Wyniki egzaminu

Nowy egzamin

Informacje o egzaminie:

Zawód: Technik informatyk
Kwalifikacja: INF.03 - Tworzenie i administrowanie stronami i aplikacjami internetowymi oraz bazami danych
Data rozpoczęcia: 6 maja 2026 09:53
Data zakończenia: 6 maja 2026 10:20

Egzamin zdany!

Wynik: 25/40 punktów (62,5%)

Wymagane minimum: 20 punktów (50%)

Nowe

Analiza przebiegu egzaminu- sprawdź jak rozwiązywałeś pytania

Przebieg egzaminu

Pochwal się swoim wynikiem!

Facebook

X.com

Szczegółowe wyniki:

Pytanie 1

Która funkcja języka PHP służy do zapisu danych do pliku?

A. readfile()

B. fwrite()

C. fgets()

D. fread()

Poprawna odpowiedź to fwrite(), ponieważ jest to podstawowa funkcja PHP służąca do zapisu danych do pliku. W typowym scenariuszu najpierw otwierasz plik funkcją fopen(), np. w trybie 'w' (zapis, nadpisanie) albo 'a' (dopisywanie na koniec), a dopiero potem używasz fwrite($uchwyt, $dane). Taki schemat: $fp = fopen('log.txt', 'a'); fwrite($fp, "Nowy wpis\n"); fclose($fp); to w praktyce standardowy wzorzec pracy z plikami w PHP. Moim zdaniem warto od początku wyrabiać sobie nawyk sprawdzania, czy fopen() się udało (czy nie zwróciło false) oraz czy fwrite() nie zwróciło 0 lub false, bo to jedna z podstawowych dobrych praktyk w programowaniu webowym. W kontekście aplikacji internetowych fwrite() często wykorzystuje się do zapisywania logów (np. własny prosty system logowania błędów), przechowywania prostych danych konfiguracyjnych, cache’owania wygenerowanych stron HTML do plików statycznych, a nawet do eksportu danych do plików CSV. W realnych projektach PHP zapis do pliku trzeba łączyć z odpowiednimi uprawnieniami katalogów na serwerze oraz z kontrolą błędów, żeby aplikacja zachowywała się przewidywalnie nawet wtedy, gdy system plików odmawia zapisu. Dobre praktyki mówią też, żeby nie mieszać logiki aplikacji z zapisem do pliku w losowych miejscach kodu, tylko wydzielić osobne funkcje lub klasy (np. Logger, FileStorage). fwrite() jest wtedy używane pod spodem, a reszta aplikacji tylko woła te wyższe warstwy. Warto też pamiętać o kodowaniu znaków (UTF-8) i o tym, żeby przy danych binarnych (np. obrazki, PDF-y) otwierać plik w trybie 'wb' lub 'ab'. To niby drobiazgi, ale w praktyce często decydują o tym, czy program działa stabilnie na różnych serwerach i systemach operacyjnych.

Pytanie 2

W sekcji nagłówkowej kodu HTML znajduje się tekst przedstawiony na ilustracji. Tekst ten zostanie wyświetlony

<title>Strona miłośników psów</title>

A. na pasku tytułowym przeglądarki

B. w zawartości strony, na banerze

C. w polu adresu, obok wpisanego adresu URL

D. w zawartości strony, w pierwszym widocznym nagłówku

Tag <title> w HTML jest częścią sekcji nagłówkowej dokumentu i służy do określenia tytułu strony wyświetlanego na pasku tytułu przeglądarki. Jest to kluczowy element z punktu widzenia SEO, ponieważ wyszukiwarki internetowe używają informacji z tagu <title> do indeksowania stron i określania ich treści. Tytuł strony powinien być krótki, ale jednocześnie bogaty w słowa kluczowe, dzięki czemu zwiększa szanse na wysoką pozycję w wynikach wyszukiwania. W praktyce dobrze zaprojektowany tytuł wpływa na widoczność strony w sieci i przyciąga uwagę użytkowników. Ważne jest, aby tytuł był unikalny dla każdej strony w witrynie, co pomaga w lepszym zrozumieniu struktury strony przez odwiedzających oraz roboty indeksujące. Zgodnie z dobrymi praktykami, tytuł powinien zawierać od 50 do 60 znaków, aby był w pełni widoczny w wynikach wyszukiwania i nie został przycięty. Tytuł to pierwsze, co użytkownik widzi w zakładkach przeglądarki oraz w wynikach wyszukiwania, dlatego jego odpowiednia konstrukcja jest niezmiernie ważna.

Pytanie 3

Zdefiniowana jest tabela uczniowie z polami id, nazwisko, imie oraz klasa. Jakie zapytanie SQL pozwoli nam uzyskać liczbę osób w danym klasa i wskazać jej nazwę?

A. SELECT COUNT(id), klasa FROM uczniowie GROUP BY klasa

B. SELECT SUM(id), klasa FROM uczniowie ORDER BY klasa

C. SELECT SUM(id), klasa FROM uczniowie GROUP BY klasa

D. SELECT COUNT(id), klasa FROM uczniowie ORDER BY klasa

Odpowiedź 'SELECT COUNT(id), klasa FROM uczniowie GROUP BY klasa;' jest prawidłowa, ponieważ wykorzystuje funkcję agregującą COUNT do zliczenia liczby uczniów w każdej klasie. Kluczowym elementem jest tutaj klauzula GROUP BY, która grupuje wyniki według kolumny 'klasa'. Dzięki temu uzyskujemy dla każdej klasy osobny wynik z liczbą uczniów. To podejście jest zgodne z dobrymi praktykami w SQL, gdzie użycie funkcji agregujących z grupowaniem pozwala na efektywne przetwarzanie danych. Przykładowo, w przypadku szkoły, taka analiza może być użyta do zarządzania zasobami lub planowania, na przykład, przy ustalaniu liczby nauczycieli potrzebnych w danej klasie. Użycie COUNT zapewnia również, że wynik będzie liczbowy, co jest istotne dla dalszej analizy danych. Warto również pamiętać, że korzystanie z odpowiednich aliasów dla wyników może poprawić czytelność wyników zapytania.

Pytanie 4

W jaki sposób można w języku CSS ustawić takie stylizowanie tabeli, aby wiersz, na którym obecnie znajduje się kursor myszki, zmieniał kolor tła na szary?

A. tr:active { color: gray; }

B. tr:hover { background-color: gray; }

C. tr:hover { color: gray; }

D. tr:active { background-color: gray; }

Odpowiedzi tr:hover { color: gray; }, tr:active { color: gray; } i tr:active { background-color: gray; } są w tym kontekście niewłaściwe. W pierwszej odpowiedzi, jak używasz pseudoklasy :hover z właściwością color, zmieniasz tylko kolor tekstu, a nie tła, co nie spełnia wymogu modyfikacji koloru tła wiersza. Użytkownicy naprawdę oczekują, że jak najadą kursorem na wiersz, to zobaczą wyraźną zmianę w jego wyglądzie, a zmiana koloru tekstu to nie jest zbyt skuteczny sygnał wizualny. Druga i trzecia odpowiedź wykorzystują pseudoklasę :active, która działa tylko wtedy, gdy na element klikniemy. To pomija interakcję z myszką, co jest kluczowe w tym zadaniu. :active powinno być stosowane, gdy chcemy zmienić styl elementów podczas aktywacji, ale to nie działa w przypadku najechania kursorem. Użytkownicy mogą się mylić między tymi pseudoklasami, co prowadzi do kiepskiego projektowania interfejsu, który nie reaguje na intuicyjne działania, takie jak najeżdżanie myszą. W praktyce, dobrze jest używać właściwych pseudoklas, żeby osiągnąć zamierzony efekt i poprawić interaktywność aplikacji internetowych.

Pytanie 5

Jaką wiadomość należy umieścić w przedstawionym fragmencie kodu PHP zamiast znaków zapytania? $a=mysql_connect('localhost','adam','mojeHasło'); if(!$a) echo "?????????????????????????";

A. Błąd w przetwarzaniu zapytania SQL

B. Wybrana baza danych nie istnieje

C. Rekord został pomyślnie dodany do bazy

D. Błąd połączenia z serwerem SQL

W sytuacji, gdy nie udaje się nawiązać połączenia z serwerem baz danych MySQL, komunikat błędu powinien jasno wskazywać na problem związany z połączeniem. W kodzie PHP, używając funkcji mysql_connect(), jeśli połączenie się nie powiedzie, zwracany jest błąd, który powinien być odpowiednio obsłużony. W tym przypadku odpowiednia treść komunikatu powinna brzmieć 'Błąd połączenia z serwerem SQL'. Ważne jest, aby programiści dbali o poprawne komunikaty błędów, ponieważ ułatwiają one diagnozowanie problemów. Dobrą praktyką jest także stosowanie obsługi wyjątków, co zwiększa stabilność aplikacji. Przykład: zamiast używać mysql_connect(), zaleca się korzystanie z mysqli lub PDO, które oferują bardziej zaawansowane opcje zarządzania błędami oraz obsługę wyjątków. W przypadku użycia mysqli, mógłbyś to zrobić w następujący sposób: $mysqli = new mysqli('localhost', 'adam', 'mojeHasło'); if ($mysqli->connect_error) { echo 'Błąd połączenia z serwerem SQL: ' . $mysqli->connect_error; } Poprawne raportowanie błędów jest kluczowym elementem programowania, ponieważ pozwala na szybką identyfikację i naprawę potencjalnych problemów.

