Wyniki egzaminu

Nowy egzamin
Informacje o egzaminie:
  • Zawód: Technik tyfloinformatyk
  • Kwalifikacja: INF.10 - Obsługa oprogramowania i sprzętu informatycznego wspomagających użytkownika z niepełnosprawnością wzrokową
  • Data rozpoczęcia: 25 czerwca 2026 11:10
  • Data zakończenia: 25 czerwca 2026 11:26

Egzamin zdany!

Wynik: 32/40 punktów (80,0%)

Wymagane minimum: 20 punktów (50%)

Nowe
Analiza przebiegu egzaminu- sprawdź jak rozwiązywałeś pytania
Pochwal się swoim wynikiem!
Facebook
X.com
LinkedIn
Szczegółowe wyniki:
Pytanie 1

W niektórych programach można używać zwykłej klawiatury QWERTY jako 6-klawiszowej klawiatury brajlowskiej. Punktom 1-2-3-4-5-6 znaku brajlowskiego są przyporządkowane odpowiednio klawisze:

A. D-F-G-H-J-K
B. G-F-D-H-J-K
C. F-D-S-J-K-L
D. S-D-F-J-K-L
Przy wyborze klawiszy przyporządkowanych do punktów 1-6 w brajlu łatwo wpaść w pułapkę kierowania się intuicją albo przyzwyczajeniami z innych układów, ale niestety – większość innych rozwiązań nie jest zgodna z przyjętymi branżowymi konwencjami. Chociaż niektórzy mogą próbować ustawiać palce na klawiszach S-D-F-J-K-L, czy G-F-D-H-J-K, to jednak takie mapowania nie są ergonomiczne i w praktyce się nie sprawdzają. Częstym błędem jest szukanie symetrii po obu stronach klawiatury albo kierowanie się alfabetem, ale to prowadzi do niefunkcjonalnych rezultatów – na przykład układ G-F-D-H-J-K powoduje, że palce lądują w nienaturalnych pozycjach, co utrudnia szybkie wpisywanie znaków, zwłaszcza w dłuższych tekstach. Z kolei wybór klawiszy typu D-F-G-H-J-K wprowadza chaos, bo wykorzystuje środkowe klawisze, a przecież standard home row (czyli F-D-S z lewej, J-K-L z prawej) jest celowo dobrany pod kątem wygody i precyzji. Stosowanie nieprawidłowych układów może prowadzić do dezorientacji użytkowników, szczególnie osób niewidomych, które polegają na pamięci mięśniowej i muszą ufać, że układ jest powtarzalny i zgodny z tym, czego uczą się na kursach czy podczas nauki samodzielnej. Co więcej, oprogramowanie takie jak NVDA, JAWS czy edytory brajlowskie na ogół domyślnie wykorzystują właśnie układ F-D-S-J-K-L i praktycznie od niego się nie odchodzi. Przestawianie się na inny mapping wprowadza niepotrzebny chaos, a w realnej pracy non-stop pojawiałyby się błędy. Branżowe standardy wypracowano po to, żeby technologia była dostępna, przewidywalna i żeby każdy użytkownik miał równe szanse, niezależnie od sprzętu czy kraju. W praktyce warto zawsze trzymać się układów powszechnie przyjętych, bo to po prostu ułatwia życie i naukę.
Pytanie 2

Słownik czytników ekranu daje możliwość

A. tłumaczenia słów z jednego języka na drugi przy pomocy głosu.
B. rozpoznawania wymowy użytkownika w funkcji sterowania urządzeniem przy pomocy głosu.
C. głosowego zgłaszania błędów ortograficznych.
D. definiowania wymowy nietypowych słów.
Słownik czytników ekranu to naprawdę bardzo przydatna funkcjonalność, szczególnie jeśli ktoś korzysta z czytnika na co dzień, np. w pracy czy podczas nauki. Chodzi w nim o to, że można zdefiniować wymowę nietypowych słów, nazw własnych albo skrótów, które standardowo czytnik wymawiałby totalnie nienaturalnie lub niezrozumiale. To szczególnie ważne w przypadku, gdy pracujemy z tekstem zawierającym dużo branżowych terminów, nazwisk albo zapożyczeń z innych języków – wtedy takie słowo można po prostu dodać do słownika i ustawić mu własną, poprawną wymowę. Moim zdaniem to jest wręcz konieczność w pracy np. tłumacza, informatyka czy nauczyciela, bo automatyczne syntezatory mowy często popełniają błędy, które mogą zamieszać użytkownikowi w głowie. W branży IT i dostępności standardem jest, by korzystać z tego narzędzia – są nawet gotowe pliki słowników dla NVDA czy JAWS, które można importować. Z mojego doświadczenia wynika, że regularne aktualizowanie słownika znacząco poprawia komfort pracy i pozwala uniknąć frustracji związanej z ciągłym "przekręcaniem" słów przez czytnik. Ciekawostka: czasami firmy, które tworzą duże systemy dostępności, mają wręcz całą politykę zarządzania słownikiem czytników, żeby zapewnić spójność komunikatu dla wszystkich użytkowników.
Pytanie 3

Procedura konsolidacji pofragmentowanych danych na dysku komputera jest nazywana

A. formatowaniem.
B. partycjonowaniem.
C. usuwaniem.
D. defragmentacją.
Defragmentacja to proces, który polega na uporządkowaniu danych zapisanych na dysku twardym w taki sposób, aby fragmenty tego samego pliku były rozmieszczone obok siebie, a nie rozsiane po całej powierzchni fizycznej nośnika. Dzięki temu system operacyjny może dużo szybciej odczytywać i zapisywać pliki, bo głowica dysku nie musi przeskakiwać między różnymi sektorami. Moim zdaniem to trochę taki porządek na półkach w magazynie – wszystko jest pod ręką i nie trzeba długo szukać. Defragmentacja była szczególnie ważna przy tradycyjnych dyskach HDD, bo tam mechanika ma znaczenie – na SSD nie stosuje się jej z powodu innej technologii zapisu danych. Warto pamiętać, że defragmentowanie dysku powinno być wykonywane regularnie w starszych systemach Windows, bo to realnie przedłużało żywotność sprzętu i poprawiało komfort pracy. W środowiskach biznesowych praktykuje się nawet automatyzację tego procesu zgodnie z polityką IT. W sumie, jeśli ktoś pracuje jeszcze na HDD – moim zdaniem defragmentacja raz na jakiś czas to taki must-have, bo system po prostu działa szybciej i mniej się zawiesza. Tę procedurę znajdziesz w narzędziach systemowych Windows – najczęściej pod nazwą 'Defragmentuj i optymalizuj dyski'.
Pytanie 4

Przy włączonym powiększeniu programu Lupa, aby tymczasowo pokazać cały ekran z wyróżnionym obszarem powiększonym, należy wybrać skrót klawiszowy

A. klawisz Windows + Esc
B. Ctrl + Alt + Spacja
C. klawisz Windows + D
D. Insert + F4
Skrót klawiszowy Ctrl + Alt + Spacja w programie Lupa w systemie Windows ma bardzo konkretne i przydatne zastosowanie. Umożliwia on użytkownikowi szybkie pokazanie całego ekranu z wyróżnionym obszarem powiększonym, co w praktyce jest mega pomocne – szczególnie podczas pracy z dużymi dokumentami albo prezentacji, kiedy chcesz się zorientować, gdzie dokładnie jesteś na podglądzie i nie zgubić kontekstu. To rozwiązanie znacząco poprawia ergonomię pracy osób słabowidzących i wpisuje się w ogólnoświatowe standardy dostępności cyfrowej, takie jak WCAG (Web Content Accessibility Guidelines). W codziennym użytkowaniu, mając uruchomioną LUPĘ, bardzo łatwo można się pogubić w powiększonym fragmencie ekranu, więc szybkie przełączenie się na widok całościowy pozwala na lepszą orientację. Moim zdaniem ten skrót powinien znać każdy, kto korzysta z narzędzi ułatwień dostępu – nawet jeśli pracuje tylko okazjonalnie z powiększeniem. Warto zauważyć, że Microsoft w swoich oficjalnych dokumentacjach oraz materiałach pomocy szczegółowo opisuje właśnie tę kombinację klawiszy jako jedyną do tej funkcji, co świetnie obrazuje, że to nie jest przypadkowy skrót, a przemyślany element całego systemu dostępności. W praktyce, korzystanie z tego rozwiązania po prostu znacznie przyspiesza i ułatwia pracę – a praktycy dostępności bardzo sobie je cenią.
Pytanie 5

Program ZoomText będzie uruchamiany automatycznie podczas logowania do systemu operacyjnego po

