Wyniki egzaminu

Nowy egzamin

Informacje o egzaminie:

Zawód: Technik programista
Kwalifikacja: INF.03 - Tworzenie i administrowanie stronami i aplikacjami internetowymi oraz bazami danych
Data rozpoczęcia: 22 kwietnia 2026 05:29
Data zakończenia: 22 kwietnia 2026 05:42

Egzamin zdany!

Wynik: 33/40 punktów (82,5%)

Wymagane minimum: 20 punktów (50%)

Nowe

Analiza przebiegu egzaminu- sprawdź jak rozwiązywałeś pytania

Przebieg egzaminu

Pochwal się swoim wynikiem!

Facebook

X.com

Szczegółowe wyniki:

Pytanie 1

Aby uzyskać płynne przejścia obrazów w filmie, liczba klatek (niewchodzących w interakcję ze sobą) na sekundę powinna znajdować się w co najmniej takim zakresie

A. 24 - 30 fps

B. 16 - 19 fps

C. 31 - 36 fps

D. 20 - 23 fps

Wybór wartości spośród opcji takich jak 16 - 19 fps lub 20 - 23 fps nie zapewnia wystarczającej płynności obrazu w filmie. Kiedy liczba klatek na sekundę spada poniżej 24 fps, widzowie mogą doświadczyć efektów skoków w ruchu, co negatywnie wpływa na postrzeganie całości obrazu. Wartości te są przypisane do starszych technologii filmowych oraz do zastosowań, w których nie zależało na pełnej płynności. Na przykład, 18 fps był używany w niektórych wczesnych filmach niemych, ale ze względu na niewystarczającą ilość klatek na sekundę może prowadzić do niedoskonałości wizualnych. Podobnie, wybór 20 - 23 fps, chociaż teoretycznie bliższy standardowi 24 fps, w praktyce nie zapewnia odpowiedniej płynności dla współczesnych produkcji filmowych. W przypadku transmisji telewizyjnych, 30 fps jest bardziej akceptowalnym standardem, jednak nadal nie jest to idealne dla kinematografii, gdzie 24 fps preferuje się ze względu na estetykę i bardziej naturalne odwzorowanie ruchu. Wybierając niższe liczby klatek, można także napotkać problemy z synchronizacją dźwięku i obrazu, co skutkuje nieprzyjemnymi doświadczeniami wizualnymi. Dlatego warto pamiętać, że standardowe praktyki w branży filmowej są oparte na wieloletnich badaniach i doświadczeniach, które podkreślają znaczenie płynności w odbiorze wizualnym.

Pytanie 2

Jaki znacznik powinien być zastosowany, aby wprowadzić nową linię tekstu bez tworzenia akapitu w dokumencie internetowym?

A. <p>

B. </b>

C. <br>

D. </br>

Znak <br> jest używany w HTML do wstawiania przełamania linii w tekstach, co pozwala na kontynuację pisania w tym samym akapicie bez jego formalnego kończenia. Jest to element blokowy, który nie tworzy nowego akapitu, co jest istotne w kontekście układu strony i czytelności tekstu. Przykładem zastosowania może być sytuacja, gdy chcemy umieścić kilka zdań w jednej sekcji, ale z pewnymi odstępami między nimi, na przykład: 'To jest pierwsze zdanie.<br>To jest drugie zdanie, które zaczyna się w nowej linii, ale nie jest nowym akapitem.' Zastosowanie znacznika <br> jest zgodne z zasadami semantyki HTML i sprzyja tworzeniu czytelnych i dobrze zorganizowanych treści. Praktyki branżowe zalecają stosowanie tego znacznika głównie w kontekście formatowania tekstu, w którym istotne jest zachowanie ciągłości akapitu oraz uniknięcie zbędnych przerw w treści.

Pytanie 3

Jakie wartości zostaną wypisane przez funkcję wypisz(2) zaimplementowaną w JavaScript?

function wypisz(a)
{
    for (var i=1; i<6; i++)
    {
        a++;
        if ((a%2==0)|| (a%3==0))
        document.write(a+" " );
    }
}

A. 3 4 6

B. 3 4 6 8

C. 2 3 4 6

D. 6

Funkcja wypisz w JavaScript działa w ten sposób, że przyjmuje argument a i korzysta z pętli for, która powtarza się pięć razy, zwiększając a o 1 w każdej iteracji. Potem sprawdza, czy a jest podzielne przez 2 lub 3, co znaczy, że liczba musi spełniać jeden z tych warunków, żeby być wypisaną. Kiedy zaczniemy z a=2, po pierwszym obiegu pętli a idzie na 3, a 3 spełnia warunek, więc zostaje wypisana. Potem mamy 4 (4 jest podzielne przez 2) i też jest wypisana, a następnie 5, która nie łapie się w warunek. A potem mamy 6, która już wchodzi, bo 6%2==0 i 6%3==0. W efekcie funkcja wypisuje liczby 3, 4 i 6, co zgadza się z poprawną odpowiedzią 3. Warto też dodać, że korzystanie z document.write jest już trochę passé i lepiej używać innych metod, jak innerHTML, bo to jest bardziej bezpieczne i zgodne z nowoczesnymi standardami webowymi. To pozwala na lepszą manipulację treścią strony, co jest na pewno lepsze w kontekście aplikacji dynamicznych.

Pytanie 4

W bazie danych dotyczącej pojazdów pole kolor w tabeli samochody może mieć wartości jedynie z definicji lakier. Aby nawiązać relację między tabelami samochody a lakier, należy użyć kwerendy

A. ALTER TABLE samochody ADD FOREIGN KEY barwa REFERENCES samochody.lakier;

B. ALTER TABLE lakier ADD FOREIGN KEY (barwa) REFERENCES samochody(kolor);

C. ALTER TABLE samochody ADD FOREIGN KEY kolor REFERENCES lakier;

D. ALTER TABLE samochody ADD FOREIGN KEY (kolor) REFERENCES lakier(lakierId);

Odpowiedź "ALTER TABLE samochody ADD FOREIGN KEY (kolor) REFERENCES lakier(lakierId);" jest poprawna, ponieważ prawidłowo definiuje klucz obcy w tabeli samochody, wskazując, że kolumna kolor w tej tabeli odnosi się do kolumny lakierId w tabeli lakier. Umożliwia to zapewnienie integralności referencyjnej, co oznacza, że wartości koloru w tabeli samochody będą mogły przyjmować tylko te wartości, które istnieją w tabeli lakier. Jest to standardowa praktyka w projektowaniu baz danych, która pomaga zapobiegać błędom, takim jak wprowadzenie koloru, który nie jest dostępny w zbiorze dozwolonych opcji. W praktyce, podczas dodawania nowego wpisu do tabeli samochody, system bazy danych automatycznie sprawdzi, czy dany kolor istnieje w tabeli lakier. Takie podejście zapewnia większą spójność danych oraz ułatwia zarządzanie them, zwłaszcza w większych aplikacjach, gdzie liczba potencjalnych wartości kolorów może być znaczna. Stosowanie kluczy obcych jest zgodne z zasadami normalizacji baz danych, co przyczynia się do ich efektywności i skalowalności.

