Wyniki egzaminu

Nowy egzamin

Informacje o egzaminie:

Zawód: Technik programista
Kwalifikacja: INF.03 - Tworzenie i administrowanie stronami i aplikacjami internetowymi oraz bazami danych
Data rozpoczęcia: 5 maja 2026 20:36
Data zakończenia: 5 maja 2026 21:09

Egzamin zdany!

Wynik: 37/40 punktów (92,5%)

Wymagane minimum: 20 punktów (50%)

Nowe

Analiza przebiegu egzaminu- sprawdź jak rozwiązywałeś pytania

Przebieg egzaminu

Pochwal się swoim wynikiem!

Facebook

X.com

Szczegółowe wyniki:

Pytanie 1

Na ilustracji pokazano relację jeden do wielu. Łączy ona

A. klucz obcy rezyserzy_id tabeli filmy z kluczem obcym id tabeli rezyserzy

B. klucz podstawowy id tabeli filmy z kluczem obcym rezyserzy_id tabeli rezyserzy

C. klucz obcy rezyserzy_id tabeli filmy z kluczem podstawowym id tabeli rezyserzy

D. klucz podstawowy id tabeli filmy z kluczem podstawowym id tabeli rezyserzy

Relacja jeden do wielu w bazach danych często wiąże się z sytuacją, gdzie jeden rekord w tabeli nadrzędnej może być powiązany z wieloma rekordami w tabeli podrzędnej. W tym kontekście tabela nadrzędna to rezyserzy posiadająca klucz podstawowy id, natomiast tabela podrzędna to filmy która odnosi się do tej wartości poprzez klucz obcy rezyserzy_id. Klucz podstawowy to unikalny identyfikator rekordu w tabeli, który pozwala na jednoznaczne rozróżnienie każdego rekordu. Klucz obcy natomiast jest atrybutem w tabeli podrzędnej, który odnosi się do klucza podstawowego w tabeli nadrzędnej. Jest to zgodne z teorią normalizacji baz danych, gdzie relacje jeden do wielu są standardowym podejściem do projektowania struktur danych. Użycie klucza obcego pozwala na utrzymanie integralności referencyjnej, co oznacza że każda wartość klucza obcego musi odpowiadać wartości klucza podstawowego w powiązanej tabeli lub być null, jeśli taka relacja jest dozwolona. Praktyczne zastosowanie tej relacji można zaobserwować w systemach zarządzania treścią, gdzie jeden autor (reżyser) może mieć przypisanych wiele artykułów (filmów), jednak każdy artykuł jest przypisany do jednego autora, co umożliwia na przykład efektywne zarządzanie danymi i generowanie raportów o twórczości danego autora.

Pytanie 2

Aby w tabeli praca, tworzonej w SQL, dodać warunek w kolumnie stawka, który nakazuje przyjmowanie dodatnich wartości rzeczywistych mniejszych niż 50, należy zastosować zapis

A. ... stawka float CHECK(stawka>0 AND stawka<50.00)

B. ... stawka float CHECK(stawka IN (0, 50.00))

C. ... stawka float CHECK(stawka BETWEEN 0 AND 50.00)

D. ... stawka float CHECK(stawka>0 OR stawka<50.00)

Aby w tabeli SQL dodać warunek dla kolumny 'stawka', który zapewni, że wartości będą rzeczywiste, dodatnie i mniejsze od 50, należy skorzystać z klauzuli CHECK. Odpowiedni zapis to 'CHECK(stawka > 0 AND stawka < 50.00)'. Klauzula CHECK w SQL pozwala na definiowanie ograniczeń dla wartości kolumny, co jest kluczowe w zapewnieniu integralności danych. W tym przypadku, użycie operatora AND jest istotne, ponieważ umożliwia jednoczesne sprawdzenie dwóch warunków: że 'stawka' jest większa od 0 oraz mniejsza od 50. Zastosowanie tego warunku jest zgodne z zasadami normalizacji bazy danych, która ma na celu eliminację nieprawidłowych danych. Przykładowo, jeśli spróbujesz wprowadzić wartość 0 lub 50 do kolumny 'stawka', system zwróci błąd, co zapobiega wprowadzeniu niepożądanych danych. Takie podejście jest również zalecane w standardach SQL, takich jak ANSI SQL, które podkreślają znaczenie walidacji danych.

Pytanie 3

Do zapisania prostej animacji na stronę internetową można zastosować format

A. JPG

B. GIF

C. PNG

D. CDR

Format GIF (Graphics Interchange Format) jest idealny do zapisywania prostych animacji na potrzeby stron internetowych. GIF obsługuje do 256 kolorów w palecie, co czyni go odpowiednim do animacji o niskiej rozdzielczości i małej liczbie kolorów. Animacje GIF składają się z serii klatek, które są wyświetlane w szybkim tempie, co pozwala na płynne przejścia między różnymi etapami animacji. Dzięki swojej powszechności i wsparciu w większości przeglądarek internetowych, GIF stał się standardem dla prostych animacji w sieci. Format ten wspiera również przezroczystość, co pozwala na umiejscowienie animacji na różnych tłach bez widocznego prostokątnego obramowania. Przykłady zastosowania GIF obejmują ikony ładowania, animacje przycisków czy krótkie klipy wideo zamienione na animacje. GIF jest także często wykorzystywany w marketingu internetowym i mediach społecznościowych, aby przyciągnąć uwagę użytkowników. Standardy dotyczące GIF są określone przez specyfikacje formatów obrazów i są szeroko akceptowane przez deweloperów webowych, co czyni go wygodnym wyborem dla twórców stron internetowych.

Pytanie 4

Klucz obcy w tabeli jest używany w celu

A. zdefiniowania relacji 1..n łączącej go z kluczem głównym innej tabeli

B. opracowania formularza do wprowadzania danych do tabeli

C. umożliwienia jednoznacznej identyfikacji rekordu w danej tabeli

D. połączenia go z innymi kluczami obcymi w tabeli

Klucz obcy w tabeli pełni kluczową rolę w definiowaniu relacji między tabelami w bazach danych. Dzięki zastosowaniu klucza obcego możliwe jest określenie relacji 1..n, co oznacza, że jeden rekord w tabeli głównej może być powiązany z wieloma rekordami w tabeli podrzędnej. Przykładem może być tabela 'Klienci' i tabela 'Zamówienia', gdzie klucz obcy w tabeli 'Zamówienia' wskazuje na klucz główny w tabeli 'Klienci'. To pozwala na gromadzenie wielu zamówień dla jednego klienta, co jest niezbędne w systemach e-commerce. Praktyczne wdrożenie kluczy obcych wspiera integralność danych oraz zapobiega ich duplikacji. Właściwe projektowanie relacji w bazach danych zgodnie z zasadami normalizacji wprowadza przejrzystość i efektywność w zarządzaniu danymi, a także ułatwia ich późniejszą analizę i raportowanie. W branży IT standardem jest stosowanie kluczy obcych w celu zapewnienia spójności i relacyjności danych, co jest istotne dla każdej aplikacji opierającej się na bazach danych.

