Wyniki egzaminu

Informacje o egzaminie:
  • Zawód: Technik programista
  • Kwalifikacja: INF.04 - Projektowanie, programowanie i testowanie aplikacji
  • Data rozpoczęcia: 3 stycznia 2026 20:41
  • Data zakończenia: 3 stycznia 2026 21:17

Egzamin zdany!

Wynik: 30/40 punktów (75,0%)

Wymagane minimum: 20 punktów (50%)

Pochwal się swoim wynikiem!
Szczegółowe wyniki:
Pytanie 1

Który protokół jest wykorzystywany do transferu plików między klientem a serwerem?

A. FTP
B. POP3
C. HTTP
D. SMTP
Protokół FTP (File Transfer Protocol) jest standardowym protokołem sieciowym, który został zaprojektowany do przesyłania plików między klientem a serwerem. Dzięki FTP użytkownicy mogą łatwo wysyłać i pobierać pliki w sieci, co czyni go nieocenionym narzędziem w administracji serwerami oraz w środowiskach deweloperskich. Protokół ten działa na zasadzie architektury klient-serwer, gdzie klient łączy się z serwerem FTP, autoryzuje się i następnie może przesyłać pliki. W praktyce FTP często wykorzystywane jest do przesyłania dużych plików, tworzenia kopii zapasowych, a także do publikowania stron internetowych na serwerach hostingowych. Istnieje wiele implementacji FTP, w tym wersje bezpieczne, takie jak FTPS i SFTP, które zapewniają dodatkowe warstwy bezpieczeństwa, szyfrując dane podczas transferu. W kontekście standardów branżowych, FTP jest powszechnie akceptowany i stosowany w różnych systemach operacyjnych oraz aplikacjach, co czyni go standardem w zakresie transferu plików w Internecie.

Pytanie 2

Jakie znaczenie ma przystosowanie interfejsu użytkownika do różnych platform?

A. Usuwa konieczność testowania na różnych platformach
B. Umożliwia skoncentrowanie się wyłącznie na funkcjonalności aplikacji
C. Gwarantuje optymalne korzystanie z aplikacji na każdym urządzeniu
D. Pozwala na unifikację kodu niezależnie od używanej platformy
Dostosowanie interfejsu do różnych urządzeń to naprawdę ważna sprawa, żeby wszystko działało jak należy. Aplikacje, które dobrze się przystosowują do różnych ekranów czy systemów, dają lepsze doświadczenie użytkownikom. Użycie takich technik jak responsywny design czy elastyczne układy, jak flexbox czy grid, to super pomysł. Dzięki temu elementy interfejsu same się skalują, a aplikacja wygląda spójnie na telefonach, tabletach i komputerach. Nie ma nic gorszego niż chaotyczny interfejs na różnych urządzeniach, więc to naprawdę kluczowa kwestia.

Pytanie 3

Który z wymienionych etapów w procesie przetwarzania instrukcji przez procesor odbywa się jako pierwszy?

A. Zapis wyników do pamięci (Write Back)
B. Pobranie rozkazu z pamięci (Fetch)
C. Realizacja instrukcji (Execution)
D. Rozkodowanie rozkazu (Decode)
Pierwszą rzeczą, jaką robi procesor, jest pobranie rozkazu z pamięci, co nazywamy Fetch. To bardzo ważny etap w budowie komputera. Normalnie cykl wykonywania instrukcji składa się z trzech głównych kroków: pobierania, dekodowania i wykonania. W fazie Fetch procesor dobiera się do pamięci i ściąga instrukcję, którą zaraz wykona. Do tego używa rejestru wskaźnika instrukcji, czyli Instruction Pointer, który pokazuje, gdzie w pamięci jest następna instrukcja. Jak to działa w praktyce? Można to zobaczyć na przykładzie procesora x86, gdzie CPU na początku cyklu sprawdza pamięć RAM, szukając instrukcji według adresu, który podaje wskaźnik. Standardy takie jak ISA (Instruction Set Architecture) mówią, że ten krok to podstawa, bo to właśnie od niego zaczyna się wszystko, co robi procesor.

Pytanie 4

Zajmując się pracą w zespole oraz dbając o jego efektywne funkcjonowanie, nie powinniśmy

A. sumiennie i w ustalonym terminie realizować swoje zadania
B. przyjmować odpowiedzialności za swoje decyzje
C. wspierać się nawzajem
D. skupiać się jedynie na własnych korzyściach
Dokładnie o to chodzi – skupianie się tylko na własnych korzyściach prawie zawsze działa na szkodę zespołu. W praktyce, gdy ktoś patrzy wyłącznie na siebie, najczęściej zaniedbuje współpracę, co prowadzi do napięć i spadku efektywności grupy. W zespole liczy się wspólny cel, a nie indywidualne interesy, bo to właśnie dzięki wzajemnemu wsparciu i otwartej komunikacji można osiągnąć lepsze wyniki. Z mojego doświadczenia wynika, że projekty, w których członkowie współpracowali i dzielili się odpowiedzialnością, szły sprawniej i bez zbędnych spięć. Profesjonalne standardy, np. metodyki Scrum czy Agile, akcentują wartość pracy zespołowej i transparentności – jeśli każdy ciągnie w swoją stronę, cały model współpracy się sypie. Warto pamiętać, że nawet najlepszy specjalista sam nie pociągnie projektu, jeśli nie będzie działał fair wobec innych. Najlepiej się sprawdza takie podejście, gdzie ludzie podchodzą do pracy z otwartością, potrafią poprosić o pomoc i wspólnie świętują sukcesy, a nie tylko skupiają się na własnych liczbach czy bonusach. To naprawdę widać w praktyce – zespoły, gdzie nie liczy się tylko własny interes, mają zwykle znacznie lepsze efekty i atmosferę pracy.

Pytanie 5

Jaki rodzaj licencji umożliwia dowolne zmienianie oraz rozpowszechnianie kodu źródłowego?

A. Licencja shareware
B. Licencja komercyjna
C. Licencja OEM
D. Licencja GNU GPL
Licencja komercyjna ogranicza możliwość modyfikacji kodu i zazwyczaj wymaga zakupu oprogramowania na określonych warunkach. Licencja shareware pozwala na testowanie oprogramowania przed zakupem, ale nie uprawnia do modyfikacji ani redystrybucji kodu. Licencja OEM (Original Equipment Manufacturer) jest związana z oprogramowaniem dostarczanym przez producenta sprzętu i ogranicza możliwość instalacji na innym urządzeniu lub modyfikacji kodu źródłowego.

Pytanie 6

Jakie z wymienionych czynności może zagrażać cyfrowej tożsamości?

A. Cykliczna zmiana haseł do kont
B. Tworzenie unikalnych oraz mocnych haseł
C. Klikanie w podejrzane linki w wiadomościach e-mail
D. Aktywacja uwierzytelniania dwuskładnikowego
Klikanie w podejrzane linki w wiadomościach e-mail to jedno z najczęstszych źródeł infekcji i naruszenia cyfrowej tożsamości. Cyberprzestępcy często wykorzystują phishing, czyli technikę polegającą na wysyłaniu fałszywych wiadomości, które wyglądają na autentyczne. Kliknięcie w link może prowadzić do zainstalowania złośliwego oprogramowania lub przekierowania na stronę wyłudzającą dane logowania. Aby uniknąć tego zagrożenia, zaleca się sprawdzanie adresu nadawcy, unikanie otwierania załączników z nieznanych źródeł i korzystanie z filtrów antyphishingowych.

