Wyniki egzaminu

Nowy egzamin

Informacje o egzaminie:

Zawód: Opiekun w domu pomocy społecznej
Kwalifikacja: SPO.03 - Świadczenie usług opiekuńczo-wspierających osobie podopiecznej
Data rozpoczęcia: 7 lutego 2026 17:01
Data zakończenia: 7 lutego 2026 17:16

Egzamin zdany!

Wynik: 23/40 punktów (57,5%)

Wymagane minimum: 20 punktów (50%)

Pochwal się swoim wynikiem!

Facebook

X.com

Szczegółowe wyniki:

Pytanie 1

Tworząc program opieki dla niezdolnego do samodzielnego poruszania się pacjenta leżącego, zmiana jego pozycji powinna być planowana co

A. 8 godzin

B. 4 godziny

C. 2 godziny

D. 6 godzin

Zmiana pozycji ciała co 2 godziny jest kluczowym elementem opieki nad niesamodzielnym, leżącym pacjentem. Regularna zmiana pozycji pomaga zminimalizować ryzyko powstawania odleżyn, które są poważnym zagrożeniem dla zdrowia osób unieruchomionych. Zgodnie z wytycznymi dotyczącymi zapobiegania odleżynom, takie jak standardy opracowane przez National Pressure Injury Advisory Panel (NPIAP), zaleca się, aby pacjenci leżący byli przestawiani co 2 godziny, aby zapewnić odpowiedni przepływ krwi oraz zmniejszyć ucisk na określone obszary ciała. Przykładowo, pacjent leżący na plecach powinien być obracany na bok, co pozwala na odciążenie okolic kości krzyżowej oraz pięt. Dodatkowo, wprowadzenie różnych pozycji, takich jak pozycja półleżąca czy podparcie na poduszkach, może zwiększyć komfort pacjenta oraz wspierać jego aktywność fizyczną, co jest istotne dla zachowania sprawności. Regularne przestawianie pacjentów nie tylko poprawia ich stan zdrowia, ale także przyczynia się do ich lepszego samopoczucia.

Pytanie 2

Jakie czynniki zwiększają ryzyko choroby niedokrwiennej serca?

A. Niski poziom cholesterolu, otyłość, przewlekły stres

B. Siedzący sposób życia, młody wiek, większe spożycie tłuszczów roślinnych

C. Podwyższony poziom cholesterolu, nadciśnienie tętnicze, palenie tytoniu

D. Wyższa aktywność fizyczna, złe nawyki żywieniowe, nadciśnienie tętnicze

Analizując pierwszą odpowiedź, widzimy, że siedzący tryb życia oraz młody wiek nie są bezpośrednimi czynnikami ryzyka choroby niedokrwiennej serca. Choć siedzący tryb życia może wpływać na zwiększenie ryzyka otyłości oraz innych schorzeń metabolicznych, to młody wiek sam w sobie nie jest czynnikiem ryzyka. Zwiększone spożycie tłuszczów roślinnych, szczególnie tych nienasyconych, zazwyczaj wiąże się z korzystnym wpływem na profil lipidowy, co czyni tę odpowiedź nieprawidłową. W drugiej odpowiedzi obniżony poziom cholesterolu nie jest czynnikiem ryzyka, a wręcz przeciwnie, niskie wartości cholesterolu LDL są korzystne dla zdrowia serca. Otyłość i długotrwały stres są powiązane z ryzykiem, jednak sama obecność tych czynników nie jest wystarczająca do klasyfikacji jako główne ryzyko. Ostatnia odpowiedź z kolei podaje zwiększoną aktywność fizyczną jako czynnik ryzyka, co jest mylnym podejściem; aktywność fizyczna jest w rzeczywistości kluczowym elementem prewencji chorób sercowo-naczyniowych. W rzeczywistości, podejmowanie regularnej aktywności fizycznej ma pozytywny wpływ na zdrowie serca, a nie negatywny. Te błędne założenia mogą prowadzić do nieprawidłowych strategii zdrowotnych, stąd istotne jest, aby oceniać czynniki ryzyka na podstawie aktualnych badań oraz wytycznych medycznych.

Pytanie 3

Przy przeprowadzaniu kąpieli całego ciała u pacjenta leżącego w łóżku, który jest narażony na odleżyny, opiekun powinien wybierać mydło o pH

A. 8,5

B. 7,5

C. 6,5

D. 5,5

Wybór mydła o pH powyżej 5,5 lub poniżej 5,5 może prowadzić do poważnych problemów z pielęgnacją skóry podopiecznego. Na przykład mydło o pH 8,5 jest zbyt zasadowe i może naruszyć naturalną równowagę skóry, co z kolei prowadzi do jej wysuszenia i zwiększa ryzyko podrażnień. Takie mydła często zawierają silne składniki czyszczące, które mogą usunąć naturalne oleje skórne, co czyni skórę bardziej podatną na urazy. Z kolei mydło o pH 6,5 może być nieco bardziej neutralne, ale wciąż nie jest wystarczająco dostosowane do potrzeb skóry wrażliwej, szczególnie u osób leżących, gdzie skóra jest narażona na długotrwały ucisk. Warto również zauważyć, że stosowanie mydeł o pH 7,5, które są lekko zasadowe, może prowadzić do podobnych problemów, ponieważ nie wspierają one odpowiedniej ochrony skóry. Wybór niewłaściwego pH może być wynikiem niepełnego zrozumienia potrzeb pielęgnacyjnych osób leżących, co jest kluczowe dla zapobiegania odleżynom oraz innym problemom dermatologicznym. Właściwe praktyki obejmują także używanie dodatków nawilżających po myciu oraz stałe monitorowanie stanu skóry, aby szybko reagować na jakiekolwiek zmiany.

Pytanie 4

Najlepszym sposobem na aktywizację osoby z alergią na środki chemiczne oraz z nadciśnieniem tętniczym będą zajęcia w pracowni

A. informatycznej i piesze wycieczki

B. malowania na szkle i prace ogrodnicze

C. stolarskiej i zajęcia relaksacyjne

D. metaloplastyki i zajęcia na siłowni

Wybór odpowiedzi o zajęciach w pracowni informatycznej oraz pieszych wycieczkach jest optymalny, ponieważ uwzględnia potrzeby osoby z alergią na środki chemiczne oraz cierpiącej na nadciśnienie tętnicze. Pracownia informatyczna, jako środowisko wolne od chemicznych alergenów, stwarza komfortowe warunki do nauki i aktywności umysłowej. Informatyka pozwala na rozwijanie umiejętności cyfrowych, które są nie tylko przydatne w codziennym życiu, ale też mogą stanowić formę terapii zajęciowej. Piesze wycieczki natomiast, jako forma aktywności fizycznej, są zalecane dla osób z nadciśnieniem, ponieważ poprawiają krążenie krwi i wspierają zdrowie serca. Odpowiednio dawkowany ruch na świeżym powietrzu, w naturalnym otoczeniu, minimalizuje ryzyko stresu i sprzyja relaksacji, co jest niezwykle istotne dla osób z problemami ciśnieniowymi. Takie podejście jest zgodne z zasadami holistycznego podejścia do terapii, które łączy aktywność fizyczną z rozwojem intelektualnym, przy jednoczesnym poszanowaniu ograniczeń zdrowotnych podopiecznego.

