Wyniki egzaminu

Nowy egzamin

Informacje o egzaminie:

Zawód: Technik chłodnictwa i klimatyzacji
Kwalifikacja: ELE.03 - Wykonywanie robót związanych z montażem instalacji i urządzeń chłodniczych, klimatyzacyjnych oraz pomp ciepła
Data rozpoczęcia: 8 czerwca 2026 22:14
Data zakończenia: 8 czerwca 2026 22:23

Egzamin zdany!

Wynik: 39/40 punktów (97,5%)

Wymagane minimum: 20 punktów (50%)

Nowe

Analiza przebiegu egzaminu- sprawdź jak rozwiązywałeś pytania

Przebieg egzaminu

Pochwal się swoim wynikiem!

Facebook

X.com

Szczegółowe wyniki:

Pytanie 1

Na rysunku przedstawiono zawory

A. bezpieczeństwa: gazowy i cieczowy.

B. serwisowe: gazowy i cieczowy.

C. automatyczne rozprężne.

D. termostatyczne rozprężne.

Na zdjęciu widzimy zawory serwisowe, które najczęściej spotyka się w urządzeniach chłodniczych, klimatyzatorach typu split, czy pompach ciepła. Te zawory służą do podłączania manometrów podczas obsługi lub serwisu instalacji. Jeden z nich jest przeznaczony dla cieczy (czyli przewodu cieczowego), a drugi dla gazu (czyli przewodu gazowego, niskiego ciśnienia). Moim zdaniem, to jeden z najważniejszych elementów umożliwiających sprawną diagnostykę i napełnianie układów czynnikiem chłodniczym. W praktyce serwisowej, dzięki tym zaworom można łatwo kontrolować parametry pracy układu – na przykład ciśnienie i temperaturę parowania oraz skraplania. Standardem w branży jest ich stosowanie właśnie w takim układzie i w tej postaci, jaką widać na fotografii – są masywne, wykonane z mosiądzu, z możliwością całkowitego odcięcia przepływu. Warto zwrócić uwagę, że zawory bezpieczeństwa wyglądają zupełnie inaczej i pełnią zupełnie inną funkcję, a zawory rozprężne (termostatyczne i automatyczne) są montowane w innych miejscach instalacji. Takie zawory serwisowe to podstawa prawidłowego montażu i eksploatacji zgodnie z wymaganiami norm technicznych, np. PN-EN 378 czy wytycznymi producentów urządzeń.

Pytanie 2

Ile ciepła wydzieli się w komorze chłodniczej o temperaturze -10°C w ciągu doby, jeżeli w komorze wykonują ciężką pracę dwie osoby codziennie przez 4 godziny?

A. 6 000 kJ

B. 16 000 kJ

C. 12 000 kJ

D. 8 000 kJ

Dobrze wybrana odpowiedź – 12 000 kJ – wynika z prawidłowego obliczenia ilości ciepła oddawanego przez organizm człowieka podczas intensywnej pracy w zamkniętej komorze chłodniczej. Na podstawie wykresu można jasno odczytać, że dla ciężkiej pracy i temperatury -10°C wartość emisji ciepła to około 1 500 kJ/h na osobę. Dwie osoby pracujące po 4 godziny każda generują: 2 osoby × 1 500 kJ/h × 4 h = 12 000 kJ w ciągu doby. W branży chłodniczej uwzględnianie tego typu zysków ciepła od ludzi jest kluczowe przy szacowaniu obciążeń cieplnych komór, bo niedoszacowanie może prowadzić do przeciążenia agregatów chłodniczych. Osobiście zauważyłem, że projektanci często lekceważą wpływ załogi na bilans ciepła, a potem dziwią się, skąd biorą się podwyższone temperatury lub częstsze awarie urządzeń. Według norm branżowych, takich jak PN-EN 12830 czy zalecenia Eurovent, zawsze trzeba brać pod uwagę zarówno pracę ludzi, jak i czynniki dodatkowe (np. oświetlenie, sprzęt). W praktyce dobrze jest zaokrąglać wartości w górę, żeby zapewnić bufor bezpieczeństwa. Umiejętność czytania takich wykresów i przeliczania zysków ciepła to podstawa dla każdego technika chłodnictwa. Warto też pamiętać, że wraz ze wzrostem intensywności pracy albo wydłużeniem czasu przebywania ludzi w komorze, zyski ciepła będą mocno rosły – i właśnie taki przykład doskonale pokazuje, o co w tym chodzi.

Pytanie 3

Na schemacie przedstawiono zasilanie i sterowanie silnikiem indukcyjnym trójfazowym w układzie połączeń

A. gwiazda – podwójna gwiazda.

B. gwiazda – trójkąt.

C. Dahlandera.

D. trójkąt – gwiazda.

Wybrałeś opcję gwiazda – trójkąt i bardzo dobrze, bo właśnie ten układ widać na tym schemacie. To klasyczny sposób rozruchu silnika indukcyjnego trójfazowego, stosowany praktycznie we wszystkich zakładach przemysłowych, gdzie trzeba ograniczyć prąd rozruchowy. Najpierw silnik jest podłączony w układzie gwiazdy, co powoduje, że napięcie na każdej fazie uzwojenia jest mniejsze i prąd rozruchowy spada nawet trzykrotnie w porównaniu z rozruchem bezpośrednim. Kiedy silnik się rozpędzi, styczniki przełączają uzwojenia w trójkąt, żeby mógł on pracować z pełną mocą. Schemat pokazuje typowe połączenia trzech styczników: Q11 do gwiazdy, Q13 do trójkąta i Q15 do zasilania głównego. Z mojego doświadczenia ten sposób rozruchu sprawdza się świetnie w wentylatorach, pompach czy sprężarkach – tam, gdzie niepotrzebne są skoki prądu przy starcie. Warto wiedzieć, że takie rozwiązanie jest zgodne ze standardami branżowymi, jak np. normy PN-EN 60947-4-1 dotyczące łączenia i sterowania silnikami. Poza tym ten układ wydłuża żywotność silnika i aparatury łączeniowej, bo ogranicza zużycie mechaniczne i cieplne podczas startu. Moim zdaniem każdy elektryk powinien umieć taki schemat czytać i montować – bo to absolutna podstawa w wielu aplikacjach.

Pytanie 4

Którego narzędzia należy użyć do ściągnięcia łożysk z silnika elektrycznego sprężarki chłodniczej?

A. Narzędzie 3

B. Narzędzie 2

C. Narzędzie 1

D. Narzędzie 4

Do zdejmowania łożysk z silnika elektrycznego sprężarki chłodniczej zdecydowanie najlepiej sprawdza się ściągacz do łożysk, czyli narzędzie pokazane na trzecim zdjęciu. Moim zdaniem to absolutna podstawa w każdym warsztacie, który ma cokolwiek wspólnego z naprawą maszyn. Ściągacz umożliwia równomierne i kontrolowane zdjęcie łożyska z wału, bez ryzyka uszkodzenia zarówno samego wału, jak i łożyska – oczywiście, jeśli ktoś ma zamiar ponownie użyć to łożysko, choć w praktyce często wymieniamy je na nowe. Ściągacz jest zgodny z zaleceniami producentów sprzętu oraz standardami serwisowymi (np. wg norm PN-EN ISO), a także faktycznie pozwala działać szybko i bezpiecznie – nie trzeba nic podważać, dobijać czy siłować się z elementami. Praktyka pokazuje, że stosowanie innych narzędzi, które nie są przeznaczone do tego celu, zwiększa ryzyko powstawania uszkodzeń, a czasem nawet prowadzi do nieodwracalnych zniszczeń. Warto zapamiętać, że korzystając ze ściągacza, zawsze trzeba dobrać odpowiednią wielkość i ilość ramion, żeby docisk rozkładał się równomiernie – to właśnie ta dbałość o detale odróżnia profesjonalistów od amatorów.

Pytanie 5

Na podstawie właściwości materiałów zamieszczonych w tabelach określ, który z nich najlepiej nadaje się do zastosowań termoizolacyjnych.

A. Tabela 1

B. Tabela 3

C. Tabela 2

D. Tabela 4

Materiał z tabeli 4 zdecydowanie najlepiej nadaje się do zastosowań termoizolacyjnych, bo spełnia najważniejsze wymagania stawiane przez branżę budowlaną i normy, takie jak PN-EN ISO 6946 czy wytyczne ITB. Po pierwsze, jest niepalny, co w praktyce ma ogromne znaczenie – ognioodporność materiałów izolacyjnych to podstawa bezpieczeństwa użytkowników i zgodności z przepisami przeciwpożarowymi, szczególnie w budynkach użyteczności publicznej czy mieszkalnych. Po drugie, niski współczynnik przewodzenia ciepła przekłada się bezpośrednio na skuteczność izolacji – im niższa lambda, tym lepiej materiał ogranicza straty energii cieplnej, co od razu widać na rachunkach za ogrzewanie. Kolejny atut: niska zdolność pochłaniania wilgoci i dyfuzji pary wodnej mocno zmniejsza ryzyko degradacji termoizolacji przez wilgoć, grzyby czy pleśnie. I jeszcze jedna rzecz: odporność na czynniki biologiczne zapewnia długą żywotność warstwy izolacyjnej – nie bez powodu inwestorzy coraz częściej wybierają materiały właśnie według tych kryteriów. Z mojego doświadczenia wynika, że takie materiały stosuje się zarówno w domach jednorodzinnych, jak i w dużych obiektach przemysłowych czy magazynach, bo po prostu dają pewność, że izolacja spełni swoje zadanie przez lata. W praktyce, wybierając materiał z tabeli 4, idziemy zgodnie z najlepszymi praktykami oraz wymaganiami rynku i przepisów, więc taki wybór zwyczajnie ma sens.