Pytanie 7

Jakie są kluczowe korzyści z wykorzystania frameworków podczas programowania aplikacji desktopowych?

A. Redukują zapotrzebowanie na pamięć operacyjną aplikacji
B. Ułatwiają kontrolę nad wersjami systemu operacyjnego
C. Gwarantują dostęp do niskopoziomowego kodu systemowego
D. Skracają czas tworzenia aplikacji dzięki gotowym komponentom i narzędziom
Jedną z głównych zalet stosowania frameworków w programowaniu aplikacji desktopowych jest znaczne skrócenie czasu tworzenia oprogramowania dzięki gotowym komponentom i narzędziom. Frameworki dostarczają struktury, która standaryzuje rozwój aplikacji i minimalizuje konieczność pisania kodu od podstaw. Frameworki takie jak WPF, Qt czy Electron umożliwiają szybkie tworzenie interfejsów użytkownika, obsługę zdarzeń oraz integrację z bazami danych i API. Ponadto frameworki wspierają modularność i umożliwiają łatwe zarządzanie dużymi projektami, co przekłada się na lepszą organizację kodu i wyższą jakość oprogramowania.

Pytanie 8

Jakie elementy powinny być uwzględnione w dokumentacji testowej aplikacji?

A. Harmonogram wdrożenia aplikacji
B. Zalecenia dotyczące optymalizacji kodu
C. Specyfikacje techniczne serwera
D. Opis procedur testowych oraz rezultaty wykonanych testów
Opis procedur testowych i wyników przeprowadzonych testów to kluczowy element dokumentacji testów aplikacji. Tego rodzaju dokumentacja obejmuje szczegółowe instrukcje dotyczące metod testowania, użytych narzędzi oraz kroków niezbędnych do przeprowadzenia testów jednostkowych, integracyjnych i systemowych. W dokumentacji znajdują się również raporty z wynikami testów, które wskazują, czy aplikacja działa zgodnie z wymaganiami oraz jakie błędy zostały wykryte. Testy pozwalają na wczesne wychwycenie problemów i eliminację błędów przed wdrożeniem aplikacji na produkcję, co znacząco zwiększa jakość oprogramowania. Dokumentacja testowa jest także nieocenionym źródłem informacji dla zespołów QA (Quality Assurance), umożliwiając śledzenie historii testów i zapewnienie, że wszystkie elementy aplikacji zostały przetestowane zgodnie z procedurami.

Pytanie 9

Jakie znaczenie ma krajowa normalizacja dla produktów i usług?

A. Restrukcjonuje innowacje technologiczne
B. Ogranicza liczbę dostępnych towarów
C. Gwarantuje lepszą zgodność oraz jakość
D. Usuwa konieczność przeprowadzania kontroli jakości
Normalizacja krajowa to świetny sposób na to, żeby produkty i usługi były bardziej spójne i lepszej jakości. Kiedy mamy standardy, to producenci mogą robić rzeczy, które są zgodne z wymaganiami technicznymi. To z kolei sprawia, że konsumenci mogą bardziej ufać produktom, a ryzyko, że coś będzie wadliwe, spada. Dzięki normalizacji zwiększa się bezpieczeństwo, poprawia interoperacyjność, a to wszystko wspiera rozwój technologiczny. No i jest jeszcze to, że łatwiej jest wymieniać produkty między różnymi rynkami, co ma pozytywny wpływ na całą gospodarkę.

Pytanie 10

Jak zrealizować definiowanie własnego wyjątku w języku C++?

A. Wykorzystać blok try z pustym blokiem catch
B. Utworzyć klasę, która dziedziczy po std::exception
C. Automatycznie wywołać funkcję throw
D. Skorzystać z domyślnej metody obsługi błędów
Aby zdefiniować własny wyjątek w języku C++, należy stworzyć klasę dziedziczącą po standardowej klasie 'std::exception' lub jednej z jej pochodnych. Klasa ta może zawierać własne metody i pola, dostosowując obsługę błędów do specyficznych potrzeb aplikacji. Dziedziczenie z 'std::exception' umożliwia korzystanie z funkcji takich jak 'what()', która zwraca opis błędu. Dzięki temu programista może precyzyjnie określić typ i przyczynę wyjątku, co prowadzi do bardziej czytelnego i łatwiejszego w utrzymaniu kodu. Tworzenie własnych wyjątków jest szczególnie przydatne w dużych projektach, gdzie występuje potrzeba kategoryzacji i obsługi różnych typów błędów w zależności od ich źródła.

Pytanie 11

Co to jest algorytm QuickSort?

A. Algorytm wyszukiwania binarnego w posortowanej tablicy
B. Wydajny algorytm sortowania oparty na strategii 'dziel i zwyciężaj'
C. Technika przeszukiwania grafu wszerz
D. Metoda kompresji danych bez strat
Algorytm QuickSort to jeden z najbardziej popularnych i efektywnych algorytmów sortowania, który opiera się na strategii 'dziel i zwyciężaj'. W praktyce działa w ten sposób, że wybiera element zwany pivotem (osią) i dzieli zbiór na dwie części: jeden z elementami mniejszymi od pivota, a drugi z elementami większymi. Następnie rekurencyjnie sortuje te podzbiory. QuickSort jest niezwykle szybki i wydajny, zwłaszcza dla dużych zbiorów danych, a jego średnia złożoność czasowa wynosi O(n log n). Używa się go w wielu aplikacjach, gdzie istotne jest szybkie przetwarzanie danych, takich jak sortowanie list w aplikacjach webowych czy organizacja danych w bazach. Warto jednak pamiętać, że w najgorszym przypadku, gdy pivot jest źle wybierany, złożoność może wynosić O(n^2), co występuje na przykład w przypadku już posortowanej tablicy. W kontekście praktycznym, dobre praktyki obejmują dobór odpowiedniej metody wyboru pivota, co może znacznie poprawić wydajność algorytmu.

Pytanie 12

Który z wymienionych kroków wchodzi w skład testowania aplikacji?

A. Kompilowanie aplikacji
B. Opracowywanie interfejsu graficznego
C. Debugowanie kodu w celu znalezienia błędów
D. Projektowanie bazy danych
Debugowanie kodu w celu znalezienia błędów to jeden z kluczowych etapów testowania aplikacji. Proces ten polega na uruchamianiu programu w trybie debugowania, co pozwala na śledzenie jego działania linijka po linijce i identyfikowanie miejsc, w których występują błędy. Debugowanie umożliwia analizowanie wartości zmiennych, śledzenie przepływu programu i wykrywanie nieoczekiwanych zachowań, co jest niezbędne do usunięcia błędów i poprawy wydajności aplikacji. Narzędzia do debugowania, takie jak Visual Studio, PyCharm czy Chrome DevTools, pozwalają na dokładne testowanie kodu na różnych etapach jego rozwoju, co znacząco skraca czas naprawy błędów i zwiększa jakość oprogramowania.