A. zainstalowaniu odpowiedniego rozszerzenia programu.
B. umieszczeniu skrótu na Pulpicie.
C. wybraniu odpowiedniej opcji z menu programu.
D. umieszczeniu pliku instalacyjnego programu w bibliotece Dokumenty.
ZoomText, jako zaawansowany program wspierający osoby z dysfunkcjami wzroku, daje użytkownikom możliwość skonfigurowania automatycznego uruchamiania się podczas logowania do systemu operacyjnego. Ta funkcja dostępna jest bezpośrednio w ustawieniach programu – zazwyczaj wystarczy wejść do menu opcji i zaznaczyć odpowiednią funkcję typu „Uruchamiaj ZoomText przy starcie systemu” albo coś podobnego. Takie rozwiązanie jest zgodne z ogólnymi zasadami projektowania nowoczesnych aplikacji dla systemów Windows – większość profesjonalnych narzędzi dostępności daje użytkownikowi pełną kontrolę nad autostartem właśnie z poziomu menu programu, zamiast wymagać ręcznej konfiguracji czy przenoszenia plików. Z mojego doświadczenia wynika, że to bardzo praktyczne, bo osoby korzystające z takich narzędzi często potrzebują, by program był aktywny natychmiast po uruchomieniu komputera – w przeciwnym razie obsługa systemu byłaby utrudniona. Dzięki temu rozwiązaniu użytkownik nie musi się martwić, że zapomni uruchomić ZoomText, co wpisuje się w dobre praktyki branżowe dotyczące dostępności i wygody. Warto też wiedzieć, że podobne opcje oferują inne programy wspierające osoby z niepełnosprawnościami wzroku, np. JAWS czy NVDA, co świadczy o tym, że taka metoda uruchamiania to już pewien standard branżowy. Jeśli ktoś zarządza komputerami w placówce edukacyjnej lub biurze i zależy mu na dostępności, zawsze powinien szukać tej opcji w menu programu, bo to najpewniejszy i najłatwiejszy sposób na zapewnienie automatycznego uruchamiania narzędzi asystujących.
Pytanie 6

Urządzenie elektroniczne, które daje możliwość przeczytania na przykład ceny produktu w sklepie, to

A. lupa optyczna.
B. czytak Plus.
C. Victor Reader Stream.
D. lupa elektroniczna.
Lupa elektroniczna to rzeczywiście sprzęt, który w praktyce sprawdza się najlepiej, jeśli chodzi o odczytywanie cen produktów w sklepie czy chociażby szczegółów na etykietach. Urządzenia tego typu pozwalają na powiększenie obrazu, często nawet kilkanaście razy, i wyświetlenie go na własnym ekranie LCD. Dodatkowo, wiele nowoczesnych lup elektronicznych oferuje możliwość zmiany kontrastu, koloru tła czy tekstu, co znacznie ułatwia osobom niedowidzącym dopasowanie obrazu do własnych potrzeb. W sklepach czy aptekach, gdzie etykiety są malutkie i napisy często nieczytelne gołym okiem, taka lupa bywa po prostu nieoceniona. Z mojego doświadczenia wynika, że osoby korzystające z takich urządzeń są dużo bardziej samodzielne i rzadziej muszą prosić o pomoc obsługę sklepu. Branżowym standardem jest, by urządzenia te były mobilne, lekkie i łatwe w obsłudze – coraz częściej spotyka się lupy kieszonkowe albo z funkcją zamrażania obrazu. Warto jeszcze wspomnieć, że dobre praktyki mówią o regularnym szkoleniu użytkowników takich sprzętów, bo odpowiednia konfiguracja parametrów potrafi znacznie podnieść komfort korzystania. Lupa elektroniczna to zdecydowanie najlepsze rozwiązanie tam, gdzie trzeba szybko, wygodnie i samodzielnie przeczytać np. cenę czy skład produktu.
Pytanie 7

Aby folder rysunki, znajdujący się na dysku C udostępnić w sieci pod nazwą grafika, należy użyć polecenia

A. net use rysunki=c:\grafika
B. net share grafika=c:\rysunki
C. net share rysunki=c:\grafika
D. net use grafika=c:\rysunki
Polecenie net share grafika=c:\rysunki jest poprawnym sposobem na udostępnienie folderu w sieci pod wybraną przez siebie nazwą. W tym przypadku folder o ścieżce c:\rysunki zostanie udostępniony innym użytkownikom sieciowym jako grafika. To polecenie jest używane w systemach Windows do zarządzania udostępnianiem zasobów bezpośrednio z poziomu wiersza poleceń, co jest wygodne zwłaszcza w środowiskach administracyjnych czy przy automatyzacji zadań (np. skryptami). Moim zdaniem, znajomość tej składni jest bardzo przydatna nawet dla początkujących administratorów, bo pozwala szybko reagować na potrzeby użytkowników sieci. Co ciekawe, element po lewej stronie znaku równości (czyli grafika) to właśnie nazwa, pod jaką ten zasób będzie widoczny w sieci, a po prawej – lokalizacja folderu na dysku. To zgodne ze standardami Microsoftu, gdzie net share służy dokładnie do tego celu. W realnych zastosowaniach często używa się tego polecenia np. do tymczasowego udostępniania folderów z plikami graficznymi czy dokumentami w pracowni komputerowej. Warto też pamiętać o dobrych praktykach: udostępnianie folderu wymaga odpowiednich uprawnień, a każdorazowo po zakończeniu pracy dobrze jest zamknąć udostępnianie, żeby nie narażać systemu na niepotrzebne ryzyko. Takie zarządzanie udziałami to podstawa w administracji sieciami Windows.
Pytanie 8

Którego polecenia należy użyć, aby odczytać adres IP nazwy domenowej www.cke.gov.pl?

A. ping
B. net view
C. schtasks
D. net accounts
Wiele osób zakłada, że polecenia sieciowe takie jak schtasks, net view czy net accounts również mogą służyć do uzyskiwania informacji o adresach IP domen, ale to dość częsty błąd wynikający z niewłaściwego rozumienia ich przeznaczenia. Schtasks jest narzędziem do zarządzania harmonogramem zadań w systemie Windows – pozwala tworzyć, usuwać albo edytować zadania uruchamiane automatycznie, ale nie ma żadnej funkcji do wyszukiwania adresów IP czy obsługi DNS. Net view to polecenie, które wyświetla listę komputerów lub zasobów udostępnionych w danej sieci LAN, co przydaje się przy administracji lokalną siecią Windows, ale nie działa w kontekście nazw domen internetowych, bo nie wykonuje zapytań DNS i nie rozwiązuje adresów URL. Net accounts natomiast służy do zarządzania polityką kont użytkowników, taką jak polityka haseł czy czas ważności konta – to narzędzie administracyjne, kompletnie niezwiązane z jakimkolwiek aspektem sieciowym poza bezpieczeństwem kont. Często spotykam się z sytuacją, gdzie ktoś myli narzędzia typowo administracyjne z narzędziami sieciowymi, co wynika głównie z podobnego brzmienia komend lub zbyt szybkiego kojarzenia prefiksu net ze wszelkimi funkcjami sieciowymi. Jednakże prawdziwe rozwiązywanie nazw domen to zadanie protokołu DNS i narzędzi, które z niego korzystają – takich jak ping, nslookup czy dig. Z mojego punktu widzenia, warto nauczyć się czytać dokumentację i zapamiętać, że funkcjonalność poleceń systemowych jest ściśle określona. Skupienie się na tym, co dokładnie robi dane narzędzie, pozwala uniknąć typowych wpadek podczas administracji czy nauki sieci komputerowych. W praktyce codziennej administracji, rozróżnienie tych poleceń jest kluczowe – użycie nieodpowiedniego narzędzia nie tylko nie przyniesie oczekiwanego rezultatu, ale może też prowadzić do nieporozumień i niepotrzebnego tracenia czasu na nieefektywne działania.
Pytanie 9

Funkcja programu NVDA Zdarzenia Wejścia, umożliwia

A. określenie profilu konfiguracji, który ma zostać aktywowany automatycznie.
B. przeglądanie zapisu wszystkich wewnętrznych zdarzeń programu.
C. tworzenie i edycję profilu konfiguracji programu.
D. definiowanie i edycję skrótów klawiszowych programu.
Funkcja <i>Zdarzenia Wejścia</i> w programie NVDA zdecydowanie odpowiada za definiowanie i edycję skrótów klawiszowych programu. To bardzo praktyczne narzędzie, zwłaszcza jeśli ktoś korzysta z czytnika ekranu na co dzień i musi dopasować obsługę do swoich indywidualnych potrzeb czy przyzwyczajeń. Z mojego doświadczenia, często użytkownicy NVDA mają swoje własne preferencje dotyczące skrótów, na przykład, żeby szybciej wyciszyć mowę albo łatwiej przełączać tryby czytania. Dzięki tej funkcji, można nie tylko zmienić istniejące skróty, ale też przypisać nowe akcje do kombinacji klawiszy, co jest mega przydatne w środowiskach pracy z różnymi urządzeniami czy aplikacjami. Takie rozwiązania wspierają ideę dostępności i indywidualizacji, zgodnie z najlepszymi praktykami branżowymi. Branża technologii asystujących bardzo mocno stawia na konfigurowalność, bo przecież każdy użytkownik ma inne potrzeby i ograniczenia. Warto tu też zwrócić uwagę, że dobrze zorganizowane skróty klawiszowe wpływają na ergonomię pracy i szybkość reakcji. Moim zdaniem, dla osób niewidomych czy słabowidzących, personalizacja skrótów to absolutna podstawa komfortowego korzystania z NVDA. Takie podejście jest zgodne z zasadą uniwersalnego projektowania (universal design), gdzie narzędzie jest elastyczne i można je dopasować do różnych sytuacji. Jeśli ktoś poważnie podchodzi do efektywnego korzystania z czytnika ekranu, to regularnie zagląda do tej funkcji i optymalizuje skróty pod siebie. Szczerze polecam eksperymentować i nie bać się modyfikacji – to naprawdę ułatwia życie.
Pytanie 10

Aby zapewnić maksymalną ochronę podczas korzystania z bankowości elektronicznej przez sieć Wi-Fi, należy

