Wyniki egzaminu

Nowy egzamin

Informacje o egzaminie:

Zawód: Technik informatyk
Kwalifikacja: INF.02 - Administracja i eksploatacja systemów komputerowych, urządzeń peryferyjnych i lokalnych sieci komputerowych
Data rozpoczęcia: 8 czerwca 2026 09:27
Data zakończenia: 8 czerwca 2026 09:45

Egzamin zdany!

Wynik: 30/40 punktów (75,0%)

Wymagane minimum: 20 punktów (50%)

Nowe

Analiza przebiegu egzaminu- sprawdź jak rozwiązywałeś pytania

Przebieg egzaminu

Pochwal się swoim wynikiem!

Facebook

X.com

Szczegółowe wyniki:

Pytanie 1

Czym jest NAS?

A. dynamiczny protokół przydzielania adresów DNS

B. serwer do synchronizacji czasu

C. protokół używany do tworzenia połączenia VPN

D. technologia pozwalająca na podłączenie zasobów dyskowych do sieci komputerowej

Widzę, że jest kilka nieporozumień odnośnie technologii NAS. Po pierwsze, nazywanie NAS dynamicznym protokołem przyznawania adresów DNS to spory błąd. DNS, czyli Domain Name System, zajmuje się tłumaczeniem nazw domen na adresy IP, a to nie ma nic wspólnego z przechowywaniem danych. Kolejna sprawa to pomylenie NAS z serwerem synchronizacji czasu. Czas w sieciach najczęściej synchronizuje się dzięki protokołowi NTP, a nie przez technologię przechowywania danych. Czasem ludzie myślą, że NAS może zestawiać połączenie VPN, ale to też nie jest prawda. VPN to coś zupełnie innego, co zapewnia bezpieczne połączenia w Internecie. Nieporozumienia w tej kwestii biorą się z mylenia różnorodnych protokołów i technologii. Ważne, żeby zrozumieć, że NAS to architektura, która umożliwia współdzielenie przestrzeni dyskowej w sieci. Jeśli tego nie zrozumiesz, możesz podjąć złe decyzje przy wyborze rozwiązań IT.

Pytanie 2

Komputer z adresem IP 192.168.5.165 oraz maską podsieci 255.255.255.192 funkcjonuje w sieci o adresie

A. 192.168.5.192

B. 192.168.5.64

C. 192.168.5.128

D. 192.168.5.0

Adres IP 192.168.5.165 z maską podsieci 255.255.255.192 oznacza, że komputer jest częścią podsieci, która ma podstawowy adres sieciowy 192.168.5.128. Maska 255.255.255.192 (lub /26) dzieli adresację IP na podsieci, w których każda podsieć może obsługiwać do 62 hostów (2^(32-26)-2, gdzie odejmujemy 2 na adres sieciowy i adres rozgłoszeniowy). W przypadku tej maski, podsieć 192.168.5.128 obejmuje adresy od 192.168.5.128 do 192.168.5.191, co potwierdza, że komputer z adresacją 192.168.5.165 należy do tej podsieci. Wiedza ta jest istotna w zarządzaniu zasobami sieciowymi oraz w prawidłowej konfiguracji ruterów i urządzeń sieciowych. Przykładowo, w praktyce często stosuje się takie podziałki w większych sieciach firmowych, aby efektywnie zarządzać adresacją IP oraz zapewnić segregację ruchu w sieci.

Pytanie 3

W systemie Windows przypadkowo zlikwidowano konto użytkownika, lecz katalog domowy pozostał nietknięty. Czy możliwe jest odzyskanie nieszyfrowanych danych z katalogu domowego tego użytkownika?

A. to możliwe za pośrednictwem konta z uprawnieniami administratorskimi

B. to niemożliwe, dane są trwale utracone wraz z kontem

C. to niemożliwe, gdyż zabezpieczenia systemowe uniemożliwiają dostęp do danych

D. to osiągalne tylko przy pomocy oprogramowania typu recovery

Odzyskanie danych z katalogu domowego użytkownika w systemie Windows jest możliwe, gdy mamy dostęp do konta z uprawnieniami administratorskimi. Konto to daje nam możliwość zmiany ustawień oraz przywracania plików. Katalog domowy użytkownika zawiera wiele istotnych danych, takich jak dokumenty, zdjęcia czy ustawienia aplikacji, które nie są automatycznie usuwane przy usunięciu konta użytkownika. Dzięki uprawnieniom administracyjnym możemy uzyskać dostęp do tych danych, przeglądać zawartość katalogu oraz kopiować pliki na inne konto lub nośnik. W praktyce, administratorzy często wykonują takie operacje, aby zminimalizować utratę danych w przypadku nieprzewidzianych okoliczności. Dobre praktyki sugerują regularne tworzenie kopii zapasowych, aby zabezpieczyć dane przed ewentualnym usunięciem konta lub awarią systemu. Warto również zaznaczyć, że odzyskiwanie danych powinno być przeprowadzane zgodnie z politykami bezpieczeństwa organizacji, aby zapewnić integralność oraz poufność informacji.

Pytanie 4

Jakie porty powinny być odblokowane w firewallu komputera, aby uzyskać dostęp do zainstalowanej usługi FTP?