Pytanie 13

W językach C++ bądź C# termin virtual można wykorzystywać w kontekście

A. destruktorów
B. atrybutów klasy
C. metod klasy
D. funkcji zaprzyjaźnionych
Słowo kluczowe 'virtual' w C++ i C# służy przede wszystkim do deklarowania metod w klasach, które mogą być nadpisywane przez klasy pochodne. Dzięki temu mechanizmowi możliwa jest polimorfizm, czyli jedna z najważniejszych cech programowania obiektowego. Przykład z życia: gdy masz klasę bazową 'Zwierze' z wirtualną metodą 'DajGlos()', to możesz nadpisać tę metodę w klasach potomnych, takich jak 'Pies' czy 'Kot', i każdy z tych obiektów zareaguje inaczej po wywołaniu tej samej funkcji. To jest bardzo przydatne na co dzień, szczególnie gdy projektujesz rozbudowane systemy, w których klasy dziedziczą po sobie zachowania i interfejsy. Moim zdaniem, w C# sprawa jest trochę bardziej uporządkowana niż w C++, bo tam wszystko z tym 'virtual' i 'override' jest jasno określone. W C++ można się czasem nieźle pomylić, jeśli się zapomni o 'virtual', zwłaszcza przy złożonych hierarchiach dziedziczenia. Dobrą praktyką jest zawsze dodawać 'virtual' do tych metod w klasach, które przewidujesz jako bazowe, nawet jeśli na początku nie planujesz dziedziczenia. To z czasem bardzo ułatwia utrzymanie i rozwijanie kodu. Jeszcze taka ciekawostka – w C++ także destruktory mogą być wirtualne i czasem o tym się zapomina, ale na tym poziomie podstawowym, to właśnie metody klasy są tym, do czego 'virtual' najczęściej się stosuje.

Pytanie 14

Jakie elementy powinny być zawarte w instrukcji dla użytkownika danej aplikacji?

A. Opis instalacji, konfiguracji oraz obsługi oprogramowania
B. Wyjaśnienie struktur danych wykorzystywanych w kodzie
C. Informacje o narzędziach programistycznych zastosowanych w procesie tworzenia aplikacji
D. Harmonogram realizacji projektu
W instrukcji użytkownika aplikacji warto, żeby był opis tego, jak zainstalować, skonfigurować i korzystać z programu. Taka dokumentacja, pisana krok po kroku, pomaga użytkownikowi przejść przez wszystkie etapy, od pobrania oprogramowania, przez instalację, aż po to, żeby w pełni wykorzystać wszystkie funkcje. Dobrze, żeby były tam też info o wymaganiach systemowych, sposobach radzenia sobie z problemami czy aktualizacjach oprogramowania. Moim zdaniem, taka dokładna instrukcja jest mega ważna, bo zmniejsza szanse na napotkanie kłopotów podczas korzystania z aplikacji i sprawia, że łatwiej jest wdrożyć ją w pracy. Jak użytkownicy mają porządnie napisaną instrukcję, to są bardziej zadowoleni i szybciej przyzwyczajają się do nowego narzędzia.

Pytanie 15

Która z wymienionych aplikacji stanowi przykład prostego rozwiązania mobilnego?

A. Aplikacja do monitorowania użycia pamięci RAM
B. Aplikacja z rozbudowanym systemem zarządzania projektami
C. Aplikacja do analizy danych finansowych
D. Aplikacja typu zegar
Aplikacja typu zegar to jeden z najprostszych przykładów aplikacji mobilnej. Jej podstawowa funkcjonalność polega na wyświetlaniu aktualnego czasu oraz alarmów, a dodatkowo może zawierać funkcje takie jak minutnik czy stoper. Tego rodzaju aplikacje charakteryzują się niewielką liczbą funkcji, przejrzystym interfejsem i minimalnym zapotrzebowaniem na zasoby sprzętowe. Dzięki swojej prostocie, aplikacje typu zegar są doskonałym przykładem na to, jak przy użyciu niewielkiej liczby komponentów można stworzyć przydatne narzędzie dla użytkownika.

Pytanie 16

Jakie będzie działanie przedstawionych dwóch równoważnych fragmentów kodu źródłowego?

Kod w React:

function Heading(props) {
    return (
        <h1> {props.title} </h1>
    );
}

// w metodzie render
return (
    <Heading title="Egzamin zawodowy" />
);

Kod w Angular:
// heading.component.ts
import {Component} from '@angular/core';
@Component({
    selector: 'app-heading',
    templateUrl: './heading.component.html',
    styleUrls: ['./heading.component.css']
})

export class HeadingComponent {
    title:String = "Egzamin zawodowy";
    ...
}

// heading.component.html
<h1>{{title}}</h1>
A. Nadany tytuł strony: "Egzamin zawodowy"
B. Wyświetlony na stronie tekst w nagłówku: "Egzamin zawodowy"
C. Nadany tytuł każdego elementu HTML: "Egzamin zawodowy"
D. Wyświetlony na stronie tekst w akapicie: "Egzamin zawodowy"
Dokładnie tak – zarówno w React, jak i w Angularze, oba te fragmenty kodu mają za zadanie wyświetlić tekst „Egzamin zawodowy” w nagłówku HTML, czyli w tagu <h1>. To jest klasyczna praktyka w aplikacjach frontendowych. W React przekazujesz wartość props.title do komponentu Heading i renderujesz ją w elemencie <h1>. W Angularze tworzysz pole klasy o nazwie title i korzystasz z interpolacji {{ title }} w szablonie HTML – efekt jest identyczny. Taki sposób podejścia odzwierciedla zasadę jednokierunkowego przepływu danych i rozdzielania logiki od prezentacji, co jest jedną z podstaw nowoczesnych frameworków. Bardzo często nagłówki jak <h1> są wykorzystywane nie tylko dla estetyki, ale i poprawy dostępności oraz SEO strony – roboty wyszukiwarek właśnie z tych tagów czerpią wiedzę o głównym temacie widoku. Spotykałem się wielokrotnie z sytuacjami, gdzie ktoś próbował „upiększać” nagłówki za pomocą CSS, ale zapominał o semantyce i kończył z brakiem <h1> w kodzie – to błąd! Dobrą praktyką jest zawsze korzystanie z odpowiednich tagów HTML. Takie podejście sprawia, że kod jest czytelny, łatwiej go utrzymać i jest bardziej przyjazny dla wszystkich, także osób korzystających np. z czytników ekranu. Poza tym, takie komponenty są świetne do wielokrotnego użytku – możesz przekazać różne wartości „title” do różnych nagłówków strony, nie pisząc tego samego kodu od nowa. Moim zdaniem to jedna z podstawowych, ale bardzo ważnych technik, które każdy frontendowiec powinien ogarniać.

Pytanie 17

W systemie RGB kolor Pale Green przedstawia się jako RGB(152, 251, 152). Jaki jest szesnastkowy kod tego koloru?

A. 98 FE98
B. AO FE AO
C. AO FB AO
D. 98FB98
Kolor Pale Green w systemie RGB jest reprezentowany przez wartości RGB(152, 251, 152). Aby przekształcić te wartości na format szesnastkowy, należy każdy z komponentów koloru (czerwony, zielony, niebieski) przekształcić na format heksadecymalny. Wartość 152 w systemie dziesiętnym odpowiada 98 w systemie szesnastkowym, a 251 w systemie dziesiętnym odpowiada FE w systemie szesnastkowym. Dlatego, łącząc te wartości w kolejności od komponentu czerwonego, zielonego, do niebieskiego, uzyskujemy kod szesnastkowy 98FE98. Kod ten może być używany w projektach graficznych oraz w CSS do definiowania kolorów tła, tekstów i innych elementów. Użycie formatu szesnastkowego w projektowaniu stron internetowych oraz w aplikacjach jest zgodne z zasadami standardu W3C dotyczącego kolorów w HTML i CSS, co zapewnia spójność wizualną i ułatwia pracę z kolorami.

