Wyniki egzaminu

Nowy egzamin

Informacje o egzaminie:

Zawód: Technik programista
Kwalifikacja: INF.04 - Projektowanie, programowanie i testowanie aplikacji
Data rozpoczęcia: 8 czerwca 2026 10:49
Data zakończenia: 8 czerwca 2026 10:56

Egzamin zdany!

Wynik: 34/40 punktów (85,0%)

Wymagane minimum: 20 punktów (50%)

Nowe

Analiza przebiegu egzaminu- sprawdź jak rozwiązywałeś pytania

Przebieg egzaminu

Pochwal się swoim wynikiem!

Facebook

X.com

Szczegółowe wyniki:

Pytanie 1

Które z podejść do tworzenia aplikacji najlepiej uwzględnia przyszłe zmiany w funkcjonalności?

A. Skupienie się tylko na estetce aplikacji

B. Tworzenie bez wcześniejszej specyfikacji technicznej

C. Zastosowanie modularnej architektury aplikacji

D. Pisanie kodu bez jakiejkolwiek dokumentacji

Użycie modularnej architektury aplikacji to najlepsze podejście do projektowania systemów, które muszą uwzględniać przyszłe modyfikacje funkcjonalności. Modularność pozwala na podział aplikacji na mniejsze, niezależne komponenty, które mogą być rozwijane, testowane i aktualizowane niezależnie od siebie. Takie podejście zwiększa elastyczność, ułatwia zarządzanie kodem i pozwala na szybkie wdrażanie nowych funkcji bez konieczności ingerencji w cały system. Architektura modularna jest szczególnie przydatna w dużych projektach, gdzie zmiany są częste, a wymagania dynamicznie się zmieniają.

Pytanie 2

Jakie znaczenie ma poziom dostępności AAA w WCAG 2.0?

A. Najnizszy poziom dostępności

B. Dostosowanie tylko do użytkowników mobilnych

C. Średni standard dostępności

D. Najwyższy poziom dostępności

Poziom dostępności AAA w WCAG 2.0 oznacza najwyższy standard dostępności, który ma na celu zapewnienie, że treści internetowe są dostępne dla wszystkich użytkowników, w tym osób z różnymi rodzajami niepełnosprawności. WCAG, czyli Wytyczne dotyczące dostępności treści internetowych, są międzynarodowym standardem, który definiuje, jak tworzyć dostępne treści. Poziom AAA obejmuje wszystkie wytyczne z poziomów A i AA oraz dodatkowe wymagania, które są bardziej rygorystyczne. Przykładem może być konieczność zapewnienia alternatywnych opisów dla wszystkich mediów, w tym dla materiałów wideo i audio, a także użycie odpowiednich kontrastów kolorystycznych. W praktyce oznacza to, że strony internetowe muszą być projektowane z myślą o właściwej nawigacji, dostępnym oprogramowaniu czytającym oraz dostosowanych formatach tekstowych, które są łatwe do przetwarzania przez osoby z różnymi ograniczeniami. Wdrożenie poziomu AAA jest wyzwaniem, ale przyczynia się do bardziej inkluzywnego środowiska online.

Pytanie 3

Jakie z poniższych narzędzi wspomaga projektowanie interfejsu użytkownika w aplikacjach mobilnych?

A. Kompilator Javy

B. PyCharm Debugger

C. Android Studio Layout Editor

D. Narzędzie do zarządzania bazami danych

Android Studio Layout Editor to narzędzie umożliwiające projektowanie interfejsu użytkownika aplikacji mobilnych w sposób wizualny, za pomocą metody 'przeciągnij i upuść'. Layout Editor pozwala na szybkie tworzenie responsywnych interfejsów, które automatycznie dostosowują się do różnych rozmiarów ekranów i rozdzielczości. Dzięki niemu programiści mogą łatwo dodawać elementy UI, takie jak przyciski, pola tekstowe, listy czy obrazy, oraz dostosowywać ich właściwości bez konieczności pisania dużych fragmentów kodu XML. Narzędzie to jest kluczowe dla szybkiego prototypowania aplikacji oraz iteracyjnego podejścia do budowy interfejsu użytkownika w środowisku Android Studio.

Pytanie 4

W jakim celu wykorzystuje się diagram Gantta?

A. do wizualizacji powiązań między elementami systemów

B. do dokładnej analizy czasowo-kosztowej projektu

C. do przedstawiania funkcjonalności systemu

D. do planowania i zarządzania projektem

Diagram Gantta to jeden z podstawowych i – moim zdaniem – najfajniejszych narzędzi używanych w zarządzaniu projektami, zwłaszcza w budowlance, IT czy produkcji. Jest bardzo praktyczny, bo pozwala wizualnie rozplanować, jakie zadania są do wykonania, ile mają trwać i co od czego zależy. Dzięki prostemu układowi poziomych pasków na osi czasu można szybko ogarnąć całość projektu, zobaczyć które zadania się pokrywają i gdzie mogą być wąskie gardła. Branżowe standardy, np. PMBOK, zalecają korzystanie z diagramu Gantta właśnie do planowania i monitorowania postępu. Z mojego doświadczenia to narzędzie, które łączy ludzi – wszyscy od razu widzą, kto co robi i na kiedy. Fajne jest też to, że łatwo aktualizować taki diagram w miarę zmian w projekcie. Diagram Gantta pomaga też w kontroli terminowości i identyfikacji opóźnień. Jeśli ktoś kiedyś miał styczność z programami jak MS Project czy nawet prostym Excelem – na pewno widział taki wykres. Można tam nawet dodać kamienie milowe czy zależności między zadaniami (np. jedno musi się skończyć, zanim drugie się zacznie). Tak naprawdę, w profesjonalnych firmach, zarządzanie projektem bez takiego narzędzia byłoby trochę strzałem w stopę.

Pytanie 5

Jakie metody można wykorzystać do przechowywania informacji o użytkownikach w aplikacji mobilnej na systemie Android?

A. Tylko w pamięci RAM

B. W rejestrze systemu

C. Wyłącznie w zewnętrznych bazach danych

D. Za pomocą plików SharedPreferences

SharedPreferences to jedno z najprostszych i najczęściej stosowanych narzędzi do przechowywania danych użytkownika w aplikacjach mobilnych na Androidzie. SharedPreferences umożliwia zapisywanie małych porcji danych w postaci par klucz-wartość. Jest to idealne rozwiązanie do przechowywania ustawień użytkownika, preferencji aplikacji oraz stanów interfejsu. Dane przechowywane w SharedPreferences są zapisywane w plikach XML i pozostają na urządzeniu nawet po zamknięciu aplikacji, co czyni je doskonałym narzędziem do przechowywania trwałych informacji. Deweloperzy cenią SharedPreferences za prostotę implementacji i wydajność, co sprawia, że jest to jedno z najbardziej uniwersalnych narzędzi do lokalnego przechowywania danych w aplikacjach mobilnych.

Pytanie 6

Który z protokołów w modelu TCP/IP odpowiada za pewne przesyłanie danych?

