Wyniki egzaminu

Informacje o egzaminie:
  • Zawód: Technik programista
  • Kwalifikacja: INF.03 - Tworzenie i administrowanie stronami i aplikacjami internetowymi oraz bazami danych
  • Data rozpoczęcia: 29 kwietnia 2026 12:55
  • Data zakończenia: 29 kwietnia 2026 13:13

Egzamin zdany!

Wynik: 24/40 punktów (60,0%)

Wymagane minimum: 20 punktów (50%)

Nowe
Analiza przebiegu egzaminu- sprawdź jak rozwiązywałeś pytania
Pochwal się swoim wynikiem!
Szczegółowe wyniki:
Pytanie 1

Po wykonaniu kodu PHP zostanie wyświetlona obecna data, zawierająca jedynie

echo date("Y");
A. miesiąc i rok
B. rok
C. dzień oraz miesiąc
D. dzień
Funkcja date w PHP jest super przydatna, bo pozwala na ładne formatowanie daty i godziny. Jak podasz argument Y, to dostaniesz czterocyfrowy rok, co jest zgodne z ISO 8601. To ważne, bo w różnych systemach, jak bazy danych czy księgowość, musisz mieć jasność, który rok jest właściwy. W PHP sporo osób korzysta z tej funkcji, żeby dynamicznie wyciągać datę – to świetne, zwłaszcza gdy tworzysz raporty czy logujesz różne zdarzenia w aplikacjach webowych. Warto też pamiętać, że date Y to tylko jedna z wielu opcji, jakie masz w PHP. Programiści mają dużą swobodę w dobieraniu formatu daty, co daje im możliwość dostosowania wszystkiego do potrzeb projektu. A dobrze sformatowane daty są nie tylko zgodne ze standardami, ale też ułatwiają życie użytkownikom końcowym, bo są jasne i jednoznaczne.

Pytanie 2

Jaki model opisu kolorów charakteryzuje się parametrami takimi jak odcień, nasycenie oraz jasność?

A. RGB
B. CMYK
C. HSV
D. CMY
Modele RGB, CMY i CMYK to różne podejścia do opisu kolorów, które nie odpowiadają na pytanie o odcień, nasycenie i jasność. Model RGB (Red, Green, Blue) jest adtywnym modelem kolorów, który tworzy kolory poprzez łączenie trzech podstawowych kolorów światła: czerwonego, zielonego i niebieskiego. W praktyce wykorzystuje się go głównie w technologii wyświetlania, jak monitory czy telewizory. Kolory w modelu RGB są definiowane w skali od 0 do 255 dla każdego z kolorów, co nie pozwala na łatwe określenie odcienia, nasycenia czy jasności. Z kolei model CMY (Cyan, Magenta, Yellow) oraz jego rozszerzenie CMYK (Cyan, Magenta, Yellow, Black) są modelami subtraktywnymi, które opierają się na mieszaniu kolorów pigmentów w druku. W modelu CMYK zastosowanie czarnego atramentu jest niezbędne dla uzyskania głębszych odcieni i większej gamy kolorów, a jego struktura opiera się na eliminacji światła, co również nie przekłada się na parametry odcienia, nasycenia i jasności. W efekcie, modele te są bardziej skomplikowane w kontekście zarządzania kolorami, ponieważ nie jednoznacznie odpowiadają na pytanie dotyczące percepcji kolorów, a zamiast tego koncentrują się na technologiach wyświetlania i druku.

Pytanie 3

O zmiennej predefiniowanej

$_POST 
w języku PHP można stwierdzić, że
A. jest odwzorowaniem tablicy $_COOKIE
B. jest rozwiniętą wersją tablicy $_SESSION
C. zawiera dane przesłane do skryptu za pośrednictwem formularza
D. zawiera dane bezpośrednio dostarczone do skryptu z ciasteczka
Odpowiedź, że zmienna predefiniowana $_POST zawiera dane przesłane do skryptu z formularza, jest w pełni poprawna. W języku PHP, $_POST to jedna z superglobalnych tablic, która umożliwia dostęp do danych przesyłanych metodą POST. Metoda ta jest powszechnie stosowana w formularzach HTML, gdzie użytkownik może wprowadzać dane, które następnie są wysyłane do serwera. Na przykład, formularz kontaktowy, w którym użytkownik wprowadza swoje imię i adres e-mail, może być przetwarzany za pomocą $_POST, co pozwala na łatwą i bezpieczną obsługę danych. Dobrą praktyką jest również walidacja danych przed ich użyciem, aby zminimalizować ryzyko ataków, takich jak SQL Injection czy XSS. Dzięki zastosowaniu $_POST, programiści mogą przechwytywać i przetwarzać dane użytkowników w bardziej zaawansowany sposób, co pozwala na dynamiczne generowanie treści i interakcję z użytkownikami.

Pytanie 4

Można przypisać wartości: static, relative, fixed, absolute oraz sticky do właściwości

A. display
B. position
C. text-transform
D. list-style-type
Właściwość CSS 'position' służy do określenia, w jaki sposób element jest pozycjonowany na stronie. Wartości takie jak static, relative, fixed, absolute oraz sticky definiują różne metody pozycjonowania elementów w kontekście innych obiektów oraz w kontekście samego okna przeglądarki. Na przykład, 'static' jest wartością domyślną, co oznacza, że elementy są umieszczane w naturalnym porządku w dokumencie HTML. 'Relative' pozwala na przesunięcie elementu względem jego normalnej pozycji, co daje większą elastyczność w projektowaniu layoutów. 'Absolute' pozycjonuje element względem najbliższego przodka, który również ma ustawioną właściwość 'position' różną od 'static', co umożliwia precyzyjne umiejscowienie elementów. 'Fixed' sprawia, że element pozostaje w tym samym miejscu w oknie przeglądarki, nawet podczas przewijania strony, co jest często wykorzystywane w przypadku nagłówków i stopki. 'Sticky' łączy cechy 'relative' i 'fixed', umożliwiając elementowi bycie na stałe w zasięgu widoku, ale tylko do momentu, gdy nie zostanie przewinięty poza jego kontener. Używanie tych wartości w praktyce pozwala na tworzenie responsywnych i dynamicznych interfejsów użytkownika, które są zgodne z dobrymi praktykami projektowania stron internetowych.

Pytanie 5

Jakiego wyniku można się spodziewać po wykonaniu zapytania na przedstawionej tabeli?

SELECTCOUNT(DISTINCT wykonawca)
FROM`muzyka`;
IDtytul_plytywykonawcarok_nagraniaopis
1Czas jak rzekaCzesław Niemen2005Przyjdź W Taka Noc itp.
2IkonaStan Borys2014
3AerolitCzesław Niemen2017Winylowa reedycja płyty "Aerolit"
4JourneyMikołaj Czechowski2013
A. 1
B. 4
C. 3
D. 0
Zapytanie SELECT COUNT(DISTINCT wykonawca) FROM muzyka; ma na celu zliczenie unikalnych wykonawców w tabeli muzyka. Kluczowym błędem jest brak zrozumienia działania funkcji DISTINCT która eliminuje duplikaty i pozwala na zliczenie jedynie różniących się wartości. Należy zatem odrzucić wszelkie odpowiedzi sugerujące liczbę większą niż 3 ponieważ w tabeli są obecne tylko trzy unikalne wartości w kolumnie wykonawca: Czesław Niemen Stan Borys oraz Mikołaj Czechowski. Często popełnianym błędem jest mylne założenie że każda unikalna wartość w konkretnej kolumnie powinna być liczona wielokrotnie co odbiega od celu analizy unikalności danych. W kontekście administracji bazami danych i analizy SQL zrozumienie funkcji DISTINCT jest kluczowe dla dokładności raportowania i optymalizacji wydajności zapytań. Wiedza o tym jak działa COUNT w połączeniu z DISTINCT pomaga w skutecznym projektowaniu zapytań w celu uzyskania dokładnych wyników. Zastosowanie tej wiedzy jest niezbędne w analizie danych biznesowych i przy tworzeniu precyzyjnych raportów dla różnych interesariuszy. Poprawne zrozumienie i implementacja tego mechanizmu wspiera efektywne zarządzanie danymi i podejmowanie decyzji opartych na faktach. Przygotowanie do egzaminu powinno obejmować praktyczne zastosowanie tych koncepcji co ułatwi ich intuicyjne wykorzystanie w sytuacjach zawodowych.