Pytanie 18

Aplikacje funkcjonujące w systemach Android do komunikacji z użytkownikiem wykorzystują klasę

A. Activity
B. Screens
C. Fragments
D. Windows
W systemie Android klasa Activity to absolutna podstawa komunikacji aplikacji z użytkownikiem. To właśnie ona reprezentuje jeden ekran interfejsu użytkownika, coś w stylu okna dialogowego w klasycznych aplikacjach desktopowych. Cały cykl życia aplikacji, obsługa zdarzeń, wyświetlanie elementów graficznych czy reagowanie na akcje użytkownika – wszystko to ogarnia Activity. Bez niej praktycznie żadna aplikacja nie ruszy, bo to właśnie Activity zarządza np. wywołaniem widoku, obsługą kliknięć czy przekazywaniem danych pomiędzy różnymi ekranami. Moim zdaniem, jeśli ktoś chce programować na Androida, najpierw powinien dobrze przyswoić, jak działa Activity i jej cykl życia (onCreate, onStart itd.), bo to pozwala tworzyć aplikacje zgodne z założeniami platformy. W praktyce deweloperzy bardzo często korzystają z dziedziczenia po klasie Activity, aby rozszerzyć funkcjonalność swoich aplikacji, a także używają jej do uruchamiania nowych ekranów oraz zarządzania nawigacją. Warto jeszcze pamiętać, że dobra znajomość Activity pomaga unikać typowych problemów z zarządzaniem pamięcią czy nieprawidłowym obsługiwaniem powrotów do aplikacji po przerwie. Z mojego doświadczenia, zrozumienie działania Activity to taka baza, bez której trudno iść dalej w temacie Androida.

Pytanie 19

Który z objawów może sugerować zawał serca?

A. Gorączka oraz dreszcze
B. Intensywny ból w klatce piersiowej promieniujący do lewej ręki
C. Spadek nastroju
D. Ból brzucha po spożyciu posiłku
Silny ból w klatce piersiowej promieniujący do lewej ręki to klasyczny objaw zawału serca (ostrego zespołu wieńcowego). Ból ten często pojawia się nagle, jest intensywny, gniotący lub piekący i może towarzyszyć mu duszność, zawroty głowy, zimne poty i nudności. Zawał serca wynika z zablokowania jednej z tętnic wieńcowych, co prowadzi do niedokrwienia mięśnia sercowego. Szybka reakcja i wezwanie pomocy medycznej mogą uratować życie i zminimalizować uszkodzenia serca. Każda minuta jest kluczowa – nie należy czekać na ustąpienie objawów, lecz natychmiast zadzwonić na numer alarmowy 112 lub udać się do najbliższego szpitala.

Pytanie 20

Co to jest Docker?

A. Narzędzie do testowania wydajności aplikacji webowych
B. System zarządzania bazami danych NoSQL
C. Platforma do tworzenia, wdrażania i uruchamiania aplikacji w kontenerach
D. Framework do tworzenia aplikacji mobilnych
Docker jest platformą do tworzenia, wdrażania i uruchamiania aplikacji w kontenerach, co oznacza, że umożliwia programistom izolowanie aplikacji oraz ich zależności w samodzielne jednostki, niezależne od środowiska, w którym są uruchamiane. Dzięki konteneryzacji, aplikacje działają zgodnie w różnych środowiskach, co znacząco upraszcza procesy związane z wdrażaniem i zarządzaniem. Przykładowo, z wykorzystaniem Dockera, programiści mogą stworzyć kontener z aplikacją webową, a następnie wdrożyć go na serwerze produkcyjnym, nie obawiając się, że aplikacja nie zadziała z powodu różnic w konfiguracjach systemu operacyjnego. Ponadto, Docker wspiera DevOps, co jest zgodne z obecnymi trendami w inżynierii oprogramowania, promując podejście Continuous Integration/Continuous Deployment (CI/CD). Używanie Dockera zwiększa efektywność pracy zespołów deweloperskich oraz ułatwia zarządzanie infrastrukturą, co jest istotne w kontekście dużych projektów. Dodatkowo, wspiera on standardy branżowe, takie jak microservices, które ze względu na swoje zalety są szeroko stosowane w nowoczesnych architekturach aplikacyjnych.

Pytanie 21

Jednym z elementów, które mają zostać zaimplementowane w aplikacji, jest możliwość cofnięcia ostatnich działań do 20 operacji wstecz (undo). Struktura danych, która jest odpowiednia do tego celu i pozwala na dostęp tylko do ostatnio dodanego elementu, to:

A. stos
B. tablica
C. drzewo
D. kolejka
Stos to struktura danych, która działa na zasadzie LIFO (Last In, First Out), co oznacza, że ostatni dodany element jest pierwszym, który zostaje usunięty. Ta cecha sprawia, że stos jest idealnym rozwiązaniem dla funkcjonalności cofania operacji, ponieważ pozwala na skuteczne zarządzanie historią działań użytkownika. W przypadku aplikacji, która wymaga cofania ostatnich 20 operacji, stos może przechowywać te operacje, dodając nowe elementy na szczyt, a następnie usuwając je z tej samej pozycji. Przykładem zastosowania stosu w praktyce może być edytor tekstu, w którym użytkownik może cofać swoje ostatnie zmiany. Gdy użytkownik wykonuje operację, taka jak dodanie lub usunięcie tekstu, ta operacja jest umieszczana na stosie. Jeśli użytkownik wybiera opcję cofnięcia, ostatnia operacja jest usuwana z góry stosu, co przywraca wcześniejszy stan dokumentu. Warto również zauważyć, że wiele języków programowania oferuje wbudowane klasy lub biblioteki do zarządzania stosami, co ułatwia jego implementację. Stos jest nie tylko efektywny w kontekście czasowym, ale także pamięciowym, co czyni go doskonałym wyborem dla tego typu aplikacji.

Pytanie 22

Co oznacza operator '===' w JavaScript?

A. Porównanie wartości
B. Przypisanie wartości
C. Konkatenacja stringów
D. Porównanie wartości i typów
Wiele osób może myśleć, że operator '==' w JavaScript wystarcza do porównania wartości, lecz to podejście niesie ze sobą ryzyko. Operator ten porównuje wartości i dokonuje automatycznej konwersji typów, co może prowadzić do nieoczekiwanych rezultatów. Na przykład, porównując '5' == 5, JavaScript przekształca stringa w liczbę, co skutkuje wynikiem true. Takie zachowanie może być mylące i prowadzić do błędów w logice programu. W przypadku operatora '=' sytuacja jest jeszcze inna. Ten operator służy do przypisania wartości, a nie do jej porównania. Dlatego użycie '=' w kontekście porównania dwóch wartości jest fundamentalnym błędem, który może zniszczyć logikę programu. Co do konkatenacji stringów, operator '+' jest stosowany, a nie '==', co również pokazuje, jak istotne jest zrozumienie podstawowych zasad użycia operatorów w JavaScript. W kontekście dobrych praktyk programistycznych, użycie operatora '===' jest kluczowe dla zapewnienia poprawności kodu, a unikanie operatora '==' powinno być standardem w każdej aplikacji. Dlatego tak ważne jest, aby dobrze zrozumieć różnice i zastosowanie odpowiednich operatorów, co w praktyce przyczyni się do tworzenia bardziej niezawodnych i czytelnych aplikacji.

