Wyniki egzaminu

Nowy egzamin

Informacje o egzaminie:

Zawód: Technik programista
Kwalifikacja: INF.04 - Projektowanie, programowanie i testowanie aplikacji
Data rozpoczęcia: 11 stycznia 2025 03:46
Data zakończenia: 11 stycznia 2025 03:54

Egzamin zdany!

Wynik: 31/40 punktów (77,5%)

Wymagane minimum: 20 punktów (50%)

Pochwal się swoim wynikiem!

Facebook

X.com

Szczegółowe wyniki:

Pytanie 1

Która z dokumentacji funkcji odpowiada przedstawionemu kodowi źródłowemu?

static int Abs(int liczba)
{
    if (liczba < 0)
        liczba *= -1;
    return liczba;
}

Dokumentacja 1:
/*******************
* nazwa: Abs
* opis: liczy wartość bezwzględną
* zwracana: brak
* argumenty: liczba całkowita
*******************/

Dokumentacja 2:
/*******************
* nazwa: Abs
* opis: liczy wartość bezwzględną
* zwracana: wartość bezwzględna z liczby całkowitej
* argumenty: liczba całkowita
*******************/

Dokumentacja 3:
/*******************
* nazwa: Abs
* opis: liczy potęgę liczby
* zwracana: potęga z liczby całkowitej
* argumenty: dwie liczby całkowite
*******************/

Dokumentacja 4:
/*******************
* nazwa: Abs
* opis: liczy potęgę liczby
* zwracana: potęga z liczby całkowitej
* argumenty: liczba całkowita
*******************/

A. Dokumentacja 4

B. Dokumentacja 1

C. Dokumentacja 2

D. Dokumentacja 3

Dokumentacja 2 zdecydowanie najlepiej pasuje do przedstawionej funkcji. Zwróć uwagę, że sama definicja funkcji „Abs” w kodzie przyjmuje jeden argument typu całkowitego (int) i zwraca także liczbę całkowitą. Jej zadaniem jest zwrócenie wartości bezwzględnej tej liczby, co dokładnie opisuje fragment: „zwracana: wartość bezwzględna z liczby całkowitej”. To bardzo ważne, bo w programowaniu – a szczególnie w językach takich jak C# czy C++ – jasna i kompletna dokumentacja pozwala potem innym korzystać z funkcji bez konieczności zaglądania do jej wnętrza. W praktyce, takie szczegółowe opisywanie co zwraca dana funkcja i jakie przyjmuje argumenty, znacznie przyspiesza pracę w większych zespołach. Standardem branżowym jest właśnie precyzyjne określanie typu zwracanego i opisu działania, a nie tylko suchy komentarz typu „zwraca: brak” (co byłoby niezgodne z kodem!). Co ciekawe, w wielu firmach stosuje się rozbudowane systemy dokumentacji (np. Doxygen czy XML doc w .NET), które niejako wymuszają takie dokładne opisy. Osobiście uważam, że przyzwyczajenie się do dobrych praktyk dokumentowania funkcji już na etapie nauki procentuje w przyszłości – mniej pytań w zespole, mniej nieporozumień. Ta konkretna dokumentacja spełnia wszystkie kluczowe kryteria: podaje nazwę, precyzyjny opis, prawidłowy typ zwracanej wartości oraz właściwy typ i opis argumentu. Idealnie odzwierciedla, co robi ten fragment kodu, a to podstawa w pisaniu czytelnych i bezpiecznych aplikacji.

Pytanie 2

Aplikacje funkcjonujące w systemach Android do komunikacji z użytkownikiem wykorzystują klasę

A. Windows

B. Fragments

C. Screens

D. Activity

W systemie Android klasa Activity to absolutna podstawa komunikacji aplikacji z użytkownikiem. To właśnie ona reprezentuje jeden ekran interfejsu użytkownika, coś w stylu okna dialogowego w klasycznych aplikacjach desktopowych. Cały cykl życia aplikacji, obsługa zdarzeń, wyświetlanie elementów graficznych czy reagowanie na akcje użytkownika – wszystko to ogarnia Activity. Bez niej praktycznie żadna aplikacja nie ruszy, bo to właśnie Activity zarządza np. wywołaniem widoku, obsługą kliknięć czy przekazywaniem danych pomiędzy różnymi ekranami. Moim zdaniem, jeśli ktoś chce programować na Androida, najpierw powinien dobrze przyswoić, jak działa Activity i jej cykl życia (onCreate, onStart itd.), bo to pozwala tworzyć aplikacje zgodne z założeniami platformy. W praktyce deweloperzy bardzo często korzystają z dziedziczenia po klasie Activity, aby rozszerzyć funkcjonalność swoich aplikacji, a także używają jej do uruchamiania nowych ekranów oraz zarządzania nawigacją. Warto jeszcze pamiętać, że dobra znajomość Activity pomaga unikać typowych problemów z zarządzaniem pamięcią czy nieprawidłowym obsługiwaniem powrotów do aplikacji po przerwie. Z mojego doświadczenia, zrozumienie działania Activity to taka baza, bez której trudno iść dalej w temacie Androida.

Pytanie 3

Który z wymienionych algorytmów sortujących posiada średnią złożoność obliczeniową równą O(n log n)?

A. Sortowanie przez wybór

B. Sortowanie bąbelkowe

C. Sortowanie szybkie (QuickSort)

D. Sortowanie przez wstawianie

Sortowanie przez wstawianie jest dość powolne, z tą złożonością O(n²). W zasadzie fajnie sprawdza się tylko w małych zbiorach lub gdy tablica już jest mniej więcej posortowana. A jeśli chodzi o sortowanie bąbelkowe, to chyba nie ma co się łudzić, jest jednym z najgorszych algorytmów, też O(n²). I sortowanie przez wybór? Tutaj też nie ma rewelacji, bo porównuje się i wybiera najmniejszy element w każdej iteracji, co znacznie spowalnia działanie, zwłaszcza przy dużych tablicach. Tak że generalnie, lepiej unikać tych algorytmów, jeśli to możliwe.

Pytanie 4

Jakie z wymienionych narzędzi jest szeroko stosowane do debugowania aplikacji internetowych?

A. Chrome DevTools

B. Postman

C. Git

D. Blender

Git jest systemem kontroli wersji, który pomaga zarządzać kodem źródłowym i śledzić zmiany, ale nie służy do debugowania aplikacji webowych. Postman to narzędzie do testowania API, które pozwala na wysyłanie zapytań HTTP, ale nie umożliwia debugowania interfejsów webowych ani modyfikacji DOM. Blender jest narzędziem do modelowania 3D i animacji, nie mającym związku z debugowaniem aplikacji webowych.

Pytanie 5

Zapisany fragment w C# wskazuje na definicję klasy Car, która:

public class Car: Vehicle {     ...   }

A. używa prywatnych pól klasy Vehicle

B. jest powiązana z klasą Vehicle

C. stanowi klasę bazową (nie dziedziczy po żadnej klasie)

D. dziedziczy po Vehicle

Błędne koncepcje zawarte w pozostałych odpowiedziach wynikają z nieprawidłowego zrozumienia relacji pomiędzy klasami w programowaniu obiektowym. Użycie terminu zaprzyjaźniona klasa w kontekście C# jest niepoprawne, ponieważ język ten nie wspiera mechanizmu przyjaźni między klasami, który jest dostępny np. w C++. W C#, klasa zaprzyjaźniona nie istnieje, co eliminuje możliwość interakcji opartej na przyjaźni znanej z innych języków. Kolejną błędną koncepcją jest stwierdzenie, że klasa Car korzysta z pól prywatnych klasy Vehicle. W rzeczywistości, w programowaniu obiektowym, pola prywatne są niedostępne dla klas dziedziczących. Jeżeli zależy nam na dostępie do stanów lub zachowań klasy bazowej, należy je udostępnić poprzez właściwości lub metody o odpowiednim poziomie dostępu, np. protected. Pominięcie tego aspektu często prowadzi do błędów projektowych i narusza zasadę enkapsulacji. Ostatnia błędna odpowiedź, że klasa Car jest klasą bazową (nie dziedziczy po żadnej klasie), pomija fakt, że w C# każda klasa, która nie wskazuje jawnie klasy bazowej, domyślnie dziedziczy po klasie Object. Jednakże w przypadku podanej definicji, składnia jasno wskazuje na dziedziczenie po konkretnej klasie Vehicle. Zrozumienie tych błędów jest kluczowe w unikaniu typowych pułapek przy projektowaniu hierarchii klas w językach obiektowych, co jest istotne dla zachowania czytelności i skalowalności kodu.