Pytanie 5

Przy założeniu, że użytkownik nie miał wcześniej żadnych uprawnień, polecenie SQL

GRANT SELECT, INSERT, UPDATE ON klienci TO anna;

nada użytkownikowi anna uprawnienia wyłącznie do

A. wybierania, wstawiania oraz aktualizacji danych we wszystkich tabelach w bazie o nazwie klienci

B. wybierania, dodawania kolumn oraz zmiany struktury wszystkich tabel w bazie o nazwie klienci

C. wybierania, wstawiania oraz aktualizacji danych w tabeli o nazwie klienci

D. wybierania, dodawania kolumn oraz zmiany struktury tabeli o nazwie klienci

Zrozumienie praw dostępu w bazach danych jest kluczowe dla bezpieczeństwa oraz efektywnego zarządzania danymi. Niepoprawne odpowiedzi często wynikają z mylącego interpretowania pojęć związanych z uprawnieniami. Na przykład, odpowiedź sugerująca, że użytkownik 'anna' ma możliwość dodawania pól w tabeli, jest błędna, ponieważ polecenie GRANT nie obejmuje uprawnień do modyfikacji struktury tabeli. Uprawnienia do dodawania kolumn (ALTER) są odrębną kategorią praw i muszą być przyznane w osobnym poleceniu. Kolejna nieprawidłowa koncepcja dotyczy rozumienia zakresu uprawnień. Odpowiedzi, które sugerują, że prawa te dotyczą wszystkich tabel w bazie danych, mylą pojęcie 'ON klienci' z szerszymi uprawnieniami, co mogłoby prowadzić do nadużyć. GRANT SELECT, INSERT, UPDATE na konkretnej tabeli 'klienci' dotyczy tylko tej tabeli, co jest zgodne z zasadą ograniczonego dostępu. Należy również pamiętać, że udzielanie zbyt szerokich uprawnień może narazić bazę danych na nieautoryzowane manipulacje, co jest sprzeczne z najlepszymi praktykami zarządzania bezpieczeństwem. W kontekście projektowania systemów bazodanowych, kluczowe jest zrozumienie oraz umiejętne zarządzanie uprawnieniami w celu zapewnienia odpowiedniego poziomu ochrony danych.

Pytanie 6

W języku PHP operator do wyznaczania reszty z dzielenia to:

A. &

B. #

C. @

D. %

Operatorem reszty z dzielenia w języku PHP jest znak procenta (%). Umożliwia on obliczenie reszty z dzielenia dwóch liczb całkowitych. Na przykład, jeśli zastosujemy wyrażenie "5 % 2", wynikiem będzie "1", ponieważ 5 dzieli się przez 2 z resztą 1. Operator ten jest niezwykle przydatny w wielu kontekstach programistycznych, takich jak algorytmy, które wymagają określenia, czy liczba jest parzysta czy nie. W takim przypadku, używając wyrażenia "if ($number % 2 == 0)", możemy łatwo sprawdzić, czy liczba jest parzysta. Ponadto, operator % jest często używany w pętlach do określenia, co pewne działania powinny być wykonywane co n-ty cykl, co jest szczególnie przydatne w grach i aplikacjach interaktywnych. Stosowanie operatora reszty z dzielenia jest zgodne z najlepszymi praktykami programistycznymi, ponieważ umożliwia efektywne i czytelne rozwiązania w kodzie.

Pytanie 7

W języku JavaScript funkcja document.getElementById() ma na celu

A. sprawdzić poprawność formularza z identyfikatorem id

B. pobrać dane z pola formularza i zapisać je do zmiennej id

C. zwrócić odnośnik do pierwszego elementu HTML o określonym id

D. umieścić tekst o treści 'id' na stronie internetowej

Metoda document.getElementById() jest jedną z kluczowych funkcji w JavaScript, używaną do interakcji z elementami HTML w dokumentach DOM (Document Object Model). Jej głównym zadaniem jest zwrócenie odniesienia do pierwszego elementu w dokumencie HTML, który posiada określony atrybut id. Atrybut ten powinien być unikalny w obrębie dokumentu, co pozwala na jednoznaczną identyfikację elementu. Przykładowo, jeśli mamy element <div id='myElement'>Witaj świecie</div>, to użycie document.getElementById('myElement') zwróci nam ten konkretny element. Można następnie manipulować tym elementem, zmieniając jego zawartość, styl lub atrybuty, co jest nieocenione w tworzeniu dynamicznych aplikacji webowych. Warto zaznaczyć, że ta metoda jest częścią specyfikacji DOM Level 1 i jest szeroko wspierana przez wszystkie nowoczesne przeglądarki. W kontekście optymalizacji wydajności, uzyskiwanie dostępu do elementów za pomocą ich id jest znacznie szybsze i bardziej efektywne niż stosowanie selektorów CSS. W praktyce, użycie tej metody w kodzie JavaScript jest kluczowe dla wielu operacji DOM, co sprawia, że jest to fundament, na którym opiera się wiele aplikacji webowych.

Pytanie 8

Wskaż właściwą sekwencję kroków w procesie projektowania relacyjnej bazy danych?

A. Określenie zbioru danych, Selekcja, Określenie kluczy głównych tabel, Określenie relacji

B. Określenie relacji, Określenie kluczy głównych tabel, Selekcja, Określenie zbioru danych

C. Określenie kluczy głównych tabel, Określenie zbioru danych, Selekcja, Określenie relacji

D. Selekcja, Określenie relacji, Określenie kluczy głównych tabel, Określenie zbioru danych

Poprawna odpowiedź to 'Określenie zbioru danych, Selekcja, Określenie kluczy podstawowych tabel, Określenie relacji'. Ta kolejność pokazuje, jak działa projektowanie relacyjnej bazy danych. Na początku trzeba określić, jakie dane będą przechowywane, czyli stworzyć zbiór danych. Potem trzeba wybrać, które z tych informacji są ważne i jak je ułożyć. Następnie ustalamy klucze podstawowe dla tabel. To ważne, żeby dane były unikalne i łatwe do zidentyfikowania. Na końcu definiujemy relacje między tabelami, co pozwala zrozumieć, jak dane ze sobą współpracują. Na przykład, kiedy projektujemy bazę danych dla szkoły, zbór danych może obejmować uczniów, nauczycieli i przedmioty. Wybierając dane, możemy zdecydować, że potrzebujemy imienia, nazwiska i przedmiotów, które uczniowie uczą się. Klucze podstawowe są wtedy używane do identyfikacji uczniów, a relacje pokazują, jak uczniowie są powiązani z nauczycielami i przedmiotami.

Pytanie 9

Efekt przedstawiony w filmie powinien być zdefiniowany w selektorze

A. tr { background-color: Pink; }

B. tr:hover { background-color: Pink; }

C. tr:active { background-color: Pink; }

D. td, th { background-color: Pink; }

Poprawny selektor to tr:hover { background-color: Pink; }, bo dokładnie opisuje sytuację pokazaną na filmie: efekt pojawia się dopiero po najechaniu kursorem na cały wiersz tabeli. Pseudo-klasa :hover w CSS służy właśnie do definiowania stylów w momencie, gdy użytkownik „najeżdża” myszką na dany element. Jeśli więc chcemy, żeby podświetlał się cały rząd tabeli, logiczne i zgodne z dobrymi praktykami jest przypięcie efektu do znacznika tr, a nie do pojedynczych komórek. W praktyce taki zapis stosuje się bardzo często w interfejsach webowych: w panelach administracyjnych, listach zamówień, tabelach z uczniami, produktami, logami systemowymi itd. Dzięki temu użytkownik łatwiej śledzi, który wiersz właśnie ogląda. To niby detal, ale z punktu widzenia UX robi sporą różnicę. Z mojego doświadczenia to jeden z tych prostych trików CSS, które od razu poprawiają „odczuwalną” jakość strony. Ważne jest też to, że :hover jest częścią standardu CSS (opisane m.in. w specyfikacji CSS Selectors Level 3/4) i działa w praktycznie wszystkich współczesnych przeglądarkach. Nie trzeba do tego żadnego JavaScriptu, żadnych skomplikowanych skryptów – czysty CSS. Dobrą praktyką jest również używanie bardziej stonowanych kolorów niż Pink w prawdziwych projektach, np. #f5f5f5 albo lekki odcień niebieskiego, tak żeby kontrast był czytelny i nie męczył wzroku. Warto też pamiętać, że podobny mechanizm możesz zastosować na innych elementach: np. a:hover dla linków, button:hover dla przycisków czy nawet div:hover dla całych kafelków w layoutach. Kluczowe jest to, żeby pseudo-klasa :hover była przypięta dokładnie do tego elementu, który ma reagować na interakcję użytkownika.

Pytanie 10

Na tabeli Pracownicy, której wiersze są przedstawione na załączonym obrazie, została zrealizowana podana kwerenda SELECT. Jakie dane zostaną zwrócone?