Pytanie 6

W JavaScript utworzono obiekt. Jak zmienić wartość właściwości x tego obiektu w dalszej części kodu?

var obiekt1 = {
  x: 0,
  y: 0,
  wsp: function() { … }
}
A. obiekt1::x = …
B. wsp.x = …
C. obiekt1.x = …
D. x = …
W JavaScript dostęp do właściwości obiektów można uzyskać przy pomocy notacji kropkowej lub nawiasowej. Ale użycie tych notacji musi być właściwe, bo w przeciwnym razie mogą się pojawić błędy. Na przykład zapis obiekt1::x = … nie zadziała, bo JavaScript nie rozumie podwójnego dwukropka do dostępu do właściwości. Może się to mylić, bo niektóre inne języki tak robią, ale nie w JavaScript. Kolejna kwestia z wsp.x = … jest taka, że wsp powinien być obiektem z właściwością x, ale w tym przypadku wsp to właściwość obiektu obiekt1, a nie niezależny obiekt. Próba użycia wsp do dostępu do x byłaby błędna. Ostatnia opcja x = … jest poprawna w kontekście zmiennej, ale nie odnosi się do zmiany właściwości x w obiekcie. Taki zapis zmienia tylko wartość zmiennej x, a nie właściwości obiektu. Więc, mimo że inne odpowiedzi mogą wydawać się sensowne w różnych kontekstach, tylko obiekt1.x = … jest właściwym sposobem na modyfikację właściwości obiektu w JavaScript.

Pytanie 7

Jaką funkcję pełni funkcja CONCAT() w SQL?

A. wyodrębnianie podłańcucha znaków z tekstu wejściowego
B. przycinanie tekstu wyświetlanego
C. usuwanie określonego tekstu
D. łącznienie tekstu wyświetlanego
Wybór odpowiedzi, która twierdzi, że CONCAT() służy do przycinania tekstu, to typowe nieporozumienie. Ta funkcja wcale nie ma na celu zmniejszania długości łańcuchów tekstowych. Przycinanie to coś innego – tam usuwa się zbędne znaki na początku lub końcu ciągu, i korzysta się z funkcji jak TRIM(), LEFT() albo RIGHT(). Jeśli chcesz dobrze przetwarzać dane, to warto zrozumieć, że różne funkcje działają w różnych celach. Odpowiedź mówiąca o usuwaniu tekstu też jest nietrafiona, bo CONCAT() jedynie łączy ciągi, a usuwanie można zrobić innymi metodami, takimi jak REPLACE() czy SUBSTRING(). Co więcej, wyodrębnianie fragmentów tekstu to już domena funkcji jak SUBSTRING() czy CHARINDEX(), które pozwalają na wyciąganie konkretnych elementów według ustalonych kryteriów. Zrozumienie tych różnic jest kluczowe, żeby dobrze korzystać z funkcji tekstowych i zarządzać danymi w SQL.

Pytanie 8

Jakiego języka skryptowego ogólnego zastosowania powinno się użyć do tworzenia aplikacji internetowych, które są zintegrowane z HTML i działają na serwerze?

A. JavaScript
B. C#
C. PHP
D. Perl
PHP (Hypertext Preprocessor) to język skryptowy ogólnego przeznaczenia, który został zaprojektowany do tworzenia dynamicznych stron internetowych, co czyni go idealnym rozwiązaniem do budowy aplikacji webowych. Jako język uruchamiany po stronie serwera, PHP generuje HTML, który jest następnie przesyłany do przeglądarki użytkownika, co pozwala na interakcję z bazami danych, sesjami użytkowników i innymi elementami. Dzięki bogatej bibliotece funkcji oraz rozbudowanej społeczności, PHP jest często wykorzystywany w aplikacjach takich jak WordPress, Drupal czy Joomla. Ponadto, PHP wspiera różnorodne bazy danych, w tym MySQL, co umożliwia tworzenie zaawansowanych aplikacji zintegrowanych z danymi. Przykładem dobrych praktyk w PHP jest stosowanie wzorców projektowych, takich jak MVC (Model-View-Controller), które zwiększają czytelność i modularność kodu. Dzięki temu, programiści mogą łatwiej utrzymywać i rozwijać aplikacje, co jest kluczowe w dynamicznie zmieniającym się świecie technologii webowych.

Pytanie 9

W języku JavaScript trzeba zapisać warunek, który będzie prawdziwy, gdy zmienna a będzie jakąkolwiek liczbą naturalną dodatnią (bez 0) lub zmienna b przyjmie wartość z zamkniętego przedziału od 10 do 100. Wyrażenie logiczne w tym warunku ma formę

A. (a>0) || ((b>=10) || (b<=100))
B. (a>0) && ((b>=10) || (b<=100))
C. (a>0) || ((b>=10) && (b<=100))
D. (a>0) && ((b>=10) && (b<=100))
Warunek zapisany w języku JavaScript jako (a>0) || ((b>=10) && (b<=100)) jest poprawny, ponieważ spełnia wymagania dotyczące sprawdzenia, czy zmienna a jest liczbą naturalną dodatnią oraz czy zmienna b mieści się w przedziale od 10 do 100. Wyrażenie logiczne wykorzystuje operator || (alternatywa), który zwraca true, jeśli przynajmniej jeden z warunków jest spełniony. Warunek a>0 zapewnia, że zmienna a jest większa od zera, co jest zgodne z definicją liczb naturalnych dodatnich. Z kolei wyrażenie (b>=10) && (b<=100) sprawdza, czy zmienna b jest w zadanym przedziale, co jest zgodne z wymaganiami. Wartości graniczne 10 i 100 są uwzględnione dzięki operatorowi && (konjunkcja), który wymaga, aby oba warunki były prawdziwe, aby całe wyrażenie zwróciło true. W praktyce, takie podejście można wykorzystać w różnych kontekstach, np. walidacji danych wejściowych w formularzach internetowych, gdzie kluczowe jest zapewnienie, że użytkownik wprowadza poprawne wartości. Tego rodzaju wyrażenia logiczne są fundamentem programowania w JavaScript, umożliwiając tworzenie bardziej złożonych logik aplikacji. Zgodnie z dokumentacją ECMAScript, użycie operatorów logicznych jest standardowym sposobem na przetwarzanie warunków w programowaniu.

Pytanie 10

Którą funkcję z menu Kolory programu GIMP użyto, w celu uzyskania efektu przedstawionego w filmie?

A. Inwersja.
B. Progowanie.
C. Barwienie.
D. Krzywe.
Prawidłowo wskazana funkcja to „Progowanie”, bo dokładnie ona zamienia obraz kolorowy lub w odcieniach szarości na obraz dwuwartościowy: piksel jest albo czarny, albo biały, w zależności od tego, czy jego jasność przekracza ustawiony próg. W GIMP-ie znajdziesz ją w menu Kolory → Progowanie. Suwakami ustalasz zakres poziomów jasności, które mają zostać potraktowane jako „białe”, a wszystko poza tym zakresem staje się „czarne”. Efekt, który się wtedy uzyskuje, jest bardzo charakterystyczny: mocno kontrastowy, bez półtonów, coś w stylu skanu czarno-białego lub grafiki do druku na ploterze tnącym. Z mojego doświadczenia progowanie świetnie nadaje się do przygotowania logotypów, szkiców technicznych, schematów, a także do wyciągania konturów z lekko rozmytych zdjęć. Często używa się go też przed wektoryzacją, żeby program śledzący krawędzie miał wyraźne granice między czernią a bielą. W pracy z grafiką na potrzeby stron WWW próg bywa stosowany np. przy tworzeniu prostych ikon, piktogramów albo masek (maski przezroczystości można przygotować właśnie na bazie obrazu progowanego). Dobrą praktyką jest najpierw sprowadzenie obrazu do odcieni szarości i dopiero potem użycie progowania, bo wtedy masz większą kontrolę nad tym, jak rozkłada się jasność i gdzie wypadnie granica progu. Warto też pamiętać, że progowanie jest operacją destrukcyjną – traci się informacje o półtonach – więc najlepiej pracować na kopii warstwy, żeby w razie czego móc wrócić do oryginału i poprawić ustawienia progu.

Pytanie 11

Cechy przedstawione w tabeli dotyczą?