Pytanie 6

Która z poniższych właściwości odnosi się do sieci bezprzewodowej?

A. Nie potrzebuje zabezpieczeń, ponieważ jest domyślnie chroniona

B. Nie funkcjonuje w obszarach z dużą liczbą urządzeń

C. Jest bardziej narażona na zakłócenia w przesyłaniu danych

D. Wymaga zastosowania przewodów do łączenia urządzeń

Sieci bezprzewodowe charakteryzują się tym, że wykorzystują fale radiowe do transmisji danych, co sprawia, że są bardziej podatne na zakłócenia. Zakłócenia te mogą pochodzić z różnych źródeł, takich jak inne urządzenia bezprzewodowe, mikrofalówki, czy nawet fizyczne przeszkody, takie jak ściany. W przypadku sieci Wi-Fi, które są powszechnie stosowane w domach i biurach, sygnał radiowy może być osłabiony przez metalowe obiekty oraz inne materiały budowlane. To zjawisko można zminimalizować, stosując nowoczesne standardy, takie jak IEEE 802.11ac, które oferują lepszą wydajność i stabilność sygnału. Praktycznym przykładem jest sytuacja, w której użytkownicy znajdują się w gęsto zabudowanym obszarze miejskim, gdzie wiele sieci Wi-Fi działa jednocześnie, co zwiększa ryzyko zakłóceń i wpływa na jakość połączenia. Zrozumienie tej cechy sieci bezprzewodowych jest kluczowe dla ich efektywnego użytkowania oraz projektowania.

Pytanie 7

Jaki modyfikator umożliwia dostęp do elementu klasy z każdego miejsca w kodzie?

A. Private

B. Public

C. Static

D. Protected

Modyfikator 'Public' umożliwia dostęp do składowych klasy z dowolnego miejsca w programie, zarówno w ramach tej samej klasy, jak i poza nią. To najbardziej otwarty modyfikator dostępu, który pozwala na tworzenie interfejsów API, umożliwiających korzystanie z publicznych metod i właściwości przez inne klasy oraz moduły. W praktyce oznacza to, że publiczne metody są widoczne globalnie, co pozwala na ich wywoływanie bez ograniczeń. Jest to przydatne w przypadkach, gdy dana funkcjonalność musi być dostępna w różnych częściach programu lub aplikacji.

Pytanie 8

Wartość liczby 1AF, zapisana w systemie szesnastkowym, po przeliczeniu na system dziesiętny wynosi

A. 257

B. 26

C. 6890

D. 431

Słuchaj, liczba szesnastkowa 1AF to w systemie dziesiętnym 431. Przeliczenie robimy tak: (1 * 16^2) + (10 * 16^1) + (15 * 16^0). To jest jedna z podstawowych rzeczy, które musisz znać przy konwersji liczb. Szczególnie przydaje się to w programowaniu i ogólnie w informatyce, gdzie często mamy do czynienia z różnymi systemami liczbowymi.

Pytanie 9

W programowaniu obiektowym odpowiednikami zmiennych oraz funkcji w programowaniu strukturalnym są

A. hermetyzacja oraz dziedziczenie

B. pola i kwalifikatory dostępu

C. metody statyczne i abstrakcyjne

D. pola i metody

Pola i metody to absolutna podstawa, jeśli chodzi o programowanie obiektowe. Właśnie one są najbliższym odpowiednikiem zmiennych i funkcji z podejścia strukturalnego. Moim zdaniem, gdy uczysz się OOP, warto od razu wyłapać tę analogię – pola (czyli inaczej: atrybuty, właściwości, fields) przechowują stan obiektu, a metody (czyli funkcje w klasie) definiują, co obiekt potrafi zrobić. Przykład z życia: klasa Samochód ma pole kolor, które opisuje jego cechę oraz metodę jedź(), która realizuje jakąś akcję. W praktyce programiści bardzo często modelują swoje klasy tak, aby pola były prywatne (zgodnie z zasadą hermetyzacji), a dostęp do nich zapewniały metody publiczne – tzw. gettery i settery. Standardy branżowe, np. JavaBeans w Javie czy konwencje C#, też polegają na tym, że pola odzwierciedlają dane, a metody operacje na tych danych. Z mojego doświadczenia wynika, że rozumienie tej relacji ułatwia zarówno pisanie czytelnego kodu, jak i jego dalsze rozwijanie. To właśnie dzięki rozdzieleniu na pola i metody klasy mogą odwzorowywać obiekty z realnego świata i ich zachowania, co jest głównym celem programowania obiektowego.

Pytanie 10

W zaprezentowanym kodzie ukazano jedno z fundamentalnych założeń programowania obiektowego. Czym ono jest?

public class Owoc {
}

public class Truskawka extends Owoc {
}

public class Jablko extends Owoc {
}

A. abstrakcja

B. dziedziczenie

C. polimorfizm

D. hermetyzacja

To właśnie jest klasyczny przykład dziedziczenia w programowaniu obiektowym. W tym przypadku mamy bazową klasę 'Owoc', z której dziedziczą klasy 'Truskawka' oraz 'Jablko'. Dzięki temu możemy zdefiniować wspólne cechy i zachowania dla wszystkich owoców w jednej klasie, a potem rozszerzać je w bardziej szczegółowych klasach. Moim zdaniem to jedno z najwygodniejszych założeń OOP, bo pozwala pisać kod, który jest łatwiejszy do utrzymania i rozbudowy. Jeśli kiedyś dołożysz nową funkcjonalność do wszystkich owoców, nie musisz jej wrzucać oddzielnie do każdej odmiany, tylko wystarczy, że zrobisz to raz w klasie 'Owoc'. To bardzo zgodne ze standardami SOLID i ogólnie dobrą praktyką DRY (Don't Repeat Yourself). W realnych aplikacjach, np. systemach do zarządzania magazynem, dziedziczenie pozwala łatwo rozróżnić typy produktów, a jednocześnie trzymać wspólny kod w jednym miejscu. Warto też pamiętać, że dziedziczenie to podstawa do późniejszego korzystania z polimorfizmu. Jeśli chcesz, żeby jakieś metody działały różnie w zależności od konkretnego typu owocu, wystarczy je nadpisać w podklasach. W sumie – nie da się pisać sensownych aplikacji obiektowych bez znajomości dziedziczenia, bo to daje ogromną elastyczność i porządek w kodzie.

Pytanie 11

Jakie metody pozwalają na przesłanie danych z serwera do aplikacji front-end?