Pytanie 5

Kluczowa triada symptomów w postaci spowolnienia ruchu, drżenia kończyn oraz sztywności mięśni może sugerować obecność choroby

A. Huntingtona

B. Parkinsona

C. Picka

D. Alzheimera

Choroba Parkinsona jest schorzeniem neurodegeneracyjnym, które charakteryzuje się trzema podstawowymi objawami: spowolnieniem ruchowym, drżeniem kończyn oraz sztywnością mięśni. Te objawy są wynikiem utraty neuronów dopaminergicznych w obszarze mózgu odpowiedzialnym za kontrolę ruchów. Spowolnienie ruchowe, znane również jako bradykinezja, wpływa na zdolność pacjenta do wykonywania codziennych czynności, takich jak chodzenie czy pisanie. Drżenie, które najczęściej występuje w spoczynku, może być uciążliwe i wpływać na jakość życia. Sztywność mięśni, często mylona z problemami ortopedycznymi, może prowadzić do ograniczenia ruchomości i bólu. W praktyce klinicznej, wczesne rozpoznanie oraz wdrożenie terapii farmakologicznych, takich jak lewodopa, znacząco poprawia stan pacjentów. Dodatkowo, rehabilitacja oraz terapia zajęciowa są kluczowe w zachowaniu niezależności i jakości życia osób z tą chorobą. Zrozumienie tych objawów i ich znaczenia w kontekście diagnozy jest niezwykle istotne dla specjalistów zajmujących się neurologią i geriatrią.

Pytanie 6

Jaką skalę wykorzystuje się do oceny poziomu wydolności samoobsługowej pacjenta?

A. Barthel

B. Sheldona

C. Douglasa

D. Apgar

Moim zdaniem, skala Sheldona, Apgar i Douglasa nie nadają się do oceniania, jak dobrze ktoś radzi sobie z codziennymi czynnościami. Skala Sheldona jest często mylona z innymi narzędziami, ale tak naprawdę nie dotyczy tego tematu. Skala Apgar, z kolei, służy do szybkiej oceny noworodków zaraz po urodzeniu, więc nie ma tu zastosowania dla dorosłych. A skala Douglasa, choć o niej się czasem mówi, nie jest raczej używana w kontekście oceny samoobsługi. Często popełniamy błąd, próbując przekształcać narzędzia oceny zdrowia na coś, do czego nie są one przeznaczone. Ważne jest, aby wiedzieć, kiedy każda z tych skal może być użyta, bo źle dobrane narzędzie może wprowadzić w błąd, jeśli chodzi o potrzeby pacjenta.

Pytanie 7

Podczas przeprowadzania resuscytacji krążeniowo-oddechowej u dorosłych, osoba udzielająca pomocy powinna uciskać klatkę piersiową na głębokość

A. 7 centymetrów

B. 3 centymetry

C. 5 centymetrów

D. 2 centymetry

Brak odpowiedzi na to pytanie.

Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Wykonywanie ucisków klatki piersiowej na głębokość 5 centymetrów jest zgodne z zaleceniami Europejskiej Rady Resuscytacji oraz Amerykańskiego Towarzystwa Kardiologicznego. Ta głębokość jest optymalna dla skutecznego generowania ciśnienia w wewnętrznych narządach klatki piersiowej, co umożliwia efektywne krążenie krwi podczas resuscytacji krążeniowo-oddechowej. Uciskanie klatki piersiowej na tę głębokość pozwala na prawidłowe wypełnienie serca krwią i zapewnia odpowiednią perfuzję narządów, co jest kluczowe w sytuacjach nagłych. W praktyce, opiekun powinien starać się wykonywać uciski z częstotliwością 100-120 na minutę, co jest kolejnym istotnym elementem skutecznej resuscytacji. Ważne jest również, aby zapewnić pełne rozluźnienie klatki piersiowej po każdym ucisku, co pozwala na właściwe napełnienie serca krwią. Poprawne uciski klatki piersiowej są jedną z najważniejszych technik, które mogą uratować życie w sytuacjach zagrożenia życia.

Pytanie 8

Opiekun powinien wspomóc osobę z chorobą Parkinsona w usprawnianiu umiejętności manualnych. W tym celu powinien zaproponować ćwiczenia polegające na

A. ulepszaniu chodu poprzez wydłużanie kroku

B. dotykaniu językiem na zmianę raz prawego, raz lewego kącika ust

C. obracaniu się z pozycji na wznak do leżenia na brzuchu i z powrotem

D. zapinaniu i rozpinaniu guzików, otwieraniu zamka w drzwiach

Wybór ćwiczeń polegających na doskonaleniu chodu poprzez wydłużanie kroku, dotykaniu językiem na zmianę raz prawego, raz lewego kącika ust czy obracaniu się z pozycji na wznak do leżenia na brzuchu nie odpowiada głównym celom rehabilitacyjnym w kontekście choroby Parkinsona. Doskonalenie chodu, mimo że jest istotne dla ogólnej mobilności pacjentów, nie koncentruje się na poprawie umiejętności manualnych, które są kluczowe dla samodzielności w codziennym życiu. Dotykanie językiem kącików ust może być postrzegane jako ćwiczenie motoryki oralnej, ale nie wpływa na zdolności manualne, które są niezbędne do wykonywania podstawowych czynności życiowych. Z kolei obracanie się z pozycji na wznak do leżenia na brzuchu i z powrotem jest bardziej związane z poprawą ogólnej sprawności fizycznej i równowagi, a nie z rozwijaniem precyzyjnych umiejętności manualnych. W terapii zajęciowej istotne jest zrozumienie, że pomoc pacjentom z chorobą Parkinsona powinna skupiać się na tych obszarach, które bezpośrednio wpływają na ich zdolność do samodzielnego funkcjonowania. Dlatego ważne jest, aby ćwiczenia były dostosowane do indywidualnych potrzeb pacjenta, a ich celem było usprawnienie codziennych czynności, a nie tylko ogólna poprawa sprawności fizycznej.

Pytanie 9

U osoby, która jest długotrwale unieruchomiona w łóżku, problemem ze strony układu kostno-stawowego mogą być

A. otarcia

B. zatory żylne

C. odleżyny

D. przykurcze mięśniowe

Przykurcze mięśniowe to istotny problem zdrowotny u pacjentów długotrwale unieruchomionych w łóżku. Długotrwałe unieruchomienie prowadzi do osłabienia i skrócenia mięśni, co może skutkować ograniczeniem ruchomości stawów oraz problemami z postawą. W praktyce, przykurcze mięśniowe mogą się rozwijać w ciągu kilku dni, szczególnie w przypadku pacjentów z ograniczoną zdolnością do wykonywania aktywności fizycznej. Dlatego ważne jest, aby wprowadzać regularne ćwiczenia, które pomogą utrzymać elastyczność mięśni i stawów. Podczas opieki nad pacjentem unieruchomionym, zespół medyczny powinien stosować protokoły ćwiczeń oraz techniki mobilizacji, aby zminimalizować ryzyko przykurczów. Zgodnie z wytycznymi Światowej Organizacji Zdrowia (WHO), rehabilitacja pacjentów długotrwale unieruchomionych powinna uwzględniać zarówno aspekty fizjoterapeutyczne, jak i psychospołeczne, co przyczynia się do poprawy jakości życia pacjenta.

Pytanie 10

70-letni pacjent po udarze mózgu jest sprawny w zakresie ruchu. Przygotowując podopiecznego do samodzielnej opieki, opiekun powinien między innymi nauczyć go, jak wykonywać pomiar

A. ciśnienia tętniczego krwi

B. poziomu glukozy w moczu

C. temperatury ciała

D. poziomu glukozy we krwi

Pomiar ciśnienia tętniczego krwi jest kluczowym elementem monitorowania stanu zdrowia pacjentów, zwłaszcza po udarze mózgu. Udar może wpływać na regulację ciśnienia krwi, co zwiększa ryzyko kolejnych incydentów naczyniowych. Nauczenie podopiecznego samodzielnego pomiaru ciśnienia krwi pozwala na bieżąco śledzenie jego stanu i szybką reakcję na niepokojące zmiany. Przykładowo, pacjent powinien znać prawidłową technikę pomiaru oraz w jaki sposób interpretować wyniki, aby móc zgłosić się do lekarza w przypadku wykrycia nadciśnienia. W praktyce, regularne monitorowanie ciśnienia krwi sprzyja również przestrzeganiu zalecanej terapii farmakologicznej oraz stylu życia, co jest zgodne z wytycznymi Polskiego Towarzystwa Nadciśnienia Tętniczego. Wprowadzenie pacjenta w temat samokontroli ciśnienia krwi zwiększa jego poczucie bezpieczeństwa oraz zaangażowanie w proces leczenia.