A. 20 i 21

B. 25 i 110

C. 53 i 137

D. 80 i 443

Odpowiedź 20 i 21 jest poprawna, ponieważ są to domyślne porty używane przez protokół FTP (File Transfer Protocol). Port 21 jest portem kontrolnym, za pomocą którego nawiązywane są połączenia i przesyłane są polecenia między klientem a serwerem. Port 20 natomiast jest używany do przesyłania danych, gdyż połączenia FTP operują w trybie aktywnym. W praktyce oznacza to, że klient FTP otwiera port 20, na który serwer FTP wysyła dane. Odblokowanie tych portów w zaporze sieciowej jest kluczowe dla prawidłowego funkcjonowania FTP, co z kolei umożliwia przesyłanie plików między komputerami w sposób bezpieczny i efektywny. W związku z tym, aby korzystać z usługi FTP, administratorzy powinni stosować się do standardów branżowych, które zalecają otwieranie tych portów oraz monitorowanie aktywności, aby minimalizować ryzyko nieautoryzowanego dostępu. Warto również pamiętać o korzystaniu z bezpiecznych wersji protokołu, takich jak FTPS czy SFTP, które oferują szyfrowanie przesyłanych danych.

Pytanie 5

Element systemu komputerowego przedstawiony na ilustracji to

A. karta graficzna do laptopa

B. moduł pamięci Cache

C. dysk SSD

D. GPU

Jak się zastanowić nad różnymi elementami komputerowymi, to można zauważyć, że karta graficzna do laptopów, czyli GPU, odpowiada za renderowanie grafiki. To ważne, zwłaszcza w grach czy aplikacjach multimedialnych, które potrzebują dużej mocy obliczeniowej. Ale trzeba pamiętać, że karta graficzna ma inną funkcję niż dysk SSD, który jest odpowiedzialny za przechowywanie danych. Moduł pamięci Cache to z kolei taka szybka pamięć, która pomaga w dostępie do najczęściej używanych danych przez procesor. Trochę to mylące, bo pamięć Cache nie przechowuje danych na stałe jak dysk SSD. Ich budowa też się różni, tak więc błąd w ich identyfikacji może wynikać z braku wiedzy o ich funkcjach. Warto wiedzieć, że dysk SSD, dzięki swojej budowie z chipów pamięci flash, jest naprawdę kluczowy w nowoczesnych komputerach i urządzeniach mobilnych, bo przyspiesza działanie systemu i aplikacji w porównaniu do HDD.

Pytanie 6

Jakie jest główne zadanie systemu DNS w sieci komputerowej?

A. Szyfrowanie danych w sieci komputerowej

B. Tłumaczenie nazw domenowych na adresy IP

C. Zarządzanie dostępem do plików w sieci

D. Tworzenie kopii zapasowych danych w sieci

System DNS, czyli Domain Name System, jest fundamentalnym elementem funkcjonowania Internetu i sieci komputerowych. Jego głównym zadaniem jest tłumaczenie czytelnych dla ludzi nazw domenowych, takich jak www.example.com, na adresy IP, które są wykorzystywane przez urządzenia w sieci do komunikacji. Bez DNS, użytkownicy musieliby zapamiętywać skomplikowane adresy IP, co znacznie utrudniłoby korzystanie z Internetu. DNS działa na zasadzie rozproszonej bazy danych, która jest hierarchicznie zorganizowana, co pozwala na szybkie i efektywne odnajdywanie informacji. W praktyce, kiedy wpisujesz adres strony w przeglądarce, serwer DNS przetwarza to żądanie, znajdując odpowiedni adres IP, co umożliwia nawiązanie połączenia. DNS jest kluczowy dla funkcjonowania usług internetowych, takich jak WWW, e-mail czy FTP, ponieważ wszystkie opierają się na adresacji IP. Standardy związane z DNS, takie jak protokoły UDP i TCP na portach 53, są dobrze zdefiniowane i przyjęte na całym świecie, co zapewnia interoperacyjność i stabilność tego systemu.

Pytanie 7

Wskaż symbol, który znajduje się na urządzeniach elektrycznych przeznaczonych do handlu w Unii Europejskiej?

A. D

B. B

C. A

D. C

Znak CE jest symbolem potwierdzającym, że produkt spełnia wymagania unijnych dyrektyw związanych z bezpieczeństwem zdrowiem i ochroną środowiska. Jest to obligatoryjne oznakowanie dla wielu produktów sprzedawanych na rynku EOG co obejmuje Unię Europejską oraz Islandię Norwegię i Liechtenstein. Umieszczenie znaku CE na produkcie wskazuje na to że producent przeprowadził ocenę zgodności i produkt spełnia wszystkie istotne wymogi prawne dotyczące oznakowania CE. Praktycznie oznacza to że produkty takie jak urządzenia elektryczne muszą być zgodne z dyrektywami takimi jak LVD Dyrektywa Niskonapięciowa czy EMC Dyrektywa kompatybilności elektromagnetycznej. Dzięki temu konsumenci i użytkownicy mają pewność że produkt spełnia określone standardy bezpieczeństwa i jakości. Producent zobowiązany jest do przechowywania dokumentacji technicznej potwierdzającej zgodność z dyrektywami na wypadek kontroli. Znak CE nie jest znakiem jakości czy pochodzenia ale zapewnia swobodny przepływ towarów na terenie EOG co jest kluczowe dla jednolitego rynku.

Pytanie 8

Który z poniższych protokołów nie jest wykorzystywany do konfiguracji wirtualnej sieci prywatnej?