Pytanie 5

Aby w tabeli praca, tworzonej w języku SQL, dodać do kolumny stawka warunek, który wymusza, aby przyjmowane były jedynie wartości dodatnie, a jednocześnie mniejsze niż 50, należy zastosować zapis

A. … stawka foat CHECK (stawka>0 AND stawka<50.00)

B. … stawka foat CHECK (stawka IN (0, 50.00))

C. … stawka foat CHECK (stawka BETWEEN 0 AND 50.00)

D. … stawka foat CHECK (stawka>0 OR stawka<50.00)

Poprawna odpowiedź to zapis '… stawka foat CHECK (stawka>0 AND stawka<50.00)', ponieważ warunek ten precyzyjnie określa, że wartość w kolumnie 'stawka' musi być większa od zera oraz mniejsza od 50, co oznacza, że akceptowane będą tylko rzeczywiste wartości dodatnie mieszczące się w tym przedziale. Zastosowanie warunku CHECK jest kluczowym elementem w zapewnieniu integralności danych w bazach danych. Dzięki temu, przy wstawianiu lub aktualizacji danych w tabeli 'praca', system zablokuje wszelkie operacje, które nie spełniają tego kryterium, co z kolei zapobiega wprowadzaniu błędnych danych. W praktyce, stosowanie takich warunków w definicji kolumn w SQL jest zgodne z dobrymi praktykami projektowania baz danych, które kładą nacisk na walidację danych już na poziomie schematu bazy. Przykładowo, jeżeli chcemy zapewnić, aby stawka wynagrodzenia pracowników nie przekraczała określonego limitu, stosowanie CHECK z warunkiem 'stawka<50.00' stanowi efektywny sposób na wymuszenie tej zasady. Tego rodzaju rozwiązania nie tylko poprawiają jakość danych, ale również ułatwiają przyszłe analizy statystyczne oraz raportowanie.

Pytanie 6

Jakie z poniższych stwierdzeń właściwie opisuje tabelę utworzoną przez: CREATE TABLE dane (kolumna INTEGER(3));

A. Kolumny w tabeli dane nazywają się: kolumna1, kolumna2, kolumna3

B. Tabela o nazwie dane zawiera trzy kolumny typu liczb całkowitych

C. Tabela o nazwie dane ma jedną kolumnę typu liczb całkowitych

D. Tabela zawiera jedną kolumnę, która składa się z trzyelementowych tablic

Odpowiedź, że tabela o nazwie dane posiada jedną kolumnę liczb całkowitych, jest prawidłowa, ponieważ w definicji tabeli użyto składni CREATE TABLE, wskazując, że w tabeli znajduje się tylko jedna kolumna o nazwie 'kolumna'. Typ danych dla tej kolumny to INTEGER, co oznacza, że przechowuje ona liczby całkowite. Parametr (3) w INTEGER nie oznacza, że kolumna ta zawiera trzy elementowe tablice; w rzeczywistości jest to specyfikacja dotycząca maksymalnej liczby cyfr, które ta kolumna może przechowywać, co powoduje, że rozmiar wartości będzie ograniczony do 3 cyfr. W praktyce, przy projektowaniu baz danych, kluczowe jest zrozumienie typów danych oraz ich ograniczeń, aby zapewnić integralność danych. Dobrą praktyką jest używać odpowiednich typów danych i odpowiednio je definiować, by optymalizować wydajność zapytań oraz zużycie miejsca w bazie danych. W tym przypadku, zrozumienie, że kolumna 'kolumna' jest jedyną kolumną w tabeli o typie INTEGER, jest podstawą efektywnego projektowania struktury bazy danych.

Pytanie 7

Strona internetowa została zaprezentowana w taki sposób:

Rozdział 1

tekst

Podrozdział 1.1

tekst

Podrozdział 1.2

Jakie są poprawne znaczniki do tego formatu?

A. <ul><li>Rozdział 1<li>tekst<li>Podrozdział 1.1<li>tekst<li>Podrozdział 1.2</ul>

B. <big>Rozdział 1</big>tekst<big>Podrozdział 1.1</big>tekst<big>Podrozdział 1.2</big>

C. <h1>Rozdział 1<p>tekst <h2>Podrozdział 1.1<p>tekst <h2>Podrozdział 1.2

D. <h1>Rozdział 1</h1> <p>tekst</p> <h2>Podrozdział 1.1</h2> <p>tekst</p> <h2>Podrozdział 1.2</h2>

Odpowiedź zawierająca znaczniki <h1>, <p> oraz <h2> jest poprawna, ponieważ odzwierciedla właściwą strukturę dokumentu HTML. Znaczniki nagłówków <h1> i <h2> są kluczowe dla hierarchii treści na stronie, co ma istotne znaczenie z punktu widzenia SEO oraz dostępności. Właściwe stosowanie tych znaczników wpływa na to, jak wyszukiwarki indeksują zawartość strony, a także ułatwia nawigację osobom korzystającym z urządzeń asystujących. Na przykład, znacznik <h1> powinien być używany raz na stronę, aby wskazać główny temat, podczas gdy <h2> może być stosowany do podziału treści na sekcje. Dodatkowo, znaczniki <p> są przeznaczone do wyświetlania akapitów tekstu, co jest standardową praktyką w tworzeniu treści webowych. Warto również pamiętać o zachowaniu odpowiednich zasad semantyki HTML, co bezpośrednio przekłada się na poprawę doświadczeń użytkowników oraz wydajność strony.

Pytanie 8

Wskaż nieprawidłowy opis optymalizacji kodu generowanego przez program.

A. Powinna skutkować modyfikacją kodu źródłowego, aby działał on szybciej

B. Jej celem jest zwiększenie efektywności działania programu

C. Jej celem jest sprawdzenie zgodności z wymogami formalnymi

D. Może być realizowana na różnych etapach działania w celu przyspieszenia wykonania kodu przez procesor

Wszystkie niepoprawne odpowiedzi odnoszą się do różnych aspektów, które nie są zgodne z rzeczywistym celem optymalizacji kodu wynikowego. Poprawa wydajności programu i zwiększenie szybkości wykonywania kodu przez procesor są kluczowymi elementami optymalizacji; niezbędne jest dążenie do maksymalizacji efektywności działania aplikacji. Proces optymalizacji nie może być związany jedynie z zgodnością z wymogami formalnymi, ponieważ to bardziej dotyczy analizy jakości kodu i jego zgodności z zasadami programowania, a nie jego wydajności. Dodatkowo, modyfikacje kodu źródłowego w kontekście optymalizacji powinny koncentrować się na przyspieszeniu działania, a nie tylko na poprawie formalnych aspektów, które mogą nie wpływać na wydajność. W praktyce, jeśli kod źródłowy nie jest zoptymalizowany pod kątem wydajności, może prowadzić do znacznych opóźnień, co jest niezgodne z celem optymalizacji. Dlatego istotne jest, aby w procesie tym skupić się na zwiększaniu szybkości i wydajności, a nie na spełnianiu jedynie formalnych wymogów, które mogą być mniej istotne w kontekście ogólnej funkcjonalności i szybkości działania programów.

Pytanie 9

W relacyjnym modelu baz danych, termin krotka odnosi się do

A. wszystkich wierszy tabeli łącznie z wierszem nagłówkowym

B. liczby rekordów w danej tabeli

C. wszystkich kolumn tabeli, które zawierają atrybuty danego obiektu

D. wierszy tabeli, z wyjątkiem wiersza nagłówkowego, w którym znajdują się nazwy kolumn

W relacyjnym modelu baz danych, krotka odnosi się do jednego wiersza tabeli, który przechowuje zestaw atrybutów (kolumn) dla danego obiektu. Każda krotka jest zbiorem wartości, które są powiązane z określonymi kolumnami. Krotki stanowią fundamentalny element relacyjnych baz danych, w których dane są zorganizowane w formie tabel, co ułatwia ich przechowywanie, przetwarzanie oraz zapytania. Na przykład, w tabeli przechowującej informacje o klientach, każda krotka mogłaby zawierać dane takie jak imię, nazwisko, adres e-mail i numer telefonu. Wartości te są ze sobą powiązane i tworzą kompletny zestaw informacji dotyczący jednego klienta. Zgodnie z normami SQL, krotki są często przetwarzane za pomocą instrukcji SELECT, które umożliwiają pobieranie, modyfikację i zarządzanie danymi na poziomie pojedynczych wierszy. Krotki są nie tylko podstawą struktury danych, ale również fundamentem, na którym opierają się operacje na bazach danych, co czyni je kluczowym pojęciem w projektowaniu oraz zarządzaniu relacyjnymi bazami danych.

Pytanie 10

Jaką rozdzielczość przyjmuje standard HDTV?