Pytanie 6

Na ilustracji przedstawiono zawory

A. serwisowe: gazowy i cieczowy.

B. automatyczne rozprężne.

C. termostatyczne rozprężne.

D. bezpieczeństwa: gazowy i cieczowy.

Bardzo dobrze, to są właśnie zawory serwisowe – gazowy i cieczowy, które najczęściej spotykamy w układach klimatyzacji i pompach ciepła. Takie zawory umożliwiają podłączenie manometrów serwisowych, odciąganie czynnika chłodniczego, czy wykonanie próżni w instalacji przed uruchomieniem systemu. Pozwalają też na odcięcie obiegu bez konieczności spuszczania całego czynnika z urządzenia, co nie tylko ułatwia konserwację, ale też pozwala wykonywać naprawy zgodnie z obowiązującymi przepisami dotyczącymi ochrony środowiska (np. rozporządzenie F-gazowe). Moim zdaniem, bez tych zaworów serwisanci mieliby naprawdę pod górkę – praktycznie nie dałoby się sensownie serwisować urządzenia, nie naruszając szczelności układu. W codziennej praktyce spotykam takie zawory w każdej jednostce zewnętrznej split, a sposób ich montażu i obsługi jest bardzo dobrze opisany w instrukcjach producentów. Warto dodać, że zawór cieczowy montuje się na cienkiej rurze (wychodzącej z wymiennika skraplacza), a gazowy na grubej (powrót czynnika w fazie gazowej). Dobrze rozumieć różnice, bo pomyłka przy serwisie może skutkować poważną awarią.

Pytanie 7

Przedstawiony na rysunku element sterujący klimatyzatora służy do regulacji

A. wilgotności bezwzględnej powietrza.

B. temperatury powietrza.

C. wilgotności względnej powietrza.

D. ciśnienia powietrza.

Element sterujący widoczny na zdjęciu to klasyczny higrostat, czyli urządzenie służące do regulacji wilgotności względnej powietrza. Skala przedstawiona w procentach (%) jednoznacznie wskazuje, że chodzi właśnie o wilgotność względną, a nie bezwzględną czy temperaturę. Wilgotność względna to stosunek aktualnej ilości pary wodnej w powietrzu do maksymalnej ilości, jaką powietrze może pomieścić w danej temperaturze, wyrażony w procentach. Utrzymanie odpowiedniej wilgotności względnej jest kluczowe zarówno w pomieszczeniach mieszkalnych, jak i w miejscach pracy oraz serwerowniach. Z mojego doświadczenia wiem, że niska wilgotność może powodować uczucie suchości w gardle i problemy ze skórą, za to zbyt wysoka sprzyja rozwojowi pleśni i grzybów. W nowoczesnych systemach klimatyzacji i wentylacji ustawienie właściwej wartości higrostatem zapewnia komfort użytkowników i chroni urządzenia przed niekorzystnymi warunkami mikroklimatu. Branżowe normy, jak PN-EN 13779, podkreślają, jak istotne jest dbanie o właściwą wilgotność – zwykle przyjmuje się 40-60% jako optymalne dla ludzi. Warto pamiętać, że mechaniczna regulacja higrostatem jest prostą, ale bardzo skuteczną metodą osiągnięcia tych parametrów.

Pytanie 8

Ile wynoszą ciśnienie i temperatura zakończenia sprężania na przedstawionym obiegu agregatu chłodniczego?

A. 0,2 MPa, −37°C

B. 1,0 MPa, +8°C

C. 0,2 MPa, −30°C

D. 1,0 MPa, +30°C

Wybranie odpowiedzi 1,0 MPa i +30°C jest jak najbardziej trafne, bo dokładnie takie parametry pojawiają się na końcu sprężania w klasycznym obiegu chłodniczym z czynnikiem R410A. Moim zdaniem to bardzo ważna sprawa, żeby rozumieć, dlaczego te wartości są typowe w praktyce serwisowej i projektowej. Patrząc na wykres i porównując go z normami branżowymi, ciśnienie rzędu 1 MPa na tłoczeniu sprężarki to standard dla urządzeń, które mają pracować efektywnie i bezpiecznie z R410A. Temperatura +30°C na wyjściu ze sprężarki jest też powiązana z typowymi warunkami pracy skraplacza, gdzie trzeba odprowadzić ciepło do powietrza zewnętrznego, szczególnie latem. W realnych instalacjach, gdy schodzimy poniżej tych parametrów, rośnie ryzyko niewłaściwego przechłodzenia czy nawet uszkodzenia sprężarki, a gdy przekroczymy — dojdzie do przeciążeń termicznych. Często można spotkać się z sytuacjami, gdzie niewłaściwe odczytanie wykresu prowadzi do błędów diagnostycznych, dlatego warto przyjąć takie wartości za punkt odniesienia. Moim zdaniem, znajomość takich podstawowych parametrów to podstawa dla każdego technika – po prostu bez tego ani rusz w tym zawodzie. W dodatku, większość producentów właśnie takich zakresów oczekuje przy pracy urządzeń, więc trzymanie się ich to po prostu dobra praktyka, która rzadko zawodzi.

Pytanie 9

Korzystając z tabeli określ, na jaką wartość należy nastawić ciśnienie wyłączenia, aby presostat minimalny wyłączył urządzenie chłodnicze z jednym parownikiem na czynnik R404A po uzyskaniu w parowniku temperatury parowania 0°C.

Ciśnienie nasycenia w MPa
Temperatura °C	Czynnik chłodniczy
Temperatura °C	R134a	R404A	R123
-10	0,20	0,44	0,21
-5	0,24	0,52	0,26
0	0,29	0,61	0,34
+5	0,35	0,71	0,42
+10	0,41	0,83	0,52

A. 0,71

B. 0,52

C. 0,61

D. 0,44

W tej sytuacji trzeba było dokładnie odczytać z tabeli wartość ciśnienia nasycenia odpowiadającego temperaturze parowania 0°C dla czynnika R404A. Tabela podaje dla tej temperatury wartość 0,61 MPa. W praktyce ustawienie presostatu minimalnego właśnie na to ciśnienie gwarantuje, że urządzenie chłodnicze wyłączy się dokładnie w momencie, gdy temperatura parowania osiągnie 0°C. To typowe rozwiązanie przy zabezpieczeniu instalacji przed zbyt niskim ciśnieniem parowania – dzięki temu zabezpieczamy sprężarkę przed pracą w nieodpowiednich warunkach, na przykład przy niedoborze czynnika chłodniczego albo zbyt niskim obciążeniu. Moim zdaniem zawsze warto pamiętać, że ustawienie presostatu powinno być zgodne z parametrami fizycznymi czynnika i układu – nie można opierać się tylko na domysłach albo „na oko”. Często w praktyce spotyka się sytuacje, gdzie ktoś ustawił presostat na za niskie ciśnienie i urządzenie niepotrzebnie wyłącza się zbyt często. Z drugiej strony, za wysoka nastawa może doprowadzić do sytuacji niebezpiecznych dla sprężarki. Ostatecznie, korzystanie z takich tabel to podstawa w chłodnictwie. Z mojego doświadczenia, im dokładniej dobierzesz nastawy do realnych warunków pracy instalacji i właściwości czynnika, tym mniej problemów potem z serwisowaniem i stabilnością pracy układu.

Pytanie 10

Na rysunku przedstawiono zawór

A. zwrotny z przyłączami z rury miedzianej do wlutowania.

B. bezpieczeństwa z przyłączami z rury miedzianej do zaciskania.

C. kulowy z przyłączami z rury miedzianej do zaciskania.

D. elektromagnetyczny z przyłączami z rury miedzianej do wlutowania.

Na tym zdjęciu widać zawór elektromagnetyczny z przyłączami z rury miedzianej do wlutowania. To jest typowy element sterujący spotykany w instalacjach chłodniczych, klimatyzacyjnych albo nawet w niektórych systemach automatyki przemysłowej. Co ważne, elektromagnes pozwala na zdalne sterowanie przepływem medium – wystarczy impuls elektryczny i zawór się otwiera lub zamyka. Moim zdaniem to rozwiązanie jest super wygodne, kiedy trzeba automatyzować procesy albo gdzie dostęp jest trudny i ręczne operowanie nie wchodzi w grę. Te końcówki do lutowania z miedzi są szczególnie popularne w instalacjach gazów technicznych czy chłodnictwie, bo daje to szczelność i trwałość połączenia. Branżowe dobre praktyki mówią jasno – jeśli musisz mieć szybkie, pewne sterowanie i gwarancję szczelności, taki zawór z wlutowaniem to strzał w dziesiątkę. Warto pamiętać, że elektromagnetyczne sterowanie pozwala też na integrację z systemami BMS albo zaawansowaną automatyką. Często widuje się je w układach, gdzie istotna jest szybka reakcja na zmienne warunki pracy, na przykład przy regulacji czynnika chłodniczego. Z mojego doświadczenia – jak zależy na bezpiecznym, automatycznym sterowaniu i minimalizowaniu ryzyka wycieku, to właśnie taka konstrukcja jest jednym z najlepszych wyborów.

