Wyniki egzaminu

Nowy egzamin

Informacje o egzaminie:

Zawód: Technik fotografii i multimediów
Kwalifikacja: AUD.02 - Rejestracja, obróbka i publikacja obrazu
Data rozpoczęcia: 20 stycznia 2026 19:21
Data zakończenia: 20 stycznia 2026 19:28

Egzamin zdany!

Wynik: 25/40 punktów (62,5%)

Wymagane minimum: 20 punktów (50%)

Pochwal się swoim wynikiem!

Facebook

X.com

Szczegółowe wyniki:

Pytanie 1

Właściwa ekspozycja podczas robienia zdjęcia pejzażu jest następująca: czas naświetlania 1/125 s, przysłona f/5,6. Aby zwiększyć głębię ostrości oraz zachować tę samą ilość światła docierającego do matrycy, jakie powinny być ustawienia ekspozycji?

A. 1/30 s; f/16

B. 1/30 s; f/11

C. 1/125 s; f/22

D. 1/125 s; f/16

Odpowiedź 1/30 s; f/11 jest poprawna, ponieważ zmiana wartości przysłony i czasu naświetlania zachowuje tę samą ilość światła, a jednocześnie zwiększa głębię ostrości. Zmniejszając przysłonę do f/11, uzyskujemy większą głębię ostrości w porównaniu do f/5,6, co jest istotne w fotografii krajobrazowej, gdzie ostrość zarówno na pierwszym planie, jak i w tle jest często pożądana. Zmiana czasu naświetlania na 1/30 s rekompensuje mniejszą ilość światła wpadającego przez węższą przysłonę. W praktyce, dla uzyskania podobnego efektu w różnych warunkach oświetleniowych, stosuje się zasadę zmiany przysłony i czasu ekspozycji w sposób odwrotny do siebie, co jest zgodne z zasadą ekspozycji. Standardy fotografii wymagają dobrego zrozumienia tych zależności, co pozwala na kreatywne wykorzystanie technik w celu uzyskania efektywnych kompozycji fotograficznych.

Pytanie 2

Zgodnie ze schematem na planie zdjęciowym fotografowany przedmiot należy oświetlić światłem

A. bezpośrednim, rozproszonym.

B. pośrednim, skierowanym.

C. bezpośrednim, skierowanym.

D. pośrednim, rozproszonym.

Odpowiedź "pośrednim, rozproszonym" jest prawidłowa, ponieważ w fotografii kluczowe jest uzyskanie równomiernego i naturalnego oświetlenia obiektu. Oświetlenie pośrednie, które wykorzystuje wiele źródeł światła, pozwala na zredukowanie twardych cieni oraz na osiągnięcie bardziej harmonijnego efektu. W praktyce fotografowie często stosują softboxy, parasole lub inne akcesoria, które rozpraszają światło, aby uzyskać efekt równomiernego oświetlenia. Dobrym przykładem może być fotografia portretowa, gdzie rozproszone światło tworzy delikatne cienie na twarzy, co przyczynia się do bardziej naturalnego wyglądu. Ponadto, korzystając z pośredniego, rozproszonego światła, mamy większą kontrolę nad atmosferą i tonacją zdjęcia, co jest istotne w kontekście artystycznym. Standardy branżowe potwierdzają, że techniki te są preferowane w profesjonalnej fotografii, co czyni je fundamentem skutecznej pracy fotografa.

Pytanie 3

Realizacja montażu zdjęcia panoramicznego, zestawienie fotografii w technice HDR oraz tworzenie stykówki i animacji jest możliwa w programie

A. GIMP

B. Adobe Lightroom

C. Paint

D. Adobe Photoshop

Adobe Photoshop to wszechstronny program stworzony do zaawansowanej edycji grafiki rastrowej, który oferuje szeroki wachlarz narzędzi do montażu fotografii panoramicznych, łączenia zdjęć w technice HDR, wykonywania stykówek oraz animacji. Dzięki funkcji Photomerge, użytkownicy mogą łatwo łączyć wiele zdjęć w jedną panoramę, co jest szczególnie przydatne w przypadku krajobrazów lub dużych scen. Technika HDR, polegająca na łączeniu zdjęć o różnych ekspozycjach, pozwala uzyskać obrazy o szerokim zakresie tonalnym, co jest nieosiągalne w tradycyjnej fotografii. Photoshop udostępnia również narzędzia do tworzenia stykówek, które są zbiorem miniaturek zdjęć w jednym pliku, co ułatwia przeglądanie i wybieranie najlepszych ujęć. Dodatkowo, za pomocą funkcji animacji, użytkownicy mogą tworzyć ruchome obrazy i filmy, co otwiera nowe możliwości w zakresie prezentacji wizualnych. Adobe Photoshop jest uznawany za standard w branży, z licznymi samouczkami i materiałami edukacyjnymi dostępnymi w sieci, co czyni go idealnym narzędziem zarówno dla profesjonalnych fotografów, jak i amatorów.

Pytanie 4

Na której fotografii zastosowano perspektywę ptasią?

A. Fotografia 4

B. Fotografia 1

C. Fotografia 2

D. Fotografia 3

Częstą pułapką przy rozpoznawaniu perspektywy ptasiej jest utożsamianie jej z każdym kadrem, w którym widać dużo przestrzeni lub szeroką scenę. Jednak to nie jest takie proste. Perspektywa ptasia to ujęcie wykonane z góry, jakby spod sufitu albo z podwyższenia, przez co patrzymy na fotografowany obiekt z wyraźnym nachyleniem w dół. Na zdjęciach 1, 2 i 3 dominuje raczej perspektywa tradycyjna lub tzw. żabia, czyli z poziomu wzroku lub lekko poniżej. Ujęcie przez okno na morze (fot. 1) to klasyczny przykład spojrzenia w linii wzroku – nie ma tu nachylenia w dół, a horyzont jest równy, co sugeruje bardzo standardowe ustawienie aparatu. Zdjęcie z górskim krajobrazem (fot. 2) znów prezentuje widok z poziomu trawy, raczej z pozycji stojącej osoby, więc nie ma tu typowej dominacji kadru z góry. Wnętrze pałacu (fot. 3) także ukazuje przestrzeń w sposób bardzo konwencjonalny – patrzymy na pomieszczenie z perspektywy człowieka, który wszedł do środka. W mojej opinii wybieranie którejkolwiek z tych odpowiedzi wynika najczęściej z przyzwyczajenia do kojarzenia szerokiego kadru z ptasim spojrzeniem, co niestety nie odzwierciedla rzeczywistości fotograficznej. Według zasad kompozycji i nomenklatury branżowej, perspektywa ptasia jest wtedy, gdy wyraźnie patrzymy na scenę z góry, a nie tylko z boku czy poziomu. Warto ćwiczyć rozpoznawanie tych różnic, bo poprawne zrozumienie perspektywy ułatwia potem samodzielne planowanie zdjęć i stosowanie różnych technik kreatywnych. Z mojego doświadczenia wiele osób myli szeroki plan z perspektywą ptasią, ale prawdziwy klucz tkwi w kącie patrzenia i pozycji aparatu względem fotografowanego obiektu.

Pytanie 5

W jakim celu stosuje się technikę HDR w fotografii?

A. Aby zmniejszyć ilość szumów w obrazie

B. Aby zwiększyć intensywność kolorów

C. Aby uzyskać efekt rozmycia ruchu

D. Aby uzyskać większy zakres dynamiczny obrazu

Technika HDR, czyli High Dynamic Range, jest stosowana w fotografii w celu uzyskania obrazu o większym zakresie dynamicznym. Zakres dynamiczny odnosi się do różnicy pomiędzy najjaśniejszymi i najciemniejszymi elementami obrazu. W tradycyjnej fotografii, zwłaszcza w trudnych warunkach oświetleniowych, takich jak zdjęcia robione pod słońce czy w ciemnych wnętrzach, aparat często nie jest w stanie uchwycić wszystkich szczegółów zarówno w cieniach, jak i w jasnych partiach obrazu. Technika HDR pozwala na pokonanie tego ograniczenia poprzez połączenie kilku zdjęć zrobionych z różnymi ekspozycjami w jeden obraz, który zachowuje szczegóły w pełnym zakresie tonalnym. W praktyce oznacza to, że HDR pozwala uchwycić piękno i złożoność sceny, które inaczej byłyby niewidoczne. Jest to szczególnie przydatne w fotografii krajobrazowej, architektonicznej czy wnętrz, gdzie różnice w oświetleniu mogą być bardzo duże. Stosowanie HDR wymaga jednak ostrożności, aby uniknąć nienaturalnych efektów, które mogą powstać przy nadmiernym przetwarzaniu obrazu.