A. 704x576 px

B. 1920x1080 px

C. 1280x1024 px

D. 720x480 px

Standard HDTV (High Definition Television) definiuje różne rozdzielczości, z których 1920x1080 px, znana również jako Full HD (FHD), jest jedną z najpopularniejszych. Ta rozdzielczość oznacza 1920 pikseli w poziomie oraz 1080 pikseli w pionie, co zapewnia proporcje obrazu 16:9. Dzięki tak wysokiej liczbie pikseli, Full HD oferuje znacznie większą szczegółowość i ostrość obrazu w porównaniu do standardów SD (Standard Definition). Rozdzielczość 1920x1080 px jest powszechnie stosowana w telewizorach, monitorach komputerowych, projektorach oraz w streamingu treści wideo, co czyni ją uniwersalnym standardem w branży. Przykłady zastosowań obejmują transmisje telewizyjne, filmy Blu-ray, gry wideo oraz platformy streamingowe, które często oferują treści w tej rozdzielczości. Ponadto, standard HDTV obejmuje również inne rozdzielczości, takie jak 1280x720 px (HD Ready), jednak 1920x1080 px pozostaje złotym standardem dla jakości obrazu.

Pytanie 11

Wykonanie zapytania SQL: DELETE FROM mieszkania WHERE status=1; spowoduje usunięcie

A. tabel, w których pole status ma wartość 1, z bazy danych mieszkania

B. pola o nazwie status w tabeli mieszkania

C. rekordów, gdzie pole status ma wartość 1, z tabeli mieszkania

D. tabeli mieszkania w bazie danych

Użycie kwerendy SQL: DELETE FROM mieszkania WHERE status=1; jest poprawne, ponieważ polecenie DELETE ma na celu usunięcie rekordów z określonej tabeli, w tym przypadku z tabeli mieszkania. Klauzula WHERE filtruje te rekordy, które mają wartość pola status równą 1. To podejście jest zgodne z zasadami zarządzania danymi, które sugerują, że operacje usuwania powinny być przeprowadzane z użyciem odpowiednich filtrów, aby zminimalizować ryzyko przypadkowego usunięcia niezamierzonych danych. Na przykład, jeśli w tabeli mieszkania mamy 1000 rekordów, a tylko 150 z nich ma status równy 1, to po wykonaniu tej kwerendy usunięte zostaną dokładnie te 150 rekordów, a pozostałe pozostaną nienaruszone. Dobrą praktyką jest również tworzenie kopii zapasowych danych przed wykonaniem operacji usuwania, aby móc je przywrócić w razie potrzeby. Kwerendy DELETE są niezwykle przydatne w zarządzaniu bazami danych, zwłaszcza w sytuacjach, gdzie wymagana jest aktualizacja danych lub usunięcie nieaktualnych informacji.

Pytanie 12

Funkcja agregująca MIN w SQL ma na celu obliczenie

A. średniej wartości różnych pól w rekordzie zwróconym przez zapytanie

B. wartości najmniejszej w kolumnie wynikowej kwerendy

C. liczby wierszy, które zostały zwrócone przez kwerendę

D. długości tekstu w rekordach zwróconych przez kwerendę

Funkcja agregująca MIN w języku SQL służy do obliczania wartości minimalnej w kolumnie zwróconej przez kwerendę. Działa ona na zbiorze rekordów i zwraca najmniejszą wartość spośród wartości znalezionych w specyfikowanej kolumnie. Przykładowo, jeśli w naszej bazie danych mamy tabelę 'Pracownicy' z kolumną 'Wynagrodzenie', zapytanie SQL 'SELECT MIN(Wynagrodzenie) FROM Pracownicy;' zwróci najniższe wynagrodzenie wśród wszystkich pracowników. Funkcja ta jest niezwykle przydatna w analizie danych, gdzie często chcemy zidentyfikować najniższe wartości, na przykład w raportach finansowych czy w analizach jakości danych. Dobrze jest też pamiętać, że MIN może być używana w połączeniu z klauzulą GROUP BY, co pozwala na uzyskanie minimalnych wartości w podgrupach danych, co jest standardem w analityce danych w SQL.

Pytanie 13

Na ilustracji przedstawiono kompozycję bloków strony www. Który z elementów formatowania strony odpowiada temu układowi? (Dla uproszczenia pominięto właściwości dotyczące koloru tła, wysokości oraz czcionki)

A. Odpowiedź 1: A

B. Odpowiedź 2: B

C. Odpowiedź 3: C

D. Odpowiedź 4: D

Odpowiedź B jest naprawdę na czasie! Widzisz, użyto tutaj techniki pływającego układu z CSS, czyli float i clear. Pierwszy blok pływa w lewo, ma 30% szerokości, dzięki czemu obok niego mogą stać drugi i trzeci blok, które też pływają w lewo i zajmują 70%. To pozwala na ułożenie elementów w jednej linii, o ile kontener ma wystarczająco miejsca. W sumie, float to klasyka przy układach wielokolumnowych, chociaż obecnie sporo osób korzysta z Flexboxa lub Grid Layout. Zauważ, że blok czwarty ma clear:both, więc zacznie się poniżej wcześniejszych elementów pływających. To ważne, bo dzięki temu unikamy problemów z nałożeniem się treści. Zachowanie porządku w układzie jest kluczowe, szczególnie w responsywnym web designie. Tego typu układy są całkiem popularne na stronach z wieloma kolumnami, gdzie elastyczność szerokości ma duże znaczenie.

Pytanie 14

Funkcja przedstawiona w kodzie JavaScript ma na celu

A. pokazać wynik mnożenia a przez n

B. wyświetlić kolejne liczby od a do n

C. zwrócić wynik potęgowania an

D. zwrócić iloczyn kolejnych liczb od 1 do a

Funkcja w języku JavaScript przedstawiona w pytaniu wykonuje operację potęgowania poprzez iteracyjne mnożenie liczby a przez siebie n razy. Jest to klasyczny sposób realizacji potęgowania, polegający na zastosowaniu pętli for. W momencie inicjalizacji zmiennej wynik przypisujemy jej wartość 1, co jest typowym sposobem rozpoczęcia mnożenia w algorytmach iteracyjnych. Następnie pętla for iteruje n razy, za każdym razem mnożąc wynik przez a, co odpowiada matematycznemu działaniu a razy a razy a, aż do n razy. Po zakończeniu pętli funkcja zwraca wynik, który jest wartością an. Takie podejście jest stosowane w przypadkach, gdy nie mamy bezpośredniego dostępu do wbudowanych funkcji potęgowania, jak Math.pow, jednak w praktyce, dla lepszej wydajności i czytelności kodu, zaleca się korzystanie z wbudowanych metod. Potęgowanie jest powszechnie stosowane w obliczeniach matematycznych, fizyce oraz w algorytmach wymagających szybkiego przetwarzania dużych ilości danych. Zrozumienie mechaniki działania pętli for i operacji iteracyjnych jest kluczowe w programowaniu, co czyni to pytanie istotnym elementem egzaminu certyfikacyjnego.

Pytanie 15

Z tabel Artykuly oraz Autorzy należy wyodrębnić tylko nazwiska autorów oraz tytuły ich artykułów, które uzyskały ocenę 5. Odpowiednia kwerenda do pozyskania tych informacji ma postać

A. SELECT nazwisko, tytul FROM autorzy JOIN artykuly ON autorzy.id = autorzy_id;

B. SELECT nazwisko, tytul FROM autorzy JOIN artykuly ON autorzy.id = autorzy_id WHERE ocena = 5;

C. SELECT nazwisko, tytul FROM autorzy, artykuly WHERE ocena == 5;

D. SELECT nazwisko, tytul FROM autorzy JOIN artykuly ON autorzy.id = artykuly.id;

Odpowiedź SELECT nazwisko tytul FROM autorzy JOIN artykuly ON autorzy.id = autorzy_id WHERE ocena = 5; jest poprawna ponieważ precyzyjnie wykorzystuje konstrukcję SQL do połączenia tabel Autorzy i Artykuly. JOIN łączy te tabele na podstawie klucza obcego autorzy_id w tabeli Artykuly który odpowiada kluczowi głównemu id w tabeli Autorzy. To pozwala na uzyskanie pełnej informacji o autorach i ich artykułach. Klauzula WHERE ocena = 5 filtruje wyniki i zwraca jedynie te które mają ocenę równą 5. Jest to standardowe podejście w SQL do pobierania danych na podstawie określonych kryteriów co jest bardzo efektywne w zarządzaniu dużymi zbiorami danych. Praktyczne zastosowanie tego typu kwerend obejmuje na przykład systemy rekomendacji artykułów gdzie tylko dobrze ocenione treści są pokazywane użytkownikom. Stosowanie takich kwerend zgodnie z najlepszymi praktykami pozwala na utrzymanie wydajności bazy danych oraz na zapewnienie integralności danych co jest kluczowe w profesjonalnym zarządzaniu bazami danych.