A. IP

B. HTTP

C. TCP

D. UDP

Protokół IP (Internet Protocol) działa na poziomie sieci i jest odpowiedzialny za adresowanie oraz routing pakietów w sieci, ale nie zapewnia niezawodności w przesyłaniu danych. IP może dostarczać pakiety w dowolnej kolejności, a także nie oferuje mechanizmów do ponownego przesyłania utraconych danych. Z tego powodu nie jest odpowiedni do zastosowań wymagających gwarancji dostarczenia. Z kolei UDP (User Datagram Protocol) jest protokołem transportowym, który również nie zapewnia niezawodności. UDP umożliwia szybkie przesyłanie danych bez ustanawiania połączenia, co czyni go idealnym dla aplikacji takich jak strumieniowanie audio i wideo, gdzie opóźnienia są mniej krytyczne niż utrata niektórych pakietów. Wreszcie, HTTP (Hypertext Transfer Protocol) jest protokołem aplikacyjnym, który działa na szczycie TCP, ale nie jest odpowiedzialny za przesyłanie danych w niezawodny sposób samodzielnie, ponieważ korzysta z TCP, aby zapewnić te funkcje. HTTP używa TCP do transportu danych, co oznacza, że niezawodność komunikacji nie jest bezpośrednio przypisana do HTTP, ale raczej do protokołu, na którym jest oparty.

Pytanie 7

Na jakim etapie cyklu życia projektu tworzony jest szczegółowy opis wymagań funkcjonalnych oraz niefunkcjonalnych?

A. Wdrożenie

B. Analiza

C. Weryfikacja

D. Planowanie

Etap analizy to kluczowy moment w cyklu życia projektu, gdy powstaje szczegółowy opis wymagań funkcjonalnych i niefunkcjonalnych. W praktyce, właśnie wtedy zbierane są wszelkie informacje od interesariuszy – klient opowiada, czego oczekuje, a zespół projektowy zadaje mnóstwo pytań, by naprawdę zrozumieć potrzeby. Moim zdaniem to najważniejsza faza, bo jeśli coś pójdzie nie tak na tym etapie, to cała reszta projektu może się sypnąć. Analiza wymagań to nie tylko spisanie kilku zdań – tu trzeba dokładnie określić, co system ma robić (czyli funkcjonalności, np. użytkownik może dodać produkt do koszyka), oraz jakie ma mieć cechy pozafunkcjonalne, jak wydajność czy bezpieczeństwo. Dobre praktyki, jak np. BABOK czy normy ISO/IEC 29148, podkreślają, że precyzyjna analiza wymagań pozwala uniknąć kosztownych poprawek na późniejszych etapach. W rzeczywistych projektach IT korzysta się często z narzędzi typu diagramy przypadków użycia, user stories albo specyfikacje wymagań – wszystko po to, żeby nie było niejasności. Uczciwie powiem, że im więcej czasu i uwagi poświęci się na analizę, tym mniej niespodzianek pojawi się dalej. Warto to mieć na uwadze.

Pytanie 8

Liczba A4 w zapisie heksadecymalnym ma odpowiadający jej zapis binarny

A. 1010100

B. 1011100

C. 10100100

D. 10100010

Zapisanie liczby A4 z systemu szesnastkowego (heksadecymalnego) do systemu binarnego to podstawowa umiejętność przy pracy z systemami cyfrowymi. W praktyce każda cyfra heksadecymalna odpowiada dokładnie czterem cyfrom binarnym, co wynika bezpośrednio z faktu, że 16=2^4. Gdy rozbijamy A4 na dwie części, mamy literę A (co oznacza 10 w dziesiętnym) oraz cyfrę 4. Zamieniamy więc A na binarny: 1010, a 4 – 0100. Sklejamy razem i dostajemy 10100100 – to jest właśnie prawidłowa odpowiedź. W rzeczywistych projektach, np. podczas programowania mikrokontrolerów, przy analizie adresów pamięci czy pracy z danymi w protokołach sieciowych, umiejętność szybkiej zamiany szesnastkowych wartości na binarne (i odwrotnie) jest totalnie niezbędna. Moim zdaniem zapamiętanie tych konwersji bardzo przyspiesza debugowanie kodu czy analizę rejestrów sprzętowych. To też podstawa przy pracy z narzędziami typu oscyloskop cyfrowy lub analizator stanów logicznych, gdzie często wartości wyświetlane są w jednym systemie, a dokumentacja posługuje się innym. Branża IT i elektronika wręcz żyją tymi zamianami – nie ma co się oszukiwać, im szybciej to opanujesz, tym mniej błędów popełnisz przy konfiguracji sprzętu czy pisaniu sterowników.

Pytanie 9

Co oznacza termin 'immutability' w programowaniu funkcyjnym?

A. Obiekty są automatycznie usuwane z pamięci

B. Stan obiektu nie może być modyfikowany po jego utworzeniu

C. Kod może być wykonywany równolegle

D. Funkcje mogą być przypisywane do zmiennych

Termin 'immutability' w programowaniu funkcyjnym odnosi się do właściwości obiektów, które po utworzeniu nie mogą być modyfikowane. W kontekście programowania funkcyjnego, gdzie funkcje są kluczowym składnikiem, immutability jest fundamentalnym założeniem, które pozwala na tworzenie bardziej przewidywalnych i bezpiecznych aplikacji. Kiedy obiekty są niemodyfikowalne, każde ich 'zmiana' generuje nowy obiekt, zamiast aktualizować istniejący, co eliminuję problemy związane z nieprzewidywalnym stanem aplikacji. Przykładem może być język programowania Scala, gdzie kolekcje, takie jak List, są niemodyfikowalne z założenia. Z perspektywy dobrych praktyk, immutability przyczynia się do łatwiejszej analizy kodu, testowania jednostkowego oraz równoległego przetwarzania danych. Ponadto, programowanie funkcyjne, bazujące na tej koncepcji, sprzyja tworzeniu czystych, modularnych i łatwych do przetestowania aplikacji.

Pytanie 10

Jakie jest oznaczenie normy międzynarodowej?

A. ISO

B. CE

C. PN

D. EN

ISO (International Organization for Standardization) to międzynarodowa organizacja zajmująca się opracowywaniem i wdrażaniem standardów technicznych. Oznaczenie ISO wskazuje, że produkt lub usługa spełnia międzynarodowe normy jakości i bezpieczeństwa, co ułatwia handel oraz współpracę na arenie międzynarodowej. Normy ISO obejmują szeroki zakres dziedzin, takich jak zarządzanie jakością (ISO 9001), zarządzanie środowiskowe (ISO 14001) czy bezpieczeństwo informacji (ISO 27001). Certyfikacja ISO buduje zaufanie klientów i zwiększa konkurencyjność firmy na rynku globalnym.

Pytanie 11

Która z wymienionych właściwości najlepiej charakteryzuje biblioteki dynamiczne?

A. Są statycznie dołączane do pliku wykonywalnego

B. Zawierają kod źródłowy aplikacji

C. Są ładowane w trakcie działania aplikacji

D. Są ładowane podczas kompilacji

Biblioteki dynamiczne, znane też jako DLL w Windows czy SO w Unix/Linux, ładują się do pamięci, gdy program działa. To super, bo dzięki temu aplikacja nie marnuje zasobów, a jak zajdzie potrzeba, to może z nich korzystać. Można też aktualizować te biblioteki bez potrzeby rekompilacji całego programu – to duża wygoda. Dzięki dynamicznemu ładowaniu kod może być współdzielony przez różne aplikacje, a to zmniejsza rozmiar plików i sprawia, że łatwiej się tym wszystkim zarządza.