Pytanie 6

Na podstawie cienia widocznego na fotografii można przypuszczać, że zdjęcie było wykonane

A. po południu.

B. bladym świtem.

C. w pochmurny dzień.

D. wieczorem.

Odpowiedź 'po południu' jest jak najbardziej trafna. Zauważ, że cień na zdjęciu jest długi i wskazuje w konkretnym kierunku. To oznacza, że słońce nie jest jeszcze na samej górze, bo wtedy cienie są krótsze. W późnym popołudniu cienie są bardziej wydłużone, a światło jest jasne i ładne, co dokładnie widać na tej fotce. Te obserwacje są naprawdę istotne w naukach przyrodniczych, zwłaszcza w meteorologii i astronomii, bo analiza cieni może pomóc określić porę dnia. Z mojego doświadczenia, umiejętność widzenia, gdzie jest słońce, przydaje się też w architekturze przy projektowaniu przestrzeni, bo naturalne światło wpływa na atmosferę. No i w fotografii to jest kluczowe, żeby uzyskać odpowiednie efekty wizualne.

Pytanie 7

Na zdjęciu zastosowano perspektywę

A. normalną.

B. żabią.

C. powietrzną.

D. ptasią

Perspektywa ptasia to taki sposób patrzenia na scenę lub obiekt, w którym fotograf znajduje się powyżej fotografowanego tematu, najczęściej patrząc pionowo w dół. Właśnie to widzimy na tym zdjęciu – roślina została uchwycona z góry, co daje bardzo charakterystyczny efekt, mocno wykorzystywany w fotografii przyrodniczej, krajobrazowej czy nawet architekturze. Moim zdaniem taka perspektywa pozwala spojrzeć na znane obiekty w zupełnie nowy sposób, czasem wręcz odkryć nieoczywiste geometryczne układy i wzory. W praktyce, perspektywa ptasia znajduje też zastosowanie w mapach, planowaniu urbanistycznym, a nawet w grach komputerowych, gdzie tzw. widok z góry (top-down) daje lepszy przegląd sytuacji. W branżowych standardach często mówi się o perspektywie ptasiej w kontekście fotografii lotniczej lub dronowej, bo właśnie wtedy najłatwiej uzyskać taki efekt. Co ciekawe, taki typ kadrowania sprawia, że odbiorca czuje się trochę jakby był odrealniony, jakby patrzył na świat z innej, bardziej abstrakcyjnej perspektywy. Ostatecznie, znajomość różnych rodzajów perspektyw fotograficznych pomaga nie tylko w robieniu ciekawszych zdjęć, ale i w lepszym rozumieniu przestrzeni wokół nas.

Pytanie 8

Współczynnik jasności obiektywu oznaczany jako T-stop (w przeciwieństwie do F-stop)

A. określa stopień przepuszczalności filtra polaryzacyjnego zamontowanego na obiektywie

B. wskazuje minimalny czas naświetlania umożliwiający fotografowanie z ręki

C. oznacza temperaturową stabilność przysłony obiektywu przy zmianach otoczenia

D. uwzględnia rzeczywistą transmisję światła przez obiektyw, a nie tylko wartość teoretyczną

Analizując błędne odpowiedzi, można zauważyć, że wiele z nich opiera się na nieporozumieniach związanych z funkcją obiektywu i istotą pomiaru jasności. Stwierdzenie, że T-stop określa stopień przepuszczalności filtra polaryzacyjnego, jest mylące, ponieważ T-stop odnosi się głównie do całkowitej transmisji światła przez obiektyw bez uwzględniania filtrów. Filtr polaryzacyjny ma swoją specyfikę i może wprowadzać dodatkowe straty światła, ale nie jest to element bezpośrednio związany z koncepcją T-stop. Kolejna koncepcja błędna to twierdzenie, że T-stop wskazuje minimalny czas naświetlania, co również jest niepoprawne - T-stop dotyczy jedynie jasności obiektywu, a nie parametrów ekspozycji jak czas migawki. Z kolei odpowiedź mówiąca o temperaturowej stabilności przysłony również wprowadza w błąd. T-stop nie ma związku z temperaturą ani ze stabilnością przysłony w różnych warunkach otoczenia. Przyczyną takich nieporozumień jest często niewłaściwe kojarzenie pojęć związanych z optyką oraz ich zastosowaniem w praktyce. W rzeczywistości T-stop jest kluczowym wskaźnikiem dla profesjonalnych fotografów i filmowców, którzy dążą do maksymalnej precyzji w realizacji swoich projektów, co wymaga dogłębnego zrozumienia zasad działania obiektywów.

Pytanie 9

Ile odcieni można uzyskać, zapisując obrazek w 8-bitowej palecie kolorów?

A. 156

B. 16

C. 256

D. 18

Liczba 18 i 16 jako potencjalne odpowiedzi odzwierciedlają błędne zrozumienie koncepcji reprezentacji kolorów w systemach komputerowych. W przypadku 16 kolorów, często odnosi się to do obrazów w trybie monochromatycznym lub do bardzo ograniczonych palet, które nie wykorzystują pełnych możliwości, jakie oferuje 8-bitowa przestrzeń kolorów. Przykładowo, przy 16 kolorach system jest ograniczony i nie może w pełni odzwierciedlić złożoności i różnorodności kolorów, co jest istotne w nowoczesnej grafice komputerowej. Z kolei liczba 18 nie ma podstawowego uzasadnienia w kontekście binarnym, ponieważ nie jest to liczba, która mogłaby wynikać z jakiejkolwiek popularnej palety barw. Typowym błędem myślowym jest zakładanie, że ograniczenie liczby bitów automatycznie prowadzi do mniejszych palet, co nie jest prawdą. W rzeczywistości 8-bitowa paleta barw opiera się na zasadzie, że każdy z 256 kolorów jest unikalny, co jest kluczowe w kontekście kompresji danych. Użytkownicy często mylą te osoby z trybami kolorów, które są rzadziej stosowane w nowoczesnej grafice, co prowadzi do nieporozumień. Współczesne standardy, takie jak RGB, CMYK czy HSV, operują na bardziej złożonych zasadach, co czyni 8-bitową paletę barw fundamentalnym zagadnieniem dla zrozumienia działania kolorów w przestrzeni cyfrowej.

Pytanie 10

W celu uzyskania prawidłowego obrazu techniką HDR należy wykonać od 2 do 10 zdjęć w formacie

A. JPEG z zastosowaniem bracketingu ekspozycji.

B. JPEG z zastosowaniem bracketingu ostrości.

C. RAW z zastosowaniem bracketingu ekspozycji.

D. RAW z zastosowaniem bracketingu ostrości.

HDR, czyli High Dynamic Range, polega na połączeniu kilku zdjęć tej samej sceny, ale zrobionych przy różnych ustawieniach ekspozycji, żeby uzyskać obraz z bogatszymi szczegółami zarówno w cieniach, jak i w jasnych partiach. Najlepszą praktyką jest wykonywanie tych zdjęć w formacie RAW, bo to daje największą elastyczność podczas późniejszej obróbki – RAW zapisuje dużo więcej informacji o obrazie niż JPEG i nie traci jakości przy edycji. Stosowanie bracketingu ekspozycji (czyli celowego zmieniania wartości ekspozycji między kolejnymi zdjęciami) pozwala uchwycić pełen zakres tonalny sceny. W profesjonalnej fotografii HDR często korzysta się właśnie z kilku (zwykle od 3 do 7, ale nawet do 10) plików RAW, które następnie łączy się w specjalnym oprogramowaniu. Moim zdaniem, trudno przecenić zalety tego podejścia – taki workflow daje mnóstwo swobody w postprodukcji i pozwala osiągnąć naprawdę naturalnie wyglądające efekty, a nie przesadzone HDR-ki. Warto też pamiętać, że większość aparatów pozwala automatycznie zrobić serię zdjęć z różnymi ekspozycjami właśnie w trybie RAW, więc nie trzeba się bawić w ręczne ustawianie każdego parametru. To już taka branżowa oczywistość, że chcąc mieć prawdziwy HDR, zaczynamy od RAW i bracketingu ekspozycji.

