekującym, nie jest powszechnie stosowany na mięsie tych zwierząt z powodu specyfiki ich obróbki oraz różnic w regulacjach. Tusze końskie, na przykład, są poddawane innym procedurom higienicznym, a ich regulacje są dostosowane do specyfiki gatunku oraz oczekiwań konsumentów. W przypadku tuszek drobiowych, stosowanie kwasu mlekowego również budzi pewne wątpliwości, ponieważ przemysł drobiarski ma własne, ściśle określone metody dezynfekcji, które są uznawane za bardziej efektywne w kontekście ochrony przed konkretnymi patogenami. Tusze wieprzowe, z kolei, również wymagają innego podejścia w zakresie obróbki, a standardy dotyczące ich przygotowania różnią się od tych stosowanych w przypadku tusz wołowych. Błędne podejście do kwestii stosowania kwasu mlekowego na różnych rodzajach mięsa może wynikać z ogólnego mylenia standardów higieny w przemyśle mięsnym, co podkreśla znaczenie znajomości specyfikacji i regulacji dotyczących każdej grupy produktów mięsnych. Właściwa wiedza na ten temat jest kluczowa dla zapewnienia bezpieczeństwa żywności oraz jakości oferowanych produktów.

Pytanie 33

Przedstawiony wynik badania w kierunku nadczynności tarczycy świadczy o tym, że T4 jest

A. w normie.

B. podwyższone.

C. obniżone.

D. w szarej strefie.

Pomimo że wyniki badań laboratoryjnych mogą wydawać się jednoznaczne, interpretacja wyników T4 wymaga dokładnej analizy, co może prowadzić do mylnych wniosków. W przypadku wskazania, że T4 jest podwyższone, można pomylić się, sądząc, że wyższy poziom T4 zawsze wskazuje na nadczynność tarczycy. Należy pamiętać, że wyniki T4 muszą być oceniane w kontekście całkowitego obrazu klinicznego pacjenta, także z uwzględnieniem wyników innych hormonów tarczycy, takich jak TSH. Podobnie, obniżony poziom T4 może być mylnie interpretowany jako oznaka nieprawidłowości, podczas gdy w rzeczywistości może być efektem różnych czynników, takich jak stres czy choroby przewlekłe. Wartości T4 uznawane za „w szarej strefie” nie mają ustalonych granic, co może prowadzić do niejednoznacznych wniosków, a wprowadzenie nieprecyzyjnych kategorii prowadzi do ryzyka błędnych diagnoz. Zrozumienie podstaw fizjologicznych oraz chorobowych, które wpływają na poziom T4 w organizmie, jest kluczowe dla prawidłowej interpretacji wyników. Stąd, niewłaściwe podejście do tej kwestii może skutkować poważnymi konsekwencjami zdrowotnymi, dlatego należy działać zgodnie z aktualnymi wytycznymi i standardami praktyki medycznej.

Pytanie 34

Przez nakłucie opuszki palca psa bada się

A. odruchy rdzeniowe

B. czucie głębokie

C. ruchy mimowolne

D. czucie powierzchowne

Czucie powierzchowne, które badamy poprzez kłucie igłą opuszkę palca psa, odnosi się do zdolności organizmu do odbierania bodźców dotykowych, takich jak ból, temperatura i dotyk. W kontekście neurologicznym, czucie powierzchowne jest realizowane dzięki receptorom znajdującym się w skórze, które transmitują informacje do rdzenia kręgowego, a następnie do mózgu. Praktyczne zastosowanie tego testu w weterynarii pozwala na ocenę funkcji sensorycznych psa oraz identyfikację ewentualnych uszkodzeń układu nerwowego. Dobrą praktyką w diagnostyce neurologicznej jest regularne przeprowadzanie takich testów, co może pomóc w wczesnym rozpoznawaniu problemów zdrowotnych. Oprócz tego, czucie powierzchowne jest kluczowe dla ochrony organizmu przed szkodliwymi bodźcami, a jego prawidłowe funkcjonowanie wpływa na jakość życia zwierzęcia. Utrzymanie zdrowia neurologicznego u psów wymaga zrozumienia jego podstawowych zasad, co jest pomocne w codziennej praktyce weterynaryjnej.

Pytanie 35

Co oznacza termin "okres karencji"?