Pytanie 11

Podczas prac montażowych urządzeń chłodniczych z wykorzystaniem palników gazowych konieczne jest zapewnienie

A. dostępu do wody ciepłej.

B. wentylacji maski tlenowej.

C. wentylacji pomieszczenia.

D. dostępu do wody zimnej.

Podczas montażu urządzeń chłodniczych, gdzie korzysta się z palników gazowych, wentylacja pomieszczenia jest absolutnie kluczowa. Nie chodzi tu tylko o wygodę, ale przede wszystkim o bezpieczeństwo. Spaliny powstające podczas pracy palnika – zwłaszcza tlenek węgla – są bardzo groźne dla zdrowia i mogą nawet prowadzić do zatrucia. Moim zdaniem każdy technik powinien mieć zakodowane, że bez dobrej cyrkulacji powietrza nie zaczynamy pracy z otwartym ogniem. Przepisy BHP mówią jasno: przy stosowaniu jakiegokolwiek sprzętu spalinowego czy gazowego trzeba zapewnić skuteczną wentylację. W praktyce często widziałem, że ktoś bagatelizuje ten aspekt, bo 'przecież to tylko chwilka', a potem wszyscy się krztuszą i trzeba przerywać robotę. Co więcej, dobra wentylacja pomaga też szybciej usuwać opary lutownicze i inne szkodliwe substancje, które powstają przy podgrzewaniu elementów miedzianych czy gdy używamy topników. Warto też pamiętać, że niektóre normy branżowe, np. PN-EN 378, wyraźnie podkreślają znaczenie wentylowania stanowisk pracy, zwłaszcza w pomieszczeniach zamkniętych. Tak naprawdę to jedna z podstawowych zasad, którą każdy fachowiec powinien stosować odruchowo, niezależnie od tego, czy pracuje w małej piwnicy, czy w dużej maszynowni.

Pytanie 12

Określ moc sprężarki L, jeśli moc chłodnicza urządzenia chłodniczego wynosi Qc = 60 kW, a współczynnik wydajności chłodniczej jest równy EERc = 3.

A. L= 90 kW

B. L= 40 kW

C. L= 20 kW

D. L= 10 kW

Dobrze wybrana odpowiedź. W tej sytuacji mamy do czynienia z klasycznym wyznaczaniem mocy sprężarki na podstawie mocy chłodniczej i współczynnika wydajności chłodniczej (EERc). Wzór jest bardzo prosty: EERc = Qc / L, czyli moc chłodnicza podzielona przez moc pobieraną przez sprężarkę. Przekształcając wzór, otrzymujemy L = Qc / EERc. Po podstawieniu liczb: L = 60 kW / 3 = 20 kW. Ta zależność pojawia się w praktycznie każdej instalacji chłodniczej – od klimatyzacji w biurze po wielkie przemysłowe agregaty. Moim zdaniem, zrozumienie tej zależności to podstawa pracy każdego chłodnika. Często podczas doboru urządzeń lub przy analizie efektywności energetycznej trzeba szybko policzyć, ile prądu rzeczywiście pobierze sprężarka. Firmy, które dbają o energooszczędność, zawsze zwracają uwagę na ten parametr, bo to wpływa bezpośrednio na koszty eksploatacji. Dla mnie to taki fundament – jak nie znasz tego i nie umiesz tego policzyć, to trudno rozmawiać o optymalizacji systemów chłodniczych. Warto zapamiętać, że im wyższy EERc, tym mniej energii potrzeba do uzyskania tej samej mocy chłodniczej – coś jak taka złota zasada w branży chłodniczej.

Pytanie 13

Na podstawie fragmentu zaleceń instalacyjnych, wskaż które wartości odstępów od ściany i przeszkód zapewniają prawidłowe zamontowanie agregatu skraplającego OP-MGZD086MTC21E.

A. odstęp 1: 0,5 m, odstęp 2: 2,1 m

B. odstęp 1: 0,5 m, odstęp 2: 1,6 m

C. odstęp 1: 0,6 m, odstęp 2: 1,6 m

D. odstęp 1: 0,6 m, odstęp 2: 2,1 m

Poprawnie wybrana para odstępów, czyli 0,6 m od ściany i 2,1 m od przeszkód, rzeczywiście gwarantuje prawidłową i bezpieczną instalację agregatu skraplającego OP-MGZD086MTC21E. Takie wartości wynikają nie tylko z zaleceń producenta, ale również ze zdrowego rozsądku i ogólnych zasad projektowania instalacji chłodniczych. Jeśli agregat postawimy zbyt blisko ściany, ograniczamy swobodny przepływ powietrza przez wymiennik ciepła, co prowadzi do spadku wydajności, wzrostu zużycia energii, a nierzadko do awarii. Z mojego doświadczenia wynika, że użytkownicy często bagatelizują te odległości, a potem pojawiają się reklamacje na przegrzewanie się urządzenia. Dodatkowo, większy odstęp od przeszkód – w tym przypadku aż 2,1 m – jest wymagany, bo wywiewane z agregatu powietrze musi mieć miejsce na rozproszenie. To zgodne z normami PN-EN 378 i praktyką serwisów HVACR. Miejsce serwisowe, łatwy dostęp do agregatu i przestrzeń na swobodne ruchy podczas konserwacji to detale, o których łatwo zapomnieć na etapie projektu, a potem potrafią porządnie utrudnić życie ekipie technicznej. Warto dodać, że takie podejście wydłuża żywotność sprzętu, poprawia efektywność energetyczną i minimalizuje ryzyko wystąpienia niepotrzebnych przestojów.

Pytanie 14

W przypadku rozszczelnienia układu zawierającego czynnik chłodniczy oznaczony symbolem R744 w pomieszczeniu, w którym miał miejsce wyciek, wystąpi

A. spadek stężenia tlenu.

B. wzrost temperatury.

C. zapłon lub pożar.

D. wzrost stężenia amoniaku.

Wybrałeś właściwą odpowiedź – rozszczelnienie układu z czynnikiem R744 powoduje spadek stężenia tlenu w pomieszczeniu. R744 to nic innego jak dwutlenek węgla (CO2), który w systemach chłodniczych jest coraz popularniejszy, bo jest bezpieczny dla środowiska i nie powoduje efektu cieplarnianego tak jak niektóre tradycyjne czynniki. Ale trzeba pamiętać, że ma swoje pułapki. Gdy dojdzie do wycieku CO2 w zamkniętym pomieszczeniu, to on po prostu zaczyna wypierać powietrze, a co za tym idzie – tlen. Wtedy może pojawić się ryzyko duszności, bólu głowy, zawrotów, a w skrajnych sytuacjach nawet utraty przytomności. Dlatego tak ważne są detektory CO2 i dobra wentylacja, szczególnie w małych, zamkniętych pomieszczeniach technicznych. W praktyce serwisowej zawsze trzeba mieć to na uwadze – ja zawsze staram się najpierw przewietrzyć pomieszczenie, zanim zacznę pracę przy instalacji z CO2. Normy, jak PN-EN 378, mówią wprost o wymaganiach dotyczących wentylacji i zabezpieczeń w instalacjach z tym czynnikiem. W dodatku – przy szkoleniach BHP też się to często powtarza. Moim zdaniem, lepiej czasem dmuchać na zimne i traktować CO2 z szacunkiem, bo skutki niedotlenienia mogą być bardzo poważne.

Pytanie 15

Który czynnik chłodniczy jest syntetyczny?

A. R134a

B. R600a

C. R717

D. R290

R134a to czynnik chłodniczy całkowicie syntetyczny, należący do grupy HFC (hydrofluorowęglowodorów). Został opracowany specjalnie jako zamiennik starszych czynników typu CFC i HCFC, czyli takich jak R12 i R22, które są szkodliwe dla warstwy ozonowej. W praktyce, R134a przez długi czas był najczęściej stosowany w klimatyzacji samochodowej, lodówkach domowych oraz komercyjnych urządzeniach chłodniczych, właśnie z racji na neutralność względem ozonu. To, co wyróżnia R134a, to jego brak naturalnego występowania – nie znajdziesz go w przyrodzie, tylko powstaje w procesach przemysłowych. Z mojego doświadczenia wynika, że syntetyczne czynniki, takie jak R134a, pozwalają lepiej kontrolować parametry pracy instalacji, chociaż trzeba uważać na kwestie związane z efektem cieplarnianym (GWP). W branży od kilku lat widać tendencję do odchodzenia od czynników syntetycznych o wysokim GWP na rzecz naturalnych, ale wciąż w wielu starszych systemach spotkasz R134a. Warto też wiedzieć, że praca z syntetycznymi czynnikami chłodniczymi wymaga przestrzegania przepisów F-gazowych oraz odpowiedniego sprzętu serwisowego. Moim zdaniem zrozumienie, że R134a nie jest pochodzenia naturalnego, pomaga rozróżnić go od takich czynników jak propan czy amoniak, co jest bardzo ważne przy doborze i serwisie urządzeń chłodniczych.