Pytanie 6

W bazie danych MySQL utworzono tabelę. Aby jednoznacznie zdefiniować, że pole ID jest kluczem głównym, należy dopisać

 CREATE TABLE Osoby ( ID int NOT NULL, nazwisko varchar(255) NOT NULL, wiek int);

A. FOREIGN KEY w linii, w której jest zdefiniowane pole ID.

B. PK (ID) przed zamknięciem nawiasu.

C. PK w linii, w której jest zdefiniowane pole ID.

D. PRIMARY KEY (ID) przed zamknięciem nawiasu.

Niektóre odpowiedzi na to pytanie mogły zawierać błędne koncepcje, które warto omówić. W języku SQL, skrót 'PK' nie jest rozpoznawany jako oznaczenie klucza głównego. Poprawnym oznaczeniem jest klauzula 'PRIMARY KEY'. Innym błędnym podejściem jest próba oznaczenia pola ID jako klucz obcy za pomocą klauzuli 'FOREIGN KEY'. Klucze obce są używane do tworzenia powiązań między tabelami w relacyjnych bazach danych, a nie do definiowania unikalności rekordu. Dlatego takie podejście jest niezgodne ze standardami SQL i dobrymi praktykami w projektowaniu baz danych. Zrozumienie różnicy między kluczami głównymi a obcymi jest kluczowe dla efektywnego tworzenia i zarządzania relacyjnymi bazami danych. Za pomocą klucza głównego określamy unikalność rekordu, natomiast klucz obcy pozwala na tworzenie relacji między różnymi tabelami.

Pytanie 7

Funkcja zapisana w języku PHP wygląda tak patrz ramka): Jej celem jest

A. wypisanie liczby parzystej

B. zwrócenie wartości 1, gdy liczba jest parzysta

C. wypisanie liczby nieparzystej

D. zwrócenie wartości 0, gdy liczba jest parzysta

Funkcja w języku PHP opisana na egzaminie służy do sprawdzania czy podana liczba jest parzysta. Wybór zwracanych wartości 1 i 0 jest klasycznym przykładem użycia binarnych wartości logicznych w programowaniu. Niektóre niepoprawne odpowiedzi mogą wynikać z błędnego zrozumienia działania operatora modulo %. Operator ten oblicza resztę z dzielenia i w przypadku operacji liczb całkowitych przydaje się do określania parzystości. Jeśli liczba jest podzielna przez 2 bez reszty czyli modulo zwraca 0 funkcja zwraca 1 co oznacza że liczba jest parzysta. Niektóre odpowiedzi sugerują że funkcja zwraca lub wypisuje liczby parzyste bądź nieparzyste co jest błędnym rozumieniem działania funkcji zwracającej wartości w kontekście operacji logicznych. Kluczowe jest zrozumienie że funkcje zwracają wartości a nie wypisują ich w przypadku takich jak ten gdzie celem jest jedynie sprawdzenie a nie wyświetlenie wartości. Wybór wartości zwracanych 1 i 0 jest także zgodny z konwencjami logicznymi stosowanymi w warunkowych instrukcjach programistycznych co może być mylnie postrzegane jako konieczność wyświetlenia wyniku. Ważne jest aby pamiętać że w programowaniu logiczne zwracanie wartości jest często używane do późniejszego wykorzystania przez inne części aplikacji w celu podejmowania decyzji lub sterowania przepływem programu. Zrozumienie tych podstawowych zasad pozwala uniknąć błędnych interpretacji i wykorzystać pełnię możliwości jakie daje programowanie w językach takich jak PHP.

Pytanie 8

Który z poniższych języków jest używany do stylizacji stron WWW?

A. HTML

B. CSS

C. SQL

D. Python

CSS, czyli Cascading Style Sheets, to język używany do opisywania wyglądu dokumentu HTML. Dzięki niemu możemy określić, jak mają wyglądać elementy na stronie, takie jak kolory, czcionki, odstępy między elementami, a także układ całej strony. CSS jest nieodłącznym elementem nowoczesnego tworzenia stron internetowych, ponieważ pozwala na oddzielenie treści od formy, co jest jedną z zasad dobrych praktyk w web development. Umożliwia tworzenie responsywnych projektów, które dobrze wyglądają na różnych urządzeniach, od komputerów po smartfony. Stylowanie za pomocą CSS pozwala na zdefiniowanie stylów globalnych, które mogą być zastosowane do wielu elementów na stronie, co znacznie ułatwia zarządzanie wyglądem witryny. Praktycznym zastosowaniem CSS jest na przykład zmiana koloru tekstu na stronie za pomocą prostej reguły, czy też tworzenie zaawansowanych animacji, które zwiększają interaktywność stron. CSS jest kluczowy w procesie tworzenia estetycznych i funkcjonalnych stron internetowych, co czyni go niezbędnym narzędziem dla każdego web developera.

Pytanie 9

Wskaźnik HTML, który umożliwia oznaczenie tekstu jako błędnego lub nieodpowiedniego poprzez jego przekreślenie, to jaki?

A. <em> </em>

B. <s> </s>

C. <u> </u>

D. <b> </b>

W tym pytaniu łatwo pomylić różne znaczniki HTML, bo wiele z nich wpływa na wygląd tekstu, ale pełnią zupełnie inne role semantyczne. W standardzie HTML <b> odpowiada głównie za pogrubienie tekstu, bez nadawania mu specjalnego znaczenia. To po prostu wizualne wyróżnienie, coś jak podkręcenie czcionki w edytorze tekstu. Nie informuje jednak, że treść jest błędna, nieaktualna czy powinna być zignorowana. W nowoczesnym kodzie, jeśli chcemy podkreślić ważność treści, lepszym wyborem jest <strong>, a nie <b>. Podobnie <em> nie ma nic wspólnego z przekreśleniem – ten znacznik służy do emfazy, czyli zaakcentowania fragmentu zdania, zwykle renderowany jest kursywą. Semantycznie oznacza, że dany fragment ma inne brzmienie albo nacisk w wypowiedzi, co jest istotne np. dla czytników ekranu czy tłumaczeń. Z kolei <u> historycznie kojarzy się z podkreślaniem tekstu, ale w HTML5 jego znaczenie zostało doprecyzowane: używa się go raczej do oznaczania treści, które są w jakiś sposób wyróżnione konwencjonalnie (np. błąd ortograficzny, nazwa własna w tekście innym alfabetem), a nie do dekoracyjnego podkreślania wszystkiego jak leci. Typowym błędem jest myślenie kategoriami „jak to wygląda”, zamiast „co to oznacza”. Wiele osób wybiera <b> albo <u>, bo kojarzy im się to z edytorem Word i zmianą stylu, a w HTML powinniśmy bardziej zwracać uwagę na semantykę i zgodność ze specyfikacją. Do oznaczania tekstu jako błędnego lub nieaktualnego używa się <s> (lub w bardziej formalnych zmianach <del>), bo te znaczniki jednoznacznie wskazują, że dana treść nie jest już obowiązująca. Dzięki temu narzędzia do dostępności, wyszukiwarki i style CSS mogą poprawnie interpretować znaczenie tego fragmentu, a nie tylko jego wygląd.

Pytanie 10

W przedstawionym kodzie JavaScript linie zostały ponumerowane dla wygody. Kod ten zawiera błąd, ponieważ po jego uruchomieniu nie wyświetla się żaden komunikat. Aby usunąć ten błąd, należy

1  if(a < b)
2      document.write(a);
3      document.write("jest mniejsze");
4  else
5      document.write(b);
6      document.write("jest mniejsze");

A. w liniach 2 i 5 zmienne a i b umieścić w cudzysłowie

B. dodać nawiasy klamrowe do sekcji if i else

C. umieścić znaki $ przed nazwami zmiennych

D. w liniach 3 i 6 zastąpić znaki cudzysłowu apostrofami, np. 'jest mniejsze'

Odpowiedź zakłada wstawienie nawiasów klamrowych do sekcji if oraz else co jest kluczowym elementem praktyki programowania w JavaScript. Nawiasy klamrowe zapewniają prawidłowe wykonanie bloku kodu w przypadku warunków jeśli i else co jest standardową praktyką w większości języków programowania. Nawet jeśli blok kodu zawiera tylko jedną linię dodanie nawiasów klamrowych zwiększa czytelność kodu i ułatwia jego przyszłą edycję. Użycie nawiasów klamrowych jest również kluczowe gdyż zapobiega błędom logicznym i nieoczekiwanym zachowaniom programu. W implementacji systemów produkcyjnych oraz podczas pracy z zespołem przestrzeganie takich standardów jest niezmiernie ważne ponieważ zapewnia spójność kodu i ułatwia jego zrozumienie przez innych programistów. Przykładowo dodanie nawiasów klamrowych do instrukcji if w kodzie który jest często aktualizowany minimalizuje ryzyko wprowadzenia błędów. Programiści zawsze powinni dążyć do pisania kodu który jest łatwy do zrozumienia utrzymania i modyfikacji co jest jednym z fundamentów inżynierii oprogramowania.