A. korzystać wyłącznie z systemu iOS.
B. używać zaufanej i zabezpieczonej sieci.
C. zabezpieczyć urządzenie kodem PIN.
D. zainstalować aplikację mobilną danego banku.
Odpowiedź o korzystaniu z zaufanej i zabezpieczonej sieci Wi-Fi jest absolutnie kluczowa z punktu widzenia bezpieczeństwa bankowości elektronicznej. W praktyce, nawet najlepsze aplikacje bankowe czy silne hasła nie pomogą, jeśli połączysz się przez publiczną, otwartą sieć Wi-Fi, którą ktoś może podsłuchać lub zmanipulować. Z mojego doświadczenia – wiele ataków na konta bankowe zaczyna się właśnie od przechwycenia danych w niezabezpieczonych sieciach. Standardy bezpieczeństwa, jak na przykład zalecenia NASK czy ENISA, jednoznacznie wskazują: korzystaj z sieci, której administratora znasz, która jest szyfrowana (najlepiej WPA2 lub WPA3), a hasło nie jest publicznie dostępne. Przykład z życia: będąc w kawiarni, lepiej się powstrzymać od sprawdzania salda, bo ktoś obok może uruchomić tzw. hotspot evil twin i przechwycić dane logowania. W domu – router też warto zabezpieczyć silnym hasłem, zaktualizować oprogramowanie i wyłączyć niepotrzebne funkcje jak WPS. Oczywiście, dobre praktyki to też regularne sprawdzanie, z jaką siecią się łączysz (nie polegać na samym SSID). Bezpieczeństwo sieci to podstawa, bo przez nią przepływają Twoje dane – one są cenniejsze niż złoto.
Pytanie 11

Aby zapisać konfigurację programu NVDA, należy

A. zastosować dedykowany skrót klawiaturowy.
B. podłączyć pamięć USB i zastosować dedykowany skrót klawiaturowy.
C. połączyć program z dyskiem wirtualnym i zastosować dedykowany skrót klawiaturowy.
D. skorzystać z systemowego wiersza poleceń i zastosować dedykowane polecenie.
Zapisywanie konfiguracji programu NVDA za pomocą dedykowanego skrótu klawiaturowego to rozwiązanie, które jest zdecydowanie najwygodniejsze i zgodne z filozofią dostępności, jaką kieruje się ten czytnik ekranu. W praktyce wystarczy użyć skrótu NVDA+n (czyli kombinacji klawisza NVDA razem z literą N, a potem wybrać odpowiednią opcję z menu) albo bezpośredniego skrótu, jeśli został przypisany. Takie podejście pozwala zachować pełną mobilność – nie trzeba angażować dodatkowych narzędzi systemowych, podłączać jakiejkolwiek pamięci zewnętrznej czy korzystać z dodatkowych mechanizmów zapisu. Moim zdaniem to jedna z lepszych funkcjonalności NVDA, bo pozwala szybko zrobić kopię własnych ustawień, zwłaszcza kiedy eksperymentujesz z różnymi opcjami np. parametrów głosu czy skrótów klawiszowych i nie chcesz później wszystkiego ustawiać od nowa. W kontekście dobrych praktyk branżowych – zawsze warto po większych zmianach konfiguracji od razu wykonać taki zapis, by uniknąć utraty cennych ustawień. Co ciekawe, NVDA przechowuje plik konfiguracyjny w dedykowanym folderze użytkownika, więc nawet przy aktualizacji programu nie stracisz swoich personalizacji. Warto to wykorzystać, zwłaszcza gdy pracujesz na różnych stanowiskach – wtedy kopia ustawień to po prostu must-have.
Pytanie 12

Do których zastosowań wykorzystywane są urządzenia lektorskie?

A. Do tłumaczenia filmów obcojęzycznych w czasie rzeczywistym i ich odczytywania.
B. Do opisu scen w filmach i odczytywania ich w czasie rzeczywistym.
C. Do tłumaczenia tekstu drukowanego na język polski.
D. Do odczytywania tekstu wydrukowanego głosem syntetycznym.
Urządzenia lektorskie służą głównie do odczytywania tekstu wydrukowanego głosem syntetycznym. W praktyce oznacza to, że takie urządzenie potrafi zeskanować np. stronę książki, gazetę, dokument czy nawet ulotkę i za pomocą przetwarzania OCR (optyczne rozpoznawanie znaków) zamienić tekst drukowany na mowę syntetyczną. To takie bardzo praktyczne rozwiązanie, zwłaszcza dla osób niewidomych, słabowidzących albo z trudnościami w czytaniu. Z mojej perspektywy to narzędzie, które faktycznie otwiera nowe możliwości w codziennym życiu – na przykład przy samodzielnym czytaniu etykiet, rozumieniu listów urzędowych czy po prostu przeglądaniu prasy. Co ciekawe, większość nowoczesnych urządzeń lektorskich działa całkowicie samodzielnie, bez potrzeby podłączania do komputera. Według wytycznych Polskiego Związku Niewidomych i najnowszych standardów, takie rozwiązania to obecnie podstawa wspomagania osób z dysfunkcją wzroku. Warto wiedzieć, że to nie jest to samo co syntezator mowy używany w komputerze – urządzenie lektorskie jest zwykle przenośne i proste w obsłudze. Z moich obserwacji wynika, że coraz częściej integruje się je też z innymi technologiami wspierającymi, na przykład z lupami elektronicznymi czy aplikacjami na smartfony. To naprawdę kawał dobrej roboty, jeśli chodzi o dostępność i niezależność.
Pytanie 13

Jeżeli sieć LAN składa się z tylko jednego koncentratora, do którego są podłączone wszystkie inne urządzenia sieciowe, to można powiedzieć, że sieć ta zbudowana jest w oparciu o topologię

A. pierścienia.
B. gwiazdy.
C. magistrali.
D. siatki.
Sieć LAN oparta na jednym koncentratorze, do którego podłączone są wszystkie urządzenia, to klasyczny przykład topologii gwiazdy. W tej architekturze każde urządzenie ma połączenie punkt–punkt z centralnym węzłem, którym w praktyce jest właśnie koncentrator (hub) lub – częściej w nowoczesnych sieciach – switch. Takie rozwiązanie ma kilka mocnych stron. Po pierwsze, awaria jednego kabla lub urządzenia końcowego nie wpływa na pracę całej sieci, bo reszta nadal działa normalnie (no, chyba że padnie sam koncentrator, wtedy niestety całość siada). Po drugie, konfiguracja i rozbudowa są proste – wystarczy podpiąć nowy kabel do koncentratora i gotowe, nie trzeba kombinować jak w innych topologiach. To podejście jest zgodne z dobrymi praktykami branżowymi, bo daje przejrzystość zarządzania siecią, łatwą segmentację i niezły poziom bezpieczeństwa. Moim zdaniem sporo szkół i firm do dziś korzysta z gwiazdy, zwłaszcza przy użyciu switchy – to jest standard opisany choćby w dokumentacji Ethernetu. Dodatkowo, pozwala łatwo diagnozować problemy, bo wiadomo, gdzie szukać usterki. Warto też pamiętać, że koncentrator działa na warstwie fizycznej modelu OSI, a switch już na drugiej, co daje jeszcze więcej możliwości. W praktyce, jeśli widzisz w szafie rack kilka urządzeń spiętych do jednego centralnego punktu, praktycznie zawsze masz do czynienia z topologią gwiazdy.
Pytanie 14

Który skrót klawiszowy należy wybrać, aby szybko wyłączyć program Lupa?

A. Insert + Q
B. Insert + F4
C. Klawisz Windows + Esc
D. Klawisz Windows + numeryczny minus
Skrót klawiszowy Klawisz Windows + Esc to zdecydowanie najwygodniejszy sposób na szybkie wyłączenie programu Lupa w systemie Windows. Co ciekawe, ta kombinacja działa praktycznie natychmiast – nie musisz nawet szukać okna Lupy ani korzystać z myszy. Uważam, że to bardzo przydatna funkcja, szczególnie podczas pracy z narzędziami dostępności, gdy liczy się czas lub gdy ekran jest powiększony i trudno odnaleźć odpowiednie opcje. Microsoft ustalił ten skrót jako standardowy właśnie po to, żeby użytkownicy mogli w każdej chwili „uciąć” działanie powiększenia bez żadnych komplikacji. Spotkałem się w praktyce z wieloma osobami, które przez przypadek uruchamiały Lupę, a potem nie wiedziały, jak ją szybko zamknąć – wiedza o tym skrócie naprawdę ułatwia życie. Warto zapamiętać, że inne popularne skróty, takie jak Alt + F4 czy Ctrl + Q, działają w innych aplikacjach, ale akurat w przypadku Lupy to właśnie Windows + Esc jest jedyną uniwersalną kombinacją. Ciekawostka: w środowiskach biurowych, gdzie dostępność jest priorytetem, znajomość takich skrótów jest wręcz wymagana od osób administrujących stanowiskami pracy. Z mojego doświadczenia wynika, że regularne korzystanie ze skrótów klawiszowych znacząco przyspiesza obsługę komputera i wpływa na komfort pracy, zwłaszcza gdy pracujesz pod presją czasu lub prowadzisz prezentacje.
Pytanie 15

W systemie Windows, aby sprawdzić rozszerzoną informację na temat karty sieciowej komputera, na przykład adres MAC, należy zastosować komendę

