Wyniki egzaminu

Nowy egzamin
Informacje o egzaminie:
  • Zawód: Technik programista
  • Kwalifikacja: INF.03 - Tworzenie i administrowanie stronami i aplikacjami internetowymi oraz bazami danych
  • Data rozpoczęcia: 13 maja 2026 09:26
  • Data zakończenia: 13 maja 2026 10:08

Egzamin zdany!

Wynik: 32/40 punktów (80,0%)

Wymagane minimum: 20 punktów (50%)

Nowe
Analiza przebiegu egzaminu- sprawdź jak rozwiązywałeś pytania
Pochwal się swoim wynikiem!
Facebook
X.com
LinkedIn
Szczegółowe wyniki:
Pytanie 1

Który protokół jest stosowany do przesyłania plików na serwer WWW?

A. FTP
B. DHCP
C. POP3
D. DNS
FTP, czyli File Transfer Protocol, to protokół używany do przesyłania plików między komputerami w sieci, zwłaszcza w kontekście serwerów WWW. Umożliwia on użytkownikom łatwe przesyłanie, pobieranie, a także zarządzanie plikami na serwerze. FTP działa na bazie modelu klient-serwer, gdzie klient nawiązuje połączenie z serwerem i może przesyłać pliki w obie strony. Protokół ten operuje na portach 20 i 21, co czyni go standardem w dziedzinie przesyłania plików. W praktyce, wiele aplikacji klienckich, takich jak FileZilla czy WinSCP, wykorzystuje FTP do zarządzania plikami na serwerach. FTP wspiera różne metody autoryzacji, w tym logowanie anonimowe, co umożliwia użytkownikom dostęp do publicznych zasobów. Warto również zaznaczyć, że istnieją rozszerzenia, takie jak FTPS czy SFTP, które oferują dodatkowe funkcje zabezpieczeń, umożliwiając szyfrowanie danych podczas transferu. W kontekście standardów, FTP jest definiowany w dokumentach RFC 959 oraz RFC 3659, które określają jego działanie oraz interakcje w sieci. Dzięki swojej wszechstronności i niezawodności, FTP pozostaje jednym z najpopularniejszych protokołów do przesyłania plików w Internecie.
Pytanie 2

Ustanowienie klucza obcego jest konieczne do stworzenia

A. transakcji
B. relacji 1..1
C. klucza podstawowego
D. relacji 1..n
Zdefiniowanie klucza obcego nie jest związane z tworzeniem transakcji. Transakcje w bazach danych dotyczą grupy operacji, które są wykonane jako jedna jednostka. Klucz obcy odpowiada za relacje między danymi a nie za sposób ich przetwarzania. Nie można również zdefiniować klucza obcego w kontekście relacji 1..1, ponieważ klucz obcy pokazuje powiązanie, gdzie jeden rekord może być związany z wieloma rekordami w innej tabeli. W relacjach 1..1, każdy rekord w jednej tabeli ma dokładnie jeden odpowiadający rekord w drugiej tabeli, co nie wymaga użycia klucza obcego. Ponadto, klucz obcy nie ma nic wspólnego z kluczem podstawowym. Klucz podstawowy (primary key) jest unikalnym identyfikatorem rekordu w tabeli, podczas gdy klucz obcy wskazuje na klucz podstawowy w innej tabeli. W związku z tym, zdefiniowanie klucza obcego ma na celu ustanowienie relacji między różnymi tabelami, a nie transakcji czy relacji 1..1, ani klucza podstawowego.
Pytanie 3

W systemie baz danych hurtowni utworzono tabelę sprzedaz z polami: id, kontrahent, grupa_cenowa, obrot. Jakie polecenie należy zastosować, aby znaleźć jedynie kontrahentów z drugiej grupy cenowej, których obrót przekracza 4000zł?

A. SELECT sprzedaz FROM kontrahent WHERE obrot > 4000
B. SELECT sprzedaz FROM kontrahent WHERE grupa_cenowa = 2 AND obrot > 4000
C. SELECT kontrahent FROM sprzedaz WHERE grupa_cenowa = 2 OR obrot > 4000
D. SELECT kontrahent FROM sprzedaz WHERE grupa_cenowa = 2 AND obrot > 4000
Poprawna odpowiedź to 'SELECT kontrahent FROM sprzedaz WHERE grupa_cenowa = 2 AND obrot > 4000;'. To polecenie SQL precyzyjnie spełnia wymagania postawione w pytaniu, ponieważ korzysta z operatora AND do jednoczesnego filtrowania kontrahentów w drugiej grupie cenowej oraz tych, których obrót przekracza 4000 zł. W praktyce, takie zapytanie jest niezwykle użyteczne w analizie danych w hurtowniach, umożliwiając wyodrębnienie tylko tych kontrahentów, którzy spełniają oba warunki, co jest kluczowe w procesach selekcji kontrahentów do dalszych działań marketingowych czy analizy rentowności. Warto zauważyć, że dobrym nawykiem jest dokładne określenie, które pola chcemy wyświetlić, a w tym przypadku 'kontrahent' wskazuje na konkretne dane, które są istotne dla analizy. Dodatkowo, stosowanie odpowiednich warunków w zapytaniach SQL jest zgodne z najlepszymi praktykami w zakresie optymalizacji wydajności bazy danych, ponieważ pozwala na minimalizację ilości przetwarzanych danych oraz zwiększa przejrzystość wyników.
Pytanie 4

Jakiej funkcji w edytorze grafiki rastrowej należy użyć, aby przygotować obraz do wyświetlenia na stronie tak, aby widoczne było jedynie to, co mieści się w ramce?

Ilustracja do pytania
A. Zmiana rozmiaru
B. Kadrowanie
C. Lustro
D. Perspektywa
Kadrowanie w edytorze grafiki rastrowej to naprawdę fajna technika, bo pozwala nam na wycięcie konkretnej części obrazu, którą chcemy pokazać. Dzięki temu skupiamy uwagę na tym, co w grafice najważniejsze, eliminując to, co jest zbędne. Przygotowując grafikę do wrzucenia na stronę www, dobrze jest pomyśleć o kadrowaniu, bo nie tylko poprawia estetykę, ale też sprawia, że strona działa szybciej. Mniejsza grafika to krótszy czas ładowania, co wszyscy lubią. Kadrowanie jest kluczowe, zwłaszcza w responsywnym web designie, gdzie musimy dostosować obrazy do różnych ekranów. Z praktyki wiem, że dobrze wykadrowany obraz to lepsza jakość przy mniejszej wadze pliku, co korzystnie wpływa na SEO i wrażenia użytkowników. W programach jak Adobe Photoshop czy GIMP kadrowanie jest dość proste i pozwala na szybkie dostosowanie obrazu do potrzeb projektu.
Pytanie 5

Wskaź złożony typ danych.

A. float
B. char
C. bool
D. class
Złożone typy w programowaniu to takie struktury, które mogą mieć wiele wartości albo różne rodzaje danych. W językach takich jak C++ czy Java, typ 'class' jest super ważny, bo dzięki niemu możemy tworzyć obiekty. Klasa działa jak szablon do tworzenia obiektów, gdzie możesz mieć różne dane (pola) i funkcje (metody), które z tymi danymi coś robią. Na przykład klasa 'Samochód' mogłaby mieć pola, takie jak 'marka' i 'model', a także metody jak 'przyspiesz()' lub 'hamuj()'. W programowaniu obiektowym mamy różne zasady, jak enkapsulacja czy dziedziczenie. Definiowanie klas pozwala na lepszą organizację kodu, co ułatwia pracę, zwłaszcza przy większych projektach. Klasy są teraz podstawowym elementem wielu nowoczesnych języków, więc warto się ich dobrze nauczyć, bo naprawdę pomagają w tworzeniu aplikacji.
Pytanie 6

Dana jest tabela firmy zawierająca następujące kolumny: nazwa, adres, NIP, obrot (obrót w ostatnim miesiącu), rozliczenie, status. Wykonanie kwerendy SQL SELECT sprawi, że zostaną wyświetlone