Pytanie 23

Programista może wykorzystać framework Angular do realizacji aplikacji:

A. rodzaju front-end
B. rodzaju back-end
C. na komputerze
D. mobilnej
Angular to świetne narzędzie do tworzenia aplikacji front-endowych. Chodzi o to, że odpowiada za to, co widzi użytkownik i jak może z tym interagować. Dzięki Angular możemy budować dynamiczne i responsywne aplikacje webowe. Z tego co widzę, używamy tam komponentów, modułów i rzeczy typu dwukierunkowe wiązanie danych, co naprawdę ułatwia życie. Bez wątpienia, Angular jest jednym z najpopularniejszych frameworków do robienia interfejsów użytkownika, co tylko potwierdza jego efektywność.

Pytanie 24

Które z wymienionych działań, które są częścią procesu kreowania prostej galerii zdjęć w formie aplikacji mobilnej, powinno być realizowane przez zespół?

A. Przygotowanie testu jednostkowego dla funkcji przegladajZdjecia()
B. Stworzenie dokumentacji kodu aplikacji
C. Przygotowanie i konfiguracja repozytorium dla projektu
D. Wdrożenie funkcji dodajZdjecie()
Pozostałe odpowiedzi są zadaniami, które w większości przypadków mogą być realizowane indywidualnie, co czyni je zadaniami jednostkowymi. Implementacja funkcji dodajZdjecie() dotyczy konkretnego aspektu programistycznego, który może być wykonany przez jednego dewelopera. Wymaga ona znajomości języka programowania oraz logiki potrzebnej do dodawania zdjęć do galerii, co zazwyczaj nie wymaga współpracy z innymi członkami zespołu. Przygotowanie i skonfigurowanie repozytorium dla projektu natomiast to techniczny proces, który również najczęściej realizuje jedna osoba, odpowiedzialna za ustawienie środowiska pracy. Tworzenie testu jednostkowego dla funkcji przegladajZdjecia() to kolejny krok, który można wykonać samodzielnie, koncentrując się na testowaniu konkretnej funkcji w izolacji, bez potrzeby angażowania innych programistów. W przypadku tych zadań, choć mogą one być częścią większego projektu, to ich realizacja nie wymaga współpracy zespołowej, co sprawia, że nie są to zadania zespołowe.

Pytanie 25

Jak nazywa się technika umożliwiająca asynchroniczne wykonywanie operacji w JavaScript?

A. Variable
B. Promise
C. Function
D. Object
Wybór opcji Variable, Function lub Object wskazuje na nieporozumienie odnośnie do podstawowych pojęć w JavaScript. Variable to termin odnoszący się do sposobu przechowywania danych w programie; jest to kontener, który może przechowywać różne typy danych, ale nie jest to technika do zarządzania asynchronicznością. Funkcja jest blokiem kodu, który można wykonać, ale sama w sobie nie zapewnia asynchronicznego działania, chyba że zostanie połączona z innymi technikami, takimi jak Promise czy callbacki. Obiekt, natomiast, to struktura danych, która grupuje właściwości i metody, jednak nie ma bezpośredniego związku z zarządzaniem asynchronicznymi operacjami. Częstym błędem jest mylenie tych podstawowych pojęć i ich funkcjonalności. Osoby, które wybierają niewłaściwe odpowiedzi, często koncentrują się na ogólnych właściwościach tych terminów, nie dostrzegając ich ograniczeń. Aby skutecznie zarządzać asynchronicznymi operacjami w JavaScript, należy zrozumieć, że Promise jest konstrukcją zaprojektowaną specjalnie do tego celu, co odzwierciedla jego użycie w nowoczesnym kodzie JavaScript i zgodność z dobrymi praktykami programistycznymi. Dlatego, aby efektywnie pracować z asynchronicznością, warto zwrócić uwagę na techniki takie jak Promise, które umożliwiają bardziej złożone operacje oraz lepsze zarządzanie błędami.

Pytanie 26

Pierwszym krokiem w procesie tworzenia aplikacji jest

A. stworzenie przypadków testowych
B. wybór zestawu typów i zmiennych dla aplikacji
C. analiza wymagań klienta
D. opracowanie architektury systemu
Analiza wymagań klienta to taki trochę fundament całego procesu tworzenia aplikacji. Bez niej ciężko ruszyć dalej, bo nie wiadomo, co właściwie trzeba zbudować i jakie cele ma spełniać projekt. Z mojego doświadczenia wynika, że rozmowy z klientem potrafią odkryć wiele niewypowiedzianych oczekiwań – czasem nawet takie, o których sam klient nie pomyślał, ale są kluczowe dla sukcesu produktu. Bez szczegółowego zrozumienia, czego dokładnie potrzebuje użytkownik końcowy, łatwo wpaść w pułapkę budowania funkcjonalności na ślepo lub tworzenia rozwiązań, które nikomu się nie przydadzą. W branży IT mówi się, że im lepsza analiza na starcie, tym mniej poprawek i niespodzianek później w trakcie realizacji. Standardy takie jak IEEE 830 czy metodyki typu Agile i Scrum mocno podkreślają rolę rozmów z klientem oraz dokumentowania wymagań, zanim przejdzie się dalej. Praktycznie każda większa firma najpierw zbiera wymagania – czy to poprzez warsztaty, wywiady, czy analizę procesów biznesowych. Takie podejście pozwala lepiej zaplanować zakres projektu, oszacować koszty i ustalić priorytety. Bez tego nawet najlepsza architektura czy testy nie uratują projektu przed nieporozumieniami i opóźnieniami.