SELECT imie FROM pracownicy WHERE nazwisko = 'Kowal' OR stanowisko > 2;

id	imie	nazwisko	stanowisko
1	Anna	Kowalska	1
2	Monika	Nowak	2
3	Ewelina	Nowakowska	2
4	Anna	Przybylska	3
5	Maria	Kowal	3
6	Ewa	Nowacka	4

A. Anna, Maria, Ewa

B. Monika, Ewelina, Maria

C. Wyłącznie Maria

D. Wyłącznie Anna

Kwerenda SQL SELECT imie FROM pracownicy WHERE nazwisko = 'Kowal' OR stanowisko > 2 ma na celu wybranie imion pracowników, którzy spełniają przynajmniej jeden z dwóch warunków. Pierwszy warunek to nazwisko równe Kowal. Drugi warunek dotyczy stanowiska większego niż 2. W analizowanej tabeli mamy trzy osoby spełniające te kryteria: Maria, która ma nazwisko Kowal oraz Anna i Ewa, które mają stanowiska odpowiednio 3 i 4. Dobrą praktyką w pisaniu zapytań SQL jest jasne formułowanie warunków w klauzuli WHERE, aby zoptymalizować działanie bazy danych i uniknąć niepotrzebnych wyników. Zrozumienie działania operatora OR jest kluczowe, ponieważ umożliwia filtrowanie rekordów według wielu kryteriów. W rzeczywistych scenariuszach biznesowych umiejętność tworzenia takich złożonych zapytań pozwala na efektywne zarządzanie danymi i wyciąganie istotnych informacji, co jest podstawą podejmowania decyzji opartych na danych. Dodatkowo, znajomość struktury tabeli oraz typów danych ułatwia formułowanie zapytań, co jest kluczowe w profesjonalnym używaniu SQL.

Pytanie 11

W SQL, aby zmienić dane w tabeli, wykorzystuje się instrukcję

A. CREATE

B. SELECT

C. JOIN

D. UPDATE

Odpowiedź 'UPDATE' jest poprawna, ponieważ w języku SQL polecenie to służy do modyfikacji danych w istniejących rekordach tabeli. Umożliwia aktualizację wartości w jednym lub więcej polach w wybranych wierszach, których identyfikacja może być dokonana poprzez zastosowanie klauzuli WHERE. Na przykład, aby zaktualizować nazwisko użytkownika w tabeli 'Użytkownicy', można użyć polecenia: 'UPDATE Użytkownicy SET nazwisko = 'NoweNazwisko' WHERE id = 1;'. Dobrą praktyką jest zawsze uwzględnienie klauzuli WHERE, aby uniknąć przypadkowego zaktualizowania wszystkich rekordów w tabeli. Polecenie UPDATE jest częścią standardu SQL i szeroko stosowane w codziennej pracy z bazami danych, co czyni je kluczowym narzędziem w zarządzaniu danymi. Warto również pamiętać, że przed wykonaniem aktualizacji zaleca się wykonanie kopii zapasowej danych, aby zabezpieczyć się przed niezamierzonymi zmianami.

Pytanie 12

Przedstawiony kod PHP nawiązuje połączenie z serwerem bazy danych. Jakiego typu operacje powinny się znaleźć w instrukcji warunkowej w miejscu trzech kropek?

$db = mysqli_connect("localhost", "root", "qwerty", "baza1");
if (!$db) {
...
}

A. Obsługa błędu przy nawiązywaniu połączenia

B. Informacja o pomyślnym nawiązaniu połączenia z bazą

C. Przetwarzanie danych uzyskanych z bazy

D. Zamknięcie połączenia z bazą danych

Obsługa błędu połączenia jest kluczowym elementem przy nawiązywaniu połączenia z bazą danych w PHP. Gdy używamy funkcji mysqli_connect, istotne jest, aby sprawdzić, czy połączenie zostało nawiązane poprawnie. W przypadku, gdy połączenie nie powiedzie się, funkcja mysqli_connect zwraca fałsz. W takich sytuacjach warto zaimplementować odpowiednią obsługę błędów, aby zrozumieć, co poszło nie tak, oraz działania, które powinny być podjęte. Dobrą praktyką jest wykorzystanie funkcji mysqli_connect_errno oraz mysqli_connect_error, które dostarczają szczegółowych informacji o błędzie. Na przykład, można wyświetlić komunikat o błędzie lub zalogować go do pliku w celu dalszej analizy. W ten sposób programista może szybko zidentyfikować problem, czy to związany z błędnym loginem, hasłem, czy problemami z serwerem bazy danych. Implementacja takiej obsługi błędów zwiększa stabilność aplikacji oraz ułatwia późniejsze diagnozowanie problemów, co jest istotne w profesjonalnym środowisku programistycznym.

Pytanie 13

Fragment kodu SQL wskazuje, że klucz obcy

A. jest obecny w tabeli obiekty

B. wiąże się z kolumną imiona

C. stanowi odniesienie do siebie samego

D. jest ustawiony na kolumnie obiekty

W przedstawionym fragmencie kodu SQL klucz obcy (foreign key) służy do zapewnienia integralności referencyjnej między dwiema tabelami. W tym przypadku klucz obcy wskazuje, że pole imie w jednej tabeli jest powiązane z polem imiona w tabeli obiekty. Takie podejście pomaga w utrzymaniu spójności danych, ponieważ wymusza istnienie każdej wartości w polu imie w kolumnie imiona tabeli obiekty. W praktyce oznacza to, że nie można dodać wartości do pola imie, jeśli nie istnieje odpowiadająca wartość w kolumnie imiona. Klucze obce są kluczowym elementem w projektowaniu baz danych, wspierając normalizację i redukcję redundancji danych. Prawidłowe wykorzystanie kluczy obcych pozwala na efektywne zarządzanie relacjami pomiędzy danymi, co jest zgodne z najlepszymi praktykami w zakresie projektowania baz danych. Dodatkowo, prawidłowe stosowanie kluczy obcych przyczynia się do poprawy wydajności zapytań, ponieważ umożliwia optymalizację operacji łączenia danych. To podejście jest zgodne ze standardami SQL, a jego zastosowanie jest powszechne w różnych systemach zarządzania bazami danych jak MySQL, PostgreSQL czy Oracle.

Pytanie 14

Jakie polecenie należy wykorzystać, aby przypisać użytkownikowi uprawnienia do tabel w bazie danych?

A. REVOKE

B. GRANT

C. SELECT

D. CREATE

Poprawna odpowiedź to GRANT, które jest standardowym poleceniem w systemach zarządzania bazami danych (DBMS) umożliwiającym nadawanie użytkownikom uprawnień do wykonywania określonych operacji na obiektach bazy danych, takich jak tabele, widoki czy procedury. Przy użyciu GRANT administrator bazy danych może precyzyjnie określić, jakie działania użytkownik może wykonać, np. SELECT (odczyt danych), INSERT (wstawianie danych), UPDATE (aktualizacja danych) czy DELETE (usuwanie danych). Przykładowo, polecenie 'GRANT SELECT ON tablename TO username;' nadaje użytkownikowi 'username' prawo do odczytu danych z tabeli 'tablename'. Dobrą praktyką jest przydzielanie minimalnych uprawnień, które są niezbędne do realizacji zadań, co zwiększa bezpieczeństwo bazy danych. Warto również zauważyć, że uprawnienia mogą być nadawane grupom użytkowników, co upraszcza zarządzanie dostępem w dużych organizacjach.

Pytanie 15

Atrybut wskazujący na lokalizację pliku graficznego w znaczniku <img> to

A. alt

B. href

C. src

D. link

Atrybut 'src' (source) jest kluczowym elementem znacznika <img>, ponieważ wskazuje lokalizację pliku graficznego, który ma być wyświetlony na stronie internetowej. Użycie tego atrybutu jest niezbędne, aby przeglądarka mogła zlokalizować i załadować odpowiedni obraz. Na przykład, jeśli chcesz wyświetlić grafikę logo na stronie, możesz użyć znacznika <img src='logo.png'>, gdzie 'logo.png' jest ścieżką do pliku graficznego. Ważne jest, aby pamiętać o dokładnym podaniu ścieżki, która może być względna lub absolutna. Zgodnie z najlepszymi praktykami, ważne jest również użycie atrybutu 'alt', który opisuje obraz dla osób z problemami wzrokowymi oraz w przypadku, gdy obraz nie może być załadowany. Przestrzeganie standardów W3C w zakresie HTML zapewnia lepszą dostępność i użyteczność stron internetowych.

