Wyniki egzaminu

Nowy egzamin

Informacje o egzaminie:

Zawód: Asystentka stomatologiczna
Kwalifikacja: MED.01 - Asystowanie lekarzowi dentyście i utrzymanie gabinetu w gotowości do pracy
Data rozpoczęcia: 24 stycznia 2026 17:02
Data zakończenia: 24 stycznia 2026 17:39

Egzamin zdany!

Wynik: 25/40 punktów (62,5%)

Wymagane minimum: 20 punktów (50%)

Pochwal się swoim wynikiem!

Facebook

X.com

Szczegółowe wyniki:

Pytanie 1

Asystentka stomatologiczna przeprowadza pomiar tętna metodą palpacyjną na tętnicy promieniowej

A. całą ręką

B. kciukiem

C. palcem wskazującym oraz środkowym

D. kciukiem i palcem wskazującym

Pomiar tętna metodą palpacyjną na tętnicy promieniowej powinien być wykonywany za pomocą palca wskazującego i środkowego. Te dwa palce są najbardziej odpowiednie do precyzyjnego wyczucia pulsacji tętnicy, co jest kluczowe dla uzyskania dokładnych wyników. Palec wskazujący służy do nakierowania na tętnicę, podczas gdy palec środkowy zwiększa siłę nacisku, co pozwala na lepsze wyczucie tętna. Taki sposób pomiaru tętna jest zgodny z ogólnie przyjętymi standardami w medycynie i stomatologii. Przykładem praktycznym może być sytuacja, w której asystentka stomatologiczna musi ocenić stan pacjenta przed zabiegiem, co może pomóc w identyfikacji potencjalnych problemów zdrowotnych. Dobrą praktyką jest również monitorowanie tętna w kontekście reakcje pacjenta na leki podawane w trakcie zabiegu, co pozwala na szybką reakcję w przypadku nieprzewidzianych sytuacji. Właściwe wyczucie tętna jest istotne dla oceny ogólnego stanu zdrowia pacjenta, co czyni tę umiejętność kluczową w pracy asystentki stomatologicznej.

Pytanie 2

Defekt ilościowy szkliwa, który cechuje się zmniejszeniem jego grubości i występuje w formie dołków, rowków oraz zmętnień, określany jest mianem

A. przebarwieniem tetracyklinowym

B. niedorozwojem zębiny

C. hipoplazją

D. dysplazją zęba

Niedorozwój zębiny, dysplazja zęba i przebarwienia tetracyklinowe to różne sprawy związane z zębami, ale nie dotyczą hipoplazji szkliwa. Niedorozwój zębiny to, kiedy zębina nie rozwija się prawidłowo i przez to ząb może być słabszy. Ale to nie ma nic wspólnego z redukcją grubości szkliwa. Dysplazja zęba to jakieś nieprawidłowości w rozwoju tkanek zęba, ale hipoplazja to co innego. A przebarwienia tetracyklinowe to zmiany koloru zębów spowodowane lekami, ale też nie dotyczą samego szkliwa. Często ludzie mylą te terminy i nie rozumieją, jak to działa. Dlatego ważne, żeby znać różnice między hipoplazją a innymi problemami, bo to przydaje się w praktyce stomatologicznej.

Pytanie 3

Jakie odpady w gabinecie dentystycznym są oznaczone kodem 18 01 03?

A. Inne odpady powstałe w trakcie zabiegu stomatologicznego, zawierające żywe patogenne mikroorganizmy lub ich toksyny

B. Ciągi opakowań papierowo-foliowych z zestawów stomatologicznych

C. Odpady amalgamatowe pochodzące z dentystyki

D. Wszystkie odpady, które zostały wyprodukowane podczas przeprowadzenia zabiegu

Wybór opcji dotyczącej 'opakowań papierowo-foliowych pakietów stomatologicznych' nie jest właściwy, gdyż odpady te nie są klasyfikowane jako niebezpieczne i nie zawierają żywych drobnoustrojów chorobotwórczych. Takie odpady, w większości przypadków, mogą być traktowane jako odpady komunalne i nie wymagają specjalnego traktowania. Podobnie, twierdzenie, że 'wszystkie odpady, które zostały wytworzone podczas zabiegu' są opisane tym kodem, jest ogólnikowe i nie oddaje specyfiki klasyfikacji odpadów medycznych. Kluczowe w tej kwestii jest zrozumienie, że tylko wyselekcjonowane odpady, które mogą stanowić zagrożenie dla zdrowia, są objęte tym kodem. Odpady amalgamatu dentystycznego, choć również wymagające ostrożnego traktowania, są klasyfikowane pod innym kodem i dotyczą specyficznych zagadnień związanych z ich metalicznym składem. Typowym błędem myślowym, prowadzącym do takich niepoprawnych wniosków, jest nieprecyzyjne rozumienie klasyfikacji odpadów medycznych oraz ich właściwego postępowania w kontekście norm prawnych. Wiedza na temat tych klasyfikacji jest kluczowa dla prawidłowego zarządzania odpadami w każdym gabinecie stomatologicznym, co ma bezpośredni wpływ na bezpieczeństwo pacjentów oraz pracowników.

Pytanie 4

Do funkcji dodatkowych narządu żucia można zaliczyć

A. zakłócenia w procesie żucia

B. ssanie wargi dolnej i języka

C. nieprawidłową wymowę oraz zaburzenia połykania

D. oddychanie przez usta

Odpowiedzi takie jak oddychanie przez usta, nieprawidłowa wymowa i funkcja połykania, oraz zaburzenia w czynności żucia, nie są klasyfikowane jako parafunkcje narządu żucia. Oddychanie przez usta na przykład, może być skutkiem anatomicznych lub funkcjonalnych problemów, takich jak alergie lub nieprawidłowości w budowie nosa, co prowadzi do obniżenia efektywności oddychania, jednak nie jest to bezpośrednio związane z parafunkcją żucia. Takie zachowanie nie wpłynie na samo żucie, ale może mieć wpływ na rozwój jamy ustnej przez zmiany w ciśnieniu i ułożeniu zębów. Co więcej, nieprawidłowa wymowa oraz funkcja połykania mogą być wynikiem braku odpowiednich umiejętności motorycznych lub anatomicznych nieprawidłowości, a nie parafunkcji. Dobrze rozwinięte umiejętności motoryczne w jamie ustnej są kluczowe dla prawidłowego funkcjonowania, a ich brak może prowadzić do zaburzeń związanych z wymową. Z kolei zaburzenia w czynności żucia, takie jak ból lub trudności w żuciu, mogą być objawem chorób zębów lub stawów, a nie parafunkcją. Warto zauważyć, że mylenie tych terminów może prowadzić do nieodpowiednich strategii leczenia, co w konsekwencji może pogorszyć stan zdrowia pacjenta. Dlatego tak istotne jest zrozumienie właściwych definicji oraz klasyfikacji związanych z funkcją narządu żucia.

Pytanie 5

Pozostałości amalgamatu wysokosrebrowego powinny być wrzucone do worka w kolorze

A. czarnego

B. niebieskiego

C. żółtego

D. białego

Resztki amalgamatu wysokosrebrowego wrzucamy do żółtego worka, bo to jest zgodne z zasadami segregacji odpadów w medycynie i stomatologii. Amalgamat w dentystyce zawiera rtęć, srebro i inne metale, więc ważne jest, żeby go dobrze utylizować. Wiele krajów, w tym te w Unii Europejskiej, ma swoje systemy segregacji, żeby zmniejszyć ryzyko kontaktu z toksycznymi substancjami. Żółte odpady są klasyfikowane jako niebezpieczne, co oznacza, że placówki medyczne muszą je odpowiednio zbierać i przewozić. Jak źle je posortujemy, to mogą trafić do normalnych śmieci, co może być naprawdę niebezpieczne dla zdrowia i środowiska. Dlatego znajomość zasad utylizacji amalgamatu jest ważna nie tylko dla pracowników medycznych, ale też dla przestrzegania przepisów i etyki zawodu.