Pytanie 16

Do pomiaru nadciśnienia i podciśnienia czynnika w instalacji chłodniczej stosuje się

A. anemometr.

B. manowakuometr.

C. termometr.

D. higrometr.

Manowakuometr to absolutny fundament, jeśli chodzi o pomiary ciśnienia w instalacjach chłodniczych. Samo słowo mówi dużo: manometr mierzy ciśnienie powyżej atmosferycznego, a manowakuometr pozwala na pomiar zarówno nadciśnienia, jak i podciśnienia – czyli próżni – w jednym urządzeniu. W branży chłodniczej to sprzęt używany praktycznie codziennie, szczególnie podczas napełniania i serwisowania układów chłodniczych czy klimatyzacyjnych. Dzięki niemu można łatwo zweryfikować, czy w systemie nie ma nieszczelności albo czy uzyskano odpowiedni poziom próżni przed napełnianiem czynnikiem. Moim zdaniem, bez manowakuometru trudno mówić o profesjonalnym podejściu do pracy z układami ciśnieniowymi. W normach branżowych, takich jak PN-EN 378, wyraźnie wskazuje się na konieczność kontroli ciśnienia, żeby zapewnić bezpieczeństwo ludzi i sprzętu. Spotkałem się z sytuacjami, gdzie ktoś próbował używać zwykłego manometru lub w ogóle pomijał pomiar podciśnienia – kończyło się to problemami z wydajnością albo uszkodzeniem sprężarki. W praktyce dobry serwisant zawsze korzysta z manowakuometru i wie, że właściwy odczyt ciśnienia to podstawa każdej naprawy czy przeglądu. Bez tego nie ma mowy o sprawnej i bezpiecznej instalacji chłodniczej.

Pytanie 17

Którego z przedstawionych narzędzi używa się do wykonania kielicha w rurze miedzianej?

A. Narzędzie 4

B. Narzędzie 3

C. Narzędzie 2

D. Narzędzie 1

Narzędzie widoczne na pierwszym zdjęciu to profesjonalna kielicharka do rur miedzianych, najczęściej wykorzystywana przez instalatorów podczas montażu instalacji chłodniczych czy grzewczych. To urządzenie jest zaprojektowane specjalnie do wykonywania kielichów, czyli rozszerzania końcówek rur miedzianych w taki sposób, aby można było je później połączyć na zakładkę i zapewnić szczelność całego układu. Z mojego doświadczenia wynika, że użycie takiej kielicharki daje gwarancję powtarzalnych i precyzyjnych kielichów, co jest zgodne z normami branżowymi, takimi jak PN-EN 12735-1 dotycząca rur miedzianych do instalacji. Dobre praktyki mówią, żeby zawsze wybierać narzędzie dedykowane do danej operacji – improwizowanie kończy się zwykle nieszczelnością lub uszkodzeniem materiału. Warto dodać, że nowoczesne kielicharki, takie jak ta na zdjęciu, często mają napęd automatyczny czy nawet sterowanie elektroniczne, co ułatwia pracę w trudnych warunkach. Według mnie, jeśli ktoś myśli poważnie o hydraulice czy klimatyzacji, inwestycja w solidną kielicharkę szybko się zwraca, bo nie da się jej niczym zastąpić, jeśli zależy nam na jakości i trwałości połączeń. W praktyce, prawidłowo wykonany kielich to podstawa każdej dobrej instalacji i zawsze warto stosować się do zaleceń producentów oraz przepisów BHP. Takie narzędzie sprawia, że praca idzie dużo szybciej i pewniej, a efekty są zgodne z oczekiwaniami klienta.

Pytanie 18

Na podstawie danych zamieszczonych w tabeli oblicz ilość ciepła odprowadzonego z 1 t wołowiny zamrażanej od temperatury 20°C do temperatury -20°C.

A. 243 MJ

B. 353 MJ

C. 310 MJ

D. 398 MJ

Prawidłowo wybrano 310 MJ, bo właśnie tyle ciepła trzeba odprowadzić, żeby schłodzić i zamrozić 1 tonę wołowiny z 20°C do -20°C. Wynik bierze się z różnicy entalpii na początku i na końcu tego procesu. Najpierw trzeba spojrzeć na wartości entalpii wołowiny z tabeli: dla 20°C jest 353 kJ/kg, a dla -20°C tylko 43 kJ/kg. Odejmując te wartości (353 – 43 = 310 kJ/kg), dostajemy ilość ciepła, którą trzeba wyprowadzić z 1 kg produktu. Skoro pytanie dotyczy 1 tony, czyli 1000 kg, to po prostu wynik w kJ/kg zamieniamy na MJ (bo 1 MJ to 1000 kJ), więc 310 kJ/kg × 1000 kg = 310 000 kJ = 310 MJ. Stosuje się to w chłodnictwie przemysłowym, gdzie precyzyjne obliczenia energii są kluczowe, żeby dobrać właściwe urządzenia i zoptymalizować koszty. Takie podejście rekomendują różne branżowe normy, np. PN-EN ISO 22041. Moim zdaniem, to jedno z kluczowych zagadnień praktycznych, które warto umieć, bo pozwala lepiej zrozumieć jak realnie przebiega proces zamrażania żywności – zwłaszcza w dużej skali, gdzie każdy MJ ma znaczenie dla efektywności i kosztów całego procesu.

Pytanie 19

Czynności podczas lutowania twardego elementów miedzianych należy wykonywać w kolejności:

A. oczyszczenie powierzchni łączonych elementów → wybranie odpowiedniego spoiwa → podgrzanie miejsc łączenia do temperatury około 750°C → ustawienie spoiwa w szczelinie między łączonymi elementami.

B. wygładzenie powierzchni łączonych elementów → wybranie odpowiedniego spoiwa → podgrzanie miejsc łączenia do temperatury około 300°C → ustawienie spoiwa w szczelinie między łączonymi elementami.

C. oczyszczenie powierzchni łączonych elementów → wybranie odpowiedniej elektrody → podgrzanie miejsc łączenia do temperatury około 750°C → chłodzenie spoiwa w szczelinie między łączonymi elementami.

D. wygładzenie powierzchni łączonych elementów → wybranie odpowiedniej elektrody → podgrzanie miejsc łączenia do temperatury około 232°C → chłodzenie spoiwa w szczelinie między łączonymi elementami.

Prawidłowa kolejność czynności przy lutowaniu twardym elementów miedzianych wynika z praktyki oraz norm branżowych, np. PN-EN 1044 dotyczącej lutów twardych. Najpierw zawsze oczyszcza się powierzchnie łączonych elementów – nikt nie lubi, gdy coś nie trzyma przez warstwę brudu czy tlenków. Musi być czysto. Stosuje się tu szczotki stalowe, papier ścierny albo nawet specjalne chemiczne preparaty, bo dokładność w tym przypadku to podstawa. Potem trzeba dobrać odpowiednie spoiwo – do miedzi najczęściej są to stopy miedzi z fosforem lub srebrem, zależnie od wymagań instalacji, temperatury pracy czy środowiska. Trzecim krokiem jest podgrzanie miejsc łączenia do temperatury ok. 750°C, bo to właśnie wtedy spoiwo się dobrze rozprowadza na zasadzie kapilarności, dokładnie wypełniając szczelinę. Na końcu dopiero ustawiamy spoiwo w miejscu łączenia – najczęściej przykładamy drut lub pręt lutu i pozwalamy mu się rozpłynąć, kiedy miedź jest już wystarczająco rozgrzana. Tak robi się to zarówno przy instalacjach sanitarnych, jak i chłodniczych czy gazowych. Moim zdaniem ta kolejność jest kluczowa – jeśli nie zaczniemy od solidnego oczyszczenia albo źle dobierzemy spoiwo, nawet najdroższy sprzęt nie pomoże i połączenie po czasie puści. I co ciekawe, właśnie ta logika jest promowana na kursach SEP i w podręcznikach zawodowych, więc zdecydowanie warto ją przyswoić.

Pytanie 20

Termostatyczny zawór rozprężny z zewnętrznym wyrównaniem ciśnienia montuje się w parownikach o

A. stałym poziomie cieku czynnika.

B. stałym ciśnieniu czynnika.

C. małych oporach przepływu czynnika.

D. dużych oporach przepływu czynnika.

Wiele osób myli zagadnienie wyrównania ciśnienia w zaworze rozprężnym z innymi parametrami pracy parownika, przez co padają odpowiedzi związane z małymi oporami przepływu czy stałymi warunkami cieku albo ciśnienia. Jednakże, kluczową sprawą dla doboru rodzaju wyrównania (wewnętrzne vs zewnętrzne) jest właśnie wielkość spadku ciśnienia na parowniku. Gdy parownik ma małe opory przepływu, czyli spadek ciśnienia między wejściem a wyjściem jest minimalny, wówczas wystarczające jest wyrównanie wewnętrzne – zawór mierzy ciśnienie na wejściu i wyjściu bezpośrednio poprzez swój korpus, bo oba punkty są praktycznie na tym samym poziomie ciśnienia. W praktyce spotyka się to np. w małych chłodziarkach, ladach czy zamrażarkach, gdzie parownik zbudowany jest z szerokich rurek i ma niewielką długość. Natomiast odpowiedzi dotyczące stałego poziomu cieku czy stałego ciśnienia czynnika są niestety popularnym błędem – takie warunki praktycznie nie występują w pracy rzeczywistego układu chłodniczego. Wahania poziomu cieku i zmiany ciśnienia są normalne, ale nie mają bezpośredniego wpływu na dobór sposobu wyrównania w zaworze rozprężnym. Z mojego doświadczenia wynika też, że niektórzy instalatorzy próbują dobierać typ zaworu „na oko”, nie analizując spadku ciśnienia – to błąd, który prowadzi potem do problemów z wydajnością, stabilnością pracy, a nawet uszkodzeń sprężarki przez niewłaściwe przegrzanie par. Podsumowując, klucz to zawsze analiza strat ciśnienia w parowniku – tylko wtedy można dobrać odpowiedni zawór, zgodnie z wytycznymi branżowymi i zdrowym rozsądkiem.