SELECT nazwa, NIP FROM firmy WHERE obrot < 4000;
A. wszystkie dane firm, które w ostatnim miesiącu miały obrót mniejszy niż 4000 zł.
B. wszystkie dane firm, które w ostatnim miesiącu miały obrót co najmniej 4000 zł.
C. jedynie nazwa oraz numer NIP firm, które w ostatnim miesiącu miały obrót co najmniej 4000 zł.
D. jedynie nazwa oraz numer NIP firm, które w ostatnim miesiącu miały obrót mniejszy niż 4000 zł.
Twoja odpowiedź jest poprawna. Przy wykonywaniu zapytań SQL często wybieramy nie wszystkie, a jedynie niektóre kolumny z tabeli. W tym przypadku, pytanie dotyczyło wybrania tylko nazwy i NIPu firm, które w ostatnim miesiącu miały obrót mniejszy niż 4000 zł. Do realizacji tego zadania użyliśmy kwerendy SELECT z określeniem kolumn oraz warunku w klauzuli WHERE. Jest to częsty scenariusz w praktyce, gdy potrzebujemy wyfiltrować dane według określonych kryteriów. Ważne jest zrozumienie, że instrukcja SELECT jest używana do wybrania jednej lub wielu kolumn, które chcemy zobaczyć w wynikach, a klauzula WHERE służy do definiowania warunków, które muszą spełniać dane wyświetlane w wynikach.
Pytanie 7

W JavaScript wynik operacji przyjmuje wartość NaN, jeśli skrypt próbował wykonać

A. operację arytmetyczną na dwóch zmiennych liczbowych dodatnich
B. funkcję sprawdzającą długość napisu, a zawartość zmiennej była liczbą
C. operację arytmetyczną, a zmienna miała postać napisu
D. funkcję parseFloat zamiast parseInt na zmiennej typu liczbowego
W JavaScript, wartość NaN (Not-a-Number) jest wynikiem, który pojawia się, gdy operacja arytmetyczna nie może zostać wykonana z powodu nieprawidłowego typu danych. Gdy skrypt próbuje wykonać operacje matematyczne na zmiennej, która jest napisem (string), a nie liczbą, wynikiem jest NaN. Na przykład, wyrażenie '5' + 5 zwróci '55', ponieważ operator '+' w tym przypadku działa jako konkatenacja napisów. Jeżeli jednak spróbujemy wykonać operację, taką jak 'a' * 2, wówczas wynikiem będzie NaN, ponieważ nie można pomnożyć napisu przez liczbę. Zgodnie ze standardem ECMAScript, NaN jest jedyną wartością, która nie jest równa samej sobie, co można sprawdzić za pomocą metody isNaN(). W praktyce, aby uniknąć tego problemu, programiści często stosują funkcje konwertujące, takie jak parseFloat() i parseInt(), aby upewnić się, że operacje są wykonywane na liczbach. Przykładowo, parseFloat('3.14') zwróci 3.14, co umożliwia poprawne przeprowadzenie działań matematycznych.
Pytanie 8

Aby przekształcić obraz z formatu JPEG do PNG bez utraty jakości, tak aby kolor biały w oryginalnym obrazie został zastąpiony przezroczystością w wersji docelowej, należy najpierw

A. załadować obraz do programu do edycji grafiki wektorowej
B. obniżyć rozdzielczość obrazu
C. dodać kanał alfa
D. usunięcie gumką wszystkich białych miejsc
Żeby zmienić obrazek z formatu JPEG na PNG i zachować przezroczystość tam, gdzie wcześniej był biały kolor, ważny krok to dodanie kanału alfa. To w zasadzie taka dodatkowa warstwa w obrazie, która mówi, które piksele mają być przezroczyste. JPEG nie umie obsługiwać przezroczystości, więc białe obszary będą się pokazywać jako nieprzezroczyste. Jak już dodasz ten kanał alfa, możesz ustawić przezroczystość dla białych pikseli, co pozwoli na ich ukrycie lub zamianę na przezroczystość w końcowym obrazku. Na przykład, w programach jak Adobe Photoshop można użyć narzędzia do zaznaczania kolorów, żeby wybrać wszystkie białe piksele i potem je usunąć, zostawiając tylko przezroczystość. W ten sposób dostajesz efekt, którego chcesz w obrazie PNG, co jest zgodne z dobrą praktyką w obróbce grafiki i pomaga utrzymać wysoką jakość obrazu bez żadnych strat.
Pytanie 9

Jakie zapytanie SQL umożliwi wyszukanie z podanej tabeli tylko imion i nazwisk pacjentów, którzy przyszli na świat przed rokiem 2002?

Ilustracja do pytania
A. SELECT imie, nazwisko FROM Pacjenci WHERE rok_urodzenia < 2002
B. SELECT * FROM Pacjenci WHERE rok_urodzenia <= 2002
C. SELECT * FROM Pacjenci WHERE rok_urodzenia LIKE 2002
D. SELECT imie, nazwisko FROM Pacjenci WHERE data_ostatniej_wizyty < 2002
To zapytanie SQL, które napisałeś, czyli SELECT imie, nazwisko FROM Pacjenci WHERE rok_urodzenia < 2002, jest całkiem trafione. Po pierwsze, używasz operatora SELECT, żeby wskazać, jakie kolumny chcesz zwrócić - czyli imię i nazwisko. To jest dokładnie to, co było potrzebne. Po drugie, warunek WHERE z rokiem urodzenia zapewnia, że do wyników dostają się tylko pacjenci, którzy przyszli na świat przed 2002 rokiem. No i to jest ważne, bo masz tutaj operator mniejszości <, który wyklucza sam rok 2002. Takie podejście jest super przydatne w bazach danych, bo pozwala na filtrowanie informacji w oparciu o lata, co często wykorzystuje się w raportach i analizach. Generalnie, dobre praktyki w SQL mówią, że warto precyzyjnie określać, jakie kolumny chcesz uwzględnić, bo to pomaga odciążyć system i zrobione zapytanie będzie działać wydajniej. Twoje zapytanie nie tylko spełnia wymagania, ale także jest optymalne, co jest naprawdę istotne w pracy z bazami danych.
Pytanie 10

Aby w tabeli praca, tworzonej w języku SQL, dodać do kolumny stawka warunek, który wymusza, aby przyjmowane były jedynie wartości dodatnie, a jednocześnie mniejsze niż 50, należy zastosować zapis

A. … stawka foat CHECK (stawka BETWEEN 0 AND 50.00)
B. … stawka foat CHECK (stawka>0 OR stawka<50.00)
C. … stawka foat CHECK (stawka IN (0, 50.00))
D. … stawka foat CHECK (stawka>0 AND stawka<50.00)
Poprawna odpowiedź to zapis '… stawka foat CHECK (stawka>0 AND stawka<50.00)', ponieważ warunek ten precyzyjnie określa, że wartość w kolumnie 'stawka' musi być większa od zera oraz mniejsza od 50, co oznacza, że akceptowane będą tylko rzeczywiste wartości dodatnie mieszczące się w tym przedziale. Zastosowanie warunku CHECK jest kluczowym elementem w zapewnieniu integralności danych w bazach danych. Dzięki temu, przy wstawianiu lub aktualizacji danych w tabeli 'praca', system zablokuje wszelkie operacje, które nie spełniają tego kryterium, co z kolei zapobiega wprowadzaniu błędnych danych. W praktyce, stosowanie takich warunków w definicji kolumn w SQL jest zgodne z dobrymi praktykami projektowania baz danych, które kładą nacisk na walidację danych już na poziomie schematu bazy. Przykładowo, jeżeli chcemy zapewnić, aby stawka wynagrodzenia pracowników nie przekraczała określonego limitu, stosowanie CHECK z warunkiem 'stawka<50.00' stanowi efektywny sposób na wymuszenie tej zasady. Tego rodzaju rozwiązania nie tylko poprawiają jakość danych, ale również ułatwiają przyszłe analizy statystyczne oraz raportowanie.
Pytanie 11

Które stwierdzenie na temat funkcji fun1 zapisanej w języku JavaScript jest prawdziwe?

var x = fun1(3, 24, "Mnożymy");

function fun1(a, b, c) {
    return a * b;
}
A. Ma trzy parametry wejściowe, w tym jeden typu napisowego, i zwraca wartość numeryczną.
B. Zwraca dwie wartości przechowywane w zmiennych a i b.
C. Przyjmuje trzy parametry, lecz nie zwraca wartości.
D. Ma dwa parametry liczbowe i zwraca wartość typu napisowego.
Gratulacje, Twoja odpowiedź jest poprawna. Istotą funkcji w JavaScript jest to, że mogą one przyjmować dowolną liczbę argumentów i mogą zwracać wartość. W przypadku funkcji fun1, przyjmuje ona trzy parametry: a, b, c. Parametr c jest typu napisowego, co jest istotne, ponieważ JavaScript jest językiem słabo typowanym, co oznacza, że możemy przekazywać różne typy zmiennych jako argumenty dla funkcji. Funkcja fun1 zwraca wynik mnożenia dwóch pierwszych parametrów, co jest wartością numeryczną. To jest zgodne z zasadami JavaScript, gdzie funkcje mogą zwracać dowolne wartości - w tym przypadku wartość numeryczną. W praktyce, funkcje takie jak ta mogą być używane w różnych kontekstach, na przykład do manipulacji danymi wejściowymi i zwracania przetworzonych wyników.
Pytanie 12