A. SNMP

B. PPTP

C. SSTP

D. L2TP

SNMP, czyli Simple Network Management Protocol, to protokół stosowany głównie do zarządzania i monitorowania urządzeń sieciowych, takich jak routery, przełączniki, serwery i inne urządzenia, a nie do konfiguracji wirtualnych sieci prywatnych (VPN). W kontekście VPN, protokoły takie jak L2TP (Layer 2 Tunneling Protocol), PPTP (Point-to-Point Tunneling Protocol) oraz SSTP (Secure Socket Tunneling Protocol) pełnią kluczowe role w tworzeniu tuneli, co pozwala na bezpieczne przesyłanie danych przez niezaufane sieci. SNMP jest natomiast wykorzystywane do zbierania informacji o stanie urządzeń sieciowych oraz do zarządzania nimi w czasie rzeczywistym. Przykładem zastosowania SNMP może być monitorowanie obciążenia procesora na serwerze, co pozwala administratorom na szybką reakcję w przypadku wystąpienia problemów. SNMP jest zgodne z odpowiednimi standardami zarządzania siecią, takimi jak RFC 1157. Zrozumienie różnicy między tymi protokołami jest kluczowe dla efektywnego zarządzania infrastrukturą sieciową oraz zabezpieczenia komunikacji w sieciach VPN.

Pytanie 9

Jakie urządzenie jest używane do łączenia lokalnej sieci bezprzewodowej z siecią kablową?

A. hub

B. switch

C. access point

D. modem

Punkt dostępu (ang. access point) jest urządzeniem, które umożliwia połączenie klientów bezprzewodowych z siecią przewodową. Działa na zasadzie odbierania sygnałów radiowych od urządzeń mobilnych (smartfonów, tabletów, laptopów) i przekazywania ich do lokalnej sieci komputerowej. Korzysta z różnych standardów, takich jak Wi-Fi 802.11, co zapewnia dużą elastyczność i wydajność w komunikacji. W praktyce, punkty dostępu są często wykorzystywane w biurach, szkołach i miejscach publicznych, gdzie istnieje potrzeba szerokiego zasięgu sieci bezprzewodowej. W przypadku rozbudowy lokalnej sieci, punkty dostępu mogą być stosowane do tworzenia sieci mesh, pozwalając na bezprzewodowe połączenie wielu urządzeń w różnych lokalizacjach. Dobrą praktyką jest stosowanie zabezpieczeń, takich jak WPA3, aby chronić przesyłane dane przed nieautoryzowanym dostępem. Dodatkowo, przy projektowaniu sieci z punktem dostępu, należy uwzględnić aspekty takie jak interferencje radiowe oraz odpowiednie rozmieszczenie urządzeń, by zminimalizować martwe strefy sygnału.

Pytanie 10

Wskaż właściwą formę maski podsieci?

A. 255.252.252.255

B. 255.255.0.128

C. 0.0.0.0

D. 255.255.255.255

Odpowiedź 255.255.255.255 to maska podsieci, która jest używana do wskazania adresu broadcast w danej sieci. Jest to maksymalna wartość dla maski podsieci, co oznacza, że wszystkie bity są ustawione na 1, a więc wszystkie adresy IP w danej podsieci są dostępne dla komunikacji. W praktyce oznacza to, że każda maszyna w sieci może komunikować się z innymi maszynami, a także wysyłać dane do wszystkich urządzeń jednocześnie. Maska 255.255.255.255 jest często używana w konfiguracjach sieciowych, aby zdefiniować adresy rozgłoszeniowe, co jest kluczowe w protokołach takich jak ARP (Address Resolution Protocol) i DHCP (Dynamic Host Configuration Protocol), gdzie urządzenia muszą wysyłać pakiety do wszystkich innych urządzeń w sieci lokalnej. W przypadku sieci IPv4, stosowanie takich masek jest zgodne z zaleceniami organizacji IETF, która standardyzuje wiele aspektów działania sieci. W związku z tym, zrozumienie użycia maski 255.255.255.255 jest podstawowym elementem wiedzy o sieciach komputerowych.

Pytanie 11

Liczba 22 umieszczona w adresie http://www.adres_serwera.pl:22 wskazuje na numer

A. PID procesu działającego na serwerze

B. portu, innego niż standardowy numer dla danej usługi

C. sekwencyjny pakietu przesyłającego dane

D. aplikacji, do której wysyłane jest zapytanie

Odpowiedź "portu, inny od standardowego numeru dla danej usługi" jest w porządku, bo liczba 22 w adresie URL naprawdę odnosi się do portu, na którym działa dana usługa. Jak mówimy o SSH, czyli Secure Shell, to port 22 to taki standardowy, z którego korzystamy do bezpiecznych połączeń zdalnych. W praktyce porty są mega ważne, bo pozwalają nam zidentyfikować usługi, które działają na serwerze. Każda usługa sieciowa, jak HTTP (port 80), HTTPS (port 443) czy FTP (port 21), ma swój przypisany port. Oczywiście można te same usługi odpalać na innych portach, żeby zwiększyć bezpieczeństwo lub uniknąć problemów. Na przykład, jak admin ustawi port SSH na 2222 zamiast 22, to użytkownicy muszą podać ten nowy port, gdy chcą się połączyć. To dobry sposób na zabezpieczenie systemu. Pamiętaj też, że porty są liczone od 0 do 65535, a porty od 0 do 1023 są zarezerwowane dla usług systemowych. Dlatego warto ogarnąć, jak działają porty, bo to klucz do bezpieczeństwa i efektywności sieci.