Pytanie 6

W sytuacji wystąpienia wstrząsu insulinowego podczas operacji, jakie kroki należy podjąć, by zaprzestać wszystkich działań oraz

A. położyć pacjenta na płasko i zapewnić drożność dróg oddechowych

B. zdjąć ciasne elementy odzieży pacjenta i umożliwić mu picie wody

C. podać mu doustnie glukozę lub zwykły cukier, jeśli pacjent jest przytomny

D. zdjąć ciasne elementy odzieży pacjenta i podać tlen przez maseczkę

Ułożenie pacjenta płasko i udrożnienie dróg oddechowych jest działaniem, które może być stosowane w przypadku poważniejszego zagrożenia życia, jednak nie jest to odpowiednia reakcja w przypadku wstrząsu insulinowego. W przypadku hipoglikemii kluczowe jest szybkie podniesienie poziomu glukozy we krwi, a nie zmiana pozycji ciała pacjenta. Poluzowanie ciasnych elementów garderoby pacjenta, choć może być korzystne w niektórych sytuacjach medycznych, nie przyczynia się bezpośrednio do rozwiązania problemu hipoglikemii. Podawanie wody do picia w przypadku wstrząsu insulinowego jest również niewłaściwe, ponieważ woda nie zawiera węglowodanów, które są kluczowe do natychmiastowego zwiększenia poziomu glukozy. Z kolei podawanie tlenu przez maseczkę twarzową również nie jest odpowiednie, ponieważ nie adresuje podstawowego problemu, jakim jest niski poziom glukozy we krwi. Tego typu podejścia mogą prowadzić do opóźnienia w udzieleniu skutecznej pomocy, co w przypadku hipoglikemii może mieć poważne konsekwencje, w tym utratę przytomności czy nawet śmierć. W sytuacjach nagłych kluczowe jest szybkie i adekwatne działanie zgodne z uznawanymi standardami opieki zdrowotnej.

Pytanie 7

Mepiwakaina to substancja stosowana w stomatologii o właściwościach

A. odontotropowych

B. znieczulających

C. przeciwgrzybiczych

D. kariostatycznych

Mepiwakaina jest lekiem stosowanym w stomatologii jako środek znieczulający. Działa poprzez blokowanie przewodzenia impulsów nerwowych, co prowadzi do zmniejszenia odczuwania bólu w obszarze, gdzie jest podawana. Jest szczególnie ceniona za swoje szybkie działanie oraz umiarkowany czas trwania znieczulenia, co czyni ją odpowiednim wyborem w procedurach stomatologicznych, takich jak ekstrakcje zębów czy leczenie kanałowe. Mepiwakaina może być stosowana w różnych formach, w tym w znieczuleniu przewodowym i miejscowym. Ważnym aspektem jej stosowania jest fakt, że nie zawiera adrenaliny, co sprawia, że jest preferowanym lekiem w przypadku pacjentów z chorobami serca. Przy odpowiednim podawaniu zgodnym z zaleceniami i standardami, mepiwakaina pozwala na komfortowe przeprowadzenie zabiegów stomatologicznych, minimalizując stres i dyskomfort pacjentów. Takie podejście do znieczulenia jest zgodne z zasadami najlepszej praktyki w stomatologii, które kładą nacisk na zapewnienie pacjentowi maksymalnego komfortu i bezpieczeństwa.

Pytanie 8

Aby zmierzyć ciśnienie krwi metodą osłuchową, potrzebne jest

A. otoskop

B. oflamoskop

C. stetoskop

D. glukometr

Stetoskop to podstawowe narzędzie wykorzystywane w medycynie do osłuchiwania dźwięków wewnętrznych organizmu, w tym do pomiaru ciśnienia tętniczego krwi. Metoda osłuchowa polega na jednostkowym słuchaniu dźwięków generowanych przez przepływ krwi przez naczynia krwionośne, co jest możliwe dzięki zastosowaniu stetoskopu. Podczas pomiaru ciśnienia wykorzystuje się mankiet, który jest zakładany na ramię pacjenta, a następnie napompowywany, aby zablokować przepływ krwi. Odsłuchując dźwięki za pomocą stetoskopu, lekarz może określić wartości skurczowego i rozkurczowego ciśnienia krwi. Jest to standardowa metoda, zalecana przez organizacje medyczne, takie jak American Heart Association, ze względu na jej prostotę oraz wysoką dokładność w odpowiednich warunkach. W praktyce, stetoskop umożliwia także ocenę innych parametrów zdrowotnych, takich jak rytm serca czy szmery oskrzelowe, co czyni go nieocenionym narzędziem w diagnostyce medycznej.

Pytanie 9

Jakie masy wyciskowe są używane do uzyskiwania wycisków dwuwarstwowych?

A. Silikonowe

B. Alginatowe

C. Agarowe

D. Stentsowe

Silikonowe masy wyciskowe są najczęściej stosowane do pobierania wycisków dwuwarstwowych ze względu na swoje doskonałe właściwości reologiczne i adaptacyjne. Charakteryzują się one wysoką elastycznością oraz niską lepkością, co pozwala na precyzyjne odwzorowanie nawet najbardziej skomplikowanych kształtów anatomicznych. W praktyce, wycisk dwuwarstwowy polega na zastosowaniu dwóch różnych silikonów: jeden jest używany jako materiał wyciskowy o niskiej lepkości, który wnika w detale, natomiast drugi, o wyższej lepkości, służy do uzyskania stabilnego i dokładnego wycisku. Taki proces zapewnia idealną dokładność, co jest kluczowe w protetyce i ortodoncji. Silikonowe masy wyciskowe spełniają również normy ISO 4823, co gwarantuje ich wysoką jakość i bezpieczeństwo. Przykładowo, w przypadku prac protetycznych, zastosowanie wycisku dwuwarstwowego pozwala na lepsze dopasowanie koron czy mostów, co z kolei przekłada się na zwiększenie komfortu pacjenta oraz wydłużenie trwałości wykonanych prac. W związku z tym, silikonowe masy są podstawowym narzędziem w nowoczesnej stomatologii.

Pytanie 10

Przy wytwarzaniu cementu fosforanowego z hydroksyapatytu, asystentka powinna połączyć proszek z cieczą

A. na gładkiej powierzchni szklanej płytki, plastikową szpatułką

B. na matowej stronie szklanej płytki, plastikową szpatułką

C. na matowej stronie szklanej płytki, metalową szpatułką

D. na bloczku woskowanym, metalową szpatułką

Wiesz co? Żeby dobrze wymieszać ten proszek, najlepiej zrobić to na matowej stronie szklanej płytki z metalową szpatułką. Ta matowa powierzchnia jest super, bo lepiej trzyma proszek i stabilizuje go podczas mieszania, co jest mega ważne, żeby uzyskać spójną konsystencję cementu fosforanowego. Metalowa szpatułka to też dobry wybór, bo jest sztywna i gładka, więc łatwo się nią miesza i przenosi wszystko gdzie trzeba. W laboratoriach ważne jest, żeby używać odpowiednich narzędzi i powierzchni, bo to nie tylko przyspiesza pracę, ale też zmniejsza szansę na zanieczyszczenie, co przy materiałach dentystycznych jest kluczowe. Hydroksyapatyt, który jest jednym z głównych składników cementu, wymaga dobrego przygotowania, żeby miał odpowiednie właściwości i był bezpieczny dla organizmu. Cement fosforanowy można stosować na przykład do wypełnień stomatologicznych, gdzie trzeba precyzyjnie dobrać proporcje i technikę mieszania, żeby wszystko działało jak należy i długo trzymało.