A. metody POST

B. protokołu SSH

C. biblioteki jQuery

D. formatu JSON

Format JSON to zdecydowanie najpopularniejszy i najwygodniejszy sposób przesyłania danych pomiędzy serwerem a aplikacją front-end. JSON, czyli JavaScript Object Notation, jest lekkim formatem wymiany danych, który został zaprojektowany właśnie pod kątem prostoty odczytu i zapisu, zarówno przez ludzi, jak i maszyny. Moim zdaniem trudno dziś znaleźć nowoczesną aplikację webową, która nie korzysta z JSON-a. W praktyce wygląda to tak, że serwer generuje odpowiedź HTTP z danymi w formacie JSON, a front-end (często napisany w JavaScript lub TypeScript) potrafi je bez problemu sparsować i wykorzystać. Standardy branżowe – jak REST API czy GraphQL – bazują w dużej mierze na tym formacie, bo jest uniwersalny, prosty i dobrze wspierany przez frameworki. JSON wspiera nawet zagnieżdżone struktury, tablice, obiekty, więc przekazywanie danych jest bardzo elastyczne. Z mojego doświadczenia, dzięki JSON-owi można bardzo sprawnie integrować różne technologie na back-endzie i front-endzie, co się naprawdę często przydaje przy dużych projektach. Warto pamiętać, że praktycznie każdy język programowania ma biblioteki do obsługi JSON-a, więc nie ma tu żadnych barier technologicznych. Nawet przy komunikacji asynchronicznej (np. z użyciem fetch czy XMLHttpRequest) JSON jest domyślnym wyborem. Tak naprawdę, jeśli chodzi o wymianę danych w aplikacjach webowych, JSON jest po prostu standardem de facto i warto go dobrze znać.

Pytanie 12

Jakiego typu funkcja jest tworzona poza klasą, ale ma dostęp do jej prywatnych i chronionych elementów?

A. Konstruktor

B. Destruktor

C. Metoda statyczna

D. Funkcja zaprzyjaźniona

Funkcja zaprzyjaźniona to specjalny typ funkcji, który jest deklarowany jako 'friend' w ciele klasy, co pozwala jej na dostęp do prywatnych i chronionych składowych tej klasy. Chociaż funkcja zaprzyjaźniona jest definiowana poza klasą, może operować na jej wewnętrznych danych, co czyni ją bardzo użytecznym narzędziem w programowaniu obiektowym. Tego rodzaju funkcje są często wykorzystywane w przypadkach, gdy konieczne jest współdziałanie dwóch klas lub funkcji narzędziowych, które muszą manipulować danymi wewnętrznymi klasy, ale nie powinny być jej metodami członkowskimi. Dzięki funkcjom zaprzyjaźnionym można zapewnić elastyczność w dostępie do danych przy jednoczesnym zachowaniu hermetyzacji klasy. Przykładem może być przeciążenie operatorów, np. operator +, który musi mieć dostęp do prywatnych składowych obu operandów.

Pytanie 13

Do stworzenia zbioru danych potrzebnego do uruchomienia algorytmu sortowania bąbelkowego tablicy, wymagane są przynajmniej następujące typy:

A. dwa tablicowe, dwa do zamiany miejscami elementów

B. jeden tablicowy, jeden liczbowy do nadzorowania pętli, dwa do zamiany miejscami elementów

C. dwa tablicowe, jeden liczbowy do nadzorowania pętli

D. jeden tablicowy, dwa liczbowe do nadzorowania pętli, jeden do zamiany miejscami elementów

Sortowanie bąbelkowe to jeden z tych algorytmów, które wydają się proste, ale wymagają solidnego zrozumienia działania pętli i pracy z tablicami. W praktyce, aby prawidłowo zaimplementować bubble sort, zawsze korzysta się z jednej tablicy (w której przechowywane są elementy do posortowania), dwóch liczbowych zmiennych sterujących (dla dwóch zagnieżdżonych pętli for lub while, bo każda z nich odpowiada za przechodzenie przez elementy), a także jednej dodatkowej zmiennej tymczasowej do zamiany miejscami dwóch elementów. To właśnie te cztery składniki są absolutnym minimum, żeby kod był czytelny i zgodny z zasadami dobrej praktyki. Z mojego doświadczenia, rezygnacja z jednej z nich prowadzi do niepotrzebnego kombinowania, a czasem nawet do dziwnych błędów. Warto wiedzieć, że takie podejście dobrze wpisuje się w wymagania większości języków programowania – czy to C, Java, czy Python – i sprawdza się zarówno przy nauce, jak i w praktycznych zadaniach rekrutacyjnych. Pozostawienie logiki zamiany elementów w osobnej zmiennej tymczasowej to nie tylko kwestia czytelności; to też sposób na unikanie utraty danych podczas zamiany. Co ciekawe, niektórzy próbują czasami zamieniać bez zmiennej tymczasowej, używając operacji XOR, ale w praktyce to przerost formy nad treścią i raczej niezalecane w standardzie branżowym. Dobrze jest wiedzieć, że to podejście, które tu wybrałeś, stanowi niejako wzorzec dla wszystkich początkujących programistów i jest akceptowane na egzaminach czy rozmowach technicznych.

Pytanie 14

W obrębie klasy pracownik zdefiniowano następujące metody:

pracownik() { ... }
static void wypisz() { ... }
int operator== (const pracownik &prac) { ... }
~pracownik() { ... }

Którą z nich można, zgodnie z jej funkcją, rozszerzyć o element diagnostyczny o treści:

cout << "Obiekt został usunięty";

A. wypisz

B. ~pracownik

C. operator==

D. pracownik

Wybranie destruktora ~pracownik do umieszczenia komunikatu diagnostycznego o usunięciu obiektu jest jak najbardziej słuszne i zgodne z praktykami programowania obiektowego w C++. To właśnie destruktor odpowiada za wykonywanie wszelkich czynności „na pożegnanie” obiektu, czyli w momencie jego zwalniania z pamięci. Właśnie tu umieszcza się takie rzeczy jak logowanie faktu usunięcia, czyszczenie zasobów zewnętrznych czy zwalnianie pamięci dynamicznej. W praktyce, gdy zadeklarujemy cout << "Obiekt został usunięty"; w destruktorze, będziemy mieli jasny sygnał przy każdym końcu życia obiektu, co świetnie nadaje się do diagnostyki i szukania błędów w zarządzaniu pamięcią. Moim zdaniem każdy programista, nawet początkujący, powinien chwilę pobawić się takimi komunikatami, żeby lepiej zrozumieć, kiedy dokładnie destruktor jest wołany (np. przy wyjściu ze scope’u, delete, końcu programu itp.). To też dobry sposób, żeby wychwycić niechciane wycieki pamięci lub zrozumieć, dlaczego obiekt nie został jeszcze usunięty. Wzorce projektowe, takie jak RAII, wręcz opierają się na działaniu destruktorów. W branży często stosuje się podobne rozwiązania do debugowania problematycznych fragmentów kodu. Ogólnie rzecz biorąc, umieszczanie komunikatów w destruktorze jest praktycznym i polecanym sposobem na rozpoznanie cyklu życia obiektu – i to w każdej większej aplikacji C++.

Pytanie 15

Podaj przykład incydentu w miejscu pracy?