Pytanie 12

Jakie stwierdzenie najlepiej tłumaczy cel podziału programu na funkcje (metody)?

A. Umożliwia skrócenie kodu przez eliminację wszelkich komentarzy

B. Gwarantuje automatyczną kompilację programu

C. Eliminuje potrzebę korzystania ze zmiennych globalnych

D. Ułatwia proces debugowania oraz ponowne wykorzystanie fragmentów kodu

Dzielenie programu na funkcje (lub metody) jest jedną z kluczowych zasad programowania strukturalnego i obiektowego. Funkcje pozwalają na podzielenie dużych bloków kodu na mniejsze, łatwiejsze do zarządzania i ponownego wykorzystania fragmenty. Dzięki temu kod jest bardziej czytelny, zrozumiały i łatwiejszy do testowania. Ułatwia to także proces debugowania, ponieważ błędy można izolować w konkretnych funkcjach, zamiast przeszukiwać cały program. Ponadto funkcje umożliwiają wielokrotne używanie tego samego fragmentu kodu, co zwiększa efektywność i eliminuje konieczność powielania kodu, zmniejszając ryzyko błędów.

Pytanie 13

Jakiego kwalifikatora powinno się użyć dla metody, aby umożliwić do niej dostęp jedynie z wnętrza tej klasy oraz klas dziedziczących, a także, by metoda ta nie była dostępna w żadnej funkcji?

A. reinterpret_cast

B. private

C. public

D. protected

Wybór innego kwalifikatora niż protected jest dość częstym błędem, zwłaszcza wśród osób, które mają pierwszą styczność z programowaniem obiektowym w C++ czy Javie. public faktycznie pozwala na dostęp do metody wszędzie – zarówno z poziomu innych klas, funkcji globalnych, jak i z wnętrza klasy czy klas pochodnych. W praktyce oznacza to całkowity brak ograniczeń, co naraża kod na przypadkowe lub niepożądane użycie metody z zewnątrz. Z mojego doświadczenia wynika, że początkujący często wybierają public z przyzwyczajenia, nie zastanawiając się nad konsekwencjami. Z kolei private to już przeciwna skrajność – metoda z tym kwalifikatorem jest dostępna wyłącznie w obrębie tej klasy, nie ma do niej dostępu ani klasa dziedzicząca, ani żadna funkcja zewnętrzna. Wydaje się to bezpieczne, ale kiedy budujesz hierarchię klas, bardzo szybko okazuje się, że zamykasz sobie dostęp do przydatnych funkcji w podklasach, co bywa frustrujące i wymusza obejścia. reinterpret_cast natomiast nie jest żadnym kwalifikatorem dostępu, a po prostu operatorem rzutowania typów w C++. To narzędzie do bardzo specyficznych zadań, takich jak rzutowania wskaźników między niepowiązanymi typami – użycie go zamiast protected jest ewidentnym nieporozumieniem i wynika raczej z pomylenia pojęć niż z błędnej logiki. W sumie, największym problemem w tych odpowiedziach jest niezrozumienie zakresu widoczności, jaki oferują poszczególne kwalifikatory. Warto zawsze wrócić do podstaw i pamiętać, że właściwy dobór tych słów kluczowych ma ogromne znaczenie dla bezpieczeństwa i czytelności kodu. W profesjonalnych projektach zasadą jest: ograniczaj dostęp tak bardzo, jak to możliwe, i udostępniaj tylko tam, gdzie to konieczne – protected daje tu optymalny kompromis.

Pytanie 14

Które z wymienionych działań zwiększa bezpieczeństwo transakcji online?

A. Zastosowanie publicznego Wi-Fi do logowania się na konto bankowe

B. Nieaktualizowanie oprogramowania przeglądarki

C. Weryfikowanie certyfikatów SSL na stronach zajmujących się transakcjami

D. Udostępnianie informacji o karcie kredytowej w e-mailach

Sprawdzanie certyfikatów SSL na stronach transakcyjnych to jeden z najważniejszych kroków w zapewnieniu bezpieczeństwa transakcji internetowych. Certyfikat SSL szyfruje dane przesyłane między użytkownikiem a serwerem, chroniąc je przed przechwyceniem przez osoby trzecie. Adresy stron z certyfikatem SSL zaczynają się od 'https', co wskazuje na bezpieczne połączenie. Certyfikaty SSL zapewniają integralność danych i są podstawą dla każdej strony internetowej obsługującej płatności lub przechowującej dane użytkowników. Zignorowanie tej kwestii naraża użytkowników na ataki typu man-in-the-middle i phishing.

Pytanie 15

Jakie obliczenia można wykonać za pomocą poniższego algorytmu, który operuje na dodatnich liczbach całkowitych?

A. liczbę cyfr w wprowadzonej liczbie

B. największy wspólny dzielnik wprowadzonej liczby

C. sumę wprowadzonych liczb

D. sumę cyfr wprowadzonej liczby

Wybierając odpowiedź dotyczącą liczby cyfr w wprowadzonej liczbie, pokazujesz dobre zrozumienie tego, jak działa prezentowany algorytm. W praktyce bardzo często spotyka się podobne rozwiązania, gdy trzeba np. zliczyć, ile znaków ma PESEL, numer telefonu lub numer identyfikacyjny w bazie danych. Algorytm wykonuje bardzo prostą, ale jednocześnie sprytną operację – dzieli podaną liczbę przez 10 (zawsze całkowicie, bez reszty), aż ta liczba się wyzeruje. Za każdym obrotem pętli zwiększa licznik, więc po zakończeniu działania licznik wskazuje, ile razy można było podzielić liczbę przez 10, czyli ile było w niej cyfr. To dokładnie odpowiada liczbie cyfr w zapisie dziesiętnym. Podejście to jest bardzo efektywne, bo nie wymaga konwersji liczby na tekst ani używania dodatkowych struktur danych. W profesjonalnym kodzie często preferuje się takie rozwiązania – są szybkie i niezawodne. Moim zdaniem warto znać ten wzorzec, bo przydaje się zarówno w algorytmice, jak i analizie danych czy podczas implementacji walidacji pól liczbowych w bazach danych lub formularzach. Dodatkowo, zgodnie z dobrymi praktykami, algorytm nie ulega błędom związanym z nietypowymi danymi – działa dla każdej dodatniej liczby całkowitej. Warto zapamiętać takie sztuczki, bo potem życie programisty jest łatwiejsze.

Pytanie 16

Który typ testów jest wykonywany na pojedynczych komponentach lub funkcjach w izolacji?