Pytanie 16

Która z funkcji agregujących wbudowanych w język SQL służy do obliczania średniej wartości w określonej kolumnie?

A. AVG

B. COUNT

C. MIN

D. SUM

Funkcja AVG w języku SQL jest jedną z kluczowych funkcji agregujących, która pozwala na obliczenie średniej wartości w określonej kolumnie zestawienia danych. Użycie tej funkcji jest szczególnie istotne w analizie statystycznej, gdyż pozwala uzyskać bardziej reprezentatywny wynik, eliminując wpływ skrajnych wartości, które mogą zniekształcać obraz danych. Na przykład, gdy mamy tabelę "sprzedaż" z kolumną "kwota", można użyć zapytania SELECT AVG(kwota) FROM sprzedaż, aby uzyskać średnią wartość sprzedaży. Funkcja ta jest nie tylko przydatna w kontekście analizy, ale także stanowi standardową praktykę w raportowaniu wyników finansowych, co może pomóc w podejmowaniu decyzji biznesowych. Warto również zauważyć, że AVG jest funkcją, która ignoruje wartości NULL, co jest ważne w kontekście danych, które mogą nie być pełne. Dobre praktyki sugerują, aby zawsze sprawdzać dane wejściowe przed stosowaniem funkcji agregujących, aby zapewnić ich jakość i dokładność wyników.

Pytanie 17

Aby obliczyć liczbę wszystkich wierszy w tabeli Koty, należy zastosować zapytanie:

A. SELECT COUNT(Koty) AS ROWNUM

B. SELECT COUNT(ROWNUM) FROM Koty

C. SELECT COUNT(*) FROM Koty

D. SELECT ROWNUM() FROM Koty

Poprawna odpowiedź to 'SELECT COUNT(*) FROM Koty', ponieważ to standardowy sposób zliczania wszystkich wierszy w tabeli w SQL. Funkcja COUNT(*) zlicza wszystkie wiersze, niezależnie od tego, czy zawierają wartości NULL, czy nie. Jest to najczęściej używana metoda w praktyce, ponieważ zapewnia dokładny wynik i jest także optymalizowana przez silnik baz danych, co czyni ją efektywną. Na przykład, jeśli mamy tabelę 'Koty' zawierającą różne dane o kotach, użycie tego polecenia zwróci dokładną liczbę kotów zapisanych w tej tabeli. Dobrym zwyczajem jest również korzystanie z aliasów lub konstruowania zapytań z dodatkowymi warunkami, co pozwala na bardziej złożoną analizę danych. Przy pracy z dużymi zbiorami danych, zrozumienie jak działa COUNT(*) i jego zastosowanie w kontekście innych funkcji agregujących jest kluczowe dla optymalizacji zapytań. Warto również pamiętać, że w SQL standardowym zliczanie wierszy bezpośrednio z tabeli jest znacznie bardziej efektywne i czytelne niż inne metody, co czyni tę praktykę najlepszą do stosowania w codziennej pracy z bazami danych.

Pytanie 18

Jaką wartość w formacie RGB będzie miała barwa oznaczona kodem heksadecymalnym: #1510FE?

A. rgb(21, 16, 255)

B. rgb(21, 16, 254)

C. rgb(21, 16, FE)

D. rgb(15, 10, FE)

Odpowiedź rgb(21, 16, 254) jest dobra, bo te wartości RGB pochodzą z kodu heksadecymalnego #1510FE. W tym kodzie każda para cyfr pokazuje, jak mocno świeci dany kolor: od 00, co oznacza brak koloru, do FF, gdzie mamy pełną intensywność. W naszym przypadku, pierwsza para '15' to kolor czerwony, '10' to zielony, a 'FE' to niebieski. Jak to przeliczymy na dziesiętny, to '15' daje nam 21, '10' daje 16, a 'FE' to 254. I stąd mamy rgb(21, 16, 254). Te wartości są super przydatne, na przykład przy tworzeniu stylów CSS, gdzie kolory są podstawą. Warto ogarnąć, jak przerabiać kolory z jednego formatu na drugi – to naprawdę pomaga w projektowaniu grafiki i stron www.

Pytanie 19

Kiedy należy wykorzystać kwerendę SELECT DISTINCT, aby wyodrębnić rekordy?

A. tak, aby w podanej kolumnie nie powtarzały się wartości.

B. pogrupowane.

C. posortowane malejąco lub rosnąco.

D. występujące w bazie tylko raz.

Kwerenda SELECT DISTINCT jest używana do zwracania unikalnych wartości w określonej kolumnie z tabeli w bazie danych. Gdy mamy do czynienia z dużymi zbiorami danych, często zdarza się, że te same wartości pojawiają się wielokrotnie. W takich sytuacjach, aby uzyskać tylko jedną wystąpienie każdej wartości, stosujemy klauzulę DISTINCT. Na przykład, jeśli chcemy uzyskać listę unikalnych miast z tabeli klientów, używamy zapytania: SELECT DISTINCT city FROM customers. To zwraca wszystkie różne wartości miast, które znajdują się w tej tabeli. Użycie DISTINCT może również pomóc w optymalizacji wyników serwisu, redukując ilość danych, które muszą być przetwarzane w dalszych analizach. W praktyce, stosowanie DISTINCT w kontekście tworzenia raportów lub analizy danych jest kluczowe, gdyż pozwala na skupienie się na istotnych informacjach bez zbędnych duplikatów, co jest zgodne z dobrymi praktykami w zarządzaniu danymi.

Pytanie 20

Podany fragment kodu PHP ma na celu wstawienie wartości z zmiennych $a, $b, $c do bazy danych, w tabeli dane. Tabela ta składa się z czterech kolumn, z których pierwsza to autoinkrementowany klucz podstawowy. Które z zapytań powinno być przypisane do zmiennej $zapytanie? ``````

A. ```INSERT INTO dane VALUES ('$a', '$b', '$c');```

B. ```SELECT '$a', '$b', '$c' FROM dane;```

C. ```SELECT NULL, '$a', '$b', '$c' FROM dane;```

D. ```INSERT INTO dane VALUES (NULL, '$a', '$b', '$c');```

Prawidłowa odpowiedź to "INSERT INTO dane VALUES (NULL, '$a', '$b', '$c');" ponieważ wstawia dane do bazy danych w sposób zgodny z jej strukturą. W tabeli dane pierwsze pole jest kluczem głównym, który jest autoinkrementowany, co oznacza, że nie musimy go podawać ręcznie. Wartość NULL w tym przypadku pozwala bazie danych na automatyczne wygenerowanie nowego identyfikatora. Pozostałe zmienne, $a, $b i $c, zawierają dane, które chcemy wstawić do odpowiednich kolumn. Stosowanie przygotowanych zapytań (prepared statements) w PHP z wykorzystaniem mysqli jest najlepszą praktyką, ponieważ zapewnia ochronę przed atakami SQL injection oraz poprawia wydajność. Przykład zastosowania tego typu zapytania może obejmować dodawanie użytkowników do systemu, gdzie każdy użytkownik ma unikalny identyfikator generowany przez bazę danych. Warto również pamiętać o walidacji i sanitizacji danych przed ich wprowadzeniem do bazy.