Pytanie 21

Na rysunku elementy służące do regulacji natężenia przepływu wody grzewczej w poszczególnych pętlach ogrzewania podłogowego oznaczono cyfrą

A. 3

B. 6

C. 5

D. 4

Właściwie rozpoznałeś, że elementy oznaczone cyfrą 3 to rotametry. To właśnie one służą do regulacji natężenia przepływu wody grzewczej w poszczególnych pętlach ogrzewania podłogowego. Rotametr działa na zasadzie pływaka unoszącego się w rurce – im większy przepływ, tym wyżej podnosi się pływak, co pozwala łatwo odczytać aktualne natężenie. W praktyce, przy montażu ogrzewania podłogowego, precyzyjna regulacja przepływu w każdej pętli jest kluczowa dla równomiernego rozkładu ciepła – jeśli gdzieś będzie za mały przepływ, podłoga zrobi się chłodniejsza. Moim zdaniem w codziennej pracy rotametry mega ułatwiają serwis czy uruchamianie instalacji, bo od razu widać wizualnie, czy wszystko działa jak należy i czy nie trzeba skorygować ustawień. Branża od lat stosuje takie rozwiązania, bo są proste i skuteczne, zgodne z wytycznymi producentów i projektantów instalacji wodnych. Dodatkowo, prawidłowe wyregulowanie przepływów przez rotametry pozwala uniknąć niepotrzebnego zużycia energii i poprawia komfort użytkowników – żadnych zimnych stref na podłodze! Tak więc, znajomość funkcji rotametrów to absolutna podstawa w hydraulice nowoczesnych systemów grzewczych.

Pytanie 22

Którego narzędzia należy użyć do kielichowania rur miedzianych?

A. Narzędzie 4

B. Narzędzie 3

C. Narzędzie 1

D. Narzędzie 2

Wybrałeś właściwe narzędzie do kielichowania rur miedzianych! To, co pokazałem na drugim zdjęciu, to klasyczna kielicharka, która pozwala na profesjonalne i precyzyjne rozkielichowanie końca rury. Dzięki niej uzyskujemy kielich o idealnym kształcie, co jest absolutnie kluczowe przy wykonywaniu połączeń typu flare w instalacjach chłodniczych, klimatyzacyjnych czy hydraulicznych. Z mojego doświadczenia mogę powiedzieć, że dobra kielicharka to podstawa – pozwala uniknąć mikroprzecieków, które później potrafią spędzać sen z powiek. Sam proces kielichowania powinien być wykonany na czystej, odgratowanej rurze miedzianej, a właściwy dobór średnicy otworu w kielicharce zapewni szczelność i trwałość połączenia. Warto też zwrócić uwagę na smarowanie końcówki kielicharki, bo to wydłuża jej żywotność. W instalacjach chłodniczych obowiązuje zasada, że tylko idealnie wykonane kielichy zapewniają niezawodność całego systemu – czasami drobny błąd może się skończyć stratą czasu i pieniędzy. W branży przyjmuje się, że używanie kielicharki spełniającej normy (np. EN 12735-1 dotycząca rur miedzianych) to minimum dobrych praktyk. Można powiedzieć, że bez tego narzędzia trudno mówić o profesjonalnym montażu. Takie detale naprawdę mają znaczenie!

Pytanie 23

Po zakończeniu robót montażowych i uruchomieniu instalacji chłodniczej należy sporządzić

A. protokół zdawczo-odbiorczy.

B. roczny plan naprawy i przeglądów.

C. kartę naprawy maszyny.

D. instrukcję konserwacji i smarowania.

Sporządzenie protokołu zdawczo-odbiorczego po zakończeniu robót montażowych i uruchomieniu instalacji chłodniczej to absolutna podstawa w branży chłodniczej i ogólnie budowlanej. Moim zdaniem, właśnie ten dokument jest kluczowy, bo potwierdza, że instalacja została poprawnie wykonana, przetestowana oraz przekazana do użytkowania zgodnie z wymaganiami projektu i obowiązującymi przepisami. W protokole zapisuje się nie tylko informację o odbiorze, ale też ewentualne uwagi, zalecenia czy wykaz usterek, które mają być usunięte. Bardzo często inspektor nadzoru albo inwestor żąda takiego dokumentu, zanim zatwierdzi rozliczenie inwestycji. Protokół stanowi też później podstawę do gwarancji, a bez niego trudno udowodnić, że instalacja była sprawna w momencie oddania. Przykładowo, jeśli pojawi się jakaś awaria po kilku miesiącach, to właśnie do protokołu wraca się jako do punktu odniesienia. W praktyce, w firmach wykonawczych sporządzenie i podpisanie protokołu to dzień, kiedy „wychodzimy z budowy”. Dokument powinien spełniać wymagania polskich norm, np. PN-EN 378 dotyczącej instalacji chłodniczych, oraz być zgodny z wytycznymi inwestora czy projektanta. Warto pamiętać, że bez protokołu nikt rozsądny nie przejmie odpowiedzialności za dalszą eksploatację urządzenia. To taki techniczny akt notarialny w naszej branży – bez niego ani rusz.

Pytanie 24

Na rysunku przedstawiono

A. przekaźnik czasowy.

B. stycznik jednofazowy.

C. wyłącznik różnicowo-prądowy.

D. wyłącznik silnikowy.

To jest właśnie wyłącznik różnicowo-prądowy, czasami nazywany potocznie „różnicówką”. Jego głównym zadaniem jest ochrona ludzi przed porażeniem prądem elektrycznym. Działa w bardzo prosty, ale skuteczny sposób – porównuje prąd wpływający do instalacji i prąd wypływający. Jeśli pojawi się jakakolwiek różnica (np. prąd upłynie przez ciało człowieka do ziemi), urządzenie natychmiast odcina zasilanie. Takie rozwiązanie jest obowiązkowe w większości nowych instalacji domowych, a praktyka pokazuje, że naprawdę ratuje życie. Przycisk „TEST” pozwala sprawdzić, czy wyłącznik działa prawidłowo – warto o tym pamiętać podczas okresowych przeglądów, bo bezpieczeństwo to podstawa. Moim zdaniem, żaden elektryk nie powinien lekceważyć takiego zabezpieczenia. Polskie normy, jak PN-HD 60364, jasno określają konieczność stosowania wyłączników różnicowo-prądowych, szczególnie w łazienkach czy kuchniach, gdzie jest ryzyko kontaktu z wodą. Dodatkowo, urządzenie nie zastępuje zwykłego bezpiecznika nadprądowego. To są dwa różne zabezpieczenia i powinny współpracować razem w instalacji.

Pytanie 25

Którym symbolem oznaczony jest na schemacie tablicy zasilająco-rozdzielczej wyłącznik różnicowo-prądowy?

A. S1

B. SZ

C. RP

D. PC

Odpowiedź RP jest jak najbardziej trafna. Wyłącznik różnicowo-prądowy na schematach elektrycznych tablic zasilająco-rozdzielczych oznacza się właśnie symbolem RP, co wywodzi się bezpośrednio z polskiej nomenklatury branżowej i dokumentacji technicznych. Taki wyłącznik pełni kluczową rolę w ochronie przeciwporażeniowej – wykrywa różnicę prądów między przewodem fazowym a neutralnym i w razie nieprawidłowości natychmiast odcina zasilanie. Przykładowo, jeśli pojawi się upływ prądu przez ciało człowieka lub instalację, RP zadziała szybciej niż tradycyjny bezpiecznik nadprądowy. W praktyce, brak tego elementu to ogromne ryzyko, bo zwykłe wyłączniki nadprądowe (np. S1, S2, S3) nie reagują na prądy upływowe, tylko na zwarcia i przeciążenia. Wyłącznik różnicowo-prądowy to podstawowy standard bezpieczeństwa według norm PN-EN 61008-1 czy PN-HD 60364-4-41. Moim zdaniem, to jedno z tych zabezpieczeń, na którym nie warto oszczędzać – i zawsze warto sprawdzić, czy na schemacie jest oznaczony właściwie jako RP. Często spotyka się też oznaczenia angielskie RCD lub RCCB, ale w polskich projektach RP jest najbardziej czytelne i logiczne. W praktyce zawsze się upewniam, że RP znajduje się „przed” wszystkimi obwodami odbiorczymi, żeby skutecznie chronić użytkowników i instalację.

Pytanie 26

Na podstawie zamieszczonego rysunku wskaż poprawną kolejność wkręcania śrub mocujących głowicę sprężarki chłodniczej, tłokowej, dwucylindrowej po wymianie uszczelki pod głowicą.

A. 2, 5, 4, 1, 3, 6

B. 4, 1, 5, 2, 6, 3

C. 3, 5, 2, 4, 1, 6

D. 1, 2, 3, 6, 5, 4

Poprawna kolejność dokręcania śrub, czyli 2, 5, 4, 1, 3, 6, wynika bezpośrednio z zasady równomiernego rozkładania naprężeń na głowicy i uszczelce. Moim zdaniem takie podejście jest nie tylko zalecane przez instrukcje serwisowe większości producentów sprężarek, ale też wynika z doświadczenia praktyków. Chodzi o to, żeby nie doprowadzić do tzw. efektu klinowania, czyli miejscowego przeciążenia uszczelki — to potem prowadzi do jej uszkodzenia, wypaczeń albo nawet nieszczelności całego układu. Standardy branżowe (np. PN-EN 15085 czy zalecenia producentów jak Bitzer) zawsze podkreślają, by śruby dokręcać naprzemiennie, spiralnie od środka na zewnątrz. Tylko taka metoda zapewnia, że uszczelka rozkłada się równo na całej powierzchni, nie powstają mikroprzecieki ani odkształcenia głowicy. Często spotykałem się z przypadkami, gdzie ktoś dokręcał śruby po kolei jak leci, od jedynki do szóstki, i potem pojawiały się wycieki oleju czy czynnika chłodniczego. Dobrym zwyczajem jest też dokręcanie śrub kilkoma etapami – na początku lekko, potem z pełnym momentem, żeby całość dobrze siadła. To naprawdę robi różnicę, zwłaszcza przy eksploatacji sprężarki pod pełnym obciążeniem. Z mojego doświadczenia wynika, że trzymanie się tej kolejności potrafi oszczędzić sporo nerwów i pieniędzy na niepotrzebnych naprawach.