A. ipconfig /all
B. ipconfig
C. ipconfig /renew
D. ipconfig /?
Komenda „ipconfig /all” w systemie Windows jest bardzo przydatna, kiedy potrzebujesz uzyskać szczegółowe informacje o wszystkich interfejsach sieciowych na komputerze. To właśnie dzięki niej można znaleźć nie tylko adres IP, ale też maskę podsieci, bramę domyślną, serwery DNS, DHCP, a przede wszystkim – adres fizyczny, czyli MAC każdej karty sieciowej. Ta opcja jest właściwie standardowym narzędziem w pracy administratora, kiedy diagnozuje się połączenia sieciowe albo szuka się przyczyn problemów z adresacją. Co ciekawe, „ipconfig /all” pokazuje też, czy karta korzysta z DHCP, czy adres jest statyczny, a nawet czas wygasania dzierżawy IP, jeśli jest to potrzebne. W praktyce – przydaje się to, gdy np. trzeba skonfigurować filtrację MAC na routerze, znaleźć konflikt adresów albo szybko sprawdzić, czy komputer uzyskał poprawną konfigurację z serwera DHCP. Moim zdaniem, warto też pamiętać, że na egzaminach zawodowych i w praktyce, kiedy szef prosi o „pełne dane sieciowe”, to „ipconfig /all” ratuje skórę. Niby prosta rzecz, a pozwala uniknąć wielu błędów i nieporozumień w zespole IT. Dobrym nawykiem jest korzystanie z tej komendy nawet rutynowo, żeby mieć pewność, że wszystko gra.
Pytanie 16

Aby zainstalować program ZoomText w systemie macOS, należy wybrać plik instalacyjny z rozszerzeniem

A. .pkg
B. .flac
C. .exe
D. .mov
Plik instalacyjny z rozszerzeniem .pkg to w środowisku macOS taki trochę standard, jeśli chodzi o instalowanie aplikacji, które nie są pobierane bezpośrednio z App Store. Rozszerzenie .pkg oznacza paczkę instalacyjną przygotowaną specjalnie do systemów Apple, co gwarantuje, że instalator będzie miał odpowiednią strukturę, uprawnienia i będzie zgodny z mechanizmem instalacji macOS. W praktyce, kiedy pobierasz np. ZoomText czy inne zaawansowane oprogramowanie, bardzo często dostajesz dokładnie taki plik. Wystarczy go dwukrotnie kliknąć i system macOS prowadzi użytkownika przez kolejne kroki instalacji, pytając o hasło administratora czy zezwolenia dla aplikacji. Moim zdaniem to rozwiązanie jest mega praktyczne, bo ułatwia zarządzanie aplikacjami i automatyzuje wiele czynności, które na Windowsie trzeba robić ręcznie. Warto wiedzieć, że inne popularne formaty na Macu to .dmg (obraz dysku), ale wtedy zwykle musisz ręcznie przeciągnąć aplikację do katalogu Programy. .pkg to już całościowy instalator. Branżowo jest to uznawane za dobrą praktykę, bo pozwala na instalowanie aplikacji wymagających dodatkowych komponentów systemowych i integracji. Warto więc zapamiętać, że jeśli widzisz .pkg – to najpewniej jest to właściwy wybór do instalacji na macOS.
Pytanie 17

Aby dla istniejącego konta pracownik zmienić hasło na Ajstl10$ należy wydać polecenie

A. net user pracownik Ajstl10$ /add
B. net accounts pracownik Ajstl10$
C. net accounts pracownik Ajstl10$ /add
D. net user pracownik Ajstl10$
Polecenie „net user pracownik Ajstl10$” jest standardowym sposobem zmiany hasła użytkownika w systemach Windows za pomocą wiersza polecenia. W praktyce administratorzy często korzystają z tej metody, bo jest szybka i nie wymaga uruchamiania graficznych narzędzi typu Panel sterowania czy Zarządzanie komputerem. Składnia polecenia jest logiczna: najpierw podajesz „net user”, potem nazwę istniejącego konta, a na końcu nowe hasło. Co istotne – polecenie nie dodaje nowego użytkownika, tylko modyfikuje już istniejącego. Z mojego doświadczenia, w codziennej pracy w administracji sieciami Windows, ta komenda jest jedną z najczęściej wykorzystywanych w sytuacjach awaryjnych, np. gdy użytkownik zapomni hasła lub trzeba je szybko zmienić z poziomu konta administratora. Warto pamiętać o zasadach bezpieczeństwa i nigdy nie przekazywać haseł w prostym tekście przez sieć – co niestety polecenie „net user” robi, jeśli używamy go na komputerze zdalnie bez szyfrowania. Microsoft oficjalnie zaleca stosowanie połączeń zabezpieczonych (np. PowerShell z WinRM lub RDP) do takich operacji w środowiskach produkcyjnych. Hasło powinno spełniać wymagania złożoności ustalone w zasadach domeny lub lokalnych. Komenda „net user” jest też przydatna w automatyzacji zadań – można jej używać w skryptach np. do resetowania haseł wielu użytkowników naraz. W praktyce, jeśli dobrze ją opanujesz, to praca z kontami użytkowników w Windows stanie się po prostu dużo łatwiejsza.
Pytanie 18

Przykładem hasła złożonego jest

A. P4zwoXe4!%
B. qwertyuiop222
C. 12345678
D. jola1405
Hasło „P4zwoXe4!%” to przykład naprawdę przemyślanego i złożonego hasła, które dobrze wpisuje się w aktualne standardy bezpieczeństwa, chociaż osobiście i tak czasem dorzuciłbym jeszcze jeden lub dwa znaki. Najważniejsze jest to, że mamy tutaj miks różnych rodzajów znaków: są wielkie i małe litery, cyfry oraz znaki specjalne. Takie kombinacje znacząco utrudniają złamanie hasła metodą brute-force albo słownikową, bo automaty muszą próbować naprawdę milionów wariantów. W praktyce w IT mówi się, że im hasło mniej przewidywalne i bardziej „chaotyczne” dla człowieka, tym lepiej dla bezpieczeństwa. Przykłady, które widziałem w firmach, często mają nawet 12–16 znaków, a do tego nie są podobne do zwykłych słów. Popularne wytyczne, np. NIST SP 800-63B czy zalecenia CERT Polska, wyraźnie podkreślają, żeby hasło było złożone, ale też unikalne – nie takie same w różnych serwisach. Właśnie takie hasła jak „P4zwoXe4!%” – czyli długie, złożone i trudne do przewidzenia – są kluczem do bezpieczeństwa, szczególnie gdy dostęp chroni coś naprawdę ważnego. Swoją drogą, fajnie jest korzystać z menedżerów haseł, bo wtedy można sobie pozwolić na takie skomplikowane kombinacje bez konieczności zapamiętywania ich wszystkich z głowy.
Pytanie 19

Który z wymienionych programów nie przetwarza plików tekstowych na pliki dźwiękowe?

A. Balabolka
B. TextAloud
C. Speech2Go
D. Audacity
Audacity to świetne narzędzie do edycji i obróbki dźwięku, ale nie służy do przetwarzania tekstu na mowę (TTS). Z mojego doświadczenia, Audacity najczęściej wykorzystywany jest przez muzyków, podcasterów czy montażystów dźwięku właśnie do nagrywania, cięcia, miksowania czy stosowania różnych efektów na plikach dźwiękowych. Choć pozwala na import i eksport wielu formatów audio, to nie posiada wbudowanej funkcji konwersji tekstu na mowę, czyli zamiany tekstu pisanego na plik dźwiękowy z syntezą głosu. W przeciwieństwie do aplikacji typu Balabolka, TextAloud czy Speech2Go, które specjalizują się w technologii TTS (Text-To-Speech) oraz obsługują syntezatory głosu Microsoft SAPI i oferują eksport wygenerowanej mowy do plików audio, Audacity w tej dziedzinie pozostaje zupełnie neutralny. Często pojawia się pokusa, aby za pomocą Audacity nagrywać przez mikrofon czy nawet próbować wykorzystać inne programy do TTS i potem obrabiać dźwięk w Audacity, ale to zupełnie inny proces niż bezpośrednie przetwarzanie tekstu na dźwięk. W praktyce rozdział tych funkcji jest bardzo istotny w pracy z multimediami – jedno narzędzie do syntezy mowy, drugie do edycji gotowego dźwięku. Warto o tym pamiętać, bo to typowy standard pracy profesjonalistów branży audio i e-learningu.
Pytanie 20

Syntezator eSpeak jest domyślnym syntezatorem programu

A. ZoomText Magnifier
B. NVDA
C. VoiceOver
D. Zoom
Odpowiedź NVDA jest prawidłowa, bo to właśnie ten program domyślnie korzysta z syntezatora mowy eSpeak. NVDA (NonVisual Desktop Access) to otwartoźródłowy czytnik ekranu dla systemu Windows, bardzo często wykorzystywany przez osoby niewidome i niedowidzące. To ciekawe, bo eSpeak jest lekki, szybki, no i przede wszystkim świetnie radzi sobie z wieloma językami – to spore ułatwienie, szczególnie dla osób, które często zmieniają język systemu czy programów. W praktyce, z mojego doświadczenia, eSpeak pozwala na szybkie przemieszczanie się po interfejsie z odczytem tekstu praktycznie od razu po instalacji NVDA, bez konieczności dodatkowej konfiguracji – po prostu działa. To zgodne z filozofią dostępności, gdzie liczy się prostota uruchomienia i maksymalna liczba obsługiwanych platform językowych. Oczywiście, użytkownicy mogą później doinstalować inne syntezatory, jak polski Ivona czy Microsoft Speech Platform, ale eSpeak zostaje domyślny, bo jest bardzo stabilny i działa nawet na starszych, słabszych komputerach. W branży dostępnościowej taki wybór syntezatora to nie przypadek – chodzi o to, by narzędzia były gotowe do użycia od zaraz, bez bariery kosztów czy licencji. Moim zdaniem, takie rozwiązanie to świetny krok w kierunku równych szans dla wszystkich użytkowników technologii cyfrowych.
Pytanie 21