Pytanie 16

Który styl CSS ma najwyższy priorytet ważności w zastosowaniu do elementów dokumentu HTML?

A. Styl lokalny.

B. Styl importowany do wewnętrznego arkusza.

C. Wewnętrzny arkusz stylów.

D. Zewnętrzny arkusz stylów.

Poprawnie – najwyższy priorytet ma tzw. styl lokalny, czyli deklaracje CSS zapisane bezpośrednio w atrybucie style danego elementu HTML, np. <p style="color:red; font-weight:bold;">. W kaskadowości CSS (Cascade) przeglądarka ustala, które reguły zastosować, biorąc pod uwagę kilka czynników: ważność (normal vs !important), specyficzność selektora, kolejność wystąpienia oraz właśnie źródło stylu. Zgodnie ze specyfikacją CSS (m.in. CSS Cascade Level 4) style inline są traktowane jako bardzo specyficzne, bo dotyczą jednego, konkretnego elementu. Dlatego, jeżeli nie używamy !important, to reguła z atrybutu style nadpisze reguły zewnętrznego, wewnętrznego arkusza, a także style importowane. W praktyce: jeśli w pliku style.css ustawisz p { color: blue; }, w sekcji <style> w <head> dasz p { color: green; }, a na elemencie napiszesz <p style="color:red;">, to tekst będzie czerwony, właśnie dlatego, że styl lokalny wygrywa w kaskadzie. W projektach komercyjnych styl inline stosuje się raczej oszczędnie, bo utrudnia utrzymanie kodu i psuje rozdzielenie warstw (HTML – struktura, CSS – wygląd). Czasem jednak jest bardzo przydatny: generowane maile HTML, szybkie testy, dynamiczna zmiana wyglądu przez JavaScript (np. element.style.display = "none"). Dobrą praktyką jest opieranie się głównie na zewnętrznych arkuszach stylów i selektorach o odpowiedniej specyficzności, a styl lokalny traktować jako wyjątek albo narzędzie „ostatniej szansy”, gdy naprawdę trzeba coś nadpisać na pojedynczym elemencie.

Pytanie 17

O czym informuje przeglądarkę internetową zapis <!DOCTYPE html>?

A. W dokumencie każda etykieta musi być zamknięta, nawet te samozamykające.

B. Dokument jest zapisany w wersji HTML 4.

C. W dokumencie wszystkie tagi są zapisane wielkimi literami.

D. Dokument został zapisany w języku HTML 5.

Zapisywanie <!DOCTYPE html> na początku dokumentu informuje przeglądarkę, że dokument jest napisany w HTML5, co ma istotne znaczenie dla jego poprawnej interpretacji. HTML5 wprowadza wiele nowych elementów i atrybutów, które są kluczowe dla nowoczesnych aplikacji webowych, takich jak <header>, <footer>, <article> czy <section>, a także wspiera multimedia poprzez <audio> i <video>. Dzięki deklaracji <!DOCTYPE html> przeglądarki mogą stosować najnowsze standardy, co zapewnia lepszą zgodność i wsparcie dla responsywności, co jest niezbędne w erze urządzeń mobilnych. Ponadto, HTML5 wprowadza zasady dotyczące semantyki, co może poprawić SEO (optymalizację pod kątem wyszukiwarek) i dostępność treści dla osób z niepełnosprawnościami. W praktyce oznacza to, że tworząc nową stronę internetową, warto zawsze używać tej deklaracji, aby zapewnić, że przeglądarki renderują zawartość zgodnie z aktualnymi standardami.

Pytanie 18

Dana jest tabela studenci o polach id_albumu, ubezpieczenie. Modyfikacja w kolumnie ubezpieczenie polegająca na zmianie wierszy bez wartości (NULL) na ciąg znaków „brak” zostanie wykonana kwerendą

A. UPDATE studenci SET ubezpieczenie='brak' WHERE ubezpieczenie IS NULL;

B. ALTER TABLE studenci MODIFY COLUMN ubezpieczenie='brak' NOT NULL;

C. ALTER TABLE studenci ADD ubezpieczenie='brak' WHERE ubezpieczenie IS NULL;

D. UPDATE studenci ubezpieczenie IS NULL SET ubezpieczenie='brak';

Prawidłowa kwerenda używa instrukcji UPDATE z klauzulą SET oraz warunkiem w części WHERE: „UPDATE studenci SET ubezpieczenie='brak' WHERE ubezpieczenie IS NULL;”. To dokładnie odpowiada temu, co chcemy zrobić: zaktualizować istniejące rekordy w tabeli, tylko w tych wierszach, gdzie kolumna ubezpieczenie ma wartość NULL. UPDATE służy właśnie do modyfikowania danych w tabeli, a nie do zmiany jej struktury. Kluczowy jest tu warunek WHERE ubezpieczenie IS NULL – bez tego zmienilibyśmy wartość ubezpieczenie na „brak” we wszystkich wierszach, co byłoby poważnym błędem. W SQL porównanie z NULL odbywa się zawsze przez IS NULL lub IS NOT NULL, a nie przez operator =, bo NULL oznacza „brak danych”, a nie konkretną wartość. Moim zdaniem warto zapamiętać ten schemat, bo w praktyce pracy z bazami danych bardzo często trzeba „sprzątać” dane: zastępować wartości NULL jakimiś domyślnymi opisami, np. „nieznany”, „nie dotyczy”, „brak danych”. Przykładowo: UPDATE klienci SET telefon='brak' WHERE telefon IS NULL; albo UPDATE pracownicy SET premia=0 WHERE premia IS NULL;. To jest ten sam wzorzec działania. Dobrą praktyką jest też najpierw wykonać SELECT z tym samym warunkiem WHERE, żeby zobaczyć, które rekordy zostaną zmodyfikowane, zanim puścimy właściwy UPDATE. W projektowaniu baz danych przyjęło się, że UPDATE służy do zmiany zawartości wierszy, a ALTER TABLE do zmiany struktury tabeli (dodawanie kolumn, zmiana typów, kluczy itp.). Mieszanie tych dwóch ról prowadzi potem do dziwnych błędów. W standardowym SQL nie ma możliwości aktualizacji tylko części wierszy poprzez ALTER TABLE, dlatego tutaj jedynym sensownym, poprawnym i zgodnym z dobrymi praktykami rozwiązaniem jest właśnie użycie UPDATE z warunkiem WHERE ubezpieczenie IS NULL.

Pytanie 19

Który link jest poprawnie sformułowany?

A. <a href=http://strona.pl>strona</a>

B. <a src="/www.strona.pl">strona</a>

C. <a href="http::/strona.pl>strona</a>

D. <a href="http://strona.pl">strona</a>

Odpowiedź <a href="http://strona.pl">strona</a> jest poprawna, ponieważ używa atrybutu "href" do definiowania odnośnika. Atrybut ten jest standardem w języku HTML i służy do określenia docelowego adresu URL, do którego ma prowadzić link. W przypadku tej odpowiedzi, składnia jest prawidłowa: adres URL jest umieszczony w cudzysłowach, a prefiks HTTP jest poprawny. W praktyce, poprawne użycie atrybutu href jest kluczowe dla zapewnienia, że użytkownicy mogą bezproblemowo nawigować po stronie internetowej. Na przykład, w dokumentacji HTML5, wyraźnie zaznaczone jest, że atrybut href powinien być używany, aby wskazać lokalizację zasobu. W rezultacie, stosując tę poprawną składnię, można uniknąć potencjalnych błędów w działaniu strony oraz poprawić jej dostępność, co jest istotne z punktu widzenia najlepszych praktyk webowych oraz SEO.