Pytanie 27

W przypadku rozszczelnienia układu zawierającego czynnik chłodniczy oznaczony symbolem R744 w pomieszczeniu, w którym miał miejsce wyciek, wystąpi

A. wzrost temperatury.

B. zapłon lub pożar.

C. wzrost stężenia amoniaku.

D. spadek stężenia tlenu.

Prawidłowa odpowiedź to spadek stężenia tlenu, i wynika to z natury czynnika chłodniczego R744, czyli po prostu dwutlenku węgla (CO2). Każdy wyciek tego czynnika do zamkniętego pomieszczenia skutkuje wypieraniem tlenu z powietrza, bo R744 jest cięższy od powietrza i gromadzi się przy podłodze. To poważna sprawa – wysokie stężenie CO2 może prowadzić do niedotlenienia, co jest groźne dla ludzi. W branży chłodniczej bardzo pilnuje się tego zagadnienia: zgodnie z normami, chociażby PN-EN 378, pomieszczenia powinny być wyposażone w czujniki stężenia CO2 oraz systemy wentylacji awaryjnej, żeby minimalizować ryzyko właśnie spadku stężenia tlenu. Z mojego doświadczenia – podczas przeglądów czy napraw serwisanci muszą mieć świadomość, że nawet niewielki wyciek R744 w małym pomieszczeniu może szybko stworzyć warunki zagrażające życiu. W praktyce często stosuje się też automatyczne wyłączniki urządzeń po wykryciu przekroczenia bezpiecznego poziomu CO2. To przykład, jak teoria przekłada się na codzienną pracę – znajomość właściwości czynnika chroni zdrowie i życie, a nie tylko sprzęt.

Pytanie 28

Określ wymiary maty z wełny mineralnej przeznaczonej na izolację prostego odcinka rurociągu o średnicy zewnętrznej 250 mm i długości 3 m.

A. 3,0 m × 0,785 m

B. 0,25 m × 0,785 m

C. 2,5 m × 0,25 m

D. 3,0 m × 0,25 m

Bardzo dobrze, właśnie taka odpowiedź najlepiej oddaje rzeczywiste zapotrzebowanie na materiał przy izolacji rurociągu o podanych parametrach. Klucz tkwi w zrozumieniu, jak wyznaczyć wymaganą powierzchnię maty z wełny mineralnej – przecież musi ona dokładnie owinąć rurę zarówno na długości, jak i na jej obwodzie. Skoro rura ma średnicę zewnętrzną 250 mm (czyli 0,25 m) oraz długość 3 m, to potrzebna mata musi pokryć powierzchnię boczną walca. Praktycznie liczy się to tak: obwód rury to π × średnica, więc 3,14 × 0,25 m = ok. 0,785 m. Właśnie stąd bierze się wymiar 0,785 m. Drugi wymiar to po prostu długość rury, czyli 3,0 m. Takie rozumowanie jest zgodne z branżowymi normami dotyczącymi izolacji technicznych, np. PN-EN ISO 12241 czy wytycznymi producentów (np. Paroc, Isover). Co istotne, w praktyce warto doliczać pewien zapas na zakładki oraz ewentualne drobne korekty podczas montażu, ale ogólną zasadą jest wyliczanie maty właśnie na podstawie obwodu i długości. Z mojego doświadczenia wynika, że dokładne dobranie wymiaru maty bardzo przyspiesza i upraszcza pracę na budowie, a także minimalizuje straty materiałowe. Dobrze zrobiona izolacja to nie tylko mniejsze straty ciepła, ale też lepsza ochrona antykorozyjna i większa trwałość samej rury. Warto zawsze sięgać po sprawdzone metody, bo oszczędzamy czas i pieniądze.

Pytanie 29

Wahania ciśnienia solanki i odczuwalne „bulgotanie” w pompie obiegowej dolnego źródła ciepła gruntowej pompy ciepła wskazują na

A. parowanie solanki w wymienniku ciepła dolnego źródła ciepła.

B. zapowietrzenie solanki układu dolnego źródła ciepła.

C. wzrost gęstości solanki w obiegu dolnego źródła ciepła.

D. niewłaściwe stężeniu solanki w dolnym źródle ciepła.

Takie objawy jak wahania ciśnienia oraz charakterystyczne „bulgotanie” w pompie obiegowej dolnego źródła to klasyczne symptomy zapowietrzenia solanki. W praktyce instalacyjnej, zwłaszcza przy uruchamianiu lub po dłuższych przestojach instalacji gruntowych pomp ciepła, powietrze potrafi dostać się do układu i powodować właśnie takie niepokojące dźwięki oraz niestabilność pracy. Gazy obecne w układzie zaburzają cyrkulację, co w efekcie prowadzi do spadku efektywności wymiany ciepła i często nawet do zadziałania zabezpieczeń pompy. Spotkałem się z tym nie raz – szczególnie przy niewłaściwie wykonanym odpowietrzeniu po uzupełnieniu solanki lub wymianie jakiegoś elementu. Dobre praktyki branżowe jasno wskazują na konieczność starannego odpowietrzenia każdego obiegu dolnego źródła, najlepiej za pomocą automatycznych separatorów powietrza oraz odpowiedniej procedury napełniania i płukania instalacji. Swoją drogą – większość producentów w instrukcjach wręcz alarmuje o negatywnych skutkach obecności powietrza, bo potrafi ono nawet uszkodzić wirnik pompy czy przyspieszyć korozję wymiennika. Moim zdaniem warto zawsze poświęcić ekstra czas na precyzyjne odpowietrzenie, bo konsekwencje zaniedbań bywają kosztowne i irytujące dla użytkownika. Dobrze wyregulowana i prawidłowo odpowietrzona instalacja nie powinna w ogóle wydawać takich dźwięków i pracuje dużo stabilniej.

Pytanie 30

Który czynnik jest stosowany w absorpcyjnym urządzeniu chłodniczym?

A. Nadtlenek wodoru.

B. Amoniak.

C. Podtlenek azotu.

D. Propan-butan.

Amoniak to zdecydowanie jeden z najważniejszych czynników stosowanych w absorpcyjnych urządzeniach chłodniczych, zwłaszcza w tych, które znajdziemy np. w hotelowych minibarkach, niektórych klimatyzacjach przemysłowych czy nawet dużych chłodniach. Główną zaletą amoniaku jako czynnika roboczego jest jego doskonała zdolność do pochłaniania ciepła i bardzo wysoka wydajność chłodnicza, a także możliwość wykorzystania go w szerokim zakresie temperatur, co faktycznie jest doceniane od dziesięcioleci. Moim zdaniem, kolejną nieocenioną cechą amoniaku jest to, że nie niszczy warstwy ozonowej, w przeciwieństwie do popularnych kiedyś freonów, więc coraz częściej wraca do łask. Warto wiedzieć, że w układzie absorpcyjnym amoniak najczęściej współpracuje z wodą – woda pełni rolę absorbentu, a amoniak jest czynnikiem chłodniczym. To rozwiązanie stosowane jest zgodnie z normami branżowymi, np. PN-EN 378 dotycząca bezpieczeństwa systemów chłodniczych, i jest całkiem powszechne wszędzie tam, gdzie ceni się bezobsługową, bezgłośną pracę i niezawodność. Z praktyki wiem, że taki układ absorpcyjny dobrze sprawdza się, gdy dostępna jest tania energia cieplna, np. odpadowa, bo cała magia polega na tym, że zamiast sprężarki, do napędu procesu wystarcza podgrzewanie. Warto jeszcze pamiętać, że obsługa urządzeń z amoniakiem wymaga pewnych środków ostrożności, bo mimo że jest on ekologiczny, to jednak dość drażniący i toksyczny przy wysokich stężeniach. Myślę, że to super przykład, jak klasyczne rozwiązania nadal mają zastosowanie w nowoczesnych instalacjach chłodniczych.

Pytanie 31

Przy wymianie filtra G7 w centrali klimatyzacyjnej należy sprawdzić stan

A. uszczelnienia.

B. amortyzatora.

C. napinacza.

D. odwadniacza.

Wymiana filtra G7 w centrali klimatyzacyjnej to nie tylko mechaniczna czynność, ale moment, w którym naprawdę warto spojrzeć szerzej na całą instalację. Sprawdzanie stanu uszczelnienia podczas tej operacji ma ogromne znaczenie – i to nie są puste słowa, tylko praktyka, którą potwierdza każdy doświadczony serwisant. Filtr G7, zgodnie z normą EN 779, odpowiada za zatrzymywanie średnich frakcji pyłów. Jeśli po jego wymianie uszczelnienie nie będzie szczelne (czy to rama wokół filtra, czy drzwiczki serwisowe), cały układ może łapać fałszywe powietrze – i wtedy efektywność filtracji spada praktycznie do zera. Powietrze obchodzi filtr bokiem i wpada do instalacji razem z pyłem, a my myślimy, że wszystko działa. Moim zdaniem to właśnie uszczelnienia są piętą achillesową wielu central – szczególnie w starszych jednostkach, gdzie gumy tracą elastyczność albo są przypadkowo uszkadzane podczas częstej konserwacji. Praktyka pokazuje, że regularna ocena stanu uszczelek (np. na oko, dotyk, a czasem nawet test szczelności na lekkim podciśnieniu) znacząco wydłuża żywotność filtrów, poprawia jakość powietrza i oszczędza energię. Taka prosta czynność, a czasem rozwiązuje połowę problemów z centralą. Warto o tym pamiętać i nie pomijać tematu nawet, jeśli na pierwszy rzut oka wydaje się mało istotny – to właśnie detale robią różnicę.