Pytanie 21

W tabeli personel znajdują się pola: imie, nazwisko, pensja, staz. Aby otrzymać średnią pensję pracowników, dla których staż wynosi od 10 do 20 lat pracy włącznie, należy wykonać kwerendę:

A. SELECT COUNT(*) FROM personel WHERE staz >= 10 AND staz <= 20

B. SELECT AVG(*) FROM personel WHERE staz >= 10 AND staz <= 20

C. SELECT AVG(pensja) FROM personel WHERE staz >= 10 AND staz <= 20

D. SELECT COUNT(pensja) FROM personel WHERE staz >= 10 AND staz <= 20

Poprawna kwerenda to 'SELECT AVG(pensja) FROM personel WHERE staz >= 10 AND staz <= 20;'. Użycie funkcji AVG() jest kluczowe, gdyż jej celem jest obliczenie średniej wartości z konkretnego zestawu danych, w tym przypadku pensji pracowników z określonym stażem. Funkcja ta agreguje dane, zliczając sumę pensji i dzieląc ją przez ich liczbę, co jest standardową metodą obliczania średniej arytmetycznej. W kontekście praktycznym, taką kwerendę można wykorzystać w raportach finansowych dla działu HR, aby ocenić wynagrodzenia w zespole z odpowiednim doświadczeniem. Standardy SQL zalecają użycie funkcji agregujących, takich jak AVG(), do takich obliczeń, co zapewnia dokładność i efektywność w analizie danych. Co więcej, efektywne wykorzystanie takich zapytań pozwala na lepsze planowanie budżetu oraz strategii wynagrodzeń w organizacjach.

Pytanie 22

W formularzu HTML użyto znacznika <input>. Pole to będzie służyło do wprowadzania maksymalnie

<input type="password" size="30" maxlength="20">

A. 20 znaków, które są widoczne w trakcie wprowadzania

B. 30 znaków, które są widoczne w trakcie wprowadzania

C. 20 znaków, które nie są widoczne w polu tekstowym

D. 30 znaków, które nie są widoczne w polu tekstowym

Odpowiedzi sugerujące, że w polu tekstowym mogą być widoczne znaki, są nieprawidłowe z kilku istotnych powodów. Przede wszystkim znaczenie atrybutu 'type' w znaczniku <input> jest kluczowe. Użycie 'type="password"' jednoznacznie wskazuje, że wprowadzone znaki będą maskowane, co ma na celu ochronę prywatności użytkownika. Odpowiedzi wskazujące na 30 znaków, które są widoczne, są całkowicie błędne, ponieważ atrybut 'size' definiuje szerokość pola, a nie maksymalną liczbę znaków, które można wprowadzić. To może prowadzić do mylnego wrażenia, że użytkownik ma pełen wgląd w wprowadzane dane, co nie jest zgodne z zamierzeniem tego typu pól. Oprócz tego, maksymalna liczba znaków 'maxlength' nie ma żadnego wpływu na to, czy znaki są widoczne, czy nie. Typowe błędy myślowe związane z tym zagadnieniem mogą obejmować niepoprawne zrozumienie roli atrybutów 'size' i 'maxlength'. Kluczowe jest, aby użytkownicy rozumieli, że odpowiednie projektowanie formularzy powinno zawsze uwzględniać bezpieczeństwo danych oraz ich ochronę, zwłaszcza w przypadku haseł. Dobre praktyki w zakresie UX/UI zalecają korzystanie z pól typu 'password' w sytuacjach wymagających ochrony danych, co przyczynia się do zwiększenia bezpieczeństwa aplikacji webowych.

Pytanie 23

W języku JavaScript, aby zmodyfikować wartość atrybutu znacznika HTML, po uzyskaniu obiektu przez metodę getElementById, należy zastosować

A. pola innerHTML

B. metody getAttribute

C. metody setAttribute

D. pola attribute i podać nazwę atrybutu

Wybór odpowiedzi, która sugeruje użycie pola innerHTML do zmiany atrybutów, jest nieprawidłowy, ponieważ pole to służy do manipulacji zawartością HTML wewnątrz danego elementu, a nie do zmiany jego atrybutów. Na przykład, użycie innerHTML do wstawienia nowej zawartości do elementu mogłoby spowodować nadpisanie wszystkich jego atrybutów i potencjalnie prowadzić do błędów, jeżeli nie zostaną zachowane pierwotne atrybuty. Z drugiej strony, metoda getAttribute tylko odczytuje wartość atrybutu, nie pozwala na jego modyfikację, co czyni ją niewłaściwym wyborem w kontekście zmiany wartości atrybutu. Z kolei pole attribute nie istnieje w kontekście HTML DOM jako typ właściwości, co prowadzi do nieporozumień w interpretacji. Zrozumienie tych różnic jest kluczowe dla efektywnego zarządzania elementami DOM w JavaScript. Powszechny błąd polega na myleniu funkcji związanych z manipulowaniem zawartością i atrybutami, co może prowadzić do nieefektywnego i trudnego do debugowania kodu. Kluczowym aspektem programowania w JavaScript jest znajomość metod i właściwości dostępnych w obiektach DOM oraz umiejętność ich poprawnej aplikacji w zależności od kontekstu operacji.

Pytanie 24

Jaką funkcję pełni CONCAT w języku SQL?

A. łączenie tekstu do wyświetlenia

B. określenie podłańcucha znaków z tekstu wejściowego

C. przycinanie wyświetlanego tekstu

D. usuniecie określonego tekstu

Funkcja CONCAT w języku SQL jest używana do łączenia dwóch lub więcej ciągów tekstowych w jeden. Jest to bardzo przydatne narzędzie w zarządzaniu danymi, gdyż pozwala na tworzenie bardziej złożonych i informacyjnych komunikatów tekstowych z pojedynczych elementów. Funkcja ta przyjmuje jako argumenty dowolną liczbę ciągów znakowych, a jej wynik to jeden skonsolidowany ciąg. Na przykład, jeżeli mamy dwie kolumny, 'imię' i 'nazwisko', używając CONCAT możemy stworzyć pełne imię i nazwisko: SELECT CONCAT(imię, ' ', nazwisko) AS pełne_imie FROM użytkownicy; W wyniku tego zapytania otrzymamy pełne imiona i nazwiska użytkowników. Funkcja ta jest zgodna z normami ANSI SQL i jest wspierana przez większość systemów zarządzania bazami danych, takich jak MySQL, PostgreSQL, czy Microsoft SQL Server, co sprawia, że jest bardzo uniwersalnym narzędziem w świecie baz danych.

Pytanie 25

Instrukcja przypisania elementu do tablicy w języku JavaScript dotyczy tablicy:

Tablica['technik'] = 'informatyk';

A. numerycznej.

B. asocjacyjnej.

C. statycznej.

D. wielowymiarowej.

Poprawna odpowiedź to 'asocjacyjna'. W języku JavaScript, tablice asocjacyjne są strukturami danych, które używają kluczy zamiast indeksów numerycznych. Kluczem może być dowolny ciąg znaków, co oznacza, że elementy tablicy są identyfikowane za pomocą unikalnych kluczy. W praktyce, gdy używamy tablicy asocjacyjnej, przypisujemy wartość do określonego klucza, jak w przedstawionym przykładzie, gdzie wartość 'informatyk' przypisana jest do klucza 'technik'. Jest to często stosowane w praktyce, ponieważ pozwala na bardziej intuicyjne i zrozumiałe indeksowanie danych. Ważne jest jednak, aby pamiętać, że mimo iż tablice asocjacyjne są bardzo użyteczne, nie są one oficjalnie uznawane przez specyfikację języka JavaScript, co oznacza, że różne środowiska mogą je obsługiwać w różny sposób.

Pytanie 26

Jakie informacje z ośmiu wpisanych rekordów w tabeli zwierzęta zostaną przedstawione w wyniku wykonania wskazanej instrukcji SQL?