Pytanie 11

Podczas zdjęć w studio w celu równomiernego, upiększającego oświetlenia twarzy modelki należy zastosować

A. softbox i blendy.

B. wrota.

C. stożkowy tubus.

D. soczewkę Fresnela.

W fotografii studyjnej sporo osób myli pojęcia związane z modyfikacją światła i przez to sięgają po niewłaściwe narzędzia, szczególnie gdy chcą uzyskać równomierne, upiększające oświetlenie twarzy. Często wybierane są wrota – to akcesorium raczej dla tych, którzy chcą ograniczyć rozchodzenie się światła, precyzyjnie je ukierunkować i wycinać konkretne fragmenty sceny. Użyte przy portrecie, dadzą dość twarde, kontrastowe światło i ostre cienie, co w praktyce zwykle nie jest zbyt korzystne przy ujęciach beauty. Stożkowy tubus, czyli tzw. snoot, jeszcze bardziej skupia światło w wąskim snopie, pozwalając uzyskać mocne światło konturowe lub podkreślić tylko wybrany fragment twarzy – efekt jest bardzo teatralny, ale zupełnie niepraktyczny, jeśli chodzi o miękkie portrety czy retuszowanie niedoskonałości u modelki. Soczewka Fresnela natomiast jest ciekawą opcją, bo pozwala zmieniać skupienie światła, ale dalej daje światło dość twarde, z wyraźnymi cieniami. To rozwiązanie raczej do efektów specjalnych, symulowania światła teatralnego czy scenicznego, a nie do klasycznych ujęć portretowych. Typowy błąd myślowy, który często się pojawia, to utożsamianie wszystkich modyfikatorów światła z efektem upiększającym – nie każde ograniczenie czy skupienie światła czyni je od razu bardziej „łagodnym” dla twarzy. Tu liczy się właśnie rozproszenie – im większa powierzchnia świecąca i mniejsze kontrasty, tym lepszy efekt kosmetyczny. Dlatego w profesjonalnych studiach niemal zawsze korzysta się z dużych softboxów i blend, bo to one gwarantują subtelność, równomierność i optyczne wygładzenie cery. To trochę jak z makijażem – narzędzia muszą być precyzyjnie dobrane pod efekt, jaki chcemy osiągnąć.

Pytanie 12

W jakim formacie powinien być zapisany obraz fotograficzny z głębią koloru 24 bity, jeśli ma być umieszczony w sieci?

A. JPEG

B. TIFF

C. RAW

D. GIF

Odpowiedź JPEG jest prawidłowa, ponieważ format ten jest jednym z najczęściej używanych do przechowywania i udostępniania obrazów w internecie. JPEG (Joint Photographic Experts Group) obsługuje 24-bitową głębię koloru, co oznacza, że może przechowywać ponad 16 milionów kolorów. To czyni go idealnym wyborem dla fotografii, gdzie jakość obrazu jest kluczowa. JPEG wykorzystuje stratną kompresję, co pozwala na znaczne zmniejszenie rozmiaru pliku, co jest niezwykle ważne w kontekście szybkiego ładowania stron internetowych oraz oszczędności przestrzeni na serwerach. W praktyce, większość aparatów cyfrowych i smartfonów zapisuje zdjęcia właśnie w tym formacie, co ułatwia ich późniejsze dzielenie się w sieci. Dodatkowo, JPEG jest zgodny z większością przeglądarek internetowych i edytorów graficznych, co czyni go wszechstronnym wyborem w branży kreatywnej. Warto także dodać, że zastosowanie formatu JPEG jest zgodne z najlepszymi praktykami projektowymi w zakresie optymalizacji zasobów multimedialnych w sieci.

Pytanie 13

Obraz przedstawiony na zdjęciu zapisano z głębią

A. 1 bit/piksel.

B. 16 bitów/piksel.

C. 8 bitów/piksel.

D. 32 bitów/piksel.

Obraz przedstawiony na zdjęciu ma głębię bitową wynoszącą 1 bit/piksel, co oznacza, że każdy piksel może przyjąć jedną z dwóch wartości: czarny lub biały. Takie obrazy, znane jako obrazy binarne, są powszechnie stosowane w różnych dziedzinach, w tym w grafice komputerowej i skanowaniu dokumentów. W praktyce, obrazy tego typu są często używane w sytuacjach, gdzie nie jest wymagana pełna gama kolorów, na przykład w skanach dokumentów, gdzie tylko tekst jest istotny. Standardowe formaty graficzne, takie jak BMP, mogą obsługiwać obrazy o różnej głębi bitowej, a głębia 1 bit/piksel jest minimalną wartością, która zapewnia wystarczającą jakość wizualną przy jednoczesnym ograniczeniu rozmiaru pliku. Gdyby obraz miał większą głębię, na przykład 8 bitów/piksel, mógłby zawierać 256 odcieni szarości, co w przypadku tego konkretnego zdjęcia nie jest potrzebne. Warto również zaznaczyć, że przy projektowaniu systemów wizualnych, które mają obsługiwać obrazy o ograniczonej palecie barw, należy stosować najlepsze praktyki, aby zapewnić optymalną jakość w stosunku do rozmiaru pliku.

Pytanie 14

Co oznacza pojęcie 'bracketing' w fotografii?

A. Zastosowanie filtrów polaryzacyjnych

B. Zmniejszanie szumów na zdjęciach

C. Łączenie kilku zdjęć w jedno panoramowe

D. Wykonywanie serii zdjęć z różnymi ustawieniami ekspozycji

Pojęcie 'bracketing' w fotografii odnosi się do techniki wykonywania serii zdjęć tego samego obiektu z różnymi ustawieniami ekspozycji. Jest to praktyka szeroko stosowana, zwłaszcza w sytuacjach, gdy światło jest trudne do opanowania lub warunki są zmienne. Fotograf wykonuje kilka zdjęć z różnymi wartościami przysłony, czasu naświetlania lub ISO, aby później wybrać najlepszą wersję lub połączyć je w jedno zdjęcie HDR (High Dynamic Range). Dzięki temu można uzyskać zdjęcia o większym zakresie tonalnym, co jest szczególnie przydatne w scenach o dużym kontraście, takich jak krajobrazy z jasnym niebem i ciemnym ziemią. Bracketing jest także użyteczny w fotografii architektury i wnętrz, gdzie różnice w oświetleniu mogą być znaczące. Technika ta jest wspierana przez wiele nowoczesnych aparatów, które oferują funkcję automatycznego bracketingu, ułatwiając pracę fotografa. Dzięki bracketingowi nie musimy się martwić, że przegapimy idealne ustawienia ekspozycji.

Pytanie 15

Skanowanie zdjęć to proces polegający na

A. stworzeniu plików RAW

B. konwersji materiału cyfrowego na analogowy

C. konwersji materiału analogowego na cyfrowy

D. przygotowaniu kopii zdjęciowych

Skanowanie fotografii polega na zamianie materiału analogowego na cyfrowy, co jest kluczowym procesem w archiwizacji i obróbce zdjęć. Podczas skanowania, fizyczne zdjęcie, zwykle wykonane na papierze fotograficznym, jest przetwarzane przez skaner, który rejestruje obraz w formie cyfrowej. Proces ten polega na analizie pikseli, co pozwala na uzyskanie wysokiej jakości obrazu z zachowaniem detali i kolorów. W praktyce, skanowanie pozwala również na dalsze manipulacje zdjęciami w programach graficznych, umożliwiając ich edycję, retusz czy digitalizację archiwalnych zasobów. W branży fotograficznej standardem jest używanie skanerów o wysokiej rozdzielczości, aby zapewnić maksymalną jakość skanowanych obrazów. Dodatkowo, digitalizacja materiałów analogowych staje się istotna w kontekście dziedzictwa kulturowego, gdzie archiwizacja i ochrona zdjęć historycznych stają się priorytetem.