Pytanie 11

W trakcie leczenia kanałowego, lekarz prosi o K-Reamer nr 30. Jakiego koloru powinna być podawana asystentce narzędzie?

A. żółtym

B. czerwonym

C. niebieskim

D. białym

Odpowiedź niebieska jest poprawna, ponieważ według standardów kodowania kolorów narzędzi endodontycznych K-Reamer, narzędzia oznaczone numerem 30 są reprezentowane przez kolor niebieski. To system kolorów, który został wprowadzony, aby ułatwić lekarzom i asystentom szybkie identyfikowanie narzędzi podczas procedur medycznych. Przykładowo, przy leczeniu kanałowym, gdzie precyzyjne narzędzia są kluczowe, znajomość kolorów narzędzi pozwala na sprawne i skuteczne przeprowadzenie zabiegu. Zastosowanie narzędzi o właściwych rozmiarach jest niezbędne do osiągnięcia optymalnych rezultatów terapeutycznych oraz minimalizacji ryzyka uszkodzenia tkanek zęba. W praktyce, lekarze endodontyści często korzystają z tabeli kolorów, aby upewnić się, że asystentki podają odpowiednie narzędzia, co przyczynia się do efektywności i bezpieczeństwa zabiegu. Właściwe przygotowanie i organizacja stanowiska pracy, w tym znajomość kolorów narzędzi, są podstawowymi elementami profesjonalnej praktyki stomatologicznej.

Pytanie 12

Jak często w ciągu roku przeprowadza się zabiegi lakierowania u dzieci z dużym ryzykiem wystąpienia próchnicy?

A. 5-6

B. 3-4

C. 9-10

D. 7-8

Wybór odpowiedzi sugerujących częstsze zabiegi lakierowania, takie jak 5-6, 7-8 czy 9-10 razy w roku, opiera się na błędnych założeniach dotyczących zarówno częstotliwości, jak i efektywności stosowanych zabiegów. Zbyt intensywne stosowanie lakieru fluorowego może prowadzić do nadmiernego nagromadzenia fluoru, co w niektórych przypadkach skutkuje fluorozą – stanem, który objawia się białymi plamami na zębach. Ekstremalne podejście do częstotliwości zabiegów nie uwzględnia również indywidualnych potrzeb pacjentów, co jest kluczowe w praktyce dentystycznej. Standardy kliniczne zalecają zindywidualizowane podejście do każdego przypadku, a nadmierna liczba zabiegów może być nie tylko nieefektywna, ale również niebezpieczna. Ponadto, częste zabiegi mogą prowadzić do zjawiska tzw. „przeciążenia” pacjentów, co może skutkować opóźnieniem w realizacji innych ważnych interwencji. Z punktu widzenia profilaktyki próchnicy, bardziej skuteczne jest połączenie regularnych zabiegów lakierowania z nauką o prawidłowej higienie jamy ustnej oraz odpowiednią dietą, co jest zgodne z nowoczesnymi trendami w stomatologii dziecięcej. Właściwa równowaga pomiędzy zabiegami a edukacją pacjenta jest kluczowa dla długofalowego sukcesu w zapobieganiu chorobom zębów.

Pytanie 13

Karpula to rodzaj

A. strzykawka do podania anestetyku.

B. chwytak do przeprowadzenia ekstrakcji zęba.

C. nabój z anestetykiem.

D. strzykawka do irygacji kanałów.

Karpula to taka specjalna strzykawka, która jest super ważna w stomatologii, bo pomaga przy podawaniu znieczulenia miejscowego. Dzięki niej można precyzyjnie dozować znieczulenie, co jest naprawdę kluczowe, żeby pacjent nie czuł bólu podczas różnych zabiegów. Fajnie, że ma ergonomiczną budowę i regulację ciśnienia, bo to dodatkowo zwiększa komfort i zmniejsza ryzyko jakichś powikłań. Na przykład, jak trzeba usunąć ząb, to odpowiednie znieczulenie jest konieczne, żeby pacjent po wszystkim był zadowolony. Karpula jest szeroko stosowana w dentystyce i spełnia wszystkie standardy dotyczące bezpieczeństwa. Ma też system zabezpieczeń, który zapobiega wylaniu znieczulenia, co sprawia, że jest naprawdę godna uwagi w codziennej pracy stomatologów.

Pytanie 14

Jak długo należy przechowywać dokumentację dotyczącą procesu sterylizacji?

A. 5 lat

B. 20 lat

C. 10 lat

D. 15 lat

Przechowywanie dokumentacji procesu sterylizacji przez okres krótszy niż 10 lat może prowadzić do poważnych konsekwencji na wielu poziomach. Odpowiedzi wskazujące na 5, 15 lub 20 lat nie uwzględniają kluczowych aspektów bezpieczeństwa pacjentów oraz zgodności z regulacjami prawnymi. Krótszy okres, taki jak 5 lat, może wydawać się wystarczający, jednak nie bierze pod uwagę tego, że incydenty związane z zakażeniami czy nieprawidłowości w procesie sterylizacji mogą ujawniać się dużo później. W praktyce, wiele przypadków wymaga analizy historycznych danych, a brak odpowiedniej dokumentacji może prowadzić do niewłaściwych wniosków oraz decyzji. Z kolei okres 15 czy 20 lat, choć teoretycznie może wydawać się bardziej bezpieczny, może nie być zgodny z rzeczywistymi wymaganiami prawnymi lub praktykami stosowanymi w danym regionie. Wartością dodaną jest również podkreślenie, że dokumenty powinny być przechowywane w odpowiednich warunkach, aby zapewnić ich integralność oraz dostępność w przypadku audytów lub inspekcji. W związku z tym, nieprawidłowe podejście do okresu przechowywania dokumentacji może prowadzić nie tylko do naruszeń norm, ale również do poważnych ryzyk zdrowotnych dla pacjentów.

Pytanie 15

Zabieg hemisekcji zęba 37 przeprowadza się w gabinecie

A. pedodoncji

B. protetyki stomatologicznej

C. periodontologii

D. chirurgii stomatologicznej

Zabieg hemisekcji zęba 37, który jest zębem trzonowym dolnym, wykonuje się w gabinecie chirurgii stomatologicznej, ponieważ jest to procedura chirurgiczna polegająca na usunięciu jednej z korzeni zęba, który ma więcej niż jeden korzeń. Hemisekcja jest stosowana w przypadkach, gdy ząb jest dotknięty ciężką chorobą, taką jak zaawansowana próchnica lub choroby przyzębia, które wpływają na jeden z korzeni oraz tkanki otaczające ząb. W trakcie zabiegu chirurg stomatologiczny dba o to, aby zachować jak największą ilość zdrowej tkanki zęba oraz struktury kostnej. Przykładem zastosowania hemisekcji może być sytuacja, w której jeden z korzeni zęba 37 jest poważnie uszkodzony, a drugi korzeń wykazuje zdrowie i stabilność. Po przeprowadzeniu hemisekcji, na zdrowym korzeniu zęba można przeprowadzić dalsze leczenie protetyczne, na przykład zakładając koronę, co umożliwia dalsze funkcjonowanie zęba. Zgodnie z wytycznymi American Association of Endodontists, hemisekcja jest jedną z opcji leczenia zębów z wieloma korzeniami w przypadku niepowodzenia innych form terapii.