Pytanie 12

Przedstawiony schemat sieci kampusowej zawiera

A. 6 pośrednich punktów dystrybucyjnych.

B. 2 budynkowe punkty dystrybucyjne.

C. 6 budynkowych punktów dystrybucyjnych w 2 różnych obszarach.

D. 2 piętrowe punkty dystrybucyjne z 6 gniazdami abonenckimi.

Poprawnie wskazana odpowiedź „2 budynkowe punkty dystrybucyjne” wynika bezpośrednio z analizy schematu. Na rysunku widać jeden węzeł oznaczony jako CD (Campus Distributor – dystrybutor kampusowy, czasem nazywany też centralnym punktem dystrybucyjnym) oraz dokładnie dwa węzły oznaczone jako BD (Building Distributor – budynkowy punkt dystrybucyjny). Z każdego BD wychodzą połączenia do FD (Floor Distributor – piętrowy punkt dystrybucyjny). To jest klasyczny, trójpoziomowy model strukturalnego okablowania sieci kampusowej zgodny z normami ISO/IEC 11801 oraz EN 50173: poziom kampusowy (CD), poziom budynkowy (BD) i poziom piętrowy/obszarowy (FD). Moim zdaniem warto zwrócić uwagę, że w praktycznych projektach sieci w dużych szkołach, biurowcach czy szpitalach właśnie takie nazewnictwo często pojawia się w dokumentacji projektowej i w opisach szaf rackowych. BD to zazwyczaj główna szafa dystrybucyjna w danym budynku, gdzie zbiegają się pionowe kable z CD oraz kable do pięter. W dobrze zaprojektowanej sieci każdy budynek kampusu ma co najmniej jeden BD, czasem więcej, jeśli obiekt jest rozległy. Dzięki temu łatwiej zarządzać okablowaniem, planować redundancję i segmentację sieci (np. VLAN-y, podział na podsieci IP dla każdego budynku). W praktyce technik sieciowy, który przychodzi na obiekt, od razu pyta: gdzie jest CD i gdzie są BD, bo od tego zaczyna się diagnostyka i planowanie rozbudowy. Ten schemat dokładnie to pokazuje – jeden CD i dwa BD, żadnych dodatkowych „ukrytych” budynków, więc poprawna odpowiedź to właśnie 2 budynkowe punkty dystrybucyjne.

Pytanie 13

Jakie materiały eksploatacyjne wykorzystuje się w rzutniku multimedialnym?

A. bęben światłoczuły

B. fuser

C. lampa projekcyjna

D. filament

Lampa projekcyjna jest kluczowym elementem rzutników multimedialnych, odpowiedzialnym za generowanie obrazu, który następnie jest wyświetlany na ekranie. To właśnie lampa, najczęściej typu DLP lub LCD, emituje światło, które przechodzi przez soczewki i filtry, tworząc wyraźny obraz. W praktyce, lampa projekcyjna umożliwia wyświetlanie prezentacji, filmów i innych treści wizualnych w różnych warunkach oświetleniowych. Standardy branżowe wymagają, aby lampy miały określoną jasność (mierzoną w lumenach) oraz długi czas życia, co sprawia, że ich wybór ma ogromne znaczenie dla jakości projekcji. Przykładowo, w salach konferencyjnych i edukacyjnych stosuje się rzutniki z lampami o wysokiej wydajności, co pozwala na użycie ich w jasnych pomieszczeniach, minimalizując wpływ otoczenia na widoczność wyświetlanego obrazu. Warto również zaznaczyć, że odpowiednia konserwacja i wymiana lampy, zgodnie z zaleceniami producenta, zapewnia optymalną jakość obrazu oraz wydłuża żywotność urządzenia.

Pytanie 14

Podaj polecenie w systemie Windows Server, które umożliwia usunięcie jednostki organizacyjnej z katalogu.

A. redircmp

B. dsadd

C. adprep

D. dsrm

Polecenie 'dsrm' (Directory Service Remove) to narzędzie w systemie Windows Server służące do usuwania obiektów z katalogu Active Directory, w tym jednostek organizacyjnych (OU). Użycie tego polecenia jest zgodne z najlepszymi praktykami zarządzania Active Directory, ponieważ pozwala na efektywne i bezpieczne eliminowanie niepotrzebnych obiektów. Aby usunąć jednostkę organizacyjną, administrator może użyć polecenia w konsoli PowerShell, na przykład: 'dsrm "OU=exampleOU,DC=domain,DC=com"'. Warto również zauważyć, że przed wykonaniem operacji usunięcia zaleca się przeprowadzenie analizy obiektów zależnych, aby uniknąć usunięcia istotnych zasobów, co może negatywnie wpłynąć na struktury zarządzające. W praktyce, 'dsrm' jest często stosowane w skryptach automatyzujących zarządzanie Active Directory, co podkreśla jego znaczenie w codziennych operacjach administracyjnych.

Pytanie 15

Jaką maskę trzeba zastosować, aby podzielić sieć z adresem 192.168.1.0 na 4 podsieci?

A. 255.255.255.224

B. 255.255.255.192

C. 255.255.255.0

D. 255.255.255.128

Maska 255.255.255.192 jest prawidłowym wyborem do podziału sieci o adresie 192.168.1.0 na 4 podsieci. Ta maska, wyrażona w notacji CIDR, to /26. Oznacza to, że pierwsze 26 bitów adresu jest używane do identyfikacji sieci, a pozostałe 6 bitów pozostaje do wykorzystania dla hostów. Skoro potrzebujemy podzielić sieć na 4 podsieci, musimy wykorzystać dodatkowe bity. W przypadku maski /24 (czyli 255.255.255.0) mamy 256 adresów w sieci, co daje nam możliwość podziału na 4 podsieci po 64 adresy każda (2^6 = 64). Te 64 adresy to 62 adresy hostów (jeden adres dla sieci, jeden dla rozgłoszeniowego), co jest wystarczające dla małych grup urządzeń, takich jak biura czy segmenty sieci. Przykładowo, pierwsza podsieć będzie miała adresy od 192.168.1.0 do 192.168.1.63, druga od 192.168.1.64 do 192.168.1.127, trzecia od 192.168.1.128 do 192.168.1.191, a czwarta od 192.168.1.192 do 192.168.1.255. Takie podejście jest zgodne z najlepszymi praktykami w zakresie zarządzania sieciami, pozwala na efektywne wykorzystanie adresacji oraz łatwe zarządzanie ruchem w sieci.