Pytanie 27

Prezentowana metoda jest realizacją algorytmu

public static String fun1(String str) {
    String output = " ";
    for (var i = (str.length()-1); i >= 0; i--)
        output += str.charAt(i);
    return output;
}
A. wyszukującego literę w ciągu
B. odwracającego ciąg
C. sprawdzającego, czy dany ciąg jest palindromem
D. sortującego ciąg od znaku o najniższym kodzie ASCII do znaku o najwyższym kodzie
Kod przedstawiony w zadaniu nie realizuje ani wyszukiwania konkretnej litery w ciągu, ani nie sprawdza, czy tekst jest palindromem, ani też nie sortuje znaków po kodzie ASCII. Często spotyka się mylenie tych koncepcji z prostym odwracaniem tekstu, bo wszystkie operacje dotyczą łańcuchów znaków, jednak ich logika jest zupełnie inna. Przykładowo, sprawdzanie palindromu najczęściej polega na porównywaniu znaków od początku i końca tekstu, aż do środka – nie wymaga to budowania nowego odwróconego tekstu, tylko ew. jednej pętli z warunkami. Jeśli chodzi o wyszukiwanie litery, tam szukamy, czy dany znak występuje w ciągu – sprawdza się to za pomocą pętli i instrukcji warunkowej, ale nie tworzy się nowego łańcucha, tylko ewentualnie zwraca pozycję znaku lub informację o jego obecności. Sortowanie znaków w napisie według kodu ASCII wymagałoby innego podejścia – należałoby przenieść znaki do np. tablicy znaków, użyć algorytmu sortowania (chociażby Arrays.sort()), a potem złożyć łańcuch z posortowanych znaków. W tym kodzie nie ma żadnych operacji porównywania kodów znaków ani przestawiania ich miejscami zgodnie z wartościami ASCII. Typowym błędem jest też sugerowanie się samą obecnością pętli i manipulacji na Stringu bez dokładnego prześledzenia, co dzieje się w każdej iteracji. Metoda fun1 po prostu dokleja kolejne znaki od końca oryginalnego napisu do nowego łańcucha, co wyraźnie wskazuje na typowo szkolny algorytm odwracania ciągu. To podejście jest bardzo przydatne do nauki podstaw przetwarzania tekstów i zrozumienia, jak można budować nowe napisy na bazie istniejących danych, ale nie spełnia żadnej z wymienionych innych funkcjonalności.

Pytanie 28

Wskaż język programowania, który pozwala na stworzenie aplikacji mobilnej w środowisku Android Studio?

A. Swift
B. Objective-C
C. C++
D. Java
Java to jeden z podstawowych języków programowania używanych do tworzenia aplikacji mobilnych na platformę Android. Jest to język, który został stworzony przez firmę Sun Microsystems, a jego pierwsza wersja została wydana w 1995 roku. Java charakteryzuje się silnym typowaniem, obiektowością oraz wsparciem dla programowania wielowątkowego, co czyni go idealnym do tworzenia wydajnych aplikacji mobilnych. Android Studio, oficjalne zintegrowane środowisko programistyczne (IDE) dla Androida, oferuje pełne wsparcie dla Javy, w tym możliwość korzystania z bibliotek Android SDK. Dzięki temu programiści mogą łatwo tworzyć interfejsy użytkownika, zarządzać zasobami oraz implementować logikę aplikacji. Przykładowo, pisząc aplikację do zarządzania zadaniami, programista może użyć Javy do stworzenia klas modelujących zadania oraz do obsługi interfejsu graficznego z wykorzystaniem XML i Java. Ponadto, Java jest zgodna z zasadami programowania obiektowego, co pozwala na łatwe zarządzanie kodem i jego ponowne wykorzystanie. Warto również zaznaczyć, że Java jest wspierana przez dużą społeczność, co zapewnia bogaty ekosystem bibliotek oraz narzędzi, ułatwiających rozwój aplikacji na Androida.

Pytanie 29

Jaką strukturę danych można zrealizować, korzystając jedynie z wymienionych poniżej metod:

push(arg) – dodaje element
pop() – usuwa ostatnio dodany element
peek() – zwraca ostatnio dodany element bez usuwania
isEmpty() – sprawdza czy istnieją dane w strukturze
A. tablica
B. stos
C. drzewo binarne
D. kolejka
Stos to jedna z najbardziej podstawowych i jednocześnie użytecznych struktur danych. Wszystkie wymienione metody - push, pop, peek oraz isEmpty - są klasycznymi operacjami definiującymi właśnie stos (czyli tzw. LIFO, czyli Last-In-First-Out). Oznacza to, że ostatni element, który został dodany do stosu, będzie pierwszym usuniętym. Z mojego doświadczenia wynika, że stosy są bardzo często wykorzystywane w praktyce, na przykład przy realizacji algorytmów rekurencyjnych (zarówno w kodzie, jak i na niższym poziomie, jak stos wywołań funkcji w pamięci programu), co jest zgodne ze standardami języków programowania, takich jak C, Java czy Python. W praktycznych zastosowaniach stosów używa się m.in. przy sprawdzaniu poprawności nawiasów w wyrażeniach matematycznych, przy parsowaniu kodu, cofnięciach operacji w edytorach tekstu czy realizacji algorytmu przeszukiwania w głąb (DFS). Co ciekawe, stos można łatwo zaimplementować zarówno na tablicach dynamicznych, jak i na listach jednokierunkowych. Dobre praktyki branżowe zalecają, aby stos wykorzystywać zawsze tam, gdzie potrzebny jest szybki dostęp do ostatnio dodanego elementu i nie zachodzi potrzeba dostępu w inny sposób. Moim zdaniem, zrozumienie działania stosu to fundament dla każdego, kto serio podchodzi do programowania i algorytmiki.

Pytanie 30

W przedstawionych funkcjonalnie równoważnych kodach źródłowych po przeprowadzeniu operacji w zmiennej b zostanie zapisany wynik:

Python:C++/C#/Java:
x = 5.96;
b = int(x);
double x = 5.96;
int b = (int)x;
A. 5.96
B. 5
C. 596
D. 6
Odpowiedź 5 jest prawidłowa, bo w większości popularnych języków programowania, takich jak Python, C++, C#, czy Java, rzutowanie liczby zmiennoprzecinkowej (czyli typu float lub double) na typ całkowity (int) powoduje odcięcie części ułamkowej, a nie zaokrąglenie. To jest bardzo ważne, bo wiele osób intuicyjnie spodziewa się zaokrąglenia, a tu po prostu wszystko po przecinku ląduje w koszu. W przypadku podanego przykładu zmienna x ma wartość 5.96, ale po rzutowaniu na int, zarówno w Pythonie poprzez funkcję int(), jak i w pozostałych językach przez klasyczne rzutowanie (int)x, zostaje tylko 5. Dokładnie tak działa konwersja: odcina się część po przecinku niezależnie od tego, jak blisko liczba jest kolejnej całości. To niesamowicie przydatne np. podczas pracy z indeksami tablic albo gdy chcemy szybko zamienić wynik dzielenia na liczbę całkowitą. W praktyce, warto pamiętać, że takie rzutowanie nie wykonuje żadnej walidacji ani sprawdzania – jeśli liczba jest ujemna, to po prostu też odcina część ułamkową w kierunku zera, więc int(-5.96) da -5. Z mojego doświadczenia bardzo często spotyka się błąd w kodzie, kiedy ktoś oczekuje zaokrąglenia i nie otrzymuje go, bo rzutowanie zawsze odcina, nie zaokrągla. Warto znać tę różnicę przy projektowaniu algorytmów i korzystać np. z funkcji round() jeśli potrzebujemy zaokrąglenia, a nie odcinania. To takie małe niuanse, ale potem wchodzą w nawyk i bardzo ułatwiają życie podczas kodowania.

Pytanie 31

Co następuje, gdy błąd nie zostanie uchwycony przez blok catch?

A. Program zakończy działanie z błędem
B. Instrukcja throw zostanie automatycznie wykreślona
C. Błąd zostanie zignorowany przez kompilator
D. Program kontynuuje działanie, pomijając błąd
Program nie może kontynuować działania po wystąpieniu wyjątku bez jego obsługi – to mogłoby prowadzić do nieprzewidywalnych błędów. Wyjątek nie jest ignorowany przez kompilator – jeśli wyjątek wystąpi w czasie wykonywania programu, kompilator nie ma na to wpływu. 'Throw' nie jest automatycznie usuwane – to instrukcja zgłaszająca wyjątek, a jej wykonanie jest zależne od warunków w kodzie. Brak obsługi wyjątku prowadzi do natychmiastowego przerwania programu, a nie do pominięcia instrukcji.

