Wyniki egzaminu

Informacje o egzaminie:
  • Zawód: Technik programista
  • Kwalifikacja: INF.04 - Projektowanie, programowanie i testowanie aplikacji
  • Data rozpoczęcia: 13 kwietnia 2026 16:53
  • Data zakończenia: 13 kwietnia 2026 17:09

Egzamin zdany!

Wynik: 24/40 punktów (60,0%)

Wymagane minimum: 20 punktów (50%)

Nowe
Analiza przebiegu egzaminu— sprawdź jak rozwiązywałeś pytania
Pochwal się swoim wynikiem!
Szczegółowe wyniki:
Pytanie 1

W metodach klasy GoldCustomer dostępne są tylko pola

public class Customer {
    public string Name;
    protected int Id;
    private int Age;
}
public class GoldCustomer: Customer {
    private GoldPoints: int;
}
A. GoldPoints, Name, Id, Age
B. GoldPoints, Name, Id
C. GoldPoints, Name
D. GoldPoints
W tym pytaniu nietrudno pomylić się, bo różnice między public, protected i private czasem wydają się nieintuicyjne – szczególnie jak ktoś dopiero zaczyna przygodę z C#. Najczęstszy błąd to założenie, że wszystkie pola klasy bazowej są automatycznie dostępne w klasach pochodnych. Tak jednak nie jest. Publiczne pole (takie jak Name) będzie widoczne absolutnie wszędzie – także w GoldCustomer. Protected (Id) daje dostęp tylko klasie bazowej i pochodnym, co jest bardzo wygodne przy dziedziczeniu, bo pozwala korzystać z ważnych danych bez upubliczniania ich na zewnątrz. Natomiast private (Age) jest dostępne wyłącznie w ramach klasy, w której zostało zadeklarowane – żadna klasa pochodna nie może go bezpośrednio użyć. W praktyce programistycznej wiele osób myli protected z public, przez co zdarza się, że do protected próbują się dostać spoza klasy dziedziczącej – i wtedy pojawia się frustracja. Z kolei pole GoldPoints zostało zadeklarowane bezpośrednio w GoldCustomer i dzięki temu jest dostępne tylko w tej klasie – nawet inne klasy dziedziczące po GoldCustomer nie będą miały do niego dostępu. Jeśli chodzi o Age, wielu początkujących (i nie tylko!) zakłada, że dziedziczenie daje pełen dostęp do wszystkiego z klasy bazowej, ale to nieprawda – private jest całkowicie zamknięte. Z technicznego punktu widzenia, zrozumienie tej różnicy pozwala nie tylko lepiej projektować własne klasy, ale i unikać błędów, które potem trudno wyłapać, zwłaszcza w większych projektach. Tak więc, praktyka pokazuje, że najbezpieczniejsze jest świadome korzystanie z modyfikatorów dostępu – pomaga to zachować porządek i minimalizuje ryzyko przypadkowych błędów podczas rozwoju aplikacji.

Pytanie 2

Jakie są różnice między konstruktorem a zwykłą metodą w klasie?

A. Konstruktor jest uruchamiany jedynie przez destruktor
B. Konstruktor powinien zwracać jakąś wartość
C. Konstruktor zawsze nosi tę samą nazwę co klasa i nie zwraca wartości
D. Konstruktor można wywołać bez konieczności tworzenia obiektu
Konstruktor nie zwraca wartości, w przeciwieństwie do zwykłych metod klasy, które mogą zwracać typy danych (`int`, `float`, `string`). Konstruktor nie może być wywoływany bez tworzenia obiektu – jest to mechanizm związany wyłącznie z procesem inicjalizacji obiektu. Destruktor, a nie konstruktor, jest wywoływany po zakończeniu życia obiektu w celu zwolnienia zasobów. Konstruktor jest pierwszą metodą, która działa podczas tworzenia obiektu, co odróżnia go od destruktora, który działa na końcu życia obiektu.

Pytanie 3

Jakie jest rozwiązanie dla dodawania binarnego liczb 1011 oraz 110?

A. 11101
B. 10101
C. 10001
D. 11001
Dodawanie binarne to podstawowa operacja w systemie liczbowym, który używa tylko dwóch cyfr: 0 i 1. W przypadku dodawania liczb binarnych, proces ten przypomina dodawanie w systemie dziesiętnym, jednak z pewnymi różnicami ze względu na ograniczony zestaw cyfr. Gdy dodajemy liczby 1011 i 110, należy ustawić je w kolumnach, podobnie jak w dodawaniu dziesiętnym. Zaczynamy od najmniej znaczącej cyfry. W pierwszej kolumnie mamy 1 + 0, co daje 1. W drugiej kolumnie mamy 1 + 1, co daje 0, ale musimy przenieść 1 do następnej kolumny (przeniesienie jest kluczowym elementem w dodawaniu binarnym). W trzeciej kolumnie dodajemy 1 (przeniesienie) + 0 + 1, co daje 0 i przenosimy 1 do następnej kolumny. W czwartej kolumnie dodajemy przeniesienie 1 + 1 (z liczby 1011), co daje 10 w systemie binarnym, co oznacza 0 i przeniesienie 1. Końcowym wynikiem dodawania daje 10001 w systemie binarnym. To podejście jest zgodne z zasadami arytmetyki binarnej, które są fundamentem działania komputerów i systemów cyfrowych, w których operacje na danych są realizowane w systemie binarnym.

Pytanie 4

Która z poniższych technologii służy do tworzenia interfejsu użytkownika zarówno dla aplikacji webowych jak i mobilnych?

A. jQuery
B. Angular
C. React Native
D. Vue.js
React Native to framework stworzony przez Facebook, który pozwala na tworzenie natywnych aplikacji mobilnych przy użyciu JavaScriptu oraz React. Jego największą zaletą jest możliwość współdzielenia kodu pomiędzy aplikacjami mobilnymi a webowymi, co znacząco przyspiesza proces developmentu i redukuje koszty. React Native umożliwia wykorzystanie jednego kodu źródłowego do budowy aplikacji zarówno na systemy iOS, jak i Android, co jest idealnym rozwiązaniem w kontekście rosnącego zapotrzebowania na aplikacje wieloplatformowe. Framework ten korzysta z natywnych komponentów UI, co przekłada się na wysoką wydajność oraz natywne wrażenia użytkownika. Przykłady zastosowania React Native można znaleźć w popularnych aplikacjach, takich jak Instagram czy Airbnb, które z powodzeniem wykorzystują ten framework do tworzenia dynamicznych i responsywnych interfejsów. Dobre praktyki przy używaniu React Native obejmują optymalizację komponentów, stosowanie odpowiednich bibliotek do nawigacji oraz zarządzania stanem aplikacji.

Pytanie 5

Jaką funkcję pełnią mechanizmy ciasteczek w aplikacjach internetowych?