Pytanie 16

Który format zapisu obrazu pozwala na zachowanie przezroczystości z jednoczesną kompresją stratną?

A. BMP

B. TIFF LZW

C. PNG-8

D. JPEG

Format PNG-8 to jeden z najczęściej używanych formatów graficznych, który obsługuje przezroczystość, co czyni go doskonałym wyborem w przypadku obrazów z elementami transparentnymi. PNG-8, będący uproszczoną wersją formatu PNG, umożliwia kompresję stratną, co oznacza, że możliwe jest zmniejszenie rozmiaru pliku przy zachowaniu akceptowalnej jakości obrazu. Dzięki zastosowaniu palety 256 kolorów, format ten idealnie sprawdza się w przypadku grafik internetowych, ikon czy małych ilustracji, gdzie przezroczystość jest często niezbędna. W praktyce, jeśli potrzebujesz umieścić logo na kolorowym tle, PNG-8 pozwala na uzyskanie efektu, gdzie tło jest przezroczyste, a jednocześnie plik jest optymalizowany pod kątem rozmiaru. Dodatkowo, PNG-8 jest szeroko wspierany przez przeglądarki internetowe i programy graficzne, co czyni go standardem w branży."

Pytanie 17

Który z filtrów fotograficznych najlepiej eliminuje refleksy świetlne na powierzchniach szklanych i wodnych?

A. Polaryzacyjny

B. UV

C. Szary neutralny

D. Połówkowy

Filtr polaryzacyjny jest kluczowym narzędziem w fotografii, zwłaszcza w sytuacjach, gdy istnieje ryzyko odbić na powierzchniach szklanych lub wodnych. Działa on na zasadzie eliminowania niepożądanych refleksów, które mogą zakłócać czytelność obrazu. Umożliwia to uzyskanie bardziej nasyconych kolorów oraz poprawę kontrastu, co jest szczególnie ważne w fotografii krajobrazowej oraz portretowej. Na przykład, gdy fotografujemy scenerię z odbiciem nieba w wodzie, filtr polaryzacyjny sprawia, że odbicie staje się mniej intensywne, co pozwala na lepsze uwydatnienie detali zarówno w wodzie, jak i w otaczającym krajobrazie. Ponadto, w fotografii architektury, filtry te pomagają w eliminacji refleksów na szklanych elewacjach budynków, co pozwala na uzyskanie czystszych i bardziej profesjonalnych zdjęć. Zastosowanie filtra polaryzacyjnego jest więc nie tylko praktycznym rozwiązaniem, ale również zgodnym z najlepszymi praktykami w tej dziedzinie, co czyni go niezastąpionym narzędziem dla każdego fotografa. Warto pamiętać, że aby uzyskać optymalne rezultaty, filtr ten należy obracać w zależności od kąta padania światła, co daje trzy różne efekty w jednym ujęciu.

Pytanie 18

Które z narzędzi dostępnych w programie Adobe Photoshop pozwala na redukcję nasycenia kolorów?

A. Stempel

B. Gąbka

C. Lasso

D. Różdżka

Gąbka to narzędzie w programie Adobe Photoshop, które jest specjalnie zaprojektowane do manipulacji nasyceniem kolorów w obrazach. Używając gąbki, można zmniejszać nasycenie kolorów w określonych obszarach obrazu, co pozwala na uzyskanie bardziej stonowanych efektów. Narzędzie to działa poprzez 'wypijanie' koloru z pikseli, co skutkuje ich blaknięciem. Przykładem zastosowania gąbki jest sytuacja, gdy chcemy zredukować intensywność kolorów w portrecie, aby uzyskać bardziej naturalny wygląd skóry. Gąbka może być również używana w fotografii krajobrazowej, kiedy nadmierna saturacja zieleni w trawie lub drzewach może odciągać uwagę od głównego tematu zdjęcia. Dobrą praktyką jest dostosowanie wartości nasycenia i ustawienia narzędzia, aby uzyskać pożądany efekt bez nadmiernej utraty detali, co jest kluczowe w profesjonalnej edycji zdjęć. Warto również pamiętać, że podczas manipulacji kolorami istotne jest zachowanie równowagi tonalnej obrazu, co można osiągnąć poprzez precyzyjne używanie gąbki w połączeniu z innymi narzędziami edycyjnymi, jak krzywe czy poziomy.

Pytanie 19

Największy stopień rozmycia tła uzyska się dla obiektywu o ogniskowej

A. 105 mm, ustawiając przysłonę na wartość f/2

B. 50 mm, ustawiając przysłonę na wartość f/4

C. 20 mm, ustawiając przysłonę na wartość f/8

D. 35 mm, ustawiając przysłonę na wartość f/5,6

Odpowiedź z ogniskową 105 mm i przysłoną f/2 zdecydowanie daje największe rozmycie tła, czyli tzw. efekt bokeh. To się bierze z kilku czynników, ale najważniejsze są właśnie: długa ogniskowa i szeroko otwarta przysłona. Im dłuższa ogniskowa, tym bardziej spłaszcza się perspektywa i odseparowuje fotografowany obiekt od tła. Szerokie otwarcie przysłony (niskie f/, czyli f/2) powoduje, że głębia ostrości jest bardzo płytka – ostre będzie tylko to, co jest na zdefiniowanej płaszczyźnie ostrości, a reszta kadru staje się ładnie rozmyta. Takie ustawienie jest bardzo popularne w portretach, produktowych zdjęciach czy nawet w kreatywnej fotografii ulicznej. W branży fotograficznej to wręcz standardowa praktyka – profesjonaliści często sięgają po jasne obiektywy o długiej ogniskowej do uzyskiwania tzw. miękkiego tła. Warto pamiętać, że im bliżej obiektu ustawi się aparat, tym efekt ten się nasili, ale sama kombinacja 105 mm i f/2 już zapewnia bardzo mocne rozdzielenie obiektu od tła. W praktyce, nawet na popularnych forach fotograficznych często poleca się takie zestawienia do robienia portretów na ślubach czy plenerach. Moim zdaniem to najprostszy i najbardziej skuteczny sposób na uzyskanie profesjonalnie wyglądającego rozmycia – nawet jeśli nie ma się jakiegoś super aparatu, to sama optyka robi tu robotę.

Pytanie 20

Obrazek, który ma być umieszczony w galerii online, powinien być zapisany w rozdzielczości

A. 36 ppi

B. 150 ppi

C. 300 ppi

D. 72 ppi

Odpowiedź 72 ppi (pikseli na cal) jest poprawna, ponieważ jest to standardowa rozdzielczość stosowana w przypadku obrazów przeznaczonych do wyświetlania w internecie. Przy tej rozdzielczości obrazy mają odpowiednią jakość, ale ich rozmiar pliku jest na tyle mały, że ładowanie strony internetowej jest szybkie. W praktyce obrazy o rozdzielczości 72 ppi są dostosowane do ekranów komputerowych, które nie wymagają tak wysokiej gęstości pikseli jak drukowane materiały. Przykładowo, większość zdjęć zamieszczanych w galeriach internetowych, na portalach społecznościowych czy stronach blogowych jest przygotowywana w tej rozdzielczości, co zapewnia optymalny balans między jakością a czasem ładowania. Zgodnie z dobrą praktyką projektowania stron internetowych, dostosowanie rozdzielczości obrazów do ich przeznaczenia jest kluczowe dla zapewnienia pozytywnych doświadczeń użytkowników oraz wydajności witryny.