Aby zaktualizować maksymalną długość kolumny imie w tabeli klienci do 30 znaków, należy zastosować w języku SQL poniższy kod

A. CHANGE TABLE klienci MODIFY imie CHAR(30);
B. ALTER TABLE klienci MODIFY COLUMN imie VARCHAR(30);
C. CHANGE TABLE klienci TO COLUMN imie SET CHAR(30);
D. ALTER TABLE klienci CHANGE imie TEXT;
Każda z pozostałych odpowiedzi zawiera błędne podejścia do zmiany długości pola w tabeli. Odpowiedź CHANGE TABLE klienci TO COLUMN imie SET CHAR(30) nie jest poprawna, ponieważ składnia SQL nie przewiduje użycia słowa kluczowego 'CHANGE' w kontekście zmiany kolumny. W SQL zmiany struktury tabeli wykonuje się za pomocą polecenia ALTER TABLE. Dodatkowo, CHAR(30) nie jest zalecane w przypadku, gdy długość przechowywanych danych może się różnić, gdyż zawsze rezerwuje miejsce na 30 znaków, co prowadzi do marnotrawstwa przestrzeni dyskowej. Odpowiedź ALTER TABLE klienci CHANGE imie TEXT jest błędna, ponieważ zmienia typ danych na TEXT, który może przechowywać znacznie większe ilości danych, co nie jest wymagane w przypadku imienia. Przykładowo, użycie TEXT uniemożliwia również wykorzystanie indeksów na tym polu, co może wpłynąć negatywnie na wydajność zapytań. Odpowiedź CHANGE TABLE klienci MODIFY imie CHAR(30) również jest nieprawidłowa z powodu stosowania złej składni oraz wyboru niewłaściwego typu danych. Stosowanie CHAR dla imion może prowadzić do nieefektywności w przechowywaniu, a także nieodpowiedniego zarządzania długością danych, co jest sprzeczne z najlepszymi praktykami projektowania baz danych.
Pytanie 13

Polecenie SQL:

GRANT CREATE, ALTER ON sklep.* TO adam;
Zakładając, że użytkownik adam wcześniej nie posiadał żadnych uprawnień, to powyższe polecenie SQL przyzna mu prawa jedynie do:
A. tworzenia oraz modyfikacji struktury w tabeli sklep
B. dodawania oraz modyfikacji danych we wszystkich tabelach bazy sklep
C. dodawania oraz modyfikacji danych w tabeli sklep
D. tworzenia oraz modyfikacji struktury wszystkich tabel w bazie sklep
Wiele błędnych odpowiedzi opiera się na mylnym zrozumieniu zakresu przyznawanych uprawnień. Przede wszystkim, uprawnienia 'CREATE' i 'ALTER' odnoszą się wyłącznie do struktury tabel i innych obiektów, a nie do danych przechowywanych w tabelach. Stąd wstawianie (INSERT) i zmiana danych (UPDATE) nie są umożliwione przez polecenie 'GRANT CREATE, ALTER', co jest kluczowym błędem w niektórych odpowiedziach. Wstawianie danych wymaga przyznania uprawnień 'INSERT', a zmiana danych 'UPDATE', których w tym przypadku nie przyznano. Kolejnym powszechnym nieporozumieniem jest mylenie odniesienia do jednej tabeli z odniesieniem do całej bazy danych. Uprawnienie 'ON sklep.*' wyraźnie sugeruje, że dotyczy wszystkich tabel w bazie danych o nazwie 'sklep', a nie tylko pojedynczej tabeli. To zrozumienie jest fundamentem dla odpowiedniego zarządzania prawami dostępu w praktyce administracyjnej baz danych. Najlepsze praktyki wskazują, że przy przyznawaniu uprawnień należy dokładnie określać, do jakich obiektów użytkownik ma mieć dostęp, co zmniejsza ryzyko nieautoryzowanych zmian i naruszeń bezpieczeństwa.
Pytanie 14

Jaką instrukcję w JavaScript można uznać za równoważną pod względem funkcjonalności do zaprezentowanej?

Ilustracja do pytania
A. Kod 1
B. Kod 2
C. Kod 3
D. Kod 4
W przypadku analizy niepoprawnych odpowiedzi, ważne jest zrozumienie błędnych koncepcji, które mogą prowadzić do błędnych wniosków. W Kodzie 1 błędnie zastosowano mechanizm else, który prowadzi do tego, że ostatnia operacja jest wykonywana zawsze, gdy żaden poprzedni warunek nie jest spełniony. Może to prowadzić do nieprzewidywalnych wyników, jeśli wartość 'dzialanie' nie pasuje do żadnego z przypadków. Kod 3, z użyciem operatora !=, nie zapewnia prawidłowego działania, gdyż realizuje wszystkie operacje niezależnie od wartości 'dzialanie', co jest sprzeczne z zamiarem instrukcji switch. To powszechny błąd, gdzie brak pełnego zrozumienia logiki warunkowej prowadzi do pomyłek w implementacji. Z kolei, Kod 4 ma poprawną strukturę if-else if, ale różni się od poprawnej odpowiedzi nadmiarem zagnieżdżonych warunków, co może wprowadzać niepotrzebne komplikacje i zwiększać czas wykonania. Zrozumienie błędów w logice warunkowej jest kluczowe do pisania efektywnego i poprawnego kodu, co jest fundamentalne w programowaniu aplikacji o wysokiej niezawodności. Kluczem do unikania takich błędów jest praktyka i głębokie zrozumienie struktury danych oraz logiki w programowaniu.
Pytanie 15

Który z akapitów został sformatowany zgodnie z przedstawionym stylem, zakładając, że pozostałe właściwości akapitu mają wartości domyślne?

Ilustracja do pytania
A. Odpowiedź B
B. Odpowiedź A
C. Odpowiedź C
D. Odpowiedź D
Paragraf oznaczony jako C został poprawnie sformatowany według przedstawionego stylu CSS. Styl ten określa kilka kluczowych właściwości: padding na poziomie 20 pikseli, kolor tekstu jako niebieski, pogrubienie tekstu ustawione na 900 oraz obramowanie o grubości 1 piksela z pełną linią. Padding określa wewnętrzne wcięcie, które wpływa na zwiększenie odległości między tekstem a krawędzią kontenera, co widać w odpowiedzi C jako przestrzeń wokół tekstu. Kolor tekstu zmienia się na niebieski, co również jest zgodne z wyglądem tej odpowiedzi. Font-weight ustawiony na 900 oznacza, że tekst powinien być wyraźnie pogrubiony, co jest zauważalne w porównaniu do innych opcji. Obramowanie wokół tekstu jest delikatne, ale widoczne, co odpowiada deklaracji border: 1px solid. Te właściwości są zgodne z powszechnymi praktykami projektowania stron internetowych, gdzie czytelność i estetyka odgrywają kluczową rolę. Praktyczne zastosowanie takich reguł CSS można znaleźć w projektowaniu intuicyjnych interfejsów użytkownika, gdzie spójność stylów ułatwia nawigację.
Pytanie 16

Pole insert_id zdefiniowane w bibliotece MySQLi języka PHP może być wykorzystane do

A. uzyskania pierwszego dostępnego indeksu bazy, tak, aby można było pod nim wstawić nowe dane
B. pobrania najwyższego indeksu bazy, aby po jego zwiększeniu wstawić pod niego dane
C. otrzymania kodu błędu, gdy wstawienie wiersza się nie powiodło
D. uzyskania id ostatnio dodanego wiersza
Pole insert_id w bibliotece MySQLi języka PHP jest niezwykle przydatne w kontekście zarządzania danymi w bazach danych. Głównym celem tego pola jest umożliwienie programistom uzyskania identyfikatora (ID) ostatnio wstawionego wiersza do bazy danych. Ta funkcjonalność jest kluczowa, gdyż wiele aplikacji wymaga odniesienia do nowo dodanych rekordów, szczególnie w sytuacjach, gdy w tabelach stosowane są klucze główne typu AUTO_INCREMENT. Przykładowo, po dodaniu rekordu do tabeli użytkowników, programista może użyć funkcji mysqli_insert_id(), aby pobrać ID tego rekordu i wykorzystać je do dalszych operacji, takich jak dodawanie powiązanych danych w innej tabeli. Tego typu mechanizmy są zgodne z najlepszymi praktykami w zakresie zarządzania danymi, zapewniając spójność i bezpieczeństwo operacji na bazach danych. Warto także pamiętać, że poprawne zarządzanie ID pozwala uniknąć problemów z duplikacją i zapewnia, że aplikacja może dynamicznie dopasowywać swoje czynności do aktualnych danych.
Pytanie 17