Pytanie 11

bool gotowe=true;
cout<<gotowe;
Jakie będzie wyjście w wyniku wykonania podanych poleceń?

A. Tak

B. Nie

C. 1

D. 0

Po wykonaniu poleceń na ekranie zobaczysz '1'. Zmienna 'gotowe' jest ustawiona jako typ bool i ma wartość true. W C++ typ bool może mieć dwie wartości: true lub false. Kiedy zmienną bool wyświetlamy przy użyciu cout, to 'true' pokazuje się jako '1', a 'false' jako '0'. To jest zgodne z zasadami C++, które mówią, że wartości logiczne są traktowane jako liczby całkowite. Z mojego doświadczenia, zrozumienie tego, jak C++ interpretuje różne typy danych, jest naprawdę istotne w programowaniu, bo pomaga lepiej ogarnąć działanie kodu, a także poprawić algorytmy. Na przykład, jeśli programista ma świadomość, że true to 1, może wykorzystać tę wiedzę przy operacjach na liczbach lub podczas tworzenia warunków. To fajnie działa, zwłaszcza gdy zaczynamy tworzyć bardziej złożone struktury danych.

Pytanie 12

Na podstawie filmu wskaż, która cecha dodana do stylu CSS zamieni miejscami bloki aside i nav, pozostawiając w środku blok section?

A. nav { float: right; }

B. aside {float: left; }

C. nav { float: right; } section { float: right; }

D. nav { float: left; } aside { float: left; }

Prawidłowa odpowiedź opiera się na tym, jak działają własności float w CSS i w jakiej kolejności przeglądarka renderuje elementy blokowe. Jeśli w dokumencie HTML kolejność znaczników to np. <aside>, potem <section>, a na końcu <nav>, to bez dodatkowego stylowania wszystkie trzy ustawią się pionowo, jeden pod drugim, w tej właśnie kolejności. Dodanie float zmienia sposób, w jaki elementy „odpływają” od normalnego przepływu dokumentu i jak układają się obok siebie. W stylu nav { float: right; } section { float: right; } sprawiamy, że zarówno nav, jak i section są przesuwane do prawej krawędzi kontenera, natomiast aside (bez float) pozostaje w normalnym przepływie, czyli z lewej strony. Ponieważ przeglądarka układa elementy w kolejności występowania w kodzie, najpierw wyrenderuje aside po lewej, potem section „odpłynie” w prawo, a na końcu nav też „odpłynie” w prawo, ustawiając się po prawej stronie, ale dalej od góry niż section. Efekt wizualny jest taki, że po lewej mamy aside, po prawej nav, a section ląduje między nimi, dokładnie tak jak było pokazane na filmie. Moim zdaniem to zadanie dobrze pokazuje, że przy floatach zawsze trzeba myśleć o trzech rzeczach naraz: kolejności elementów w HTML, kierunku „pływania” (left/right) oraz o tym, które elementy pozostawiamy w normalnym przepływie. W praktyce w nowoczesnych projektach częściej używa się flexboxa albo CSS Grid do takich układów, bo są czytelniejsze i mniej problematyczne. Przykładowo, zamiast kombinować z float, można by użyć display: flex; na kontenerze i ustawić order dla aside i nav. Float nadal jednak pojawia się w starszych layoutach i w zadaniach egzaminacyjnych, więc warto dobrze rozumieć jego zachowanie, choćby po to, żeby poprawnie modyfikować istniejące style lub naprawiać „rozjechane” układy w starszych projektach.

Pytanie 13

Można przypisać wartości: static, relative, fixed, absolute oraz sticky do właściwości

A. display

B. position

C. text-transform

D. list-style-type

Właściwość CSS 'position' służy do określenia, w jaki sposób element jest pozycjonowany na stronie. Wartości takie jak static, relative, fixed, absolute oraz sticky definiują różne metody pozycjonowania elementów w kontekście innych obiektów oraz w kontekście samego okna przeglądarki. Na przykład, 'static' jest wartością domyślną, co oznacza, że elementy są umieszczane w naturalnym porządku w dokumencie HTML. 'Relative' pozwala na przesunięcie elementu względem jego normalnej pozycji, co daje większą elastyczność w projektowaniu layoutów. 'Absolute' pozycjonuje element względem najbliższego przodka, który również ma ustawioną właściwość 'position' różną od 'static', co umożliwia precyzyjne umiejscowienie elementów. 'Fixed' sprawia, że element pozostaje w tym samym miejscu w oknie przeglądarki, nawet podczas przewijania strony, co jest często wykorzystywane w przypadku nagłówków i stopki. 'Sticky' łączy cechy 'relative' i 'fixed', umożliwiając elementowi bycie na stałe w zasięgu widoku, ale tylko do momentu, gdy nie zostanie przewinięty poza jego kontener. Używanie tych wartości w praktyce pozwala na tworzenie responsywnych i dynamicznych interfejsów użytkownika, które są zgodne z dobrymi praktykami projektowania stron internetowych.

Pytanie 14

Jakie zapytanie SQL należy użyć, aby zmienić strukturę już istniejącej tabeli?

A. CREATE TABLE

B. INSERT INTO

C. UPDATE

D. ALTER TABLE

Odpowiedź 'ALTER TABLE' jest poprawna, ponieważ to polecenie SQL służy do modyfikacji struktury istniejącej tabeli w bazie danych. Dzięki 'ALTER TABLE' możemy dodawać nowe kolumny, modyfikować istniejące kolumny (np. zmieniając ich typ danych czy nazwę), a także usuwać kolumny, które nie są już potrzebne. Przykładowe zastosowanie polecenia to dodanie nowej kolumny do tabeli pracowników: 'ALTER TABLE pracownicy ADD COLUMN wiek INT;'. Ponadto, 'ALTER TABLE' pozwala na wprowadzanie ograniczeń, takich jak klucze obce czy unikalności, co jest kluczowe w kontekście integracji danych i zapewnienia ich spójności. W praktyce, odpowiednie zarządzanie strukturą tabel jest fundamentalnym aspektem utrzymania bazy danych w dobrej kondycji. Należy pamiętać, aby stosować te zmiany zgodnie z najlepszymi praktykami, takimi jak testowanie zapytań w środowisku deweloperskim przed ich wdrożeniem w produkcji, co minimalizuje ryzyko błędów i strat danych.

Pytanie 15

Wskaż znacznik, który umożliwia zapis tekstu, który jest niepoprawny lub niewłaściwy, w formie przekreślonej?

A. <sub> </sub>

B. <s> </s>

C. <em> </em>

D. <b> </b>

Znaczniki <b>, <em> i <sub> nie mają na celu przekreślania tekstu, co czyni je nieodpowiednimi w kontekście pytania. Znak <b> jest używany do oznaczania tekstu pogrubionego, co ma na celu wyróżnienie go wizualnie, ale nie przekazuje informacji o zmianie statusu treści. Przykład użycia <b> to: <b>ważna informacja</b>, co wyraźnie wskazuje na znaczenie tekstu, jednak nie informuje czy informacja jest aktualna czy nie. Znak <em> z kolei jest stosowany do oznaczania tekstu w formie kursywy, co zazwyczaj służy do podkreślenia znaczenia lub intonacji, na przykład: <em>ważne</em>. Jednak, podobnie jak w przypadku <b>, nie sygnalizuje on, że tekst jest nieaktualny lub odrzucony. Ostatni z wymienionych znaczników, <sub>, służy do umieszczania tekstu w dolnym indeksie, co jest przydatne w kontekście wzorów chemicznych lub matematycznych, np. H<sub>2</sub>O, ale nie ma zastosowania w kontekście przekreślania tekstu. W związku z tym, zastosowanie tych znaczników w tym kontekście jest niepoprawne, ponieważ nie spełniają one funkcji przekreślenia, co jest kluczowym elementem zdefiniowanym w pytaniu.