A. Anna Kowalska, Jan Nowak

B. Fafik, Brutus, Dika, Fuks

C. Figaro, Dika, Fuks

D. Dika, Fuks

Zapytanie SQL SELECT imie FROM zwierzeta WHERE rodzaj = 2 AND szczepienie = 2016; filtruje wyniki według dwóch kryteriów: rodzaj musi być równy 2 i rok szczepienia musi być 2016. W danych mamy kilka zwierząt, ale tylko Dika i Fuks spełniają oba te warunki. Dika i Fuks mają rodzaj równy 2 oraz rok szczepienia 2016, co czyni je jedynymi zwierzętami w tabeli spełniającymi te kryteria. Zrozumienie tego typu zapytań wymaga znajomości składni SQL oraz logiki warunkowej. W praktyce stosowanie filtrów WHERE to jedna z podstawowych technik selekcji danych umożliwiająca precyzyjne wyciąganie rekordów z dużych zbiorów danych. Warto również zaznaczyć, że poprawne używanie takich zapytań w pracy zawodowej jest niezbędne dla zapewnienia jakości i wydajności procesów związanych z bazami danych. Wiedza ta jest kluczowa w wielu branżach, w których przetwarzanie dużych ilości danych jest codziennością.

Pytanie 27

Program napisany w języku PHP ma na celu wyliczenie średniej pozytywnych ocen ucznia w zakresie od 2 do 6. Warunek doboru ocen w pętli obliczającej średnią powinien zawierać wyrażenie logiczne

A. $ocena >= 2 or $ocena <= 6

B. $ocena > 2 or $ocena < 6

C. $ocena > 2 and $ocena < 6

D. $ocena >= 2 and $ocena <= 6

Wybrana odpowiedź jest poprawna, ponieważ warunek '$ocena >= 2 and $ocena <= 6' precyzyjnie definiuje zakres ocen, które mają być brane pod uwagę przy obliczaniu średniej. Użycie operatora 'and' zapewnia, że tylko oceny mieszczące się w przedziale od 2 do 6, włącznie z obydwoma krańcami, będą uwzględnione. Przykład praktyczny to sytuacja, w której programista chciałby zrealizować system oceny uczniów, w którym dopuszczalne oceny to 2, 3, 4, 5 i 6. Gdybyśmy użyli operatora 'or', program mógłby przyjąć oceny spoza tego zakresu, co prowadziłoby do nieprawidłowych obliczeń i fałszywych wniosków. W kontekście programowania w PHP, stosowanie poprawnych warunków logicznych jest kluczowe dla zapewnienia prawidłowego działania kodu. Dobrym przykładem zastosowania takiego warunku jest pętla, która iteruje przez zestaw ocen i sumuje je, aby na końcu obliczyć średnią. Stosując odpowiednie warunki, programista może być pewny, że obliczenia są realizowane na danych, które są zgodne z wymaganiami. Warto również zauważyć, że w kontekście dobrych praktyk programistycznych, jasne definiowanie warunków logicznych pozwala na łatwiejsze zrozumienie kodu przez innych programistów oraz ułatwia jego późniejsze utrzymanie.

Pytanie 28

Aby skutecznie zrealizować algorytm, który znajdzie największą z trzech podanych liczb a, b oraz c, wystarczy użyć

A. dwóch tablic

B. jednej pętli

C. dwóch warunków

D. pięciu zmiennych

Aby znaleźć największą z trzech liczb a, b i c, wystarczy użyć dwóch warunków logicznych. Przykładowo, można porównać a z b, a następnie wynik tego porównania porównać z c. Jeśli a jest większe od b, to następnie sprawdzamy, czy a jest większe od c. W przeciwnym razie, porównujemy b z c. Tego rodzaju podejście pozwala na efektywną i prostą realizację algorytmu w O(1) czasie, co oznacza, że czas wykonania nie zależy od rozmiaru danych. W praktyce, takie podejście jest zgodne z zasadami minimalizmu w programowaniu, gdzie dąży się do używania jak najmniejszej liczby operacji. Dobrym przykładem jest implementacja tego algorytmu w różnych językach programowania, które pokazuje, jak zastosowanie prostych warunków może przyczynić się do zrozumienia i efektywności kodu. Użycie dwóch warunków jest również zgodne z zasadą KISS (Keep It Simple, Stupid), która promuje prostotę w projektowaniu algorytmów.

Pytanie 29

W HTML, aby utworzyć poziomą linię, należy zastosować znacznik

A. <br>

B. <hl>

C. <line>

D. <hr>

Aby zdefiniować poziomą linię w języku HTML, należy użyć znacznika <hr>. Ten znacznik jest standardowym elementem HTML, który reprezentuje wizualną separację pomiędzy różnymi sekcjami treści. Znacznik <hr> jest samodzielny, co oznacza, że nie wymaga znacznika zamykającego. Jest to element blokowy, co oznacza, że zajmuje całą szerokość swojego rodzica i tworzy odstęp w pionie. W kontekście standardów HTML, <hr> jest częścią struktury dokumentu i jest rekomendowany do użycia w sytuacjach, gdy trzeba oddzielić różne tematy lub sekcje treści. Na przykład, jeśli mamy artykuł podzielony na kilka części, możemy użyć <hr> do wizualnego oddzielenia tych części, co zwiększa czytelność. Można również zastosować style CSS, aby dostosować wygląd linii, takie jak kolor, grubość czy styl linii. Przykładowy kod HTML z użyciem <hr> może wyglądać następująco: <h1>Tytuł Artykułu</h1><p>Treść pierwszej sekcji.</p><hr><p>Treść drugiej sekcji.</p>

Pytanie 30

W instrukcjach mających na celu odtwarzanie dźwięku na witrynie internetowej jako podkładu muzycznego nie stosuje się atrybutu

A. loop="10"

B. href="C:/100.wav">

C. volume="-100"

D. balance="-10"

Wybór atrybutów, takich jak 'volume="-100"', 'balance="-10"' oraz 'loop="10"', może prowadzić do nieporozumień dotyczących ich zastosowania w kontekście odtwarzania dźwięku na stronach internetowych. Atrybut 'volume', w rzeczywistości, nie jest standardowym atrybutem HTML. Wprowadzenie atrybutu 'volume' z wartością '-100' sugeruje błędne podejście do zarządzania głośnością, gdyż głośność powinna być regulowana w sposób programowy, często przy użyciu JavaScript, aby zapewnić bardziej precyzyjną kontrolę nad poziomem dźwięku. Z kolei 'balance' także nie jest standardowym atrybutem HTML i nie istnieje możliwość bezpośredniego jego zastosowania w tagach HTML dla dźwięku. Aby zrównoważyć dźwięk, należy skorzystać z dedykowanych narzędzi audio w JavaScript lub edytorów audio. Warto również zauważyć, że 'loop="10"' jest błędnym wykorzystaniem atrybutu 'loop', który w HTML działa jako prosty przełącznik, bez możliwości określenia liczby powtórzeń. Przykład wartości boolean 'loop' w tagu <audio> polega na tym, że plik audio będzie powtarzany w nieskończoność, a nie przez 10 razy. Te nieporozumienia mogą prowadzić do rozczarowania wśród deweloperów, jeśli nie są świadomi funkcji i ograniczeń atrybutów HTML. Kluczowe jest zrozumienie, że użycie atrybutów powinno być zgodne z ich przeznaczeniem w standardach HTML, aby zapewnić prawidłowe działanie aplikacji webowych.

Pytanie 31

W języku JavaScript trzeba sformułować warunek, który będzie spełniony, gdy zmienna a będzie dowolną liczbą naturalną dodatnią (więcej niż 0) lub gdy zmienna b będzie dowolną liczbą z przedziału domkniętego od 10 do 100. Wyrażenie logiczne w tym warunku powinno mieć postać

A. (a > 0) || ((b >= 10) || (b <= 100))

B. (a > 0) && ((b >= 10) && (b <= 100))

C. (a > 0) && ((b >= 10) || (b <= 100))

D. (a > 0) || ((b >= 10) && (b <= 100))

Poprawna odpowiedź (a > 0) || ((b >= 10) && (b <= 100)) uwzględnia wymaganie, aby warunek był spełniony, gdy zmienna a jest liczbą naturalną dodatnią bądź zmienna b znajduje się w przedziale od 10 do 100, włącznie. W tym przypadku użycie operatora logicznego '||' (lub) jest kluczowe, ponieważ wystarczy, że jeden z warunków będzie prawdziwy, aby cały warunek był spełniony. Przykładem może być skrypt walidujący dane wejściowe użytkownika: jeśli zmienna a przechowuje wartość 5 (czyli liczbę naturalną dodatnią), to niezależnie od wartości zmiennej b, warunek będzie prawdziwy. Analogicznie, jeśli a wynosi 0, a b = 15, warunek również będzie spełniony, ponieważ b mieści się w wymaganym przedziale. Taka konstrukcja warunku jest zgodna z dobrą praktyką programistyczną, gdyż pozwala na jasne i zrozumiałe określenie, kiedy pewne zasady powinny być stosowane. Zastosowanie operatorów logicznych w taki sposób wspiera tworzenie czytelnych i elastycznych warunków, co jest istotne w kontekście utrzymania kodu i jego przyszłych modyfikacji.