W programie do grafiki wektorowej stworzono zaprezentowany kształt, który został uzyskany z dwóch figur: trójkąta oraz koła. Aby utworzyć ten kształt, po narysowaniu figur i ich odpowiednim umiejscowieniu, należy zastosować funkcję

Ilustracja do pytania
A. rozdzielenia
B. wykluczenia
C. różnicy
D. sumy
Funkcja sumy w edytorach grafiki wektorowej, takich jak Adobe Illustrator czy CorelDRAW, pozwala na łączenie kilku figur wektorowych w jedną całość. W tym przypadku użycie funkcji sumy jest odpowiednie, ponieważ łączy trójkąt i koło w jeden spójny kształt. Ten proces jest powszechnie określany jako operacja boolean i jest kluczowy w projektowaniu wektorowym, gdzie wymagana jest precyzyjna kontrola nad kształtami. Użycie sumy jest standardem w branży, gdy celem jest połączenie kształtów bez utraty ich integralności, co jest często stosowane w projektowaniu logo czy ikon. Operacja ta zapewnia płynne przejścia między figurami, co jest niezbędne w profesjonalnych projektach graficznych. Dodatkowo, sumowanie kształtów pozwala na optymalizację projektu pod kątem druku i wyświetlania, ponieważ zmniejsza liczbę niezależnych obiektów wektorowych, co jest praktyką zalecaną dla wydajnej pracy z dużymi plikami. Zrozumienie i umiejętność stosowania funkcji sumy to fundamentalna umiejętność dla każdego grafika pracującego z grafiką wektorową.
Pytanie 18

Na ilustracji pokazano tabelę z połączonymi komórkami. Jakie atrybuty scalania zastosowano, aby uzyskać ten efekt?

Ilustracja do pytania
A. colspan w drugim wierszu i pierwszej komórce oraz rowspan w trzecim wierszu i czwartym wierszu
B. colspan w drugim wierszu we wszystkich trzech komórkach oraz rowspan w trzecim wierszu ostatniej komórce
C. rowspan w drugim wierszu i pierwszej komórce oraz colspan w trzecim wierszu, trzeciej komórce
D. colspan w drugim wierszu i pierwszej komórce oraz rowspan w trzecim wierszu, trzeciej komórce
Niepoprawne odpowiedzi wynikają z błędnego przypisania atrybutów colspan i rowspan w tabeli HTML. Rozważając zastosowanie rowspan w drugim wierszu i pierwszej komórce, błędnie zakłada się, że komórka ta miałaby rozciągać się na kilka wierszy, co nie jest prawdą dla przedstawionego układu. Zastosowanie colspan w trzecim wierszu i trzeciej komórce również jest nieprawidłowe, gdyż komórki te nie są rozciągane poziomo na kilka kolumn. Kolejne błędne przypisanie to colspan we wszystkich trzech komórkach drugiego wiersza - w rzeczywistości tylko jedna z komórek wymaga takiego scalania, aby uzyskać pokazany efekt. Podobnie, użycie rowspan w czwartym wierszu nie znajduje zastosowania w załączonym obrazie, gdzie komórki są jednolicie rozmieszczone. Takie błędy w zrozumieniu mechaniki tabel HTML mogą wynikać z braku doświadczenia z praktycznym zastosowaniem tych atrybutów. Ważne jest, aby dokładnie analizować strukturę tabel i zrozumieć specyfikę ich projektowania, co pozwala na poprawne i efektywne wykorzystanie dostępnych narzędzi. Edukacja w zakresie semantyki HTML i praktyczne ćwiczenia mogą znacznie poprawić umiejętność tworzenia i zarządzania złożonymi układami tabelarycznymi na stronach internetowych, a także przyczynić się do lepszej dostępności i responsywności stron.
Pytanie 19

Atrybut NOT NULL kolumny jest konieczny w przypadku

A. określenia wszystkich pól typu numerycznego
B. użycia atrybutu DEFAULT
C. klucza podstawowego
D. określenia wszystkich pól tabeli
Atrybut NOT NULL jest kluczowym elementem w definicji kolumn w bazach danych, szczególnie w kontekście klucza podstawowego. Klucz podstawowy ma na celu unikalne identyfikowanie każdego rekordu w tabeli, co wymaga, aby wszystkie jego kolumny były wypełnione wartościami. Oznaczenie kolumny jako NOT NULL zapewnia, że nie można wprowadzić rekordu bez podania wartości dla tej kolumny, co jest zgodne z zasadą integralności danych. Przykładem może być tabela użytkowników, gdzie kolumna 'ID' jest kluczem podstawowym. Oznaczenie jej jako NOT NULL zapobiega sytuacji, w której mogłoby istnieć kilka rekordów bez unikalnego identyfikatora. Przy projektowaniu baz danych, zgodnie z zasadami normalizacji, klucze podstawowe powinny zawsze mieć atrybut NOT NULL, aby zachować spójność danych oraz ułatwić operacje związane z łączeniem tabel. Dobre praktyki sugerują również, aby każdy klucz podstawowy był prosty i jednoznaczny, co dodatkowo podkreśla potrzebę tego atrybutu.
Pytanie 20

W języku JavaScript funkcja document.getElementById(id) służy do

A. umieszczenia tekstu 'id' na stronie WWW
B. sprawdzania poprawności formularza z identyfikatorem id
C. uzyskania odniesienia do pierwszego elementu HTML o wskazanym id
D. pobierania danych z pola formularza i przypisania ich do zmiennej id
Metoda document.getElementById(id) jest kluczowym elementem API DOM (Document Object Model) w JavaScript, służącym do manipulacji elementami HTML na stronie internetowej. Jej głównym zadaniem jest zwrócenie odniesienia do pierwszego elementu, który ma określony identyfikator (id). Identyfikatory w HTML muszą być unikalne w obrębie dokumentu, co pozwala na efektywne i bezbłędne znajdowanie konkretnego elementu. Na przykład, jeśli mamy element o id 'header', możemy go uzyskać za pomocą document.getElementById('header'). To odniesienie pozwala nam na dalsze manipulacje tym elementem, takie jak zmiana jego zawartości, stylów CSS czy atrybutów. Przykładowe zastosowanie polega na tym, iż możemy zmienić tekst nagłówka na 'Witaj w moim serwisie' poprzez: document.getElementById('header').innerText = 'Witaj w moim serwisie'. Tego typu operacje są fundamentem interaktywnych aplikacji webowych i są zgodne z dobrymi praktykami w zakresie programowania JavaScript, które promują jasny i zrozumiały dostęp do struktury dokumentu.
Pytanie 21

W formularzu wartości z pola input o typie number zostały przypisane do zmiennej a, a następnie przetworzone w skrypcie JavaScript w sposób następujący: ```var x = parseInt(a);``` Jakiego typu będzie zmienna x?

A. liczbowego, całkowitego
B. Nan
C. zmiennoprzecinkowego
D. napisowego
Zmienna x, przypisana w wyniku zastosowania funkcji parseInt na zmiennej a, będzie typu liczbowego, całkowitego. Funkcja parseInt jest używana w JavaScript do konwersji wartości na liczbę całkowitą. Jeśli a jest wartością wprowadzoną przez użytkownika w polu input o typie number, to parseInt(a) zwróci wartość liczbową, eliminując wszelkie znaki niebędące cyframi. Wartością return będzie liczba całkowita, ponieważ parseInt zwraca tylko całkowite części liczb. Wartością zwróconą będzie NaN, jeśli a nie zawiera żadnych cyfr, co w tym kontekście nie ma miejsca, zakładając, że użytkownik wprowadził poprawne dane. Przykład: jeśli użytkownik wprowadzi '42.5', to parseInt('42.5') zwróci 42, eliminując część dziesiętną. Warto zaznaczyć, że parseInt może przyjąć drugi argument, który określa system liczbowy (bazę), w jakim liczba ma być interpretowana, co jest zgodne z wytycznymi ECMAScript. Poznanie możliwości i ograniczeń funkcji parseInt jest kluczowe w pracy z danymi liczbowymi w JavaScript, szczególnie w kontekście walidacji danych wejściowych.
Pytanie 22

Która funkcja języka PHP służy do zapisu danych do pliku?