A. Do zapisywania danych użytkownika w przeglądarce
B. Do generowania dynamicznych interfejsów dla użytkowników
C. Do zapisywania danych użytkownika na serwerze
D. Do przechowywania informacji w bazie danych
Mechanizm ciasteczek (cookies) w aplikacjach webowych służy do przechowywania danych użytkownika bezpośrednio w przeglądarce. Ciasteczka mogą przechowywać różnego rodzaju informacje, takie jak preferencje językowe, identyfikatory sesji czy dane logowania, co pozwala na personalizację doświadczenia użytkownika oraz śledzenie jego aktywności na stronie. Dzięki ciasteczkom aplikacje webowe mogą zapamiętać użytkownika i dostosować treści do jego potrzeb przy kolejnych wizytach. Cookies są nieodłącznym elementem zarządzania stanem w aplikacjach stateless, takich jak te oparte na protokole HTTP. Mogą być one również wykorzystywane w systemach reklamowych i analitycznych do monitorowania zachowań użytkowników. Prawidłowe zarządzanie ciasteczkami i stosowanie odpowiednich polityk prywatności są kluczowe dla zgodności z przepisami RODO oraz regulacjami dotyczącymi ochrony danych osobowych.

Pytanie 6

Jakie będzie działanie przedstawionych dwóch równoważnych fragmentów kodu źródłowego?

Kod w React:

function Heading(props) {
    return (
        <h1> {props.title} </h1>
    );
}

// w metodzie render
return (
    <Heading title="Egzamin zawodowy" />
);

Kod w Angular:
// heading.component.ts
import {Component} from '@angular/core';
@Component({
    selector: 'app-heading',
    templateUrl: './heading.component.html',
    styleUrls: ['./heading.component.css']
})

export class HeadingComponent {
    title:String = "Egzamin zawodowy";
    ...
}

// heading.component.html
<h1>{{title}}</h1>
A. Nadany tytuł każdego elementu HTML: "Egzamin zawodowy"
B. Wyświetlony na stronie tekst w nagłówku: "Egzamin zawodowy"
C. Wyświetlony na stronie tekst w akapicie: "Egzamin zawodowy"
D. Nadany tytuł strony: "Egzamin zawodowy"
Zdarza się, że łatwo pomylić różne sposoby prezentacji tekstu na stronie, zwłaszcza gdy ma się do czynienia z wieloma frameworkami naraz. W przedstawionych fragmentach kodu zarówno w React, jak i w Angularze, kluczowe jest użycie tagu <h1>, czyli nagłówka pierwszego poziomu. Jeżeli uznałeś, że zostanie wyświetlony tekst w akapicie, to być może zasugerowałeś się inną składnią, bo <p> w kodzie w ogóle nie ma. Możliwe też, że patrząc na słowo „title”, pojawiła się skojarzenie z atrybutem title w HTML (który odpowiada za tzw. tooltip po najechaniu kursorem lub tytuł strony), ale w tym przypadku title to po prostu nazwa właściwości przekazywanej do komponentu lub pola w klasie, nie specjalny atrybut HTML. Kolejna zmyłka, nadawanie tytułu wszystkim elementom HTML – brzmi jak coś, co można by zrobić globalnie stylem, ale tutaj nic takiego się nie dzieje. W kodzie nie występuje żaden mechanizm, który iteruje po wszystkich elementach i ustawia im atrybut, to nie jest ten przypadek. Jeśli chodzi o tytuł strony, to w przeglądarce jest on definiowany przez <title> w sekcji <head> dokumentu HTML, a tutaj pracujemy tylko z zawartością renderowaną w widocznym DOM, nie konfigurujemy meta-danych strony. To częsty błąd – mylić zmienne używane w kodzie z atrybutami HTML o tej samej nazwie. Warto pamiętać, że w React i Angularze komponowanie widoków opiera się głównie o manipulację treścią w obrębie renderowanego drzewa DOM, a nie bezpośrednią modyfikację atrybutów meta czy stylów całego dokumentu. Dobrze jest też zawsze spojrzeć na strukturę znacznika – gdy widać <h1>, od razu powinno się zakładać, że chodzi o nagłówek – i, szczerze mówiąc, takie pytania świetnie pokazują, jak ważne jest rozumienie, co faktycznie renderuje się na stronie, bo czasem pozorne podobieństwo nazw prowadzi do błędnych wniosków.

Pytanie 7

Która z poniższych technologii służy do tworzenia interaktywnych aplikacji webowych bez przeładowania strony?

A. CSS3
B. AJAX
C. HTML5
D. SQL
AJAX, czyli Asynchronous JavaScript and XML, to technologia umożliwiająca tworzenie interaktywnych aplikacji webowych bez konieczności przeładowywania całej strony. Dzięki AJAX, możliwe jest asynchroniczne przesyłanie danych pomiędzy klientem a serwerem, co pozwala na dynamiczne aktualizowanie treści na stronie bez interakcji użytkownika w postaci odświeżania. Przykładem wykorzystania AJAX może być formularz kontaktowy, który po wysłaniu nie przeładowuje całej strony, ale zamiast tego zaktualizowuje tylko wybraną sekcję, informując użytkownika o sukcesie lub błędzie. AJAX jest wykorzystywany w wielu nowoczesnych aplikacjach webowych, takich jak Gmail czy Facebook, gdzie interaktywność i szybkość są kluczowe. W kontekście standardów, AJAX najlepiej współpracuje z technologiami takimi jak RESTful API oraz JSON, co optymalizuje wymianę danych. Przy implementacji AJAX ważne jest również przestrzeganie zasad związanych z wydajnością i bezpieczeństwem, takich jak unikanie ataków XSS oraz odpowiednie zarządzanie sesjami użytkowników.

Pytanie 8

Jakie znaczenie ma przystosowanie interfejsu użytkownika do różnych platform?

A. Usuwa konieczność testowania na różnych platformach
B. Umożliwia skoncentrowanie się wyłącznie na funkcjonalności aplikacji
C. Pozwala na unifikację kodu niezależnie od używanej platformy
D. Gwarantuje optymalne korzystanie z aplikacji na każdym urządzeniu
Dostosowanie interfejsu do różnych urządzeń to naprawdę ważna sprawa, żeby wszystko działało jak należy. Aplikacje, które dobrze się przystosowują do różnych ekranów czy systemów, dają lepsze doświadczenie użytkownikom. Użycie takich technik jak responsywny design czy elastyczne układy, jak flexbox czy grid, to super pomysł. Dzięki temu elementy interfejsu same się skalują, a aplikacja wygląda spójnie na telefonach, tabletach i komputerach. Nie ma nic gorszego niż chaotyczny interfejs na różnych urządzeniach, więc to naprawdę kluczowa kwestia.

Pytanie 9

Algorytmu Euklidesa, przedstawionego na schemacie, należy użyć do obliczenia.