Pytanie 11

Umieszczając nieprzytomnego podopiecznego z zachowanym oddechem w pozycji bezpiecznej, opiekun powinien zapewnić udrożnienie dróg oddechowych,

A. odchylając głowę do tyłu

B. przyginając głowę do klatki piersiowej

C. odchylając głowę do tyłu i wysuwając mu język

D. przyginając głowę do klatki piersiowej i wysuwając mu język

Odpowiedź, w której udrożnienie dróg oddechowych polega na odchylaniu głowy do tyłu, jest prawidłowa, ponieważ w takiej pozycji możliwe jest uniesienie języka oraz innych tkanek, które mogą blokować drogi oddechowe. Ta technika ma kluczowe znaczenie w sytuacjach, gdy osoba jest nieprzytomna, ale wciąż oddycha. Umożliwia ona swobodny przepływ powietrza do płuc, co jest niezbędne dla zachowania funkcji życiowych. W praktyce, odchylając głowę do tyłu, opiekun powinien jednocześnie unikać nadmiernego przechylenia, które mogłoby prowadzić do uszkodzenia kręgosłupa. Zasada ta jest zgodna z wytycznymi Europejskiej Rady Resuscytacji (ERC), które zalecają stosowanie pozycji bezpiecznej dla osób nieprzytomnych, aby zminimalizować ryzyko uduszenia. Dodatkowo, w sytuacjach kryzysowych, znajomość tej techniki może uratować życie, dlatego warto ją ćwiczyć i wdrażać w praktyce, aby być przygotowanym na niespodziewane zdarzenia.

Pytanie 12

Jakie jest optymalne ustawienie temperatury w pomieszczeniu dla osób starszych, aby zapewnić im komfort termiczny?

A. około 22°C

B. około 16°C

C. około 26°C

D. około 18°C

Ustawienie temperatury na poziomie około 18°C może wydawać się oszczędne energetycznie i w wielu przypadkach jest wystarczające dla młodszych osób, ale dla seniorów może okazać się zbyt chłodne. Starsze osoby mają czasem problemy z utrzymaniem ciepła ciała, co może prowadzić do dyskomfortu, a nawet do problemów zdrowotnych. Z kolei temperatura około 26°C jest zbyt wysoka i prowadzi do przegrzewania organizmu, co również jest niewskazane, ponieważ może powodować odwodnienie, zmęczenie, a nawet choroby układu krążenia. Przy takiej temperaturze, szczególnie w zamkniętych przestrzeniach, może dojść do obniżenia jakości powietrza i problemów z oddychaniem, co stanowi ryzyko dla osób z chorobami układu oddechowego. Temperatura około 16°C jest zbyt niska i może powodować u osób starszych wychłodzenie organizmu. Niewystarczające ogrzewanie miejsc, w których przebywają seniorzy, może prowadzić do wzrostu ryzyka zachorowań na infekcje dróg oddechowych. Warto zatem stosować się do zaleceń i dążyć do utrzymania temperatury w okolicach 22°C, co jest uznawane za optymalne w kontekście zdrowia i komfortu osób starszych.

Pytanie 13

Podczas pomiaru jednego z parametrów życiowych u pacjenta, zaobserwowano bradykardię. Co to oznacza?

A. przyspieszenie tętna powyżej 100 u/minutę

B. spowolnienie oddechu poniżej 12 oddechów na minutę

C. spowolnienie tętna poniżej 60 u/minutę

D. przyspieszenie oddechu powyżej 30 oddechów na minutę

Pojęcia związane z parametrami życiowymi, takimi jak tętno i oddech, są kluczowe w monitorowaniu stanu zdrowia pacjentów. W przypadku podanych odpowiedzi, zwolnienie oddechu poniżej 12 oddechów na minutę to stan zwany bradypnoe, a nie bradykardia. Przyspieszenie tętna powyżej 100 uderzeń na minutę to tachykardia, która także jest mylona z bradykardią, ale dotyczy zupełnie innej problematyki. Zwolnienie oddechu poniżej 12 oddechów na minutę oraz przyspieszenie oddechu ponad 30 oddechów na minutę to stany, które wymagają zrozumienia, że dotyczą różnych parametrów monitorowania funkcji oddechowej pacjenta, nie zaś tętna. Bradykardia, definiowana jako tętno poniżej 60 uderzeń na minutę, jest specyficzna dla układu sercowo-naczyniowego i nie ma związku z parametrami oddechowymi. Typowym błędem w rozumieniu tych stanów jest mylenie objawów i interpretacja ich w kontekście różnych systemów fizjologicznych, co prowadzi do niewłaściwej oceny stanu zdrowia pacjenta. Wiedza o bradykardii i jej odmienności od innych zaburzeń jest kluczowa w prawidłowej ocenie i zarządzaniu stanami kryzysowymi w opiece medycznej.

Pytanie 14

Aby ocenić podstawowe czynności dnia codziennego osoby starszej, opiekun powinien zastosować skalę

A. Glasgow

B. Douglasa

C. Katza

D. Nortona

Brak odpowiedzi na to pytanie.

Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Skala Katza jest uznawana za jedną z najważniejszych metod oceny podstawowych czynności dnia codziennego (ADL) u osób starszych. Skala ta umożliwia zidentyfikowanie poziomu niezależności pacjenta w wykonywaniu codziennych aktywności, takich jak jedzenie, ubieranie się, higiena osobista, poruszanie się oraz korzystanie z toalety. Ocena za pomocą skali Katza polega na przyznaniu punktów w zależności od stopnia samodzielności w tych czynnościach. Przykładowo, osoba, która samodzielnie spożywa posiłki, otrzymuje wyższą ocenę niż osoba, która wymaga pomocy. Dzięki temu narzędziu opiekunowie mogą lepiej dostosować plan opieki oraz interwencje do indywidualnych potrzeb pacjenta. Skala Katza jest zgodna z najlepszymi praktykami w opiece geriatrycznej, ponieważ pozwala na kompleksową ocenę stanu funkcjonalnego pacjenta oraz monitorowanie postępów w rehabilitacji.

Pytanie 15

Pani Elżbieta od tygodnia mieszka w domu pomocy społecznej dla seniorów. Zamieszkuje w pokoju, w którym jest jeszcze dwóch lokatorów. Jakie działania opiekuna mogą wpłynąć na nawiązanie i utrzymanie kontaktów pani Elżbiety z innymi mieszkańcami?

A. Motywowanie podopiecznej do jedzenia posiłków tylko w stołówce

B. Zorganizowanie spotkania podopiecznej z dyrektorem ośrodka

C. Zorganizowanie wspólnego oglądania filmu o tematyce historycznej

D. Rozpoczynanie sytuacji do wspólnych dyskusji z innymi lokatorkami

Inicjowanie sytuacji do wspólnych rozmów ze współmieszkankami jest kluczowym działaniem, które bezpośrednio wpływa na nawiązywanie i podtrzymywanie relacji między podopiecznymi w domu pomocy społecznej. Wspólne rozmowy mogą sprzyjać budowaniu zaufania, a także umożliwiają wymianę doświadczeń oraz emocji, co jest niezbędne dla poprawy jakości życia osób starszych. Przykładem może być organizowanie regularnych spotkań, podczas których podopieczne mogą dzielić się swoimi historiami, co z kolei buduje poczucie wspólnoty. Standardy w opiece nad osobami starszymi zalecają aktywne angażowanie podopiecznych w interakcje społeczne, co przyczynia się do ich lepszego samopoczucia oraz obniża ryzyko izolacji. Takie działania powinny być częścią codziennego planu opieki i wsparcia, co potwierdzają badania pokazujące, że aktywne uczestnictwo w życiu społecznym zwiększa poczucie szczęścia i satysfakcji z życia.