Pytanie 16

Próchnica rozwijająca się w zębinie bez istotnego uszkodzenia szkliwa, to rodzaj próchnicy

A. wsteczna

B. przenikająca

C. nietypowa

D. podminowująca

Odpowiedzi zaklasyfikowane do niewłaściwych typów próchnicy, takie jak wsteczna, nietypowa i przenikająca, opierają się na błędnym rozumieniu procesów rozwoju próchnicy. Próchnica wsteczna odnosi się do sytuacji, gdy choroba dotyczy warstw zęba w odwrotnej kolejności, co nie ma zastosowania w kontekście opisanego pytania, ponieważ podminowująca próchnica nie dotyka powierzchni szkliwa w sposób zauważalny. Próchnica nietypowa to termin używany do opisania form próchnicy, które nie pasują do klasycznych definicji, co wprowadza zamieszanie i może prowadzić do nieprawidłowych diagnoz. Z kolei przenikająca próchnica sugeruje pełne przejście procesu chorobowego przez wszystkie warstwy zęba, co jest sprzeczne z definicją próchnicy podminowującej, która występuje głównie w zębinie, a szkliwo pozostaje w dużej mierze nienaruszone. Typowe błędy myślowe w tej kwestii obejmują mylenie objawów i procesów rozwoju różnych typów próchnicy, co może prowadzić do nieprawidłowego leczenia i zaniedbania diagnostyki. W praktyce ważne jest, aby dentyści stosowali precyzyjne definicje i klasyfikacje, aby uniknąć mylnych interpretacji, co jest zgodne z zaleceniami organizacji stomatologicznych i standardami jakości opieki.

Pytanie 17

Niewłaściwe przeprowadzanie szczotkowania zębów może prowadzić do

A. remisji dziąsła

B. resekcji dziąsła

C. recesji dziąsła

D. retrakcji dziąsła

Recesja dziąsła to stan, w którym tkanka dziąsłowa cofa się, odsłaniając korony zębów oraz ich szyjki. Jest to głównie spowodowane nieprawidłową techniką szczotkowania zębów, co może prowadzić do mechanicznego uszkodzenia tkanek dziąsłowych oraz ich stanu zapalnego. Używanie zbyt dużej siły podczas szczotkowania, a także stosowanie twardych szczoteczek może przyczynić się do tego schorzenia. Ważne jest, aby stosować technikę szczotkowania zalecaną przez dentystów, taką jak metoda Bass, która głosi, że szczoteczka powinna być trzymana pod kątem 45 stopni do linii dziąseł, a ruchy powinny być delikatne, okrężne. Regularne wizyty u dentysty oraz profesjonalne oczyszczanie zębów mogą pomóc w zapobieganiu recesji dziąsła poprzez usunięcie płytki nazębnej, która jest jednym z głównych czynników wywołujących choroby przyzębia. Osoby dbające o zdrowie jamy ustnej powinny również pamiętać o wyborze odpowiedniej szczoteczki do zębów oraz pasty, które wspierają zdrowie dziąseł.

Pytanie 18

Pomiędzy końcem uchwytu kleszczy znajdujących się wewnątrz papierowo-foliowego rękawa a zgrzewem należy pozostawić przestrzeń wynoszącą

A. 1 cm

B. 5 cm

C. 10 cm

D. 3 cm

Odpowiedź 3 cm jest poprawna, ponieważ zachowanie odpowiedniego odstępu pomiędzy końcem rękojeści kleszczy a zgrzewem rękawa papierowo-foliowego jest kluczowe dla zapewnienia prawidłowego funkcjonowania narzędzi oraz bezpieczeństwa operacji. Zbyt mały odstęp może prowadzić do zacięcia lub uszkodzenia kleszczy, co z kolei może powodować niekontrolowane wycieki lub inne niepożądane zdarzenia w trakcie procedury. Norma PN-EN 868-5, która dotyczy materiałów opakowaniowych do sterylizacji, zaleca, aby narzędzia były umieszczane z odpowiednim luzem, co umożliwia cyrkulację pary lub innych czynników sterylizujących. W praktyce, odstęp 3 cm jest również często spotykany w procedurach medycznych i laboratoryjnych, gdzie precyzyjna manipulacja narzędziami jest niezbędna dla zachowania sterylności oraz efektywności zabiegu. W związku z tym, stosowanie się do tego wymogu nie tylko zwiększa bezpieczeństwo, ale także poprawia efektywność procesów sterylizacji oraz czas ich trwania.

Pytanie 19

Jakie substancje są używane do pielęgnacji narzędzi stomatologicznych?

A. olej silikonowy

B. wazelina techniczna

C. smar ogólny

D. olej jadalny

Olej spożywczy, wazelina techniczna oraz smar uniwersalny to substancje, które mogą wydawać się funkcjonalne w kontekście konserwacji narzędzi, jednak ich stosowanie w stomatologii nie jest zalecane. Olej spożywczy, choć jest bezpieczny dla zdrowia, może być podatny na degradację w wyniku działania ciepła oraz wilgoci, co prowadzi do powstawania osadów i bakterii, które są niebezpieczne w kontekście procedur stomatologicznych. Wazelina techniczna, z kolei, jest produktem na bazie ropy naftowej, który może pozostawiać resztki i prowadzić do zatykania mechanizmów narzędzi, co wpływa negatywnie na ich funkcjonowanie. Smar uniwersalny, mimo iż może być użyty w różnych aplikacjach, często nie spełnia specyficznych wymagań dotyczących biokompatybilności i chemicznego bezpieczeństwa w kontekście stomatologii. Użycie tych substancji może powodować nie tylko uszkodzenia narzędzi, ale również zagrażać zdrowiu pacjentów. W praktykach stomatologicznych kluczowe jest przestrzeganie standardów jakości oraz dobrych praktyk, co jasno wskazuje na konieczność stosowania odpowiednich i specjalistycznych środków konserwacyjnych, takich jak olej silikonowy.

Pytanie 20

Jakiego typu próchnica powstaje w okolicy wypełnienia lub po jego utracie?

A. Okrągła

B. Niezwykła

C. Początkowa

D. Wtórna

Próchnica wtórna, czyli ta która powstaje wokół wypełnień, to dość powszechny problem. Zazwyczaj zdarza się, gdy wypełnienie jest uszkodzone lub po prostu zaczyna się psuć. W takich miejscach lubi gromadzić się płytka bakteryjna i resztki jedzenia, więc regularne kontroli u dentysty są kluczowe. Wiesz, jak to jest – jeśli nie zajmiesz się higieną jamy ustnej, to po pewnym czasie może się okazać, że wokół wypełnienia zaczyna powstawać ubytek, a to na pewno nie jest to, co chcielibyśmy mieć. Dlatego warto dbać o zęby, a szczególnie o te wypełnione. Mycie zębów, w tym przestrzeni międzyzębowych, to bardzo ważna sprawa. Często mówi się o edukacji pacjentów o profilaktyce, bo to naprawdę istotne, żeby utrzymać zęby w dobrym stanie.