Ilustracja do pytania
A. najmniejszej liczby pierwszej w danym zakresie
B. największego elementu w zbiorze liczb
C. Najmniejszej Wspólnej Wielokrotności
D. Największego Wspólnego Dzielnika
Algorytm Euklidesa to klasyczna metoda stosowana do wyznaczania największego wspólnego dzielnika (NWD) dwóch liczb całkowitych. Działa na zasadzie iteracyjnego odejmowania mniejszej liczby od większej aż do momentu, gdy obie liczby staną się równe. Wtedy ta wspólna wartość jest największym wspólnym dzielnikiem. Algorytm jest bardzo efektywny, nawet dla dużych liczb, co czyni go powszechnie stosowanym w praktycznych zastosowaniach, takich jak kryptografia czy optymalizacja komputerowa. W kryptografii, szczególnie w systemach kluczy publicznych, takich jak RSA, obliczanie NWD jest kluczowe dla generowania kluczy. Algorytm Euklidesa jest też podstawą dla bardziej zaawansowanych algorytmów, takich jak rozszerzony algorytm Euklidesa, który umożliwia obliczenie również współczynników liczbowych używanych w teoretycznych dowodach matematycznych. Jego implemetacja jest również często wykorzystywana w bibliotekach matematycznych języków programowania, co świadczy o jego uniwersalności i znaczeniu w dzisiejszej technologii.

Pytanie 10

Przedstawione w filmie działania wykorzystują narzędzie

A. generatora GUI przekształcającego kod do języka XAML
B. debuggera analizującego wykonujący kod
C. kompilatora dla interfejsu graficznego
D. generatora kodu java
Patrząc na wszystkie dostępne opcje, łatwo się pomylić, bo terminologia może być trochę podchwytliwa. Debugger analizujący wykonujący kod rzeczywiście jest kluczowym narzędziem w pracy programisty, ale jego zadaniem jest szukanie błędów i obserwowanie działania programu w czasie rzeczywistym, a nie generowanie kodu czy interfejsów. Myślę, że sporo osób utożsamia narzędzia developerskie z debuggerem, bo to jedno z najczęściej używanych rozwiązań – jednak tutaj akurat nie ma on nic wspólnego z przekształcaniem kodu do XAML-a. Generator kodu Java brzmi sensownie, jeśli ktoś pracuje więcej w środowiskach Javy, ale w tym przypadku mówimy o ekosystemie .NET i XAML-u, a Java ma zupełnie inne formaty i narzędzia (np. FXML dla JavaFX, ale to zupełnie inna bajka). Generator GUI przekształcający kod do języka XAML to narzędzie dedykowane platformie Microsoftu, bo XAML funkcjonuje właśnie w tych technologiach. Ostatnia odpowiedź, czyli kompilator dla interfejsu graficznego, to trochę pomieszanie pojęć – kompilator rzeczywiście tłumaczy kod na wykonywalny plik (np. EXE), ale nie jest narzędziem służącym do generowania czy przekształcania opisów interfejsów graficznych. Sporo osób może mieć tendencję do mylenia generatorów z kompilatorami, bo oba „tworzą coś automatycznie”, ale ich przeznaczenie jest zupełnie inne. Moim zdaniem najważniejsze to rozumieć, że generatory GUI ułatwiają życie, pozwalając szybko przenieść projekt interfejsu do kodu XAML, a reszta narzędzi ma zupełnie inne zadania. To rozróżnienie jest naprawdę kluczowe w branży.

Pytanie 11

Jaką cechą charakteryzuje się sieć asynchroniczna?

A. Wymaga synchronizacji zegarów
B. Dane są przesyłane w sposób nieciągły, bez synchronizacji zegarów
C. Jest bardziej niezawodna od sieci synchronicznej
D. Dane są przesyłane jedynie w określonych przedziałach czasowych
Sieci asynchroniczne to rodzaj systemów komunikacyjnych, w których dane są przesyłane w sposób nieciągły, co oznacza, że nie wymagają one synchronizacji zegarów pomiędzy urządzeniami. W takich sieciach, każda jednostka przesyła dane w dowolnym momencie, co zwiększa elastyczność i efektywność komunikacji. Przykładem zastosowania sieci asynchronicznych są systemy oparte na protokołach, takich jak UART (Universal Asynchronous Receiver-Transmitter), które są powszechnie używane w mikrokomputerach oraz różnych urządzeniach elektronicznych. W kontekście standardów, sieci asynchroniczne są często stosowane w komunikacji szeregowej, gdzie dane są przesyłane bez ustalonych ram czasowych, co pozwala na redukcję opóźnień i zwiększenie przepustowości. W praktyce, taki model komunikacji jest idealny w sytuacjach, gdzie ciągłość przesyłu danych nie jest kluczowa, jak w przypadku transmisji danych z czujników czy urządzeń IoT, gdzie urządzenia mogą nadawać dane, gdy są gotowe, a nie w ustalonych interwałach czasowych.

Pytanie 12

W językach C++ bądź C# termin virtual można wykorzystywać w kontekście

A. atrybutów klasy
B. funkcji zaprzyjaźnionych
C. metod klasy
D. destruktorów
Słowo kluczowe 'virtual' w C++ i C# służy przede wszystkim do deklarowania metod w klasach, które mogą być nadpisywane przez klasy pochodne. Dzięki temu mechanizmowi możliwa jest polimorfizm, czyli jedna z najważniejszych cech programowania obiektowego. Przykład z życia: gdy masz klasę bazową 'Zwierze' z wirtualną metodą 'DajGlos()', to możesz nadpisać tę metodę w klasach potomnych, takich jak 'Pies' czy 'Kot', i każdy z tych obiektów zareaguje inaczej po wywołaniu tej samej funkcji. To jest bardzo przydatne na co dzień, szczególnie gdy projektujesz rozbudowane systemy, w których klasy dziedziczą po sobie zachowania i interfejsy. Moim zdaniem, w C# sprawa jest trochę bardziej uporządkowana niż w C++, bo tam wszystko z tym 'virtual' i 'override' jest jasno określone. W C++ można się czasem nieźle pomylić, jeśli się zapomni o 'virtual', zwłaszcza przy złożonych hierarchiach dziedziczenia. Dobrą praktyką jest zawsze dodawać 'virtual' do tych metod w klasach, które przewidujesz jako bazowe, nawet jeśli na początku nie planujesz dziedziczenia. To z czasem bardzo ułatwia utrzymanie i rozwijanie kodu. Jeszcze taka ciekawostka – w C++ także destruktory mogą być wirtualne i czasem o tym się zapomina, ale na tym poziomie podstawowym, to właśnie metody klasy są tym, do czego 'virtual' najczęściej się stosuje.

Pytanie 13

Który z języków programowania jest najczęściej wykorzystywany do budowania aplikacji internetowych po stronie serwera?

A. PHP
B. JavaScript
C. CSS
D. HTML
JavaScript jest językiem działającym głównie po stronie klienta (przeglądarki), chociaż dzięki Node.js może być używany także po stronie serwera, jednak tradycyjnie nie jest językiem stricte backendowym. HTML to język znaczników służący do strukturalnego tworzenia treści na stronach internetowych, ale sam w sobie nie może obsługiwać logiki serwera. CSS to język odpowiedzialny za stylizację stron internetowych i nie pełni roli języka programowania po stronie serwera.