A. Testy jednostkowe

B. Testy systemowe

C. Testy integracyjne

D. Testy akceptacyjne

Testy jednostkowe to podstawowy rodzaj testów, które koncentrują się na weryfikacji pojedynczych komponentów lub funkcji aplikacji w izolacji. Ich celem jest upewnienie się, że dany element kodu działa zgodnie z oczekiwaniami. Przykładowo, jeśli mamy funkcję, która oblicza sumę dwóch liczb, test jednostkowy sprawdzi, czy ta funkcja poprawnie zwraca wynik dla różnych zestawów danych wejściowych. Zastosowanie testów jednostkowych jest kluczowe w nowoczesnym programowaniu, ponieważ pozwala na szybkie wykrywanie błędów na wczesnym etapie rozwoju oprogramowania. Dzięki nim można również łatwiej wprowadzać zmiany w kodzie, gdyż mając pewność, że pojedyncze komponenty działają prawidłowo, można modyfikować całą aplikację bez obaw o wprowadzenie nowych błędów. W praktyce, testy jednostkowe są często zautomatyzowane i stanowią integralną część ciągłej integracji (CI), co pozwala na szybkie i efektywne testowanie kodu przy każdej zmianie. Dobre praktyki w zakresie testów jednostkowych obejmują pisanie testów przed właściwą implementacją kodu (tzw. TDD - Test Driven Development) oraz stosowanie odpowiednich narzędzi, takich jak JUnit dla Javy czy NUnit dla .NET.

Pytanie 17

W przypadku przedstawionych kodów źródłowych, które są funkcjonalnie równoważne, wartość, która zostanie zapisana w zmiennej b po wykonaniu operacji, to

Python:	C++ / C# / Java:
x = 5.96; b = int(x);	double x = 5.96; int b = (int)x;

A. 6

B. 5.96

C. 5

D. 596

W tym zadaniu mamy do czynienia z fajnym przykładem konwersji liczby 5.96 na liczbę całkowitą w różnych językach, takich jak Python czy C++. Kiedy robimy rzutowanie, to po prostu odcinamy część ułamkową, co daje nam 5 w zmiennej b. To jest trochę klasyczne rzutowanie albo konwersja typu, gdzie w większości języków po prostu się to robi. Ciekawostką jest, że w Pythonie działa to przez funkcję int(), która zawsze zaokrągla w dół. A w C++ czy Javie używasz po prostu (int) i efekt jest ten sam. Warto też zwrócić uwagę, że przy liczbach ujemnych rzutowanie działa inaczej, bo zawsze zmierza w stronę zera. Z doświadczenia wiem, że warto być świadomym użycia takich konwersji, bo w niektórych przypadkach, jak operacje finansowe, nawet małe różnice mogą się okazać bardzo istotne.

Pytanie 18

Do form komunikacji werbalnej zalicza się

A. mówienie

B. gestykulacja

C. pozycja ciała

D. wyraz twarzy

Mówienie to podstawowa forma komunikacji werbalnej – bez tego ciężko byłoby przekazać bardziej złożone treści, polecenia czy po prostu podzielić się informacjami w jasny i jednoznaczny sposób. Właśnie dlatego w większości branż technicznych, niezależnie czy rozmawiamy o pracy na budowie, czy w biurze projektowym, umiejętność jasnego i zrozumiałego mówienia jest często kluczowa. W praktyce komunikacja werbalna opiera się na słowach, które przekazujemy ustnie. Moim zdaniem najważniejsze jest to, że pozwala uniknąć nieporozumień i usprawnia współpracę w zespole – szczególnie gdy pracujemy przy dużych projektach, gdzie każdy detal ma znaczenie. W codziennych sytuacjach, takich jak prowadzenie spotkań, omawianie problemów technicznych czy instruowanie nowych pracowników, mówienie okazuje się nieocenione. Dodatkowo, standardy komunikacji interpersonalnej podkreślają, że skuteczny przekaz werbalny wymaga nie tylko odpowiedniego doboru słów, ale też umiejętności dostosowania tonu głosu i tempa mówienia do sytuacji. Warto też pamiętać, że mowa ludzka jest najdokładniejszym narzędziem do przekazywania informacji, bo daje możliwość dopytania, wyjaśnienia i natychmiastowej korekty, czego raczej nie da się osiągnąć tylko poprzez gesty czy mimikę. Z mojego doświadczenia wynika, że inwestowanie w rozwój umiejętności werbalnych zwraca się bardzo szybko w pracy technika czy specjalisty.

Pytanie 19

Co zostanie wypisane w konsoli po wykonaniu poniższego kodu JavaScript?

let a = { value: 10 };
let b = a;
b.value = 20;
console.log(a.value);

A. 10

B. ReferenceError

C. undefined

D. 20

Wykonując podany kod JavaScript, otrzymujemy wynik 20 w konsoli. Dzieje się tak, ponieważ obiekt `a` jest przypisany do zmiennej `b`, co oznacza, że obie zmienne wskazują na ten sam obiekt w pamięci. Kiedy zmieniamy właściwość `value` obiektu za pomocą zmiennej `b`, zmiana ta wpływa również na obiekt `a`, ponieważ oba odwołują się do tej samej instancji obiektu. Wartości w JavaScript mogą być przekazywane przez referencję, co oznacza, że manipulując jedną referencją, wpływamy na obiekt, do którego ta referencja odnosi się. Przykład ten ilustruje, jak ważne jest zrozumienie różnicy między typami prymitywnymi (przekazywanymi przez wartość) a obiektami (przekazywanymi przez referencję). W praktyce, taka wiedza jest kluczowa przy pracy z obiektami w JavaScript, zwłaszcza w kontekście zarządzania stanem aplikacji, gdzie modyfikacje obiektów mogą mieć szeroki wpływ na cały system.

Pytanie 20

Który z dokumentów stosowanych w metodologii Agile zawiera listę funkcjonalności produktu uporządkowanych według ich ważności?

A. Diagram Gantta

B. Backlog sprintu

C. Harmonogram projektu

D. Product backlog

Backlog sprintu zawiera jedynie zadania przypisane do aktualnego sprintu i jest podzbiorem całego backlogu produktu, co oznacza, że nie zawiera całości funkcjonalności. Diagram Gantta to narzędzie do planowania harmonogramu projektów, ale nie służy do zarządzania wymaganiami czy funkcjonalnościami produktu. Harmonogram projektu określa czas realizacji poszczególnych etapów, ale nie odnosi się do listy funkcji, jakie muszą zostać wdrożone, co jest celem backlogu.