A. fgets()
B. fwrite()
C. readfile()
D. fread()
Poprawna odpowiedź to fwrite(), ponieważ jest to podstawowa funkcja PHP służąca do zapisu danych do pliku. W typowym scenariuszu najpierw otwierasz plik funkcją fopen(), np. w trybie 'w' (zapis, nadpisanie) albo 'a' (dopisywanie na koniec), a dopiero potem używasz fwrite($uchwyt, $dane). Taki schemat: $fp = fopen('log.txt', 'a'); fwrite($fp, "Nowy wpis\n"); fclose($fp); to w praktyce standardowy wzorzec pracy z plikami w PHP. Moim zdaniem warto od początku wyrabiać sobie nawyk sprawdzania, czy fopen() się udało (czy nie zwróciło false) oraz czy fwrite() nie zwróciło 0 lub false, bo to jedna z podstawowych dobrych praktyk w programowaniu webowym. W kontekście aplikacji internetowych fwrite() często wykorzystuje się do zapisywania logów (np. własny prosty system logowania błędów), przechowywania prostych danych konfiguracyjnych, cache’owania wygenerowanych stron HTML do plików statycznych, a nawet do eksportu danych do plików CSV. W realnych projektach PHP zapis do pliku trzeba łączyć z odpowiednimi uprawnieniami katalogów na serwerze oraz z kontrolą błędów, żeby aplikacja zachowywała się przewidywalnie nawet wtedy, gdy system plików odmawia zapisu. Dobre praktyki mówią też, żeby nie mieszać logiki aplikacji z zapisem do pliku w losowych miejscach kodu, tylko wydzielić osobne funkcje lub klasy (np. Logger, FileStorage). fwrite() jest wtedy używane pod spodem, a reszta aplikacji tylko woła te wyższe warstwy. Warto też pamiętać o kodowaniu znaków (UTF-8) i o tym, żeby przy danych binarnych (np. obrazki, PDF-y) otwierać plik w trybie 'wb' lub 'ab'. To niby drobiazgi, ale w praktyce często decydują o tym, czy program działa stabilnie na różnych serwerach i systemach operacyjnych.
Pytanie 23

W sekcji nagłówka dokumentu HTML umieszczono ```Strona miłośników psów``` Zawarty tekst będzie widoczny

A. na pasku tytułu w przeglądarce
B. w treści witryny, w pierwszym ukazanym nagłówku
C. w treści witryny, na banerze witryny
D. w polu adresowym, za wprowadzonym adresem URL
Odpowiedź jest poprawna, ponieważ zawartość tagu <title> w kodzie HTML określa tytuł dokumentu, który jest wyświetlany na pasku tytułu przeglądarki. Tytuł ten jest kluczowym elementem SEO, ponieważ wpływa na sposób, w jaki użytkownicy postrzegają stronę w wynikach wyszukiwania. W praktyce, dobrze dobrany tytuł zwiększa szansę na kliknięcia i poprawia widoczność strony w internecie. Warto pamiętać, że tytuł powinien być krótki, zwięzły i zawierać najważniejsze słowa kluczowe, aby skutecznie komunikować, o czym jest strona. Dobre praktyki zalecają, aby długość tytułu nie przekraczała 60 znaków, aby uniknąć jego obcięcia w wynikach wyszukiwania. Dodatkowo, tytuł powinien być unikalny dla każdej podstrony, co ułatwia użytkownikom i wyszukiwarkom zrozumienie zawartości witryny.
Pytanie 24

Efekt przedstawiony w filmie powinien być zdefiniowany w selektorze

A. tr:active { background-color: Pink; }
B. tr { background-color: Pink; }
C. tr:hover { background-color: Pink; }
D. td, th { background-color: Pink; }
Poprawny selektor to tr:hover { background-color: Pink; }, bo dokładnie opisuje sytuację pokazaną na filmie: efekt pojawia się dopiero po najechaniu kursorem na cały wiersz tabeli. Pseudo-klasa :hover w CSS służy właśnie do definiowania stylów w momencie, gdy użytkownik „najeżdża” myszką na dany element. Jeśli więc chcemy, żeby podświetlał się cały rząd tabeli, logiczne i zgodne z dobrymi praktykami jest przypięcie efektu do znacznika tr, a nie do pojedynczych komórek. W praktyce taki zapis stosuje się bardzo często w interfejsach webowych: w panelach administracyjnych, listach zamówień, tabelach z uczniami, produktami, logami systemowymi itd. Dzięki temu użytkownik łatwiej śledzi, który wiersz właśnie ogląda. To niby detal, ale z punktu widzenia UX robi sporą różnicę. Z mojego doświadczenia to jeden z tych prostych trików CSS, które od razu poprawiają „odczuwalną” jakość strony. Ważne jest też to, że :hover jest częścią standardu CSS (opisane m.in. w specyfikacji CSS Selectors Level 3/4) i działa w praktycznie wszystkich współczesnych przeglądarkach. Nie trzeba do tego żadnego JavaScriptu, żadnych skomplikowanych skryptów – czysty CSS. Dobrą praktyką jest również używanie bardziej stonowanych kolorów niż Pink w prawdziwych projektach, np. #f5f5f5 albo lekki odcień niebieskiego, tak żeby kontrast był czytelny i nie męczył wzroku. Warto też pamiętać, że podobny mechanizm możesz zastosować na innych elementach: np. a:hover dla linków, button:hover dla przycisków czy nawet div:hover dla całych kafelków w layoutach. Kluczowe jest to, żeby pseudo-klasa :hover była przypięta dokładnie do tego elementu, który ma reagować na interakcję użytkownika.
Pytanie 25

Która funkcja PHP obsługi bazy danych służy do kodowania polskich znaków?

A. mysqli_set_charset()
B. mysqli_connect()
C. mysqli_fetch_assoc()
D. mysqli_query()
Prawidłowa odpowiedź to mysqli_set_charset(), bo właśnie ta funkcja ustawia zestaw znaków (charset) dla połączenia z bazą danych w rozszerzeniu mysqli. W praktyce oznacza to, że dzięki niej PHP i serwer bazy danych (np. MySQL) „dogadują się”, w jakim kodowaniu mają być przesyłane i zapisywane teksty – w tym polskie znaki typu ą, ę, ł, ś itd. Bez poprawnie ustawionego charsetu bardzo łatwo o krzaczki, znaki zapytania zamiast liter albo problemy z sortowaniem tekstu. Moim zdaniem dobrą praktyką jest zawsze po nawiązaniu połączenia mysqli_connect natychmiast wywołać mysqli_set_charset($conn, 'utf8mb4'). Ten konkretny charset (utf8mb4) jest obecnie standardem de facto: obsługuje pełne Unicode, w tym emotikony, różne alfabety, a przy okazji bez problemu radzi sobie z polskimi znakami. Przykładowy, poprawny fragment kodu może wyglądać tak: $conn = mysqli_connect('localhost', 'user', 'haslo', 'baza'); mysqli_set_charset($conn, 'utf8mb4'); Dzięki temu każda instrukcja mysqli_query, każde pobieranie danych mysqli_fetch_assoc będzie już działać w odpowiednim kodowaniu. Warto pamiętać, że ustawienie charsetu powinno być spójne na wszystkich poziomach: konfiguracja bazy (collation i charset tabel), ustawienia połączenia (właśnie mysqli_set_charset) oraz nagłówki HTTP/HTML (meta charset="utf-8"). Dopiero takie podejście zgodne z dobrymi praktykami branżowymi zmniejsza ryzyko błędów związanych z kodowaniem tekstu, zwłaszcza w większych aplikacjach webowych. Jeśli robi się projekty komercyjne, to ignorowanie tej funkcji bardzo szybko mści się przy migracjach danych czy integracjach z innymi systemami.
Pytanie 26

Z jakich elementów składa się tabela generowana przez poniższy kod?