Pytanie 16

Zgodnie z aktualnymi regulacjami, okład ciepły powinien być stosowany przez

A. 2-3 godziny

B. niecałą godzinę

C. 6-8 godzin

D. 12 godzin

Wybór krótszych czasów aplikacji ciepłego okładu, jak 2-3 godziny, nie pozwala na pełne wykorzystanie terapeutycznych właściwości ciepła. Ciepło działa w sposób kumulatywny, a jego efekty stają się zauważalne dopiero po dłuższym czasie. Krótsze aplikacje mogą jedynie przynieść chwilową ulgę, ale nie będą w stanie znacząco wpłynąć na poprawę krążenia czy redukcję bólu. Stosowanie okładów przez niecałą godzinę również jest niewłaściwe, ponieważ jest to zbyt krótki okres, aby uzyskać zauważalne efekty terapeutyczne. Ponadto, stosowanie okładów przez 12 godzin może prowadzić do ryzyka poparzeń i uszkodzenia tkanek, co jest sprzeczne z zasadami bezpieczeństwa w terapii cieplnej. Kluczowe jest, aby zrozumieć, że odpowiedni czas stosowania ciepłych okładów powinien opierać się na wiedzy o reakcjach organizmu na ciepło oraz na zaleceniach specjalistów. W praktyce terapeutycznej, zbyt krótki lub zbyt długi czas aplikacji może prowadzić do nieefektywności leczenia oraz zwiększenia ryzyka powikłań. Dlatego zawsze warto konsultować się z lekarzem lub terapeutą w celu ustalenia najbardziej odpowiedniego czasu stosowania terapii cieplnej.

Pytanie 17

Wśród najefektywniejszych metod poprawy stanu fizycznego osoby z zesztywniającym zapaleniem stawów kręgosłupa znajduje się

A. balneoterapia oraz psychoterapia

B. dogoterapia i fizykoterapia

C. kinezyterapia oraz fizykoterapia

D. ergoterapia i fizykoterapia

Kinezyterapia i fizykoterapia są kluczowymi elementami w procesie rehabilitacji osób z zesztywniającym zapaleniem stawów kręgosłupa (ZZSK). Kinezyterapia, czyli terapia ruchem, ma na celu poprawę zakresu ruchomości stawów, zwiększenie siły mięśniowej oraz poprawę ogólnej funkcji układu ruchu. Przykładowe ćwiczenia obejmują rozciąganie, ćwiczenia wzmacniające, oraz techniki relaksacyjne, które pomagają w redukcji napięcia mięśniowego. Fizykoterapia, z kolei, wykorzystuje różnorodne metody, takie jak elektroterapia, ultradźwięki czy ciepłolecznictwo, co wspiera procesy regeneracyjne w obrębie tkanki stawowej i mięśniowej. Zgodnie z wytycznymi Polskiego Towarzystwa Rehabilitacji, integracja tych dwóch metod przyczynia się do poprawy jakości życia pacjentów poprzez zmniejszenie bólu, poprawę mobilności oraz funkcji codziennych. Regularne stosowanie kinezyterapii i fizykoterapii, zgodnie z indywidualnym programem rehabilitacyjnym, jest kluczowe dla osiągnięcia długotrwałych efektów terapeutycznych oraz zapobiegania postępowi choroby.

Pytanie 18

Zachęcanie podopiecznego do aktywnego uczestnictwa w procesie leczenia oraz rehabilitacji społecznej opisuje metodę pracy

A. z rodziną

B. z lokalną społecznością

C. z indywidualnym przypadkiem

D. z grupą

Wykorzystanie metod pracy ze społecznością lokalną, rodziną lub grupą nie jest adekwatne do mobilizowania podopiecznego do aktywnego udziału w leczeniu i rehabilitacji społecznej na poziomie indywidualnym. Metoda pracy ze społecznością lokalną koncentruje się na interakcji z grupą ludzi, co może prowadzić do zjawiska rozmycia odpowiedzialności, gdzie indywidualne potrzeby pacjenta mogą zostać zignorowane na rzecz bardziej ogólnych celów społecznych. Z kolei praca z rodziną, mimo że może być pomocna w niektórych kontekstach, zazwyczaj skupia się na dynamice rodzinnej i wsparciu systemowym, a nie na aktywnym przypisaniu ról i odpowiedzialności pacjentowi. Z kolei metody grupowe, takie jak terapie grupowe, mogą być efektywne w kontekście wsparcia i wymiany doświadczeń, ale nie zastępują indywidualnego podejścia, które jest kluczowe dla skutecznej rehabilitacji. Należy pamiętać, że każdy pacjent jest inny, a jego doświadczenia, motywacje i potrzeby są unikalne. Dlatego podejścia grupowe czy rodzinne mogą prowadzić do typowych błędów myślowych, takich jak generalizacja, co może ograniczać skuteczność leczenia. Przyjęcie błędnych założeń dotyczących uniwersalności podejść grupowych zamiast skoncentrowania się na indywidualnych potrzebach podopiecznego może prowadzić do nieefektywnych interwencji oraz zniechęcenia pacjenta do aktywnego udziału w procesie rehabilitacji.

Pytanie 19

Osobie, która zmaga się z trudnościami w nawiązywaniu oraz utrzymywaniu relacji interpersonalnych, opiekun powinien zasugerować wzięcie udziału w treningu

A. integracyjnym

B. funkcjonalnym

C. poznawczym

D. technicznym

Odpowiedź integracyjna jest prawidłowa, ponieważ treningi integracyjne koncentrują się na rozwijaniu umiejętności interpersonalnych w kontekście grupowym. Uczestnicy uczą się efektywnego komunikowania się, współpracy oraz budowania relacji, co jest kluczowe dla osób z trudnościami w nawiązywaniu i utrzymywaniu kontaktów. Przykładem może być trening obejmujący ćwiczenia w parach lub małych grupach, gdzie uczestnicy mają okazję praktykować umiejętności społeczne w bezpiecznym środowisku. Ponadto, zgodnie z normami i praktykami w pracy z osobami z problemami w sferze społecznej, programy integracyjne powinny uwzględniać zarówno aspekty emocjonalne, jak i społeczne, z naciskiem na empatię, asertywność oraz rozwiązywanie konfliktów. W związku z tym, włączenie takiego treningu do planu wsparcia podopiecznego jest uzasadnione i skuteczne.

Pytanie 20

Sześć miesięcy temu u pana Krzysztofa zdiagnozowano schizofrenię paranoidalną. Zarówno podopieczny, jak i jego rodzina nie potrafią zaakceptować nowej rzeczywistości i nie znają metod radzenia sobie z tą chorobą. Jakie działania powinny być priorytetowo uwzględnione w planie wsparcia?

A. Terapia zajęciowa

B. Socjoterapia

C. Ergoterapia

D. Psychoedukacja

Chociaż socjoterapia, ergoterapia oraz terapia zajęciowa mogą mieć swoje miejsce w szerszym kontekście wsparcia osób z zaburzeniami psychicznymi, to w przypadku pana Krzysztofa, ich zastosowanie nie przyniesie oczekiwanych korzyści w pierwszej kolejności. Socjoterapia skupia się na interakcjach społecznych i budowaniu relacji z innymi, co jest ważne, ale w sytuacji, gdy pacjent i jego rodzina nie akceptują diagnozy, najpierw konieczne jest zrozumienie samej choroby. Ergoterapia, która ma na celu wspieranie pacjentów w codziennych czynnościach życiowych poprzez odpowiednie dostosowanie środowiska, również nie jest bezpośrednio skuteczna, jeżeli osoba nie ma podstawowej wiedzy o swoim stanie zdrowia. Z kolei terapia zajęciowa, skoncentrowana na angażowaniu pacjenta w różnorodne aktywności, może być pomocna w dłuższej perspektywie, jednak przed jej rozpoczęciem pacjent powinien zdobyć zrozumienie i akceptację swojego stanu. Ignorowanie potrzeby edukacji w początkowej fazie leczenia może prowadzić do pogłębienia lęku oraz frustracji związanej z chorobą, co w efekcie utrudnia proces terapeutyczny. Dobrym podejściem jest łączenie różnych form wsparcia z psychoedukacją jako fundamentem, co pozwoli na efektywniejsze wykorzystanie pozostałych form terapii.