Pytanie 16

Autor zamieszczonego oprogramowania zezwala na jego bezpłatne używanie jedynie w przypadku

Ancient Domains of Mystery
Autor	Thomas Biskup
Platforma sprzętowa	DOS, OS/2, Macintosh, Microsoft Windows, Linux
Pierwsze wydanie	23 października 1994
Aktualna wersja stabilna	1.1.1 / 20 listopada 2002 r.
Aktualna wersja testowa	1.2.0 Prerelease 18 / 1 listopada 2013
Licencja	postcardware
Rodzaj	roguelike

A. przesłania tradycyjnej kartki pocztowej do twórcy

B. przekazania przelewu w wysokości 1$ na konto autora

C. uiszczenia dobrowolnej darowizny na cele charytatywne

D. zaakceptowania limitu czasowego podczas instalacji

Odpowiedź dotycząca konieczności przesłania tradycyjnej kartki pocztowej do twórcy jest jak najbardziej trafiona i wynika bezpośrednio z zastosowanej licencji typu postcardware. W praktyce oznacza to, że autor udostępnia swoje oprogramowanie bezpłatnie, ale w zamian oczekuje niewielkiego, symbolicznego gestu – w tym wypadku pocztówki. To dość nietypowa, ale całkiem sympatyczna forma licencjonowania, która miała swoje pięć minut popularności w latach 90-tych. Moim zdaniem, takie rozwiązanie dobrze oddaje ducha społeczności open source sprzed ery masowych repozytoriów, gdzie kontakt z autorem miał wymiar niemal personalny. W przeciwieństwie do klasycznych licencji shareware czy freeware, tutaj nie płacisz pieniędzmi, ale poświęcasz chwilę, by docenić autora. Przesyłanie pocztówek pozwalało twórcom zobaczyć, skąd użytkownicy pochodzą i ile osób rzeczywiście korzysta z programu – trochę jak statystyki pobrań, tylko w analogowej wersji. Branżowo patrząc, postcardware świetnie pokazuje, jak licencjonowanie oprogramowania może mieć różne oblicza i jak ważne jest zapoznanie się z warunkami korzystania z każdego softu. Z mojego doświadczenia wynika, że tego typu licencje uczą szacunku do twórców i pokazują, że za darmowym oprogramowaniem też stoi czyjaś praca.

Pytanie 17

Jaki typ macierzy dyskowych zapewnia tak zwany mirroring dysków?

A. RAID-5

B. RAID-3

C. RAID-0

D. RAID-1

RAID-1, znany jako mirroring, to technologia macierzy dyskowych, która zapewnia wysoką dostępność danych poprzez duplikację informacji na dwóch lub więcej dyskach. W przypadku jednego z dysków awarii, system może kontynuować pracę, korzystając z kopii zapasowej na drugim dysku, co znacząco podnosi bezpieczeństwo przechowywanych danych. Przykładem zastosowania RAID-1 może być środowisko przedsiębiorcze, gdzie krytyczne dane muszą być dostępne bez przerwy. Dzięki tej technologii, administratorzy mogą minimalizować ryzyko utraty danych oraz zapewnić ciągłość działania systemów informatycznych. Standardowe praktyki zalecają stosowanie RAID-1 w serwerach plików oraz w systemach, gdzie bezpieczeństwo danych jest kluczowe, takich jak bazy danych. Dodatkowo, RAID-1 może być wykorzystywany w połączeniu z innymi poziomami RAID, aby uzyskać dalsze korzyści, jak na przykład RAID-10, który łączy mirroring z podziałem na dyski, oferując jeszcze wyższą wydajność i niezawodność.

Pytanie 18

Zbiór zasad określających metodę wymiany danych w sieci to

A. zasada.

B. standard.

C. protokół.

D. reguła.

Protokół to zestaw reguł i standardów, które definiują sposób komunikacji między urządzeniami w sieci. Umożliwia on przesyłanie danych w sposób zrozumiały dla obu stron, co jest kluczowe dla funkcjonowania różnych aplikacji internetowych. Przykładem protokołu jest HTTP (Hypertext Transfer Protocol), który jest fundamentem działania stron internetowych. Dzięki niemu przeglądarki mogą pobierać i wyświetlać zawartość z serwerów. Inne istotne protokoły to TCP/IP, które odpowiadają za niezawodne przesyłanie danych w sieci. Dobre praktyki w zakresie projektowania protokołów obejmują zapewnienie ich elastyczności, bezpieczeństwa oraz efektywności, co jest niezbędne w dzisiejszym złożonym środowisku sieciowym. W miarę rozwoju technologii i zwiększania się liczby urządzeń podłączonych do internetu, znaczenie protokołów będzie tylko rosło, co sprawia, że znajomość tego tematu jest niezbędna dla każdego specjalisty IT.

Pytanie 19

Jakie porty powinny zostać zablokowane w firewallu, aby nie pozwolić na łączenie się z serwerem FTP?