A. okres od ostatniego podania leku kurze do momentu rozpoczęcia zbierania jaj do celów konsumpcyjnych

B. okres wydzielenia zwierząt, wobec których zachodzi przypuszczenie, że mogą przenosić choroby zakaźne

C. czas od zakażenia do pojawienia się symptomów chorobowych

D. czas od chwili połknięcia larwy inwazyjnej przez właściwego gospodarza do momentu wydalenia jaj wraz z kałem

Termin "okres karencji" w kontekście hodowli drobiu odnosi się do czasu, który musi upłynąć od momentu podania leku do kury do momentu, gdy można zacząć pozyskiwać jej jaja do celów spożywczych. Jest to kluczowy element zarządzania zdrowiem zwierząt, ponieważ leki stosowane w weterynarii mogą pozostawać w organizmach ptaków, co może wpływać na jakość i bezpieczeństwo produktów spożywczych. Przykładowo, jeżeli kura była leczona antybiotykiem, okres karencji zapewnia, że pozyskane jaja będą wolne od resztek substancji czynnych, co jest zgodne z normami bezpieczeństwa żywności. W praktyce, stosowanie się do określenia okresu karencji jest kluczowe dla zapewnienia, aby produkty trafiające na rynek były bezpieczne dla konsumentów. Niedopełnienie tego wymogu może prowadzić do poważnych konsekwencji prawnych oraz zdrowotnych. Przemysł spożywczy oraz hodowcy drobiu powinni być świadomi tych regulacji i wprowadzać procedury monitorujące, które zapewnią przestrzeganie przepisów oraz ochronę zdrowia publicznego.

Pytanie 36

Liczbę pasożytów danego gatunku, obecnych w pojedynczym osobniku żywiciela, określa się jako

A. rezerwuarem inwazji

B. ekstensywność inwazji

C. wektorami inwazji

D. intensywność inwazji

Ekstensywność inwazji to nie to samo co liczba pasożytów w jednym osobniku. Chodzi tu raczej o to, jak wiele zwierząt lub ludzi w danej populacji jest zainfekowanych. W sumie, to pojęcie też jest istotne w badaniach epidemiologicznych, ale nie mówi nam nic konkretnego o intensywności pasożytów u jednego gospodarza. Rezerwuarem inwazji nazywamy populację, w której pasożyty mogą przetrwać i się rozprzestrzeniać, ale to też nie dotyczy liczby pasożytów w jednym osobniku. Jeśli mówimy o wektorach inwazji, to są to organizmy, które przenoszą pasożyty z miejsca na miejsce, jak na przykład komary. Te wszystkie pojęcia są różne i warto je dobrze rozróżniać od intensywności inwazji, bo mogą nas wprowadzać w błąd, gdy myślimy o skutkach inwazji pasożytów.

Pytanie 37

Przy analizie włośnie z hodowlanych macior i knurów, jeśli nie ma filarów przepony, należy zebrać próbki o wadze

A. 5 g

B. 4 g

C. 2 g

D. 1 g

Odpowiedź 4 g jest prawidłowa, ponieważ zgodnie z wytycznymi dotyczącymi pobierania próbek włośni od hodowlanych macior i knurów, dla właściwego przeprowadzenia analizy, zaleca się pobranie próbek o masie 4 g w przypadku braku filarów przepony. Taka masa próbki pozwala na uzyskanie reprezentatywnych wyników oraz zapewnia wystarczającą ilość materiału do przeprowadzenia dokładnych badań diagnostycznych, które mogą być kluczowe dla oceny zdrowia zwierząt oraz jakości ich mięsa. Przykładem zastosowania tej procedury może być monitorowanie włośnia w kontekście zapobiegania chorobom pasożytniczym u zwierząt hodowlanych. Zgodność z tą normą jest również istotna w kontekście przepisów weterynaryjnych oraz wymogów dotyczących bezpieczeństwa żywności, które nakładają obowiązek regularnego kontrolowania zwierząt hodowlanych w kierunku obecności pasożytów. Takie działania mają na celu nie tylko ochronę zdrowia zwierząt, ale także ochronę konsumentów przed potencjalnymi zagrożeniami zdrowotnymi.

Pytanie 38

Okresem karencji leku lub preparatu weterynaryjnego nazywa się

A. termin ważności leku do stosowania u zwierząt.

B. czas od podania pierwszej dawki leku do momentu jego eliminacji z organizmu zwierzęcia.

C. czas od podania ostatniej dawki leku do momentu, gdy poziom substancji aktywnej w tkankach zwierzęcia spada poniżej maksymalnie dopuszczalnego poziomu.