Pytanie 21

Dokumentacja dotycząca kontroli pakietu, która potwierdza poprawny przebieg procesu sterylizacji, powinna być przechowywana przez

A. 10 lat

B. 20 lat

C. 8 lat

D. 15 lat

Przechowywanie dokumentacji kontroli pakietu przez okresy inne niż 10 lat może spowodować różne kłopoty zarówno dla pacjentów, jak i dla placówek medycznych. Odpowiedzi, które podają 8, 15 albo 20 lat, nie uwzględniają tego, co jest standardem w branży, gdzie 10 lat to jakby absolutne minimum dla utrzymania bezpieczeństwa i jakości w zdrowiu. Krótszy czas jak 8 lat? To może być za mało, jeśli trzeba będzie pokazać dowody na skuteczne procedury sterylizacji w przypadku jakichś roszczeń. A dłuższy czas, jak 15 czy 20 lat, to znowu niepotrzebne problemy z administracją i nie ma sensu zgodnie z przepisami. Ważne jest, żeby każdy proces sterylizacji był dokumentowany na tyle długo, żeby można było przeprowadzić audyt lub dochodzenie, jeśli zajdzie taka potrzeba. W praktyce, zbyt długie lub zbyt krótkie trzymanie dokumentacji może prowadzić do kłopotów z prawem, co niesie ze sobą ogólnie nieprzyjemne konsekwencje. Dlatego warto trzymać się tych ustalonych norm dla lepszego zarządzania jakością oraz bezpieczeństwa pacjentów.

Pytanie 22

Który z podanych zabiegów można wykonać u pacjenta w pozycji leżącej?

A. Określenie wysokości zwarcia

B. Pobieranie zgryzu konstrukcyjnego w ortodoncji

C. Leczenie endodontyczne

D. Przymiarka woskowych szablonów protez

Leczenie endodontyczne, znane również jako leczenie kanałowe, jest procedurą, która najczęściej wymaga, aby pacjent znajdował się w pozycji leżącej. Ta pozycja jest kluczowa, ponieważ pozwala na łatwiejszy dostęp do zębów, a także zapewnia komfort pacjenta podczas dłuższych zabiegów. W trakcie leczenia endodontycznego lekarz stomatolog usuwa chore tkanki nerwowe oraz zainfekowane tkanki z wnętrza zęba, co często wymaga precyzyjnego i skomplikowanego działania narzędziami endodontycznymi. W tej pozycji lekarz ma również lepszą kontrolę nad operowanym obszarem oraz może skuteczniej zarządzać ewentualnymi problemami związanymi z krwawieniem czy wypłukiwaniem wypełniaczy. Dodatkowo, zaleca się, aby pacjenci pozostawali w pozycji leżącej podczas takich zabiegów, aby uniknąć nadmiernego napięcia mięśni szczęk i karku, co może prowadzić do dyskomfortu oraz zmęczenia. Standardy branżowe, takie jak wytyczne American Association of Endodontists, podkreślają znaczenie wygody pacjenta oraz odpowiednich warunków pracy dla lekarza podczas przeprowadzania leczenia endodontycznego.

Pytanie 23

Podczas zabiegu usunięcia zęba 47 lekarzowi należy dostarczyć kleszcze Tomesa-Bertena

A. z zamkiem w linii prostej z rękojeścią oraz dziobami bez trzpieni zgiętymi na prostą

B. o szerokich dziobach ustawionych w przedłużeniu ramion z trzpieniem na dziobie bocznym

C. o szerokich dziobach zgiętych pod kątem prostym względem rękojeści, wyposażonych w trzpienie

D. o szerokich dziobach ustawionych w przedłużeniu ramion, wyposażonych w trzpienie

Kleszcze Tomesa-Bertena, które są zgięte w stosunku do rękojeści pod kątem prostym i zaopatrzone w trzpienie, są kluczowym narzędziem wykorzystywanym podczas ekstrakcji zębów, szczególnie w przypadku zębów trzonowych, takich jak ząb 47. Ich unikalna konstrukcja pozwala na łatwiejsze chwycenie i stabilne trzymanie korony zęba, co jest niezwykle istotne w minimalizacji urazów otaczających tkanek. Dzięki szerokim dziobom, kleszcze te zapewniają efektywną dźwignię, co redukuje potrzebną siłę podczas zabiegu oraz zwiększa precyzję działania. W praktyce, zastosowanie kleszczy o takim kształcie minimalizuje ryzyko złamania zęba lub uszkodzenia kości szczęki. Warto przypomnieć, że zgodnie z wytycznymi American Dental Association, prawidłowe dobranie narzędzi do konkretnego zabiegu jest kluczowe dla bezpieczeństwa pacjenta oraz sukcesu terapii. Dobrze dobrane narzędzia, takie jak kleszcze Tomesa-Bertena, są więc nie tylko sprawdzonymi pomocnikami w praktyce stomatologicznej, ale również elementami, które mogą znacząco wpłynąć na komfort pacjenta oraz efektywność zabiegu.

Pytanie 24

Niewłaściwe mycie zębów może prowadzić do

A. abfrakcji zęba

B. erozji szkliwa

C. resorpcji korzenia

D. recesji dziąseł

Recesja dziąseł to stan, w którym dziąsła cofają się, odsłaniając korony zębów oraz zwiększając ryzyko wystąpienia chorób przyzębia. Nieprawidłowe szczotkowanie, takie jak zbyt intensywne lub agresywne ruchy, może prowadzić do mechanicznych uszkodzeń tkanki dziąsłowej. W praktyce zaleca się stosowanie techniki szczotkowania, takiej jak metoda BASS, która umożliwia skuteczne czyszczenie zębów przy minimalnym ryzyku urazów dziąseł. Używanie odpowiednich narzędzi, takich jak szczoteczki o miękkim włosiu, jest kluczowe dla ochrony delikatnej tkanki dziąsłowej. Regularne wizyty u dentysty oraz edukacja pacjentów na temat prawidłowego szczotkowania zębów są fundamentalne w zapobieganiu recesji. Świadomość pacjentów o właściwych technikach higieny jamy ustnej przyczynia się do zachowania zdrowia zębów i dziąseł w długim okresie. Warto również zauważyć, że recesja może prowadzić do nadwrażliwości zębów oraz estetycznych problemów, co może wpłynąć na komfort życia pacjenta.

Pytanie 25

Który rodzaj cementu powinien być zastosowany do trwałego osadzenia mostu protetycznego?

A. Szkło-jonomerowy

B. Cynkowo-siarczanowy

C. Cynkowo-siarczanowy

D. Prowizoryczny

Cement cynkowo-siarczanowy, pomimo że jest czasami stosowany w stomatologii, nie jest optymalnym wyborem do trwałego osadzania mostów protetycznych. Jego właściwości, takie jak mniejsza siła wiązania oraz większa wrażliwość na wilgoć w porównaniu do cementów szkło-jonomerowych, prowadzą do ryzyka luzowania się mostu w czasie. Ponadto, cementy te mogą powodować podrażnienia miazgi zębowej, co jest istotnym problemem w kontekście długoterminowego użytkowania. Cement prowizoryczny z kolei, jak sama nazwa wskazuje, jest przeznaczony do tymczasowego połączenia i nie zapewnia odpowiedniej stabilności wymaganą w przypadku mostów protetycznych. Użycie cementów prowizorycznych może prowadzić do nieprzewidzianych komplikacji, takich jak przemieszczanie się mostu, co dodatkowo obniża komfort pacjenta. Warto również zwrócić uwagę na to, że cementy cynkowo-siarczanowe nie oferują korzyści związanych z remineralizacją, co jest istotne w kontekście dbałości o zdrowie zębów. Dlatego ważne jest, aby świadome decyzje w zakresie materiałów protetycznych opierały się na wiedzy o ich właściwościach oraz zastosowaniach klinicznych, co pozwala na uniknięcie typowych błędów myślowych prowadzących do nieefektywnych wyborów w praktyce stomatologicznej.

Pytanie 26

Jaka pozycja jest zalecana dla pacjenta siedzącego na fotelu podczas wykonywania wycisków?