Pytanie 14

W przypadku przedstawionego fragmentu kodu Java, wyjątek zostanie zgłoszony, gdy wartość zmiennej index wyniesie:

try {
    int[] liczby = {1, 2, 3, 4, 5, 6};
    System.out.println(liczby[index]);
}
catch (Exception e) {
    System.out.println("wystąpił błąd.");
}
A. 5
B. 1
C. 0
D. 7
W podanym kodzie Java mamy do czynienia z tablicą o nazwie liczby zawierającą sześć elementów: {1 2 3 4 5 6}. Indeksy tablicy w Javie zaczynają się od 0 a kończą na n-1 gdzie n to długość tablicy. W tym przypadku tablica ma długość 6 a więc jej indeksy to 0 1 2 3 4 i 5. Kiedy próbujemy uzyskać dostęp do elementu tablicy za pomocą indeksu równego długości tablicy lub większego np. 6 w tym przypadku otrzymujemy wyjątek ArrayIndexOutOfBoundsException. Jest to standardowe zachowanie w języku Java mające na celu ochronę przed błędami związanymi z nieprawidłowym dostępem do pamięci. Tego rodzaju błędy mogą prowadzić do nieprzewidywalnych zachowań programów dlatego obsługa takich wyjątków jest dobrą praktyką programistyczną. Kod zawiera blok try-catch który przechwytuje wszelkie wyjątki w tym przypadku i drukuje komunikat aby poinformować użytkownika o błędzie. Takie podejście jest zgodne z zasadami bezpiecznego programowania oraz ułatwia debugging i zarządzanie błędami w aplikacjach produkcyjnych.

Pytanie 15

Metoda tworzenia algorytmu polegająca na dzieleniu go na dwa lub więcej mniejszych podproblemów, aż do momentu, gdy ich rozwiązanie stanie się proste, jest techniką

A. komiwojażera
B. najkrótszej ścieżki
C. heurystyczną
D. dziel i zwyciężaj
Strategia znana jako 'dziel i zwyciężaj' to sposób, w jaki można podejść do rozwiązywania problemów w algorytmice. Chodzi o to, żeby rozdzielić większy problem na mniejsze kawałki, które są już łatwiejsze do ogarnięcia. Robimy to, aż każdy z tych kawałków da się rozwiązać bez większego trudu. Jak już mamy rozwiązania tych mniejszych problemów, to je łączymy, żeby uzyskać odpowiedź na nasz pierwotny problem. Przykłady? No to mamy algorytm sortowania szybkiego (Quicksort) oraz Mergesort, które świetnie sobie radzą z porządkowaniem danych, dzieląc je na mniejsze części. Jak patrzy się na to z perspektywy analizy algorytmów, to ta strategia często prowadzi do lepszej złożoności obliczeniowej, co sprawia, że jest naprawdę przydatna w praktyce, zwłaszcza w informatyce. W książce Cormena i innych, 'Introduction to Algorithms', można znaleźć sporo informacji na temat tych metod i ich zastosowań, co czyni je naprawdę istotnymi w obszarze programowania i analizy danych.

Pytanie 16

Co to jest API w kontekście programowania?

A. Interfejs programistyczny aplikacji, który definiuje sposób komunikacji między różnymi komponentami oprogramowania
B. System zarządzania relacyjnymi bazami danych
C. Metoda kompresji danych w aplikacjach webowych
D. Narzędzie do testowania interfejsu użytkownika aplikacji
Pojęcie API jest często mylone z innymi aspektami programowania, co może prowadzić do nieporozumień. Narzędzia do testowania interfejsu użytkownika aplikacji, choć ważne, dotyczą zupełnie innej dziedziny niż API. Testowanie interfejsu użytkownika koncentruje się na ocenie, jak dobrze aplikacja działa z perspektywy użytkownika, a nie na tym, jak różne komponenty oprogramowania komunikują się ze sobą. Z kolei metoda kompresji danych w aplikacjach webowych odnosi się do technik optymalizacji przesyłanych informacji, ale nie ma nic wspólnego z definiowaniem komunikacji między systemami. Kompresja może poprawić wydajność aplikacji, ale nie wpływa na sposób, w jaki te aplikacje ze sobą współdziałają. Ponadto, systemy zarządzania relacyjnymi bazami danych (RDBMS) to narzędzia do przechowywania i zarządzania danymi, które mogą być wykorzystywane przez API, ale nie definiują, czym jest API. Często błędne podejście do zrozumienia API wynika z braku znajomości tego, jak różne technologie współdziałają w ekosystemie programistycznym. Kluczowe jest zrozumienie, że API jest narzędziem do ułatwienia komunikacji między różnymi aplikacjami, co jest fundamentem nowoczesnych architektur oprogramowania.

Pytanie 17

W aplikacji mobilnej, aby określić warianty grafiki w zależności od wielkości ekranu, należy (uwaga: odpowiedzi wariantowe dla dwóch systemów - sugerować się systemem omawianym na zajęciach)

A. iOS: utworzyć katalogi hdpi, lhpi, xhpi i dodać do nich grafiki. Android: utworzyć katalogi 32x32, 64x64, 96x96 i dodać do nich grafiki
B. iOS: dodać do nazw sufiksy oznaczające rozdzielczość, np. 32ppi. Android: umieścić grafikę w odpowiednich katalogach: 32ppi, 64ppi, 96ppi
C. iOS: dodać do nazw plików sufiksy @2x, @3x. Android: umieścić grafikę w odpowiednich folderach drawable: -hdpi, -xhpi, xxhdpi
D. iOS: dodać do nazw sufiksy #2x, #3x. Android: dodać do nazw sufiks rozdzielczości: -32x32, -64x64, -96x96
Kiedy chcemy, żeby grafiki w aplikacjach mobilnych wyglądały dobrze na różnych ekranach, musimy zastosować odpowiednie strategie, które zależą od platformy. Na iOS używa się przyrostków @2x lub @3x, co oznacza, że grafiki są przygotowane dla ekranów Retina, które mają wyższą gęstość pikseli. Na Androidzie z kolei, grafiki umieszcza się w folderach drawable z takimi nazwami jak -hdpi, -xhdpi czy -xxhdpi. Dzięki temu system wie, jaką wersję grafiki wybrać w zależności od rozdzielczości urządzenia. Moim zdaniem, taki system pozwala na super jakość obrazów i lepszą wydajność aplikacji.

Pytanie 18

Które z wymienionych praw autorskich nie wygasa po pewnym czasie?

A. Autorskie prawa osobiste
B. Licencje wolnego oprogramowania
C. Autorskie prawa majątkowe
D. Prawa pokrewne
Autorskie prawa majątkowe wygasają zazwyczaj po 70 latach od śmierci autora, co oznacza, że po tym czasie utwory przechodzą do domeny publicznej. Prawa pokrewne, które dotyczą m.in. artystów wykonawców i producentów fonogramów, mają ograniczony czas trwania (zwykle 50 lat od publikacji). Licencje wolnego oprogramowania, takie jak GNU GPL, również podlegają określonym warunkom czasowym i mogą wygasnąć lub zostać zmienione, jeśli autor zdecyduje się na aktualizację licencji.