W zapisie brajlowskim podpis (tytuł) rysunku wypukłego jest umieszczony

A. z prawej strony rysunku.
B. nad rysunkiem, na górze strony.
C. z lewej strony rysunku.
D. pod rysunkiem, na dole strony.
Umieszczanie podpisu lub tytułu rysunku wypukłego w zapisie brajlowskim nad rysunkiem, na górze strony, to nie jest przypadek ani wygodnictwo – to wynika bezpośrednio z zasad dobrej praktyki tworzenia materiałów dostępnych dla osób niewidomych. Po pierwsze, użytkownicy posługujący się brajlem czytają tekst od lewej do prawej i od góry do dołu, dlatego naturalne jest, że najpierw natrafiają na tytuł lub podpis, który wprowadza do treści rysunku. To pozwala już na początku zorientować się, czego dotyczy dany wypukły obrazek – czy to wykres, mapa, czy schemat techniczny. Szczerze mówiąc, spotkałem się z kilkoma próbami umieszczania tytułów z boku lub na dole, ale dla większości użytkowników jest to po prostu niewygodne i utrudnia szybkie zrozumienie kontekstu. Standardy takie jak polskie normy PN-EN 17161 oraz wytyczne międzynarodowe (np. wytyczne ICEB czy zalecenia Perkins School for the Blind) jasno określają, by podpis umieszczać na górze nad rysunkiem. Dzięki temu osoba niewidoma, zanim zacznie analizować szczegóły wypukłego diagramu, wie już, do czego się odnosi. To ogromnie ułatwia naukę i pracę, szczególnie przy dużych, skomplikowanych materiałach edukacyjnych. Z praktyki wiem, że nawet w podręcznikach szkolnych czy specjalistycznych materiałach technicznych zawsze stosuje się tę zasadę, bo po prostu tak jest szybciej i efektywniej.
Pytanie 22

Funkcja „nawigacja przy użyciu zestawu” w programie VoiceOver wyświetla

A. zestaw punktów orientacyjnych w aktualnie otwartym programie.
B. tylko listę nagłówków na stronie internetowej.
C. tylko listę linków na stronie internetowej.
D. zestaw elementów dostępnych w aktualnie aktywnym oknie.
Funkcja „nawigacja przy użyciu zestawu” w VoiceOver to naprawdę fajne narzędzie, które pomaga osobom korzystającym z czytnika ekranu szybciej odnaleźć się w aktualnie otwartym oknie – niezależnie od tego, czy to okno przeglądarki, Finder, czy chociażby okno Preferencji Systemowych. Moim zdaniem to właśnie tu widać ogromną przewagę VoiceOver nad niektórymi innymi czytnikami, bo nie ogranicza się tylko do konkretnych typów elementów, takich jak linki czy nagłówki. Zamiast tego, prezentuje cały zestaw dostępnych elementów interfejsu – mogą to być przyciski, pola tekstowe, listy, i wiele innych. To ogromne ułatwienie, zwłaszcza przy skomplikowanych aplikacjach, gdzie ręczne wyszukiwanie odpowiedniego kontrolki byłoby żmudne. W praktyce, gdy korzystam z tej funkcji, oszczędzam sobie mnóstwo czasu przy pracy z dużą ilością otwartych okien i aplikacji. Swoją drogą, warto wiedzieć, że takie podejście wynika z wymogów WCAG dotyczących dostępności interfejsu, gdzie jednym z kluczowych elementów jest możliwość szybkiego i wygodnego przemieszczania się po strukturze aplikacji. Dobre praktyki projektowe podpowiadają, by zawsze udostępniać użytkownikowi narzędzia umożliwiające przegląd wszystkich dostępnych opcji, nie tylko tych najczęściej używanych. Słyszałem od wielu użytkowników, że ta opcja VoiceOvera daje im poczucie większej kontroli nad komputerem. Po prostu – z mojego punktu widzenia, tak należy budować użyteczność dla wszystkich.
Pytanie 23

Który parametr należy ustawić w urządzeniu skanującym, jeżeli skanowaniu będą podlegały dokumenty sporządzone bardzo małą czcionką?

A. Wielkość skanu.
B. Rodzaj pliku wyjściowego.
C. Sterownik urządzenia.
D. Rozdzielczość skanowania.
Wybranie rozdzielczości skanowania to absolutna podstawa przy pracy z dokumentami, na których tekst jest bardzo mały. W praktyce im wyższa rozdzielczość, tym więcej szczegółów zostaje uchwyconych przez skaner – a to oznacza, że drobne czcionki nie będą rozmazane czy nieczytelne. Dobre praktyki branżowe mówią, że dla tekstów drukowanych bardzo drobną czcionką minimalna rozdzielczość powinna wynosić 300 dpi, ale często lepiej ustawić 600 dpi, szczególnie jeśli planuje się dalszą obróbkę OCR (rozpoznawanie tekstu). Moim zdaniem warto zawsze pamiętać, że za niska rozdzielczość może skutkować utratą danych – tekst zwyczajnie „zleje się” na skanie, a odczytanie go będzie trudne lub niemożliwe. W codziennej pracy biurowej czy archiwizacji dokumentów powtarza się, żeby zawsze dostosowywać rozdzielczość do charakteru oryginału, a mała czcionka to sygnał, żeby podbić ten parametr. Oczywiście wyższa rozdzielczość oznacza też większy plik, ale przy ważnych dokumentach nie warto na tym oszczędzać. Z mojego doświadczenia, lepiej poświęcić trochę więcej miejsca na dysku, niż później walczyć z nieczytelnym skanem.
Pytanie 24

Fizyczny sposób połączenia urządzeń sieciowych, charakteryzujący się tym, że wszystkie przewody sieciowe z urządzeń podłączone są bezpośrednio do jednego przełącznika, to topologia

A. magistrali.
B. pierścienia.
C. gwiazdy.
D. siatki.
Wiele osób podczas nauki sieci komputerowych myli poszczególne topologie, bo ich nazwy brzmią bardzo technicznie, a praktyka czasem wygląda nieco inaczej niż teoria z podręcznika. Topologia siatki w rzeczywistości polega na tym, że każde urządzenie połączone jest z każdym innym, co daje maksymalną niezawodność, ale praktycznie nie spotyka się jej w zwykłych sieciach LAN – za dużo okablowania, koszt i zamieszanie w zarządzaniu. To raczej domena bardzo krytycznych systemów, na przykład sieci wojskowych albo infrastruktury lotnisk. Magistrala z kolei kiedyś była bardzo popularna w sieciach Ethernet, ale tam wszystkie urządzenia łączone są jednym przewodem (tzw. backbone), do którego podłącza się kolejne urządzenia – nie ma centralnego punktu, więc jak coś padnie na magistrali, to pół sieci może przestać działać. To rozwiązanie dziś już jest praktycznie nieużywane, bo było bardzo awaryjne i trudne w rozbudowie. Pierścień natomiast to układ, gdzie każde urządzenie łączy się tylko z dwoma sąsiadami, a dane krążą „w kółko”, co bywało wykorzystywane w sieciach Token Ring, lecz i tak pojawiało się mnóstwo problemów przy awariach czy dodawaniu nowych stacji. Częstym błędem jest też mylenie pojęć, bo niektóre urządzenia, jak repeatery czy huby, były używane zarówno w magistrali, jak i gwieździe, zależnie od okablowania. Z mojego doświadczenia wynika, że najlepiej patrzeć na to, gdzie zbiegają się wszystkie przewody – jeśli idą do jednego punktu (najczęściej switch), to mamy do czynienia z topologią gwiazdy. Wybór błędnej odpowiedzi zwykle wynika z nieznajomości praktycznych różnic w okablowaniu i zarządzaniu siecią – warto to sobie dokładnie rozrysować, żeby nie mylić tych koncepcji w przyszłości.
Pytanie 25

Do której klasy należy adres IP 225.163.1.10 interfejsu sieciowego?

A. Klasy C
B. Klasy D
C. Klasy B
D. Klasy A
Adres IP 225.163.1.10 należy do klasy D, czyli do grupy adresów przeznaczonych do multicastu. Moim zdaniem warto znać ten podział, bo w sieci natrafia się na różne klasy adresów, a multicast wcale nie jest taki rzadki, jak mogłoby się wydawać. Klasa D obejmuje zakres od 224.0.0.0 do 239.255.255.255 i służy głównie do przesyłania danych w modelu jeden-do-wielu, na przykład w transmisjach strumieniowych (telewizja IP, konferencje online). W praktyce administratorzy sieci wykorzystują multicast do efektywnego rozsyłania tych samych danych do wielu odbiorców naraz, zamiast powielać ruch setki czy tysiące razy, co jest zgodne ze standardami IETF i ogólnie przyjętymi dobrymi praktykami. Warto pamiętać, że adresy klasy D nie nadają się do zwykłego adresowania hostów w sieci LAN czy WAN – nie przypisuje się ich do kart sieciowych zwykłych urządzeń, tylko do identyfikacji grup odbiorców multicast. Z mojego doświadczenia wynika, że rozróżnianie klas, szczególnie D i E, przydaje się później przy konfigurowaniu zaawansowanych usług sieciowych, na przykład IGMP czy PIM. Gdyby ten adres pojawił się w konfiguracji serwera lub routera, od razu powinno zapalić się światełko, że chodzi o multicast, a nie zwykłą komunikację między hostami.
Pytanie 26

Z którym standardem łączności współpracuje między innymi USB-C?