Pytanie 21

Aby uzyskać wysokie powiększenia z czarno-białego negatywu, konieczne jest stosowanie materiału fotograficznego typu 135 o czułości

A. 400 ISO

B. 100 ISO

C. 1600 ISO

D. 25 ISO

Wybór czułości 400 ISO, 100 ISO lub 1600 ISO do reprodukcji czarno-białego negatywu może być problematyczny, jeśli chodzi o jakość zdjęć. Czułość 400 ISO jest dość wysoka, a jej użycie w reprodukcji sprawia, że obrazek może być zbyt ziarnisty, co jest raczej niepożądane, gdy robimy duże powiększenia. Z materiałami 100 ISO, w kontrolowanych warunkach oświetleniowych, da się może jeszcze utrzymać detale na dobrym poziomie, ale i tak nie dorównuje to jakości z niższą czułością. Czułość 1600 ISO to już totalna przesada, bo zdjęcia stają się zbyt ziarniste i łatwo je przepalić, co odbiega od standardów jakości. Często ludzie myślą, że wyższa czułość to wyższa jakość zdjęć, ale to nieprawda. W rzeczywistości, w reprodukcji z negatywów, niska czułość to klucz do sukcesu. Jak sięgniemy po materiały z wysoką czułością, to możemy stracić detale i tonalność, co w reprodukcji jest mega ważne.

Pytanie 22

Aby uzyskać wydruk o wymiarach 10 x 15 cm z rozdzielczością 300 DPI, zdjęcie o rozmiarze 20 x 30 cm powinno być zeskanowane z minimalną rozdzielczością wynoszącą

A. 600 ppi

B. 75 ppi

C. 300 ppi

D. 150 ppi

Wybór 75 ppi to chyba nie najlepszy pomysł, bo ta rozdzielczość naprawdę nie wystarcza na dobry wydruk. Jak masz poniżej 150 ppi, to często wychodzi rozmycie i widać, że nie ma ostrości, zwłaszcza jak drukujesz coś większego. Na przykład, jak skanujesz zdjęcie 20 x 30 cm na 75 ppi, to dostajesz tylko 600 x 900 pikseli, a to na pewno za mało na wyraźny wydruk 10 x 15 cm przy 300 DPI. Z drugiej strony, 300 ppi i 600 ppi to za dużo na to zadanie. Skany w 300 ppi mają za dużo szczegółów, które potem i tak nie będą widoczne w druku, a do tego plik jest większy, a czas przetwarzania dłuższy. Po prostu, żeby mieć fajną jakość druku, musisz dostosować rozdzielczość skanowania do wymagań projektu i formatu. Dobrze zrozumieć, jak działają DPI i ppi, to klucz do sukcesu, bo błędy w tych wartościach mogą narobić bałaganu w obróbce obrazów.

Pytanie 23

W celu oczyszczenia obiektywu z kurzu i mikroskopijnych drobin należy w pierwszej kolejności

A. usunąć zabrudzenia przy pomocy pędzelka.

B. zwilżyć soczewki płynem i usunąć zabrudzenia.

C. przedmuchać powierzchnię obiektywu za pomocą gruszki.

D. przetrzeć obiektyw szmatką z mikrofibry.

Najlepszym i zarazem najbezpieczniejszym sposobem na usuwanie kurzu i drobin z powierzchni obiektywu jest właśnie użycie gruszki fotograficznej. To jest taki klasyczny standard w branży — najpierw delikatnie przedmuchujesz soczewkę, dzięki temu minimalizujesz ryzyko porysowania delikatnych powłok. Kurz czy piasek, jeśli pocierasz je szmatką czy pędzelkiem bez wcześniejszego zdmuchnięcia, mogą działać jak papier ścierny i uszkodzić optykę. Zresztą, nawet w instrukcjach producentów sprzętu często piszą, żeby przed dotknięciem czegokolwiek najpierw użyć powietrza. Ja zawsze zaczynam od gruszki, bo to po prostu mega proste narzędzie, nie wymaga żadnych specjalnych umiejętności i nie zostawia śladów. W praktyce, w fotografii profesjonalnej i amatorskiej, to taki absolutny must-have — gruszka powinna być w torbie każdego fotografa. Warto pamiętać, żeby nie używać sprężonego powietrza w puszce, bo wtedy łatwo o krople płynu, które mogą zostać na szkle. Gruszka daje kontrolowane, miękkie podmuchy i pozwala pozbyć się nawet większego brudu, zanim zaczniemy jakiekolwiek dalsze czyszczenie. To naprawdę klucz, żeby nie zniszczyć powłok antyrefleksyjnych, których naprawa czy wymiana bywa kosmicznie droga. Dobrą praktyką jest też trzymać obiektyw skierowany w dół podczas dmuchania, żeby grawitacja pomogła usunąć zanieczyszczenia.

Pytanie 24

Aby uzyskać równomierne i poprawiające wygląd oświetlenie twarzy modelki podczas sesji zdjęciowej w studio, co należy wykorzystać?

A. softbox i blendy

B. soczewkę Fresnela

C. wrota

D. stożkowy tubus

Wybór alternatywnych rozwiązań, takich jak soczewka Fresnela, stożkowy tubus czy wrota, może prowadzić do nieoptymalnych rezultatów w kontekście oświetlenia twarzy modelki. Soczewka Fresnela, choć skuteczna w dalekim oświetleniu, generuje ostre światło i cienie, co w portretach może prowadzić do nieprzyjemnych efektów wizualnych. Użycie soczewki Fresnela w zamkniętej przestrzeni, takiej jak studio, często skutkuje zbyt intensywnym oświetleniem, które może zniekształcać naturalne rysy twarzy. Stożkowy tubus, choć przydatny w kierunkowym oświetleniu, ogranicza pole działania światła, co w fotografii portretowej może skutkować nierównomiernym rozkładem oświetlenia, a także powodować niepożądane cienie. Wrota, przeznaczone głównie do kontroli krawędzi światła i redukcji jego rozpraszania, mogą przyczynić się do tworzenia nieestetycznych cieni na twarzy. Użycie tych narzędzi często wynika z niepełnego zrozumienia zasad oświetlenia w fotografii. Właściwe oświetlenie powinno być równomierne i subtelne, aby wydobyć naturalne piękno modelki, co jest osiągalne przede wszystkim dzięki zastosowaniu softboxów i blend. Ignorowanie tych zasad może prowadzić do niesatysfakcjonujących efektów oraz zniechęcenia do dalszej pracy w studio.

Pytanie 25

Jaką rozdzielczość powinien mieć obraz cyfrowy, który ma być użyty w prezentacji multimedialnej na ekranie monitora?

A. 150 ppi

B. 50 ppi

C. 72 ppi

D. 300 ppi

Odpowiedź 72 ppi (pikseli na cal) jest poprawna, ponieważ jest to standardowa rozdzielczość dla obrazów przeznaczonych do wyświetlania na ekranach komputerowych. W kontekście prezentacji multimedialnych, obraz o rozdzielczości 72 ppi zapewnia odpowiednią jakość wizualną przy jednoczesnym minimalizowaniu rozmiaru pliku, co jest kluczowe dla szybkiego ładowania i płynnego działania prezentacji. Przykładem zastosowania mogą być slajdy w programie PowerPoint, gdzie obrazy w rozdzielczości 72 ppi wyglądają wyraźnie na ekranie, ale nie obciążają systemu. Warto zauważyć, że rozdzielczość 72 ppi jest zgodna z zasadami projektowania graficznego dla mediów elektronicznych, które zalecają użycie tej wartości dla optymalizacji wyświetlania. Biorąc pod uwagę różnice między wyświetlaczami, 72 ppi jest wystarczające dla większości zastosowań związanych z prezentacjami multimedialnymi, co czyni tę wartość praktycznym standardem w branży.