A. oparzenie dłoni, które miało miejsce podczas nieobowiązkowego szkolenia w czasie prywatnym pracownika

B. złe samopoczucie spowodowane przewlekłą chorobą zatrudnionego, które wystąpiło w biurze

C. kontuzja stawu skokowego, która zdarzyła się w trakcie bezpośredniej drogi do miejsca zatrudnienia

D. złamanie nogi w trakcie urlopu wypoczynkowego przyznanego przez pracodawcę

To właśnie sytuacja, gdy ktoś doznał kontuzji stawu skokowego podczas bezpośredniej drogi do pracy, jest klasycznym przykładem incydentu związanego z pracą, a konkretnie tzw. wypadku w drodze do pracy. Zgodnie z przepisami BHP oraz praktyką ubezpieczeniową, za incydent w miejscu pracy uznaje się nie tylko zdarzenia mające miejsce na terenie zakładu, ale także te występujące w drodze do lub z pracy – oczywiście pod warunkiem, że droga była bezpośrednia i nieprzerwana, bez załatwiania spraw prywatnych po drodze. Moim zdaniem ta kwestia jest często niedoceniana przez pracowników – wielu z nas zapomina, że wypadek w drodze do pracy daje podobne uprawnienia jak wypadek w zakładzie pracy, oczywiście po spełnieniu określonych wymogów formalnych, np. zgłoszenie incydentu pracodawcy, udokumentowanie miejsca i czasu zdarzenia. W praktyce wielu pracodawców i pracowników nie do końca rozumie, jakie sytuacje faktycznie podlegają pod te przepisy. Na przykład, jeśli ktoś skręcił nogę idąc prosto z domu do pracy i nie zatrzymywał się po drodze, to ten incydent kwalifikuje się jako wypadek w drodze do pracy. Warto znać te zasady, żeby nie przegapić swoich praw. Branżowe standardy, takie jak wytyczne PIP i ubezpieczycieli, jasno wskazują na obowiązek rejestrowania i analizowania takich zdarzeń, bo z punktu widzenia bezpieczeństwa pracy każde takie zdarzenie jest sygnałem do poprawy szeroko rozumianych warunków pracy, nawet jeśli zdarzy się poza samym biurem czy halą.

Pytanie 16

Jaki język programowania został stworzony z myślą o tworzeniu aplikacji na system Android?

A. Java

B. Python

C. Objective-C

D. Swift

Java to taki język, który jest głównie używany do robienia aplikacji na Androida. Od początku Androida, Java była jego podstawowym językiem, dlatego jest tak popularna i dobrze opisana w dokumentacji. Kiedy tworzysz aplikacje na Androida w Javie, to korzystasz z Android SDK oraz API, które świetnie integrują się z funkcjami urządzeń, jak GPS czy kamera. Teraz trochę więcej mówi się o Kotlinie jako nowoczesnej alternatywie dla Javy, ale Java wciąż ma swoje mocne miejsce w tworzeniu aplikacji i Google dalej ją wspiera.

Pytanie 17

Którego nagłówka używamy w C++ do obsługi plików?

A. <fstream>

B. <iostream>

C. <fileio.h>

D. <stdio.h>

'<stdio.h>' to nagłówek biblioteki C, a nie C++, i jest używany do standardowych operacji wejścia i wyjścia, ale nie jest przeznaczony do pracy z plikami w stylu obiektowym. '<fileio.h>' to nieistniejący standardowy nagłówek C++ – nazwa ta może wprowadzać w błąd. '<iostream>' to biblioteka standardowa służąca do obsługi strumieni wejścia/wyjścia w konsoli (np. 'cin' i 'cout'), ale nie jest używana do pracy z plikami. Tylko 'fstream' oferuje narzędzia dedykowane do obsługi plików na dysku w języku C++.

Pytanie 18

Która grupa typów zawiera wyłącznie typy złożone?

A. unsigned, struct, float

B. class, struct, union

C. char, struct, union

D. class, struct, float

W tej odpowiedzi trafiłeś w sedno, bo class, struct oraz union to typowe przykłady typów złożonych w językach programowania takich jak C++ czy C. Każdy z nich służy do przechowywania bardziej skomplikowanych struktur danych niż zwykłe typy proste jak int czy float. Klasa (class) to podstawa programowania obiektowego. Pozwala łączyć dane i funkcje w jeden byt – obiekt. Z mojego doświadczenia korzystanie z klas daje ogromne możliwości, bo można ukrywać szczegóły implementacji czy stosować dziedziczenie – co jest nieocenione przy większych projektach. Struktura (struct) to taki trochę prostszy wariant klasy, szczególnie w C, gdzie nie obsługuje ona metod czy hermetyzacji, ale w C++ różnice się zacierają. Union natomiast pozwala na oszczędność pamięci – kilka pól dzieli ten sam obszar pamięci, czyli tylko jedno z nich jest aktywne w danej chwili. To się przydaje np. w programowaniu niskopoziomowym, obsłudze różnych protokołów czy pracy z rejestrami sprzętowymi. Według standardów ISO/IEC dla języka C++ (np. 14882:2017), właśnie te trzy typy należą bezdyskusyjnie do grupy złożonych, bo są zbudowane z innych typów i pozwalają lepiej modelować rzeczywistość. Warto pamiętać, że typy złożone są podstawą nowoczesnych technik projektowania oprogramowania. W praktyce, nawet w prostych aplikacjach, korzystanie z tych struktur podnosi czytelność i ułatwia przyszłą rozbudowę kodu.

Pytanie 19

Wykorzystując jeden z dwóch zaprezentowanych sposobów inkrementacji w językach z rodziny C lub Java, można zauważyć, że
Zapis pierwszy:

b = a++;

Zapis drugi:

b = ++a;

A. Drugi zapis nie jest zgodny ze składnią, co doprowadzi do błędów kompilacji.

B. Tylko przy użyciu pierwszego zapisu zmienna a zostanie zwiększona o 1.

C. Wartość zmiennej b będzie wyższa po użyciu drugiego zapisu w porównaniu do pierwszego.

D. Bez względu na zastosowany sposób, w zmiennej b zawsze uzyskamy ten sam rezultat.

W językach programowania z rodziny C (w tym C++ i Java) istnieją dwie formy inkrementacji: preinkrementacja (++x) i postinkrementacja (x++). Preinkrementacja zwiększa wartość zmiennej przed jej użyciem w wyrażeniu, natomiast postinkrementacja zwiększa ją dopiero po zakończeniu aktualnej operacji. Oznacza to, że w przypadku postinkrementacji, wartość zmiennej przed zwiększeniem zostanie użyta w bieżącym wyrażeniu, a dopiero potem następuje jej zwiększenie o 1. Ta subtelna różnica ma istotne znaczenie, zwłaszcza w pętlach i wyrażeniach logicznych, gdzie każda iteracja wpływa na wynik. W praktyce preinkrementacja jest nieco bardziej efektywna, ponieważ nie wymaga przechowywania kopii pierwotnej wartości zmiennej, co przekłada się na minimalnie lepszą wydajność w niektórych przypadkach.

Pytanie 20

W wyniku realizacji zaprezentowanego kodu na ekranie pojawią się:

int tablica[10];

for (int i = 0; i < 10; i++) {
    if (i % 3 != 0)
        std::cout << tablica[i] << ", ";
}

A. wszystkie elementy tablicy, które mają wartość nieparzystą

B. elementy z indeksów tablicy, które są podzielne przez 3

C. wszystkie elementy tablicy, które są wielokrotnością 3

D. elementy tablicy o indeksach: 1, 2, 4, 5, 7, 8

W tym zadaniu najważniejsze było zrozumienie warunku if oraz sposobu działania instrukcji for. Kod przechodzi po wszystkich elementach tablicy o 10 pozycjach, ale wyświetla tylko te, dla których indeks nie jest podzielny przez 3. Sprawdzenie tego realizuje się przez resztę z dzielenia: i % 3 != 0. Czyli dla i=0,3,6,9 warunek nie zostanie spełniony, więc te elementy zostaną pominięte. Zostaną więc wyświetlone elementy o indeksach 1, 2, 4, 5, 7, 8. To jest bardzo popularny patent w programowaniu, kiedy chcemy pominąć pewne elementy w tablicy lub kolekcji na podstawie prostego warunku logicznego. Często używa się podobnych konstrukcji przy analizie danych, np. przy wykluczaniu co któregoś rekordu z przetwarzania, czy też przy operacjach na grafach lub macierzach. Moim zdaniem warto zapamiętać taki sposób sprawdzania, bo pozwala pisać kod bardziej czytelny i łatwy do modyfikacji. Z mojego doświadczenia, gdy programuje się coś na konkursy albo optymalizuje zadania, takie triki z modulo przyspieszają proces myślowy. Dodam jeszcze, że domyślne wartości w tablicy typu int nie są zainicjalizowane, więc wynik jest zależny od środowiska, ale w tym pytaniu chodzi tylko o indeksy, nie wartości.