Pytanie 20

Jaką wartość w formacie RGB będzie miała barwa oznaczona kodem heksadecymalnym: #1510FE?

A. rgb(21, 16, 255)

B. rgb(15, 10, FE)

C. rgb(21, 16, FE)

D. rgb(21, 16, 254)

Odpowiedź rgb(21, 16, 254) jest dobra, bo te wartości RGB pochodzą z kodu heksadecymalnego #1510FE. W tym kodzie każda para cyfr pokazuje, jak mocno świeci dany kolor: od 00, co oznacza brak koloru, do FF, gdzie mamy pełną intensywność. W naszym przypadku, pierwsza para '15' to kolor czerwony, '10' to zielony, a 'FE' to niebieski. Jak to przeliczymy na dziesiętny, to '15' daje nam 21, '10' daje 16, a 'FE' to 254. I stąd mamy rgb(21, 16, 254). Te wartości są super przydatne, na przykład przy tworzeniu stylów CSS, gdzie kolory są podstawą. Warto ogarnąć, jak przerabiać kolory z jednego formatu na drugi – to naprawdę pomaga w projektowaniu grafiki i stron www.

Pytanie 21

Jaki atrybut powinien zostać umieszczony w miejscu trzech kropek w znaczniku HTML5 <blockquote>, aby wskazać źródło cytatu?

A. cite

B. src

C. href

D. alt

Odpowiedź 'cite' jest prawidłowa, ponieważ atrybut ten służy do wskazania źródła cytatu w znaczniku <blockquote>. Atrybut cite pozwala dostarczyć dodatkowych informacji o autorze lub miejscu pochodzenia cytatu, co jest zgodne z zasadami semantycznego HTML5. Użycie atrybutu cite jest ważne dla poprawnej interpretacji treści przez przeglądarki oraz narzędzia przetwarzające dane, takie jak wyszukiwarki internetowe. Przykład zastosowania: <blockquote cite="https://pl.wikipedia.org">...cytat...</blockquote>. Dzięki temu można łatwo zidentyfikować źródło, co zwiększa wiarygodność prezentowanych informacji. W praktyce, dokumenty HTML powinny być tak przygotowane, aby były zarówno przyjazne dla użytkowników, jak i zgodne z wytycznymi standardów W3C, co ma kluczowe znaczenie w kontekście dostępności i SEO.

Pytanie 22

Element bazy danych, którego podstawowym celem jest generowanie lub prezentowanie zestawień informacji, to

A. raport

B. formularz

C. moduł

D. makro

Raport to taki dokument w bazie danych, który ma za zadanie pokazać dane w przejrzysty i uporządkowany sposób. To jest mega ważne, zwłaszcza kiedy chcemy analizować różne informacje. Można je wykorzystać do robienia zestawień, statystyk, a nawet wykresów, co naprawdę ułatwia podejmowanie decyzji. Zazwyczaj raporty tworzy się na podstawie danych z różnych miejsc, jak tabele czy zapytania. W programach do zarządzania bazami, jak Microsoft Access, można korzystać z kreatora raportów, który pomaga ustawić wszystko tak, jak się chce – wybieramy źródło danych, układ i format. Oczywiście, do pozyskiwania danych często wykorzystuje się SQL, no i potem już te dane można analizować i przedstawiać w raportach. Jak sobie pomyślisz o przykładzie, to taki miesięczny raport sprzedaży to super narzędzie dla menedżerów, bo mogą ocenić, jak im idzie w sprzedaży i podejmować lepsze decyzje strategiczne.

Pytanie 23

Jaki zapis znacznika <div> może występować w dokumencie HTML tylko raz, a jego ponowne użycie spowoduje pojawienie się błędów podczas walidacji dokumentu?

A. <div>

B. <div class="klasa1 klasa2">

C. <div class="klasa">

D. <div id="identyfikator">

Zapis <div id="identyfikator"> jest poprawny, ponieważ atrybut id w HTML powinien być unikalny w obrębie całego dokumentu. Oznacza to, że dla każdego elementu HTML można przypisać tylko jeden identyfikator, co pozwala na jednoznaczne odnalezienie danego elementu w kodzie. Przykładowo, w przypadku skryptów JavaScript lub stylów CSS, odwołując się do identyfikatora za pomocą selektora CSS (np. #identyfikator), mamy pewność, że dotykamy tylko jednego, konkretnego elementu. To podejście jest zgodne z zasadami dobrych praktyk webowych, które kładą duży nacisk na semantykę i czytelność kodu. Unikalność identyfikatora wspomaga również dostępność strony, umożliwiając czytnikom ekranu oraz innym technologiom asystującym łatwiejsze nawigowanie po dokumencie. Warto pamiętać, że w przypadku błędnego przypisania tego samego id do wielu elementów, walidacja HTML zgłosi błąd, co skutkuje problemami ze zgodnością z W3C i innymi standardami webowymi.

Pytanie 24

Jak prawidłowo skomentować linię kodu w języku Java Script? Komentarz powinien być umieszczony po znakach //

x = Math.max(a,b,c); //

A. nieprawidłowe dane

B. w zmiennej x maksymalna wartość ze zmiennych a, b, c

C. wybór losowej wartości ze zmiennych a, b i c

D. w zmiennej x minimalna wartość ze zmiennych a, b, c

Odpowiedź numer 1 jest całkiem trafna, bo funkcja Math.max w JavaScript tak naprawdę najpierw sprawdza, która z podanych wartości jest największa. W tym wypadku, x = Math.max(a, b, c) zwraca największą liczbę z a, b i c i przypisuje ją do x. To jest super przydatne, gdy musisz szybko porównać jakieś liczby, na przykład podczas analizowania danych albo ustalania maksymalnych limitów w aplikacjach internetowych. Math.max to część wbudowanej biblioteki Math, która ma sporo przydatnych funkcji. Wykorzystanie tej funkcji jest zgodne z dobrymi praktykami programowania, bo jest szybka i bezpieczna. Co ważne, Math.max przyjmuje różną liczbę argumentów, więc można ją łatwo dopasować do swoich potrzeb. Używanie tej funkcji naprawdę poprawia czytelność kodu, a to jest kluczowe w projektach, gdzie inne osoby mogą musieć zrozumieć nasz kod.

Pytanie 25

Na ilustracji przedstawiono schemat rozmieszczenia elementów na stronie WWW, gdzie zazwyczaj umieszcza się stopkę strony?

A. 1

B. 2

C. 5

D. 4

Odpowiedź 5 jest poprawna ponieważ w typowym układzie strony WWW stopka umieszczana jest na samym dole strony i obejmuje całą jej szerokość. Stopka to sekcja strony internetowej która zawiera istotne informacje takie jak prawa autorskie polityka prywatności linki do mediów społecznościowych oraz dane kontaktowe. Jest to zgodne z konwencjami projektowania stron internetowych gdzie stopka pełni rolę miejsca do umieszczania informacji które są ważne lecz niekoniecznie powinny być umieszczone na samej górze strony. W praktyce projektowania stron internetowych stosuje się różne technologie takie jak HTML CSS oraz frameworki jak Bootstrap które umożliwiają łatwe tworzenie responsywnych stopek. Stopka powinna być dostępna na każdej podstronie co ułatwia nawigację użytkownikom. Takie rozmieszczenie poprawia również SEO poprzez umieszczanie linków wewnętrznych. Dbałość o szczegóły w projektowaniu stopki zgodnie z dobrymi praktykami UX/UI przyczynia się do lepszej użyteczności strony oraz zadowolenia użytkowników co jest kluczowe w nowoczesnym web designie.