Pytanie 21

Objawy takie jak drażliwość, senność oraz opóźniona reakcja na bodźce wskazują na niezaspokojenie której potrzeby?

A. afiliacji

B. nawodnienia

C. snu

D. oddychania

Drażliwość, senność oraz opóźniona reakcja na bodźce są typowymi objawami niezaspokojenia potrzeby snu. Sen odgrywa kluczową rolę w procesach regeneracyjnych organizmu, a jego niedobór może prowadzić do szeregu negatywnych skutków zdrowotnych. Osoby, które nie otrzymują wystarczającej ilości snu, często doświadczają zmiany nastroju, problemów z koncentracją oraz obniżonej sprawności psychomotorycznej. W praktyce, dbanie o jakość snu powinno stanowić fundament zdrowego stylu życia, a dobre praktyki obejmują regularne godziny snu, unikanie stymulantów przed snem oraz stworzenie odpowiedniego środowiska do spania. Zgodnie z wytycznymi Światowej Organizacji Zdrowia, dorośli powinni dążyć do 7-9 godzin snu na dobę. Niezaspokojenie potrzeby snu może także prowadzić do długotrwałych problemów zdrowotnych, w tym zwiększonego ryzyka chorób sercowo-naczyniowych oraz zaburzeń metabolicznych.

Pytanie 22

W przypadku podejrzenia urazu kręgosłupa u pacjenta, powinno się go

A. położyć na boku

B. unieruchomić w pozycji półsiedzącej

C. unieruchomić w pozycji zastanej

D. położyć na plecach

Ułożenie pacjenta na boku, unieruchomienie w pozycji półsiedzącej czy umieszczenie go na plecach, to działania, które mogą prowadzić do poważnych komplikacji w przypadku urazu kręgosłupa. Ułożenie na boku jest niewskazane, ponieważ w sytuacji urazu kręgosłupa może dojść do przemieszczenia kręgów, co z kolei zwiększa ryzyko uszkodzenia rdzenia kręgowego. Przemieszczenie może nastąpić nawet przy niewielkim ruchu, co czyni tę metodę szczególnie niebezpieczną. Pozycja półsiedząca również nie jest odpowiednia, ponieważ nie zapewnia stabilności i nie eliminuje ryzyka ruchów, które mogą pogorszyć stan pacjenta. Ułożenie pacjenta na plecach, pomimo, że wydaje się stabilne, może nie być właściwe, jeśli pacjent jest w stanie zagrażającym jego bezpieczeństwu. Najistotniejsze w przypadku podejrzenia urazu kręgosłupa jest unieruchomienie pacjenta w pozycji, w której się znajduje, co zapobiega dalszemu uszkodzeniu. Ignorowanie tych zasad może skutkować trwałym uszkodzeniem rdzenia kręgowego lub innymi nieodwracalnymi konsekwencjami zdrowotnymi. Ważne jest, aby podczas udzielania pierwszej pomocy postępować zgodnie z wytycznymi i standardami, które zalecają unikanie jakichkolwiek ruchów pacjenta w celu zminimalizowania ryzyka powikłań.

Pytanie 23

Najlepsze źródła informacji o osobie z zaawansowanym stadium choroby Alzheimera to:

A. wywiad z otoczeniem oraz obserwacja

B. wywiad z rodziną oraz ankieta z osobą podopieczną

C. obserwacja oraz analiza dokumentacji osoby podopiecznej

D. wywiad bezpośredni oraz analiza dokumentacji osoby podopiecznej

Obserwacja i analiza dokumentacji podopiecznego to kluczowe metody w procesie zbierania informacji o osobach z zaawansowaną chorobą Alzheimera. Obserwacja pozwala na bezpośrednie zrozumienie zachowań, reakcji oraz potrzeb podopiecznego, co jest niezwykle istotne w przypadku osób, które mogą mieć ograniczoną zdolność do komunikacji. Analiza dokumentacji, w tym wyników badań medycznych, ocen funkcjonalnych oraz historii choroby, daje pełniejszy obraz stanu zdrowia oraz dotychczasowego przebiegu choroby. Standardy opieki nad osobami z demencją, takie jak wytyczne opracowane przez Alzheimer’s Association, podkreślają znaczenie holistycznego podejścia opartego na szczegółowej dokumentacji oraz obserwacji, co sprzyja lepszemu dostosowaniu planu opieki do indywidualnych potrzeb podopiecznego. Przykładowo, na podstawie regularnych obserwacji, personel medyczny może dostrzegać zmiany w zachowaniach, które mogą wskazywać na progresję choroby, co z kolei pozwala na szybszą interwencję i wsparcie.

Pytanie 24

Z którym z wymienionych specjalistów opiekun powinien nawiązać współpracę przy tworzeniu planu wsparcia dla 56-letniej podopiecznej cierpiącej na afazję motoryczną?

A. Z neurologopedą

B. Z oligofrenopedagogiem

C. Z surdologopedą

D. Z andragogiem

Wybór neurologopedy jako specjalisty do współpracy przy opracowywaniu planu wsparcia dla osoby z afazją motoryczną jest kluczowy, ponieważ neurologopeda specjalizuje się w diagnozowaniu i terapii zaburzeń komunikacji, które mogą być wynikiem uszkodzeń neurologicznych. Afazja motoryczna, charakteryzująca się trudnościami w mówieniu i formułowaniu zdań, wymaga szczegółowego podejścia terapeutycznego, które neurologopeda może skutecznie wdrożyć. Przykładowe metody pracy neurologopedy obejmują terapię mowy, ćwiczenia artykulacyjne oraz wykorzystanie technologii wspomagających komunikację. W ramach współpracy z neurologopedą można również korzystać z przemyślanych strategii komunikacyjnych, które mają na celu zwiększenie samodzielności pacjenta. Ponadto, zgodnie z aktualnymi standardami w terapii osób z afazją, kluczowe jest zintegrowanie pracy z lekarzami, terapeutami zajęciowymi oraz rodziną pacjenta, co pozwala na holistyczne podejście do jego potrzeb.

Pytanie 25

Opiekun ma możliwość zwiększenia niezależności podopiecznego z niedosłuchem, jeśli zaproponuje mu skorzystanie

A. z powiększalnika

B. z identyfikatora kolorów

C. z naklejek brajlowskich na klawiaturę komputera

D. z budzika z alarmem wibracyjnym

Propozycje identyfikatora kolorów, naklejek brajlowskich czy powiększalnika mogą wydawać się pomocne dla osób z różnymi rodzajami niepełnosprawności, ale nie są one skutecznymi narzędziami w kontekście zwiększania samodzielności osoby niedosłyszącej. Identyfikator kolorów służy przede wszystkim do rozróżniania obiektów w oparciu o ich kolory, co ma zastosowanie w kontekście osób z dysfunkcją wzroku, a nie słuchu. Takie podejście nie uwzględnia specyficznych potrzeb osób niedosłyszących, które bardziej potrzebują urządzeń umożliwiających im funkcjonowanie w świecie dźwięków. Naklejki brajlowskie są przeznaczone dla osób niewidomych lub niedowidzących, co również czyni je niewłaściwym rozwiązaniem dla personelu pracującego z osobą niedosłyszącą. Ponadto, powiększalnik, który ma na celu ułatwienie dostępu do informacji wizualnych osobom z problemami ze wzrokiem, w kontekście osób z niedosłuchem nie przynosi korzyści, ponieważ nie rozwiązuje ich podstawowych problemów związanych z komunikacją i orientacją w przestrzeni dźwiękowej. W związku z tym, wybór niewłaściwych narzędzi wynika często z braku zrozumienia specyfiki potrzeb osób z różnymi rodzajami niepełnosprawności oraz z mylnego postrzegania ich problemów. Właściwe podejście wymaga dostosowania narzędzi do rzeczywistych potrzeb i wyzwań, jakie napotykają osoby z niedosłuchem.