Pytanie 32

Który z przedstawionych ciągów znaków nie pasuje do wzorca wyrażenia regularnego określonego poniżej?

(([A-ZŁŻ][a-ząęóźżćńś]{2,})(-[A-ZŁŻ][a-ząęóźżćńś]{2,})?)

A. Kowalski

B. Jelenia Góra

C. Kasprowicza

D. Nowakowska-Kowalska

Wzorce wyrażeń regularnych stosowane są do dokładnego dopasowywania lub przekształcania tekstu. Podany wzorzec wymaga, by ciąg tekstu zaczynał się dużą literą, po której następuje co najmniej dwie małe litery, opcjonalnie kontynuowane przez myślnik i kolejną sekwencję dużej i co najmniej dwóch małych liter. Błędem jest uznanie za poprawne ciągów zawierających odstęp, jak Jelenia Góra, który nie spełnia tego wymogu, gdyż spacja nie jest dozwolona w środku wzorca. Typowym błędnym przekonaniem jest myślenie, że każda sekwencja zaczynająca się dużą literą będzie pasować, co nie jest prawdą, ponieważ struktura musi być jednorodna bez przerw, takich jak spacje. Wyrażenia regularne są użyteczne w programowaniu przy walidacji danych wejściowych, gdzie musimy sprawdzić, czy dane spełniają określone kryteria. Często stosuje się je do filtrowania danych lub wyszukiwania specyficznych informacji w ciągach tekstowych. Zrozumienie ich logiki pomaga unikać błędów i skutecznie analizować tekst, co jest kluczowe w pracy z danymi w IT. Praktyka z wyrażeniami regularnymi pozwala lepiej kontrolować i przetwarzać skomplikowane struktury tekstowe, co jest nieocenioną umiejętnością w zawodach związanych z programowaniem i analizą danych.

Pytanie 33

W katalogu www znajdują się podkatalogi html oraz styles, w których umieszczone są pliki o rozszerzeniu html oraz pliki z rozszerzeniem css. Aby dołączyć styl.css do pliku HTML, należy zastosować

A. <link rel="Stylesheet" type="text/css" href="styl.css" />

B. <link rel="Stylesheet" type="text/css" href="/style/styl.css" />

C. <link rel=" Stylesheet" type="text/css" href="www/style/styl. css" />

D. <link rel="Stylesheet" type="text/css" href="../style/styl.css" />

Poprawna odpowiedź to <link rel="Stylesheet" type="text/css" href="../style/styl.css" />. Użycie tej ścieżki względnej jest kluczowe, ponieważ wskazuje na lokalizację pliku styl.css w stosunku do pliku HTML, w którym jest osadzony. Folder 'www' zawiera podfoldery 'html' oraz 'style', a aby poprawnie zaadresować plik styl.css, który jest w folderze 'style', musimy wyjść z folderu 'html' (stąd '../') i następnie wejść do folderu 'style', gdzie znajduje się plik styl.css. W praktyce jest to zgodne z dobrą praktyką organizacji plików w projektach webowych, ponieważ ułatwia zarządzanie i lokalizowanie zasobów. Warto również zauważyć, że poprawne wskazanie ścieżki do plików CSS jest niezbędne dla prawidłowego renderowania stylów na stronie, co wpływa na jej wygląd i użytkowalność. Wszyscy deweloperzy front-end powinni być świadomi znaczenia dokładnego wskazywania ścieżek oraz stosować się do konwencji dotyczących organizacji struktur plików w projekcie.

Pytanie 34

Który z rysunków obrazuje efekt działania przedstawionego fragmentu kodu HTML?

<table border="1">
 <tr><td rowspan="2">pierwszy</td><td>drugi</td></tr>
 <tr><td>trzeci</td></tr>
</table>

A. B.

B. A.

C. C.

D. D.

Super, wybrałeś właściwą odpowiedź! To rysunek C. Kod HTML to taki jakby zestaw narzędzi, który pozwala tworzyć różne układy stron internetowych, w tym tabelki. W tym przypadku mamy do czynienia z tabelą, która ma dwa wiersze i dwie kolumny. Zauważ, że pierwsza komórka z tekstem 'pierwszy' zajmuje miejsce aż na dwa wiersze, dzięki atrybutowi rowspan='2'. To oznacza, że można ją rozciągnąć w pionie, co zmienia układ całej tabeli. W pierwszym wierszu obok tej komórki jest komórka z tekstem 'drugi', a w drugim wierszu mamy jedynie 'trzeci', bo obok 'pierwszy' już jest zajęte miejsce. Dzięki temu, rysunek C dokładnie pokazuje, jak to wszystko działa. Pamiętaj, że umiejętność pracy z tabelami w HTML jest naprawdę ważna, jeśli chcesz tworzyć estetyczne i funkcjonalne strony.

Pytanie 35

W efekcie wykonania przedstawionego w ramce kodu JavaScript, zmienna x jest równa

A. 10 i zostanie wypisana w dokumencie HTML.

B. 11 i zostanie wypisana w konsoli przeglądarki internetowej.

C. 10 i zostanie wypisana w głównym oknie przeglądarki internetowej.

D. 11 i zostanie wypisana w oknie popup.

Kod w ramce to prosty przykład operacji na zmiennej i użycia konsoli w JavaScript: <script> var x = 10; x++; console.log(x); </script> Najpierw deklarowana jest zmienna `x` z użyciem słowa kluczowego `var` i przypisana jest do niej wartość 10. Następnie operator `x++` to tzw. inkrementacja postfiksowa – zwiększa wartość zmiennej `x` o 1. Po wykonaniu tej instrukcji `x` nie jest już równe 10, tylko 11. Ostatnia linia `console.log(x);` wypisuje aktualną wartość zmiennej do konsoli deweloperskiej przeglądarki, a nie do okna strony czy do popupu. Z mojego doświadczenia w pracy z JavaScript, `console.log()` to podstawowe narzędzie debugowania. W praktyce, gdy testujesz np. działanie pętli, obsługę formularzy, komunikację AJAX czy manipulację DOM, bardzo często wypisujesz dane właśnie do konsoli, żeby nie zaśmiecać interfejsu użytkownika. To jest zgodne z dobrymi praktykami front-endu: logi techniczne trafiają do konsoli, a nie do użytkownika końcowego. Warto też zauważyć różnicę między `x++` i `++x`. W tym konkretnym kodzie nie ma znaczenia, bo wartość jest tylko zwiększana i potem logowana, ale w wyrażeniach z przypisaniem kolejność ma już znaczenie. Operator `++` jest typowym elementem składni wielu języków (C, C++, Java, JavaScript), więc dobrze go rozumieć. W nowoczesnym kodzie częściej używa się `let` lub `const` zamiast `var`, ale mechanizm inkrementacji i logowania do konsoli pozostaje taki sam. Podsumowując: po inkrementacji `x` ma wartość 11 i ta wartość jest wyświetlana w konsoli przeglądarki przez `console.log()` – dokładnie tak, jak wskazuje poprawna odpowiedź.