A. półleżąca

B. Trendeienburga

C. spoczynkowa

D. siedząca

Zalecana pozycja siedząca dla pacjenta podczas pobierania wycisków jest szczególnie istotna z kilku powodów. Po pierwsze, zapewnia stabilność i komfort, co jest niezbędne do uzyskania dokładnych wycisków. W pozycji siedzącej pacjent ma lepszą kontrolę nad swoją głową oraz szyją, co pozwala na uniknięcie niepożądanych ruchów, które mogą wpłynąć na jakość wycisku. Dodatkowo, ta pozycja sprzyja lepszemu dostępowi do jamy ustnej, co ułatwia pracę lekarza dentysty lub technika dentystycznego. Zaleca się, aby fotel dentystyczny był odpowiednio ustawiony, aby pacjent czuł się komfortowo, a jednocześnie umożliwiał łatwe przeprowadzenie procedury. W praktyce, zgodnie z wytycznymi amerykańskiego towarzystwa stomatologicznego (ADA), pozycja siedząca powinna być wykorzystywana w większości przypadków, aby zapewnić maksymalną precyzję w procesie pobierania wycisków, co jest kluczowe dla późniejszej produkcji protez czy innych uzupełnień protetycznych.

Pytanie 27

Aby przeprowadzić wybielanie przebarwionych martwych zębów, konieczne jest przygotowanie

A. Endoperox

B. Whitening Gel

C. Haxyl-żel

D. Opalescence Xtra

Haxyl-żel, Opalescence Xtra i Whitening Gel to preparaty, które mogą być stosowane w kontekście wybielania, jednak nie są odpowiednie dla martwych zębów. Haxyl-żel jest zazwyczaj stosowany do wybielania zębów żywych, a jego działanie opiera się na mechanizmie utleniania barwników w szkliwie i zębinie. Opalescence Xtra jest preparatem wybielającym, który również działa na zęby żywe i zawiera składniki aktywne, które nie są wystarczająco skuteczne w przypadku martwych zębów. Z kolei Whitening Gel to ogólny termin, który obejmuje różnorodne produkty wybielające, ale ich skład i efektywność mogą być bardzo zróżnicowane. Przy tym, stosowanie niewłaściwych preparatów może prowadzić do niepożądanych efektów, takich jak podrażnienia czy uszkodzenia tkanek zęba. Wybór odpowiedniego środka do wybielania martwych zębów jest kluczowy, a stosowanie nieodpowiednich substancji może skutkować nie tylko brakiem efektów, ale również pogorszeniem stanu zdrowia zęba. Dlatego ważne jest, aby przed przystąpieniem do zabiegu skonsultować się z dentystą, który posiada odpowiednią wiedzę oraz doświadczenie w tej dziedzinie. Wybór preparatu powinien być zgodny z aktualnymi standardami praktyki stomatologicznej, a wszelkie decyzje dotyczące leczenia powinny opierać się na rzetelnej ocenie stanu zębów pacjenta.

Pytanie 28

Dokumentacja medyczna indywidualna zewnętrzna nie zawiera

A. receptę

B. kartę choroby

C. opinię lekarską

D. skierowanie

Karta choroby jest dokumentem medycznym, który służy do rejestracji przebiegu leczenia pacjenta w placówkach służby zdrowia. W przeciwieństwie do opinii lekarskiej, skierowania czy recepty, które są związane z konkretnymi procedurami medycznymi i farmakologicznymi, karta choroby jest dokumentem wewnętrznym, nieprzeznaczonym do przekazywania pacjentowi ani jego zewnętrznym przedstawicielom. W praktyce, karta choroby jest używana do monitorowania stanu zdrowia pacjenta w ramach długotrwałych chorób i jest kluczowym narzędziem w procesie leczenia. Zgodnie z obowiązującymi normami prawnymi i standardami dokumentacji medycznej, karta choroby powinna być starannie prowadzona przez lekarzy i pielęgniarki, aby zapewnić odpowiednią kontynuację opieki medycznej. Dodatkowo, jest ona częścią pełnej dokumentacji medycznej, która jest niezbędna do analizy skuteczności leczenia i podejmowania decyzji klinicznych na przyszłość.

Pytanie 29

W endoboksie ustawia się narzędzia w kolejności: K-Reamer żółty, czerwony, zielony oraz czarny. Wskaź zapis, który obrazuje tę sekwencję rozmieszczenia narzędzi.

A. 20, 25, 30, 40

B. 15, 20, 30, 40

C. 15, 20, 25, 30

D. 20, 25, 35, 40

Odpowiedź 20, 25, 35, 40 jest poprawna, ponieważ odzwierciedla rzeczywistą kolejność narzędzi K-Reamer, które są używane w endoboksie. K-Reamery są narzędziami stosowanymi w stomatologii i chirurgii, szczególnie w procedurach endodontycznych, gdzie precyzja i porządek narzędzi mają kluczowe znaczenie dla skuteczności zabiegów. Każdy z kolorów narzędzi odpowiada określonemu rozmiarowi, co jest standardem w branży, ułatwiającym identyfikację oraz szybkie działanie w czasie operacji. Przykładem zastosowania tej wiedzy w praktyce jest sytuacja, w której lekarz musi szybko wybrać odpowiedni K-Reamer w trakcie zabiegu; znajomość kolorów i ich odpowiadających rozmiarów pozwala na sprawne podejmowanie decyzji. Warto również zaznaczyć, że właściwe uporządkowanie narzędzi minimalizuje ryzyko ich pomylenia, co jest istotne dla bezpieczeństwa pacjenta i jakości wykonywanych procedur. Standardy dotyczące organizacji narzędzi w gabinetach stomatologicznych podkreślają znaczenie systematyczności i precyzji w działaniach, co jest zgodne z najlepszymi praktykami w zawodzie.

Pytanie 30

Podczas wykonywania zabiegu doszło do aspiracji obcego ciała. Pacjent jest świadomy, w tej sytuacji powinno się

A. przeprowadzić 5 uderzeń między łopatkami, na przemian z 5 uciskami w nadbrzuszu

B. zalecić pacjentowi położenie się na plecach i zakazać kaszlenia

C. zrealizować konikotomię

D. szybko wywołać wymioty

W przypadku aspiracji ciała obcego, gdy pacjent jest przytomny, najskuteczniejszym sposobem na usunięcie przeszkody jest zastosowanie sekwencji pięciu uderzeń między łopatkami połączonych z pięcioma uciśnięciami nadbrzusza. Takie postępowanie jest zgodne z wytycznymi American Heart Association oraz innymi standardami resuscytacji. Uderzenia między łopatkami pomagają wytworzyć ciśnienie, które może wypchnąć ciało obce z dróg oddechowych, a uciśnięcia nadbrzusza (manewr Heimlicha) również są skuteczne w generowaniu siły potrzebnej do usunięcia obstrukcji. Użycie tych dwóch technik w odpowiedniej sekwencji jest kluczowe, ponieważ może znacznie zwiększyć szanse na pomyślne usunięcie ciała obcego bez konieczności interwencji chirurgicznej. W praktyce, jeśli pacjent jest w stanie kaszleć, to również można zachęcać go do kaszlu, co stanowi naturalny mechanizm obronny organizmu, jednak w sytuacjach krytycznych, gdy do kaszlu nie dochodzi, powyższa metoda jest zalecana. Warto pamiętać, że w przypadku, gdy pacjent traci przytomność lub nie podejmuje skutecznych prób oddychania, konieczne jest natychmiastowe wezwanie pomocy medycznej.

Pytanie 31

Jakim chwytem powinno się trzymać kleszczyki ślinochronu przy montażu klamer?