Pytanie 16

W języku HTML, aby nadać dokumentowi tytuł "Moja strona", który będzie wyświetlany na zakładce przeglądarki internetowej, należy posłużyć się zapisem

A. <meta name="title" content="Moja strona" />

B. <title>Moja strona</title>

C. <meta title="Moja strona">

D. <head>Moja strona</head>

Częstym problemem w nauce HTML jest mylenie roli różnych tagów w sekcji <head>, zwłaszcza gdy chodzi o ustawianie tytułu strony. Trzeba uważnie rozróżniać, które elementy mają wpływ na wyświetlanie strony w przeglądarce, a które pełnią inne funkcje pomocnicze. Na przykład umieszczenie tekstu „Moja strona” bezpośrednio w tagu <head> nie wyświetli tego napisu ani na karcie przeglądarki, ani na samej stronie – sekcja <head> służy tylko do osadzania metadanych, stylów czy skryptów. Natomiast tag <meta name="title" content="Moja strona" /> to próba użycia meta-informacji, która jednak nie zmienia tytułu strony w przeglądarce. Tag <meta> jest bardzo ważny dla SEO czy opisu strony, ale nie ustala tytułu widocznego dla użytkownika – tą rolę pełni wyłącznie <title>. Zdarza się też, że ktoś myli atrybuty lub próbuje użyć nieistniejących, jak w przypadku <meta title="Moja strona"> – to nie jest zgodne ze standardem HTML i nie będzie rozpoznane przez żadną nowoczesną przeglądarkę. Moim zdaniem wiele osób próbuje po prostu zgadywać, sugerując się nazwami atrybutów lub skrótami myślowymi. W praktyce warto zawsze sprawdzać aktualną specyfikację HTML5 i testować efekt działania kodu w prawdziwej przeglądarce. Najlepiej trzymać się sprawdzonych, oficjalnych rozwiązań – tytuł strony ustawia się WYŁĄCZNIE za pomocą <title> w sekcji <head>. Pozostałe konstrukcje mogą się przydać do dodatkowego opisu strony czy indeksowania przez wyszukiwarki, ale nie wpływają na to, co zobaczy użytkownik na pasku zakładki.

Pytanie 17

Gdzie należy umieścić znacznik meta w języku HTML?

A. w sekcji nagłówkowej strony internetowej

B. w stopce strony internetowej

C. między znacznikami paragrafu

D. między znacznikami body

Znacznik meta w języku HTML jest kluczowym elementem, który powinien być umieszczony w części nagłówkowej (head) dokumentu. Znaczniki meta służą do definiowania różnych informacji o stronie, takich jak zestaw znaków, opis, słowa kluczowe, autor oraz inne istotne dane, które nie są bezpośrednio wyświetlane na stronie. Przykładowo, znacznik meta z atrybutem 'charset' informuje przeglądarki, w jaki sposób interpretować znaki na stronie, co jest szczególnie ważne dla prawidłowego wyświetlania treści w różnych językach. Standardy HTML5 zalecają umieszczanie znaczników meta w nagłówku, aby umożliwić optymalizację SEO, co zwiększa widoczność strony w wynikach wyszukiwania. Dobrą praktyką jest również dodanie opisu strony przy pomocy znacznika meta 'description', co pozwala wyszukiwarkom na lepsze zrozumienie tematyki strony oraz zwiększa klikalność w wynikach wyszukiwania.

Pytanie 18

W języku skryptowym JavaScript operatory: || oraz && należą do grupy operatorów

A. arytmetycznych.

B. przypisania.

C. logicznych.

D. bitowych.

Operatory || oraz && w JavaScript to klasyczne operatory logiczne. Działają na wartościach, które można zinterpretować jako prawdę lub fałsz (tzw. wartości truthy i falsy) i zwracają wynik wyrażenia logicznego. && oznacza „i” logiczne – całe wyrażenie jest prawdziwe tylko wtedy, gdy oba operandy są traktowane jako prawdziwe. || oznacza „lub” logiczne – wystarczy, że jeden z operandów jest prawdziwy, żeby całe wyrażenie było uznane za prawdę. W praktyce bardzo często wykorzystuje się je w instrukcjach warunkowych, np.: if (isLoggedIn && isAdmin) { … } albo if (isMobile || isTablet) { … }. W JavaScript te operatory mają jeszcze jedną, moim zdaniem bardzo przydatną cechę: nie zwracają po prostu true/false, tylko konkretną wartość jednego z operandów. Na przykład: const name = userName || "Gość"; – jeśli userName jest wartością „falsy” (np. pusty string, null, undefined), to do name trafi "Gość". To jest tzw. krótkie spięcie (short-circuit evaluation): przy operatorze &&, jeśli pierwszy operand jest falsy, drugi nie jest już w ogóle obliczany; przy ||, jeśli pierwszy jest truthy, drugi też nie jest sprawdzany. W dobrych praktykach front-endu wykorzystuje się to do prostego ustawiania wartości domyślnych, zabezpieczania wywołań funkcji (np. callback && callback()) oraz budowania bardziej czytelnych warunków. Warto też pamiętać o różnicy między operatorami logicznymi (&&, ||, !) a porównania (===, !==), bo to są różne grupy operatorów, chociaż często używa się ich razem w tych samych warunkach. Z mojego doświadczenia, świadome używanie tych operatorów logicznych bardzo upraszcza kod i zmniejsza liczbę if-ów rozrzuconych po skryptach.

Pytanie 19

Tabela góry, której fragment został pokazany, obejmuje polskie pasma górskie oraz ich szczyty. Podaj kwerendę obliczającą dla każdego pasma górskiego średnią wysokość szczytów.

A. SELECT pasmo, AVG(wysokosc) FROM gory LIMIT pasmo

B. SELECT pasmo, COUNT(wysokosc) FROM gory ORDER BY pasmo

C. SELECT pasmo, SUM(wysokosc) FROM gory GROUP BY pasmo

D. SELECT pasmo, AVG(wysokosc) FROM gory GROUP BY pasmo

Gratulacje! Twoja odpowiedź jest prawidłowa. Zapytanie 'SELECT pasmo, AVG(wysokosc) FROM gory GROUP BY pasmo;' jest poprawne. Funkcja AVG() jest jedną z funkcji agregujących w SQL, które służą do wykonania pewnej operacji na zestawie wartości. W tym przypadku oblicza ona średnią wartość wysokości szczytów dla każdego z pasm górskich. Funkcja GROUP BY jest natomiast klauzulą SQL, która jest używana do grupowania wartości z różnych wierszy w jedną grupę. W tym przypadku GROUP BY pasmo oznacza, że wyniki zostaną pogrupowane według pasma górskiego, co pozwala obliczyć średnią wysokość szczytów dla każdego z pasm. Jest to zgodne z treścią pytania. Pamiętaj, że wykorzystanie funkcji agregujących w SQL pozwala na efektywne przetwarzanie dużych ilości danych, co jest niezwykle ważne w praktycznych zastosowaniach baz danych.

Pytanie 20

Jak zdefiniować formatowanie tabeli w języku CSS, aby wyróżnić wiersz, na który aktualnie najeżdża kursor myszy, korzystając z innego koloru?

A. pseudoelement ::marker

B. pseudoelement ::first-line

C. pseudoklasę :hover

D. pseudoklasę :visited

Prawidłową odpowiedzią jest użycie pseudoklasy :hover, która jest standardowym rozwiązaniem w CSS do stylizacji elementów, gdy użytkownik na nie najedzie kursorem myszy. Pseudoklasa :hover pozwala na dynamiczną modyfikację wyglądu elementów, co jest szczególnie użyteczne w kontekście interaktywności stron internetowych. Na przykład, można zastosować tę pseudoklasę do wierszy tabeli, aby zmienić ich kolor tła na inny, co podnosi czytelność i estetykę interfejsu użytkownika. Implementacja może wyglądać następująco: table tr:hover { background-color: #f2f2f2; } - dzięki temu, gdy użytkownik najedzie myszką na wiersz tabeli, jego tło zmieni się na jasno szare, co zwraca uwagę na ten wiersz. Użycie :hover jest zgodne z dobrymi praktykami w projektowaniu UI, gdyż poprawia doświadczenia użytkownika oraz umożliwia intuicyjne korzystanie z interakcji na stronie. Pseudoklasa :hover wspiera również responsywność, ponieważ wpływa na sposób, w jaki użytkownicy wchodzą w interakcje z elementami, co jest kluczowe w nowoczesnym projektowaniu stron.

Pytanie 21

Na podstawie fragmentu dokumentu HTML, określ co należy wpisać w miejsce kropek w odnośniku w menu, aby przenosił on do rozdziału 2.

Fragment menu
<a ...>Rozdział 2</a>

Fragment dalej w dokumencie
<h1 id="r2" name="sekcja2" class="rozdzial2">Rozdział 2<h1>

A. href = "sekcja2"

B. href = "r2"

C. href = "#r2"

D. href = "#sekcja2"

Niestety, Twoja odpowiedź nie jest prawidłowa. Prawidłowa odpowiedź 'href="#r2"' odwołuje się do identyfikatora (id) 'r2' na tej samej stronie. W HTML, atrybut 'href' w tagu 'a' służy do określenia miejsca docelowego odnośnika. Przed identyfikatorem umieszcza się znak '#', który informuje przeglądarkę, że ma poszukać elementu z danym 'id' na tej samej stronie. Błędy w niepoprawnych odpowiedziach wynikają z pominięcia znaku '#' lub zastosowania nieprawidłowego identyfikatora. Pamiętaj, że identyfikator powinien być unikalny dla każdego elementu na stronie i powinien być używany w odnośniku dokładnie w takiej samej formie. W przypadku 'href="r2"' i 'href="sekcja2"', pominięto znak '#', co sprawia, że przeglądarka będzie szukać zasobu o podanej ścieżce, a nie identyfikatora na tej samej stronie. 'href="#sekcja2"' zawiera niepoprawny identyfikator, który nie istnieje na stronie. Kluczowe jest zrozumienie, jak działają identyfikatory i jaki mają wpływ na nawigację na stronie.