Pytanie 19

Zapisany fragment w C# wskazuje na definicję klasy Car, która:

public class Car: Vehicle {     ...   }
A. stanowi klasę bazową (nie dziedziczy po żadnej klasie)
B. używa prywatnych pól klasy Vehicle
C. jest powiązana z klasą Vehicle
D. dziedziczy po Vehicle
W przedstawionym kodzie w języku C# mamy definicję klasy Car, która dziedziczy po klasie Vehicle. Dziedziczenie to fundamentalny mechanizm programowania obiektowego, pozwalający jednej klasie przejąć właściwości i metody innej klasy. W praktyce oznacza to, że klasa Car automatycznie zyskuje dostęp do metod i właściwości publicznych oraz chronionych klasy Vehicle, co umożliwia ponowne użycie kodu i zwiększa jego przejrzystość. Dziedziczenie jest kluczowe w projektowaniu skalowalnych systemów, gdzie umożliwia tworzenie bardziej specyficznych klas na podstawie klas ogólnych, co jest zgodne z zasadą DRY (Don't Repeat Yourself). Przykładowo, jeżeli klasa Vehicle zawiera metody takie jak Start() i Stop(), klasa Car może je wykorzystać bez konieczności ponownego definiowania. Dobre praktyki w programowaniu obiektowym zalecają wykorzystywanie dziedziczenia do tworzenia hierarchii klas, które logicznie odwzorowują relacje „jest-a” pomiędzy obiektami w systemie. Ważne jest też unikanie zbyt głębokiego dziedziczenia, co może prowadzić do skomplikowanego i trudnego w utrzymaniu kodu. Zrozumienie dziedziczenia jest kluczowe dla efektywnego wykorzystania wzorców projektowych, takich jak wzorzec projektowy Adapter czy Dekorator.

Pytanie 20

Która z wymienionych bibliotek stanowi element standardowego zestawu narzędzi programistycznych w Pythonie?

A. <stdio.h>
B. sys
C. vector
D. <math.h>
Biblioteka `sys` w Pythonie jest częścią standardowego środowiska programistycznego i dostarcza narzędzi do interakcji z systemem operacyjnym. Umożliwia między innymi dostęp do argumentów wiersza poleceń, zarządzanie ścieżkami modułów, jak również zakończenie działania programu za pomocą `sys.exit()`. Dzięki `sys` programista ma kontrolę nad podstawowymi funkcjami systemowymi, co czyni tę bibliotekę kluczową w wielu aplikacjach i skryptach automatyzujących.

Pytanie 21

Podejście obiektowe w rozwiązywaniu problemów obejmuje między innymi:

A. wyzwalacze i polimorfizm
B. zmienne, procedury oraz funkcje
C. klasy, obiekty oraz hermetyzację
D. pola, metody, rekurencję oraz kwerendy
Wielu początkujących programistów często myli typowe konstrukcje znane z innych paradygmatów programowania z kluczowymi elementami podejścia obiektowego. W odpowiedziach pojawiły się takie pojęcia jak pola, metody, rekurencja czy kwerendy – wszystkie one są jak najbardziej spotykane w programowaniu, jednak nie są one zarezerwowane wyłącznie dla OOP. Na przykład pola i metody występują też w programowaniu strukturalnym, a rekurencja jest po prostu techniką algorytmiczną, wykorzystywaną niezależnie od stylu programowania. Kwerendy natomiast pojawiają się głównie w kontekście baz danych i nie należą do kanonu OOP. Wyzwalacze również są charakterystyczne raczej dla baz danych niż dla podejścia obiektowego. Polimorfizm to jedna z zasad OOP, ale występuje obok klas, obiektów i hermetyzacji, nie zamiast nich. Odpowiedzi typu zmienne, funkcje oraz procedury są bardziej domeną tradycyjnego programowania proceduralnego, np. w języku C czy Pascal. Bardzo łatwo pomylić się, bo te wszystkie 'cegiełki' spotyka się w różnych językach, ale tylko klasy, obiekty i hermetyzacja tworzą fundament programowania obiektowego. Programista, który nie odróżnia tych paradygmatów, może mieć potem problem z projektowaniem elastycznych i skalowalnych systemów – z mojego doświadczenia wynika, że takie pomyłki prowadzą do niepotrzebnych komplikacji w kodzie i utrudniają wdrażanie dobrych praktyk branżowych. OOP wymusza inne myślenie o problemie: nie skupiamy się na krokach algorytmu (jak w programowaniu proceduralnym), tylko na modelowaniu obiektów, które mają swoje stany i zachowania. Branżowe standardy, takie jak GRASP czy wzorce projektowe GoF, podkreślają, że tylko konsekwentne stosowanie klas, obiektów oraz hermetyzacji pozwala w pełni wykorzystać zalety tego podejścia.

Pytanie 22

Który protokół jest używany do bezpiecznej komunikacji przez Internet?

A. FTP
B. HTTP
C. SMTP
D. HTTPS
HTTPS (Hypertext Transfer Protocol Secure) to protokół komunikacyjny, który zapewnia bezpieczną transmisję danych w Internecie poprzez zastosowanie kryptografii. W przeciwieństwie do swojego poprzednika HTTP, HTTPS korzysta z SSL/TLS (Secure Sockets Layer/Transport Layer Security), co pozwala na szyfrowanie danych przesyłanych pomiędzy przeglądarką internetową a serwerem. Dzięki temu, wszelkie informacje, takie jak dane osobowe, hasła czy numery kart kredytowych, są chronione przed podsłuchiwaniem i manipulacją. Użycie HTTPS jest obecnie standardem w branży, zwłaszcza w przypadku stron internetowych, które przetwarzają wrażliwe dane, takich jak sklepy internetowe czy serwisy bankowe. Przykłady zastosowania HTTPS obejmują popularne platformy e-commerce, które implementują ten protokół, aby zbudować zaufanie użytkowników oraz zwiększyć bezpieczeństwo transakcji online. Warto również zauważyć, że wyszukiwarki internetowe, takie jak Google, preferują strony korzystające z HTTPS, co wpływa na ich pozycjonowanie w wynikach wyszukiwania. Wprowadzenie HTTPS jest zatem nie tylko kwestią bezpieczeństwa, ale także praktyki zgodnej z wymaganiami SEO.

Pytanie 23

Algorytm przedstawiony powyżej może zostać zaimplementowany w języku Java z wykorzystaniem instrukcji:

Ilustracja do pytania
A. while
B. switch
C. if
D. try
Instrukcja 'while' w Javie działa tak, że powtarza blok kodu, aż warunek, który podasz, będzie prawdziwy. To jedna z podstawowych rzeczy w programowaniu i super przydaje się, kiedy nie wiesz z góry, ile razy coś ma się powtórzyć. Na przykład, możesz to wykorzystać, gdy szukasz czegoś w danych albo gdy chcesz, żeby coś wydarzyło się wielokrotnie, jak obsługa kliknięć na stronie.