  • Strony ustalają dążenie do konkretnego wyniku
  • Ważny jest efekt pracy, a nie sposób jej realizacji
  • Zleceniodawca przekazuje za wykonawcę zaliczkę na podatek dochodowy
A. umowy zlecenia
B. umowy agencyjnej
C. umowy o pracę
D. umowy o dzieło
Umowa o dzieło to rodzaj umowy cywilnoprawnej, która koncentruje się na osiągnięciu określonego rezultatu pracy, a nie na samym procesie jej wykonywania. Jest to typowy kontrakt, w którym strony uzgadniają konkretny efekt, jaki ma być osiągnięty, na przykład stworzenie projektu architektonicznego, wykonanie rzeźby czy napisanie programu komputerowego. W ramach tego typu umowy, wykonawca, czyli osoba realizująca zamówienie, nie podlega typowym regulacjom dotyczącym czasu pracy, które są charakterystyczne dla umów o pracę. Zleceniodawca zobowiązany jest natomiast do odprowadzenia zaliczki na podatek dochodowy, co odróżnia tę umowę od innych typów umów cywilnoprawnych, takich jak na przykład umowa zlecenia, gdzie obowiązek podatkowy może być regulowany odmiennie. Umowa o dzieło jest często wybierana w sytuacjach, gdzie kluczowe jest dostarczenie konkretnego produktu lub usługi, a czas i sposób realizacji mają mniejsze znaczenie.

Pytanie 12

W HTML 5 atrybut action jest wykorzystywany w znaczniku

A. <code>
B. <form>
C. <head>
D. <body>
Atrybut action w znaczniku <form> jest kluczowym elementem w kontekście przesyłania danych formularzy w HTML5. Określa on adres URL, do którego zostaną wysłane dane po złożeniu formularza przez użytkownika. Przykładowo, jeżeli mamy formularz do logowania, atrybut action mógłby mieć wartość 'login.php', co oznacza, że po kliknięciu przycisku 'Zaloguj', dane z formularza zostaną przesłane do skryptu PHP obsługującego logowanie. Podczas projektowania formularzy warto przestrzegać zasad bezpieczeństwa, takich jak walidacja danych zarówno po stronie klienta, jak i serwera. Dobrą praktyką jest także stosowanie metod przesyłania danych, takich jak POST, aby ukryć dane użytkownika w URL. Dodatkowo, w ramach HTML5 wprowadzono atrybuty, takie jak novalidate, które pozwalają na wyłączenie domyślnej walidacji w przeglądarkach, co może być przydatne w określonych sytuacjach. Używanie znaczników formularzy zgodnie z ich przeznaczeniem zwiększa dostępność i użyteczność stron internetowych, co jest kluczowe w nowoczesnym web designie.

Pytanie 13

Jaki jest cel funkcji napisanej w PHP?

$zapytanie = mysql_query("SELECT * FROM napisy");
A. uzyskanie danych z bazy danych
B. nawiązanie połączenia z bazą danych
C. zmianę hasła do bazy danych
D. ochronę bazy danych
Podana funkcja w języku PHP demonstruje zastosowanie polecenia SQL SELECT które jest używane do pobierania danych z bazy danych MySQL. Funkcja mysql_query jest używana do wykonywania zapytań SQL w kontekście bazy danych MySQL. W tym przypadku zapytanie SQL SELECT * FROM napisy pobiera wszystkie rekordy z tabeli o nazwie napisy. W praktyce wybór danych przy użyciu komendy SELECT jest kluczowy w aplikacjach PHP które działają z bazami danych ponieważ pozwala na dynamiczne generowanie zawartości strony internetowej w oparciu o informacje przechowywane w bazie. Ważne jest przestrzeganie najlepszych praktyk takich jak użycie funkcji mysqli_query czy PDO w nowych aplikacjach PHP w celu zapewnienia bezpieczeństwa i wydajności ponieważ mysql_query jest przestarzałe. Dodatkowo należy stosować techniki zabezpieczające przed SQL injection takie jak przygotowane zapytania co zwiększa bezpieczeństwo aplikacji

Pytanie 14

Przypisanie wartości do zmiennej $dana = 125; zapisane jest w języku

A. C++
B. Python
C. PHP
D. JavaScript
Instrukcja $dana = 125; jest charakterystyczna dla języka PHP, bo po pierwsze używa znaku dolara przed nazwą zmiennej, a po drugie ma średnik na końcu, tak jak wymagają tego standardy składni PHP. W PHP każda zmienna zaczyna się od $, np. $liczba, $imie, $userId. Jest to jedna z najbardziej rozpoznawalnych cech tego języka, od razu widać, że chodzi o kod wykonywany po stronie serwera, a nie np. o Pythona. W typowym pliku PHP taki zapis pojawi się wewnątrz znacznika <?php ... ?>, na przykład: <?php $dana = 125; echo $dana; ?> To jest klasyczny przykład przypisania wartości typu całkowitego do zmiennej. PHP jest językiem słabo typowanym (dynamicznie typowanym), więc nie trzeba wcześniej deklarować typu zmiennej. Wystarczy ją po prostu utworzyć przez przypisanie. Z mojego doświadczenia to jest bardzo wygodne przy szybkim tworzeniu aplikacji webowych, np. liczników, prostych kalkulatorów, obsługi formularzy. W praktyce takie przypisanie wykorzystuje się choćby przy pobieraniu danych z formularza: $wiek = (int)$_POST['wiek']; albo przy obliczeniach: $suma = $a + $b;. Dobrą praktyką jest nadawanie zmiennym czytelnych nazw i pilnowanie, żeby typ danych był przewidywalny, nawet jeśli PHP pozwala na sporą dowolność. W nowoczesnych projektach PHP (np. w frameworkach typu Laravel czy Symfony) nadal używa się dokładnie takiej składni przypisania, tylko zazwyczaj w bardziej rozbudowanych strukturach, np. w klasach, kontrolerach czy modelach. Moim zdaniem warto od początku kojarzyć znak $ jednoznacznie z PHP, bo to bardzo pomaga przy szybkim rozpoznawaniu przykładowego kodu w dokumentacji czy na forach.

Pytanie 15

W aplikacji webowej komunikat powinien być wyświetlany jedynie w przypadku, gdy dany użytkownik odwiedza stronę po raz pierwszy. Którą funkcję PHP należy wykorzystać w tym celu?

A. define
B. session_destroy
C. setcookie
D. mysqli_change_user
Funkcja setcookie w PHP jest kluczowym narzędziem do zarządzania ciasteczkami. Ciasteczka są małymi plikami przechowywanymi na urządzeniu użytkownika, które mogą być wykorzystywane do różnych celów, w tym do śledzenia sesji użytkownika, personalizacji doświadczeń oraz, w tym przypadku, do kontrolowania wyświetlania komunikatów. Gdy użytkownik odwiedza stronę po raz pierwszy, można ustawić ciasteczko, które informuje system, że użytkownik jest nowym odwiedzającym. Na przykład, można ustawić ciasteczko o nazwie "first_visit" z wartością "1", co oznacza, że komunikat powinien się pojawić. Przy kolejnych wizytach, przed wyświetleniem komunikatu, system sprawdzi, czy to ciasteczko istnieje. Jeśli tak, komunikat nie zostanie wyświetlony. Przykładowa implementacja wyglądałaby tak: if (!isset($_COOKIE['first_visit'])) { setcookie('first_visit', '1', time() + 3600); // Ciasteczko ważne przez 1 godzinę echo 'Witamy na stronie!'; // Wyświetlenie komunikatu } Dzięki temu podejściu można efektywnie zarządzać doświadczeniem użytkownika i unikać zasypywania ich komunikatami przy każdej wizycie, co jest zgodne z najlepszymi praktykami UX.

Pytanie 16

Jakim protokołem można bezpiecznie przesłać pliki strony internetowej na serwer WWW?

A. IMAP
B. POP3
C. SFTP
D. Telnet
SFTP, czyli Secure File Transfer Protocol, to taki fajny protokół do bezpiecznego przesyłania plików między komputerami w sieci. Działa to na bazie SSH, co sprawia, że nasze dane są w miarę bezpieczne, bo są szyfrowane. Dzięki temu wiadomo, że nikt nieprzyjemny ich nie przechwyci. SFTP jest super przydatne, zwłaszcza jak przesyłamy pliki na serwery WWW, bo można też nimi zarządzać na serwerze bez strachu, że coś pójdzie nie tak. Przykładowo, programista może potrzebować wrzucić nowe wersje plików HTML, CSS czy JavaScript na serwer. Warto wiedzieć, że są jakieś standardy jak RFC 4253 czy RFC 4251, które mówią, jak to wszystko działa, więc mamy pewność, że jest to dosyć solidny sposób na transfer danych.