Pytanie 26

Uzyskanie na zdjęciu efektu "zamrożenia ruchu" szybko jadącego samochodu wymaga ustawienia czasu naświetlania na wartość

A. 1/500 s

B. 1/30 s

C. 1/80 s

D. 1/15 s

Ustawienie czasu naświetlania na 1/500 sekundy to właśnie jeden z najczęściej stosowanych sposobów na uzyskanie efektu „zamrożenia ruchu” w fotografii, zwłaszcza w kontekście dynamicznych scen takich jak jadący samochód. Przy tak krótkim ekspozycji matryca aparatu rejestruje tylko ułamek sekundy z życia fotografowanego obiektu, przez co ruch praktycznie nie ma szansy zarejestrować się jako rozmazanie. W praktyce, zawodowi fotografowie sportowi czy prasowi bardzo często używają właśnie czasów rzędu 1/500 s, a nawet krótszych (np. 1/1000 s), żeby mieć pewność, że nawet bardzo szybki ruch zostanie oddany ostro i wyraźnie. Takie ustawienie jest też zgodne z podstawowymi zasadami fotografii ruchu – im szybciej porusza się obiekt, tym krótszego czasu naświetlania trzeba użyć. Oczywiście, przy tak krótkich czasach trzeba zadbać o odpowiednie doświetlenie – albo jasny dzień, albo otwarta przysłona, albo wyższe ISO. Z mojego doświadczenia wynika, że początkujący często próbują „zamrozić” szybki ruch dłuższymi czasami, ale nawet przy 1/80 s pojawia się już wyraźne rozmycie. Warto pamiętać, że eksperymentując z dynamicznymi scenami, lepiej ustawić nawet krótszy czas niż 1/500 s, szczególnie przy zdjęciach sportowych czy fotografii ulicznej, gdzie nie ma miejsca na kompromisy pod kątem ostrości ruchomych elementów. W branży przyjęło się, że 1/500 s to minimum dla szybkich obiektów, więc to bardzo praktyczna i uniwersalna wartość.

Pytanie 27

Największą gwarancję uzyskania efektu bokeh na fotografii uzyska się po ustawieniu przysłony na wartość

A. f/8

B. f/22

C. f/1.4

D. f/11

Przysłona o wartości f/8, f/11 czy f/22 będzie skutkować dużo większą głębią ostrości, co oznacza, że większa część fotografowanej sceny będzie ostra, a efekt bokeh – tak ceniony w portretach czy fotografii artystycznej – praktycznie zaniknie. Wydaje się czasem, że domknięcie przysłony poprawia jakość obrazu (i rzeczywiście może tak być pod względem ostrości i redukcji aberracji), ale nie tędy droga, gdy zależy Ci akurat na rozmyciu tła. Częstym błędem, zwłaszcza u osób zaczynających przygodę z fotografią, jest mylenie wartości przysłony z efektami świetlnymi – czasami sugerują się tym, że większa liczba to lepszy efekt, a w tym przypadku jest dokładnie odwrotnie. Z mojego doświadczenia wynika, że wiele osób nie docenia, jak bardzo szeroko otwarta przysłona (czyli niski numer f) wpływa na estetykę obrazu. Podczas fotografowania z przysłonami typu f/8 czy f/22 nawet najdroższy obiektyw portretowy nie pozwoli wyczarować miękkiego, atrakcyjnego bokeh. Fotografowie, którzy chcą uzyskać takie rozmycie tła, powinni sięgać po możliwie najniższe wartości, jakie pozwala zastosować dany obiektyw. Domknięta przysłona przydaje się raczej w krajobrazach czy fotografii architektury, gdzie zależy nam, żeby wszystko było wyraźne – w portrecie natomiast szerokie otwarcie przysłony to podstawa warsztatu. Dobrą praktyką jest świadome korzystanie z parametrów obiektywu – nie bój się eksperymentować na f/1.4, zwłaszcza gdy masz jasny obiektyw i chcesz uzyskać efekt, który przyciąga wzrok odbiorcy i wydobywa głębię sceny.

Pytanie 28

Jakiej wartości skali ISO arytmetycznej odpowiada oznaczenie czułości 21°?

A. 200

B. 800

C. 400

D. 100

Wybór odpowiedzi 200, 400 lub 800 opiera się na powszechnych nieporozumieniach dotyczących skali ISO. Każda z tych wartości oznacza wyższą czułość na światło niż 100 ISO, co skutkuje zwiększoną podatnością na szum oraz innymi niepożądanymi efektami w przypadku niewłaściwego doboru. Na przykład, ISO 200 jest dwukrotnie bardziej czułe niż ISO 100, przez co zdjęcia mogą być prześwietlone w jasnych warunkach, a także mogą ujawniać wyższy poziom szumów w ciemnych partiach obrazu. Z kolei ISO 400 i 800 są odpowiednie do fotografowania w trudnych warunkach oświetleniowych, ale mogą prowadzić do utraty detali w jasnych obszarach, co jest typowym błędem w ocenie potrzebnej czułości. Często fotografowie nowicjusze zakładają, że wyższa czułość zawsze przynosi lepsze efekty, co jest nieprawidłowe. Kluczowe jest zrozumienie, że wybór ISO powinien być podyktowany nie tylko warunkami oświetleniowymi, ale także zamierzonymi efektami artystycznymi. Dlatego poprawne określenie ISO na poziomie 100 jest istotne dla uzyskania jakościowych zdjęć w sprzyjających warunkach oświetleniowych, eliminując ryzyko wprowadzenia niepożądanych artefaktów, które mogą wystąpić przy wyższych wartościach ISO.

Pytanie 29

W celu uzyskania efektu zmiany ogniskowej obiektywu należy zastosować

A. filtr konwersyjny

B. nasadkę zwielokrotniającą.

C. filtr korekcyjny.

D. konwerter.

Wiele osób mylnie utożsamia efekt zmiany ogniskowej obiektywu z zastosowaniem różnego rodzaju nasadek czy filtrów, co wynika często z nieprecyzyjnego rozumienia pojęć optycznych. Nasadka zwielokrotniająca brzmi kusząco, ale w praktyce nie jest terminem spotykanym w literaturze branżowej – to raczej potoczna nazwa albo nieprecyzyjne określenie akcesoriów zwiększających zasięg, czyli właśnie konwerterów. Filtr konwersyjny natomiast służy głównie do zmiany barwy światła (np. z żółtego na niebieski), co przydaje się np. w fotografii pod sztucznym oświetleniem, ale nie wpływa ani na kąt widzenia, ani na ogniskową obiektywu. Często początkujący fotografowie myślą, że wystarczy użyć jakiegoś filtra, żeby uzyskać „zoom” lub szeroki kąt – to klasyczny błąd, bo filtry nie zmieniają parametrów geometrycznych obrazu, a jedynie wpływają na kolorystykę, kontrast czy czasem ostrość. Filtr korekcyjny z kolei to ogólna nazwa dla filtrów korygujących barwy, kontrast czy intensywność światła, ale nie mają one żadnego wpływu na właściwości optyczne związane z ogniskową. Rynek jest pełen gadżetów, które obiecują „więcej mocy” dla twojego obiektywu, ale tylko zastosowanie odpowiedniego konwertera – jako dedykowanego elementu optycznego – rzeczywiście wydłuży (lub skróci) ogniskową. W praktyce, mylenie tych akcesoriów prowadzi do rozczarowania, bo efekty nie będą zgodne z oczekiwaniami. Moim zdaniem warto nauczyć się rozróżniać funkcje filtrów i konwerterów, żeby nie inwestować w sprzęt, który nie spełni naszej realnej potrzeby.

Pytanie 30

W portrecie oświetlenie sylwetkowe wykorzystywane jest do

A. zmniejszenia różnicy w oświetleniu między postacią a tłem

B. jednolitego oświetlenia całego obszaru zdjęcia

C. osiągnięcia efektu wtopienia fotografowanej osoby w otaczający ją krajobraz

D. uzyskania efektu oddzielenia portretowanej osoby od tła i otoczenia

Odpowiedzi sugerujące równomierne oświetlenie całego planu zdjęciowego oraz zniwelowanie kontrastu między postacią a tłem opierają się na błędnym zrozumieniu celów oświetlenia w fotografii portretowej. Równomierne oświetlenie całego planu może spowodować, że portretowana osoba stanie się mniej wyrazista, a szczegóły jej sylwetki będą mniej zauważalne. Tego rodzaju oświetlenie może być stosowane w innych kontekstach, na przykład w fotografii produktowej, gdzie kluczowe jest pokazanie detali przedmiotu, a nie wydobycie głębi i charakteru postaci. Z kolei zniwelowanie kontrastu pomiędzy postacią a tłem nie sprzyja uzyskaniu efektu oddzielenia, a wręcz przeciwnie – może prowadzić do wizualnego zlania się postaci z tłem, co jest niekorzystne w portrecie. W przypadku trzeciej odpowiedzi, uzyskanie efektu wtopienia portretowanej osoby w tło jest w sprzeczności z celem oświetlenia sylwetkowego, które ma podkreślać różnice między obiektem a jego otoczeniem. W praktyce, umiejętność wykorzystania oświetlenia sylwetkowego wymaga zrozumienia zasad kompozycji, a także umiejętności pracy z różnymi źródłami światła, aby osiągnąć zamierzony efekt artystyczny. W fotografii portretowej kluczowe jest, aby portretowana osoba była wyodrębniona z tła, a nie w nim zatarła się.