Pytanie 21

Przykład wywołania funkcji zamien w języku C++ może wyglądać w następujący sposób:

void zamien(int *a, int *b) {
    int tmp;
    tmp = *a;
    *a = *b;
    *b = tmp;
}

A. zamien(*a, *b); // a, b - zmienne całkowite

B. zamien(12, 34)

C. zamien(m, n); // m, n - zmienne całkowite

D. zamien(&a, &b); // a, b - zmienne całkowite

W tym przypadku wywołanie zamien(&a, &b); jest prawidłowe, bo funkcja zamien oczekuje wskaźników do zmiennych całkowitych, nie samych wartości tych zmiennych ani ich referencji. Przekazując adresy przez &a i &b, pozwalamy funkcji modyfikować oryginalne zmienne, a nie ich kopie. To jest fundament operacji wskaźnikowych w C++. Takie podejście umożliwia tzw. przekazywanie przez adres, które jest wykorzystywane wszędzie tam, gdzie trzeba w funkcji podmienić faktyczną zawartość zmiennej, a nie tylko jej kopię. W praktyce, na przykład podczas sortowania tablic czy zamiany miejscami dwóch wartości, korzysta się właśnie z takiego mechanizmu. Przekazywanie wskaźników jest bardzo uniwersalne – pozwala nie tylko zmieniać wartości, ale też np. przekazywać duże struktury bez kopiowania całej ich zawartości, co przyspiesza program i zmniejsza zużycie pamięci. Moim zdaniem warto też zauważyć, że użycie wskaźników jest jednym z filarów programowania na niskim poziomie w C i C++. Wielu początkujących programistów boi się wskaźników (nie wiem czemu, chyba przez te wszystkie historie o błędach i segfaultach), ale jak się już zrozumie, dlaczego i jak przekazywać adresy zmiennych, to potem dużo łatwiej korzystać z bardziej zaawansowanych mechanizmów np. dynamicznej alokacji pamięci czy tablic wskaźników. Standard C++ wręcz zaleca, by wszędzie tam, gdzie funkcja ma zmienić przekazane wartości, używać wskaźników lub referencji. W tym przypadku wskaźniki są idealne, bo dokładnie tego wymaga deklaracja funkcji. Dobrze jest też znać różnicę między przekazywaniem przez wartość, wskaźnik i referencję, bo to pozwala świadomie projektować interfejsy funkcji.

Pytanie 22

Jaką instrukcję należy wykorzystać do poprawnej deklaracji zmiennej typu string w C++?

A. float name = "Jan"

B. bool name = "Jan"

C. string name = "Jan"

D. int name = "Jan"

Ta deklaracja 'string name = "Jan"' to naprawdę dobry sposób na zdefiniowanie zmiennej łańcuchowej w C++. Wiesz, 'string' to typ danych, 'name' to nazwa tej zmiennej, a 'Jan' to wartość, która jest jej przypisana. Typ 'string' jest częścią biblioteki <string> i daje nam wiele możliwości, gdy pracujemy z tekstem. Możemy łączyć, porównywać i modyfikować różne łańcuchy znaków bez większego problemu. To jest mega ważne w aplikacjach, które mają do czynienia z danymi tekstowymi, interfejsami użytkownika czy analizą danych, które wprowadzamy.

Pytanie 23

Aplikacje webowe stworzone z użyciem frameworka Angular lub biblioteki React, działające na standardowych portach, można uruchomić na lokalnym serwerze, wpisując w przeglądarkę

A. localhost:3000 (React) lub localhost:4200 (Angular)

B. localhost:8080 (React) lub localhost:8000 (Angular)

C. localhost:5001 (React) lub localhost:8080 (Angular)

D. localhost:8000 (React) lub localhost:49887 (Angular)

React domyślnie startuje na porcie 3000, a Angular na 4200 – to są takie standardy, które praktycznie wszyscy w branży znają i stosują. Kiedy zaczynasz nowy projekt w React, korzystając na przykład z create-react-app, serwer deweloperski po prostu nasłuchuje na http://localhost:3000. Analogicznie, jak generujesz projekt w Angular CLI i odpalasz ng serve, wtedy aplikacja wystartuje na http://localhost:4200. To są domyślne porty – nie musisz nic specjalnie ustawiać, wystarczy wpisać te adresy w przeglądarce. Z mojego doświadczenia, dobrze jest zapamiętać te ustawienia, bo praktycznie na każdym warsztacie czy bootcampie te adresy padają od ręki. Jeśli chodzi o praktykę, czasami port jest już zajęty i wtedy narzędzie zaproponuje inny, ale te wartości startowe to taka baza. Warto pamiętać, że zmiana portu wynika zazwyczaj z konfliktu, a nie z jakiejś specjalnej potrzeby. Dodatkowo, rozpoznanie tych portów pozwala szybciej debugować problemy z uruchomieniem aplikacji – jak coś nie wstaje na tych adresach, to od razu wiadomo, gdzie szukać. Ogólnie rzecz biorąc, korzystanie z tych domyślnych portów przyspiesza współpracę w zespole, bo każdy wie, gdzie szukać aplikacji, więc nie trzeba się rozpisywać w README, na jakim porcie coś działa. Moim zdaniem, to jeden z tych drobnych szczegółów, które składają się na dobre nawyki programistyczne.

Pytanie 24

Co to jest event bubbling w JavaScript?

A. Technika optymalizacji wydajności zdarzeń na stronie

B. Metoda zarządzania kolejką zdarzeń w aplikacjach asynchronicznych

C. Proces, w którym zdarzenie zaczyna się od najbardziej szczegółowego elementu i propaguje w górę hierarchii DOM

D. System powiadomień o błędach w konsoli JavaScript

Event bubbling to kluczowy mechanizm w modelu zdarzeń JavaScript, który polega na tym, że gdy zdarzenie zostaje wywołane na danym elemencie DOM, propaguje się ono w górę hierarchii DOM, zaczynając od najniższego elementu (czyli elementu, który bezpośrednio wywołuje zdarzenie) i kierując się ku elementom nadrzędnym. To podejście umożliwia efektywne zarządzanie zdarzeniami, gdyż pozwala na przypisanie pojedynczej funkcji obsługi zdarzeń do elementu nadrzędnego, zamiast do każdego z podrzędnych elementów. Na przykład, jeśli mamy listę elementów <li> w <ul>, możemy ustawić jeden nasłuchiwacz zdarzeń na <ul>, co pozwoli na przechwytywanie kliknięć na wszystkich <li>, wykorzystując obiekt Event do określenia, który element został kliknięty. W praktyce, event bubbling przyczynia się do zmniejszenia liczby nasłuchiwaczy zdarzeń i optymalizacji wydajności aplikacji webowych, a także ułatwia organizację kodu. Warto również pamiętać o metodzie stopPropagation(), która może być używana, aby zatrzymać propagację zdarzenia, gdy zajdzie taka potrzeba. Zrozumienie event bubbling jest istotne w kontekście standardów W3C, które definiują zasady dla przetwarzania zdarzeń.

Pytanie 25

Wskaż rodzaj testów, które przeprowadza się podczas fazy tworzenia kodu źródłowego

A. testy wdrożeniowe

B. testy jednostkowe

C. testy wydajnościowe

D. testy kompatybilności

Testy jednostkowe to, moim zdaniem, absolutny fundament solidnego programowania. Są to niewielkie, automatyczne testy, które programista pisze zwykle równolegle z kodem albo nawet przed nim, jeśli stosuje się TDD (Test-Driven Development). Chodzi o to, żeby każda najmniejsza część programu – funkcja, metoda czy klasa – była dokładnie sprawdzona, czy zachowuje się zgodnie z założeniami już na etapie pisania kodu. W praktyce wygląda to tak: piszesz sobie funkcję, która np. liczy VAT, i od razu piszesz kilka testów, które sprawdzają, czy dla różnych wartości zwraca ona poprawne wyniki. Gdy coś się zmieni w kodzie, testy jednostkowe pozwalają od razu wychwycić, że coś zepsułeś (albo, oby nie, ktoś inny). Standardy branżowe, jak np. ISTQB czy wytyczne IEEE 829, bardzo mocno podkreślają wagę testów jednostkowych – bez nich zarządzanie jakością oprogramowania jest po prostu niemożliwe na dłuższą metę. W praktyce nawet proste projekty szybko bez nich zamieniają się w chaos. Co ciekawe, dobrze napisane testy jednostkowe ułatwiają refaktoryzację, bo masz pewność, że po zmianach wszystko działa jak należy. W mojej opinii, jeśli ktoś naprawdę poważnie myśli o pracy w branży IT, powinien umieć pisać testy jednostkowe z marszu.