Pytanie 17

W HTML, aby dodać obrazek z tekstem umieszczonym pośrodku obrazka, konieczne jest użycie znacznika

A. <img src="obrazek.png" alt="obraz4"> tekst
B. <img src="obrazek.png" alt="obraz3" height="50%"> tekst
C. <img src="obrazek.png" alt="obraz2" align="middle"> tekst
D. <img src="obrazek.png" alt="obraz1" hspace="30px"> tekst
Odpowiedź <img src="obrazek.png" alt="obraz2" align="middle"> tekst jest prawidłowa, ponieważ wykorzystuje atrybut align z wartością middle, który umożliwia wyśrodkowanie tekstu w poziomie w stosunku do obrazka. Zgodnie z HTML 4.01, atrybut align pozwala na określenie, jak elementy są położone względem siebie, a w tym przypadku sprawia, że tekst pojawia się pośrodku obrazka, co jest często pożądanym efektem wizualnym. W praktyce, użycie takiego podejścia jest przydatne szczególnie w tworzeniu estetycznych i czytelnych układów, gdzie obrazki ilustrują konkretne treści. Warto jednak zauważyć, że w nowoczesnym HTML oraz w CSS rekomenduje się stosowanie bardziej zaawansowanych metod stylizacji, takich jak Flexbox lub Grid, które umożliwiają bardziej elastyczne i responsywne projektowanie stron internetowych. Na przykład, można użyć CSS do osiągnięcia podobnego efektu, co sprawia, że kod HTML jest czystszy i bardziej zgodny z aktualnymi standardami. Zastosowanie arkuszy stylów do zarządzania układem i prezentacją treści zwiększa również dostępność i ułatwia zarządzanie projektem.

Pytanie 18

Jakie będzie rezultatem działania poniższego kodu PHP?

$a = $c = true; 
$b = $d = false;
if(($a && $b) || ($c && $d)) echo 'warunek1';
elseif(($a && $b) || ($c || $d)) echo 'warunek2';
elseif(($c && $d) || (!$a)) echo 'warunek3';
else echo 'warunek4';
A. warunek1
B. warunek4
C. warunek2
D. warunek3
Analizowany kod PHP to przykład użycia operatorów logicznych w strukturze sterującej if-else, gdzie każda z odpowiedzi reprezentuje wynik działania konkretnego bloku kodu. Zmienna $a i $c są zainicjalizowane jako true, natomiast $b i $d jako false. Zrozumienie tego jest kluczowe dla poprawnej analizy logicznej. Pierwszy warunek if z ($a && $b) || ($c && $d) nie zostaje spełniony, ponieważ zarówno (true && false) jak i (true && false) zwracają false, co skutkuje false || false, czyli false. Kolejna sekcja elseif obejmuje ($a && $b) || ($c || $d). Tutaj (true && false) zwraca false, ale (true || false) daje true, co prowadzi do false || true, czyli true, co spełnia warunek i 'warunek2' zostaje wyświetlony. Trzeci warunek elseif, sprawdzający ($c && $d) || (!$a), nie jest rozpatrywany, ponieważ poprzedni warunek był już true. Warto podkreślić znaczenie logicznych operatorów w programowaniu: && i || odpowiadają za łączenie warunków, a ich poprawne zrozumienie pozwala na efektywne modelowanie logiki aplikacji. Typowym błędem jest mylenie znaczenia tych operatorów, co może prowadzić do błędnych decyzji warunkowych w kodzie. Programiści powinni zawsze upewniać się, że logika warunków jest zgodna z zamierzonym działaniem programu, a testowanie jest kluczowym elementem tego procesu. Zastosowanie testów jednostkowych może pomóc w zapewnieniu prawidłowego działania skomplikowanych struktur logicznych, pozwalając na wykrycie i korektę potencjalnych błędów logicznych.

Pytanie 19

W CSS określono styl dla stopki. Jak można zastosować to formatowanie do bloku oznaczonego znacznikiem div?

#stopka { ... }
A. <div id = "stopka"> …
B. <div class = "stopka"> …
C. <div title = "stopka"> …
D. <div "stopka"> …
Klucz do zrozumienia tego zadania leży w poprawnym skojarzeniu składni CSS z odpowiednimi atrybutami w HTML. Selektor #stopka oznacza, że styl jest przypisany do elementu o identyfikatorze stopka, a nie do klasy, tytułu czy jakiegoś „anonimowego” znacznika. Zgodnie ze specyfikacją CSS, znak # zawsze odnosi się do atrybutu id w HTML, podczas gdy kropka (.) jest powiązana z atrybutem class. Częsty błąd polega na myleniu klasy z identyfikatorem. Wiele osób odruchowo używa class="stopka", bo klasy są częściej stosowane przy wielokrotnym powtarzaniu stylów. Jednak dla klasy właściwy selektor w CSS miałby postać .stopka { ... }, a nie #stopka { ... }. Jeśli w HTML ustawimy class="stopka", a w CSS zostawimy #stopka, przeglądarka w ogóle nie skojarzy tych dwóch rzeczy – styl po prostu nie zostanie zastosowany. To typowy przykład rozjazdu między nazwą selektora a atrybutem w znaczniku. Inny błędny trop to pomijanie nazwy atrybutu i pisanie czegoś w rodzaju <div "stopka">. Taki zapis nie jest poprawnym HTML-em, bo każdy atrybut musi mieć nazwę (id, class, title itd.) i wartość w cudzysłowie lub apostrofach. Przeglądarka albo to zignoruje, albo potraktuje jako uszkodzony kod, co utrudnia debugowanie i walidację. Zdarza się też, że ktoś próbuje użyć atrybutu title="stopka", licząc, że skoro napis jest ten sam, to CSS go „złapie”. Atrybut title służy jednak do opisu elementu (np. podpowiedź po najechaniu myszką), nie do wiązania stylów. Można co prawda w CSS pisać selektory atrybutów, np. [title="stopka"], ale to jest zupełnie inny mechanizm niż klasy i identyfikatory i na pewno nie zadziała z selektorem #stopka. Z mojego doświadczenia wynika, że dobra praktyka to konsekwencja: jeśli w CSS widzisz #nazwa, to w HTML szukaj id="nazwa". Jeśli widzisz .nazwa, to używaj class="nazwa". Mieszanie tych podejść, używanie losowych atrybutów albo pomijanie nazw atrybutów prowadzi do stylów, które „magicznie” nie działają, mimo że na pierwszy rzut oka wszystko wygląda podobnie. Dlatego warto zawsze mentalnie łączyć: # → id, . → class, a pozostałe atrybuty traktować jako dodatkowe, a nie stylujące.

Pytanie 20

W JavaScript, wynik operacji przyjmuje wartość NaN, gdy skrypt usiłuje przeprowadzić

A. operację arytmetyczną na dwóch dodatnich zmiennych liczbowych
B. funkcję, która sprawdza długość stringa, a zawartość zmiennej była liczba
C. funkcję parseInt zamiast parseFloat na zmiennej numerycznej
D. operację arytmetyczną, a zawartość zmiennej była tekstem
W pytaniu zwrócono uwagę na różne operacje, które mogą prowadzić do uzyskania wartości NaN w JavaScript. Jednak nie wszystkie wymienione przypadki są związane z generowaniem tej wartości. Przykładowo, korzystanie z parseFloat zamiast parseInt przy konwersji zmiennych liczbowych nie ma wpływu na wynik operacji arytmetycznych i nie prowadzi do NaN. Funkcja parseFloat konwertuje ciąg znaków na liczbę zmiennoprzecinkową, podczas gdy parseInt konwertuje na liczbę całkowitą. W obu przypadkach, jeśli ciąg jest odpowiedni, wynik zawsze będzie liczbą, a nie NaN. Kolejną sytuacją jest sprawdzanie długości napisu; jeśli zmienna jest liczbą, operacje związane z długością nie wpływają na typ danych, więc nie powinny generować NaN. Trzeci przypadek, czyli działanie arytmetyczne na dwóch zmiennych liczbowych dodatnich, również nie prowadzi do uzyskania NaN, ponieważ operacje są poprawnie wykonywane. Zrozumienie tych koncepcji jest niezwykle ważne, aby unikać typowych błędów i nieporozumień, które mogą wystąpić w kodzie. Kluczowym zagadnieniem w programowaniu w JavaScript jest zarządzanie typami danych, a ich niewłaściwe użycie może prowadzić do trudnych do zdiagnozowania błędów w aplikacjach.