Pytanie 31

Podczas robienia zdjęcia w terenie ustalono następujące parametry ekspozycji:
- czas naświetlania 1/125 s,
- przysłona f/5,6.
Aby osiągnąć większą głębię ostrości, zachowując równocześnie taką samą ilość światła padającego na matrycę, jakie powinny być ustawienia parametrów?

A. 1/30 s, f/8

B. 1/30 s, f/11

C. 1/60 s, f/22

D. 1/60 s, f/32

Wybór innych odpowiedzi wskazuje na błędne zrozumienie zasad ekspozycji w fotografii. Zmiany wartości przysłony i czasu naświetlania są ze sobą powiązane i muszą być odpowiednio równoważone, aby uzyskać pożądany efekt. Przykładowo, ustawienie 1/30 s i f/8 nie zwiększa wystarczająco głębi ostrości, ponieważ przysłona f/8, choć daje większą głębię niż f/5,6, nie jest wystarczająco niska, aby uzyskać znaczący efekt. Dodatkowo, czas naświetlania 1/30 s dostarcza znacznie więcej światła, co może prowadzić do prześwietlenia obrazu. Z kolei wybór 1/60 s i f/32, choć wydaje się odpowiedni z perspektywy ograniczenia światła, powoduje, że czas naświetlania jest zbyt krótki, aby skutecznie doświetlić scenę przy tak małej przysłonie, co skutkuje niedoświetleniem. Odpowiedzi te zatem wychodzą z błędnych założeń dotyczących relacji między przysłoną a czasem naświetlania. Typowym błędem jest myślenie, że jedynie zmiana przysłony wystarczy do osiągnięcia pożądanego efektu bez uwzględnienia konieczności równoważenia całej ekspozycji. W praktyce, aby zrozumieć te zasady, warto eksperymentować z ustawieniami aparatu w różnych warunkach oświetleniowych oraz nauczyć się postrzegać związki pomiędzy tymi parametrami w kontekście całej kompozycji kadru.

Pytanie 32

Jaki symbol wskazuje na proces przetwarzania pozytywu kolorowego?

A. EP 2

B. C 41

C. RA 4

D. E 6

Odpowiedź RA 4 to strzał w dziesiątkę! Ten symbol oznacza proces wywoływania kolorowych pozytywów, co jest mega ważne w fotografii. W skrócie, RA 4 to sposób na uzyskanie kolorowych odbitek, korzystając z odpowiednich chemikaliów. Trzeba tu zadbać o kilka rzeczy, jak temperatura czy czas reakcji, bo inaczej może być klapa. W laboratoriach fotograficznych ta technika jest bardzo popularna, bo dzięki niej można uzyskać naprawdę żywe kolory. Pamiętaj, że są normy, jak ISO 12641, które określają, jak powinny wyglądać odbitki pod względem jakości. Znajomość RA 4 przyda się każdemu, kto chce zajmować się fotografią zawodowo. A tak na marginesie, to właśnie ta metoda pozwala uzyskać dużą różnorodność tonów, co jest super istotne w dzisiejszym świecie druku i reprodukcji obrazów.

Pytanie 33

Podaj rodzaj aparatów, które nie mają opcji nagrywania wideo?

A. Aparaty kompaktowe

B. Kompaktowe wodoodporne

C. Wielkoformatowe

D. Aparaty bezlusterkowe

Wielkoformatowe aparaty fotograficzne to urządzenia, które charakteryzują się dużym formatem matrycy lub filmu, co umożliwia uzyskanie wyjątkowo wysokiej jakości obrazów. Takie aparaty są powszechnie używane w profesjonalnej fotografii, zwłaszcza w studiach fotograficznych oraz przy fotografii krajobrazowej i architektonicznej. Ze względu na swoją konstrukcję i zastosowanie, aparaty wielkoformatowe nie posiadają trybu rejestracji wideo. Ich głównym celem jest tworzenie statycznych obrazów o wysokiej rozdzielczości, co jest zgodne z ich specyfiką oraz wymaganiami branżowymi. Przykładem zastosowania aparatów wielkoformatowych mogą być fotografie wykonywane na wystawach sztuki, gdzie jakość obrazu jest kluczowa. Dodatkowo, te urządzenia często wykorzystują techniki takie jak kontrola perspektywy i głębi ostrości, co daje fotografom kreatywne możliwości, które są niedostępne w innych typach aparatów. Standardy jakości w profesjonalnej fotografii wymagają użycia sprzętu, który zapewnia doskonałą reprodukcję kolorów i detali, a aparaty wielkoformatowe idealnie spełniają te potrzeby.

Pytanie 34

W przypadku, gdy aparat nie będzie używany przez dłuższy okres, powinno się przede wszystkim

A. wyjąć baterie z urządzenia

B. odstawić aparat w dobrze wentylowane miejsce

C. przetrzeć korpus delikatną ściereczką nasączoną rozpuszczalnikiem

D. usunąć matrycę i ją wyczyścić

Wyjęcie baterii z aparatu fotograficznego, gdy nie jest on używany przez dłuższy czas, jest kluczową praktyką, która zabezpiecza zarówno akumulator, jak i sam aparat. Akumulatory litowo-jonowe, powszechnie używane w aparatach, mogą z biegiem czasu ulegać degradacji, zwłaszcza jeśli pozostają w urządzeniu, gdzie mogą być narażone na niekorzystne warunki, takie jak wysokie temperatury czy wilgoć. Wyjmując baterie, zmniejszamy ryzyko ich samozapłonu, a także unikamy sytuacji, w której bateria zaczyna przeciekać, co może uszkodzić elektronikę aparatu. Dodatkowo, aparaty powinny być przechowywane w chłodnych, suchych miejscach, co dodatkowo wydłuża żywotność akumulatorów. Warto również pamiętać o regularnym sprawdzaniu stanu baterii, nawet jeśli aparat nie jest używany, aby zapewnić jego gotowość do działania w momencie, gdy będzie potrzebny. Przykładem dobrych praktyk jest stosowanie specjalnych pojemników na baterie, które chronią je przed uszkodzeniami mechanicznymi i zwarciami.

Pytanie 35

Jakiego z wymienionych materiałów należy użyć do oczyszczania ekranu monitora LCD z kurzu, smug i tłuszczu?

A. Papierowy ręcznik

B. Gąbka

C. Ściereczka z microfibry

D. Chusteczki do higieny osobistej

Ściereczki z microfibry to naprawdę super wybór, gdy chodzi o czyszczenie monitorów LCD. Są stworzone z myślą o delikatnych powierzchniach, co jest mega istotne. Te cienkie włókna świetnie zbierają kurz, plamy i tłuszcz, a jednocześnie nie zarysowują ekranu. Wiesz, dzięki swojej konstrukcji potrafią wchłonąć dużo więcej brudu niż zwykłe materiały, a na dodatek nie zostawiają smug. Żeby wyczyścić monitor, wystarczy lekko zwilżyć ściereczkę wodą lub jakimś specjalnym preparatem do czyszczenia i delikatnie przetrzeć ekran. Ważne, żeby unikać mocnych środków czyszczących albo twardych materiałów, bo to może uszkodzić ekran. Z własnego doświadczenia polecam regularne czyszczenie, żeby monitor długo działał i wyglądał dobrze. W branży elektronicznej wszyscy korzystają z tych ściereczek, a ich efektywność potwierdzają liczne testy. Naprawdę warto mieć je pod ręką.