Pytanie 21

Jakie rozwiązanie jest najbardziej odpowiednie przy projektowaniu aplikacji, która ma funkcjonować na różnych systemach operacyjnych?

A. Opracowanie dedykowanego kodu dla każdej platformy

B. Pełne dopasowanie aplikacji do systemu Windows

C. Koncentrowanie się wyłącznie na estetyce aplikacji

D. Wykorzystanie technik responsywnego projektowania interfejsu

Wykorzystanie technik responsywnego projektowania interfejsu to obecnie jedno z najskuteczniejszych rozwiązań, jeśli chodzi o tworzenie aplikacji działających na różnych systemach operacyjnych. Moim zdaniem, to podejście daje największą elastyczność i wygodę zarówno dla użytkownika, jak i dla samego zespołu developerskiego. Responsywność nie sprowadza się tylko do zmiany rozmiaru okna, ale także do automatycznego dostosowania elementów interfejsu do różnych rozdzielczości, DPI czy nawet gestów obsługiwanych przez konkretne urządzenia. Dzięki temu aplikacja może wyglądać i działać spójnie niezależnie od tego, czy uruchamiana jest na Windowsie, MacOS, Linuksie czy nawet na mobilnych systemach operacyjnych. W praktyce często korzysta się z frameworków takich jak Flutter, React Native albo Electron, które już "z pudełka" oferują narzędzia do tworzenia responsywnych, wieloplatformowych aplikacji. Branżowe standardy, szczególnie te, które dotyczą UX/UI (na przykład wytyczne Material Design czy Human Interface Guidelines od Apple), mocno podkreślają wagę responsywności i uniwersalności rozwiązań. Co ciekawe, dobrze zaprojektowana responsywna aplikacja jest też łatwiejsza w utrzymaniu i rozwoju, bo zamiast kilku osobnych wersji kodu, mamy jedną, dobrze przemyślaną bazę. To oszczędza czas, zasoby i minimalizuje ryzyko powstawania błędów. Sam przećwiczyłem wiele takich przypadków i widać, że inżynieria oprogramowania idzie właśnie w stronę uniwersalnych, "adaptacyjnych" rozwiązań.

Pytanie 22

Jak zostanie przedstawiony poniższy kod XAML?

A. Rysunek 1

B. Rysunek 4

C. Rysunek 2

D. Rysunek 3

W przedstawionym kodzie XAML widoczna jest struktura składająca się z kilku elementów UI ułożonych w pionowym StackLayout co skutkuje wyświetleniem ich w pionowej kolejności. Pierwszym elementem jest Entry z placeholderem Imię a kolejnym Entry z placeholderem Nazwisko co determinuje obecność dwóch pól tekstowych tak jak w Rysunku 4. Następnie w kodzie znajduje się poziomy StackLayout z etykietą Zgoda RODO i przełącznikiem ustawionym na wartość true co oznacza że przełącznik jest domyślnie włączony. To również odpowiada widokowi na Rysunku 4. Kolejny element to Slider z ustawionymi kolorami MinimumTrackColor i MaximumTrackColor co pozwala na zmianę koloru paska suwaka co również jest widoczne w Rysunku 4. Na końcu znajduje się Button z tekstem Zapisz i jest to jedyny przycisk w całym układzie co także zgadza się z Rysunkiem 4. Rozumienie kodu XAML i jego renderowania jest kluczowe w tworzeniu aplikacji mobilnych ponieważ pozwala na precyzyjne określenie wyglądu i funkcjonalności interfejsu użytkownika i jest zgodne z najlepszymi praktykami w projektowaniu UI.

Pytanie 23

Zaprezentowany wykres ilustruje wyniki przeprowadzonych testów

A. użyteczności

B. funkcjonalności

C. ochrony

D. wydajności

Analizując różne typy testów można zauważyć że każde z nich ma specyficzne cele i zastosowania jednak ważne jest aby je odróżniać. Testy bezpieczeństwa skupiają się na identyfikacji potencjalnych zagrożeń i luk w oprogramowaniu. Często obejmują symulacje ataków i prób nieautoryzowanego dostępu mając na celu wzmocnienie zabezpieczeń systemu. Błędne sklasyfikowanie wykresu jako dotyczącego bezpieczeństwa mogłoby wynikać z nieznajomości metodyk takich jak OWASP które koncentrują się na analizie ryzyka i wrażliwości. Testy funkcjonalne natomiast koncentrują się na weryfikacji czy system działa zgodnie z wymaganiami i specyfikacjami. Ich głównym celem jest ocena poprawności działania aplikacji w różnych scenariuszach użytkowania a nie analiza wydajności. Użycie wykresu do oceny testów funkcjonalnych mogłoby być mylące z uwagi na brak odniesienia do konkretnej funkcjonalności aplikacji. Z kolei testy użyteczności badają jak łatwo użytkownik może korzystać z systemu. Składają się na to aspekty takie jak intuicyjność interfejsu czy łatwość nawigacji co nie jest bezpośrednio związane z czasami odpowiedzi serwera. Często w testach użyteczności stosuje się analizy jakościowe oparte na opiniach użytkowników co w żaden sposób nie wiąże się z analizą wydajnościową przedstawioną na wykresie. Zrozumienie tych różnic jest kluczowe dla prawidłowego przyporządkowania wykresów do odpowiednich kategorii testów i uniknięcia typowych błędów myślowych w interpretacji danych testowych w kontekście wymagań projektowych i oczekiwań użytkowników końcowych. Dzięki temu można lepiej planować harmonogramy testów i dostosowywać je do faktycznych potrzeb projektu minimalizując ryzyko wystąpienia problemów w przyszłości oraz poprawiając ogólną jakość oprogramowania i satysfakcję użytkowników.

Pytanie 24

Metoda przeszukiwania w uporządkowanych tablicach, która polega na podzieleniu tablicy na kilka części i wykonywaniu wyszukiwania liniowego tylko w tej części, gdzie może znajdować się poszukiwany element, w języku angielskim jest określana jako

A. Exponential search

B. Binary search

C. Ternary search

D. Jump search

Jump search to faktycznie ta metoda, która polega na przeszukiwaniu uporządkowanej tablicy przez podział jej na bloki o określonej długości (zazwyczaj o rozmiarze pierwiastka kwadratowego z n, gdzie n to liczba elementów w tablicy). Najpierw skaczemy po tych blokach, żeby szybko ograniczyć obszar poszukiwań, a potem wykonujemy liniowe przeszukiwanie już tylko w wybranym przedziale. To sprawia, że jump search jest czymś pomiędzy wyszukiwaniem liniowym a binarnym – daje przyzwoity kompromis między prostotą a wydajnością, szczególnie gdy dostęp do pamięci jest kosztowny albo tablica jest zbyt duża, by od razu dzielić ją na pół jak w binary search. W praktyce jump search czasem się wykorzystuje tam, gdzie dane są przechowywane na przykład na dyskach magnetycznych czy SSD, a koszt losowego odczytu jest znacznie wyższy od odczytu sekwencyjnego. To jest też niezła opcja, gdy masz narzucone ograniczenia na algorytmy lub nie możesz sobie pozwolić na pełne binarne wyszukiwanie z różnych powodów technicznych. Warto też zauważyć, że jump search dobrze ilustruje ogólną ideę ograniczania przestrzeni poszukiwań bez konieczności przechodzenia przez wszystkie elementy – czyli bardzo praktyczne podejście, które daje się rozwinąć w innych algorytmach. Szczerze? Moim zdaniem, każdy, kto myśli o optymalizacji prostych operacji na dużych zbiorach danych, powinien przynajmniej raz przetestować jump search na własnych danych – efekty bywają zaskakująco dobre, zwłaszcza przy większych strukturach.