A. RJ45
B. Thunderbolt
C. SATA
D. Lightning
Wielu osobom USB-C może kojarzyć się po prostu z uniwersalnym złączem do ładowania i przesyłu danych, ale tu łatwo się pomylić, jeśli chodzi o konkretne standardy komunikacyjne. RJ45 to po prostu fizyczny port sieciowy do Ethernetu – nie ma nic wspólnego z USB-C, bo służy do zupełnie innych celów i opiera się na innej technologii transmisji (Ethernet, a nie USB czy Thunderbolt). SATA z kolei to typowy interfejs do połączenia dysków twardych i SSD z płytą główną, najczęściej 'siedzi' wewnątrz komputera, nie korzysta z żadnego złącza przypominającego USB-C i nie integruje się z tym standardem w sensie sygnałowym. Lightning, choć bywa mylony z USB-C ze względu na rozmiar i zastosowanie w smartfonach, to tak naprawdę autorskie złącze firmy Apple, wykorzystywane tylko w ich wybranych urządzeniach i niekompatybilne z Thunderboltem czy USB-C (chociaż sprzęt Apple stopniowo przechodzi właśnie na USB-C). Typowym błędem jest założenie, że skoro coś da się podłączyć kablem, to porty są zamienne albo współpracują ze sobą – a to zupełnie inny świat standardów i protokołów. W praktyce, tylko Thunderbolt rzeczywiście 'dogaduje się' z USB-C na poziomie fizycznym i logicznym, bo korzysta z tego samego gniazda, przesyłając jednocześnie bardzo zaawansowane sygnały (dane, obraz, zasilanie). Takie uproszczenia, że wszystkie nowe złącza to jedno i to samo, prowadzą potem do niemiłych niespodzianek w codziennej pracy z urządzeniami – czasem nawet kabel fizycznie pasuje, ale nic się nie dzieje, bo standardy są różne. Branżowo przyjęło się, że przed zakupem sprzętu dobrze jest dokładnie sprawdzić, jakie protokoły i funkcje obsługuje dane USB-C, bo samo gniazdo to dopiero początek historii.
Pytanie 27

Router w modelu OSI/ISO należy do warstwy

A. sieciowej.
B. łącza danych.
C. transportowej.
D. fizycznej.
Wiele osób myli się, przypisując routery do innych warstw modelu OSI/ISO niż sieciowa. Zacznijmy od warstwy fizycznej – ona odpowiada jedynie za transmisję sygnałów elektrycznych lub optycznych po medium transmisyjnym, takie jak przewód miedziany czy światłowód. Router nie zajmuje się tak niskopoziomową obsługą – to raczej domena urządzeń typu hub czy repeatery. Często też pojawia się przekonanie, że router działa w warstwie łącza danych. I rzeczywiście, routery mają interfejsy sieciowe, które muszą korzystać z adresów MAC i obsługiwać ramki, ale to trochę taki 'skutek uboczny', bo głównym zadaniem routera jest praca z adresami IP, czyli funkcjonowanie w warstwie sieciowej. Switche pracują w warstwie 2, dlatego nie mylmy ich funkcji z routerami. Co do warstwy transportowej – tutaj w grę wchodzą protokoły takie jak TCP i UDP, które zapewniają niezawodność, segmentację i kontrolę przepływu, ale routery nie zaglądają do tych nagłówków podczas routowania. To dość powszechny błąd, bo protokoły transportowe są istotne dla działania aplikacji, ale nie dla kierowania ruchem w sieci. Przypisywanie routera do warstwy transportowej to takie pomieszanie pojęć – router nie obchodzi, czy przesyłasz dane przez TCP, UDP czy cokolwiek innego, jego interesuje tylko adres IP i trasa pakietu. Z mojego doświadczenia wynika, że największy problem z klasyfikacją routera to niezrozumienie różnicy między przesyłaniem ramek a trasowaniem pakietów. Dobrze jest sobie to poukładać, żeby później nie pogubić się przy bardziej zaawansowanych tematach sieciowych.
Pytanie 28

Które złącze umożliwia jednoczesne przesyłanie sygnału wideo oraz audio w postaci nieskompresowanej?

A. HDMI
B. DVI-I
C. DVI-D
D. VGA
HDMI to obecnie chyba najpopularniejsze złącze do przesyłania obrazu i dźwięku, zwłaszcza w sprzęcie konsumenckim. Pozwala jednocześnie przekazywać sygnał wideo oraz audio w postaci cyfrowej, bez żadnej kompresji. To właśnie dlatego spotykamy je praktycznie wszędzie: w telewizorach, monitorach, laptopach, konsolach do gier czy nawet projektorach. Standard HDMI obsługuje wysokie rozdzielczości jak 4K, a nawet 8K, oraz zaawansowane formaty dźwięku przestrzennego – np. Dolby TrueHD. Co ciekawe, HDMI pozwala też na przesyłanie dodatkowych danych, np. Ethernetu albo sygnałów CEC do sterowania sprzętem jednym pilotem. W praktyce, użycie HDMI oznacza mniej kabli i mniej zamieszania podczas podłączania urządzeń – jeden przewód załatwia praktycznie wszystko. Moim zdaniem, wybór HDMI to zawsze najlepsza opcja, jeśli zależy ci na nowoczesnych możliwościach i prostocie konfiguracji. Warto jeszcze dodać, że starsze technologie jak VGA czy DVI nie mają takich możliwości – i tu właśnie HDMI wygrywa praktycznością. Jeśli masz sprzęt wspierający HDMI, zdecydowanie warto korzystać z tego rozwiązania, bo to obecny standard branżowy.
Pytanie 29

Które zdanie dotyczy litery f w piśmie punktowym Braille'a?

A. Oznacza liczbę 6, gdy jest poprzedzona znakiem początku ułamka.
B. Składa się z czterech punktów.
C. Wygląda tak samo jak znak plus.
D. Należy do pierwszej serii znaków.
Litera „f” w brajlu faktycznie należy do tzw. pierwszej serii znaków, czasem spotykanej też pod nazwą „pierwsza dziesiątka”. To dosyć kluczowe, bo cała struktura alfabetu Braille'a jest oparta właśnie o taki system seryjny. Pierwsza seria obejmuje litery od „a” do „j” i wykorzystuje podstawowe kombinacje górnych czterech punktów w sześciopunktowej matrycy. Dzięki temu uczeń czy osoba poznająca brajla może zacząć czytać i pisać proste teksty już po opanowaniu tego układu, bo prawie cała logika kolejnych znaków bazuje na rozszerzaniu tych wzorców. Moim zdaniem znajomość podziału na serie jest bardzo praktyczna – przydaje się np. podczas pracy z tabliczką brajlowską czy podnoszenia kompetencji transliteracyjnych, gdy trzeba szybko tworzyć napisy na lekcjach lub w pracy. Warto też dodać, że w Unifikowanym Alfabecie Braille'a, uznanym na świecie i propagowanym przez Międzynarodową Radę ds. Braille'a, podział na serie jest podstawą nauczania oraz organizacji znaków specjalnych i matematycznych. Jeśli ktoś zamierza korzystać z brajla profesjonalnie, np. w edukacji osób niewidomych, to właśnie znajomość tych serii pozwala uniknąć wielu błędów przy pisaniu lub kodowaniu informacji. Z mojego doświadczenia wynika, że osoby dobrze opanowujące serie dużo szybciej rozumieją zależności między kolejnymi literami, co przekłada się na płynność czytania i pisania.
Pytanie 30

Funkcja pokrętła w programie VoiceOver umożliwia

A. obrócenie wyświetlanego obrazu do orientacji pionowej.
B. wybór kategorii obiektów do przeglądania.
C. szybkie przełączanie pomiędzy aktywnymi oknami.
D. obrócenie wyświetlanego obrazu do orientacji poziomej.
Funkcja pokrętła w VoiceOver to naprawdę sprytne narzędzie, które ułatwia osobom niewidomym i słabowidzącym poruszanie się po interfejsie urządzeń Apple, zwłaszcza w systemach iOS i macOS. Moim zdaniem, to jedna z najlepiej przemyślanych funkcji w obszarze dostępności cyfrowej. Pokrętło pozwala użytkownikowi dynamicznie zmieniać sposób przeglądania treści – można na przykład szybko przełączać się między przeglądaniem według nagłówków, linków, pól edycyjnych, czy nawet elementów niestandardowych, zależnie od tego, co jest aktualnie potrzebne. To ogromne ułatwienie, bo zamiast żmudnego przewijania wszystkiego od góry do dołu, wystarczy obrócić tzw. pokrętło i nagle można przeskoczyć do konkretnej kategorii obiektów na stronie lub w aplikacji. Bardzo często wykorzystywane w nawigacji po dużych formularzach czy dłuższych dokumentach, gdzie szybki dostęp do określonych sekcji jest na wagę złota. Warto też wiedzieć, że takie podejście do nawigacji jest zgodne z zasadami WCAG, czyli światowymi standardami dostępności stron internetowych. Rozwiązania tego typu są naprawdę cenione w środowisku specjalistów od UX, bo pozwalają na bardzo spersonalizowaną i efektywną obsługę urządzenia. Jeśli ktoś kiedyś miał okazję obserwować, jak osoba niewidoma korzysta z VoiceOver i pokrętła, to widać, jak dużo daje możliwość wyboru konkretnego typu obiektów do przeglądania – znacznie skraca to czas i minimalizuje frustrację. Sporo osób, które pierwszy raz zetkną się z pokrętłem, jest zaskoczonych, jak bardzo można dostosować nawigację pod własne potrzeby. W branży to już niemal wzorcowy przykład intuicyjnej dostępności.
Pytanie 31