Pytanie 21

Fragment kodu powyżej został napisany w języku JavaScript. Co należy umieścić w miejsce kropek, aby program przypisywał wartość 1 co trzeciemu elementowi w tablicy?

for (i = 0; i < T.length; ...)
{
    T[i] = 1;
}
A. i ++ 3
B. i = 3
C. i += 3
D. i =+ 3
Inne odpowiedzi wynikają z nieprawidłowego zrozumienia mechaniki inkrementacji w pętli for w JavaScript. Wyrażenie i ++ 3 sugeruje błąd składniowy i logiczny. Operator ++ służy do zwiększenia wartości zmiennej o 1 i nie jest poprawnie użyty w połączeniu z innym operatorem lub liczbą. Takie połączenie może prowadzić do nieprzewidywalnych rezultatów i niespójności w kodzie. Natomiast i = 3 to przypisanie które ustawia wartość i na 3 na początku każdej iteracji resetując pętlę i uniemożliwiając jej poprawne działanie. Taka konstrukcja powodowałaby nieskończone zapętlenie ponieważ warunek końcowy pętli nigdy nie mógłby zostać spełniony. Z kolei i =+ 3 to błędna składnia ponieważ operator += jest połączony z plusem co prowadzi do błędów interpretacji przez kompilator. Zamiana kolejności lub dodanie niepotrzebnych znaków zmienia całkowicie logikę operacji prowadząc do nieoczekiwanych rezultatów. Zrozumienie poprawnego użycia operatorów inkrementacji i przypisania jest kluczowe w programowaniu w JavaScript ponieważ umożliwia to pisanie efektywnego i wydajnego kodu. Takie błędy są częste u początkujących którzy często mylą różne operatory przypisania i inkrementacji dlatego ważne jest ćwiczenie poprawnych konstrukcji składniowych podczas nauki programowania. Częste ćwiczenie i testowanie kodu w różnych scenariuszach pozwala na lepsze zrozumienie tych mechanizmów i uniknięcie typowych pułapek związanych z nieprawidłowym użyciem operatorów.

Pytanie 22

Aby grupować obszary na poziomie bloków, które będą stylizowane za pomocą znacznika: należy wykorzystać

A. <param>
B. <div>
C. <span>
D. <p>
Element <div> to naprawdę ważna część HTML-a, bo pozwala na porządne grupowanie treści na stronie. Dzięki niemu możemy lepiej zorganizować dokument, co nie tylko wygląda estetycznie, ale też ma znaczenie dla semantyki. Używając <div>, łatwiej podpinamy style CSS i skrypty JavaScript, co bardzo pomaga w budowaniu responsywnych układów. Na przykład, gdy tworzymy stronę z nagłówkiem, głównym tekstem i stopką, to dobrze jest wrzucić te sekcje w odpowiednie <div>, bo potem łatwiej je stylizować i edytować. Trzeba pamiętać, że <div> nie ma swojej domyślnej semantyki, więc jego znaczenie zależy tylko od kontekstu, w jakim go użyjemy, co czyni go naprawdę wygodnym narzędziem w tworzeniu nowoczesnych stron.

Pytanie 23

CMYK to kombinacja czterech podstawowych kolorów stosowanych w druku:

A. czerwonego, purpurowego, żółtego, szarego
B. turkusowego, błękitnego, białego, różowego
C. turkusowego, purpurowego, żółtego, czarnego
D. turkusowego, purpurowego, białego, czarnego
Wszystkie podane odpowiedzi zawierające inne kolory niż cyjan, magenta, żółty i czarny są niepoprawne, ponieważ nie odnoszą się do uznawanego modelu kolorów CMYK. Na przykład, zestaw kolorów turkusowy, błękitny, biały, różowy nie zawiera kluczowych składników, które definiują CMYK. Błękit, choć podobny do cyjanu, nie jest uznawany za jego zamiennik w kontekście druku. Ponadto, biały kolor nie jest używany w modelu CMYK, ponieważ jest reprezentowany jako brak pigmentu, a nie jako osobny kolor. Kolejny przykład - czerwony, purpurowy, żółty i szary - również nie oddaje prawdziwego modelu CMYK, ponieważ czerwony nie jest jednym z kolorów podstawowych w tym systemie. Zamiast tego, w modelu CMYK używa się magenty, która jest intensywnym odcieniem różowoczerwonym. Warto zauważyć, że niektóre osoby mogą mylić różowe odcienie z magentą, co prowadzi do błędów w projektowaniu, szczególnie w kontekście druku. Również zestaw kolorów turkusowy, purpurowy, białe i czarny nie oddaje zasadności stosowania czarnego jako 'kluczowego' koloru w modelu CMYK. Często w druku czarny jest dodawany, aby zwiększyć głębokość i kontrast kolorów. W zrozumieniu tych zasad kluczowe jest odniesienie się do praktyk druku oraz standardów branżowych, które jasno określają, jak kolory powinny być łączone i drukowane. Dlatego zrozumienie podstawowych kolorów w modelu CMYK ma fundamentalne znaczenie dla każdego, kto zajmuje się grafiką i drukiem.

Pytanie 24

1       <script>
2       const liczba = 1;
3       let gora = 10, dol = 1;
4       let podaj = parseInt(prompt("Podaj liczbę całkowitą z zakresu <1-10>"));
5       liczba = Math.random() * ( gora - dol + 1 ) + dol;
6       liczba = parseInt(liczba);
7       if (liczba == podaj) {
8           document.write("Liczba została odgadnięta");
9       } else {
10          document.write("Niestety nie tym razem");
11      }
12      </script>
Przedstawiony fragment kodu JavaScript powinien wylosować liczbę całkowitą z zakresu <1 , 10> i porównać ją z liczbą podaną przez użytkownika w oknie dialogowym. Skrypt po uruchomieniu generuje błąd, którego przyczyną jest
A. przypisanie wartości do stałej liczba w piątej linii skryptu .
B. błędna składnia instrukcji warunkowej if ... else.
C. błędna składnia deklaracji zmiennych gora i dol w drugiej linii skryptu.
D. niepotrzebne użycie konwersji z funkcji prompt do liczby całkowitej.
W tym zadaniu łatwo skupić się na szczegółach, które wyglądają podejrzanie, ale w rzeczywistości są poprawne. Wiele osób patrzy najpierw na deklarację zmiennych `gora` i `dol` w trzeciej linii, bo mamy tam dwa identyfikatory zadeklarowane w jednym wierszu: `let gora = 10, dol = 1;`. Taka składnia w JavaScript jest całkowicie poprawna i bardzo często spotykana w kodzie produkcyjnym. Standard ECMAScript dopuszcza deklarację wielu zmiennych w jednym instrukcie `let`, `const` czy `var`, oddzielonych przecinkami. To nie ma żadnego wpływu na poprawność działania skryptu, jest tylko kwestią stylu kodowania. Niektórzy lintersi zalecają jedną zmienną na linię, ale to jest wyłącznie konwencja, nie błąd. Podobnie z instrukcją warunkową `if ... else`. Konstrukcja `if (liczba == podaj) { ... } else { ... }` jest jak najbardziej poprawna składniowo. Nawet użycie operatora `==` (zamiast bardziej restrykcyjnego `===`) nie powoduje tu błędu wykonania, najwyżej może być dyskusyjne ze względu na dobre praktyki, bo `===` nie robi konwersji typów. Jednak w tym konkretnym kodzie obie wartości są konwertowane do liczb, więc porównanie zadziała logicznie. Błąd wykonania nie ma więc źródła w warunku. Czasem pojawia się też myśl, że problemem może być `parseInt(prompt(...))`, bo prompt zwraca tekst. Tymczasem właśnie dlatego używamy `parseInt`, żeby zamienić łańcuch znaków na liczbę całkowitą. Bez tej konwersji porównywalibyśmy liczbę z tekstem, co mogłoby dawać dziwne wyniki logiczne. Konwersja jest tu więc nie tylko „nie niepotrzebna”, ale wręcz wskazana. W nowoczesnym kodzie można by użyć np. `Number(prompt(...))` albo dodatkowo sprawdzić, czy użytkownik faktycznie podał liczbę, ale sam `parseInt` jest jak najbardziej OK. Sednem problemu nie są więc ani deklaracje `gora` i `dol`, ani składnia `if ... else`, ani konwersja wartości z prompta, tylko próba nadpisania stałej. Z mojego doświadczenia wynika, że to bardzo typowy błąd przy nauce `const` i `let`: mylenie stałych z „zwykłymi” zmiennymi. Warto zawsze zadać sobie pytanie: czy ta wartość ma się zmieniać w czasie działania skryptu? Jeśli tak, używamy `let`. Jeśli nie, wtedy dopiero `const`. To prosta zasada, która pozwala uniknąć takich błędów logicznych i runtime'owych.