Pytanie 25

Który komponent systemu komputerowego zajmuje się transferem danych pomiędzy procesorem a pamięcią RAM?

A. Zasilacz

B. Kontroler DMA

C. Mostek północny (Northbridge)

D. Karta graficzna

Mostek północny, znany również jako Northbridge, jest kluczowym elementem architektury komputerowej, który odpowiada za komunikację pomiędzy procesorem a pamięcią RAM. Jego głównym zadaniem jest koordynowanie przepływu danych w systemie oraz zapewnienie szybkiego dostępu do pamięci, co jest niezbędne dla wydajności całego systemu. Mostek północny jest odpowiedzialny za zarządzanie magistralami danych, a także interfejsami, takimi jak PCI Express, które łączą różne komponenty. Dzięki zastosowaniu standardów, takich jak DDR (Double Data Rate), mostek północny umożliwia efektywne przesyłanie danych w wysokiej prędkości. Praktycznym przykładem działania mostka północnego jest sytuacja, kiedy procesor potrzebuje załadować dane z pamięci RAM do rejestrów – mostek północny zarządza tym procesem, minimalizując opóźnienia i maksymalizując wydajność. W nowoczesnych systemach komputerowych mostek północny jest często zintegrowany z procesorem, co dodatkowo zwiększa efektywność komunikacji oraz zmniejsza czas dostępu do danych.

Pytanie 26

W środowisku do tworzenia aplikacji, gdzie przedstawiono menu, aby usunąć wszystkie pliki tymczasowe oraz wyniki projektu, należy wybrać opcję

A. Batch Build

B. Run Code Analysis on Solution

C. Clean Solution

D. Build Solution

Opcja „Clean Solution” to dokładnie to, czego używa się w Visual Studio lub innych środowiskach IDE, gdy chce się pozbyć wszystkich plików tymczasowych oraz wyników kompilacji powiązanych z bieżącym projektem lub rozwiązaniem. To bardzo praktyczna funkcja – zwłaszcza wtedy, gdy mamy problemy ze zbudowaniem projektu po wprowadzeniu wielu zmian lub gdy różne konfiguracje builda zaczynają się mieszać. Clean Solution usuwa wszystkie foldery bin i obj, co pozwala rozpocząć proces kompilacji od zera, eliminując potencjalne konflikty wynikające ze starych plików. Moim zdaniem warto korzystać z tej opcji regularnie, szczególnie w większych projektach czy zespołach, gdzie często zmieniają się zależności. W branży IT, według dobrych praktyk, „czyszczenie” rozwiązania przed puszczeniem pełnego builda pomaga zredukować liczbę nieprzewidzianych błędów kompilacji. Dla mnie to trochę taki techniczny reset – zanim zaczniesz szukać błędów w kodzie, upewnij się, że budujesz wszystko na świeżo. Zresztą, w dokumentacji Microsoftu też znajdziesz zalecenia, by właśnie Clean Solution stosować do rozwiązywania problemów z nieaktualnymi artefaktami builda. Bez tej funkcji czasem trudno dojść, czemu kompilator się buntuje.

Pytanie 27

Jakie polecenie w Gicie jest używane do zapisywania zmian w lokalnym repozytorium?

A. git commit

B. git clone

C. git push

D. git pull

Polecenie 'git push' przesyła zapisane lokalnie commity do zdalnego repozytorium, ale samo w sobie nie zapisuje zmian lokalnie. 'git clone' kopiuje istniejące repozytorium zdalne na komputer lokalny, co jest pierwszym krokiem do pracy z kodem, ale nie służy do zapisywania zmian. 'git pull' pobiera najnowsze zmiany z repozytorium zdalnego i scala je z lokalnym repozytorium, co umożliwia aktualizację kodu, ale nie zapisuje nowych zmian lokalnie jak 'git commit'.

Pytanie 28

W którym przypadku algorytm sortowania bąbelkowego działa z optymalną wydajnością?

A. Dla tablicy z dużą liczbą powtórzeń

B. Dla tablicy losowej

C. Dla tablicy uporządkowanej rosnąco

D. Dla tablicy uporządkowanej malejąco

Algorytm sortowania bąbelkowego działa z optymalną wydajnością w przypadku, gdy tablica jest już posortowana rosnąco. W takiej sytuacji algorytm wykona jedynie jedno przejście przez tablicę, bez konieczności dokonywania zamian, co sprawia, że jego złożoność wynosi O(n). To znacząco zwiększa jego efektywność w przypadku niemal posortowanych danych, choć nadal pozostaje mniej wydajny niż algorytmy takie jak QuickSort czy MergeSort dla dużych zbiorów. Sortowanie bąbelkowe jest jednak łatwe do zrozumienia i implementacji, co czyni je popularnym narzędziem edukacyjnym.

Pytanie 29

Jednym z rodzajów testów funkcjonalnych, które można przeprowadzić na aplikacji webowej, jest ocena

A. poziomu optymalizacji kodu aplikacji

B. bezpieczeństwa aplikacji

C. poprawności wyświetlanych elementów aplikacji

D. wydajności aplikacji

Testy funkcjonalne w aplikacji webowej są super ważne, bo sprawdzają, czy wszystko działa jak należy. Mówiąc prościej, chodzi o to, żeby zobaczyć, czy wszystkie elementy na stronie są wyświetlane prawidłowo, jak przyciski i formularze. To też dotyczy tego, jak użytkownicy wchodzą w interakcję z różnymi częściami strony. Moim zdaniem, dobrze przeprowadzone testy mogą naprawdę poprawić doświadczenie użytkownika.

Pytanie 30

Programista może wykorzystać framework Angular do realizacji aplikacji

A. desktopowej

B. typu front-end

C. mobilnej

D. typu back-end

Angular to naprawdę fajny framework, stworzony przez Google, który głównie skupia się na tworzeniu aplikacji webowych po stronie klienta, czyli na front-endzie. Umożliwia programistom tworzenie dynamicznych i interaktywnych interfejsów użytkownika. Dzięki tej modularnej budowie, można łatwo zarządzać różnymi częściami aplikacji, co jest super przydatne. Z własnego doświadczenia mogę powiedzieć, że Angular świetnie nadaje się do aplikacji jednoekranowych (SPA), bo pozwala na ładowanie danych asynchronicznie. Przykładem może być aplikacja do zarządzania projektami, gdzie użytkownik może dodawać, edytować i usuwać zadania bez przeładowywania strony. Angular integruje się też z RxJS, co sprawia, że zarządzanie zdarzeniami i strumieniami danych staje się efektywniejsze. Warto również dodać, że Angular CLI pozwala szybko generować komponenty i inne elementy aplikacji, co przyspiesza cały proces tworzenia i pomaga utrzymać spójność projektu.