Pytanie 26

Która forma edukacji zdrowotnej będzie najkorzystniejsza dla grupy młodzieżowych uczestników z umiarkowanym stopniem niepełnosprawności intelektualnej?

A. Prezentacja z psychodramą

B. Wykład tematyczny z ukierunkowaną dyskusją

C. Referat z odczytem

D. Demonstracja instruktażowa z praktycznym działaniem

Pokaz instruktażowy z działaniem praktycznym jest najbardziej optymalną formą edukacji zdrowotnej dla grupy nastoletnich podopiecznych z umiarkowanym stopniem niepełnosprawności intelektualnej, ponieważ łączy elementy teoretyczne z praktycznym zastosowaniem zdobytej wiedzy. Tego typu podejście umożliwia uczestnikom aktywne zaangażowanie się w proces nauki, co jest kluczowe w przypadku osób z trudnościami w przetwarzaniu informacji. Uczestnictwo w ćwiczeniach praktycznych sprzyja lepszemu zapamiętywaniu oraz zrozumieniu omawianych zagadnień. Przykładem może być zorganizowanie warsztatów dotyczących zdrowego stylu życia, w ramach których młodzież nauczy się przyrządzać zdrowe posiłki. Tego rodzaju aktywności nie tylko zwiększają zainteresowanie tematem, ale także rozwijają umiejętności społeczne oraz współpracę w grupie, co jest niezwykle istotne w rozwoju osobistym nastolatków z niepełnosprawnością intelektualną. Zgodnie z wytycznymi Światowej Organizacji Zdrowia (WHO) dotyczącymi edukacji zdrowotnej, aktywne metody nauczania, które angażują uczestników, są bardziej skuteczne w przyswajaniu wiedzy, co czyni tę formę najodpowiedniejszą.

Pytanie 27

U osoby, która jest przytomna, tętno najczęściej mierzy się na tętnicy

A. udowej

B. ramiennej

C. łokciowej

D. promieniowej

Chociaż można badać tętno na innych tętnicach, takich jak łokciowa, ramienna czy udowa, to podejścia te mają swoje ograniczenia i nie są zalecane w codziennej praktyce klinicznej dla osób przytomnych. Tętno na tętnicy łokciowej, które znajduje się na wewnętrznej stronie łokcia, jest trudniejsze do wyczucia i może być mniej stabilne ze względu na położenie tętnicy w stosunku do kości i mięśni. W przypadku tętnicy ramiennej, która znajduje się w okolicy zgięcia łokcia, chociaż również można ją wykorzystać do oceny tętna, jest to mniej komfortowe dla pacjenta oraz bardziej czasochłonne i skomplikowane w praktyce. Tętno na tętnicy udowej, z kolei, jest stosowane zazwyczaj w stanach krytycznych lub przy urazach, gdy inne miejsca są niedostępne, co sprawia, że jego zastosowanie w przypadku przytomnych pacjentów jest niewłaściwe. Wybór tętnicy do pomiaru tętna powinien być oparty na łatwości dostępu, dokładności oraz komforcie zarówno dla badacza, jak i dla pacjenta. Dlatego też, stosowanie tętnicy promieniowej jako standardowej lokalizacji dla pomiaru tętna jest zgodne z najlepszymi praktykami klinicznymi.

Pytanie 28

Do symptomów wskazujących na pojawienie się u pacjenta stanu hipoglikemii należą między innymi zaburzenia

A. koordynacji, silny kaszel, nadmierne pragnienie, zwolnione tętno

B. świadomości, gorączkę, skąpomocz, zmniejszone napięcie skóry

C. mowy, duszność w spoczynku, wielomocz, tachykardię

D. widzenia, intensywne uczucie głodu, poty, drżenie

Objawy hipoglikemii, które wymieniłeś, jak zaburzenia widzenia, silne uczucie głodu, poty i drżenie, to rzeczywiście klasyczne oznaki niskiego poziomu cukru we krwi. To całkiem ważne, bo hipoglikemia często dotyka osoby z cukrzycą, które biorą insulinę lub leki obniżające poziom glukozy. Kiedy poziom cukru spada, organizm zaczyna działać, co objawia się uczuciem silnego głodu. To przez wzrost wydzielania hormonów, jak adrenalina. Poty i drżenie – to też efekty odpowiedzi organizmu na brak energii. A jak chodzi o zaburzenia widzenia, to mogą się zdarzyć, bo mózg potrzebuje glukozy, żeby dobrze funkcjonować. Dobrze jest, jeśli osoby narażone na hipoglikemię znają te objawy, żeby mogły szybko zareagować, na przykład spożywając coś z cukrem, co zaleca American Diabetes Association. Wiedza na ten temat może naprawdę pomóc w krytycznych sytuacjach.

Pytanie 29

Aby na bieżąco ocenić ryzyko wystąpienia odleżyn u pacjenta w ciężkim stanie, który nieprzerwanie leży w łóżku, należy wykorzystać skalę

A. Norton

B. Lawtona

C. Barthel

D. Katza

Skala Norton jest kluczowym narzędziem stosowanym do oceny ryzyka powstawania odleżyn u pacjentów, szczególnie tych, którzy są ciężko chorzy i przez długi czas leżą w łóżku. Skala ta ocenia pięć kryteriów: stan fizyczny, stan psychiczny, aktywność, mobilność oraz nietrzymanie moczu i stolca. Dzięki temu można zidentyfikować pacjentów z wysokim ryzykiem i podjąć odpowiednie działania profilaktyczne, takie jak zmiana pozycji pacjenta, stosowanie specjalistycznych materacy oraz nawilżanie skóry. W praktyce, regularne korzystanie ze skali Norton pozwala na monitorowanie zmian w stanie pacjenta, co jest zgodne z zaleceniami WHO w zakresie opieki nad osobami z ograniczoną mobilnością. Dzięki temu, personel medyczny może skutecznie zapobiegać powstawaniu odleżyn, co jest niezbędne dla poprawy jakości życia pacjentów oraz zmniejszenia kosztów leczenia związanych z tymi powikłaniami.

Pytanie 30

Opiekun powinien podjąć działania w przypadku niesamodzielnego podopiecznego, który ma afty, jakie to działania?

A. płukanie jamy ustnej Aphtinem

B. płukanie jamy ustnej naparem z pokrzywy

C. pędzlowanie jamy ustnej 3% wodą utlenioną

D. pędzlowanie jamy ustnej Aphtinem

Pędzlowanie jamy ustnej preparatem Aphtin jest skuteczną metodą w przypadku podopiecznych z aftami, ponieważ Aphtin działa przeciwzapalnie i przyspiesza proces gojenia się zmian w jamie ustnej. Afty, będące bolesnymi owrzodzeniami, często utrudniają codzienne funkcjonowanie osób, zwłaszcza tych niesamodzielnych. Pędzlowanie jamy ustnej tym preparatem pozwala na bezpośrednie aplikowanie substancji czynnej na dotknięte obszary, co zwiększa efektywność działania. W praktyce, opiekunowie powinni zwrócić uwagę na technikę pędzlowania, aby zminimalizować dyskomfort pacjenta. Standardy opieki zdrowotnej zalecają stosowanie produktów, które są bezpieczne i skuteczne, a Aphtin spełnia te wymagania. Ważne jest także, aby unikać podawania substancji drażniących, które mogłyby pogorszyć stan pacjenta. W przypadku wystąpienia aft, regularne pędzlowanie jamy ustnej Aphtinem przyczyni się do szybszej regeneracji tkanek oraz poprawy komfortu życia podopiecznego.