Pytanie 24

Na ilustracji pokazano fragment emulacji iOS z elementem kontrolnym. Który fragment kodu XAML opisuje ten element?

Ilustracja do pytania
A. <Switch IsToggled= "true" />
B. <Stepper Increment= "1" />
C. <Slider Maximum= "255" />
D. <Entry IsPassword= "true" />
Kontrolka <Switch IsToggled= "true" /> w XAML to taki przełącznik. Ma dwa stany: włączony (true) i wyłączony (false). Można to porównać do zwykłego włącznika, tylko że w aplikacjach. Fajnie się z tego korzysta, bo pozwala szybko zmieniać ustawienia, nie trzeba nic więcej wpisywać. To jest dosyć intuicyjne dla użytkowników, więc można nim łatwo zarządzać funkcjami aplikacji.

Pytanie 25

Co to jest ORM w kontekście programowania?

A. Organized Resource Model - model organizacji zasobów w aplikacjach webowych
B. Operational Reliability Management - zarządzanie niezawodnością operacyjną systemów
C. Object-Relational Mapping - technika konwersji danych między systemami typów w relacyjnych bazach danych
D. Output Rendering Module - moduł renderujący dane wyjściowe w aplikacjach
Object-Relational Mapping (ORM) to technika programistyczna, która pozwala na konwersję danych pomiędzy obiektami w programowaniu obiektowym a relacyjnymi bazami danych. Dzięki ORM, programiści mogą operować na danych w sposób bardziej naturalny, wykorzystując obiekty i ich właściwości zamiast skomplikowanych zapytań SQL. Przykłady popularnych frameworków ORM to Hibernate dla Javy, Entity Framework dla .NET oraz Django ORM dla Pythona. Te narzędzia upraszczają komunikację z bazą danych, co zwiększa wydajność i ułatwia zarządzanie kodem. Dzięki zastosowaniu ORM, programiści mogą również łatwiej stosować zasady programowania obiektowego oraz wzorce projektowe, co prowadzi do lepszej organizacji kodu i jego łatwiejszej konserwacji. Wspierają one również migracje schematów bazy danych oraz zarządzanie relacjami między obiektami, co jest istotne w kontekście złożonych aplikacji webowych i systemów informatycznych.

Pytanie 26

Jakie określenie w programowaniu obiektowym odnosi się do "zmiennej klasy"?

A. Konstruktor
B. Obiekt
C. Pole
D. Metoda
Obiekt to instancja klasy, która posiada swoje pola i metody, ale sam w sobie nie jest zmienną klasy – jest to jednostka przechowująca dane i wykonująca operacje. Metoda to funkcja należąca do klasy, która definiuje zachowanie obiektu, ale różni się od pola, które przechowuje dane. Konstruktor to specjalna metoda klasy, która jest wywoływana podczas tworzenia obiektu i służy do inicjalizacji jego pól, ale sam w sobie nie jest zmienną klasy – raczej definiuje, jak te zmienne są ustawiane podczas tworzenia obiektu.

Pytanie 27

Jakie polecenie w Gicie jest używane do zapisywania zmian w lokalnym repozytorium?

A. git pull
B. git commit
C. git clone
D. git push
Polecenie 'git commit' zapisuje zmiany w lokalnym repozytorium Git. Jest to kluczowy krok w procesie kontroli wersji, ponieważ każdy commit tworzy nową migawkę (snapshot) projektu, która może być w przyszłości przywrócona lub porównana z innymi wersjami. Polecenie to jest często używane razem z opcją -m, która umożliwia dodanie wiadomości opisującej zmiany. Dzięki temu możliwe jest efektywne śledzenie historii zmian w projekcie i przywracanie wcześniejszych wersji w razie potrzeby. Git commit to podstawowe narzędzie w pracy zespołowej nad kodem, szczególnie w środowisku deweloperskim, gdzie wersjonowanie jest niezbędne do zapewnienia stabilności kodu i łatwej współpracy.

Pytanie 28

Który z wymienionych dysków oferuje najszybszy dostęp do danych?

A. HDD 7200 RPM, SATA III, 64 MB Cache
B. SSD SATA III, prędkość odczytu do 550 MB/s
C. SSD NVMe PCIe 3.0, prędkość odczytu do 3500 MB/s
D. HDD 5400 RPM, SATA II, 32 MB Cache
Odpowiedź wskazująca na SSD NVMe PCIe 3.0 jako najszybszy dysk do odczytu danych jest zgodna z obecnymi standardami technologii przechowywania. Dyski SSD (Solid State Drive) korzystają z pamięci flash, co pozwala na znacznie szybszy dostęp do danych w porównaniu do tradycyjnych dysków HDD (Hard Disk Drive), które działają na zasadzie mechanicznych ruchomych elementów. Dyski NVMe (Non-Volatile Memory Express) są szczególnie wydajne, ponieważ wykorzystują interfejs PCIe (Peripheral Component Interconnect Express), co umożliwia znacznie wyższe prędkości transferu danych. W przypadku SSD NVMe PCIe 3.0, prędkość odczytu może osiągać do 3500 MB/s, co jest znaczącą różnicą w porównaniu do prędkości odczytu w dyskach HDD i SSD SATA. Przykładowo, w zastosowaniach takich jak edycja wideo, renderowanie grafiki 3D czy gry komputerowe, wyższa prędkość odczytu przekłada się na szybsze ładowanie danych i lepszą wydajność systemu. Standardy SATA III dla HDD również mają swoje ograniczenia, ponieważ maksymalna teoretyczna prędkość transferu wynosi 6 Gb/s, co jest dalekie od osiągów oferowanych przez NVMe. Dlatego SSD NVMe PCIe 3.0 jest zdecydowanym liderem w kontekście wydajności odczytu danych w porównaniu do pozostałych opcji.

Pytanie 29

Jakie jest fundamentalne zagadnienie w projektowaniu aplikacji w architekturze klient-serwer?

A. Funkcjonowanie aplikacji wyłącznie w trybie offline
B. Użycie serwera jako głównego miejsca przetwarzania danych
C. Brak podziału na role klienta i serwera
D. Przeniesienie wszystkich obliczeń na stronę klienta
Brak rozróżnienia ról pomiędzy klientem a serwerem prowadzi do dezorganizacji i uniemożliwia efektywne zarządzanie danymi. Przeniesienie całości obliczeń na stronę klienta znacznie obciąża jego urządzenie, co może prowadzić do spadku wydajności i zwiększonego zużycia zasobów. Działanie aplikacji wyłącznie w trybie offline wyklucza możliwość przetwarzania danych w czasie rzeczywistym i ogranicza dostęp do aktualnych informacji, co jest sprzeczne z ideą architektury klient-serwer.