Pytanie 26

Czym jest relacja w bazach danych?

A. logicznym połączeniem tabel

B. połączeniem dwóch pól w obrębie jednej tabeli

C. kluczem głównym w relacji tabel

D. algebraicznym połączeniem tabel

Niepoprawne odpowiedzi wskazują na nieporozumienia dotyczące definicji relacji w bazach danych. Klucz główny w relacji tabel nie jest definicją relacji, lecz elementem, który umożliwia identyfikację unikalnych rekordów w tabeli. Klucz główny jest atrybutem lub zestawem atrybutów, które zapewniają, że każdy rekord jest jednoznacznie zidentyfikowany, co jest istotne, ale nie definiuje samej relacji między tabelami. Algebraiczne połączenie tabel to termin, który może sugerować operacje wykonywane na danych, ale nie odnosi się bezpośrednio do logiki łączenia tabel, jak ma to miejsce w relacjach. W rzeczywistości, w kontekście baz danych, używa się terminów takich jak 'JOIN', które są technikami łączenia danych z różnych tabel w oparciu o relacje między nimi. Połączenie dwóch pól jednej tabeli to także niepoprawne stwierdzenie, ponieważ relacja odnosi się do powiązań między różnymi tabelami, a nie tylko do pól w jednej tabeli. Właściwe zrozumienie tych terminów jest kluczowe dla efektywnego projektowania baz danych oraz ich późniejszego użytkowania.

Pytanie 27

Aby zoptymalizować operacje na bazie danych, należy stworzyć indeksy dla pól, które są często wyszukiwane lub sortowane?

A. stworzyć osobną tabelę przechowującą tylko te pola.

B. dodać klucz obcy.

C. dodać więzy integralności.

D. utworzyć indeks.

Indeksowanie to kluczowy mechanizm optymalizacji wydajności baz danych. Indeksy pozwalają na szybsze wyszukiwanie, sortowanie oraz filtrowanie danych, co znacząco poprawia czas reakcji na zapytania. Kiedy tworzymy indeks na kolumnach, które są często używane w klauzulach WHERE, ORDER BY lub JOIN, silnik bazy danych może szybciej zlokalizować potrzebne dane, minimalizując czas przeszukiwania. Na przykład, w bazie danych o dużej liczbie rekordów, wyszukiwanie konkretnego użytkownika bez indeksu może wymagać przeszukania całej tabeli, co jest czasochłonne. W przypadku dodania indeksu do kolumny 'username', zapytanie SELECT * FROM users WHERE username = 'janek' będzie mogło wykorzystać indeks, aby natychmiastowo znaleźć odpowiedni rekord. Zgodnie z dokumentacją SQL Server i MySQL, indeksowanie jest również zalecane w przypadku kolumn, które są często modyfikowane, ponieważ pozwala na utrzymanie wysokiej wydajności przy dużych zbiorach danych. Indeksy mogą być zarówno unikalne, jak i nieunikalne, a ich odpowiednie zaplanowanie jest kluczowe dla zachowania równowagi między szybkością przetwarzania a wydajnością operacji zapisu. Ostatecznie, optymalizacja bazy danych za pomocą indeksów to niezbędny krok dla każdej aplikacji wymagającej efektywnego zarządzania danymi.

Pytanie 28

Który z poniższych kodów XHTML sformatuje tekst zgodnie z podanym przykładem?

Ala ma kota
a kot ma Alę

A. <p>Ala ma <b>kota <br /> a <i>kot</i> ma Alę</p>

B. <p>Ala ma <b>kota</i><br/> a <b>kot</b> ma Alę</p>

C. <p>Ala ma <b>kota</b> <br/> a <i>kot</i> ma Alę</p>

D. <p>Ala ma <b>kota</b> <br/> a <b>kot</b> ma Alę</p>

W przypadku pozostałych odpowiedzi można zauważyć kilka kluczowych błędów w sformatowaniu kodu. W pierwszej z nich użyty znacznik <br /> jest poprawny, jednak wada polega na tym, że znacznik <i> jest zamknięty w nieodpowiedni sposób, co narusza zasady XHTML. W XHTML każdy otwierający znacznik musi być zamknięty, a niepoprawne zamknięcie może prowadzić do błędów w renderowaniu strony. Prawidłowe jest zamknięcie znacznika <i> jako </i>, a nie <b>. Kolejna odpowiedź zawiera również błąd w zamykaniu znaczników, a użycie <b> dla <i> kot </i> wprowadza niezgodność, co utrudnia interpretację kodu przez przeglądarki. Warto zwrócić uwagę, że kluczowym elementem pracy z XHTML jest stałe utrzymywanie porządku w kodzie, aby zapewnić jego czytelność i poprawność. Niepoprawne sformatowanie może prowadzić do nieprzewidzianych rezultatów i utrudnień w szczególności w większych projektach, gdzie każdy błąd może być skumulowany. Wreszcie, w ostatniej odpowiedzi pominięto zamknięcie znacznika <br>, co również jest istotnym błędem. Standardy XHTML przewidują, że wszystkie znaczniki muszą być poprawnie zamknięte, co zapewnia ich prawidłową interpretację przez serwery oraz przeglądarki internetowe. Dlatego tak ważne jest przestrzeganie zasad i dobrych praktyk kodowania, aby unikać problemów z renderingiem oraz zgodnością z różnymi przeglądarkami.

Pytanie 29

Którego znacznika NIE NALEŻY umieszczać w nagłówku dokumentu HTML?

A. <h2>

B. <meta>

C. <link>

D. <title>

Odpowiedź <h2> jest trafna, bo ten znacznik jest właśnie do nagłówków w HTML. Powinien być używany w sekcji <body>, nie w <head>. Jak dobrze wiesz, nagłówki, czyli <h1> do <h6>, mają spore znaczenie w organizacji tekstu i hierarchii, co wpływa później na SEO i dostępność strony. Dzięki <h2> możesz dodać podtytuł, co sprawia, że tekst jest bardziej przejrzysty i łatwiejszy do zrozumienia. Stosowanie nagłówków w odpowiedni sposób to ważna zasada, żeby dokument miał sens i był logicznie poukładany. Warto też wiedzieć, że znaczniki takie jak <link>, <meta> i <title> są super ważne dla strony, ale pełnią inne funkcje niż nagłówki. Więc ogólnie rzecz biorąc, fajnie, że to rozumiesz!

Pytanie 30

Którą rozdzielczość należy ustawić w opcjach kodera, aby przygotować do publikacji film w rozdzielczości HD Ready?

A. 480x360

B. 1280x720

C. 1920x1080

D. 720x480

Prawidłowo – rozdzielczość 1280x720 to standard HD Ready, czyli tzw. 720p. W praktyce oznacza to obraz o proporcjach 16:9 i wysokości 720 linii, co jest przyjętym minimum dla materiału w jakości HD w wielu systemach publikacji wideo. W ustawieniach kodera (np. Adobe Media Encoder, HandBrake, FFmpeg, czy w panelach kodowania na platformach VOD) wybór 1280x720 zapewnia zgodność z typowymi profilami „HD Ready” albo po prostu „720p”. To jest ważne, bo wiele serwisów, od playerów osadzanych na stronach WWW, po YouTube czy Vimeo, rozpoznaje takie predefiniowane rozdzielczości i ustawia je jako osobne profile jakości. 1280x720 daje rozsądny kompromis między jakością a wagą pliku. Przy poprawnym bitrate (np. 3–5 Mbps dla H.264 przy typowym materiale) uzyskuje się obraz wystarczająco ostry do oglądania na monitorach, laptopach i telewizorach HD Ready, a jednocześnie nie „zabija” łącza przy streamingu. Z mojego doświadczenia, przy przygotowaniu wideo do osadzenia na stronach WWW, 720p jest bardzo bezpiecznym wyborem, szczególnie jeśli użytkownicy korzystają ze słabszego internetu lub urządzeń mobilnych. Warto też pamiętać, że HD Ready (1280x720) to inny standard niż Full HD (1920x1080). Częsty błąd to wrzucanie wszystkiego w jedno „HD”, ale w praktyce ma to znaczenie dla obciążenia serwera, zużycia transferu i wygody użytkownika. Dlatego jeśli w wymaganiach projektu albo klient mówi konkretnie o HD Ready, w opcjach kodera ustawiamy dokładnie 1280x720, pilnujemy proporcji 16:9 i dobieramy sensowny bitrate oraz kodek (obecnie najczęściej H.264 lub H.265 w kontenerze MP4).