Pytanie 31

Na jak długo opiekun powinien zgodnie z wymaganiami zostawić warstwę suchą po ściągnięciu ciepłego okładu?

A. Na 20 minut

B. Na 30 minut

C. Na 10 minut

D. Na 15 minut

Niepoprawne podejście do czasu pozostawienia warstwy suchej po zdjęciu okładu ciepłego może prowadzić do niepożądanych skutków. Wybór krótszego czasu, jak 10, 15 czy 20 minut, pomija istotny aspekt chłodzenia skóry i regulacji krążenia, co jest kluczowe dla zdrowia tkanek. Krótsze czasy mogą skutkować nieefektywnym schłodzeniem obszaru, co z kolei może prowadzić do nadmiernego rozszerzenia naczyń krwionośnych, a w konsekwencji do ryzyka oparzeń lub podrażnień. Ponadto, zbyt krótki czas nie pozwala na zredukowanie ewentualnego obrzęku, który może wystąpić w wyniku stosowania ciepła. W kontekście terapii manualnej oraz rehabilitacji, konieczne jest przestrzeganie ustalonych standardów. Wytyczne dotyczące stosowania ciepłych okładów oraz postępowania po ich usunięciu mówią o tym, że każdy etap terapii powinien być przeprowadzany z odpowiednią starannością, aby zminimalizować ryzyko powikłań. Z tego powodu, istotne jest, aby każdy opiekun w pełni rozumiał zalecenia dotyczące czasu pozostawienia skóry w stanie suchym, aby efektywnie wspierać proces zdrowienia pacjenta.

Pytanie 32

Codzienna poranna pielęgnacja podopiecznego, który leży, zaspokaja jego potrzebę

A. czystości

B. bezpieczeństwa

C. samorealizacji

D. szacunku

Bezpieczeństwo, szacunek i samorealizacja, choć istotne, nie są głównymi celami wykonywania codziennej toalety porannej u podopiecznego leżącego. Bezpieczeństwo jest kluczowym aspektem w opiece nad pacjentem, jednak toaleta nie jest bezpośrednio związana z tą potrzebą. Przykładowo, zapewnienie bezpieczeństwa może obejmować unikanie upadków, stosowanie odpowiednich sprzętów medycznych czy monitorowanie stanu zdrowia, ale nie odnosi się bezpośrednio do samego procesu higieny. Szacunek wobec pacjenta również jest niezmiernie ważny w kontekście opieki, ale powinien być realizowany poprzez zachowanie godności pacjenta i jego prywatności podczas czynności pielęgnacyjnych. Warto podkreślić, że samorealizacja, chociaż istotna dla rozwoju osobistego, nie jest celem podstawowym w kontekście codziennej toalety, która ma na celu przede wszystkim utrzymanie czystości i zdrowia. W związku z tym, nieprawidłowe jest łączenie tych pojęć z podstawowym zadaniem, jakim jest dbanie o higienę osobistą pacjenta. Czynności te powinny być realizowane zgodnie z profesjonalnymi standardami opieki zdrowotnej, które kładą nacisk na higienę jako element zdrowia i dobrostanu pacjenta.

Pytanie 33

Osoba niewidoma z powodu swojej niepełnosprawności napotka przede wszystkim trudności

A. w samodzielnym wypełnianiu formularzy urzędowych

B. w uruchamianiu sprzętu RTV

C. w komunikacji z pracownikami domu pomocy społecznej

D. w dokonywaniu zakupów w sklepie z obsługą sprzedawcy

Osoba niewidoma napotyka szereg wyzwań związanych z codziennymi czynnościami. Wypełnianie druków urzędowych wymaga nie tylko umiejętności czytania i pisania, ale także zdolności do interpretacji skomplikowanej terminologii oraz zrozumienia kontekstu prawnego. Formularze urzędowe często zawierają małe czcionki, złożone pytania i różnorodne instrukcje, co staje się szczególnie problematyczne w przypadku osób niewidomych, które nie mają możliwości zapoznania się z treścią wzrokowo. Standardy dostępności, takie jak WCAG (Web Content Accessibility Guidelines), podkreślają wagę dostępności informacji i konieczność wprowadzenia rozwiązań, które umożliwiają osobom z niepełnosprawnościami skuteczne wypełnianie dokumentów. Na przykład wykorzystanie programów do odczytu ekranu oraz technik brajlowskich może wspierać osoby niewidome w nauce i samodzielnym wypełnianiu takich formularzy. Ponadto, inicjatywy społeczne i wsparcie ze strony instytucji publicznych zwiększają szanse na pełne uczestnictwo osób niewidomych w życiu społecznym.

Pytanie 34

Najlepszymi źródłami informacji na temat zdrowia oraz sytuacji społecznej nowo przyjętej podopiecznej, u której występuje afazja sensoryczno-motoryczna po udarze niedokrwiennym mózgu, są

A. obserwacja i rozmowa z podopieczną

B. analiza dokumentacji i wywiad z rodziną

C. pomiar oraz obserwacja

D. wywiad z podopieczną oraz pomiar

Wykorzystanie wywiadu z podopieczną i pomiaru, obserwacji czy pomiaru i obserwacji jako jedynych źródeł informacji o stanie zdrowotnym pacjentki z afazją, wskazuje na istotne niedopatrzenia w podejściu diagnostycznym. Wywiad z osobą, która ma trudności w komunikacji, może być mało efektywny, co ogranicza dokładność uzyskanych informacji. Podejmowanie decyzji na podstawie samodzielnej obserwacji i pomiaru również może wprowadzać w błąd, ponieważ nie uwzględnia kontekstu społecznego i emocjonalnego pacjentki. Powinno się unikać skupiania się wyłącznie na danych ilościowych, jakimi są pomiary, nie biorąc pod uwagę jakościowych aspektów, które mogą dostarczyć informacji o samopoczuciu i zadowoleniu z życia pacjentki. W praktyce, błędy myślowe dotyczące redukcjonizmu w ocenie stanu zdrowia mogą prowadzić do niewłaściwych interwencji oraz pominięcia istotnych czynników psychospołecznych. W diagnozowaniu i planowaniu opieki niezbędne jest zastosowanie wieloaspektowego podejścia, które integruje różne źródła informacji, a szczególnie te, które uwzględniają perspektywę rodziny oraz analizę dokumentacji medycznej.

Pytanie 35

Opiekun przygotowując podopieczną do samoopieki powinien poinformować ją, że przedstawione na ilustracji urządzenie jest przeznaczone do wykonania

A. elektrostymulacji.

B. diatermii.

C. inhalacji.

D. defibrylacji.

Inhalator to urządzenie medyczne, które umożliwia podawanie leków w postaci aerozolu bezpośrednio do dróg oddechowych pacjenta. Stosowane jest w terapii wielu schorzeń układu oddechowego, takich jak astma oskrzelowa, przewlekła obturacyjna choroba płuc (POChP) oraz inne stany wymagające wspomagania oddychania. W przypadku astmy inhalatory są kluczowe, umożliwiając szybkie uwolnienie substancji czynnej, co prowadzi do natychmiastowej ulgi w objawach. Najczęściej stosowane są leki takie jak beta-mimetyki i glikokortykosteroidy. Ważne jest, aby opiekunowie dobrze instruowali podopiecznych, jak prawidłowo korzystać z inhalatora, w tym jak przygotować urządzenie, jak przeprowadzić inhalację oraz jak dbać o higienę sprzętu, co jest zgodne z najlepszymi praktykami w terapii inhalacyjnej. Regularne stosowanie inhalatorów, zgodnie z zaleceniami lekarza, jest kluczowe dla skutecznego zarządzania chorobami płuc.