Pytanie 22

W języku SOL komenda INSERT INTO

A. wprowadza pola do tabeli

B. wprowadza dane do tabeli

C. tworzy tabelę

D. modyfikuje rekordy ustaloną wartością

Polecenie INSERT INTO w języku SQL (Structured Query Language) jest kluczowym komponentem do wprowadzania danych do tabeli w bazie danych. Używając tego polecenia, użytkownicy mogą dodać nowe rekordy, co jest podstawowym zadaniem w zarządzaniu informacjami w systemach zarządzania bazą danych (DBMS). Przykładowo, jeśli mamy tabelę 'Użytkownicy', możemy dodać nowego użytkownika za pomocą: INSERT INTO Użytkownicy (Imię, Nazwisko) VALUES ('Jan', 'Kowalski'). Warto zauważyć, że wprowadzanie danych powinno być zgodne z definicją tabeli, co oznacza, że typy danych w wartości muszą odpowiadać typom zdefiniowanym w tabeli. Dobrą praktyką jest również walidacja danych przed ich wprowadzeniem, aby zapewnić spójność i integralność danych. W przypadku pracy z dużymi zbiorami danych, warto rozważyć użycie transakcji, aby zapewnić, że operacje wprowadzania są atomowe i nie wprowadzą niezgodności w bazie danych, co jest zgodne ze standardami ACID (Atomicity, Consistency, Isolation, Durability).

Pytanie 23

Co można powiedzieć o przedstawionym zapisie języka HTML5?

<title>Strona o psach</title>

A. Jest jedynie informacją dla robotów wyszukiwarek i nie jest wyświetlany przez przeglądarkę.

B. Zostanie wyświetlony w treści strony, na samej górze.

C. Jest opcjonalny w języku HTML5 i nie musi występować w dokumencie.

D. Pojawi się na karcie dokumentu w przeglądarce.

Brawo, Twoja odpowiedź jest prawidłowa! Znacznikiw języku HTML 5 służy do określenia tytułu strony internetowej, który jest wyświetlany na karcie przeglądarki. Nie jest to opcjonalna informacja - każda strona powinna mieć tytuł dla lepszej identyfikacji i optymalizacji SEO (Search Engine Optimization). Tytuł strony jest jednym z kluczowych elementów dla SEO, ponieważ wyszukiwarki internetowe, takie jak Google, często wykorzystują tytuł strony jako główny link w wynikach wyszukiwania. Tytuł strony jest również ważny z punktu widzenia użytkownika - dobrze sformułowany tytuł może przyciągnąć uwagę potencjalnego odbiorcy i zachęcić go do odwiedzenia strony. Warto zauważyć, że tytuł nie jest wyświetlany bezpośrednio na stronie, ale na pasku tytułu przeglądarki lub na karcie strony. To ważne rozróżnienie pomaga zrozumieć, dlaczego niektóre elementy są widoczne dla użytkownika, a inne nie.

Pytanie 24

Algorytm przedstawiony dla tablicy n-elementowej t[n] ma na celu obliczenie sumy:

// K1
i = 0; wynik = 0;
// K2
while i < n do
// K3
wynik = wynik + t[i];
// K4
i = i + 2;
// K5
wypisz(wynik);

A. wszystkie elementy tablicy.

B. n-elementów tablicy.

C. co drugi element tablicy.

D. elementów tablicy, których wartości są nieparzyste.

Analizując różne odpowiedzi, łatwo zauważyć, że wiele osób może się pogubić, bo pętla wygląda niemal klasycznie, a jednak jest tu pewien haczyk. Często powtarzanym błędem jest automatyczne założenie, że taka konstrukcja sumuje wszystkie elementy tablicy – to przychodzi na myśl, gdy widzimy „while i < n” i sumowanie. Jednak kluczowe tutaj jest to, jak przebiega inkrementacja indeksu. Zamiast „i = i + 1”, mamy „i = i + 2”, co powoduje, że po skończeniu pętli w „wynik” trafia suma tylko tych elementów, których indeksy są parzyste (czyli co drugi element, poczynając od zera). To mocno różni się od sumowania wszystkich n-elementów. Kolejny błąd to mylenie wartości z indeksami – niektórzy mogą sądzić, że algorytm wybiera elementy nieparzyste względem wartości, ale w rzeczywistości decydujące jest, które komórki tablicy odwiedza pętla, a nie jakie wartości się w nich znajdują. W praktyce błędnie można też uznać, że „co drugi element” to to samo, co „wszystkie”, jeśli nie prześledzi się dokładnie jak zmienia się zmienna i. Niektórzy mogą też uznać, że chodzi o sumę elementów o nieparzystych wartościach, bo często takie zadania się pojawiają, ale tu nie ma żadnego warunku dotyczącego wartości – algorytm po prostu sumuje te, których indeksy są odpowiednie. Takie pomyłki są typowe, zwłaszcza u osób, które dopiero zaczynają przygodę z programowaniem i nie przywiązują wagi do szczegółów w kodzie. Moim zdaniem warto zawsze dokładnie prześledzić krok po kroku, które wartości są brane pod uwagę, a które nie. Tylko wtedy można mieć pewność, że rozumie się działanie algorytmu, co jest absolutną podstawą w praktyce zawodowej i na egzaminach technicznych.

Pytanie 25

Wszelkie dane, które dostarczają informacji o innych danych, nazywane są

A. metadata.

B. databus.

C. metalanguage.

D. markup language.

Pojęcie z pytania dotyczy bardzo konkretnej rzeczy: danych, które opisują inne dane. W informatyce utrwalił się dla tego termin „metadata” – metadane. To nie jest tylko teoria z książki, ale podstawa działania wyszukiwarek, systemów plików, baz danych czy nawet aparatów w telefonach. Kiedy wybiera się inne określenia, zwykle wynika to z mylenia warstw opisu danych z narzędziami lub językami, w których te dane są przesyłane albo zapisywane. Sformułowanie „databus” odnosi się do zupełnie innej rzeczy. Magistrala danych (data bus) to element architektury sprzętowej lub niskopoziomowej komunikacji, który służy do fizycznego przenoszenia danych między komponentami, np. między procesorem a pamięcią. To kanał przesyłu, a nie opis tych danych. Magistrala nie „wie”, co oznaczają przesyłane bity, ona tylko je transportuje. Dlatego nie można jej traktować jako informacji o innych danych. „Metalanguage” to z kolei język służący do opisywania innych języków. Klasycznym przykładem są formalne metajęzyki używane do definiowania składni, np. BNF czy EBNF. Za ich pomocą opisuje się gramatykę języków programowania lub języków znaczników. To już jest bliżej pojęcia „opis”, ale wciąż dotyczy języków, a nie bezpośrednio danych w sensie rekordów, plików czy zasobów sieciowych. Metajęzyk nie przechowuje informacji o konkretnych danych użytkownika, tylko o strukturze języka, w którym te dane mogą być zapisane. „Markup language”, czyli język znaczników (np. HTML, XML), też bywa mylony z metadanymi, bo rzeczywiście pozwala opisywać strukturę dokumentu, a czasem także dołączać metainformacje. Jednak sam język znaczników to tylko sposób zapisu. To narzędzie, format. Metadanymi mogą być pewne fragmenty dokumentu w tym języku (np. znaczniki <meta> w HTML czy atrybuty w XML), ale nie cały język jako taki. Typowy błąd myślowy polega tutaj na wrzucaniu do jednego worka „wszystkiego, co opisuje coś innego”, bez rozróżniania, czy mówimy o opisie danych, czy o opisie języka lub o kanale transmisji. Z punktu widzenia dobrych praktyk warto jasno rozdzielać te pojęcia: magistrala danych – transport, metajęzyk – opis języka, język znaczników – format zapisu, metadane – informacje o konkretnych danych (pliku, rekordzie, zasobie). Dzięki temu łatwiej projektuje się systemy, dokumentację oraz interfejsy API, bo każdy element pełni swoją wyraźnie określoną rolę.

Pytanie 26

Które z poniższych zdań poprawnie opisuje utworzoną tabelę?