Pytanie 32

W zaprezentowanym fragmencie kodu występuje błąd logiczny. Na czym on polega?

int x = 0;
while (x != 0 || x != 5) {
  std::cout << x << " ";
  x++;
}
A. Nieprawidłowym warunku pętli, który sprawia, że pętla jest nieskończona.
B. Braku zainicjowania zmiennej x, co powoduje, że zmienna nie ma wartości początkowej.
C. Niepoprawnym użyciu funkcji cout, co skutkuje tym, że zmienna jest wczytywana w pętli.
D. Niewłaściwym warunku pętli, co powoduje, że pętla nigdy się nie wykona.
W programowaniu istotne jest zrozumienie inicjalizacji zmiennych, poprawnego użycia funkcji oraz logicznych warunków sterujących. Brak inicjalizacji zmiennej może prowadzić do nieprzewidywalnego zachowania programu, jednak w tym przypadku zmienna x jest prawidłowo zainicjalizowana wartością 0, co eliminuje ten problem. Błędne zastosowanie funkcji cout mogłoby wskazywać na niepoprawne wywołanie tej funkcji, ale w przedstawionym kodzie funkcja cout jest użyta w sposób poprawny, służąc do wyświetlania wartości zmiennej x w pętli. Ważne jest, aby zrozumieć, że cout jest funkcją wyjściową, a nie wejściową, więc nie ma wpływu na logikę pętli w kontekście wczytywania danych. Co więcej, jednym z częstych błędów jest nieprawidłowy warunek pętli, który może prowadzić do jej nieoczekiwanego zakończenia lub nieskończoności. Warunki pętli powinny być precyzyjnie określone, aby mogły ulec zmianie do wartości fałszywej w pewnym momencie, co pozwala na zakończenie iteracji. Warto również zwrócić uwagę na typowe błędy myślowe, takie jak niewłaściwe operatory logiczne, które mogą prowadzić do błędnych założeń co do działania kodu. Dbałość o te aspekty jest kluczowa w praktyce programistycznej, a znajomość typowych problemów i ich rozwiązań zwiększa jakość i niezawodność oprogramowania.

Pytanie 33

Sposób deklaracji Klasa2 wskazuje, że

W C++ i C#:
class Klasa2 : Klasa1
W Java:
class Klasa2 extends Klasa1
W Python:
class Klasa2(Klasa1):
A. Klasa2 stanowi klasę bazową
B. Klasa1 jest dzieckiem Klasy2
C. Klasa1 dziedziczy od Klasa2
D. Klasa2 dziedziczy od Klasa1
Deklaracja Klasa2 jako klasy dziedziczącej po Klasa1 oznacza, że Klasa2 przejmuje wszystkie publiczne i chronione (protected) pola oraz metody klasy bazowej (Klasa1). Dziedziczenie to jeden z filarów programowania obiektowego, który umożliwia ponowne wykorzystanie kodu i rozszerzanie funkcjonalności istniejących klas. Dzięki temu Klasa2 może nie tylko korzystać z metod Klasa1, ale także nadpisywać je, co jest kluczowe dla implementacji polimorfizmu. Dziedziczenie pozwala na budowanie hierarchii klas, co prowadzi do lepszego zarządzania kodem i ułatwia jego skalowalność. Przykładem może być klasa Pojazd, z której dziedziczy klasa Samochod, rozszerzając jej funkcjonalność o dodatkowe cechy i metody specyficzne dla samochodów.

Pytanie 34

Kod w bibliotece React.js oraz w frameworku Angular, który został zaprezentowany, ma na celu wyświetlenie

Fragment kodu React.js:
state = {    zm1: 0   };
hanleEv = () => {
    this.setState({zm1: this.state.zm1 + 1});
}
render() {
    return (<div>
        <span>{this.state.zm1}</span>
        <button onClick={this.handleEv}>BTN_1</button>
    </div>);
}
Fragment kodu Angular:
@Component({
    selector: 'sel1',
    template: `<span>{{ zm1 }}</span>
              <button (click)="onBtnCilcked()">BTN_1</button>`
})
export class Licznik1Component {
    zm1 = 0;
    onBtnCilcked() { this.zm1++; }
}
A. wyłącznie przycisku oraz obsłużenie zdarzenia click, które ono generuje
B. liczby kliknięć przycisku
C. wartości 0 po naciśnięciu przycisku
D. tylko napisu BTN_1
Ten kod, zarówno w React.js jak i w Angularze, jest klasycznym przykładem prostego licznika. To, co tu się dzieje, to tak naprawdę zliczanie kliknięć użytkownika w przycisk. Za każdym razem, gdy naciśniesz BTN_1, zmienna (zm1) jest inkrementowana – czyli po prostu zwiększana o jeden. W React za to odpowiada metoda setState, która zmienia stan komponentu – dzięki temu interfejs od razu aktualizuje się bez przeładowywania strony. W Angularze natomiast działa to przez tzw. dwukierunkową komunikację z template’em i automatyczną detekcję zmian – metoda onBtnCilcked w komponencie modyfikuje zmienną, a framework sam aktualizuje widok. Z mojego doświadczenia, takie podejście do zarządzania stanem to podstawa w nowoczesnych aplikacjach, szczególnie jeśli chodzi o responsywność i natychmiastową reakcję na akcje użytkownika. Liczniki są zresztą jednym z pierwszych przykładów, jakie się pisze ćwicząc frameworki frontendowe, bo świetnie pokazują, jak działa przepływ danych i odświeżanie elementów UI. Warto dodać, że trzymanie licznika kliknięć w stanie komponentu (a nie np. jako zmienną globalną) jest zgodne z dobrymi praktykami – bo ogranicza zakres danych i ułatwia zarządzanie większymi aplikacjami. Takie wzorce potem można z powodzeniem przenieść do trudniejszych projektów, na przykład liczników, koszyków, liczby zamówień czy nawet zaawansowanych dashboardów. W praktyce ten mechanizm inkrementowania wartości po kliknięciu użytkownika jest jednym z najczęściej używanych w interaktywnych aplikacjach internetowych.

Pytanie 35

Jaki model zarządzania projektami przewiduje, że wszystkie etapy są realizowane jeden po drugim, bez możliwości wrócenia do wcześniejszych faz?

A. Model spiralny
B. Model kaskadowy (waterfall)
C. Metodyki zwinne (Agile)
D. Model przyrostowy
Model kaskadowy (Waterfall) zakłada, że każda faza projektu jest realizowana sekwencyjnie, bez możliwości powrotu do wcześniejszych etapów. Każda faza musi zostać zakończona przed rozpoczęciem kolejnej, co sprawia, że model ten jest przewidywalny i dobrze nadaje się do projektów o jasno określonych wymaganiach. Dzięki temu ryzyko błędów jest minimalizowane na wczesnym etapie, co zwiększa stabilność projektu. Waterfall jest często stosowany w projektach infrastrukturalnych i rządowych, gdzie istotna jest dokładność i zgodność z pierwotnym planem.