Pytanie 26

Jaki będzie wynik działania poniższego kodu w języku Java?

String a = "hello";
String b = "hello";
String c = new String("hello");
System.out.println(a == b);
System.out.println(a == c);
System.out.println(a.equals(c));

A. true, true, true

B. true, false, true

C. false, false, true

D. true, false, false

Wyniki, które wskazują, że zarówno porównanie 'a == c', jak i 'a.equals(c)' powinny zwracać 'true', opierają się na błędnym zrozumieniu, jak działa porównywanie obiektów w Javie. Warto zrozumieć, że operator '==' sprawdza, czy dwie referencje wskazują na ten sam obiekt w pamięci. W przypadku zmiennych 'a' i 'b', ponieważ obie są literałami tego samego ciągu, JVM optymalizuje ich przechowywanie, co skutkuje, że obie referencje prowadzą do tego samego obiektu. Natomiast zmienna 'c', utworzona za pomocą 'new String()', to zupełnie inny obiekt, mimo że jego wartość jest taka sama jak w 'a'. W związku z tym porównanie 'a == c' zwraca false. Z kolei metoda 'equals()' jest zaprojektowana do porównania wartości, a nie referencji, co oznacza, że 'a.equals(c)' zwróci true, ponieważ obie zmienne mają tę samą zawartość. Zrozumienie tych zasad jest kluczowe, aby unikać typowych pułapek przy pracy z obiektami w Javie. Pamiętaj, aby zawsze preferować 'equals()' do porównywania stringów i innych obiektów, aby uzyskać prawidłowe wyniki.”

Pytanie 27

Która z wymienionych aplikacji stanowi przykład prostego rozwiązania mobilnego?

A. Aplikacja do analizy danych finansowych

B. Aplikacja do monitorowania użycia pamięci RAM

C. Aplikacja z rozbudowanym systemem zarządzania projektami

D. Aplikacja typu zegar

Aplikacja typu zegar to jeden z najprostszych przykładów aplikacji mobilnej. Jej podstawowa funkcjonalność polega na wyświetlaniu aktualnego czasu oraz alarmów, a dodatkowo może zawierać funkcje takie jak minutnik czy stoper. Tego rodzaju aplikacje charakteryzują się niewielką liczbą funkcji, przejrzystym interfejsem i minimalnym zapotrzebowaniem na zasoby sprzętowe. Dzięki swojej prostocie, aplikacje typu zegar są doskonałym przykładem na to, jak przy użyciu niewielkiej liczby komponentów można stworzyć przydatne narzędzie dla użytkownika.

Pytanie 28

Która z poniższych technologii nie jest używana do tworzenia aplikacji mobilnych?

A. React Native

B. COBOL

C. Kotlin

D. Flutter

Zarówno Kotlin, React Native, jak i Flutter są nowoczesnymi technologiami używanymi do tworzenia aplikacji mobilnych, co może prowadzić do mylnych wniosków o ich przydatności w tym kontekście. Kotlin to statycznie typowany język programowania zaprojektowany jako nowoczesna alternatywa dla Javy w ekosystemie Androida. Jest w pełni kompatybilny z Javą i oferuje szereg udogodnień, które przyspieszają proces tworzenia aplikacji. React Native to framework stworzony przez Facebooka, który pozwala na budowanie aplikacji mobilnych przy użyciu JavaScriptu i Reacta. Umożliwia on programistom pisanie jednego kodu, który działa zarówno na iOS, jak i na Androida, co znacząco obniża czas i koszty prac rozwojowych. Z kolei Flutter, stworzony przez Google, to framework do budowy interfejsów użytkownika, który wykorzystuje język Dart i pozwala na tworzenie atrakcyjnych aplikacji mobilnych z jednego kodu źródłowego dla obu platform. Typowe błędy myślowe, które mogą prowadzić do pomylenia tych technologii z COBOL-em, polegają na niewłaściwym zrozumieniu ich przeznaczenia oraz kontekstu użycia. COBOL jest językiem, który nie jest dostosowany do wymagań współczesnego rozwoju aplikacji mobilnych, które wymagają elastyczności, szybkości oraz interaktywności, co jest możliwe jedynie dzięki nowoczesnym technologiom. W związku z tym, podczas nauki programowania aplikacji mobilnych, warto skupić się na nowoczesnych narzędziach i językach, które są szeroko stosowane w branży.

Pytanie 29

W jakim języku programowania kod źródłowy musi być skompilowany do kodu maszynowego konkretnej architektury procesora przed jego uruchomieniem?

A. Java

B. C++

C. Perl

D. PHP

C++ to język programowania, który wymaga kompilacji do kodu maszynowego specyficznego dla danej architektury procesora. To znaczy, zanim uruchomisz program napisany w C++, musisz go najpierw przetworzyć przez kompilator (np. GCC albo MSVC), który tłumaczy kod źródłowy na instrukcje rozumiane bezpośrednio przez procesor, np. x86, ARM czy inne. Dzięki temu program działa bardzo wydajnie i wykorzystuje możliwości sprzętu. W praktyce takie podejście stosuje się tam, gdzie ważna jest szybkość działania, np. w grach komputerowych, systemach operacyjnych czy oprogramowaniu sterującym urządzeniami. Moim zdaniem warto znać ten mechanizm, bo to jedna z podstaw pracy programisty systemowego – wiedza o tym, jak kompilacja wpływa na przenośność kodu czy optymalizację. Dla porównania, języki takie jak PHP, Perl czy nawet Java działają inaczej – ich kod albo jest interpretowany, albo najpierw kompilowany do pośredniej postaci (jak bytecode w Javie), a nie bezpośrednio do kodu maszynowego. To właśnie ta różnica sprawia, że C++ jest tak powszechnie używany tam, gdzie liczy się pełna kontrola nad wydajnością i środowiskiem wykonania. Warto też pamiętać, że kompilacja w C++ pozwala na lepsze wykrywanie błędów przed uruchomieniem programu, co jest sporym ułatwieniem przy dużych projektach.