CREATE TABLE dane (kolumna INTEGER(3));

A. Tabela o nazwie dane ma jedną kolumnę typu całkowitego

B. Tabela o nazwie dane składa się z trzech kolumn typu całkowitego

C. Kolumny tabeli dane są nazwane: kolumna1, kolumna2, kolumna3

D. Tabela zawiera jedną kolumnę, która przechowuje trzyelementowe tablice

W tym zadaniu bardzo łatwo wpaść w pułapkę skojarzeń z programowaniem w innych językach, gdzie nawias przy typie sugeruje rozmiar tablicy albo liczbę elementów. W SQL, a szczególnie w składni zbliżonej do MySQL, zapis `INTEGER(3)` nie tworzy trzech kolumn ani trzyelementowej tablicy, tylko opisuje jedną kolumnę typu liczbowego. Nawias w tym miejscu oznacza co najwyżej szerokość wyświetlania albo pewne ograniczenie prezentacji, a nie ilość powtórzeń typu. Dlatego interpretacja, że tabela ma trzy kolumny typu całkowitego, jest po prostu przeniesieniem logiki z np. C lub Java na SQL, co jest częstym, ale błędnym nawykiem. Podobnie mylenie `INTEGER(3)` z tablicą trzyelementową wynika z tego, że w wielu językach zapis z nawiasami kwadratowymi czy okrągłymi kojarzy się z kolekcją. W relacyjnych bazach danych pojedyncza kolumna przechowuje pojedynczą wartość skalarnej dziedziny (liczba, tekst, data), a nie tablicę, chyba że używamy bardzo specyficznych typów, jak np. ARRAY w PostgreSQL – ale to wygląda zupełnie inaczej w definicji. Kolejny błąd to założenie, że skoro przy typie pojawia się liczba 3, to kolumny zostaną automatycznie nazwane `kolumna1`, `kolumna2`, `kolumna3`. Silniki SQL niczego takiego nie robią. Nazwy kolumn muszą być jawnie podane w definicji tabeli, oddzielone przecinkami, np. `kolumna1 INTEGER, kolumna2 INTEGER, kolumna3 INTEGER`. Jeżeli w nawiasie przy CREATE TABLE jest tylko jeden wpis `kolumna INTEGER(3)`, to mamy dokładnie jedną kolumnę o nazwie `kolumna`. Moim zdaniem dobrym nawykiem jest zawsze patrzeć na przecinki: ile jest elementów oddzielonych przecinkami w nawiasie po nazwie tabeli, tyle jest kolumn. Liczby w nawiasach przy typach (np. VARCHAR(50), DECIMAL(10,2), INT(3)) opisują parametry typu, a nie liczbę kolumn. To podstawowa, ale bardzo ważna zasada przy projektowaniu schematów baz danych i unikaniu dziwnych, mylących interpretacji.

Pytanie 27

Która z zasad walidacji strony internetowej jest nieprawidłowa?

A. Jeżeli w poleceniu występuje kilka atrybutów, ich kolejność powinna być uporządkowana alfabetycznie np. ```<img alt="..." src="/.."/>```

B. W tagach nie jest brana pod uwagę różnica między dużymi a małymi literami, np. ```<p>``` i ```<P>``` to ten sam tag.

C. Tagi, poza samozamykającymi się, funkcjonują do momentu ich wyłączenia znakiem "/", np. ```<p> ..</p>```

D. Wyłączanie tagów musi następować w odwrotnej sekwencji do ich włączenia, np. ```<p> ... <big>...</big></p>```

Odpowiedź dotycząca kolejności atrybutów w znacznikach HTML jest poprawna, ponieważ nie ma wymogu, aby atrybuty w znacznikach były uporządkowane alfabetycznie. W rzeczywistości, HTML pozwala na dowolną kolejność atrybutów, co czyni tę regułę błędną. Przykładowo, znacznik <img src="/path/to/image.jpg" alt="Opis obrazu" /> jest poprawny niezależnie od kolejności atrybutów. Ważne jest, aby atrybuty były odpowiednio używane w kontekście ich przeznaczenia, a nie w kontekście kolejności alfabetycznej. Dobrą praktyką jest również stosowanie atrybutów w sposób, który zwiększa czytelność kodu, jednak nie jest to wymóg techniczny. Zgodnie z zaleceniami W3C, kluczowym aspektem jest poprawność semantyczna i zgodność ze standardami, a nie kolejność atrybutów.

Pytanie 28

Jakie polecenie należy zastosować, aby w trakcie tworzenia tabeli dodać klucz obcy obejmujący wiele kolumn?

A. CONSTRAINT fk_osoba_uczen FOREIGN KEY ON (nazwisko, imie) REFERENCES osoby (nazwisko,imie)

B. CONSTRAINT(nazwisko,imie) FOREIGN KEY REFERENCES osoby (nazwisko, imie)

C. CONSTRAINT fk_osoba_uczen FOREIGN KEY (nazwisko, imie) REFERENCES osoby (nazwisko,imie)

D. CONSTRAINT(nazwisko,imie) FOREIGN REFERENCES KEY osoby (nazwisko, imie)

Wszystkie odpowiedzi inne niż 'CONSTRAINT fk_osoba_uczen FOREIGN KEY (nazwisko, imie) REFERENCES osoby (nazwisko,imie)' zawierają błędy, które mogą prowadzić do nieprawidłowego definiowania klucza obcego. Pierwsza odpowiedź niepoprawnie używa terminu 'FOREIGN REFERENCES KEY', co jest błędną konstrukcją, ponieważ nie istnieje taki termin w standardzie SQL. Poprawnym terminem jest 'FOREIGN KEY', który jasno wskazuje na rolę kolumn w kontekście relacji między tabelami. Dwie kolejne odpowiedzi błędnie zdefiniowały składnię definicji klucza obcego, używając niepoprawnych konstrukcji, takich jak 'ON' czy niewłaściwego umiejscowienia nazwy ograniczenia. Klucz obcy powinien być zdefiniowany w kontekście kolumn, które są nim objęte, a także powinien odnosić się do kolumn w innej tabeli, co w tych przypadkach nie zostało zrobione prawidłowo. Typowe błędy myślowe prowadzące do takich wniosków obejmują mylenie terminów i składni SQL, co może wynikać z braku znajomości standardów SQL lub po prostu z nieuwagi. Ważne jest, aby osoby pracujące z bazami danych dokładnie znały zasady składni oraz funkcje, jakie pełnią różne elementy definicji tabel i relacji, aby unikać takich błędów i zapewniać integralność danych.

Pytanie 29

Skrypt w JavaScript, który obsługuje wynagrodzenia pracowników, powinien stworzyć raport dla tych, którzy są zatrudnieni na umowę o pracę oraz otrzymują wynagrodzenie w przedziale domkniętym od 4000 do
4500 zł. Jaki warunek należy zastosować do wygenerowania raportu?

A. umowa == 'praca' && (pensja >= 4000 || pensja <= 4500)

B. umowa == 'praca' || (pensja >= 4000 || pensja <= 4500)

C. umowa == 'praca' || (pensja >= 4000 && pensja <= 4500)

D. umowa == 'praca' && (pensja >= 4000 && pensja <= 4500)

Analizując inne odpowiedzi, można zauważyć kilka kluczowych błędów w koncepcjach wykorzystanych w tych formułach. W pierwszej odpowiedzi występuje nieprawidłowe użycie operatora logicznego '||', który w tym kontekście nie jest odpowiedni. Wykorzystanie '||' oznacza, że pensja może być mniejsza lub równa 4000 zł, co prowadzi do sytuacji, w której zostaną uwzględnieni pracownicy, którzy nie spełniają wymogu minimalnej pensji, co jest sprzeczne z założeniem raportu. W drugiej odpowiedzi zastosowanie operatora '||' również powoduje, że warunek dotyczący umowy jest nieistotny, co sprawia, że program może generować raporty dla osób zatrudnionych na innych rodzajach umów. Trzecia odpowiedź wydaje się być bliska, jednak użycie '&&' w odniesieniu do pensji nie jest wystarczające, ponieważ nie definiuje warunku zatrudnienia. Właściwa logika programistyczna wymaga precyzyjnego określenia zarówno rodzaju umowy, jak i zakresu płacy. W praktyce, niepoprawne zrozumienie operatorów logicznych oraz ich zastosowania w warunkach może prowadzić do poważnych błędów w kodzie, co w konsekwencji wpływa na jakość danych raportowych. Warto pamiętać, że przy tworzeniu warunków w oprogramowaniu, kluczowe jest stosowanie odpowiednich operatorów, aby uniknąć błędów w logice oraz zapewnić poprawność wyników.

Pytanie 30

Kto z wymienionych zajmuje się nieprzerwanym przygotowaniem systemu bazy danych do pracy produkcyjnej, zarządzaniem kontami użytkowników oraz instalowaniem aktualizacji systemu bazodanowego?

A. Administratorzy systemu bazy danych

B. Twórcy narzędzi dla deweloperów

C. Administratorzy serwerów oraz sieci komputerowych

D. Projektanci i programiści Systemu Zarządzania Bazą Danych

Administratorzy systemu bazy danych to kluczowe osoby odpowiedzialne za wdrażanie, zarządzanie i utrzymanie baz danych w środowisku produkcyjnym. Ich zadania obejmują nie tylko konfigurację serwera baz danych, ale również dbanie o jego wydajność, bezpieczeństwo oraz integralność danych. Administratorzy monitorują działanie systemu, optymalizują zapytania i przeprowadzają regularne kopie zapasowe, co jest niezwykle istotne dla ochrony danych. Przykładem praktycznym może być zarządzanie bazą danych MySQL, gdzie administratorzy korzystają z narzędzi takich jak phpMyAdmin do monitorowania aktywności użytkowników i przeprowadzania aktualizacji systemu. Dodatkowo, administratorzy są odpowiedzialni za nadawanie i kontrolowanie uprawnień użytkowników, co polega na definiowaniu ról i przydzielaniu dostępu zgodnie z wymaganiami bezpieczeństwa. W oparciu o najlepsze praktyki branżowe, administratorzy systemów baz danych muszą być dobrze zaznajomieni z normami, takimi jak ISO/IEC 27001, które dotyczą zarządzania bezpieczeństwem informacji, co podkreśla ich ważną rolę w organizacji.