Pytanie 36

Na zaprezentowanym schemacie bazy danych biblioteka, elementy takie jak: czytelnik, wypożyczenie oraz książka stanowią

A. pola

B. atrybuty

C. krotki

D. encje

Na tym schemacie bazy danych warto najpierw odróżnić kilka podstawowych pojęć: encja, atrybut, krotka i pole. To jest taki fundament, bez którego łatwo się pogubić. Prostokąty podpisane „czytelnik”, „wypożyczenie” i „książka” reprezentują ogólne typy obiektów, które występują w systemie. W języku modelowania danych nazywamy je encjami. Encja to nie pojedynczy rekord, tylko pewien rodzaj bytu, np. każdy konkretny czytelnik będzie instancją encji CZYTELNIK. Częsty błąd polega na myleniu encji z atrybutami. Atrybut to pojedyncza cecha encji – na przykład imię, nazwisko, tytuł, rok wydania. Na diagramie są one wypisane wewnątrz prostokąta, pod nazwą encji. Gdyby „czytelnik” był atrybutem, to musiałby opisywać jakąś inną encję, co tu nie ma sensu. Podobnie jest z pojęciem pola: w praktyce pola kojarzymy z kolumnami w tabeli lub polami formularza. Pole to techniczna reprezentacja atrybutu w konkretnej tabeli, a nie osobny obiekt biznesowy. Zdarza się też, że uczniowie zaznaczają odpowiedź „krotki”, bo widzą powiązanie z relacyjną bazą danych. Krotka (rekord, wiersz tabeli) oznacza jednak pojedyńczy wpis w tabeli, np. jednego konkretnego Kowalskiego jako czytelnika albo jedną konkretną książkę. Na diagramie nie widzimy pojedynczych rekordów, tylko definicję struktur, z których te rekordy będą się składać. Innymi słowy: encja to wzór, a krotka to jego konkretne wystąpienie. Moim zdaniem najbezpieczniejsza metoda zapamiętania jest taka: na etapie projektowania koncepcyjnego mówimy o encjach i atrybutach, na etapie fizycznej bazy – o tabelach, kolumnach (polach) i rekordach (krotkach). W tym pytaniu mówimy właśnie o poziomie modelu koncepcyjnego, dlatego poprawnym pojęciem są encje, a nie atrybuty, krotki czy pola.

Pytanie 37

Wskaż poprawną definicję stylu CSS dla przycisku typu submit o właściwościach: czarny kolor tła, brak obramowania, marginesy wewnętrzne 5 px.

input[type=submit] {
  background-color: #000000;
  border: none;
  padding: 5px;
}                         A.

input[type=submit] {
  background-color: #ffffff;
  border: none;
  padding: 5px;
}                         B.

input=submit {
  background-color: #000000;
  border: none;
  margin: 5px;
}                         C.

input=submit {
  background-color: #000000;
  border: 0px;
  margin: 5px;
}                         D.

A. A.

B. C.

C. D.

D. B.

Dobrze! Wybrałeś prawidłową odpowiedź. Odpowiedź A jest poprawna, ponieważ to styl CSS dla przycisku typu submit spełnia wszystkie podane wymagania. Wygląda to mniej więcej tak: 'input[type='submit'] { background-color: black; border: none; padding: 5px; }'. 'input[type='submit']' to selektor, który wskazuje elementy wejściowe o typie 'submit'. Następnie, wewnątrz nawiasów klamrowych, mamy trzy deklaracje. 'background-color: black;' określa, że przycisk ma czarne tło. 'border: none;' usuwa wszelkie obramowanie. 'padding: 5px;' ustawia marginesy wewnętrzne na 5 pikseli. Pisanie czystego i efektywnego kodu CSS jest kluczową umiejętnością dla każdego doświadczonego dewelopera front-endu. Dobrze napisane style CSS mogą znacznie poprawić wydajność strony internetowej i ułatwić jej utrzymanie.

Pytanie 38

Zgodnie z zasadami ACID, odnoszącymi się do przeprowadzania transakcji, wymóg trwałości (ang. durability) wskazuje, że

A. w trakcie realizacji transakcji dane mogą być zmieniane przez inne transakcje

B. transakcja może w pewnych okolicznościach być rozdzielona na dwa niezależne etapy

C. w sytuacji naruszenia spójności bazy danych transakcja eliminuje tabele z kluczami obcymi

D. dane zatwierdzone przez transakcję powinny być dostępne niezależnie od tego, co się wydarzy po jej zakończeniu

Wymóg trwałości (durability) w kontekście właściwości ACID oznacza, że po zatwierdzeniu transakcji, wszystkie zmiany dokonane na danych muszą być utrwalone w trwałym magazynie danych, a ich dostępność nie może być zagrożona przez awarie systemu, takie jak utrata zasilania czy awarie oprogramowania. Przykładem może być system bankowy, gdzie po wykonaniu operacji przelewu, saldo konta musi być natychmiastowo zaktualizowane i dostępne w systemie, niezależnie od tego, co wydarzy się później. W praktyce, wiele systemów zarządzania bazami danych, takich jak PostgreSQL czy MySQL, wykorzystuje mechanizmy logowania transakcji oraz techniki replikacji, aby zapewnić, że dane pozostaną spójne i dostępne nawet w obliczu kryzysów. Zgodność z zasadą trwałości jest kluczowa dla utrzymania zaufania użytkowników i stabilności operacyjnej systemów informacyjnych, co jest wspierane przez standardy takie jak ISO/IEC 27001 dotyczące zarządzania bezpieczeństwem informacji.

Pytanie 39

Jaki jest wynik wykonania pętli for w poniższym kodzie PHP, jeśli chodzi o wypisanie liczb?

<?php
 for($i=5; $i>1; $i-=2)
 echo ($i%2) . " " ;
?
>

A. 1 1

B. 1 0

C. 1 0 1

D. 1 0 1 0

Pętla for w kodzie PHP inicjuje zmienną i wartością 5 i iteruje dopóki i jest większe niż 1 zmniejszając wartość i o 2 w każdej iteracji. Wewnętrznie pętla wyświetla wartość wyrażenia i % 2 czyli resztę z dzielenia i przez 2. W przypadku początkowej wartości i równej 5 reszta z dzielenia 5 przez 2 wynosi 1. Następnie wartość i jest zmniejszana o 2 dając 3 dla której reszta dzielenia przez 2 również wynosi 1. W ostatniej iteracji i przyjmuje wartość 1 i pętla się kończy ponieważ warunek i > 1 nie jest już spełniony. Dlatego wynikiem działania tej pętli jest 1 1. Warto zauważyć że użycie operatora modulo jest powszechną praktyką w programowaniu do określania parzystości liczby. Często wykorzystuje się go w algorytmach które wymagają naprzemiennego wykonania operacji lub filtrowania danych. Kod demonstruje także jak efektywnie kontrolować przepływ pętli za pomocą warunku zakończenia i modyfikacji zmiennej sterującej co jest kluczowe w optymalizacji algorytmów.

Pytanie 40

W HTML zdefiniowano hiperłącze zawierające znak #. Co się wydarzy po kliknięciu na ten odsyłacz?

<a href="#dane"></a>

A. Otworzy się nowa karta przeglądarki o nazwie dane

B. Zostanie wskazany względny adres URL o nazwie dane

C. Strona przewinie się do elementu o id równym dane

D. Uruchomi się skrypt o nazwie dane

W HTML znacznik <a> to taki element, który tworzy hiperłącza. Dzięki nim możesz przeskakiwać po stronie lub między różnymi stronami. Atrybut href wskazuje, dokąd prowadzi to łącze. Jak widzisz, gdy href zaczyna się od #, to znaczy, że przeniesie Cię do konkretnego miejsca na tej samej stronie, które jest oznaczone atrybutem id. Czyli, jeśli masz href="#dane", to strona przewinie się do elementu z id="dane". To bardzo przydatna rzecz, szczególnie na długich stronach, bo zamiast przewijać wszystko, możesz od razu trafić do odpowiedniej sekcji. To zgodne z tymi sztywnymi zasadami W3C, które mówią o tym, że strony powinny być łatwe w obsłudze. Powinieneś też pamiętać, żeby zawsze sprawdzać, czy id, do którego się odnosisz, istnieje. Dzięki temu unikniesz problemów z nawigacją.

Rozpocznij nowy egzamin

Powrót do strony głównej