Pytanie 36

Jakie sformułowanie najlepiej oddaje złożoność obliczeniową algorytmu quicksort?

A. jest różna w zależności od wyboru elementu dzielącego
B. jest większa niż złożoność sortowania bąbelkowego
C. jest zawsze mniejsza niż złożoność jakiegokolwiek innego algorytmu sortowania
D. jest większa niż O(n2)
Twierdzenie, że złożoność quicksort jest wyższa niż sortowania bąbelkowego, jest błędne – bubble sort ma złożoność O(n²) niezależnie od danych wejściowych, co czyni go jednym z najwolniejszych algorytmów. Quicksort nigdy nie ma złożoności wyższej niż O(n²) w najgorszym przypadku, co oznacza, że jest zawsze bardziej efektywny niż bubble sort. Twierdzenie, że quicksort zawsze jest szybszy niż jakikolwiek inny algorytm, jest nieprawdziwe – algorytmy takie jak counting sort lub radix sort mogą działać szybciej w określonych przypadkach. Ostateczna wydajność quicksort zależy od implementacji oraz charakterystyki danych wejściowych.

Pytanie 37

Co zostanie wyświetlone po wykonaniu poniższego kodu JavaScript?

const promise = new Promise((resolve, reject) => {
  setTimeout(() => {
    resolve('success');
  }, 1000);
});

promise
  .then(res => {
    console.log(res);
    return 'first then';
  })
  .then(res => {
    console.log(res);
  });
A. first then, success
B. first then
C. success, first then
D. success
W przypadku błędnych odpowiedzi można zauważyć kilka typowych nieporozumień dotyczących działania obietnic w JavaScript. Odpowiedzi sugerujące, że najpierw zostanie wyświetlony 'first then' lub że będzie tylko jeden wynik, są wynikiem niezrozumienia, jak działa asynchroniczność oraz jak obietnice przetwarzają wyniki. Obietnice w JavaScript są zaprojektowane tak, aby zarządzać operacjami asynchronicznymi, co oznacza, że kod wewnątrz obietnicy nie blokuje wykonania innych operacji. W momencie, gdy obietnica jest utworzona, kod wykonuje się dalej, a funkcja `setTimeout` działa w tle. Gdy po upływie określonego czasu obietnica jest spełniona, następuje przekazanie wyniku do łańcucha `then`, a nie jakiegokolwiek innego miejsca w kodzie. To oznacza, że wyniki są zwracane w kolejności, w jakiej są zadeklarowane, co w tym przypadku prowadzi do wyświetlenia najpierw 'success', a potem 'first then'. Takie podejście do asynchroniczności jest fundamentalne w JavaScript, a jego zrozumienie jest kluczowe dla każdego programisty. Błędne odpowiedzi pochodzą często z mylnego przekonania, że wyniki obietnic są natychmiastowe lub że działają w tej samej kolejności, co kod synchroniczny. Dlatego ważne jest, aby zrozumieć, że asynchroniczność zmienia sposób, w jaki operacje są wykonywane i jak wyniki są zwracane.

Pytanie 38

Jakie jest podstawowe zadanie firewalla w systemie komputerowym?

A. Ochrona danych na poziomie aplikacji internetowych
B. Szyfrowanie danych przesyłanych w sieci
C. Zapobieganie wyciekom informacji na skutek awarii systemu
D. Zarządzanie ruchem sieciowym i blokowanie nieautoryzowanego dostępu
Firewall to taki strażnik w sieci, który decyduje, co może wejść lub wyjść z naszego systemu. Główną jego rolą jest właśnie zarządzanie ruchem sieciowym – analizuje każde połączenie, każdy pakiet danych i na podstawie ustalonych reguł pozwala albo blokuje ruch. Z mojego doświadczenia wynika, że bez firewalla w firmowej sieci to jak zostawić otwarte drzwi na oścież, serio. To narzędzie nie tylko zatrzymuje nieautoryzowany dostęp z zewnątrz, ale czasem też może blokować ryzykowne próby połączeń wychodzących – na przykład, gdy jakiś wirus próbuje kontaktować się z serwerem złodziei danych. W praktyce najczęściej spotkasz firewalle sprzętowe w routerach firmowych oraz programowe na komputerach i serwerach. Branżowo przyjmuje się, że firewall działa na poziomie sieci (warstwa 3 i 4 modelu OSI), co jest najlepszym miejscem, żeby odsiać niepożądany ruch zanim w ogóle dotrze do cennych serwisów. Ważne jest też, że dobrze skonfigurowany firewall to podstawa każdej strategii bezpieczeństwa, zgodnie z normami ISO/IEC 27001. W sumie, moim zdaniem żaden admin nie wyobraża sobie bez niego sensownej ochrony sieci – to absolutna podstawa.

Pytanie 39

Aby zdefiniować zmienną, która będzie działała jako licznik instancji danej klasy, należy wprowadzenie takiego zmiennej poprzedzić słowem kluczowym

A. virtual
B. register
C. operator
D. static
Słowo kluczowe static jest absolutnie podstawą, jeśli chodzi o definiowanie zmiennych, które mają być współdzielone przez wszystkie instancje danej klasy. Gdy w klasie utworzysz zmienną statyczną, nie jest ona powiązana z żadnym konkretnym obiektem, tylko istnieje jedna taka zmienna dla całej klasy, niezależnie od liczby utworzonych obiektów. To niesamowicie przydatne, np. właśnie przy liczeniu instancji – wystarczy inkrementować taką zmienną w konstruktorze. W C++ czy Javie jest to standardowy sposób na śledzenie, ile obiektów danego typu zostało utworzonych. Z mojej perspektywy, korzystanie ze static to nie tylko wygoda, ale też sygnał dla innych programistów, że dana wartość jest globalna w kontekście klasy, a nie obiektu. Przykład praktyczny: jeżeli masz klasę Samochód i chcesz wiedzieć, ile samochodów zostało już utworzonych, to deklarujesz static int licznik; i za każdym razem, gdy konstruktor się odpala, robisz licznik++. Takie podejście jest bardzo czytelne i od razu wiadomo, o co chodzi. Warto też pamiętać, że static może być używany nie tylko do liczenia instancji, ale też do przechowywania różnych konfiguracji czy referencji do wspólnych zasobów. Zdecydowanie jest to jedna z lepszych praktyk, szczególnie kiedy program zaczyna rosnąć i zależy nam na porządku w kodzie.

Pytanie 40

Jaki jest kluczowy zamysł wzorca "Kompozyt" (Composite)?

A. Danie możliwości dynamicznej zmiany zachowania obiektu
B. Umożliwienie klientom obsługi obiektów oraz ich zbiorów w spójny sposób
C. Określenie interfejsu komunikacji pomiędzy składnikami systemu
D. Stworzenie jednej klasy do zarządzania wieloma obiektami tego samego rodzaju
Zarządzanie wieloma obiektami tego samego typu to cecha wzorca Fabryka (Factory) lub Builder, a nie Kompozyt. Definiowanie interfejsu komunikacji między komponentami systemu to rola wzorca Mediator, który organizuje interakcje między różnymi obiektami. Umożliwienie dynamicznej zmiany zachowania obiektu jest domeną wzorca Strategia (Strategy) lub Dekorator (Decorator), które oferują elastyczność w zakresie modyfikacji zachowania podczas działania programu.