A. 20 i 21

B. 25 i 143

C. 80 i 443

D. 22 i 23

Odpowiedzi 20 i 21 są rzeczywiście poprawne. Te porty to standardy używane przez FTP, kiedy przesyłasz pliki. Port 21 działa jako port kontrolny, a port 20 jest tym, który zajmuje się przesyłaniem danych. Jak więc zablokujesz te porty w zaporze, to już nie połączysz się z serwerem FTP. To ma sens, zwłaszcza w kontekście zabezpieczeń - jeśli twoja organizacja nie potrzebuje FTP do codziennych działań, to zablokowanie tych portów to świetny krok do zmniejszenia ryzyka ataków. Dodatkowo, fajnie by było, gdyby zamiast FTP, korzystano z SFTP lub FTPS, bo oferują lepsze szyfrowanie i bezpieczeństwo. Moim zdaniem, zawsze warto inwestować w lepsze rozwiązania zabezpieczające.

Pytanie 20

W filmie przedstawiono konfigurację ustawień maszyny wirtualnej. Wykonywana czynność jest związana z

A. ustawieniem rozmiaru pamięci wirtualnej karty graficznej.

B. wybraniem pliku z obrazem dysku.

C. konfigurowaniem adresu karty sieciowej.

D. dodaniem drugiego dysku twardego.

Poprawnie – w tej sytuacji chodzi właśnie o wybranie pliku z obrazem dysku (ISO, VDI, VHD, VMDK itp.), który maszyna wirtualna będzie traktować jak fizyczny nośnik. W typowych programach do wirtualizacji, takich jak VirtualBox, VMware czy Hyper‑V, w ustawieniach maszyny wirtualnej przechodzimy do sekcji dotyczącej pamięci masowej lub napędów optycznych i tam wskazujemy plik obrazu. Ten plik może pełnić rolę wirtualnego dysku twardego (system zainstalowany na stałe) albo wirtualnej płyty instalacyjnej, z której dopiero instalujemy system operacyjny. W praktyce wygląda to tak, że zamiast wkładać płytę DVD do napędu, podłączasz plik ISO z obrazu instalacyjnego Windowsa czy Linuxa i ustawiasz w BIOS/UEFI maszyny wirtualnej bootowanie z tego obrazu. To jest podstawowa i zalecana metoda instalowania systemów w VM – szybka, powtarzalna, zgodna z dobrymi praktykami. Dodatkowo, korzystanie z plików obrazów dysków pozwala łatwo przenosić całe środowiska między komputerami, robić szablony maszyn (tzw. template’y) oraz wykonywać kopie zapasowe przez zwykłe kopiowanie plików. Moim zdaniem to jedna z najważniejszych umiejętności przy pracy z wirtualizacją: umieć dobrać właściwy typ obrazu (instalacyjny, systemowy, LiveCD, recovery), poprawnie go podpiąć do właściwego kontrolera (IDE, SATA, SCSI, NVMe – zależnie od hypervisora) i pamiętać o odpięciu obrazu po zakończonej instalacji, żeby maszyna nie startowała ciągle z „płyty”.

Pytanie 21

Sprzęt, na którym można skonfigurować sieć VLAN, to

A. switch

B. regenerator (repeater)

C. firewall

D. most przezroczysty (transparent bridge)

Switch to urządzenie, które odgrywa kluczową rolę w tworzeniu i zarządzaniu sieciami VLAN (Virtual Local Area Network). Pozwala na segmentację ruchu sieciowego, co zwiększa bezpieczeństwo i wydajność. VLAN-y umożliwiają grupowanie urządzeń w logiczne sieci, niezależnie od ich fizycznej lokalizacji, co jest szczególnie przydatne w dużych organizacjach. Na przykład, w biurze, gdzie różne działy, takie jak IT, HR i finanse, mogą być odseparowane, co zwiększa bezpieczeństwo danych. Dobrą praktyką jest przypisanie różnych VLAN-ów dla poszczególnych działów, co ogranicza dostęp do wrażliwych informacji tylko do uprawnionych użytkowników. Standardy takie jak IEEE 802.1Q definiują, jak VLAN-y są implementowane w sieciach Ethernet, co jest powszechnie stosowane w branży. Dzięki switchom zarządzanym możliwe jest dynamiczne przypisywanie portów do różnych VLAN-ów, co zapewnia elastyczność w zarządzaniu siecią.

Pytanie 22

Aby utworzyć programową macierz RAID-1, potrzebne jest minimum

A. 2 dysków

B. 4 dysków

C. 1 dysku podzielonego na dwie partycje

D. 3 dysków

Odpowiedź wskazująca na konieczność użycia minimum dwóch dysków do zbudowania macierzy RAID-1 jest prawidłowa, ponieważ RAID-1, znany również jako mirroring, polega na tworzeniu dokładnej kopii danych na dwóch dyskach. W tej konfiguracji, dane zapisywane na jednym dysku są jednocześnie zapisywane na drugim, co zapewnia wysoką dostępność i bezpieczeństwo danych. Jeśli jeden z dysków ulegnie awarii, system może kontynuować działanie dzięki drugiemu dyskowi, co minimalizuje ryzyko utraty danych. W praktyce, RAID-1 jest często stosowany w systemach serwerowych oraz w desktopach, gdzie wysoka niezawodność danych jest kluczowa. Standardy i dobre praktyki branżowe, takie jak porady od organizacji takich jak Storage Networking Industry Association (SNIA), podkreślają znaczenie RAID-1 w kontekście redundancji i ochrony danych. Wybór tej konfiguracji jest często preferowany w środowiskach, gdzie dostępność danych i ich integralność są priorytetem.