Pytanie 31

W języku SQL aby zmodyfikować dane w tabeli, należy posłużyć się poleceniem

A. CREATE

B. JOIN

C. SELECT

D. UPDATE

Polecenie UPDATE to w SQL podstawowe narzędzie do modyfikowania istniejących danych w tabelach. W praktyce oznacza to, że jeśli chcesz np. zmienić wartość jakiegoś pola dla wybranego rekordu, to właśnie tego polecenia używasz. Przykład z życia: masz tabelę pracowników i ktoś zmienił numer telefonu – nie robisz nowego wpisu, nie tworzysz nowej tabeli, tylko aktualizujesz jedną kolumnę w odpowiednim wierszu. Składnia tego polecenia jest dość intuicyjna: UPDATE nazwa_tabeli SET kolumna=nowa_wartość WHERE warunek. Bardzo ważne jest stosowanie klauzuli WHERE, bo inaczej możesz przez przypadek podmienić dane we wszystkich wierszach tabeli, co niestety zdarza się nawet doświadczonym programistom, zwłaszcza przy pracy na środowiskach testowych. Warto wiedzieć, że SQL-92 (czyli jeden z najważniejszych standardów języka SQL) dokładnie opisuje sposób działania tego polecenia. Często w praktyce spotyka się też połączenie UPDATE z transakcjami, żeby mieć możliwość cofnięcia zmian, gdyby coś poszło nie tak. Moim zdaniem umiejętne stosowanie UPDATE to podstawa pracy z bazami danych – prawie każdy większy system korzysta z tego polecenia na co dzień. Dobrze też pamiętać o bezpieczeństwie i zawsze sprawdzać, czy warunek w WHERE jest poprawny, żeby nie napsuć w danych. Praktyka czyni mistrza i z czasem takie operacje wchodzą w krew.

Pytanie 32

Zakładając, że żadne style CSS nie zostały zdefiniowane, przedstawiony efekt zostanie uzyskany przy pomocy

Tytuł
    Znaczniki języka HTML
Autor
    Ewa Konieczna
Słowa kluczowe
    witryny internetowe, HTML

Kod 1.
<ul>
  <li>Tytuł</li>
  <li>Znaczniki języka HTML</li>
  <li>Autor</li>
  <li>Ewa Konieczna</li>
  <li>Słowa kluczowe</li>
  <li>witryny internetowe, HTML</li>
</ul>

Kod 2.
<dl>
  <dt>Tytuł</dt>
  <dd>Znaczniki języka HTML</dd>
  <dt>Autor</dt>
  <dd>Ewa Konieczna</dd>
  <dt>Słowa kluczowe</dt>
  <dd>witryny internetowe, HTML</dd>
</dl>

Kod 3.
<ol>
  <li>Tytuł</li>
  <dl>Znaczniki języka HTML</dl>
  <li>Autor</li>
  <dl>Ewa Konieczna</dl>
  <li>Słowa kluczowe</li>
  <dl>witryny internetowe, HTML</dl>
</ol>

Kod 4.
<table>
  <tr>Tytuł</tr>
  <td>Znaczniki języka HTML</td>
  <tr>Autor</tr>
  <td>Ewa Konieczna</td>
  <tr>Słowa kluczowe</tr>
  <td>witryny internetowe, HTML</td>
</table>

A. Kodu 4.

B. Kodu 2.

C. Kodu 3.

D. Kodu 1.

Niestety, Twoja odpowiedź nie jest poprawna. Na podstawie analizy załączonego obrazka można stwierdzić, że efekt przedstawiony na zdjęciu zostanie uzyskany przy użyciu 'Kodu 2', który jest kodem HTML definiującym tabelę. Wybierając inne opcje, pomijasz ważną rolę, jaką tabele odgrywają w prezentowaniu informacji w strukturze danych. Tabele HTML są przydatne do prezentowania zestawów danych, które mają związek ze sobą. Za pomocą tabeli można łatwo zorganizować takie dane w czytelny sposób. Zwróć uwagę, że wybór nieodpowiedniego kodu do osiągnięcia określonego efektu może prowadzić do niepotrzebnych komplikacji, takich jak trudności w utrzymaniu kodu, problemów z dostępnością i nieprawidłowego wyświetlania na różnych urządzeniach czy przeglądarkach. Pamiętaj, że ważne jest zrozumienie podstawowych koncepcji HTML i CSS, aby być w stanie tworzyć efektywne i dostępne strony internetowe.

Pytanie 33

Jaką funkcję pełni instrukcja DROP w języku SQL?

A. zmienić właściwości obiektu

B. wprowadzić nowy obiekt

C. aktualizować dane obiektu

D. usunąć już istniejący obiekt

Instrukcja DROP w języku SQL jest kluczowym narzędziem do zarządzania bazami danych, używaną do usuwania istniejących obiektów, takich jak tabele, widoki czy procedury składowane. Kiedy używamy polecenia DROP, nie tylko usuwamy obiekt z bazy danych, ale również wszystkie dane z nim związane, co sprawia, że operacja ta jest nieodwracalna. Przykładowo, jeśli chcemy usunąć tabelę o nazwie 'Użytkownicy', musimy użyć polecenia DROP TABLE Użytkownicy. Ważne jest, aby przed wykonaniem takiej operacji upewnić się, że dane są już zarchiwizowane lub nie są już potrzebne, ponieważ ta instrukcja nie da nam możliwości ich odzyskania po wykonaniu. W praktyce, DROP powinno być stosowane z rozwagą — zaleca się przed wykonaniem operacji wykorzystanie polecenia SELECT, aby sprawdzić, jakie dane są w danym obiekcie. Zgodnie z najlepszymi praktykami, organizacje powinny wprowadzać polityki dotyczące usuwania danych, aby zminimalizować ryzyko przypadkowej utraty ważnych informacji.

Pytanie 34

Algorytm pokazany na ilustracji można zapisać w języku JavaScript przy użyciu instrukcji

A. var i = 0; do i = i + 2; while(i < 10)

B. for(i = 0; i > 10; i++)

C. var i = 0; while(i <= 10) i += 2

D. var i = 0; do i++; while(i > 10)

Odpowiedź var i = 0 while(i <= 10) i += 2; jest poprawna, ponieważ reprezentuje poprawną implementację pętli while w języku JavaScript, która odzwierciedla logikę przedstawioną na rysunku. Kluczowym elementem jest inicjalizacja zmiennej i, ustawiając ją na 0. Następnie pętla while jest używana do sprawdzenia warunku i <= 10, co oznacza, że dopóki ten warunek jest spełniony, blok pętli będzie wykonywany. W każdym cyklu wartość i jest zwiększana o 2 za pomocą wyrażenia i += 2. Jest to typowy sposób iteracji w JavaScript, który pozwala na kontrolowaną manipulację zmienną kontrolującą pętlę. Takie podejście jest zgodne z najlepszymi praktykami, ponieważ zapewnia przejrzystość kodu i łatwość jego późniejszej modyfikacji. W praktycznych zastosowaniach, takie struktury są często używane w sytuacjach, gdy potrzebujemy przetworzyć dane w określonym zakresie, np. iterując przez elementy tablicy co drugi element. Zastosowanie pętli while z odpowiednim warunkiem umożliwia precyzyjną kontrolę nad przebiegiem iteracji, co jest kluczowe w programowaniu aplikacji i skryptów.

Pytanie 35

W języku PHP zapisano fragment kodu działającego na bazie MySQL. Jego zadaniem jest wypisanie

$z = mysqli_query($db, "SELECT ulica, miasto, kod_pocztowy FROM adresy");
 $a = mysqli_fetch_row($z);
 echo "$a[1], $a[2]";

A. miasta i kodu pocztowego ze wszystkich zwróconych rekordów.

B. ulicy i miasta z pierwszego zwróconego rekordu.

C. ulicy i miasta ze wszystkich zwróconych rekordów.

D. miasta i kodu pocztowego z pierwszego zwróconego rekordu.

Niestety, wybrałeś niepoprawną odpowiedź. W twoim fragmencie kodu PHP, wykonujesz zapytanie SQL, które wybiera kolumny 'ulica', 'miasto', 'kod pocztowy' z tabeli 'adresy'. Następnie używasz funkcji mysqli_fetch_row(), która pobiera pierwszy zwrócony rekord jako indeksowaną tablicę. Funkcja echo wyświetla drugi i trzeci element tej tablicy (indeksy 1 i 2), które odpowiadają kolumnom 'miasto' i 'kod pocztowy'. Niepoprawne odpowiedzi sugerują, że twój kod wypisze 'ulicę i miasto' lub 'miasto i kod pocztowy' ze wszystkich zwróconych rekordów, co jest nieprawdą. Niezrozumienie, jak funkcje PHP działają z MySQL i jaki jest ich wynik, może prowadzić do poważnych błędów w kodzie. Wskazane jest dokładne zrozumienie, jakie dane są zwracane przez SQL i jak je przetwarzać w PHP.