<table border="1">
<tr>
<td> 1 </td>
<td> 2 </td>
</tr>
</table>
A. jednego wiersza oraz dwóch kolumn
B. jednego wiersza oraz jednej kolumny
C. dwóch wierszy i dwóch kolumn
D. dwóch wierszy oraz jednej kolumny
Kod w pytaniu przedstawia strukturę HTML dla tabeli. Tabela składa się z jednej pary znaczników <tr>, co oznacza, że zawiera jeden wiersz. Wewnątrz tego wiersza znajdują się dwa znaczniki <td>, reprezentujące dwie komórki, czyli kolumny. Praktyczne zastosowanie tabel w HTML obejmuje prezentację danych w sposób strukturalny, co jest szczególnie użyteczne w przypadku raportów, cenników czy kalendarzy. Dobre praktyki w projektowaniu stron internetowych sugerują stosowanie tabel do prezentacji danych, nie zaś do układania treści na stronie, co było popularne w starszych wersjach HTML. W nowoczesnym podejściu do front-endu, używa się CSS i Flexbox lub Grid do układania elementów. Jednak zrozumienie podstaw HTML, takich jak prawidłowa struktura tabeli, jest kluczowe dla tworzenia semantycznych i dostępnych stron WWW. Tabele powinny być też wzbogacone o elementy takie jak <thead>, <tbody> i <tfoot> dla lepszej organizacji danych i wsparcia przez technologie asystujące dla osób z niepełnosprawnościami.
Pytanie 27

Fragment kodu HTML z JavaScript spowoduje, że po kliknięciu przycisku

<img src="obraz1.png">
<img src="obraz2.png" id="id1">
<button onclick="document.getElementById('id1').style.display='none'">Przycisk</button>
A. obraz2.png zostanie schowany
B. obraz1.png zastąpi obraz2.png
C. obraz1.png zostanie schowany
D. obraz2.png zastąpi obraz1.png
Poprawna odpowiedź dotyczy ukrycia obrazu obraz2.png poprzez jego identyfikację za pomocą unikalnego atrybutu id. W kodzie HTML każdy element może być zidentyfikowany przez atrybut id, co pozwala na bezpośrednią manipulację jego własnościami w JavaScript. Funkcja document.getElementById służy do wyszukiwania elementu o podanym id w strukturze DOM dokumentu. Następnie, używając stylowania CSS poprzez właściwość style, możliwe jest zmienienie wartości display na 'none', co skutkuje ukryciem elementu w przeglądarce. Taka technika jest często wykorzystywana w interaktywnych aplikacjach webowych, gdzie użytkownik musi mieć możliwość dynamicznego manipulowania elementami interfejsu. Praktyka ta jest zgodna ze standardami W3C i pozwala na tworzenie responsywnych, przyjaznych użytkownikowi aplikacji. Dobrym przykładem zastosowania jest tworzenie galeria obrazów, gdzie tylko wybrane zdjęcia są wyświetlane w danym momencie. Taka funkcjonalność sprzyja również poprawie czytelności strony, ponieważ użytkownik może ukrywać i odkrywać treści według własnych potrzeb. Zrozumienie tego mechanizmu jest kluczowe dla każdego, kto chce budować nowoczesne strony internetowe z użyciem HTML, CSS i JavaScript.
Pytanie 28

Instrukcja zapisana w SQL, przedstawiona poniżej, ilustruje kwerendę:

UPDATE katalog SET katalog.cena = [cena]*1.1;
A. dołączającej
B. krzyżowej
C. usuwającej
D. aktualizującej
Odpowiedź "aktualizującej" jest prawidłowa, ponieważ instrukcja SQL, którą przedstawiono, służy do modyfikacji istniejących danych w tabeli. Kwerenda ta używa polecenia UPDATE, które jest standardowym poleceniem w SQL do zmiany wartości w jednej lub wielu kolumnach w wybranych wierszach tabeli. W tym przypadku, kwerenda zwiększa wartość ceny o 10% dla wszystkich rekordów w tabeli 'katalog'. Takie operacje są powszechnie stosowane w zarządzaniu bazami danych, szczególnie w kontekście aktualizacji cen produktów, co jest kluczowe w handlu elektronicznym i zarządzaniu zapasami. Ważne jest również, aby przy każdej aktualizacji danych uwzględnić warunki, jeśli zmiana ma dotyczyć tylko określonych wierszy, co można osiągnąć poprzez dodanie klauzuli WHERE. Ponadto, dobrym nawykiem jest zawsze tworzenie kopii zapasowych danych przed przeprowadzeniem masowych aktualizacji, aby zminimalizować ryzyko utraty informacji.
Pytanie 29

Zdefiniowanie klucza obcego jest niezbędne do utworzenia

A. transakcji.
B. relacji 1..1.
C. klucza podstawowego.
D. relacji 1..n.
W tym pytaniu łatwo się pomylić, bo wszystkie odpowiedzi zahaczają o tematykę baz danych, ale tylko jedna dotyczy faktycznego zastosowania klucza obcego. Klucz obcy w relacyjnej bazie danych służy do wiązania tabel ze sobą i pilnowania integralności referencyjnej. To oznacza, że jego główna rola to powiązanie rekordów: jeden rekord w tabeli nadrzędnej może mieć wiele powiązanych rekordów w tabeli podrzędnej. To jest właśnie relacja 1..n – najczęściej spotykana w normalnych systemach (np. jeden klient, wiele zamówień; jeden autor, wiele książek). Częsty błąd polega na kojarzeniu klucza obcego z transakcjami. Transakcje w SQL (BEGIN, COMMIT, ROLLBACK) to zupełnie inny mechanizm – służą do zapewnienia atomowości, spójności, izolacji i trwałości operacji (tzw. ACID). Można mieć transakcje w bazie nawet wtedy, gdy w ogóle nie ma żadnych kluczy obcych. Klucz obcy nie jest wymagany do rozpoczęcia czy wykonania transakcji, to po prostu inna warstwa logiki. Zdarza się też, że ktoś myli klucz obcy z kluczem podstawowym i myśli, że klucz obcy jest potrzebny do jego utworzenia. Jest dokładnie odwrotnie: najpierw definiuje się klucz podstawowy w tabeli nadrzędnej, a dopiero potem w innej tabeli tworzy się klucz obcy, który się do tego klucza podstawowego odwołuje. Klucz podstawowy identyfikuje jednoznacznie rekord w swojej tabeli, klucz obcy tylko wskazuje na ten rekord z innej tabeli. Jeśli chodzi o relacje 1..1, to one również mogą być realizowane za pomocą kluczy obcych, ale pytanie używa słowa „niezbędne” i w kontekście typowych zastosowań oraz nauczania relacyjnych baz danych klucz obcy kojarzymy głównie z relacją 1..n. Relacja 1..1 jest rzadziej używana i zwykle wymaga dodatkowych ograniczeń (np. klucz obcy, który jest jednocześnie unikalny), więc to już bardziej specyficzny przypadek. Typowym, podręcznikowym i praktycznym zastosowaniem klucza obcego jest właśnie relacja jeden do wielu, i na to pytanie celuje. Z mojego doświadczenia największy problem polega na tym, że uczniowie mieszają pojęcia: transakcje, klucze, relacje, wszystko wrzucają do jednego worka. Warto je rozdzielić: klucz podstawowy – identyfikacja rekordu, klucz obcy – powiązanie między tabelami (relacje, głównie 1..n), transakcje – kontrola przebiegu operacji w bazie. Jak się to poukłada w głowie, projektowanie schematu bazy danych staje się dużo prostsze i bardziej logiczne.
Pytanie 30

Jaką formę ma instrukcja w języku PHP, która tworzy obiekt pkt w klasy Punkt zdefiniowanej w klasie?

Ilustracja do pytania
A. pkt Punkt;
B. pkt Punkt();
C. pkt= new Punkt();
D. Punkt() pkt;
Instrukcja pkt= new Punkt(); jest prawidłowa, ponieważ w języku PHP tworzenie nowego obiektu klasy odbywa się przy użyciu słowa kluczowego new. Operator new inicjalizuje nową instancję klasy, co umożliwia dostęp do jej metod i właściwości. W tym przypadku Punkt jest wcześniej zdefiniowaną klasą zawierającą publiczne właściwości $x i $y. Konstrukcja ta jest fundamentalna w programowaniu obiektowym, pozwalając na enkapsulację i bardziej strukturalne podejście do kodowania. Tworzenie obiektów w PHP jest w zgodzie z dobrymi praktykami projektowymi, które zakładają pisanie modułowego i łatwego w utrzymaniu kodu. Przykładem praktycznego zastosowania może być modelowanie rzeczywistego układu współrzędnych, gdzie każdy punkt na płaszczyźnie jest reprezentowany przez obiekt tej klasy. Warto zwrócić uwagę, że użycie new Punkt() z przypisaniem do zmiennej pkt pozwala na manipulowanie danymi punktowymi w bardziej złożony sposób, jak na przykład obliczanie odległości między punktami czy też transformacje geometryczne. Takie podejście zwiększa czytelność kodu oraz ułatwia jego późniejsze modyfikacje. Zastosowanie obiektów sprzyja także wielokrotnemu użyciu kodu, co jest kluczowe w dużych projektach oprogramowania. Przyjęcie konwencji programowania obiektowego wspiera ponadto współpracę zespołową poprzez wykorzystanie zrozumiałych i dobrze zdefiniowanych interfejsów klasowych.
Pytanie 31

Jaką formę przybierze data po wykonaniu poniższego kodu PHP?