Pytanie 25

W języku SQL, aby usunąć tabelę należy zastosować polecenie

A. UNIQUE
B. TRUNCATE TABLE
C. DROP TABLE
D. DELETE
Poprawne polecenie do usunięcia całej tabeli w SQL to „DROP TABLE”. To polecenie działa na poziomie struktury bazy danych, a nie tylko na danych. Innymi słowy: nie usuwasz rekordów z tabeli, tylko samą tabelę jako obiekt – razem z jej definicją, indeksami, constraintami (klucze obce, klucze główne, unikalne, check) itp. Przykładowo, jeśli masz tabelę użytkownicy, to jej usunięcie wygląda tak: DROP TABLE uzytkownicy; Po wykonaniu tej komendy tabela przestaje istnieć w schemacie bazy. Próba SELECT * FROM uzytkownicy po takim DROP-ie zakończy się błędem typu „table does not exist”. Moim zdaniem warto zapamiętać, że DROP to operacja DDL (Data Definition Language), czyli zmienia definicję bazy, w odróżnieniu od DELETE, który jest DML (Data Manipulation Language) i modyfikuje tylko zawartość. W praktyce w projektach produkcyjnych polecenia DROP TABLE stosuje się ostrożnie, zwykle po wykonaniu kopii zapasowej lub na środowiskach deweloperskich/testowych, bo operacja jest destrukcyjna i w wielu silnikach baz danych nieodwracalna bez backupu. Dobrą praktyką jest też sprawdzenie zależności, np. kluczy obcych z innych tabel, bo DROP TABLE może się nie udać, jeśli inne tabele się do niej odwołują. W wielu systemach stosuje się wariant: DROP TABLE IF EXISTS nazwa_tabeli; co pozwala uniknąć błędu, gdy tabela już została wcześniej usunięta. Warto też mieć świadomość, że w normalnych projektach zmiany struktury bazy (w tym DROP TABLE) wykonuje się przez migracje lub skrypty wersjonujące, a nie „z palca” na produkcji, co po prostu zwiększa bezpieczeństwo i porządek w bazie.

Pytanie 26

Przedstawiony algorytm umożliwia wyliczenie

Ilustracja do pytania
A. średniej arytmetycznej n liczb a wprowadzonych przez użytkownika.
B. najmniejszego wspólnego dzielnika dla n kolejnych liczb a.
C. średniej geometrycznej n liczb a wprowadzonych przez użytkownika.
D. reszty z dzielenia kolejnych liczb a przez liczbę n.
Na diagramie widać dość typowy schemat algorytmu: wczytanie n, zainicjowanie zmiennych, pętla z licznikiem i i na końcu pojedyncza operacja dzielenia. Taki układ często myli osoby początkujące, bo łatwo go skojarzyć z innymi pojęciami matematycznymi. Warto więc spokojnie prześledzić logikę. Najpierw ustalana jest liczba elementów n. Potem zmienna Wynik jest ustawiana na 0, a i na 0, więc mamy klasyczne przygotowanie do sumowania w pętli. Warunek i < n powoduje, że ciało pętli wykona się dokładnie n razy. W każdej iteracji wczytywana jest jedna liczba a, a następnie Wynik = Wynik + a. To jest zwykłe sumowanie wszystkich podanych wartości. Dopiero po wyjściu z pętli następuje pojedyncza operacja Wynik = Wynik / n. To wyklucza interpretację w stylu „reszta z dzielenia” lub „najmniejszy wspólny dzielnik”, bo w algorytmie nie ma ani operatora modulo, ani żadnej logiki opartej na dzielnikach, porównywaniu reszt, iteracyjnej redukcji NWD itp. Dla średniej geometrycznej potrzebne byłoby mnożenie wszystkich wartości, a na końcu pierwiastek n-tego stopnia. Tutaj nie ma ani mnożenia w pętli, ani pierwiastkowania, więc średnia geometryczna odpada. Typowym błędem myślowym jest patrzenie tylko na końcowe dzielenie przez n i dopowiadanie sobie różnych znaczeń: że to reszta, że to jakiś „wspólny dzielnik” albo inna bardziej skomplikowana operacja. Tymczasem według dobrych praktyk analizy algorytmów trzeba zawsze prześledzić pełny przebieg: co się dzieje z każdą zmienną w każdej iteracji pętli. Wtedy widać jasno, że algorytm realizuje sumę n wczytanych liczb i na końcu dzieli tę sumę przez n, czyli liczy zwykłą średnią arytmetyczną. W kontekście podstaw informatyki to klasyczny wzorzec: inicjalizacja, pętla z akumulacją, przetworzenie wyniku po zakończeniu pętli.

Pytanie 27

W programie do grafiki wektorowej stworzono zaprezentowany kształt, który został uzyskany z dwóch figur: trójkąta oraz koła. Aby utworzyć ten kształt, po narysowaniu figur i ich odpowiednim umiejscowieniu, należy zastosować funkcję

Ilustracja do pytania
A. wykluczenia
B. sumy
C. różnicy
D. rozdzielenia
Funkcja sumy w edytorach grafiki wektorowej, takich jak Adobe Illustrator czy CorelDRAW, pozwala na łączenie kilku figur wektorowych w jedną całość. W tym przypadku użycie funkcji sumy jest odpowiednie, ponieważ łączy trójkąt i koło w jeden spójny kształt. Ten proces jest powszechnie określany jako operacja boolean i jest kluczowy w projektowaniu wektorowym, gdzie wymagana jest precyzyjna kontrola nad kształtami. Użycie sumy jest standardem w branży, gdy celem jest połączenie kształtów bez utraty ich integralności, co jest często stosowane w projektowaniu logo czy ikon. Operacja ta zapewnia płynne przejścia między figurami, co jest niezbędne w profesjonalnych projektach graficznych. Dodatkowo, sumowanie kształtów pozwala na optymalizację projektu pod kątem druku i wyświetlania, ponieważ zmniejsza liczbę niezależnych obiektów wektorowych, co jest praktyką zalecaną dla wydajnej pracy z dużymi plikami. Zrozumienie i umiejętność stosowania funkcji sumy to fundamentalna umiejętność dla każdego grafika pracującego z grafiką wektorową.

Pytanie 28

W CSS wartości: underline, overline, blink są powiązane z atrybutem

A. text-style
B. font-weight
C. font-style
D. text-decoration
Atrybut text-decoration w CSS jest tym, co pozwala na dodawanie różnych efektów do tekstu. Możemy dzięki niemu użyć takich rzeczy jak underline, overline czy nawet blink, chociaż to ostatnie nie jest już zbyt popularne, bo wiele przeglądarek to ignoruje ze względu na dostępność. Dzięki tym efektom tekst może wyglądać bardziej estetycznie, a czytelność też się poprawia. Na przykład, jeśli użyjesz 'p { text-decoration: underline; }', to cały tekst w tym paragrafie będzie podkreślony. W CSS3 dodano też nowe możliwości, jak text-decoration-color czy text-decoration-style, co daje jeszcze większą kontrolę nad tym, jak nasz tekst będzie wyglądał. Dlatego myślę, że umiejętność korzystania z text-decoration jest naprawdę ważna dla każdego, kto zajmuje się tworzeniem stron internetowych.

Pytanie 29

W języku SQL operator arytmetyczny odpowiadający reszcie z dzielenia to

A. %
B. &
C. /
D. ||
Operator arytmetyczny modulo, czyli ten %, to coś, co moim zdaniem jest naprawdę przydatne w SQL. Używamy go do obliczania reszty z dzielenia, co pokazuje na przykład taki kod: 'SELECT 10 % 3;', który zwraca 1. Chodzi o to, że 10 dzielone przez 3 to 3, a reszta to właśnie 1. To może być super pomocne, kiedy chcemy sprawdzić, czy liczba jest parzysta czy nie. Na przykład, możemy użyć takiego zapytania: 'SELECT CASE WHEN 5 % 2 = 0 THEN 'Parzysta' ELSE 'Nieparzysta' END;' i dostaniemy 'Nieparzysta'. Operator modulo przydaje się też w programowaniu, na przykład do tworzenia cykli lub rozdzielania danych w algorytmach. Dobrze jest pamiętać, że używając tego operatora w SQL, warto mieć na uwadze czytelność kodu. Szczególnie przy większych bazach danych, gdzie to ma znaczenie.