Rejestrator dźwięku służący w systemie Windows 7 do nagrywania plików dźwiękowych zapisuje pliki w formacie

A. WMA
B. MP3
C. AIFC
D. OGG
Odpowiedź na to pytanie wymaga rozeznania w tematyce formatów plików dźwiękowych oraz ich obsługi przez konkretne systemy operacyjne. Moim zdaniem, jednym z częstszych błędów jest przypisywanie popularności formatu MP3 do każdej aplikacji, niezależnie od jej producenta czy środowiska uruchomieniowego. Tymczasem Rejestrator dźwięku w Windows 7 domyślnie nie zapisuje nagrań w MP3, mimo iż MP3 jest formatem powszechnie rozpoznawalnym i stosowanym komercyjnie np. w odtwarzaczach przenośnych czy serwisach streamingowych. To ograniczenie wynikało najpewniej z licencyjnych opłat za użycie MP3 w tamtym czasie oraz chęci promowania własnej technologii – czyli właśnie WMA. Spotkałem się też z mylnym założeniem, że Rejestrator pozwala na zapis do OGG lub AIFC, jednak te formaty mają zastosowania raczej w środowiskach open-source (OGG) lub profesjonalnej produkcji audio (AIFC), na pewno nie w domyślnych narzędziach Windows. OGG, choć bardzo dobry do jakościowej kompresji, nigdy nie był wspierany natywnie przez Microsoft. Z kolei AIFC jest formatem wywodzącym się ze środowiska Apple i nie znalazł uznania w świecie Windows. Widać więc, że przy wyborze odpowiedzi warto rozważyć nie tylko popularność, ale i kompatybilność z systemem oraz politykę producenta. Znajomość takich niuansów jest bardzo przydatna – pozwala uniknąć późniejszych problemów z konwersją i odtwarzaniem nagrań w różnych środowiskach.
Pytanie 32

W brajlu komputerowym duża litera jest sygnalizowana punktem

A. 3
B. 7
C. 5
D. 8
Odpowiedź z punktem 7 jest jak najbardziej trafiona, bo właśnie w brajlu komputerowym (czyli tzw. brajlu 8-punktowym) duża litera jest oznaczana poprzez dodanie siódmego punktu do standardowego układu sześciopunktowego. To jest takie sprytne rozszerzenie klasycznego alfabetu brajlowskiego z 6 punktów na 8, gdzie punkty 7 i 8 umożliwiają rozróżnianie wielkości liter oraz znaków specjalnych, bez konieczności używania osobnych prefiksów czy tzw. znaku wielkiej litery, jak w klasycznym brajlu literowym. Dzięki temu w praktyce – na linijkach brajlowskich, w programach czytników ekranu, a nawet w kodowaniu plików tekstowych dla osób niewidomych – bardzo łatwo jest odczytać, że dany znak to duża litera, bo po prostu aktywowany jest siódmy punkt pod palcem. Rozwiązanie to jest zgodne ze światowym standardem Unicode Braille Patterns oraz zaleceniami konsorcjum DAISY. Z mojego doświadczenia wynika, że taka implementacja usprawnia pracę z dokumentami tekstowymi i kodem źródłowym, gdzie wielkość znaków ma często kluczowe znaczenie. Co ciekawe, stosowanie 8-punktowego brajla komputerowego umożliwia też zapis wszystkich znaków ASCII, co jest mega praktyczne przy edycji tekstów na komputerze. Moim zdaniem to rozwiązanie pokazuje, jak ważna jest standaryzacja i jak dzięki temu technologie asystujące są bardziej uniwersalne i przyjazne dla użytkownika.
Pytanie 33

Aby sprawdzić czas uruchomienia systemu Windows, należy użyć komendy

A. systeminfo
B. time
C. setlocal
D. date
Komenda systeminfo jest w systemie Windows jednym z najbardziej wszechstronnych narzędzi diagnostycznych dostępnych bezpośrednio z poziomu wiersza poleceń. Umożliwia ona uzyskanie szczegółowych informacji o konfiguracji systemu, w tym o dacie i godzinie ostatniego uruchomienia, czyli tzw. System Boot Time. To bardzo przydatne, zwłaszcza podczas rozwiązywania problemów z wydajnością czy stabilnością systemu – czasem wystarczy spojrzeć, kiedy maszyna była ostatnio restartowana, żeby znaleźć przyczynę kłopotów. W praktyce administratorzy sieci czy technicy serwisowi regularnie korzystają z tej komendy do audytów czy weryfikacji zgodności środowiska pracy z politykami firmy. Dodatkowo, polecenie systeminfo podaje również informacje o wersji systemu, zainstalowanej pamięci RAM, a nawet poprawkach i wersji BIOS-u. Moim zdaniem, znajomość tej komendy to taki must-have dla każdego, kto poważnie myśli o pracy w IT lub po prostu chce lepiej zrozumieć, co się dzieje w jego komputerze. Fajnie jest też pamiętać, że tego typu narzędzia są standardem na egzaminach zawodowych i często pojawiają się w realnych zadaniach praktycznych. Warto testować systeminfo na różnych komputerach, bo czasem widać ciekawe różnice między sprzętem domowym a firmowym.
Pytanie 34

Urządzenia lektorskie przeznaczone są do

A. tłumaczenia na język polski i odczytywania wypowiedzi osób w innych językach.
B. odczytywania w języku polskim napisów w filmach.
C. odczytywania w języku polskim tłumaczenia obcojęzycznych filmów.
D. skanowania i odczytu pisma czarnodrukowego.
Urządzenia lektorskie, zwane także czytnikami tekstu lub OCR z funkcją syntezatora mowy, to sprzęty stworzone głównie po to, żeby umożliwić osobom niewidomym i słabowidzącym dostęp do informacji zapisanych w formie drukowanej. Dzięki technologii optycznego rozpoznawania znaków (OCR) oraz syntezatorowi mowy, te urządzenia potrafią zeskanować zwykły dokument, np. wydrukowaną fakturę, książkę czy gazetę, a następnie przeczytać jej treść na głos. Z mojego doświadczenia to naprawdę duże ułatwienie w codziennym życiu, bo pozwala na czytanie nawet osobom, które kompletnie nie widzą. Użycie urządzeń lektorskich jest szeroko zalecane przez instytucje i organizacje wspierające osoby z niepełnosprawnościami wzroku – np. PZN. Warto pamiętać, że te urządzenia raczej nie są przeznaczone do odczytywania napisów w telewizji czy tłumaczenia mowy na żywo, tylko właśnie do pracy z tekstem drukowanym. Praktyczna sytuacja? Ktoś dostaje rachunek za prąd albo pismo urzędowe, wrzuca je do czytnika, klika przycisk i zaraz jest czytane wszystko na głos – mega przydatne. Moim zdaniem znajomość tych narzędzi to już podstawa w technice wsparcia dla osób z dysfunkcją wzroku.
Pytanie 35

Tablet pracujący pod kontrolą systemu iOS to

A. iPod
B. Surface
C. iPad
D. iPhone
iPad to urządzenie, które od początku było projektowane jako tablet właśnie pod kontrolą systemu iOS (a od wersji 13: iPadOS, który jest jego pochodną). Apple wprowadziło iPada w 2010 roku, odpowiadając na potrzeby użytkowników szukających mobilnego sprzętu do przeglądania internetu, pracy biurowej, grafiki cyfrowej czy rozrywki. Moim zdaniem, to świetny przykład urządzenia, które pokazuje, jak system operacyjny może być idealnie dopasowany do sprzętu – iPad korzysta z aplikacji stworzonych specjalnie pod ekosystem Apple, oferuje synchronizację z innymi urządzeniami tej marki, a także znakomitą optymalizację zasobów. Warto pamiętać, że iPad jest stosowany zarówno w edukacji, jak i w biznesie – coraz więcej szkół i firm wdraża właśnie tablety Apple do codziennej pracy, chociażby ze względu na bezpieczeństwo i dostępność profesjonalnych aplikacji (np. do rysunku, edycji zdjęć, czy obsługi dokumentów). W branży IT mówi się, że Apple wyznaczyło standardy jakości dla tabletów dzięki temu produktowi. Ze swojego doświadczenia wiem, że jeśli ktoś pracuje z grafiką, lub po prostu ceni stabilność i prostotę obsługi, wybór iPada jest bardzo rozsądny. To urządzenie cały czas się rozwija, a iPadOS daje coraz większe możliwości, zbliżając się funkcjonalnością do klasycznych komputerów. Zdecydowanie warto znać tę różnicę, bo w projektach informatycznych bardzo często spotkacie się z pytaniami o specyfikę sprzętu od Apple.
Pytanie 36

W polskiej notacji brajlowskiej operator dodawania (znak plus) należy zapisać zawsze według schematu