<?php
echo date('l, dS F Y');
?>
A. 10, Monday July 2017
B. Monday, 10th July 2017
C. Monday, 10 July 2017
D. Monday, 10th July 17
W tym przykładzie funkcja date() w PHP przyjmuje ciąg znaków 'l dS F Y' jako parametr formatowania, co determinuje sposób wyświetlenia daty. Znak 'l' reprezentuje pełną nazwę dnia tygodnia, co w przypadku poniedziałku da 'Monday'. 'd' to dwucyfrowa reprezentacja dnia miesiąca, dodając 'S' uzyskujemy jego wersję z angielskim sufiksem porządkowym, np. '10th', co jest zgodne z odpowiedzią. 'F' reprezentuje pełną nazwę miesiąca, czyli 'July', a 'Y' to pełny rok, czyli '2017'. Kombinacja tych formatów pozwala na uzyskanie czytelnej i zgodnej ze standardami reprezentacji daty w języku angielskim, co jest często wykorzystywane w międzynarodowych projektach webowych. Takie formatowanie jest nie tylko intuicyjne dla użytkowników, ale także zgodne z dobrymi praktykami w zakresie czytelności i użyteczności w aplikacjach internetowych. PHP umożliwia elastyczne formatowanie dat, co jest bardzo przydatne w kontekście globalnych aplikacji wymagających różnych lokalizacji.
Pytanie 32

Kod JavaScript uruchomiony w wyniku kliknięcia przycisku ma na celu <img id="i1" src="obraz1.gif"> <button onclick="document.getElementById('i1').src='obraz2.gif'"> test</button>

A. zamienić obraz1.gif na obraz2.gif
B. wyświetlić obraz2.gif obok obraz1.gif
C. ukryć obraz2.gif
D. zmienić styl obrazu o id równym i1
Odpowiedź 'zamienić obraz1.gif na obraz2.gif' jest poprawna, ponieważ kod JavaScript w przycisku jest odpowiedzialny za zmianę źródła obrazu. W momencie kliknięcia przycisku, funkcja `document.getElementById('i1').src='obraz2.gif'` przypisuje nowe źródło do elementu o identyfikatorze 'i1', co efektywnie powoduje wyświetlenie obraz2.gif zamiast obraz1.gif. Tego typu manipulacje DOM są powszechnie stosowane w interaktywnych aplikacjach webowych, gdzie użytkownik wchodzi w interakcję z różnymi elementami. Przykładem zastosowania tej techniki może być tworzenie galerii zdjęć, gdzie użytkownik klika na miniaturkę, a główny obrazek zostaje zmieniony na wybrane zdjęcie. Warto również zauważyć, że ta zmiana jest realizowana bez potrzeby reładowania strony, co znacząco poprawia doświadczenie użytkownika. Takie podejście jest zgodne z dobrymi praktykami w zakresie tworzenia dynamicznych interfejsów użytkownika.
Pytanie 33

Przedstawiono kod tabeli 3×2. Jaką modyfikację należy wprowadzić w drugim wierszu, aby tabela wyglądała jak na obrazie z niewidocznym wierszem? 

<table>
  <tr>
    <td style="border: solid 1px;">Komórka 1</td>
    <td style="border: solid 1px;">Komórka 2</td>
  </tr>
  <tr>
    <td style="border: solid 1px;">Komórka 3</td>
    <td style="border: solid 1px;">Komórka 4</td>
  </tr>
  <tr>
    <td style="border: solid 1px;">Komórka 5</td>
    <td style="border: solid 1px;">Komórka 6</td>
  </tr>
</table>
Komórka 1Komórka 2
Komórka 3Komórka 4
Komórka 5Komórka 6
A. <tr style="display: none">
B. <tr style="visibility: hidden">
C. <tr style="display: table-cell">
D. <tr style="clear: none">
Właściwość CSS 'visibility: hidden' jest używana do ukrycia elementu, ale jednocześnie zachowuje ona jego miejsce w układzie strony. Jest to idealne dla sytuacji, kiedy chcemy ukryć konkretny element, ale nie chcemy wpływać na układ pozostałych elementów. W kontekście naszego pytania, jeśli chcielibyśmy ukryć drugi wiersz tabeli, ale nie chcemy, aby pozostałe wiersze zmieniały swoje położenie, 'visibility: hidden' jest idealnym rozwiązaniem. W przeciwnym razie, gdybyśmy użyli 'display: none', wiersz zostałby całkowicie usunięty z układu strony, a pozostałe wiersze przesunęłyby się do góry, aby zapełnić puste miejsce. W praktyce, właściwość 'visibility: hidden' jest często używana w połączeniu z JavaScript do tworzenia efektów 'hide/show', gdzie ukryte elementy mogą być później odkrywane bez wpływu na układ strony.
Pytanie 34

Jakie polecenie umożliwia pokazanie konfiguracji serwera PHP, w tym między innymi informacji o: wersji PHP, systemie operacyjnym serwera oraz wartościach przedefiniowanych zmiennych?

A. echo phpversion();
B. phpcredits();
C. print_r(ini_get_all());
D. phpinfo();
Kiedy deweloperzy szukają sposobów na wyświetlenie konfiguracji serwera PHP, mogą łatwo pomylić różne funkcje, które mają różne zastosowania. Na przykład funkcja phpcredits() nie dostarcza informacji o konfiguracji serwera, lecz wyświetla informacje o twórcach PHP oraz licencjach. Jest to przydatne w kontekście weryfikacji historii rozwoju języka, ale nie dostarcza żadnych merytorycznych danych na temat aktualnej konfiguracji serwera czy środowiska. Z kolei echo phpversion() zwraca jedynie wersję zainstalowanego PHP, co jest informacją ograniczoną i nie daje pełnego obrazu konfiguracji, jak ma to miejsce w przypadku phpinfo(). print_r(ini_get_all()) z kolei zwraca tablicę wszystkich dostępnych ustawień konfiguracyjnych, ale nie formatuje ich w przejrzysty sposób, jak czyni to phpinfo(). Takie podejście, jak wykorzystanie print_r(), może prowadzić do trudności w interpretacji wyników, zwłaszcza w dużych projektach, gdzie trzeba szybko uzyskać dostęp do konkretnych informacji. Typowym błędem jest zakładanie, że każda z tych funkcji dostarcza takich samych lub porównywalnych informacji, co nie jest prawdą. Używanie niewłaściwej funkcji w sytuacji, gdy potrzebne są szczegółowe i kompleksowe informacje o konfiguracji serwera, może prowadzić do frustracji i opóźnień w pracy nad projektem. Kluczowym jest zrozumienie, że każda z wymienionych funkcji ma swoje specyficzne przeznaczenie i różne konteksty zastosowania.
Pytanie 35

Jaką wartość w formacie heksadecymalnym będzie miała barwa określona kodem rgb(255, 10, 22)?

A. #FF1016
B. #251022
C. #2551022
D. #FF0A16
Odpowiedź #FF0A16 jest poprawna, ponieważ kod RGB (255, 10, 22) jest konwertowany na format heksadecymalny, gdzie każdy z trzech kanałów (czerwony, zielony, niebieski) jest przedstawiany przez dwie cyfry szesnastkowe. W kodzie RGB wartość 255 dla kanału czerwonego odpowiada szesnastkowej wartości FF, wartość 10 dla kanału zielonego odpowiada wartości 0A, a wartość 22 dla kanału niebieskiego odpowiada wartości 16. Łącząc te wartości, otrzymujemy #FF0A16. Praktyczne zastosowania kodów kolorów w formacie heksadecymalnym są powszechne w projektowaniu stron internetowych oraz grafice komputerowej, gdzie umożliwiają precyzyjne definiowanie kolorów. Warto również pamiętać, że standard W3C zaleca używanie formatu heksadecymalnego w CSS, co czyni go bardziej efektywnym dla deweloperów. Ponadto, znajomość konwersji kolorów RGB na heksadecymalny jest kluczowa dla każdego, kto zajmuje się designem i programowaniem wizualnych interfejsów użytkownika.
Pytanie 36

W CSS określono styl dla stopki. Jak można zastosować to formatowanie do bloku oznaczonego znacznikiem div?