Pytanie 36

Najłatwiejszym i najmniej czasochłonnym sposobem na przetestowanie działania strony internetowej w różnych przeglądarkach i ich wersjach jest

A. zainstalowanie różnych przeglądarek na kilku komputerach i testowanie strony

B. wykorzystanie walidatora kodu HTML

C. użycie emulatora przeglądarek internetowych, np. Browser Sandbox

D. sprawdzenie działania strony w programie Internet Explorer, zakładając, że inne przeglądarki będą kompatybilne

Emulatory przeglądarek internetowych, takie jak Browser Sandbox, stanowią najefektywniejsze narzędzie do testowania witryn w różnych środowiskach. Dzięki nim można symulować działanie witryny w wielu przeglądarkach oraz ich wersjach bez potrzeby fizycznej instalacji. To podejście jest zgodne z najlepszymi praktykami w zakresie testowania oprogramowania, ponieważ pozwala na oszczędność czasu i zasobów. W przypadku użycia emulatora, programiści mogą szybko przetestować i porównać, jak strona zachowuje się w różnych przeglądarkach, co jest kluczowe dla zapewnienia spójności działania i doświadczeń użytkownika. Przykładem zastosowania emulatorów jest możliwość weryfikacji responsywności witryny na różnych rozmiarach ekranów oraz dostosowanie stylów CSS dla różnych przeglądarek. To pozwala na identyfikację problemów z kompatybilnością, które mogą występować w starszych wersjach przeglądarek, a także w zapewnieniu, że nowoczesne standardy webowe są poprawnie interpretowane. Praktyczne wykorzystanie emulatorów w codziennym procesie tworzenia oprogramowania powinno być integralną częścią każdej strategii testowania, aby zapewnić optymalne działanie witryny na wszystkich platformach.

Pytanie 37

Określ, w jaki sposób należy odnosić się do pliku default.css, jeżeli index.html znajduje się bezpośrednio w folderze Strona?

A. <link rel="stylesheet" type="text/css" href="./style/default.css" />

B. <link rel="stylesheet" type="text/css" href="...\style\default.css" />

C. <link rel="stylesheet" type="text/css" href="c:/style/default.css" />

D. <link rel="stylesheet" type="text/css" href="c:\style/default.css" />

Poprawna odpowiedź wskazuje na relatywną ścieżkę do pliku CSS. W HTML, stosowanie ścieżek relatywnych jest standardem i dobrą praktyką. Relatywna ścieżka ./style/default.css oznacza, że plik default.css znajduje się w folderze style, który jest bezpośrednio wewnątrz katalogu, w którym znajduje się plik index.html. Stosowanie relatywnych ścieżek zapewnia większą elastyczność i przenośność projektu, ponieważ nie są one zależne od struktury folderów na danym komputerze. Jest to szczególnie ważne w kontekście aplikacji webowych, które mogą być przenoszone między różnymi środowiskami serwerowymi. Zaleca się, aby projektanci stron zawsze używali ścieżek relatywnych, aby uniknąć problemów z odwoływaniem się do zasobów po zmianie lokalizacji projektu. Użycie poprawnej składni w tagu link, jak rel=stylesheet oraz type=text/css, zgodnie z dobrymi praktykami zapewnia poprawne załadowanie stylów CSS, co wpływa na poprawne wyświetlanie się strony w przeglądarkach.

Pytanie 38

Semantyczny znacznik sekcji języka HTML 5 przeznaczony do umieszczenia stopki strony WWW to

A. <aside>

B. <figcaption>

C. <header>

D. <footer>

Poprawna odpowiedź to <footer>, bo właśnie ten znacznik w HTML5 jest semantycznie przeznaczony na stopkę strony lub stopkę sekcji. W specyfikacji HTML5 wyraźnie podkreślono, że <footer> służy do umieszczania informacji końcowych: praw autorskich (copyright), linków do polityki prywatności, kontaktu, autorów, krótkich podsumowań czy nawigacji pomocniczej. Moim zdaniem warto traktować <footer> jak miejsce na „meta‑informacje” o stronie albo o danej części dokumentu. Co ważne, <footer> nie musi występować tylko raz – możesz mieć stopkę całej strony w obrębie <body>, ale też osobne stopki np. dla artykułu (<article>) czy sekcji (<section>). To jest dobra praktyka, bo poprawia strukturę dokumentu i czytelność kodu. W praktyce wygląda to np. tak: <footer><p>© 2026 Firma XYZ</p><nav><a href="/regulamin">Regulamin</a> | <a href="/kontakt">Kontakt</a></nav></footer>. Czytniki ekranowe i roboty wyszukiwarek lepiej rozumieją wtedy, że ta część strony to zakończenie i informacje dodatkowe. To się przekłada na lepszą dostępność (WCAG) i trochę sensowniejsze SEO. Z mojego doświadczenia warto pilnować, żeby nie wrzucać do <footer> całej reszty layoutu, tylko właśnie elementy typowo „stopkowe”. Dobrą praktyką jest też trzymanie się spójnej struktury na wszystkich podstronach, żeby użytkownik intuicyjnie wiedział, że w stopce znajdzie np. link do pliku RODO albo dane firmy. HTML5 mocno stawia na semantykę, więc używanie <footer> zamiast jakiegoś bezsensownego <div id="stopka"> to po prostu nowocześniejsze i zgodne ze standardami podejście.

Pytanie 39

Gdzie powinien być umieszczony znacznik meta w języku HTML?

A. w obrębie znaczników <body> ... </body>

B. w obrębie znaczników paragrafu.

C. w dolnej części witryny internetowej.

D. w sekcji nagłówkowej strony.

Znacznik meta języka HTML jest kluczowym elementem, który powinien znajdować się w sekcji nagłówkowej witryny, oznaczonej znacznikami <head> ... </head>. Znaczniki meta dostarczają przeglądarkom oraz wyszukiwarkom internetowym informacji o stronie, takich jak jej opis, słowa kluczowe, a także informacje dotyczące kodowania czy autorstwa. Przykładowo, znacznik <meta charset="UTF-8"> informuje przeglądarkę o używanym kodowaniu znaków, co jest istotne dla prawidłowego wyświetlania tekstu w różnych językach. Dodatkowo, metadane takie jak <meta name="description" content="Opis strony"> są często wykorzystywane przez wyszukiwarki do generowania opisów w wynikach wyszukiwania, co może wpłynąć na wskaźnik klikalności (CTR) w SERP. Warto również dodać, że znaczniki meta mogą być używane do definiowania polityki prywatności i zabezpieczeń, na przykład poprzez <meta http-equiv="X-UA-Compatible" content="IE=edge">. Użycie odpowiednich metadanych w nagłówku jest zatem kluczowe dla optymalizacji SEO oraz zapewnienia odpowiedniej interakcji użytkowników z witryną.

Pytanie 40

Jaki styl CSS umożliwi ustawienie tekstu do prawej strony?

A. <p style="align: right">tekst</p>

B. <p style="font: right">tekst</p>

C. <p style="text-align: right">tekst</p>

D. <p style="position: right">tekst</p>

Wybór niewłaściwych stylów CSS do wyrównania tekstu może prowadzić do nieczytelnych lub źle ułożonych treści na stronie. W pierwszej z niepoprawnych odpowiedzi sugeruje się użycie 'font: right', co jest kompletnie błędne, ponieważ 'font' jest właściwością, która służy do definiowania stylu czcionki, rozmiaru i wagi tekstu, a nie do wyrównania go. Takie użycie 'font' nie przyniesie żadnego efektu wyrównania tekstu i jest błędne z punktu widzenia składni CSS. W drugiej odpowiedzi jednako błędnie użyto 'align: right'. Warto zauważyć, że 'align' to atrybut HTML, który nie jest obsługiwany w CSS. CSS nie uznaje 'align' jako właściwości, więc ta odpowiedź jest nieprawidłowa. Ostatnia z błędnych odpowiedzi, 'position: right', sugeruje, że właściwość 'position' może być użyta do wyrównania tekstu. W rzeczywistości, 'position' jest właściwością, która określa sposób rozmieszczania elementu na stronie, jak 'static', 'relative', 'absolute' lub 'fixed', a nie do wyrównania zawartości tekstowej. Dlatego żadna z wymienionych odpowiedzi nie spełnia wymogów prawidłowego wyrównania tekstu do prawej strony w CSS.

Rozpocznij nowy egzamin

Powrót do strony głównej