Pytanie 30

W danej tabeli pracownicy, polecenie MySQL eliminujące wszystkie wpisy, dla których nie została wypełniona kolumna rodzaj_umowy, ma następującą formę

A. DELETE FROM pracownicy WHERE rodzaj_umowy IS NULL;
B. DROP pracownicy FROM rodzaj_umowy = 0;
C. DELETE pracownicy WHERE rodzaj_umowy = 'brak';
D. DROP pracownicy WHERE rodzaj_umowy IS NULL;
Odpowiedź "DELETE FROM pracownicy WHERE rodzaj_umowy IS NULL;" jest prawidłowa, ponieważ polecenie SQL DELETE jest używane do usuwania rekordów z tabeli w bazie danych. W tym przypadku, operacja koncentruje się na usunięciu pracowników, którzy nie mają przypisanego rodzaju umowy, co oznacza, że wartość w polu 'rodzaj_umowy' jest równa NULL. Wartość NULL w bazach danych oznacza brak danych, co jest kluczowym aspektem w kontekście ewidencji pracowników. Stosowanie warunku IS NULL jest standardową praktyką w SQL do identyfikowania brakujących wartości, a tym samym skutecznego zarządzania danymi. W praktyce, takie operacje są często używane, aby utrzymać integralność bazy danych i zapewnić, że tylko aktualne oraz wypełnione dane są przechowywane. Dobrą praktyką jest również wykonywanie zapytań DELETE w transakcjach, aby mieć możliwość ich cofnięcia w razie potrzeby, co minimalizuje ryzyko utraty ważnych informacji.

Pytanie 31

W C++ stworzono zmienną: char zm1;. Jak można przypisać do niej wartość, zgodnie ze składnią tego języka?

A. zm1 == 0x35
B. zm1 = 'w'
C. zm1 = "wiadro"
D. zm1[2] = 32
Odpowiedzi, które nie zostały wybrane, zawierają istotne błędy koncepcyjne w kontekście przypisywania wartości do zmiennych typu char. Przykładowo, przypisanie 'zm1[2] = 32;' jest błędne, ponieważ próbujemy odwołać się do konkretnego indeksu w zmiennej char, co nie ma sensu, gdy char to pojedynczy znak, a nie tablica. Wartość '32' jest także nieodpowiednia, ponieważ jest to kod ASCII, a nie znak. W C++ przypisanie znaku wymaga użycia pojedynczych apostrofów. Inna nieprawidłowa odpowiedź, 'zm1 = "wiadro";', jest również błędna, ponieważ używamy podwójnych apostrofów, które są stosowane dla łańcuchów tekstowych (string), a nie dla pojedynczych znaków. C++ nie pozwala na przypisanie łańcucha do zmiennej char. Ostatnia odpowiedź, 'zm1 == 0x35;', odnosi się do porównania, a nie do przypisania. Wyrażenie to sugeruje, że chcemy sprawdzić, czy zmienna zm1 jest równa wartości szesnastkowej, co nie jest zgodne z intencją przypisania. Użycie operatora porównania (==) w miejscu operatora przypisania (=) prowadzi do logicznego błędu. W kontekście programowania, kluczowe jest zrozumienie różnicy między przypisaniem a porównaniem, co jest podstawą efektywnego kodowania i programowania w C++.

Pytanie 32

Wartości, które może przyjąć zmienna typu double, to:

A. 2.4; 4; 3.2
B. 1979-12-05; 12:33
C. "Ala"; 'd'
D. 1,44; 2,55
Wszystkie przedstawione w pytaniu odpowiedzi, które nie dotyczą typowych wartości zmiennych typu double, zawierają błędne koncepcje. Przykłady 1979-12-05 i 12:33 są reprezentacjami daty oraz czasu, które w większości języków programowania są traktowane jako różne typy danych (np. Date, Time) i nie są odpowiednie dla zmiennych typu double. Problem pojawia się, gdy mylimy reprezentację danych z ich rzeczywistym typem. Z kolei odpowiedzi "Ala" oraz 'd' to ciągi znaków, które w ogóle nie mogą być przypisane do zmiennej typu double, ponieważ ten typ przeznaczony jest wyłącznie dla wartości numerycznych. Dodatkowo typowe błędy myślowe związane z tymi odpowiedziami mogą wynikać z braku zrozumienia, jakie wartości mogą być przechowywane w zmiennych o różnych typach. Warto podkreślić znaczenie zrozumienia podstawowych typów danych, co jest kluczowe dla programowania. Znajomość typów danych oraz ich zastosowań w kontekście kodowania przyczynia się do tworzenia bardziej efektywnego i czytelnego kodu, co jest zgodne z najlepszymi praktykami w inżynierii oprogramowania.

Pytanie 33

Która z reguł dotyczących sekcji w języku HTML jest poprawna?

A. W sekcji <head> można zdefiniować szablon strony przy użyciu znaczników <div>
B. W sekcji <head> umieszcza się część <body>
C. W sekcji <head> nie można umieszczać kodu CSS, jedynie odwołanie do pliku CSS
D. W sekcji <head> mogą znajdować się znaczniki <meta>, <title>, <link>
Wybór tej odpowiedzi jest słuszny, ponieważ w części <head> dokumentu HTML mogą występować różne znaczniki, które są kluczowe dla poprawnej struktury i funkcjonalności strony. Znaczniki <meta> służą do dostarczania danych o stronie, takich jak opis, słowa kluczowe czy informacje o autorze, co jest istotne dla SEO (optymalizacji pod kątem wyszukiwarek). Znacznik <title> definiuje tytuł strony, który jest wyświetlany w zakładkach przeglądarki oraz w wynikach wyszukiwania, co ma wpływ na wrażenia użytkowników oraz ich decyzje. Z kolei znacznik <link> jest używany do odwoływania się do zewnętrznych arkuszy stylów CSS, co pozwala na oddzielenie struktury HTML od stylizacji. Dobre praktyki wskazują, że umieszczanie CSS w <head> zamiast w <body> poprawia czas ładowania strony oraz zapewnia, że style są stosowane jeszcze przed renderowaniem zawartości, co wpływa na lepszą użyteczność i wygląd strony. Dobrze zorganizowana sekcja <head> może przyczynić się do lepszego pozycjonowania w wyszukiwarkach oraz poprawy doświadczeń użytkowników.

Pytanie 34

W przedstawionej definicji typu wyliczeniowego w języku C++ enumerator CZWARTEK będzie miał wartość równą

Ilustracja do pytania
A. napisowi "CZWARTEK"
B. liczbie 1
C. liczbie 4
D. napisowi 'CZWARTEK'
W języku C++ typy wyliczeniowe, znane jako enum, są używane do definiowania zestawu nazwanych stałych całkowitych. Zrozumienie, jak działa inicjalizacja i przydzielanie wartości w ramach enum, jest kluczowe. W przedstawionej definicji enum dni {PONIEDZIAŁEK = 1, WTOREK, ŚRODA, CZWARTEK, PIĄTEK, SOBOTA, NIEDZIELA}; PONIEDZIAŁEK jest jawnie zainicjalizowany wartością 1. Następne enumeratory automatycznie otrzymują kolejne wartości całkowite, o ile nie zostaną zainicjalizowane samodzielnie. W konsekwencji WTOREK otrzymuje wartość 2, ŚRODA 3, a CZWARTEK 4, co wynika z automatycznego zwiększania wartości o 1. Wybór odpowiedzi wskazujących, że CZWARTEK to napis, jest błędny ze względu na sposób działania enum, które przypisują wartości całkowite. Enum nie obsługuje przypisywania wartości tekstowych czy znakowych do enumeratorów, co wyklucza odpowiedzi zakładające taką możliwość. Rozumienie tych koncepcji jest kluczowe, ponieważ typy wyliczeniowe są szeroko stosowane w programowaniu, umożliwiając uporządkowane zarządzanie stałymi symbolicznymi. Ich użycie zwiększa czytelność i konserwowalność kodu poprzez eliminację magicznych liczb oraz ułatwia śledzenie stanu aplikacji dzięki zastosowaniu nazwanych wartości. Mylne interpretacje wynikają często z braku wiedzy o możliwości automatycznego przypisywania wartości enum, co prowadzi do niepoprawnych założeń o przypisaniach tekstowych.

Pytanie 35

W języku HTML zapisano formularz. Który z efektów działania kodu będzie wyświetlony przez przeglądarkę zakładając, że w drugie pole użytkownik wpisał wartość "ala ma kota"?