Pytanie 30

Który z poniższych formatów plików jest używany do konfiguracji projektów Node.js?

A. node.config
B. settings.ini
C. config.xml
D. package.json
Wybór innych formatów plików, takich jak 'config.xml', 'settings.ini' czy 'node.config', wskazuje na pewne nieporozumienia związane z funkcjonowaniem projektów Node.js. 'config.xml' jest formatem często stosowanym w aplikacjach mobilnych, zwłaszcza tych opartych na platformie Apache Cordova, i nie ma zastosowania w kontekście Node.js. Z kolei 'settings.ini' to typowy plik konfiguracyjny stosowany w wielu aplikacjach, ale nie jest on specyficzny dla Node.js i nie spełnia roli, jaką pełni 'package.json'. Plik 'node.config', mimo że sugeruje powiązanie z Node.js, nie jest standardowym formatem i nie jest używany w praktyce. Zrozumienie, że 'package.json' pełni centralną rolę w ekosystemie Node.js, jest kluczowe dla efektywnego zarządzania projektami oraz ich zależnościami. Ignorowanie tego faktu może prowadzić do problemów w zarządzaniu bibliotekami oraz ich wersjami, co jest istotne dla stabilności i bezpieczeństwa aplikacji. W praktyce, brak znajomości 'package.json' może skutkować trudnościami w implementacji nowych funkcjonalności czy aktualizacji istniejącego kodu.

Pytanie 31

Co to jest choroba związana z wykonywaniem zawodu?

A. Choroba wynikająca z warunków pracy lub związanych z nimi czynników
B. Stan zdrowia, który uniemożliwia pracę przez okres krótszy niż tydzień
C. Każda choroba, która występuje w czasie pracy
D. Choroba występująca tylko w sektorze przemysłowym
Choroba zawodowa to stan zdrowotny spowodowany warunkami pracy lub czynnikami związanymi z wykonywaną profesją. Najczęściej wynika z długotrwałego narażenia na szkodliwe substancje, hałas, promieniowanie, pyły lub wykonywanie powtarzalnych czynności. Przykładem chorób zawodowych są pylica płuc, głuchota zawodowa czy zespół cieśni nadgarstka. Kluczowym elementem w zapobieganiu chorobom zawodowym jest odpowiednia profilaktyka, szkolenia BHP oraz dostosowanie środowiska pracy do zasad ergonomii. Pracodawcy są zobowiązani do monitorowania warunków pracy i wdrażania rozwiązań minimalizujących ryzyko wystąpienia chorób zawodowych.

Pytanie 32

Co to jest XSS (Cross-Site Scripting)?

A. Protokół komunikacyjny używany w aplikacjach internetowych
B. Technika optymalizacji kodu JavaScript do zwiększenia wydajności strony
C. Framework do tworzenia responsywnych stron internetowych
D. Luka bezpieczeństwa pozwalająca na wstrzyknięcie złośliwego kodu do stron przeglądanych przez innych użytkowników
Luka Cross-Site Scripting (XSS) jest często mylona z różnymi technikami i narzędziami stosowanymi w tworzeniu aplikacji webowych, co prowadzi do nieporozumień na temat jej rzeczywistego znaczenia i konsekwencji. Na przykład, techniki optymalizacji kodu JavaScript, które mogą wpływać na wydajność strony, nie mają nic wspólnego z zagrożeniami bezpieczeństwa wynikającymi z XSS. Optymalizacja kodu może poprawić czas ładowania strony, ale nie chroni przed atakami, które mogą wykorzystać luki w zabezpieczeniach. Ponadto, frameworki do tworzenia responsywnych stron internetowych, choć przydatne w projektowaniu, nie są instrumentami zapobiegającymi wstrzykiwaniu złośliwego kodu. Protokół komunikacyjny używany w aplikacjach internetowych również nie ma związku z XSS, ponieważ jest to podstawowy element technologii, który nie odnosi się bezpośrednio do bezpieczeństwa. Warto pamiętać, że ignorowanie zagrożeń związanych z XSS może prowadzić do poważnych incydentów bezpieczeństwa, dlatego kluczowe jest stosowanie sprawdzonych praktyk zabezpieczeń, takich jak sanitizacja danych wejściowych i monitorowanie aplikacji w celu wykrywania potencjalnych ataków.

Pytanie 33

Co to jest destructuring assignment w JavaScript?

A. Składnia pozwalająca na rozpakowanie wartości z tablic lub obiektów do oddzielnych zmiennych
B. Proces konwersji typów danych w JavaScript
C. Metoda usuwania nieużywanych zmiennych z kodu
D. Technika optymalizacji kodu przez kompilator
Destructuring assignment w JavaScript to technika, która pozwala na wygodne i intuicyjne rozpakowywanie wartości z tablic oraz obiektów, co znacząco ułatwia pracę z danymi. Używając tej składni, możemy przypisywać wartości do zmiennych w bardziej przejrzysty sposób. Na przykład, jeśli mamy obiekt z danymi użytkownika, zamiast pisać wiele linii kodu, aby uzyskać dostęp do poszczególnych właściwości, możemy użyć destructuring. Przykład: const user = { name: 'Jan', age: 30 }; const { name, age } = user; Teraz mamy bezpośredni dostęp do zmiennych name i age, co poprawia czytelność kodu. Destructuring jest również przydatny w kontekście funkcji, gdzie możemy rozpakowywać argumenty w sposób bardziej zrozumiały. Jest to zgodne z najlepszymi praktykami programowania w JavaScript, co sprawia, że kod jest bardziej zwięzły oraz łatwiejszy do utrzymania. Dodatkowo, technika ta wspiera rozwój złożonych aplikacji, gdzie zarządzanie danymi i ich struktura odgrywają kluczową rolę.

Pytanie 34

Który z wymienionych typów kolekcji pozwala na dostęp do ostatnio dodanego elementu w pierwszej kolejności?

A. Kolejka
B. Tablica dwuwymiarowa
C. Stos
D. Lista
Lista to struktura liniowa, która umożliwia dostęp do dowolnego elementu, ale nie działa na zasadzie LIFO. Kolejka działa zgodnie z zasadą FIFO (First In First Out) i przechowuje elementy w kolejności ich dodania. Tablica dwuwymiarowa to struktura do przechowywania danych w postaci macierzy, ale nie działa na zasadzie LIFO ani FIFO, lecz umożliwia dostęp do danych za pomocą indeksów.

Pytanie 35

Jakie jest kluczowe działanie przy opracowywaniu zbiorów danych do rozwiązania problemu programistycznego?

A. Wybór odpowiednich struktur danych
B. Zmiana języka programowania na bardziej wydajny
C. Weryfikacja zbiorów danych przed ich zastosowaniem
D. Realizacja algorytmu sortującego
Implementacja algorytmu sortującego jest ważna, ale to właśnie nie jest ten najważniejszy moment w pracy z danymi – raczej końcowy etap. Zmiana języka programowania oczywiście może wpłynąć na wydajność, ale pamiętaj, że to struktury danych są kluczowe dla efektywności programu, niezależnie od wybranego języka. Testowanie zestawów danych to istotna część sprawdzania projektu, ale samo testowanie nie zastąpi dobrze przemyślanego doboru struktur danych na początku całego procesu. Bez tego trudno o dobry efekt.