#stopka { ... }
A. <div title = "stopka"> …
B. <div "stopka"> …
C. <div class = "stopka"> …
D. <div id = "stopka"> …
Poprawnie – zapis #stopka w CSS oznacza selektor identyfikatora (ID), więc w HTML musimy użyć atrybutu id="stopka" dokładnie z tą samą nazwą. W CSS znak # wskazuje, że styl jest przypisany do elementu o konkretnym identyfikatorze, a nie do klasy czy czegokolwiek innego. Dlatego jedynym prawidłowym sposobem podpięcia tego stylu do bloku div jest konstrukcja: <div id="stopka">…</div>. W praktyce wygląda to tak: CSS: #stopka { background-color: #333; color: white; padding: 20px; } HTML: <div id="stopka">To jest stopka strony</div> Przeglądarka łączy selektor #stopka z elementem, który ma id="stopka" i nakłada na niego zdefiniowane właściwości. Identyfikator powinien być unikalny w obrębie całego dokumentu HTML, co jest zgodne z zaleceniami W3C i ogólnie przyjętą dobrą praktyką. Do jednego ID odwołujemy się w CSS przez #, a w JavaScript przez document.getElementById("stopka"). Moim zdaniem warto zapamiętać prostą zasadę: # w CSS = id w HTML, kropka (.) w CSS = class w HTML. Gdy projektujesz layout strony, zwykle elementy typu nagłówek, stopka, główna nawigacja mają unikalne ID, bo występują raz na stronie. Natomiast powtarzalne elementy (np. kafelki z produktami) dostają klasy. Dzięki temu kod jest czytelniejszy, łatwiej się go utrzymuje i unikamy dziwnych konfliktów stylów. Dobrą praktyką jest też używanie opisowych nazw, np. id="stopka" zamiast skrótów typu id="s1", bo po miesiącu nikt nie pamięta, co to znaczyło.
Pytanie 37

Na podstawie jakiego parametru oraz z ilu tabel zostaną zwrócone wiersze w wyniku przedstawionego zapytania?

SELECT * FROM producent, hurtownia, sklep, serwis
WHERE producent.nr_id = hurtownia.nr_id
AND producent.wyrob_id = serwis.wyrob_id
AND hurtownia.nr_id = sklep.nr_id
AND sklep.nr_id = serwis.nr_id
AND producent.nr_id = 1;
A. Na podstawie parametru wyrob_id wyłącznie z trzech tabel
B. Na podstawie parametru wyrob_id ze wszystkich tabel
C. Na podstawie parametru nr_id wyłącznie z trzech tabel
D. Na podstawie parametru nr_id ze wszystkich tabel
Problem z błędnymi odpowiedziami polega na niewłaściwym zrozumieniu użycia parametrów w zapytaniu SQL Pierwsza z nich sugeruje użycie parametru wyrob_id wyłącznie dla trzech tabel co jest błędne ponieważ w analizowanym zapytaniu wyrob_id jest używany do łączenia jedynie dwóch tabel producent i serwis Nie łączy on wszystkich czterech tabel co ogranicza zakres danych Druga odpowiedź mylnie zakłada że wyrob_id jest używany dla wszystkich tabel co wskazuje na nieprawidłową interpretację struktury samego zapytania Trzecia odpowiedź błędnie sugeruje że parametr nr_id ogranicza się do trzech tabel co również jest sprzeczne z rzeczywistością zapytania które używa nr_id jako wspólnego klucza dla wszystkich czterech tabel Często pomyłki tego typu wynikają z braku zrozumienia jak działa klucz podstawowy i obcy w bazach danych Klucze te są podstawą dla relacji pomiędzy tabelami i ich poprawne użycie jest kluczowe dla uzyskiwania poprawnych wyników z zapytań Skupienie się na zrozumieniu struktury relacyjnej oraz zasad normalizacji pomoże w unikaniu takich błędów w przyszłości co jest kluczowe dla zachowania integralności i spójności danych w systemach bazodanowych
Pytanie 38

Gdzie należy umieścić znacznik meta w języku HTML?

A. między znacznikami body
B. między znacznikami paragrafu
C. w sekcji nagłówkowej strony internetowej
D. w stopce strony internetowej
Znacznik meta w języku HTML jest kluczowym elementem, który powinien być umieszczony w części nagłówkowej (head) dokumentu. Znaczniki meta służą do definiowania różnych informacji o stronie, takich jak zestaw znaków, opis, słowa kluczowe, autor oraz inne istotne dane, które nie są bezpośrednio wyświetlane na stronie. Przykładowo, znacznik meta z atrybutem 'charset' informuje przeglądarki, w jaki sposób interpretować znaki na stronie, co jest szczególnie ważne dla prawidłowego wyświetlania treści w różnych językach. Standardy HTML5 zalecają umieszczanie znaczników meta w nagłówku, aby umożliwić optymalizację SEO, co zwiększa widoczność strony w wynikach wyszukiwania. Dobrą praktyką jest również dodanie opisu strony przy pomocy znacznika meta 'description', co pozwala wyszukiwarkom na lepsze zrozumienie tematyki strony oraz zwiększa klikalność w wynikach wyszukiwania.
Pytanie 39

W SQL, aby zmienić dane w tabeli, wykorzystuje się instrukcję

A. UPDATE
B. SELECT
C. CREATE
D. JOIN
Odpowiedź 'UPDATE' jest poprawna, ponieważ w języku SQL polecenie to służy do modyfikacji danych w istniejących rekordach tabeli. Umożliwia aktualizację wartości w jednym lub więcej polach w wybranych wierszach, których identyfikacja może być dokonana poprzez zastosowanie klauzuli WHERE. Na przykład, aby zaktualizować nazwisko użytkownika w tabeli 'Użytkownicy', można użyć polecenia: 'UPDATE Użytkownicy SET nazwisko = 'NoweNazwisko' WHERE id = 1;'. Dobrą praktyką jest zawsze uwzględnienie klauzuli WHERE, aby uniknąć przypadkowego zaktualizowania wszystkich rekordów w tabeli. Polecenie UPDATE jest częścią standardu SQL i szeroko stosowane w codziennej pracy z bazami danych, co czyni je kluczowym narzędziem w zarządzaniu danymi. Warto również pamiętać, że przed wykonaniem aktualizacji zaleca się wykonanie kopii zapasowej danych, aby zabezpieczyć się przed niezamierzonymi zmianami.
Pytanie 40

Czym jest proces normalizacji tabel w kontekście baz danych?

A. wyłącznie stworzenie tabel oraz relacji w bazie
B. wprowadzenie nowych rekordów do bazy
C. wizualizacja struktury bazy danych
D. analiza i optymalizacja bazy danych
Normalizacja tabel to kluczowy proces w projektowaniu baz danych, który ma na celu minimalizację redundancji danych oraz zapewnienie ich integralności. Proces ten polega na organizowaniu danych w taki sposób, aby zmniejszyć powtarzalność oraz eliminować potencjalne anomalia podczas operacji na bazie, takich jak wstawianie, aktualizowanie czy usuwanie danych. Standardowe formy normalne, takie jak pierwsza, druga czy trzecia forma normalna, definiują zasady, według których można osiągnąć ten cel. Na przykład, w trzeciej formie normalnej, żadne niekluczowe atrybuty nie mogą być zależne od innych atrybutów, co pozwala na lepsze zarządzanie danymi. W praktyce, normalizacja może przyczynić się do efektywności zapytań SQL oraz ułatwiać zarządzanie danymi poprzez tworzenie relacji między tabelami. Przykładem może być rozdzielenie danych klienta i zamówienia do osobnych tabel, co pozwala na łatwiejsze aktualizacje informacji o kliencie bez konieczności modyfikowania całej historii zamówień. W ten sposób normalizacja wspiera standardy branżowe, takie jak ANSI SQL, a także najlepsze praktyki w zakresie projektowania baz danych.
Rozpocznij nowy egzamin
Powrót do strony głównej