Pytanie 23

Polecenie df w systemie Linux umożliwia

A. wyświetlenie procesów o największym obciążeniu procesora

B. sprawdzenie spójności systemu plików

C. określenie dostępnej przestrzeni na dysku

D. zarządzanie paczkami instalacyjnymi

Polecenie df (disk free) w systemie Linux jest kluczowym narzędziem używanym do monitorowania dostępnej i wykorzystanej przestrzeni na systemach plików. Dzięki niemu użytkownicy mogą łatwo uzyskać informacje na temat dostępnego miejsca na dyskach, co jest niezwykle istotne w kontekście zarządzania zasobami systemowymi. W praktyce, polecenie df może być używane do identyfikacji, które systemy plików są bliskie pełnego zapełnienia, co może prowadzić do spadku wydajności lub nawet awarii aplikacji. Użytkownicy mogą także wykorzystać opcję -h, aby uzyskać dane w bardziej przystępny sposób, wyrażone w jednostkach takich jak MB lub GB. Dobrym podejściem jest regularne monitorowanie przestrzeni dyskowej, co pozwala na prewencyjne działania, takie jak usuwanie niepotrzebnych plików lub przenoszenie danych na inne nośniki. Przestrzeganie dobrych praktyk w zarządzaniu przestrzenią dyskową, takich jak tworzenie kopii zapasowych, jest również kluczowe dla zapewnienia integralności danych oraz stabilności systemu.

Pytanie 24

Jak określa się w systemie Windows profil użytkownika, który jest tworzony przy pierwszym logowaniu do komputera i zapisywany na lokalnym dysku twardym, a wszelkie jego modyfikacje dotyczą tylko tego konkretnego komputera?

A. Lokalny

B. Czasowy

C. Obowiązkowy

D. Przenośny

Odpowiedź "Lokalny" jest poprawna, ponieważ w systemie Windows profil lokalny użytkownika jest tworzony podczas pierwszego logowania do komputera. Profil ten przechowuje wszystkie ustawienia, pliki i konfiguracje specyficzne dla danego użytkownika, a jego zmiany są ograniczone do komputera, na którym został utworzony. Oznacza to, że jeśli użytkownik zaloguje się na innym komputerze, nie będą miały zastosowania żadne z jego lokalnych ustawień. Przykładem zastosowania profilu lokalnego jest sytuacja, w której użytkownik instaluje oprogramowanie lub ustawia preferencje systemowe – wszystkie te zmiany są przechowywane w folderze profilu lokalnego na dysku twardym. To podejście jest zgodne z dobrymi praktykami zabezpieczeń, ponieważ ogranicza dostęp do danych użytkownika na poziomie lokalnym, co może być istotne w środowiskach wieloużytkownikowych. Dodatkowo, lokalne profile użytkowników są często wykorzystywane w organizacjach, gdzie każdy pracownik ma swoje indywidualne ustawienia, co pozwala na większą elastyczność w zarządzaniu stacjami roboczymi.

Pytanie 25

Do zarządzania przydziałami przestrzeni dyskowej w systemach Windows 7 oraz Windows 8 wykorzystywane jest narzędzie

A. query

B. perfmon

C. dcpromo

D. fsutil

Query to narzędzie, które jest używane do uzyskiwania informacji na temat systemu, ale nie jest odpowiednie do zarządzania przydziałami dyskowymi. Zostało zaprojektowane głównie do monitorowania i analizowania wydajności, a jego funkcjonalność koncentruje się na raportowaniu stanu systemu oraz podzespołów. W związku z tym, korzystanie z query w kontekście zarządzania dyskami prowadzi do nieporozumień, ponieważ narzędzie to nie oferuje funkcji potrzebnych do tworzenia lub modyfikacji przydziałów dyskowych. Perfmon to z kolei narzędzie do monitorowania wydajności, które zbiera dane z różnych składników systemu, takich jak CPU, pamięć, czy dyski, jednak również nie jest przeznaczone do zarządzania przydziałami. Skupia się na analizie i raportowaniu, co czyni je nieodpowiednim narzędziem w kontekście modyfikacji przydziałów dyskowych. Dcpromo jest narzędziem używanym do promowania serwera do roli kontrolera domeny, co jest zupełnie inną funkcjonalnością niż zarządzanie dyskami. Nieprawidłowe wybory mogą wynikać z mylnego przekonania, że różne narzędzia monitorujące i raportujące mogą pełnić funkcję zarządzania dyskami, podczas gdy każde z nich ma swoje specyficzne zastosowania. Właściwe zrozumienie ról i funkcji tych narzędzi jest kluczowe dla efektywnego zarządzania systemem operacyjnym.

Pytanie 26

Do przeprowadzenia aktualizacji systemów Linux można zastosować aplikacje

A. defrag i YaST

B. apt-get i zypper

C. aptitude i amarok

D. cron i mount

Aby zaktualizować systemy Linux, kluczowymi narzędziami, które można wykorzystać, są apt-get oraz zypper. Apt-get jest popularnym menedżerem pakietów w systemach opartych na Debianie, takich jak Ubuntu. Umożliwia on łatwe zarządzanie pakietami oprogramowania, w tym ich instalację, usuwanie oraz aktualizację. Przykładowe polecenie do aktualizacji systemu za pomocą apt-get to 'sudo apt-get update' oraz 'sudo apt-get upgrade', co pozwala na aktualizację dostępnych pakietów. Zypper, z kolei, jest menedżerem pakietów używanym w systemach opartych na openSUSE. Podobnie jak apt-get, umożliwia on zarządzanie pakietami, a do aktualizacji systemu służy polecenie 'sudo zypper refresh' oraz 'sudo zypper update'. Oba narzędzia są zgodne z zasadami zarządzania pakietami w ekosystemie Linux, co czyni je standardowym wyborem dla administratorów systemów oraz użytkowników dbających o aktualność swojego oprogramowania.