Pytanie 32

Przed przystąpieniem do montażu klimatyzatora typu Split należy w pierwszej kolejności

A. zdjąć zaślepki z rur jednostki zewnętrznej i wewnętrznej.

B. podłączyć zasilanie elektryczne do jednostki zewnętrznej i wewnętrznej.

C. wybrać miejsce zamontowania jednostki zewnętrznej i wewnętrznej.

D. zamontować stelaż pod jednostkę zewnętrzną i wewnętrzną.

Wybór miejsca montażu obu jednostek klimatyzatora typu Split to absolutnie kluczowy etap, od którego powinno się zaczynać każdą instalację. Tak jest nie tylko według instrukcji producentów, ale i zgodnie z ogólnie przyjętymi standardami w branży HVAC. Przemyślane umiejscowienie jednostki wewnętrznej i zewnętrznej wpływa na efektywność chłodzenia lub grzania, długość instalacji rurowej, komfort akustyczny i – co ważne – bezpieczeństwo oraz wygodę późniejszego serwisowania. Na przykład, jeżeli jednostka zewnętrzna zostanie zamontowana w miejscu narażonym na silne nasłonecznienie albo zbyt blisko okna sąsiadów, to później trudniej będzie utrzymać odpowiednią wydajność i ciszę. Z mojego doświadczenia wynika, że zaniedbanie tej fazy prowadzi do problemów na etapie eksploatacji i może generować niepotrzebne koszty przeróbek. Fachowcy zawsze najpierw analizują warunki techniczne, sprawdzają, gdzie są najkrótsze odległości między jednostkami, czy jest dostęp do odpływu skroplin, a także czy miejsce montażu spełnia wymagania przepisów przeciwpożarowych czy lokalnych norm środowiskowych. Dopiero jak wszystko jest dogadane z klientem i uzgodnione, przechodzi się do kolejnych czynności. Znalezienie odpowiedniego miejsca to taka baza — jak ją „zawalą”, to wszystko się sypie. W praktyce czasem trzeba się nagimnastykować, bo bywają różne ograniczenia, ale bez tego ani rusz. No i jeszcze jedno: dobry wybór lokalizacji to często dłuższa żywotność całego systemu, bo urządzenie nie będzie się przegrzewać, a obsługa stanie się dużo łatwiejsza.

Pytanie 33

Czyszcząc mechanicznie kanał wentylacyjny należy z jednej jego strony wprowadzić urządzenie ze szczotką obrotową przedstawione na ilustracji, a z drugiej zamontować

A. powietrzną klapę zwrotną.

B. pokrywę uszczelniającą.

C. sprężarkę z reduktorem ciśnienia.

D. odsysacz z filtrami.

To jest klasyczny zestaw do czyszczenia mechanicznego kanałów wentylacyjnych – bardzo często wykorzystywany w praktyce serwisowej. Kluczowa sprawa polega na tym, że szczotka obrotowa podnosi zanieczyszczenia z powierzchni kanału i wprawia je w ruch. Bez zastosowania odsysacza z filtrami, cały pył, kurz i różnego rodzaju drobiny po prostu uniosłyby się w przestrzeni lub nawet powróciły do pomieszczeń, stwarzając zagrożenie dla zdrowia i czystości instalacji. Odsysacz wyposażony w filtry (najlepiej HEPA, zgodnie z zaleceniami branżowymi) zapewnia natychmiastowe usuwanie zanieczyszczeń prosto z kanału, nie dopuszczając do ich wtórnego rozprzestrzeniania. Moim zdaniem, nie ma lepszego sposobu na zapewnienie bezpieczeństwa i realnej skuteczności czyszczenia wentylacji. Takie rozwiązania są standardem m.in. w normach PN-EN 12097 i PN-EN 15780, gdzie mocno podkreśla się rolę kontroli zanieczyszczeń wtórnych podczas konserwacji systemów wentylacyjnych. W praktyce – jak to wygląda? Po jednej stronie kanału pracuje szczotka, a z drugiej strony ustawiony jest odsysacz z filtrami – wszystko po to, by cały proces był higieniczny i efektywny. Powiem szczerze, wiele ekip pomija ten element, a później są reklamacje i nieporozumienia. Filtracja powietrza w trakcie czyszczenia to już właściwie branżowy standard.

Pytanie 34

Która kolejność czynności wykonywanych przed czyszczeniem filtra klimatyzatora jest prawidłowa?

A. Odchylić pokrywę zabezpieczającą filtr, wyłączyć pilotem klimatyzator, odłączyć bezpiecznik zasilania, wyjąć filtr zgodnie z instrukcją obsługi.

B. Odchylić pokrywę zabezpieczającą filtr, odłączyć bezpiecznik zasilania, wyłączyć pilotem klimatyzator, wyjąć filtr zgodnie z instrukcją obsługi.

C. Wyłączyć pilotem klimatyzator, odłączyć bezpiecznik zasilania, odchylić pokrywę zabezpieczającą filtr, wyjąć filtr zgodnie z instrukcją obsługi.

D. Odłączyć bezpiecznik zasilania, wyłączyć pilotem klimatyzator, odchylić pokrywę zabezpieczającą filtr, wyjąć filtr zgodnie z instrukcją obsługi.

Właściwa kolejność czynności przed czyszczeniem filtra klimatyzatora to klucz do bezpieczeństwa i uniknięcia uszkodzenia urządzenia. Najpierw zawsze należy wyłączyć klimatyzator pilotem – to pozwala na zakończenie wszystkich cykli pracy, co według mnie jest całkiem istotne, żeby wentylator i sprężarka się zatrzymały normalnie, a nie nagle. Potem trzeba odłączyć bezpiecznik zasilania. To taka podstawowa zasada w elektryce: przed jakąkolwiek ingerencją w urządzenie zawsze wyłącz prąd, żeby nie ryzykować porażenia. Dopiero po tych dwóch krokach przechodzisz do fizycznego otwarcia pokrywy zabezpieczającej filtr – nie robisz tego na włączonym urządzeniu! Praktycy w serwisach klimatyzatorów często powtarzają, że takie postępowanie ogranicza ryzyko uszkodzeń elektroniki i niepotrzebnych awarii. Ostatni krok to wyjęcie filtra zgodnie z instrukcją obsługi, bo różne modele mogą mieć trochę inne mocowania albo sposób demontażu. Z mojego doświadczenia wynika, że kto pomija kolejność albo robi coś na szybko, często kończy z uszkodzonym mocowaniem lub nawet poważniejszymi konsekwencjami, np. zwarciem. Dobrą praktyką jest też skontrolować, czy po wymontowaniu filtr można bez problemu przedmuchać, a cała komora jest czysta. Takie czynności zgodne z instrukcją producenta i dobrą praktyką branżową (np. zalecenia Polskiego Stowarzyszenia Chłodnictwa i Klimatyzacji) zapewniają dłuższą żywotność sprzętu oraz bezpieczną i efektywną pracę. Od siebie dodam, że regularność i ostrożność przy tych prostych czynnościach naprawdę się opłaca – klimatyzator odwdzięcza się bezawaryjną pracą przez lata.

Pytanie 35

Który zestaw wyposażenia jest niezbędny do właściwego zdemontowania niesprawnego klimatyzatora ściennego typu Split, napełnionego czynnikiem chłodniczym?

A. Palnik gazowy do demontażu miedzianych rurociągów chłodniczych, przecinarka do rur miedzianych, zestaw narzędzi monterskich.

B. Pompa próżniowa, zestaw manometrów, butla na czynnik chłodniczy, zestaw narzędzi monterskich.

C. Przecinarka do rurek miedzianych, zestaw narzędzi monterskich, giętarka do rur, zestaw manometrów.

D. Stacja do odzysku czynnika chłodniczego, butla na czynnik chłodniczy, którym jest napełniony klimatyzator, zestaw narzędzi monterskich.

Odpowiedź jest prawidłowa, bo zgodnie z przepisami oraz branżowymi standardami demontaż klimatyzatora typu Split napełnionego czynnikiem chłodniczym musi być przeprowadzony w sposób bezpieczny i ekologiczny. Najważniejsza jest ochrona środowiska przed emisją gazów cieplarnianych – a tego nie zrobisz bez stacji do odzysku czynnika chłodniczego oraz odpowiedniej butli. Stacja pozwala odessać czynnik z całego układu i przekazać go do specjalnej butli, w której można go bezpiecznie przechować lub oddać do utylizacji, zgodnie z ustawą F-gazową. Bez tego sprzętu czynnik mógłby się po prostu wydostać do atmosfery, co jest nie tylko niezgodne z prawem, ale i po prostu niebezpieczne dla wszystkich. Zestaw narzędzi monterskich jest oczywiście niezbędny do samego demontażu jednostki – tego nie da się przeskoczyć. W praktyce, montując lub demontując klimatyzacje, zawsze używam stacji nawet wtedy, gdy wydaje się, że gazu jest mało – to nie jest coś, co można zbagatelizować. No i nie każdy wie, że różne czynniki chłodnicze wymagają różnych butli – nie można ich mieszać. To jest taki szczegół, na który wielu początkujących nie zwraca uwagi, a potem są kłopoty w serwisie lub przy odbiorze odpadów. Moim zdaniem każdy, kto chce być profesjonalistą w branży, powinien mieć ten proces w małym palcu i nie kombinować z półśrodkami.