Pytanie 36

Podopieczny przegląda gazetę i nie reaguje na wezwanie opiekunki, która zaprasza go do jedzenia. Zachowanie podopiecznego sugeruje obecność u niego problemu

A. ze snem

B. z mową

C. z pamięcią

D. ze słuchem

Odpowiedź 'ze słuchem' jest słuszna, ponieważ zachowanie podopiecznego, który nie reaguje na głos opiekunki, sugeruje problemy z percepcją dźwięków. Osoby z zaburzeniami słuchu mogą mieć trudności w identyfikacji dźwięków otoczenia, co prowadzi do nieprawidłowej reakcji na bodźce, takie jak rozmowa czy wezwania. W praktyce, ważne jest, aby przeprowadzać regularne badania słuchu, szczególnie u osób starszych, gdyż utrata słuchu jest powszechnym problemem w tej grupie wiekowej. W przypadku zaobserwowania podobnych sytuacji, opiekunowie powinni zachować ostrożność i rozważyć konsultację z audiologiem. Warto również uwzględnić, że wsparcie w zakresie komunikacji, jak stosowanie technologii wspomagających, może znacząco poprawić jakość życia podopiecznych z problemami ze słuchem. Dobrą praktyką jest także adaptacja środowiska, aby zminimalizować zakłócenia dźwiękowe, co może pomóc w lepszej percepcji dźwięków przez osoby z ograniczoną zdolnością słuchu.

Pytanie 37

Który z rodzajów treningu w największym stopniu wpłynie na poprawę pamięci osoby cierpiącej na demencję?

A. Asertywności

B. Autogenny

C. Poznawczy

D. Interpersonalny

Odpowiedź poznawcza jest poprawna, ponieważ trening poznawczy koncentruje się na poprawie zdolności umysłowych, takich jak pamięć, uwaga oraz umiejętności rozwiązywania problemów. W przypadku osób z demencją, które doświadczają zmniejszenia zdolności pamięciowych, trening poznawczy może przyczynić się do wzmocnienia połączeń neuronalnych i zwiększenia plastyczności mózgu. Przykładowo, ćwiczenia takie jak gry pamięciowe, zadania wymagające koncentracji, czy też interaktywne aplikacje wspierające myślenie logiczne mogą przynieść wymierne korzyści. Badania wykazały, że regularne uczestnictwo w takich treningach może spowolnić postęp demencji i poprawić jakość życia pacjentów, umożliwiając im lepsze funkcjonowanie w codziennym życiu. Zgodnie z najlepszymi praktykami w terapii poznawczej, warto również dostosować ćwiczenia do indywidualnych potrzeb pacjenta, co zwiększa efektywność terapii.

Pytanie 38

Opiekun powinien wspierać podopiecznego w wymianie odzieży intymnej?

A. z nadciśnieniem tętniczym

B. z chorobą Parkinsona

C. z nerwicą lękową

D. z nadczynnością tarczycy

Opiekun powinien szczególnie zwrócić uwagę na potrzeby osób z chorobą Parkinsona, ponieważ ta schorzenie wpływa na zdolność do samodzielnego wykonywania codziennych czynności, w tym zmiany bielizny osobistej. Osoby z Parkinsonem mogą doświadczać drżenia, sztywności mięśni oraz problemów z koordynacją ruchową, co znacząco utrudnia im samodzielność. W takich przypadkach opiekun powinien nie tylko pomóc w fizycznej zmianie bielizny, ale także zastosować odpowiednie techniki, które zminimalizują dyskomfort podopiecznego. Przykładowo, można zainwestować w bieliznę z miękkich, elastycznych materiałów, które są łatwe do zakładania i zdejmowania. Dodatkowo, dobrym rozwiązaniem są ubrania zapinane z przodu, co ułatwia ich zakładanie. Stosowanie takich praktyk jest zgodne z wytycznymi dotyczącymi opieki nad osobami starszymi i niepełnosprawnymi. Wspieranie pacjentów w ich codziennych potrzebach jest kluczowe dla zachowania ich godności oraz samodzielności.

Pytanie 39

Aby zapobiec rozwojowi stopy cukrzycowej u niesamodzielnego pacjenta z cukrzycą, opiekun powinien każdego dnia kontrolować skórę jego stóp oraz

A. zanurzać stopy w gorącej wodzie przez 10-15 minut i starannie usuwać zrogowacenia skóry na piętach przy użyciu pumeksu

B. zanurzać stopy w chłodnej wodzie przez 10-15 minut i stosować środki natłuszczające, starannie wcierając w przestrzenie między palcami

C. czyścić stopy w letniej wodzie z użyciem delikatnego mydła i dokładnie usuwać zrogowacenia skóry przy pomocy ścinacza

D. czyścić stopy w letniej wodzie z wykorzystaniem delikatnego mydła i dokładnie osuszać je, starannie wycierając przestrzenie między palcami

Odpowiedź dotycząca codziennego mycia stóp w ciepłej wodzie z użyciem łagodnego mydła oraz starannego wycierania przestrzeni między palcami jest w pełni zgodna z zaleceniami w zakresie pielęgnacji stóp u osób z cukrzycą. Dbanie o skórę stóp jest kluczowe, ponieważ osoby z cukrzycą są bardziej narażone na problemy z krążeniem oraz neuropatię, co może prowadzić do zranień i owrzodzeń. Codzienne mycie stóp w ciepłej wodzie pozwala na usunięcie zanieczyszczeń i potu, co znacznie zmniejsza ryzyko infekcji. Użycie łagodnego mydła zapobiega podrażnieniom, które mogą być szczególnie szkodliwe dla wrażliwej skóry. Wycieranie przestrzeni między palcami jest istotne, ponieważ tam często gromadzi się wilgoć, co sprzyja rozwojowi grzybów i bakterii. Standardy opieki nad pacjentami z cukrzycą wyraźnie wskazują na potrzebę regularnej kontroli stanu skóry oraz odpowiedniej higieny stóp, co może pomóc w zapobieganiu poważnym powikłaniom, takim jak amputacje. Warto także regularnie kontrolować stopy pod kątem jakichkolwiek zmian skórnych oraz konsultować się z lekarzem w przypadku zauważenia niepokojących objawów.

Pytanie 40

Osobie, która osiągnęła 18. rok życia i ma niepełnosprawność intelektualną, a także posiada orzeczenie o całkowitej niezdolności do pracy, przysługuje z tytułu ubezpieczenia społecznego jakie świadczenie?

A. świadczenie rehabilitacyjne

B. renta socjalna

C. zasiłek stały

D. zasiłek chorobowy

Renta socjalna jest świadczeniem, które przysługuje osobom z całkowitą niezdolnością do pracy, w tym osobom z niepełnosprawnością intelektualną, które ukończyły 18 lat. Jest to forma pomocy społecznej, mająca na celu zapewnienie minimalnych środków do życia dla osób, które z powodu swojej niezdolności nie mogą podjąć żadnej pracy zarobkowej. Warto zauważyć, że renta socjalna jest przyznawana na podstawie orzeczenia o stopniu niepełnosprawności oraz całkowitej niezdolności do pracy. Przykładem zastosowania renty socjalnej może być wsparcie osób, które po zakończeniu edukacji nie są w stanie pracować z powodu poważnych problemów zdrowotnych. W praktyce, osoby korzystające z tego świadczenia często są pod opieką różnych instytucji, które pomagają im w integracji społecznej i zawodowej, co jest zgodne z obowiązującymi standardami wsparcia dla osób z niepełnosprawnością. Dodatkowo, renta socjalna może być połączona z innymi formami wsparcia, takimi jak zasiłki czy usługi rehabilitacyjne, co z kolei podnosi jakość życia tych osób.

Rozpocznij nowy egzamin

Powrót do strony głównej