Pytanie 30

Jaką wartość zwróci poniższa funkcja dla argumentu n = 5?

function silnia(n) {
  if (n <= 1) return 1;
  return n * silnia(n - 1);
}

A. 120

B. 24

C. 60

D. 5

Funkcja silnia(n) oblicza wartość silni z liczby n, co jest matematyczną operacją polegającą na mnożeniu wszystkich liczb całkowitych dodatnich od 1 do n. Dla argumentu n = 5, obliczamy silnię w następujący sposób: silnia(5) = 5 * silnia(4). Następnie, silnia(4) = 4 * silnia(3), a silnia(3) = 3 * silnia(2), gdzie silnia(2) = 2 * silnia(1), a silnia(1) zwraca 1, ponieważ jest to warunek bazowy. Teraz możemy podstawić wartości: silnia(2) = 2 * 1 = 2, silnia(3) = 3 * 2 = 6, silnia(4) = 4 * 6 = 24, a na końcu silnia(5) = 5 * 24 = 120. Tak więc, wartość zwrócona przez funkcję dla n = 5 to 120. W praktyce, obliczanie silni jest przydatne w różnych dziedzinach, takich jak kombinatoryka, statystyka czy analiza danych. Zrozumienie tej koncepcji jest kluczowe w programowaniu, ponieważ często wykorzystuje się rekurencję do rozwiązywania problemów, które można podzielić na mniejsze podproblemy. Korzystając z rekurencyjnych funkcji, warto pamiętać o podstawowych warunkach, które kończą wywołania rekurencyjne, aby uniknąć nieskończonych pętli.

Pytanie 31

Jakie narzędzie umożliwia testowanie API w aplikacjach internetowych?

A. Microsoft Excel

B. Postman

C. Node.js

D. Blender

Postman to jedno z najczęściej wykorzystywanych narzędzi do testowania API aplikacji webowych. Umożliwia wysyłanie żądań HTTP, testowanie endpointów oraz monitorowanie odpowiedzi serwera. Dzięki Postmanowi programiści mogą w łatwy sposób analizować dane przesyłane między frontendem a backendem, co jest kluczowe w trakcie budowania nowoczesnych aplikacji opartych na architekturze REST lub GraphQL. Narzędzie oferuje możliwość automatyzacji testów, co przyspiesza proces wykrywania błędów i zwiększa jakość dostarczanych aplikacji. Postman pozwala także na tworzenie skryptów pre-request i testowych, umożliwiając weryfikację poprawności danych oraz sprawdzanie integralności aplikacji na różnych etapach jej rozwoju.

Pytanie 32

Gdzie są przechowywane informacje w sytuacji korzystania z chmury obliczeniowej?

A. Na nośnikach optycznych użytkownika

B. Na zdalnych serwerach dostawcy usług

C. Na dysku twardym użytkownika

D. Na lokalnym serwerze użytkownika

Dane w chmurze obliczeniowej są przechowywane przede wszystkim na zdalnych serwerach dostawcy usług chmurowych. Tego rodzaju przechowywanie danych ma na celu zapewnienie wysokiej dostępności, skalowalności oraz bezpieczeństwa. Dostawcy usług chmurowych, tacy jak Amazon Web Services, Microsoft Azure czy Google Cloud Platform, inwestują w infrastrukturę, która obejmuje centra danych rozmieszczone na całym świecie. Te centra danych są wyposażone w zaawansowane systemy zabezpieczeń, takie jak firewall'e, szyfrowanie danych i systemy detekcji intruzów. Dzięki temu użytkownicy mogą mieć pewność, że ich dane są bezpieczne. Dodatkowo, zdalne serwery oferują elastyczność w zakresie przydzielania zasobów obliczeniowych, co pozwala na dynamiczne reagowanie na zmieniające się potrzeby biznesowe. Warto również wspomnieć o standardach bezpieczeństwa, takich jak ISO 27001 czy SOC 2, które regulują sposób przechowywania i zarządzania danymi w chmurze, zapewniając zgodność z najlepszymi praktykami branżowymi.

Pytanie 33

Która z właściwości przycisków typu Radio-button opisanych w przedstawionym fragmencie dokumentacji jest poprawna?

Radio-button label

... The label can be positioned before or after the radio-button by setting the labelPosition property to 'before' or 'after'.

Radio groups

Radio-buttons should typically be placed inside of an <mat-radio-group> unless the DOM structure would make that impossible ... The radio-group has a value property that reflects the currently selected radio-button inside of the group.

Źródło: https://material.angular.io/components/radio/overview

A. Etykieta (label) może być umieszczona wyłącznie po przycisku radio-button

B. Właściwość labelPosition może przyjmować jedną z dwóch opcji

C. Wartość właściwości value grupy radio przechowuje tekst etykiety dla każdego radio-button

D. Przyciski radio-button są organizowane w elemencie o nazwie <radio-group>

Właściwość labelPosition w przyciskach typu radio-button, szczególnie w popularnych bibliotekach jak Angular Material, naprawdę potrafi ułatwić życie programiście. Jej działanie sprowadza się do tego, że pozwala określić, czy etykieta powinna być wyświetlana przed, czy po elemencie radio. Można ustawić tę właściwość na 'before' albo 'after'. Nie brzmi skomplikowanie, ale znaczenie praktyczne jest ogromne – czasem projekt graficzny wymaga, by tekst pojawił się z lewej strony guzika, a czasem z prawej. Dobre praktyki UX też to uwzględniają, bo zgodność z oczekiwaniami użytkownika poprawia czytelność formularzy. Moim zdaniem, jeśli budujesz interfejs dla internautów z różnych środowisk kulturowych (np. z językiem pisanym od prawej do lewej), ta opcja jest wręcz niezbędna. Warto też pamiętać, że takie ustawienie można łatwo nadpisywać na poziomie pojedynczego przycisku, co daje dużą elastyczność. W większości poważnych frameworków webowych, np. Angularze, ta właściwość jest dokumentowana jako podstawowa, bo daje deweloperowi kontrolę bez grzebania w CSS-ach. Sam nie raz korzystałem z labelPosition, szczególnie w korporacyjnych projektach, gdzie musiałem spełniać szczegółowe wymagania projektantów – dzięki temu oszczędza się czas i nerwy.

Pytanie 34

Jakie są cechy testów interfejsu?

A. Analizują wydajność aplikacji w czasie rzeczywistym

B. Weryfikują zgodność aplikacji z przepisami prawnymi

C. Ulepszają kod aplikacji

D. Sprawdzają prawidłowość pracy elementów graficznych oraz interakcji użytkownika z aplikacją

Testy interfejsu, znane też jako testy GUI (Graphical User Interface), są niesamowicie istotne w codziennej pracy programisty, zwłaszcza jeśli chodzi o aplikacje z graficznym interfejsem użytkownika. Ich głównym celem jest sprawdzanie, czy wszystkie elementy graficzne, takie jak przyciski, pola tekstowe czy menu działają zgodnie z założeniami oraz czy użytkownik może wchodzić z nimi w interakcję w przewidywany sposób. W praktyce zdarza się, że najwięcej błędów wychodzi właśnie na tym etapie – na przykład, kliknięcie w przycisk nie wywołuje żadnej akcji, albo okna dialogowe są nieczytelne. Moim zdaniem regularne wykonywanie takich testów (często automatycznych przy użyciu narzędzi typu Selenium, Cypress czy Playwright) pozwala wykrywać drobne usterki zanim trafią do rąk klienta, co jest zgodne z dobrymi praktykami Continuous Integration. Często też testy te są weryfikowane pod kątem responsywności, dostępności (WCAG) czy kompatybilności z różnymi przeglądarkami. Z mojego doświadczenia to właśnie testy interfejsu najbardziej pomagają w budowaniu pozytywnych doświadczeń użytkowników, bo pomagają wychwycić nieintuicyjne zachowania aplikacji, które ciężko zauważyć samym kodem. Warto więc o nich pamiętać, bo nawet najlepsza logika aplikacji nie obroni się, gdy UI nie działa poprawnie.