Pytanie 31

Którą funkcję z menu Kolory programu GIMP użyto, w celu uzyskania efektu przedstawionego w filmie?

A. Progowanie.

B. Inwersja.

C. Krzywe.

D. Barwienie.

Prawidłowo wskazana funkcja to „Progowanie”, bo dokładnie ona zamienia obraz kolorowy lub w odcieniach szarości na obraz dwuwartościowy: piksel jest albo czarny, albo biały, w zależności od tego, czy jego jasność przekracza ustawiony próg. W GIMP-ie znajdziesz ją w menu Kolory → Progowanie. Suwakami ustalasz zakres poziomów jasności, które mają zostać potraktowane jako „białe”, a wszystko poza tym zakresem staje się „czarne”. Efekt, który się wtedy uzyskuje, jest bardzo charakterystyczny: mocno kontrastowy, bez półtonów, coś w stylu skanu czarno-białego lub grafiki do druku na ploterze tnącym. Z mojego doświadczenia progowanie świetnie nadaje się do przygotowania logotypów, szkiców technicznych, schematów, a także do wyciągania konturów z lekko rozmytych zdjęć. Często używa się go też przed wektoryzacją, żeby program śledzący krawędzie miał wyraźne granice między czernią a bielą. W pracy z grafiką na potrzeby stron WWW próg bywa stosowany np. przy tworzeniu prostych ikon, piktogramów albo masek (maski przezroczystości można przygotować właśnie na bazie obrazu progowanego). Dobrą praktyką jest najpierw sprowadzenie obrazu do odcieni szarości i dopiero potem użycie progowania, bo wtedy masz większą kontrolę nad tym, jak rozkłada się jasność i gdzie wypadnie granica progu. Warto też pamiętać, że progowanie jest operacją destrukcyjną – traci się informacje o półtonach – więc najlepiej pracować na kopii warstwy, żeby w razie czego móc wrócić do oryginału i poprawić ustawienia progu.

Pytanie 32

Który z poniższych sposobów wyświetlania tekstu nie jest określony w języku JavaScript?

A. Właściwość innerHTML

B. Funkcja window.alert()

C. Metoda document.write()

D. Funkcja MessageBox()

Funkcja MessageBox() nie istnieje w JavaScript, więc to nie jest dobła odpowiedź, jeśli chodzi o wyświetlanie tekstu. W JavaScript mamy kilka fajnych metod, które można wykorzystać do pokazywania danych na stronie. Na przykład, możesz użyć innerHTML, żeby zmieniać zawartość HTML elementów. Możesz to zrobić tak: document.getElementById('elementId').innerHTML = 'Nowa zawartość';. Inna opcja to window.alert(), która wyświetla okno z komunikatem dla użytkownika, co czasem bywa przydatne. Z kolei, jeśli chcesz coś wypisać na stronie w momencie, gdy się ładuje, to możesz użyć document.write('Hello, World!');, choć to nie jest najlepszy pomysł w nowoczesnym kodowaniu. Warto pamiętać, że wszystkie te metody są częścią ECMAScript i naprawdę często się je stosuje w praktyce programowania.

Pytanie 33

W języku PHP zmienna $_GET jest zmienną

A. utworzoną przez autora strony, używaną do przesyłania danych z formularza przez adres URL

B. predefiniowaną, wykorzystywaną do zbierania wartości formularza po nagłówkach żądania HTTP (dane z formularza nie są widoczne w adresie)

C. zwykłą, utworzoną przez autora witryny

D. predefiniowaną, używaną do przesyłania informacji do skryptów PHP za pośrednictwem adresu URL

Odpowiedź jest poprawna, ponieważ zmienna $_GET w języku PHP jest predefiniowaną tablicą asocjacyjną, która służy do pobierania danych przekazanych przez metodę GET. Gdy użytkownik wysyła formularz z wykorzystaniem metody GET, wartości pól formularza są dołączane do adresu URL jako parametry zapytania. Na przykład, w adresie 'example.com/page.php?name=John&age=30', zmienna $_GET będzie zawierać wartości ['name' => 'John', 'age' => '30']. Dzięki temu skrypty PHP mogą uzyskiwać dostęp do tych danych i je przetwarzać. Używanie $_GET jest powszechną praktyką, szczególnie w przypadku, gdy dane nie są wrażliwe, ponieważ są widoczne w adresie URL. Ważne jest, aby pamiętać o bezpieczeństwie, stosując odpowiednie mechanizmy filtrowania i walidacji, aby uniknąć ataków, takich jak SQL Injection. Zastosowanie $_GET jest istotne w kontekście SPA (Single Page Applications), gdzie dane są często przesyłane na serwer w celu pobrania lub zaktualizowania zawartości strony bez przeładowania całej aplikacji.

Pytanie 34

W skrypcie JavaScript, aby uzyskać dane od użytkownika, można wykorzystać okno wyświetlane przez funkcję

A. confirm()

B. documet.write()

C. prompt()

D. alert()

Funkcja prompt() w JavaScript jest specjalnie zaprojektowana do pobierania danych od użytkownika i wyświetlania okna dialogowego, które pozwala wprowadzić tekst. W przeciwieństwie do alert(), który jedynie wyświetla informacje, prompt() umożliwia użytkownikowi wprowadzenie danych, które mogą być później wykorzystane w kodzie. Na przykład, można zainicjować zmienną i przypisać do niej wartość wprowadzaną przez użytkownika: var imie = prompt('Podaj swoje imię:');. Tego rodzaju interakcje są niezwykle ważne w dynamicznych aplikacjach internetowych, gdzie potrzeba elastyczności i użytkownika jako aktywnego uczestnika w procesie. Dobrą praktyką jest zapewnienie, że zapytania są jasne i zrozumiałe, a także, że walidujemy dane wejściowe, aby uniknąć błędów. Warto również mieć na uwadze, że z uwagi na estetykę i funkcjonalność, w nowoczesnym podejściu do interakcji użytkownika, lepszym rozwiązaniem mogą być formularze HTML z JavaScript, które oferują większą kontrolę nad danymi i lepsze możliwości stylizacji."

Pytanie 35

W języku JavaScript zapisano kod, którego wynikiem działania jest

var osoba = prompt("Podaj imię", "Adam");

A. bezpośrednie wpisanie do zmiennej osoba wartości "Adam".

B. wyświetlenie okna z pustym polem edycyjnym.

C. pobranie z formularza wyświetlonego na stronie HTML imienia "Adam".

D. wyświetlenie okna z polem edycyjnym, w którym jest wpisany domyślny tekst "Adam".

Twoja odpowiedź jest poprawna. W JavaScript metoda prompt() służy do wyświetlenia okna dialogowego z polem tekstowym dla użytkownika. Pierwszy argument metody to wiadomość, która jest wyświetlana w oknie dialogowym, natomiast drugi argument to domyślna wartość, jaka jest wpisana w polu tekstowym. W przypadku podanego kodu, drugi argument to 'Adam', co oznacza, że w polu edycyjnym domyślnie będzie wpisany tekst 'Adam'. Metoda ta jest często stosowana do zbierania od użytkownika informacji w prosty i szybki sposób. Pamiętaj jednak, że nie jest to bezpieczny sposób przekazywania danych, ponieważ informacje wpisane przez użytkownika mogą być łatwo przechwycone przez nieautoryzowane osoby.