A. Dłoniowo-kciukowym

B. Piórowym zmodyfikowanym

C. Dłoniowo-kciukowym odwróconym

D. Pisarskim

Chwyt piórowy zmodyfikowany, będący jedną z opcji do trzymania kleszczyków, nie jest zalecany w kontekście zakładania klamer, ponieważ ogranicza precyzję i kontrolę nad narzędziem. Ten rodzaj chwytu bywa używany w innych kontekstach, jednak jego zastosowanie w stomatologii często prowadzi do nieefektywności. Ręka ustawiona w ten sposób nie oferuje odpowiedniej stabilizacji, co może skutkować niepewnym uchwytem. Z kolei chwyt dłoniowo-kciukowy, używany w różnych dziedzinach chirurgii, również nie odpowiada wymaganiom przy pracy z kleszczykami ślinochronu. Ten chwyt, choć zapewnia pewne możliwości, nie gwarantuje optymalnej ergonomii i precyzji, co jest kluczowe w stomatologii. Z kolei chwyt pisarski jest zupełnie nieodpowiedni w kontekście stosowania narzędzi chirurgicznych, gdyż generuje niewłaściwą pozycję dłoni, co zwiększa ryzyko kontuzji oraz zmęczenia. W przypadku pracy z kleszczykami ślinochronu, istotne jest, aby unikać chwytów, które mogą powodować ograniczenie ruchów lub utrudniać precyzyjne operacje. Użycie niewłaściwych chwytów nie tylko może prowadzić do obniżenia jakości wykonywanych procedur, ale również zwiększa ryzyko wystąpienia powikłań, co podkreśla znaczenie właściwego doboru techniki trzymania narzędzi w praktyce stomatologicznej.

Pytanie 32

Aby uzyskać wycisk orientacyjny, należy wykorzystać masę wyciskową

A. alginatową

B. stentsową

C. silikonową

D. polieterową

Masa wyciskowa alginatowa to naprawdę popularny wybór w stomatologii, zwłaszcza do wycisków orientacyjnych. Ma kilka fajnych cech fizykochemicznych. Alginat jest super elastyczny i świetnie odwzorowuje detale, co jest ważne, zwłaszcza gdy mamy do czynienia z bardziej skomplikowanymi kształtami. W gabinecie to naprawdę łatwy materiał w użyciu, dosyć szybko twardnieje i dobrze trzyma wymiary, co jest ważne, gdy później coś z tego robimy. Jeżeli chodzi o wyciski orientacyjne, to alginat świetnie utrzymuje proporcje, więc daje nam dokładny obraz jamy ustnej. No i warto wspomnieć, że jest biokompatybilny oraz łatwo go usunąć, jak już się skurczy, co w klinicznej pracy może być na wagę złota. W zasadzie, alginaty poleca się do tymczasowych wycisków i form do odlewów, więc naprawdę można na nich polegać.

Pytanie 33

Asystentka wpisuje do diagramu zębowego: "trzonowiec drugi górny prawy ubytek na powierzchni zgryzowej; pierwszy przedtrzonowiec dolny prawy wypełnienie na powierzchni bliższej, zgryzowej i dalszej". Wskaż poprawny zapis przeprowadzonego badania.

A. 17O, 44MOD

B. 17M, 44MOD

C. 27 MO, 34 OD

D. 16 MOD, 44O

Odpowiedź 17O, 44MOD jest prawidłowym zapisem wyników badania w diagramie zębowym. Zapis ten odnosi się do zębów 17 i 44, gdzie '17' oznacza drugi górny trzonowiec po prawej stronie, a '44' pierwszy dolny przedtrzonowiec po prawej stronie. W kodzie 17O, 'O' oznacza ubytek na powierzchni zgryzowej, co odpowiada opisowi asystentki, który wskazuje na ubytek w zębie 17. W przypadku zęba 44, zapis 'MOD' odnosi się do wypełnienia na powierzchni bliższej, zgryzowej i dalszej, co jest zgodne z opisem. Tego rodzaju oznaczenia są standardem w stomatologii, co pozwala na jednoznaczną identyfikację problematycznych obszarów w jamie ustnej pacjenta. Prawidłowe użycie terminologii ułatwia komunikację między specjalistami i przyspiesza proces diagnostyczny, a także jest zgodne z wytycznymi Polskiego Towarzystwa Stomatologicznego. Przykładem praktycznego zastosowania tego zapisu może być tworzenie planu leczenia, w którym zrozumienie stanu zębów jest kluczowe dla wyboru odpowiednich procedur terapeutycznych.

Pytanie 34

Do sposobów pomiaru ciśnienia tętniczego krwi nie zalicza się metoda

A. półautomatyczna

B. osłuchowa

C. oscylometryczna

D. wzrokowa

Wybór odpowiedzi związanych z innymi technikami pomiaru ciśnienia tętniczego sugeruje niepełne zrozumienie podstawowych metod stosowanych w praktyce klinicznej. Metoda osłuchowa, wykorzystująca stetoskop, jest jedną z najstarszych i najbardziej uznawanych technik. Polega na wykrywaniu dźwięków Korotkowa, które pozwalają określić ciśnienie skurczowe i rozkurczowe. Jest to metoda stosunkowo prosta i nie wymaga sprzętu elektronicznego, ale wymaga umiejętności ze strony osoby wykonującej pomiar. Technika oscylometryczna, z kolei, jest bardziej nowoczesnym podejściem, które używa czujników do analizy oscylacji w mankiecie, co pozwala na automatyczne odczytywanie wyników. Wybór tej metody jest często preferowany w warunkach szpitalnych, gdzie czas i efektywność są kluczowe. Półautomatyczne urządzenia łączą zalety obu tych podejść, co czyni je wygodnym rozwiązaniem w domowym monitorowaniu ciśnienia. Warto zauważyć, że technika wzrokowa, będąca odpowiedzią błędną, nie jest uznawana w praktyce medycznej, ponieważ opiera się na subiektywnych ocenach i nie zapewnia obiektywnych wyników, co jest kluczowe w diagnostyce i monitorowaniu stanu zdrowia pacjentów. Niezrozumienie tych różnic może prowadzić do błędnych interpretacji wyników oraz niewłaściwego postępowania klinicznego.

Pytanie 35

Stomatolog wypełnił ubytek w zębie pacjenta, przyjmując go w pozycji leżącej. Aby dostosować materiał wypełniający do zgryzu, asystentka stomatologiczna powinna ustawić fotel z pacjentem w pozycji

A. półsiedzącej

B. półleżącej

C. siedzącej

D. leżącej

Wybór pozycji leżącej na etapie dopasowywania wypełnienia do zgryzu jest niewłaściwy, ponieważ w tej pozycji trudniej jest ocenić naturalne ułożenie zębów. Występują wówczas zniekształcenia w relacji zgryzowej, co może prowadzić do nieprawidłowego ustawienia wypełnienia i późniejszych problemów ze zgryzem. Pozycje półleżąca i półsiedząca również nie są optymalne, ponieważ mogą wprowadzać dodatkowe napięcia w obrębie szyi i kręgosłupa pacjenta, co wpływa na jego komfort oraz precyzję pracy lekarza. W zależności od stopnia odchylenia fotela, zęby mogą znaleźć się w innej płaszczyźnie, co utrudnia prawidłowe ustawienie wypełnienia. W praktyce stomatologicznej, ocena zgryzu wymaga maksymalnej precyzji, a wszelkie nieprawidłowości mogą skutkować koniecznością dalszych korekt, co zwiększa czas leczenia i obciążenie pacjenta. Dlatego tak istotne jest, aby stosować się do uznawanych standardów, które zalecają fotel w pozycji siedzącej na etapie oceny zgryzu oraz dopasowywania wypełnienia. Wybór niewłaściwej pozycji prowadzi nie tylko do trudności w pracy, ale również stwarza ryzyko urazów i dyskomfortu dla pacjenta.