Pytanie 31

Zastosowanie typu DECIMAL języka SQL wymaga wcześniejszego zdefiniowania długości (liczby cyfr) przed przecinkiem oraz długości cyfr po przecinku. Jest to zapis:

A. logicznym

B. łańcuchowym

C. stałoprzecinkowy

D. zmiennoprzecinkowy

Poprawnie – typ DECIMAL w SQL to typ stałoprzecinkowy. Oznacza to, że już przy definicji kolumny musisz podać dwie wartości: całkowitą liczbę cyfr (PRECISION) oraz liczbę cyfr po przecinku (SCALE), np. DECIMAL(10,2). W praktyce oznacza to, że możesz przechowywać liczby z maksymalnie 10 cyframi, z czego 2 są po przecinku, czyli zakres jest kontrolowany i przewidywalny. Moim zdaniem to jest kluczowa cecha: stała dokładność i brak „pływania” wyniku. W relacyjnych bazach danych DECIMAL jest używany wszędzie tam, gdzie pieniądze, kursy walut, stawki VAT, ilości w magazynie itp. – wszędzie, gdzie liczy się precyzja i nie można sobie pozwolić na błędy zaokrągleń typowe dla typów zmiennoprzecinkowych (FLOAT, DOUBLE). Standard SQL właśnie dla takich zastosowań przewiduje typy numeryczne dokładne (exact numeric types), do których należy DECIMAL/NUMERIC. Dobre praktyki branżowe mówią wprost: kwoty finansowe trzymaj w DECIMAL, a nie w FLOAT. Warto też wiedzieć, że DECIMAL jest przechowywany w sposób „cyfrowy”, a nie binarny jak float, więc operacje arytmetyczne dają wyniki dokładne w zadanej skali. To bardzo ułatwia raportowanie, księgowość, rozliczenia między systemami. W wielu firmach spotkasz standardy projektowe w stylu: „wszystkie kwoty w systemie mają typ DECIMAL(18,2)” albo podobny. Taki zapis daje spójność danych, przewidywalne zużycie miejsca w bazie i mniejsze ryzyko błędów biznesowych. W skrócie: DECIMAL = stałoprzecinkowy, z góry określona liczba cyfr i powtarzalne wyniki obliczeń, co w systemach produkcyjnych jest bardzo ważne.

Pytanie 32

W metodach klasy GoldCustomer dostępne są tylko pola

public class Customer {
    public string Name;
    protected int Id;
    private int Age;
}
public class GoldCustomer: Customer {
    private GoldPoints: int;
}

A. GoldPoints, Name, Id, Age

B. GoldPoints, Name, Id

C. GoldPoints

D. GoldPoints, Name

Ta odpowiedź dobrze pokazuje, jak działa dziedziczenie i modyfikatory dostępu w C#. W klasie GoldCustomer masz dostęp do własnych pól, czyli GoldPoints, oraz do pól odziedziczonych po klasie bazowej Customer. Tutaj kluczowe jest rozumienie, które pola są faktycznie dostępne. Skoro Name jest publiczne, to bez żadnych kombinacji można się do niego dobrać z dowolnego miejsca – nawet spoza klasy. Id jest chronione (protected), więc według zasad OOP dostępne jest w klasie bazowej oraz wszystkich pochodnych – czyli właśnie w GoldCustomer. To bardzo praktyczne, bo często się zdarza, że potrzebujemy pracować na polach z klasy bazowej, ale nie chcemy, żeby były one widoczne na zewnątrz klasy (np. przez innych programistów korzystających z API). Age jest prywatne i tu już nie da się go bezpośrednio użyć w klasie pochodnej. Z mojego doświadczenia korzystanie z protected dla rzeczy, które mają być dostępne tylko w hierarchii dziedziczenia, to codzienność – pozwala zachować elastyczność, ale i bezpieczeństwo enkapsulacji. Praktycznie rzecz biorąc, jak piszesz klasy dziedziczące po innych, zawsze warto zerknąć na poziomy dostępu, bo od nich zależy, do czego masz dostęp i co możesz odziedziczyć. Wzorce projektowe, jak np. Template Method, mocno polegają na mechanizmach dziedziczenia i odpowiedniego ustawienia widoczności pól czy metod. Przemyślany dobór public, protected, private ułatwia utrzymanie kodu oraz chroni przed przypadkowym wykorzystaniem nieodpowiednich elementów klasy, co w większych projektach bywa naprawdę kluczowe.

Pytanie 33

Jaki tekst zostanie wyświetlony po uruchomieniu jednego z poniższych fragmentów kodu?
Kod w React:

<h2>{2+2}</h2>

Kod w Angular:

<h2>{{2+2}}</h2>

A. 4

B. {{2+2}}

C. {4}

D. {2+2}

To pytanie jest świetną okazją, żeby zobaczyć, jak działają wyrażenia w szablonach Reacta i Angulara. Odpowiedź „4” jest prawidłowa, bo zarówno w React, jak i w Angularze, zawarte w nawiasach klamrowych wyrażenie matematyczne 2+2 jest oceniane przez silnik JavaScript podczas renderowania komponentu. Nie jest to zwykły tekst, tylko dynamiczne wyliczenie. Dzięki temu React (w JSX) oraz Angular (w interpolacji {{}}) najpierw obliczają sumę, a potem podstawiają wynik w miejsce wyrażenia – czyli na ekranie pojawia się zwykły tekst „4”. Moim zdaniem to jedna z największych zalet tych frameworków, bo pozwala na bardzo elastyczne budowanie UI, gdzie dynamiczne dane mogą być wstawiane praktycznie wszędzie, bez potrzeby ręcznego tworzenia dodatkowych zmiennych czy długich instrukcji warunkowych. W praktyce często stosuje się takie podejście chociażby do wyświetlania wyników obliczeń, liczników, czy dynamicznych podsumowań. Z mojego doświadczenia, warto pamiętać, że każde wyrażenie w takich miejscach powinno być możliwie proste — złożone logiki lepiej wynieść do funkcji, bo wtedy szablon pozostaje czytelny. Warto też mieć świadomość, że React i Angular automatycznie konwertują wynik na tekst, więc nie trzeba się martwić o jawne rzutowanie. To podejście jest zgodne z dobrymi praktykami branżowymi – prosty, czytelny kod to podstawa w nowoczesnych aplikacjach webowych.

Pytanie 34

Który z poniższych metod najlepiej zabezpiecza dane karty płatniczej podczas zakupów online?

A. Podawanie informacji o karcie w odpowiedzi na wiadomość e-mail od nieznajomego

B. Przechowywanie numeru karty w przeglądarce internetowej

C. Używanie wirtualnych kart płatniczych lub jednorazowych kodów

D. Udostępnianie danych karty na platformach internetowych

Korzystanie z wirtualnych kart płatniczych lub jednorazowych kodów to skuteczny sposób na ochronę danych karty płatniczej podczas transakcji internetowych. Wirtualne karty mają ograniczony okres ważności i są powiązane z określoną kwotą, co minimalizuje ryzyko kradzieży całego konta bankowego. Jednorazowe kody płatności wygasają po jednorazowym użyciu, co uniemożliwia ich ponowne wykorzystanie przez osoby trzecie. Dzięki tym metodom użytkownicy znacznie redukują ryzyko oszustw i nieautoryzowanych transakcji.

Pytanie 35

Która z wymienionych zasad odnosi się do zachowania prywatności w sieci?