D. okres, w którym producent odpowiada za właściwości lecznicze leku.

Prawidłowo wskazany okres karencji to czas od podania OSTATNIEJ dawki leku do momentu, kiedy stężenie substancji czynnej i jej metabolitów w tkankach oraz produktach pochodzenia zwierzęcego (mięso, mleko, jaja, miód) spadnie poniżej maksymalnych dopuszczalnych poziomów (MRL – maximum residue limit). To właśnie ta definicja ma znaczenie praktyczne w weterynarii i bezpieczeństwie żywności. Okres karencji jest ściśle określony przez producenta na podstawie badań farmakokinetycznych i toksykologicznych, a następnie zatwierdzany w dokumentacji rejestracyjnej leku. Nie jest to wartość „umowna”, tylko wynik konkretnych badań i wymogów prawa. W praktyce oznacza to, że jeżeli podasz krowie antybiotyk z karencją na mleko 7 dni, to przez ten czas mleko NIE może trafić do obrotu, tylko musi być wylane lub przeznaczone do innego, zgodnego z przepisami celu. Podobnie z mięsem – zwierzę nie może być wysłane na ubój przed upływem karencji, bo w mięsie mogą znajdować się pozostałości leku przekraczające normy. Z mojego doświadczenia to właśnie pilnowanie karencji jest jednym z najważniejszych obowiązków w gospodarstwie, bo bez tego bardzo łatwo o poważne konsekwencje prawne i finansowe. Dobre praktyki mówią jasno: każdy podany lek musi być zapisany w dokumentacji (np. księga leczenia zwierząt), razem z datą ostatniej dawki i terminem zakończenia karencji. Technicy weterynarii w nowoczesnych gospodarstwach często pomagają rolnikowi pilnować tych dat, zaznaczając np. kolorami w kalendarzu, które zwierzę i do kiedy ma karencję. Moim zdaniem warto też pamiętać, że okres karencji może być różny dla mleka, mięsa i innych produktów od tego samego leku. Dlatego zawsze trzeba czytać ulotkę i charakterystykę produktu leczniczego, a nie zgadywać z pamięci.

Pytanie 39

Oocysty wydobyte z otoczenia mogą prowadzić do zachorowania zwierzęcia na

A. włośnicę

B. kokcydiozę

C. wągrzycę

D. glistnicę

Glistnica, wągrzyca i włośnica to choroby wywoływane przez inne rodzaje pasożytów, które różnią się od kokcydiów, zarówno pod względem etiologii, jak i cyklu życiowego. Glistnica jest spowodowana przez nicienie z rodzaju Toxocara, które rozmnażają się w przewodzie pokarmowym zwierząt i ich jaja mogą być wydalane z kałem, zanieczyszczając środowisko. W przypadku wągrzycy, choroby wywołanej przez larwy tasiemca z rodzaju Taenia, zwierzęta zarażają się poprzez spożycie surowego lub niedogotowanego mięsa, co czyni ją zupełnie innym przypadkiem. Włośnica, z kolei, jest wynikiem zakażenia larwami włośnia, które można znaleźć w niedogotowanym mięsie, głównie wieprzowym. Pomimo, że wszystkie te choroby mogą występować w podobnych środowiskach, ich mechanizmy zakaźne i objawy są różne. Często mylenie tych pasożytów przez osoby zajmujące się hodowlą lub opieką nad zwierzętami prowadzi do nieprawidłowego diagnozowania i leczenia, co może zaszkodzić zdrowiu zwierząt. Dlatego kluczowe jest zrozumienie różnic między tymi chorobami oraz edukacja na temat skutecznych metod zapobiegania, które są zgodne z wytycznymi weterynaryjnymi.

Pytanie 40

Czynnik nefrotoksyczny powoduje uszkodzenia

A. wątrobę

B. płuca

C. serce

D. nerki

Hej, wiesz, że czynnik nefrotoksyczny to coś, co może naprawdę zaszkodzić twoim nerkom? To kluczowa sprawa w medycynie, bo wiele różnych schorzeń wymaga zwracania uwagi na to, co może nasze nerki uszkodzić. Na przykład, niektóre leki, jak aminoglikozydy, w większych ilościach mogą spowodować uszkodzenia. Dobrze jest wiedzieć, że lekarze muszą pilnować stanu nerek pacjentów, którzy biorą te leki, bo mogą być niebezpieczne. Dlatego tak ważne jest, żeby stosować różne strategie, jak odpowiednie nawodnienie czy mniejsze dawki takich medykamentów. Dzięki temu można zmniejszyć ryzyko uszkodzeń nerek i poprawić zdrowie pacjentów. Ciekawe, jak wiele z tego, co się dowiadujemy, jest istotne zarówno dla lekarzy, jak i dla pacjentów. Warto mieć tę wiedzę, żeby leki były stosowane w bezpieczny sposób.

Rozpocznij nowy egzamin

Powrót do strony głównej