Pytanie 36

Miejsce montowania w urządzeniu chłodniczym czujnika termostatycznego zaworu rozprężnego oznaczono na schemacie cyfrą

A. 2

B. 1

C. 3

D. 4

Czujnik termostatyczny zaworu rozprężnego powinien być zawsze umieszczony za wyjściem z parownika, czyli dokładnie w miejscu oznaczonym cyfrą 1 na schemacie. To wynika z zasady działania termostatycznego zaworu rozprężnego (TZR), który reguluje ilość czynnika chłodniczego dopływającego do parownika na podstawie temperatury gazu opuszczającego parownik (a więc tzw. przegrzania). Właśnie tam, tuż za parownikiem, łatwo wykryć, czy cały czynnik odparował – to kluczowe z punktu widzenia efektywności, trwałości i bezpieczeństwa eksploatacji. Gdy czujnik umieszczony jest prawidłowo, zawór będzie dawkował tyle czynnika, by parownik był dobrze wykorzystany, ale nie zalany cieczą, co mogłoby uszkodzić sprężarkę. W praktyce, według wytycznych chociażby producentów takich jak Danfoss czy sporządzających normy instalacyjne (np. PN-EN 378), prawidłowa lokalizacja czujnika zapewnia stabilną pracę układu, zapobiega zjawisku tzw. mokrego ssania i podnosi wydajność chłodniczą. Takie ustawienie to nie tylko teoria – spotyka się to w każdym profesjonalnym serwisie oraz podczas montażu nowych instalacji, bo pozwala po prostu uniknąć kosztownych awarii. Dobrze jest więc zapamiętać: miejsce za parownikiem, przed sprężarką, to jedyny słuszny wybór dla czujnika TZR.

Pytanie 37

Do których zacisków kontrolera chłodniczego należy zgodnie z rysunkiem instruktażowym podłączyć przewody zasilania elektrycznego?

A. Neutralny do zacisku 1, fazowy prądu przemiennego o napięciu 230 V do zacisku 5.

B. Neutralny do zacisku 1, dodatni prądu stałego o napięciu 230 V do zacisku 5.

C. Ochronny do zacisku 1, fazowy prądu przemiennego o napięciu 230 V do zacisku 5.

D. Ujemny do zacisku 1, dodatni prądu stałego o napięciu 230 V do zacisku 5.

Podłączenie zasilania do kontrolera chłodniczego zgodnie z rysunkiem polega na przyłączeniu przewodu neutralnego (N) do zacisku 1 oraz przewodu fazowego (L, czyli prąd przemienny 230 V) do zacisku 5. Takie rozwiązanie jest nie tylko zgodne z logiką oznaczeń schematycznych, ale też wynika z uniwersalnych praktyk branżowych. W praktyce, każdy system automatyki przemysłowej czy instalacji elektrycznej wymaga jasnego rozdziału przewodów neutralnych i fazowych – wynika to m.in. z przepisów SEP oraz aktualnych norm PN-EN. Z mojego doświadczenia wynika, że wielu początkujących montażystów zapomina, jak ważny jest właściwy dobór zacisków zasilania – jeśli zamienisz te przewody, możesz doprowadzić nawet do uszkodzenia urządzenia albo powstania niebezpiecznej sytuacji. No i jeszcze jedno: faza na zacisku 5 to standard dla wielu kontrolerów, bo później łatwo sterować obwodami wykonawczymi, np. sprężarką czy wentylatorem. Warto pamiętać, że rysunek ten nie przewiduje osobnego zacisku ochronnego PE – w niektórych urządzeniach jest to rozwiązane poprzez podłączenie obudowy do uziemienia. Moim zdaniem, za każdym razem trzeba dokładnie analizować schematy i nie podłączać przewodów „na wyczucie”, bo skutki mogą być opłakane. Zresztą w branży chłodniczej czy klimatyzacyjnej taki błąd potrafi drogo kosztować, a kontroler to serce całego systemu.

Pytanie 38

Który schemat odpowiada układowi sieci TN-S?

A. Schemat 1

B. Schemat 2

C. Schemat 3

D. Schemat 4

To jest właśnie klasyczny przykład układu sieci TN-S. W tym schemacie, przewód neutralny (N) oraz przewód ochronny (PE) są całkowicie rozdzielone już od punktu rozdziału, czyli praktycznie od transformatora lub głównej rozdzielnicy. W praktyce oznacza to dużo wyższy poziom bezpieczeństwa – prąd roboczy i prąd ochronny nie mieszają się, więc ryzyko pojawienia się niebezpiecznego napięcia na obudowie urządzenia czy metalowych częściach instalacji jest minimalizowane. Standardy takie jak PN-HD 60364 czy wytyczne SEP bardzo wyraźnie zalecają TN-S w nowych instalacjach, właśnie ze względu na tę separację i możliwość łatwego rozbudowania systemu o nowoczesne zabezpieczenia różnicowo-prądowe. Z doświadczenia powiem, że przy układach TN-S dużo łatwiej wykrywać usterki – nie ma zamieszania z przewodem PEN, wszystko jest czytelne i zgodne z dobrą praktyką. TN-S jest podstawą w większych instalacjach przemysłowych, ale coraz częściej widuje się go też w domach, szczególnie tam, gdzie stawia się na bezpieczeństwo i unika się kompromisów. Naprawdę warto znać ten układ, bo od niego zaczyna się porządnie wykonana elektryka!

Pytanie 39

Przedstawione na ilustracji zjawisko pienienia się roztworu wody z mydłem świadczy

A. o niedrożności rurociągu w miejscu łączenia rurek instalacji czynnika chłodnic.

B. o zbyt wysokiej temperaturze ciekłego czynnika chłodniczego w instalacji.

C. o nieszczelności połączenia rurek instalacji czynnika chłodniczego.

D. o zbyt wysokiej temperaturze par czynnika chłodniczego w instalacji.

To, że na połączeniu rurek pojawia się pienienie po naniesieniu roztworu wody z mydłem, jednoznacznie wskazuje na nieszczelność w instalacji czynnika chłodniczego. W branży chłodniczej i klimatyzacyjnej test mydlany jest jednym z najprostszych i najskuteczniejszych sposobów szybkiego wykrywania wycieków gazów, zwłaszcza tam, gdzie nie mamy pod ręką detektora elektronicznego lub nie chcemy od razu sięgać po drogie narzędzia. W praktyce, kiedy przecisk przez połączenie rury wydostaje się gaz pod ciśnieniem, mydło zaczyna się pienić właśnie w tym miejscu – to bardzo charakterystyczny objaw. Taka metoda jest szeroko zalecana przez producentów instalacji, szczególnie na etapie uruchamiania lub serwisowania systemów, bo pozwala szybko zlokalizować nawet drobne nieszczelności. Moim zdaniem zawsze warto mieć w torbie taki testowy roztwór, bo przydaje się w najmniej oczekiwanym momencie. Jeżeli chodzi o dobre praktyki branżowe, każda instalacja chłodnicza powinna być sprawdzana pod kątem szczelności właśnie przed napełnieniem czynnikiem, a test mydlany to jedna z podstawowych i skutecznych metod weryfikacji. Zwróć uwagę, że w przypadku poważniejszych nieszczelności zaleca się także testy ciśnieniowe przy użyciu azotu pod ciśnieniem, ale bez tego drobnego kroku z mydłem można przeoczyć małe wycieki, które potem mogą stać się źródłem dużych problemów eksploatacyjnych.

Pytanie 40

Przyrząd przedstawiony na rysunku przeznaczony jest do

A. kalibrowania średnicy wewnętrznej rury.

B. gratowania krawędzi rury.

C. kielichowania rur miedzianych.

D. pomiaru głębokości.

Na zdjęciu widzimy suwmiarkę, czyli jeden z podstawowych narzędzi pomiarowych wykorzystywanych w warsztatach, laboratoriach czy na produkcji. Suwmiarka służy przede wszystkim do pomiaru głębokości, średnic zewnętrznych i wewnętrznych oraz długości elementów. Kluczowym elementem do pomiaru głębokości jest cienki pręt wysuwający się z końca korpusu, który umieszcza się w otworze, szczelinie czy wnęce, aby precyzyjnie odczytać wartość na podziałce. Z mojego doświadczenia, pomiar głębokości suwmiarką jest bardzo intuicyjny, ale wymaga chwili skupienia – łatwo popełnić błąd przez niewłaściwe ustawienie końcówki. W przemyśle metalowym często sprawdzamy głębokość otworów pod gwinty lub gniazd pod śruby – tam nie ma miejsca na szacowanie. Warto pamiętać, że zgodnie z normami PN-EN, pomiar głębokości suwmiarką daje wysoką dokładność, zazwyczaj do jednej dziesiątej milimetra, co jest absolutnie wystarczające dla większości zastosowań warsztatowych. Suwmiarka to narzędzie uniwersalne, a funkcja głębokościomierza bywa często niedoceniana – moim zdaniem każdy technik powinien opanować jej obsługę, bo to podstawa w branży.

Rozpocznij nowy egzamin

Powrót do strony głównej