A. inny znak – plus – odstęp
B. inny znak – plus – inny znak
C. odstęp – plus – inny znak
D. odstęp – plus – odstęp
Poprawna odpowiedź wynika z zasad stosowanych w polskiej notacji brajlowskiej, gdzie operator dodawania, czyli znak plus, musi być zawsze poprzedzony odstępem, a po nim powinien wystąpić inny znak – najczęściej jest to cyfra, litera albo inny symbol matematyczny. Takie rozwiązanie jest podyktowane zarówno zasadami czytelności w notacji brajla, jak i wymaganiami logicznymi, które ułatwiają użytkownikowi rozróżnianie poszczególnych symboli na dotyk. Jeśli plus byłby zapisany bezpośrednio po odstępie i przed kolejnym odstępem, mogłoby dojść do nieporozumienia podczas czytania i interpretowania wyrażenia matematycznego. W praktyce, na przykład w zapisie prostego działania 2 + 3, w brajlu należy wprowadzić odstęp przed plusem (koniec liczby), potem znak plus, a następnie bezpośrednio kolejny znak (tutaj: liczba 3). Taki porządek pozwala uniknąć zlewania się znaków i gwarantuje jednoznaczną interpretację. W brajlowskich standardach matematycznych, np. według wytycznych Polskiego Związku Niewidomych, od lat stosuje się tę właśnie konwencję i moim zdaniem to jedno z lepszych rozwiązań – jest przejrzyste i praktyczne. Dobrą praktyką jest zawsze pamiętać, by nie zostawiać znaku matematycznego "w powietrzu" – musi być logicznie osadzony pomiędzy znakami matematycznymi lub liczbami, a odstęp przed plusem kończy poprzedni blok danych.
Pytanie 37

Administrator w systemie Windows zezwala użytkownikowi na zmianę hasła poprzez

A. zaznaczenie opcji <i>zmień hasło</i> w kontach użytkowników.
B. zaznaczenie opcji <i>użytkownik nie może zmienić hasła</i>.
C. odznaczenie opcji <i>użytkownik nie może zmienić hasła</i>.
D. odznaczenie opcji <i>może zmieniać hasło</i> w zasadach grupy.
W przypadku systemów Windows, gdy chcemy umożliwić użytkownikowi zmianę swojego hasła, kluczowe jest odznaczenie opcji „użytkownik nie może zmienić hasła”. Ta opcja jest dostępna w atrybutach konta użytkownika, na przykład w narzędziu 'Active Directory Users and Computers' albo w zaawansowanych ustawieniach lokalnych kont użytkowników. Zaznaczenie tej opcji blokuje użytkownikowi możliwość samodzielnej zmiany hasła, więc domyślnie, jeśli ta opcja nie jest aktywna, użytkownik może zmienić hasło bez pomocy administratora. W praktyce spotyka się to często w miejscach, gdzie bezpieczeństwo jest bardzo ważne – np. w szkołach lub firmach, gdzie czasem niektórym grupom pracowników specjalnie blokuje się taką możliwość. Odznaczenie tej opcji jest zgodne z dobrymi praktykami zarządzania uprawnieniami w systemach operacyjnych, bo daje użytkownikom większą kontrolę nad własnym kontem, a jednocześnie pozwala administratorom egzekwować politykę bezpieczeństwa. Moim zdaniem najważniejsze jest tutaj zrozumienie, że działanie odbywa się poprzez zdjęcie blokady, a nie jej włączenie. Dobrą praktyką jest regularne sprawdzanie i aktualizowanie tych uprawnień, szczególnie jeśli w sieci pojawiają się nowi użytkownicy lub zmieniają się zasady bezpieczeństwa.
Pytanie 38

Które urządzenie realizuje zadania w warstwie fizycznej modelu ISO/OSI?

A. Przełącznik.
B. Ruter.
C. Karta sieciowa.
D. Punkt dostępowy.
Dość często spotykam się z mylnym przekonaniem, że takie urządzenia jak ruter, przełącznik czy punkt dostępowy są odpowiedzialne za warstwę fizyczną, bo „przecież wszystko idzie przez nie”. Nic bardziej mylnego – ruter to urządzenie, które pracuje głównie w warstwie sieciowej modelu ISO/OSI i jego zadaniem jest kierowanie ruchem pakietów między różnymi sieciami. Przełącznik, choć bywa mylony z urządzeniem warstwy fizycznej, realizuje przede wszystkim funkcje warstwy łącza danych – rozpoznaje adresy MAC i na ich podstawie przekazuje ramki do odpowiednich portów. Punkt dostępowy zaś działa na pograniczu warstwy łącza i fizycznej, ale jego kluczową rolą jest umożliwienie bezprzewodowej komunikacji i zarządzanie transmisją, a nie sam fizyczny przesył sygnału. Typowym błędem jest patrzenie na te urządzenia jako podstawowych „przewodników” sygnału, gdy tymczasem odpowiadają one raczej za inteligentne sterowanie ruchem i bezpieczeństwem danych, nie za ich fizyczną formę. W praktyce warstwa fizyczna to nie tylko kabel, ale także układy elektroniczne, transceivery i chipsety, które są wbudowane właśnie w kartę sieciową. Odpowiedzialność przełącznika czy rutera za warstwę fizyczną jest bardzo pośrednia – one raczej wykorzystują możliwości tej warstwy niż ją realizują. Moim zdaniem, żeby dobrze zrozumieć architekturę sieci, trzeba rozdzielić funkcje sterujące od tych, które odpowiadają za fizyczną realizację przesyłu. Karta sieciowa, zgodnie z branżowymi standardami (np. IEEE 802.3), zapewnia konwersję danych na sygnały elektryczne lub optyczne i ich odbiór, a bez niej żadne „inteligentne” urządzenie sieciowe nie byłoby w stanie przesłać nawet pojedynczego bitu. Często na egzaminach padają te podchwytliwe odpowiedzi z ruterem lub przełącznikiem, a to właśnie karta sieciowa jest prawdziwym bohaterem tej warstwy.
Pytanie 39

Chcąc trwale i nieodwracalnie usunąć wszelkie informacje z dysku twardego HDD, konieczne jest

A. formatowanie dysku.
B. rozmagnesowanie dysku.
C. przeniesienie ich do systemowego kosza i opróżnienie go.
D. przeniesienie ich na inny nośnik.
Rozmagnesowanie dysku twardego, czyli tzw. demagnetyzacja (ang. degaussing), to metoda uznawana za jedną z najskuteczniejszych, jeśli chodzi o całkowite i nieodwracalne usunięcie danych z tradycyjnych HDD. Proces ten polega na przyłożeniu do dysku bardzo silnego pola magnetycznego, które powoduje trwałe zaburzenie układu domen magnetycznych na talerzach. W efekcie nie ma możliwości odczytania jakichkolwiek informacji – nawet zaawansowane laboratoria odzysku danych nie są w stanie przywrócić plików z takiego nośnika. Moim zdaniem, w środowiskach korporacyjnych czy instytucjach państwowych, gdzie przetwarzane są szczególnie wrażliwe dane, to wręcz standard. Spotkałem się nawet z sytuacjami, gdzie firmy mają specjalne urządzenia do degaussingu, bo tylko taka procedura daje pewność, że dane nie trafią w niepowołane ręce. Warto wiedzieć, że samo formatowanie czy usuwanie plików nie wystarcza – te dane nadal mogą być przywrócone specjalnymi programami. Dopiero rozmagnesowanie sprawia, że fizycznie nie da się niczego odczytać z powierzchni talerzy dysku. Nawet jeśli potem ktoś spróbowałby odtworzyć taki dysk, to będzie to bez sensu – wszystko jest totalnie zniszczone na poziomie fizycznym. Przy takich zadaniach zawsze polecam stosować procedury zgodne z normami, typu ISO 27001, które wyraźnie wskazują na potrzebę bezpiecznego niszczenia nośników zawierających poufne dane.
Pytanie 40

Co należy zrobić, aby po odszukaniu obiektu za pomocą kursora JAWS, ustawić na tym obiekcie fokus systemu?

A. Nacisnąć klawisz numeryczny minus.
B. Wybrać skrót klawiszowy Insert + numeryczny plus.
C. Nacisnąć klawisz numeryczny plus.
D. Wybrać skrót klawiszowy Insert + numeryczny minus.
Wielu użytkowników czytników ekranu zakłada, że wystarczy zwykłe przesuwanie kursora JAWS lub operowanie pojedynczymi klawiszami na klawiaturze numerycznej, by ustawić systemowy fokus na wybranym elemencie – niestety, to często prowadzi na manowce. Samo naciśnięcie klawisza numeryczny plus albo numeryczny minus nie powoduje rzeczywistego przeniesienia fokusu systemowego – te klawisze mają inne zastosowania. Na przykład numeryczny minus służy do przełączania kursora JAWS w tryb kursora PC, natomiast numeryczny plus pozwala na szybkie przełączenie się w tryb kursora JAWS, ale bez wpływu na fokus systemowy. Podobnie skrót Insert + numeryczny minus – on kopiuje położenie kursora systemowego do kursora JAWS, czyli działa odwrotnie niż w poleceniu z pytania. To bardzo częsty błąd – pomylenie kierunku działania tych skrótów. Trzeba zapamiętać, że ustawienie fokusu systemu na wybranym przez nas obiekcie wymaga właśnie Insert + numeryczny plus; to on odpowiada za „fizyczne” przeniesienie fokusu w systemie operacyjnym, zgodnie z dobrymi praktykami pracy z technologiami asystującymi. W kontekście dostępności, niewłaściwe zarządzanie fokusem może uniemożliwić użytkownikowi interakcję z ważnymi elementami, np. w nietypowych formularzach czy aplikacjach, które nie są w pełni kompatybilne z czytnikami ekranu. Moim zdaniem warto znać różnicę i zawsze sprawdzać, czy używany skrót rzeczywiście robi to, czego oczekujemy – bo nawet najmniejsza pomyłka może skutkować dezorientacją i utratą kontroli nad nawigacją, co przy pracy z JAWS-em jest po prostu frustrujące. Dobrze poświęcić chwilę na przećwiczenie tych skrótów w praktyce, żeby na przyszłość już się nie pomylić.
Rozpocznij nowy egzamin
Powrót do strony głównej