<form>
  <select>
    <option value="v1">Kraków</option>
    <option value="v2">Poznań</option>
    <option value="v3">Szczecin</option>
  </select> <br>
  <input type="password" />
</form>


Kraków
Poznań
Szczecin
Efekt 1

Efekt 2

Efekt 3
Kraków
Poznań
Szczecin
Efekt 4
A. Efekt 3.
B. Efekt 2.
C. Efekt 4.
D. Efekt 1.
Odpowiedź 'Efekt 2' jest poprawna, ponieważ odpowiada ona opisowi działania kodu HTML formularza. W kodzie HTML formularza, mamy pole wyboru miasta z opcjami 'Kraków', 'Poznań', 'Szczecin', a także pole hasła. W momencie, kiedy użytkownik wpisuje do pola hasła wartość 'ala ma kota', przeglądarka reprezentuje te dane jako ciąg znaków zastępczych, czyli kropeczki. Efekt 2 pokazuje rozwinięte menu wyboru z zaznaczonym 'Kraków' oraz pole hasła z kropeczkami, co jest zgodne z opisanym działaniem formularza przy wpisaniu 'ala ma kota' do pola hasła. Jest to zgodne ze standardami tworzenia formularzy w HTML, gdzie pola hasła są zazwyczaj reprezentowane jako kropeczki dla poprawienia bezpieczeństwa danych użytkownika. Dodatkowo, HTML pozwala na tworzenie różnego rodzaju pól formularzu, które mogą przyjmować różne wartości, co daje duże możliwości personalizacji formularza.

Pytanie 36

Który składnik języka HTML jest niezbędny, aby uniknąć błędu w walidacji HTML5?

A. <body>
B. przynajmniej jednego <h1>
C. <meta name="author" content="....">
D. prologu <!DOCTYPE html>
Brak prologu <!DOCTYPE html> w dokumencie HTML5 prowadzi do nieprawidłowego działania strony, ale inne elementy również odgrywają istotne role. <meta name="author" content="...."> jest używany do wskazania autora dokumentu, jednak jego brak nie spowoduje błędu walidatora HTML5. Ta informacja jest pomocna w kontekście SEO i nie wpływa na sposób, w jaki strona jest renderowana przez przeglądarki. Podobnie, przynajmniej jedno wystąpienie nagłówka <h1> jest zalecane dla SEO i struktury dokumentu, ale nie jest to element wymagany do uznania dokumentu za poprawny. Brak <h1> może prowadzić do problemów z dostępnością i indeksowaniem, lecz nie spowoduje błędu walidacji. Element <body> jest z kolei kluczowy dla struktury dokumentu, ponieważ zawiera widoczną zawartość strony. Jego brak spowoduje problemy z renderowaniem, ale nie wpłynie na walidację do poziomu HTML5. Warto zauważyć, że typowe błędy myślowe mogą prowadzić do przekonania, że każdy element jest równie ważny dla walidacji dokumentu, tymczasem to <!DOCTYPE html> pełni unikalną rolę w definiowaniu, że przeglądarka powinna interpretować stronę jako HTML5. Znajomość tych różnic jest kluczowa dla skutecznego tworzenia stron internetowych zgodnych ze standardami.

Pytanie 37

W języku JavaScript zdefiniowano obiekt. Aby uzyskać wartość atrybutu, można użyć następującego zapisu:

obiekt = { q: 1, w: 2, e: 3, r:4 };
A. obiekt->w
B. obiekt.w
C. obiekt:w
D. obiekt::w
Błędne odpowiedzi opierają się na nieprawidłowej interpretacji sposobu dostępu do właściwości obiektów w JavaScript. Notacja 'obiekt:w' nie jest poprawna, ponieważ nie stosuje się dwukropka do uzyskiwania dostępu do właściwości. Dwukropek jest używany w kontekście tworzenia obiektów, gdzie określa parę klucz-wartość, a nie podczas odczytywania wartości. Z kolei notacja 'obiekt::w' w JavaScript również nie ma zastosowania. Podwójny dwukropek nie jest uznawany za prawidłową operację i nie ma zastosowania w kontekście obiektów. Zresztą, w wielu innych językach programowania, takich jak C++ czy Python, używa się podwójnego dwukropka w zupełnie innym kontekście, co może prowadzić do pomyłek. Ostatnia odpowiedź 'obiekt->w' może sugerować wpływy z języków takich jak C czy C++, gdzie operator strzałki '->' jest używany do dostępu do właściwości wskaźnika na obiekt. W JavaScript jednak nie używa się wskaźników, a dostęp do właściwości obiektu odbywa się przez notację kropkową lub notację indeksu. Właściwe zrozumienie tych koncepcji jest kluczowe dla efektywnego programowania w JavaScript, a błędne podejście do notacji prowadzi do frustracji i błędów w kodzie.

Pytanie 38

Jedną z charakterystyk relacyjnej bazy danych jest

A. zdefiniowanie jej stanu według obiektowego modelu danych
B. używanie języka zapytań OQL
C. stosowanie kluczy głównych do identyfikacji rekordów w tabelach
D. obecność klas, obiektów i metod
Relacyjne bazy danych opierają się na koncepcji tabel, gdzie dane są przechowywane w wierszach i kolumnach. Klucze główne odgrywają kluczową rolę w zapewnieniu unikalności rekordów w tabelach i umożliwiają ich identyfikację. Klucz główny to kolumna (lub zestaw kolumn), której wartości są unikalne w obrębie tabeli i nie mogą być puste. Przykładem może być tabela 'Użytkownicy', w której identyfikatorem użytkownika (kluczem głównym) może być numer PESEL lub unikalny ID. Dzięki kluczom głównym, można łatwo odnaleźć konkretne rekordy, a także powiązać je z innymi tabelami przy pomocy kluczy obcych, co jest fundamentalne dla relacyjnej struktury bazy danych. Standardy takie jak SQL (Structured Query Language) dostarczają narzędzi do definiowania, modyfikowania i manipulowania danymi z wykorzystaniem kluczy głównych, co jest podstawą projektowania baz danych zgodnie z najlepszymi praktykami. Dobre praktyki projektowe sugerują również, aby klucze główne były proste, stabilne i unikalne, co ułatwia zarządzanie danymi w relacyjnych systemach zarządzania bazą danych (RDBMS).

Pytanie 39

Filtracja sygnału wejściowego w czasie, która uwzględnia zasadę superpozycji, dotyczy filtru

A. o skończonej odpowiedzi impulsowej
B. liniowego
C. przyczynowym
D. niezmiennym w czasie
Odpowiedź 'liniowym' jest poprawna, ponieważ proces filtracji sygnału w dziedzinie czasu, który opiera się na zasadzie superpozycji, jest charakterystyczny dla filtrów liniowych. Filtry liniowe działają na zasadzie kombinacji sygnałów wejściowych, co oznacza, że sygnał wyjściowy jest liniową kombinacją sygnałów wejściowych. Przykładem zastosowania filtracji liniowej jest użycie filtrów w systemach audio, gdzie ma na celu poprawę jakości dźwięku poprzez eliminację niepożądanych częstotliwości. W inżynierii sygnałów, filtry liniowe są powszechnie stosowane w systemach komunikacyjnych czy w przetwarzaniu obrazów. Dobre praktyki w tej dziedzinie obejmują projektowanie filtrów w oparciu o różne metody, takie jak metoda okna czy projektowanie filtrów cyfrowych przy użyciu transformacji Z. Filtry liniowe są niezwykle ważne w kontekście analizy sygnałów, ponieważ ich właściwości pozwalają na przewidywalność i kontrolę nad przetwarzanym sygnałem, co jest kluczowe w wielu zastosowaniach inżynieryjnych.

Pytanie 40

Formatem plików graficznych rastrowych z bezstratną kompresją jest

A. JNG
B. SVG
C. CDR
D. PNG
Format PNG (Portable Network Graphics) jest popularnym formatem plików graficznych stosowanym do zapisu obrazów rastrowych z kompresją bezstratną. Oznacza to, że podczas zapisywania pliku nie następuje utrata jakości obrazu, co czyni go idealnym do grafiki internetowej, gdzie jakość wizualna ma kluczowe znaczenie. PNG obsługuje przezroczystość, co pozwala na tworzenie grafik z tłem przejrzystym, co jest niezwykle przydatne w projektowaniu stron internetowych oraz w aplikacjach graficznych. Format ten wspiera także różne głębokości kolorów, co oznacza, że można go używać do przedstawiania obrazów w rozdzielczości do 48 bitów na kanał kolorów. W porównaniu do formatu GIF, PNG oferuje lepszą jakość obrazu oraz szersze możliwości zastosowań, ponieważ nie jest ograniczony do palety 256 kolorów. PNG jest zgodny z wieloma standardami, w tym z Internet Engineering Task Force (IETF), który przyjął go jako standard dla grafiki internetowej. Przykłady zastosowania formatu PNG obejmują ikony, logo oraz ilustracje, które wymagają wysokiej jakości i przezroczystości.