Pytanie 36

Jakiego materiału asystentka stomatologiczna użyje, aby lekarz dentysta mógł przeprowadzić remineralizację szkliwa dotkniętego próchnicą początkową?

A. Lakier fluorowy

B. Wodorotlenek wapnia

C. Płynny lapis

D. Tlenek cynku

Lakier fluorowy jest zalecanym materiałem do remineralizacji szkliwa w przypadku próchnicy początkowej. Jego główną funkcją jest dostarczanie fluoru, który wzmacnia strukturę szkliwa, wspomagając proces remineralizacji. Fluor działa na zęby, tworząc na ich powierzchni fluoroapatyt, który jest bardziej odporny na kwasy niż hydroksyapatyt, główny składnik szkliwa. Zastosowanie lakieru fluorowego jest zgodne z aktualnymi standardami i wytycznymi Światowej Organizacji Zdrowia (WHO) oraz Polskiego Towarzystwa Stomatologicznego. W praktyce, lakier fluorowy jest łatwy do aplikacji — wystarczy nałożyć go na zęby za pomocą pędzelka, co zajmuje tylko kilka minut. Zastosowanie lakieru fluorowego jest szczególnie zalecane dla pacjentów z grupy ryzyka, takich jak dzieci i osoby z historią próchnicy. Regularne stosowanie lakieru może znacznie zmniejszyć ilość próchnicy oraz poprawić ogólną kondycję zębów. Dodatkowo, lakier fluorowy jest dostępny w różnych smakach, co ułatwia jego akceptację przez pacjentów, zwłaszcza dzieci.

Pytanie 37

Aby zredukować stres u czteroletniego pacjenta, asystentka powinna zarejestrować go jako

A. jednego pacjenta w tym dniu, żeby nie miał styczności z innymi pacjentami

B. następnego pacjenta, by mógł przyzwyczaić się do atmosfery gabinetu

C. ostatniego pacjenta, aby mieć możliwość poświęcenia mu dużo czasu

D. pierwszego pacjenta, żeby nie musiał czekać i nie niepokoił się

Rejestracja 4-letniego pacjenta jako jedynego pacjenta w dniu wizyty, choć może wydawać się logiczna, w rzeczywistości może nie przynieść oczekiwanych korzyści. Ograniczenie kontaktu z innymi pacjentami niekoniecznie eliminuje stres, a wręcz może zwiększyć poczucie izolacji dziecka. Dzieci w tym wieku często uczą się poprzez interakcje z rówieśnikami, a ich nieobecność może prowadzić do poczucia osamotnienia. Ponadto, nie jest praktyczne, by gabinet był całkowicie zamknięty dla innych pacjentów, gdyż może to wpływać na organizację pracy i dostępność lekarza. Rejestracja jako kolejnego pacjenta może wprowadzać dodatkowy stres związany z czekaniem w poczekalni, zwłaszcza jeśli inne wizyty się opóźniają. Z kolei przyjęcie dziecka jako ostatniego pacjenta, choć daje możliwość poświęcenia większej uwagi, może prowadzić do wydłużenia czasu oczekiwania, co z kolei może zwiększyć niepokój u dziecka. W związku z tym, metody te nie są zgodne z aktualnymi praktykami w pediatrii, które preferują wczesne wizyty, aby zminimalizować stres i stworzyć przyjemne doświadczenie dla małych pacjentów.

Pytanie 38

K-Reamers to instrumenty wchodzące w skład zestawu do terapii

A. endodontycznego

B. chirurgicznego

C. protetycznego

D. periodontologicznego

K-Reamers to narzędzia, które są głównie używane w endodoncji, innymi słowy w stomatologii, gdy mówimy o leczeniu kanałowym. Służą do mechanicznego poszerzania i formowania kanałów korzeniowych, co jest mega ważne, żeby dobrze usunąć zainfekowaną miazgę i przygotować ten kanał do wypełnienia. Dzięki swojej budowie, K-Reamers dają możliwość precyzyjnego kształtowania kanału, co zdecydowanie zwiększa efektywność leczenia i zmniejsza ryzyko nawrotu infekcji. W praktyce korzysta się z nich razem z innymi technikami, jak na przykład irygacja, żeby skutecznie pozbyć się resztek tkanek i bakterii. Ważne, żeby używać K-Reamers zgodnie z tym, co mówi producent i z obowiązującymi standardami endodontycznymi, wtedy leczenie jest bardziej skuteczne i pacjent czuje się lepiej. Dentysta powinien znać te narzędzia i ich zastosowanie, bo to znacząco wpływa na sukces całej terapii endodontycznej.

Pytanie 39

W skład kompletu do znieczulenia przewodowego zęba wchodzi środek znieczulający oraz

A. długa igła i strzykawka jednorazowego użytku

B. długa igła, strzykawka śródwięzadłowa

C. krótka igła i strzykawka jednorazowego użytku

D. krótka igła oraz strzykawka typu Karpula

W skład zestawu do znieczulenia przewodowego zęba wchodzą igła długa oraz strzykawka jednorazowa, co jest zgodne z zaleceniami praktyki stomatologicznej. Igła długa pozwala na skuteczne dotarcie do głębiej położonych nerwów, co jest kluczowe w procesie znieczulenia. Strzykawka jednorazowa zapewnia wysoki poziom sterylności oraz minimalizuje ryzyko zakażeń. Według standardów WHO i ADA, użycie igły o odpowiedniej długości oraz strzykawki jednorazowej jest niezbędne dla zapewnienia bezpieczeństwa pacjenta i skuteczności zabiegu. Przykładowo, w przypadku znieczulenia zębów trzonowych, igła długa umożliwia dostęp do nerwu zębodołowego dolnego, co jest istotne dla skuteczności analgezji. Stosując te elementy, dentysta może precyzyjnie i bezpiecznie przeprowadzić procedury dentystyczne, minimalizując dyskomfort pacjenta i ryzyko powikłań.

Pytanie 40

Jakie rodzaje tkanek budują przyzębie?

A. Cement korzeniowy, ozębna, kość wyrostka zębodołowego, dziąsło

B. Dziąsło, wyrostki podniebienne, zęby

C. Błona śluzowa, zęby, wyrostki podniebienne

D. Korona, korzeń, wyrostek zębodołowy

Odpowiedź, która wskazuje na cement korzeniowy, ozębna, kość wyrostka zębodołowego oraz dziąsło, jest prawidłowa, ponieważ te tkanki są kluczowymi składnikami przyzębia. Przyzębie pełni istotną rolę w utrzymaniu zębów w ich właściwej pozycji oraz w ich stabilności, co jest niezbędne dla prawidłowej funkcji żucia i estetyki. Cement korzeniowy, który pokrywa korzenie zębów, jest odpowiedzialny za ich przyczepność do ozębnej, tkanki łącznej, która otacza korzeń zęba. Kość wyrostka zębodołowego wspiera zęby, zapewniając im odpowiednią stabilizację, natomiast dziąsło chroni i wspiera zęby, tworząc barierę dla drobnoustrojów. W praktyce stomatologicznej znajomość tych strukturalnych elementów jest kluczowa w diagnostyce oraz leczeniu chorób przyzębia, takich jak paradontoza, która może prowadzić do utraty zębów. Z punktu widzenia standardów stomatologicznych, ważne jest regularne monitorowanie zdrowia tkanek przyzębia, co może pomóc w zapobieganiu poważnym komplikacjom. Właściwa higiena jamy ustnej oraz regularne wizyty u stomatologa są kluczem do utrzymania zdrowia tych tkanek.

Rozpocznij nowy egzamin

Powrót do strony głównej