Pytanie 35

Który z poniższych aspektów najlepiej definiuje działanie e-sklepu?

A. Dostęp do bazy danych klientów

B. Zarządzanie serwerem e-mail

C. System obsługi koszyka oraz realizacji zamówień

D. Mechanizm generowania grafiki 3D

System zarządzania koszykiem i realizacją zamówień to kluczowy element każdej aplikacji e-commerce (sklepu internetowego). Umożliwia użytkownikom dodawanie produktów do koszyka, zarządzanie ich ilością, a następnie finalizację transakcji poprzez proces realizacji zamówienia i płatności. Tego typu funkcjonalność wymaga integracji z bazą danych oraz systemami płatności online, co zapewnia bezpieczeństwo i wygodę użytkownika. Systemy koszyków zakupowych często oferują zaawansowane funkcje, takie jak kupony rabatowe, kody promocyjne czy integracje z magazynami i systemami logistycznymi. Realizacja zamówienia obejmuje procesy takie jak autoryzacja płatności, generowanie faktur oraz śledzenie zamówień, co jest podstawą funkcjonowania nowoczesnych platform e-commerce.

Pytanie 36

Która z wymienionych zasad odnosi się do zachowania prywatności w sieci?

A. Przechowywanie haseł w wiadomościach e-mail

B. Stosowanie pseudonimów zamiast rzeczywistych imion na mediach społecznościowych

C. Publikowanie danych osobowych na otwartych platformach

D. Umieszczanie wszystkich zdjęć na platformach społecznościowych

Używanie pseudonimów zamiast prawdziwych imion na portalach społecznościowych jest jedną z podstawowych zasad ochrony prywatności w internecie. Dzięki temu ograniczasz możliwość identyfikacji i śledzenia Twojej aktywności przez osoby trzecie. Pseudonimy minimalizują ryzyko kradzieży tożsamości i redukują ilość danych osobowych dostępnych publicznie. To działanie jest szczególnie ważne dla dzieci i młodzieży, chroniąc ich przed cyberprzemocą i innymi zagrożeniami. W wielu serwisach można także dostosować ustawienia prywatności, ukrywając profil przed osobami spoza listy znajomych.

Pytanie 37

Jakie działania można podjąć, aby uniknąć pogorszenia wzroku podczas korzystania z komputera?

A. Zachować stałą temperaturę w biurze

B. Korzytać ze słuchawek tłumiących dźwięki

C. Stosować ergonomiczne podkładki pod ręce

D. Używać filtrów przeciwodblaskowych na ekranie

Stosowanie filtrów przeciwodblaskowych na monitorze to skuteczny sposób na zapobieganie pogorszeniu wzroku podczas pracy przy komputerze. Filtry te redukują odbicia światła, zmniejszając zmęczenie oczu i poprawiając komfort pracy. Długotrwała praca przy komputerze bez odpowiedniej ochrony może prowadzić do zespołu suchego oka, bólu głowy i problemów z widzeniem. Filtry przeciwodblaskowe to prosty, ale bardzo efektywny sposób na poprawę ergonomii stanowiska pracy. W połączeniu z odpowiednim ustawieniem monitora, regularnymi przerwami oraz ćwiczeniami wzrokowymi, pomagają one w utrzymaniu zdrowia oczu.

Pytanie 38

W przedstawionym filmie ukazano kreator interfejsu użytkownika, dla którego automatycznie powstaje

A. kod XML

B. obsługa przycisku ekranu dotykowego

C. obsługa wciśniętego przycisku

D. kod Java

Kod XML jest obecnie najczęściej stosowanym formatem do definiowania wyglądu interfejsów użytkownika w takich narzędziach jak Android Studio czy różnego rodzaju designery graficzne. Kiedy projektujesz layout aplikacji mobilnej albo desktopowej, duża część nowoczesnych narzędzi tworzy właśnie pliki XML, które następnie są interpretowane przez system w czasie uruchamiania aplikacji. Ułatwia to rozdzielenie logiki aplikacji od jej prezentacji, co wydaje się fundamentalne przy większych projektach. Moim zdaniem takie podejście daje ogromne korzyści – można łatwo modyfikować wygląd bez dotykania kodu źródłowego. W praktyce, jeśli używasz np. Android Studio, zbudujesz interfejs przeciągając przyciski czy pola tekstowe, a pod spodem dostaniesz czytelny plik XML. To przyspiesza pracę, zwiększa czytelność projektu i pozwala na późniejsze automatyczne generowanie dokumentacji albo testów interfejsu. Takie standardy są rekomendowane nie tylko przez Google, ale też szeroko stosowane w innych środowiskach, jak chociażby XAML w Microsoft czy FXML w JavaFX. Przezroczystość działania tych narzędzi sprawia, że łatwiej jest pracować zespołowo, bo każdy może szybko zorientować się w strukturze UI patrząc na XML-a. Samo generowanie kodu XML przez narzędzia graficzne to duży krok w kierunku lepszej organizacji pracy i zgodności ze współczesnymi praktykami branżowymi.

Pytanie 39

Wynikiem wykonania poniższego fragmentu kodu jest wyświetlenie liczb z zakresu od 2 do 20, które są

for (let number = 2; number <= 20; number++) {
    let check = true;
    for (let test = 2; test < number; test++) {
        if (number % test === 0) {
            check = false;
            break;
        }
    }
    if (check) console.log(number);
}

A. podzielne przez wartość zmiennej check.

B. pierwsze.

C. podzielne przez wartość zmiennej test.

D. parzyste.

Kod wypisuje liczby pierwsze, czyli takie, które mają dokładnie dwa dzielniki: 1 i samą siebie. Liczby pierwsze są podstawą w wielu dziedzinach matematyki i informatyki, szczególnie w kryptografii i algorytmach. Wyszukiwanie liczb pierwszych w danym przedziale to popularne zadanie, które pozwala na lepsze zrozumienie iteracji, pętli i warunków logicznych w programowaniu. Algorytm ten jest również wykorzystywany w optymalizacji algorytmów szyfrowania i generowania kluczy.

Pytanie 40

Które z wymienionych stwierdzeń najcelniej opisuje proces uruchamiania aplikacji?

A. Generowanie pliku źródłowego

B. Przetwarzanie kodu źródłowego przez kompilator

C. Wykonywanie programu na podstawie przetłumaczonego kodu maszynowego

D. Tłumaczenie kodu źródłowego na język pośredni

Zaczynanie od pliku źródłowego to jakby start w procesie programowania, zanim jeszcze dojdzie do kompilacji. Twierdzisz, że kompilator wykonuje kod źródłowy, ale to nie tak. Kompilator tłumaczy, a nie wykonuje ten kod. Zamiana kodu źródłowego na język pośredni, jak bytecode w Javie, to właśnie etap kompilacji. Uruchomienie następuje później, więc jest to ważne, żeby to zrozumieć.

Rozpocznij nowy egzamin

Powrót do strony głównej