Pytanie 36

Jaką technologię stosuje się do powiązania aplikacji internetowej z systemem baz danych?

A. CSS
B. HTTP
C. JavaScript
D. SQL
SQL, czyli język do zarządzania danymi, to mega ważna rzecz, jeśli chodzi o relacyjne bazy danych. Dzięki niemu można tworzyć, modyfikować, a nawet usuwać tabele. To taki most, który łączy aplikacje webowe z bazą danych. Dzięki SQL programiści mogą łatwo przechowywać i przetwarzać różne informacje na serwerze. Przykłady? Można generować listy produktów, ogarniać użytkowników czy analizować dane z transakcji. Właściwie bez SQL-a nie dałoby się zbudować solidnych aplikacji, na przykład tych, które działają na MySQL, PostgreSQL czy Microsoft SQL Server. Chociaż pewnie o tym wiesz, ale warto to zaznaczyć.

Pytanie 37

W jakim przypadku należy umieścić poszkodowanego w pozycji bocznej bezpiecznej?

A. w przypadku omdlenia, gdy osoba jest przytomna
B. gdy wystąpi omdlenie i brak tętna
C. w sytuacji urazu pleców, gdy osoba jest świadoma
D. w przypadku urazu kręgosłupa
Ułożenie poszkodowanego w pozycji bocznej bezpiecznej jest kluczowym krokiem w sytuacjach medycznych, zwłaszcza w przypadku omdlenia, gdy osoba jest przytomna i oddycha. Ta pozycja ma na celu zapewnienie drożności dróg oddechowych, co jest niezbędne, aby uniknąć zadławienia się własnymi wymiotami lub śliną. W sytuacji, gdy osoba traci przytomność, lecz nadal oddycha, ułożenie jej na boku minimalizuje ryzyko aspiracji i wspiera naturalne funkcje oddechowe. Ważne jest, aby przyjąć tę pozycję, ale również monitorować stan poszkodowanego, sprawdzając jego oddech i reakcje. Zgodnie z wytycznymi Europejskiej Rady Resuscytacji, w takich sytuacjach kluczowe jest, aby osoba była w pełni zabezpieczona i nie mogła się przewrócić. Przykłady zastosowania tej techniki obejmują sytuacje, gdzie osoba straciła przytomność na skutek omdlenia związanego z nagłym spadkiem ciśnienia krwi lub innymi czynnikami. Wykorzystanie pozycji bocznej bezpiecznej jest standardem w pierwszej pomocy i jest szkolone w ramach kursów dla ratowników oraz medyków.

Pytanie 38

Jaką wydajność posiada sieć, która przesyła 500 MB danych w czasie 10 sekund?

A. 400 Mbps
B. 40 Mbps
C. 50 Mbps
D. 500 Mbps
Na pierwszy rzut oka mogłoby się wydawać, że 50 Mbps to rozsądny wynik, ponieważ 500 MB w 10 sekund to duża ilość danych, ale jeśli przeliczymy jednostki poprawnie, szybko zauważymy błąd. Wynik 50 Mbps oznaczałby, że w ciągu 10 sekund przesyłamy jedynie 500 megabitów, czyli około 62,5 MB danych. To znacznie mniej niż 500 MB, więc taka przepustowość byłaby zdecydowanie zbyt mała, aby przesłać taką ilość danych w podanym czasie. Z kolei odpowiedź 500 Mbps sugeruje przepustowość większą niż w rzeczywistości. Gdyby sieć miała taką wydajność, to w ciągu 10 sekund przesłałaby aż 625 MB danych (500 Mb/s × 10 s = 5000 Mb = 625 MB), czyli więcej niż w zadaniu. Oznacza to, że taka prędkość byłaby zawyżona w stosunku do faktycznej wartości. Natomiast 40 Mbps jest niepoprawne, gdyż oznaczałoby możliwość przesłania jedynie 400 megabitów w 10 sekund, co odpowiada zaledwie 50 MB danych. To prawie dziesięć razy mniej niż rzeczywista ilość danych w zadaniu, więc sieć o takiej przepustowości nie byłaby w stanie wykonać transmisji w podanym czasie. Wszystkie te błędne odpowiedzi wynikają z nieprawidłowego przeliczenia jednostek lub braku uwzględnienia faktu, że bajty należy zamienić na bity przed obliczeniem przepustowości. Tylko wynik 400 Mbps jest zgodny z zasadami i poprawnym przeliczeniem danych.

Pytanie 39

Wynikiem wykonania poniższego fragmentu kodu jest wyświetlenie liczb z zakresu od 2 do 20, które są

for (let number = 2; number <= 20; number++) {
    let check = true;
    for (let test = 2; test < number; test++) {
        if (number % test === 0) {
            check = false;
            break;
        }
    }
    if (check) console.log(number);
}
A. podzielne przez wartość zmiennej check.
B. pierwsze.
C. podzielne przez wartość zmiennej test.
D. parzyste.
Podzielność przez zmienną test lub check oznacza, że liczby są wielokrotnościami określonej wartości, ale niekoniecznie są liczbami pierwszymi. Liczby parzyste to liczby dzielące się przez 2, co oznacza, że tylko 2 jest liczbą pierwszą w tym zbiorze. Algorytmy wykrywające liczby parzyste lub wielokrotności nie są używane do znajdowania liczb pierwszych, ponieważ ich zakres i zastosowanie są zupełnie inne.

Pytanie 40

Który z wymienionych elementów UI w aplikacjach mobilnych jest odpowiedzialny za przechodzenie pomiędzy ekranami?

A. Navigation Drawer
B. Pasek narzędziowy
C. Przycisk
D. ListView
Navigation Drawer to jeden z najczęściej stosowanych komponentów interfejsu użytkownika w aplikacjach mobilnych na platformie Android. Pozwala na stworzenie bocznego menu nawigacyjnego, które użytkownik może wysunąć z lewej (lub rzadziej z prawej) krawędzi ekranu. Drawer umożliwia szybki dostęp do różnych sekcji aplikacji, co poprawia nawigację i organizację interfejsu. Navigation Drawer jest szeroko wykorzystywany w aplikacjach mobilnych takich jak Gmail, YouTube czy Google Maps, ponieważ zapewnia przejrzysty i intuicyjny sposób poruszania się po aplikacji, zachowując minimalistyczny wygląd interfejsu. Dzięki niemu użytkownik ma dostęp do wielu opcji bez konieczności zaśmiecania głównego ekranu aplikacji przyciskami nawigacyjnymi. W Android Studio Navigation Drawer można zaimplementować poprzez gotowe szablony lub za pomocą komponentu DrawerLayout.