A. Przechowywanie haseł w wiadomościach e-mail

B. Stosowanie pseudonimów zamiast rzeczywistych imion na mediach społecznościowych

C. Umieszczanie wszystkich zdjęć na platformach społecznościowych

D. Publikowanie danych osobowych na otwartych platformach

Udostępnianie danych osobowych na publicznych forach to poważne zagrożenie dla prywatności. Informacje te mogą zostać wykorzystane przez hakerów do kradzieży tożsamości lub włamań na konta. Zapisywanie haseł w wiadomościach e-mail jest wysoce niebezpieczne – jeśli skrzynka e-mail zostanie zhakowana, osoba atakująca uzyska dostęp do wszystkich zapisanych danych. Publikowanie wszystkich zdjęć na portalach społecznościowych zwiększa ryzyko wykorzystania wizerunku w sposób niezgodny z Twoją wolą, np. do tworzenia fałszywych profili.

Pytanie 36

Wskaż fragment kodu, który wykreuje przedstawioną kontrolkę?

A. Kod1

B. Kod2

C. Kod4

D. Kod3

Odpowiednim kodem do wygenerowania przedstawionej kontrolki jest Kod3 który korzysta z klasy RatingBar w Androidzie. RatingBar to bardzo przydatny element interfejsu użytkownika pozwalający użytkownikom na ocenę w skali gwiazdek. W tym przypadku RatingBar posiada atrybut android:rating ustawiony na 2.5 co oznacza że kontrolka wyświetli dwie pełne gwiazdki i jedną połowę co odpowiada przedstawionej grafice. Dodatkowo atrybut android:progressTint ustawiony na #4682B4 zmienia kolor gwiazdek na niebieski. Użycie RatingBar jest standardową praktyką w aplikacjach mobilnych dla zbierania opinii użytkowników. Ważne jest aby pamiętać że RatingBar może być konfigurowany do obsługi różnych wartości minimalnych i maksymalnych oraz do dostosowywania wyglądu za pomocą stylów i tematów. Dobrym zwyczajem jest dbanie o czytelność i intuicyjność interfejsu co osiąga się m.in. przez odpowiednie oznaczanie i rozmieszczanie kontrolek takich jak RatingBar.

Pytanie 37

Który z wymienionych przykładów przedstawia typ rekordowy?

A. struct w języku C++

B. float w języku C

C. bool w języku Java

D. int w języku Python

Typ 'struct' w języku C++ jest przykładem typu rekordowego, który pozwala na grupowanie zmiennych różnego typu pod jedną nazwą. Struktury pozwalają na przechowywanie powiązanych danych, np. informacji o pracowniku (imię, nazwisko, wiek) w jednym obiekcie. Struktury są kluczowe w programowaniu proceduralnym i obiektowym, umożliwiając efektywne zarządzanie danymi złożonymi. Typy rekordowe pozwalają na budowanie bardziej złożonych i zorganizowanych aplikacji, co zwiększa ich czytelność i ułatwia zarządzanie kodem.

Pytanie 38

Programista aplikacji mobilnych chce przekwalifikować się na pracownika Full-Stack Developer. Wskaż kurs, który powinien wybrać, aby było to możliwe

A. Raster and Vector Graphics with Adobe

B. Complete JavaScript React, SQL, Node.js Cource

C. Ultimate C# Serier from Beginner to Advanced

D. Mastering Cross-platform Developping

Analizując pozostałe propozycje kursów, łatwo zauważyć, że żadna z nich nie daje pełnego zestawu kompetencji wymaganych od pełnoprawnego Full-Stack Developera. Kurs "Mastering Cross-platform Developing" sugeruje skupienie się na tworzeniu aplikacji działających na wielu platformach – najczęściej chodzi tu o frameworki typu React Native, Flutter czy Xamarin. Chociaż brzmi to kusząco, w rzeczywistości skupia się bardziej na rozwoju aplikacji mobilnych niż na pełnym stacku webowym. Z mojego doświadczenia, wybierając tę ścieżkę, często zostaje się ekspertem od warstwy prezentacji, a backend czy bazy danych nadal pozostają poza zasięgiem. "Ultimate C# Series from Beginner to Advanced" to typowy kurs nastawiony na jeden język, w tym przypadku C#. Owszem, C# jest bardzo mocny w środowisku .NET i często wykorzystywany do budowy backendu aplikacji webowych, ale bez znajomości JavaScriptu, frontendu (czyli np. Reacta, Vue, Angular) oraz baz danych, trudno mówić o prawdziwym full-stacku. W dodatku, firmy wymagające full-stacków z reguły wolą osoby, które potrafią łączyć technologie webowe typu JavaScript/Node.js z nowoczesnymi frontendami, bo to jest obecnie standard branżowy. Z kolei "Raster and Vector Graphics with Adobe" to kurs zupełnie z innej bajki – omówienie grafiki rastrowej i wektorowej przydaje się grafikom lub UX/UI designerom, a nie programistom pełnego stosu. To typowy błąd myślowy: wychodzić z założenia, że wystarczą umiejętności graficzne, by być full-stackiem. W praktyce, nawet najbardziej estetyczny interfejs nie znaczy nic bez solidnego backendu i umiejętności pracy z bazami danych. Na rynku pracy szuka się osób, które potrafią obsłużyć całą ścieżkę przepływu danych i logiki, a nie tylko jedną wybraną dziedzinę. Moim zdaniem, wybierając którąkolwiek z tych opcji, nie zdobędzie się pełnego, wszechstronnego portfolio, które pozwoli z powodzeniem konkurować na rynku IT jako full-stack.

Pytanie 39

Jakie jest podstawowe zadanie funkcji zaprzyjaźnionej w danej klasie?

A. Ograniczenie widoczności atrybutów klasy

B. Generowanie kopii pól obiektu w innej klasie

C. Dodawanie nowych instancji do klasy

D. Umożliwienie funkcji dostępu do prywatnych atrybutów klasy

Dodawanie nowych obiektów do klasy to zadanie konstruktorów, a nie funkcji zaprzyjaźnionych. Tworzenie kopii pól obiektu w innej klasie może być realizowane za pomocą mechanizmów kopiujących lub metod publicznych, ale nie jest to funkcja zaprzyjaźniona. Ograniczenie zakresu widoczności pól klasy to efekt zastosowania modyfikatorów dostępu, takich jak private, protected lub public, a nie przyjaźni klasowej.

Pytanie 40

Jednym z elementów, które mają zostać zaimplementowane w aplikacji, jest możliwość cofnięcia ostatnich działań do 20 operacji wstecz (undo). Struktura danych, która jest odpowiednia do tego celu i pozwala na dostęp tylko do ostatnio dodanego elementu, to:

A. tablica

B. kolejka

C. stos

D. drzewo

Stos to struktura danych, która działa na zasadzie LIFO (Last In, First Out), co oznacza, że ostatni dodany element jest pierwszym, który zostaje usunięty. Ta cecha sprawia, że stos jest idealnym rozwiązaniem dla funkcjonalności cofania operacji, ponieważ pozwala na skuteczne zarządzanie historią działań użytkownika. W przypadku aplikacji, która wymaga cofania ostatnich 20 operacji, stos może przechowywać te operacje, dodając nowe elementy na szczyt, a następnie usuwając je z tej samej pozycji. Przykładem zastosowania stosu w praktyce może być edytor tekstu, w którym użytkownik może cofać swoje ostatnie zmiany. Gdy użytkownik wykonuje operację, taka jak dodanie lub usunięcie tekstu, ta operacja jest umieszczana na stosie. Jeśli użytkownik wybiera opcję cofnięcia, ostatnia operacja jest usuwana z góry stosu, co przywraca wcześniejszy stan dokumentu. Warto również zauważyć, że wiele języków programowania oferuje wbudowane klasy lub biblioteki do zarządzania stosami, co ułatwia jego implementację. Stos jest nie tylko efektywny w kontekście czasowym, ale także pamięciowym, co czyni go doskonałym wyborem dla tego typu aplikacji.

Rozpocznij nowy egzamin

Powrót do strony głównej