Pytanie 36

Aby zrealizować w programie Adobe Photoshop kompozycję fotograficzną z wielu obrazów, należy zastosować

A. narzędzia selekcji, kopiowania oraz maski warstw

B. filtry artystyczne i warstwy dopasowujące

C. narzędzia do korekcji oraz grupy warstw

D. style warstw oraz tryby mieszania

Odpowiedź 'narzędzia do selekcji, kopiowania i maski warstw' jest prawidłowa, ponieważ te funkcjonalności są kluczowe dla efektywnego tworzenia fotomontaży w Adobe Photoshop. Narzędzia do selekcji pozwalają na precyzyjne wybieranie obszarów obrazów, które chcemy wykorzystać. Można używać takich narzędzi jak Lasso, Marquee czy Quick Selection, aby oddzielić interesujące nas elementy od tła. Po wybraniu elementów, wykorzystanie funkcji kopiowania umożliwia przeniesienie ich do nowej warstwy, co jest niezbędne do dalszej edycji. Maski warstw stanowią natomiast potężne narzędzie do zarządzania widocznością poszczególnych obszarów warstwy, co pozwala na płynne łączenie różnych obrazów oraz dodawanie efektów bez trwałej modyfikacji oryginalnych warstw. W praktyce, używając kombinacji tych narzędzi, możemy tworzyć złożone kompozycje, które są nie tylko estetyczne, ale także technicznie poprawne, co jest zgodne z najlepszymi praktykami w branży graficznej. Dzięki tym technikom możemy również przeprowadzać dalsze korekty kolorystyczne i stylizacyjne, co zwiększa elastyczność naszego projektu.

Pytanie 37

Najnowsza technologia EVF (Electronic Viewfinder) w zaawansowanych aparatach oferuje rozdzielczość do

A. 12.5 miliona punktów

B. 2.3 miliona punktów

C. 5.7 miliona punktów

D. 9.4 miliona punktów

Odpowiedzi na pytania dotyczące rozdzielczości wizjerów elektronicznych często opierają się na nieporozumieniach związanych z technologią i jej możliwościami. Odpowiedzi 2.3 miliona punktów oraz 5.7 miliona punktów, choć mogą wydawać się realistyczne, są znacznie poniżej obecnych standardów. Wizjery w aparatach klasy średniej często mają rozdzielczość w okolicach 2.3 miliona punktów, co może być wystarczające dla amatorskiego użytku, jednak dla profesjonalnych zastosowań staje się niewystarczające. 5.7 miliona punktów to lepsza wartość, ale w kontekście współczesnych wymagań rynku fotografii, nie jest to już szczyt możliwości. W szczególności, wizjery o niższej rozdzielczości mają tendencję do pokazywania mniej szczegółowy obraz, co może prowadzić do błędów w kadrowaniu i ustawianiu ostrości, zwłaszcza w sytuacjach z wymagającym oświetleniem. Z kolei 12.5 miliona punktów, mimo że wydaje się bardziej zaawansowane, nie jest obecnie standardem technologicznym dla wizjerów elektronicznych. W rzeczywistości, takie rozdzielczości są zarezerwowane dla wysoce specjalistycznych urządzeń i jeszcze nie zdominowały rynku. Zrozumienie tych różnic jest kluczowe dla wyboru odpowiedniego sprzętu w zależności od potrzeb fotografa. Warto, by użytkownicy brali pod uwagę standardy branżowe oraz nowinki technologiczne, które wpływają na rozwój wizjerów elektronicznych.

Pytanie 38

Do oczyszczenia przedniej soczewki obiektywu zabrudzonej kroplą smaru należy użyć

A. pędzelka.

B. roztworu alkoholu izopropylowego.

C. roztworu soli kuchennej.

D. sprężonego powietrza.

Wiele osób myśli, że do usuwania zabrudzeń z soczewek wystarczy zwykły pędzelek albo sprężone powietrze, ale to niestety nie działa przy tłustych plamach czy smarze. Pędzelkiem można co najwyżej usunąć kurz czy luźne drobinki, natomiast tłuszcz po prostu się rozmaże, a nawet ryzykujemy porysowanie powłoki, jeśli w smarze znajdą się jakieś drobinki brudu. Sprężone powietrze ma podobne ograniczenia – jest świetne do zdmuchiwania pyłków, ale absolutnie nie poradzi sobie ze śliskimi śladami smaru i może tylko je rozprzestrzenić na większej powierzchni, a co gorsza, czasem zbyt mocny strumień powietrza może uszkodzić delikatne elementy optyki. Co do roztworu soli kuchennej – szczerze mówiąc, to nie dość, że nie radzi sobie z tłuszczem, to jeszcze może powodować zarysowania lub uszkodzenia chemiczne. Sól zostawia drobinki, które przy przecieraniu zachowują się jak ścierniwo. Takie eksperymenty nie mają miejsca w profesjonalnej praktyce i mogą trwale zniszczyć powłoki antyrefleksyjne. Właśnie dlatego w branży fotograficznej i optycznej poleca się specjalistyczne środki na bazie alkoholu izopropylowego – są one neutralne chemicznie względem szkieł, szybko odparowują i nie zostawiają smug, o ile oczywiście używamy ich z odpowiednią ściereczką z mikrofibry. Typowym błędem jest przekonanie, że każda metoda usuwania kurzu sprawdzi się również przy tłustych zabrudzeniach, ale niestety to myślenie prowadzi często do uszkodzeń sprzętu i dodatkowych kosztów naprawy. Soczewki trzeba czyścić z głową, zgodnie z dobrymi praktykami serwisowymi.

Pytanie 39

Jakie promieniowanie o kolorze jest przepuszczane przez filtr purpurowy?

A. zielonej i czerwonej

B. zielonej

C. zielonej i niebieskiej

D. niebieskiej i czerwonej

Rozważając błędne odpowiedzi, należy zrozumieć, że każde z podejść do wyboru kolorów niezgodnych z filtrami nie opiera się na dobrze ugruntowanej wiedzy dotyczącej spektrum świetlnego. Filtr purpurowy, z definicji, nie przepuszcza zielonego światła, co jest kluczowym aspektem jego działania. Odpowiedzi sugerujące, że filtr ten przepuszcza zieleń, są oparte na mylnym założeniu, że wszystkie kolory są w równym stopniu dostępne przez filtr, co jest nieprawdziwe. Przykładem pomyłki może być wyobrażenie sobie, że filtr purpurowy, działający w zakresie długości fal czerwonych i niebieskich, może też pozwolić na przechodzenie innych barw, mimo że w rzeczywistości jest to technicznie niemożliwe. Ponadto, w kontekście praktycznym, wiele osób myli się, zakładając, że filtry działają na zasadzie ogólnego przepuszczania światła, nie dostrzegając, że każdy filtr ma swoje specyficzne właściwości optyczne. Właściwe zrozumienie działania filtrów jest kluczowe w wielu dziedzinach, takich jak optyka, fotografia czy grafika komputerowa. Prawidłowe użycie filtrów w praktyce wymaga także zrozumienia, które kolory są potrzebne do uzyskania pożądanego efektu, co jest niezbędne w profesjonalnym przetwarzaniu obrazu oraz w standardach jakości w branży kreatywnej.

Pytanie 40

Jakiej operacji nie da się zrealizować w programie Adobe Photoshop?

A. Rasteryzacji warstwy tekstowej

B. Trasowania mapy bitowej

C. Wypełnienia zaznaczenia

D. Obrysowania zaznaczenia

Trasowanie mapy bitowej to proces, który nie jest bezpośrednio wspierany w programie Adobe Photoshop. W Photoshopie mamy do czynienia z grafiką rastrową, co oznacza, że obrazy składają się z pikseli. Natomiast trasowanie mapy bitowej jest techniką, która najczęściej kojarzy się z grafiką wektorową. W przypadku wektorów, trasowanie polega na przekształceniu obrazu rastrowego w zestaw linii i kształtów opartych na matematycznych równaniach. Adobe Illustrator jest programem, który lepiej sprawdza się w tym zakresie, oferując narzędzia do wektoryzacji. W Photoshopie można jednak konwertować rastrowe warstwy na wektory w ograniczonym zakresie, ale pełne trasowanie wymaga dedykowanych narzędzi. W kontekście praktycznym, umiejętność rozróżniania między grafiką rastrową a wektorową jest kluczowa w branży kreatywnej, gdzie często musimy wybierać odpowiednie narzędzia zgodnie z wymaganiami projektu. Warto zatem znać możliwości różnych programów i ich odpowiednie zastosowanie.

Rozpocznij nowy egzamin

Powrót do strony głównej