Pytanie 36

Podczas obróbki dźwięku, aby eliminować niepożądane dźwięki wynikające z niskiej jakości mikrofonu, należy użyć narzędzia

A. wyciszenia

B. obwiedni

C. usuwania szumów

D. echa

Usuwanie szumów to kluczowa technika w przetwarzaniu dźwięku, pozwalająca na eliminację niepożądanych dźwięków, które mogą zakłócać jakość nagrania. Techniki te opierają się na analizie sygnału i identyfikacji częstotliwości, które nie są związane z pożądanym dźwiękiem. Narzędzia do usuwania szumów często wykorzystują algorytmy takie jak filtrowanie adaptacyjne, które dostosowują się do zmieniającego się środowiska akustycznego. Przykładem zastosowania usuwania szumów jest nagrywanie podcastów, gdzie tło dźwiękowe, takie jak hałas uliczny, jest usuwane, co pozwala na uzyskanie czystego i profesjonalnego brzmienia. Przy użyciu oprogramowania takiego jak Audacity czy Adobe Audition, użytkownicy mogą przeprowadzić analizę spektralną, aby zidentyfikować i usunąć niepożądane częstotliwości. Standardy dotyczące przetwarzania dźwięku, takie jak ITU-R BS.1387, podkreślają znaczenie eliminacji szumów dla poprawy jakości słyszalności i wrażeń akustycznych. W ten sposób usuwanie szumów nie tylko poprawia jakość dźwięku, ale także zwiększa zrozumiałość mowy i klarowność nagrań.

Pytanie 37

Jakie będzie działanie po naciśnięciu przycisku oznaczonego jako "niebieski", który uruchamia podany kod JavaScript?

<p id="para1">Przykładowy tekst</p><p> i skrypt</p>
<button onClick="changeColor('blue');">niebieski</button>

<script type="text/javascript">
function changeColor(newColor)
{
var elem = document.getElementById("para1");
elem.style.color = newColor;
}
</script>

A. Zmiana koloru tekstu "Przykładowy tekst i skrypt" na niebieski

B. Zmiana barwy przycisku na niebieski

C. Zmiana koloru tekstu "i skrypt" na niebieski

D. Zmiana koloru tekstu "Przykładowy tekst" na niebieski

Kod JavaScript przedstawiony w pytaniu definiuje funkcję changeColor która przyjmuje jeden argument newColor. Po wywołaniu funkcji przez kliknięcie przycisku funkcja ta używa metody document.getElementById aby pobrać element o identyfikatorze para1. Identyfikator ten jest przypisany do pierwszego elementu paragrafu zawierającego tekst Przykładowy tekst. Następnie w ramach tego elementu zmieniany jest kolor tekstu poprzez przypisanie newColor do właściwości style.color. W omawianym przypadku newColor przyjmuje wartość blue co oznacza że tekst Przykładowy tekst zmieni kolor na niebieski. Warto podkreślić że manipulacja DOM przy użyciu JavaScript jest powszechnie stosowaną techniką w tworzeniu dynamicznych interfejsów użytkownika. Używanie metod takich jak getElementById jest standardem ze względu na ich prostotę oraz efektywność w selekcji elementów HTML. W praktycznych zastosowaniach warto również pamiętać o zgodności ze standardami W3C oraz o możliwościach rozszerzenia za pomocą bibliotek takich jak jQuery które oferują jeszcze bardziej zaawansowane opcje manipulacji DOM.

Pytanie 38

Klient wpisał adres nieistniejącego zasobu na serwerze. Próba nawiązania połączenia spowoduje wystąpienie błędu

A. 503

B. 404

C. 400

D. 500

Odpowiedź 404 jest prawidłowa, ponieważ oznacza, że serwer nie może znaleźć żądanego zasobu. Kiedy użytkownik wprowadza nieistniejący adres URL, serwer HTTP zwraca ten kod błędu jako odpowiedź informującą, że dany zasób nie został znaleziony. Jest to standardowy sposób na komunikowanie się z klientami, że ich prośba nie mogła zostać zrealizowana z powodu braku zasobu. W praktyce, kod 404 jest powszechnie używany do zarządzania sytuacjami, w których użytkownik wpisuje niewłaściwy adres lub gdy zasób został usunięty. Dobrą praktyką jest tworzenie własnych stron błędu 404, które informują użytkowników o tym, co mogą zrobić dalej, na przykład sugerując im powrót na stronę główną lub wyszukiwanie w serwisie. Z perspektywy bezpieczeństwa, warto również unikać ujawniania szczegółów dotyczących struktury serwera w odpowiedziach 404, aby zminimalizować potencjalne ryzyko ataków.

Pytanie 39

Określ słowo kluczowe w języku C++, które umieszcza się przed wbudowanym typem danych, aby ograniczyć zakres do liczb wyłącznie nieujemnych.

A. long

B. const

C. short

D. unsigned

Słowo 'unsigned' w C++ to naprawdę ważna rzecz, bo mówi kompilatorowi, że dany typ może trzymać tylko liczby dodatnie. Kiedy dodasz 'unsigned' przed takim typem jak 'int', 'short' albo 'long', to zakres wartości się zmienia. Na przykład, 'unsigned int' może mieć wartości od 0 do 4 294 967 295, a 'int' to od -2 147 483 648 do 2 147 483 647. Dzięki temu programiści mogą korzystać z większej ilości wartości, co jest super przy takich rzeczach jak liczniki czy indeksy w tablicach. Kiedy używasz 'unsigned', to twój kod jest nie tylko bardziej efektywny, ale też bezpieczniejszy, bo unikasz pomyłek z liczbami, które nie powinny być ujemne. Z mojego doświadczenia, warto czasem sięgnąć po to słowo kluczowe w odpowiednich sytuacjach, bo naprawdę poprawia przejrzystość i jakość kodu.

Pytanie 40

Na ilustracji przedstawiono konfigurację serwera Apache dla środowiska XAMPP. Pod jakim lokalnym adresem jest on dostępny?

A. 192.168.0.1:3306

B. htdocs

C. 127.0.0.1:70

D. localhost:80

Poprawna odpowiedź to „127.0.0.1:70”, bo na zrzucie z XAMPP Control Panel w kolumnie „Port(s)” przy module Apache widać wyraźnie liczbę 70 jako port HTTP (oraz 443 jako port HTTPS). Adres 127.0.0.1 to tzw. adres loopback, czyli „localhost” – wskazuje zawsze na tę samą maszynę, na której działa przeglądarka i serwer. W praktyce oznacza to, że żeby wejść na swoją stronę testową w XAMPP, wpisujesz w przeglądarce: http://127.0.0.1:70 lub równoważnie http://localhost:70 (jeśli system poprawnie rozwiązuje nazwę „localhost”). Różnica między 127.0.0.1:70 a samym „localhost” polega na tym, że tutaj jawnie podany jest port 70, który jest niestandardowy dla HTTP. Domyślny port HTTP to 80, więc jeśli Apache działałby na porcie 80, mógłbyś wpisać samo http://localhost bez numeru portu. W tym przypadku jednak, ponieważ w XAMPP Apache nasłuchuje na porcie 70, numer portu jest obowiązkowy. To jest częsta praktyka, gdy port 80 jest już zajęty (np. przez IIS, Skype’a, inny serwer www) lub gdy chcemy równolegle uruchomić kilka instancji serwera. W realnych projektach developerskich programiści często ustawiają różne porty dla różnych środowisk, np. 8080, 8000, 3000 itd., żeby rozdzielić aplikacje i uniknąć konfliktów. Moim zdaniem warto się od razu przyzwyczaić do patrzenia w panelu XAMPP właśnie na kolumnę „Port(s)” i świadomie używać adresu IP + port – wtedy od razu wiesz, dokąd naprawdę łączy się przeglądarka i łatwiej diagnozuje się problemy z dostępem do serwera lokalnego.

Rozpocznij nowy egzamin

Powrót do strony głównej