Pytanie 27

Przed dokonaniem zakupu komponentu komputera lub urządzenia peryferyjnego na platformach aukcyjnych, warto zweryfikować, czy nabywane urządzenie ma wymagany w Polsce certyfikat

A. CE

B. EAC

C. CSA

D. FSC

Certyfikat CE (Conformité Européenne) jest oznaczeniem, które potwierdza, że dany produkt spełnia wymagania zdrowotne, bezpieczeństwa oraz ochrony środowiska obowiązujące w Unii Europejskiej. W przypadku zakupu podzespołów komputerowych lub urządzeń peryferyjnych, posiadanie certyfikatu CE jest kluczowe, aby zapewnić, że sprzęt jest zgodny z europejskimi normami i przepisami. Przykładowo, przed zakupem zasilacza do komputera, warto upewnić się, że posiada on certyfikat CE, co zapewnia, że jest on bezpieczny w użytkowaniu i nie zagraża zdrowiu użytkownika. Oznaczenie CE jest często wymagane przez sprzedawców i dystrybutorów w Polsce, a jego brak może świadczyć o niskiej jakości produktu lub jego potencjalnych zagrożeniach. Uzyskanie certyfikatu CE wymaga przeprowadzenia odpowiednich testów i oceny zgodności przez producenta lub uprawnioną jednostkę notyfikowaną, co gwarantuje, że dany produkt spełnia ustalone normy. W związku z tym, zawsze przed zakupem warto zweryfikować obecność tego certyfikatu, aby uniknąć nieprzyjemnych niespodzianek związanych z bezpieczeństwem i jakością zakupionego sprzętu.

Pytanie 28

Który z komponentów NIE JEST zgodny z płytą główną MSI A320M Pro-VD-S socket AM4, 1x PCI-Ex16, 2x PCI-Ex1, 4x SATA III, 2x DDR4- max 32 GB, 1x D-SUB, 1x DVI-D, ATX?

A. Karta graficzna Radeon RX 570 PCI-Ex16 4GB 256-bit 1310MHz HDMI, DVI, DP

B. Pamięć RAM Crucial 8GB DDR4 2400MHz Ballistix Sport LT CL16

C. Procesor AMD Ryzen 5 1600, 3.2GHz, s-AM4, 16MB

D. Dysk twardy 500GB M.2 SSD S700 3D NAND

Dysk twardy 500GB M.2 SSD S700 3D NAND nie jest kompatybilny z płytą główną MSI A320M Pro-VD, ponieważ ta płyta obsługuje standardy SATA III oraz PCI-Express, ale nie ma złącza M.2, które jest konieczne do podłączenia dysków SSD w formacie M.2. Płyta główna MSI A320M Pro-VD jest idealnym rozwiązaniem dla budżetowych zestawów komputerowych, które wykorzystują pamięci DDR4 oraz oferuje złącza dla kart rozszerzeń w standardzie PCI-Express. W praktyce, użytkownicy tej płyty głównej mogą korzystać z tradycyjnych dysków SATA III, które są łatwo dostępne na rynku. W przypadku modernizacji, warto zainwestować w dyski SSD SATA III, które znacząco poprawią wydajność systemu operacyjnego oraz czas ładowania aplikacji. Warto również zwrócić uwagę na zgodność z pamięciami RAM DDR4 oraz procesorami z rodziny AMD Ryzen, co czyni tę płytę wszechstronnym wyborem dla różnych zastosowań.

Pytanie 29

Jaką usługę obsługuje port 3389?

A. TFTP (Trivial File Transfer Protocol)

B. DHCP (Dynamic Host Configuration Protocol)

C. DNS (DomainName System)

D. RDP (Remote Desktop Protocol)

RDP, czyli Remote Desktop Protocol, to protokół stworzony przez firmę Microsoft, który umożliwia zdalne połączenie z komputerem lub serwerem. Działa on na porcie TCP 3389, co czyni go standardowym portem dla usług zdalnego pulpitu. Dzięki RDP użytkownicy mogą uzyskać dostęp do zdalnych systemów operacyjnych oraz aplikacji, co jest szczególnie przydatne w środowiskach biznesowych, gdzie pracownicy mogą potrzebować dostępu do usług lub zasobów znajdujących się w biurze, nawet gdy pracują zdalnie. Przykładem zastosowania RDP jest praca zdalna, gdzie użytkownicy łączą się z komputerem stacjonarnym w biurze, aby wykonywać swoje zadania, korzystając z pełnej funkcjonalności swojego systemu operacyjnego. Ważne jest, aby podczas korzystania z RDP stosować odpowiednie środki bezpieczeństwa, takie jak silne hasła oraz zabezpieczenia sieciowe, aby chronić wrażliwe dane przed nieautoryzowanym dostępem. W branży IT RDP jest uznawany za jeden z podstawowych narzędzi do zarządzania serwerami oraz wsparcia technicznego.

Pytanie 30

Dokumentacja końcowa zaprojektowanej sieci LAN powinna zawierać między innymi

A. założenia projektowe sieci lokalnej

B. raport pomiarowy torów transmisyjnych

C. spis rysunków wykonawczych

D. kosztorys robót instalatorskich

Wybór odpowiedzi, która nie dotyczy raportu pomiarowego, pokazuje, że może być jakieś nieporozumienie odnośnie tego, co powinno być w dokumentacji powykonawczej. Owszem, założenia projektowe są ważne, ale odnoszą się głównie do wstępnego planowania, a nie do tego, jak działa zainstalowana sieć. W czasie instalacji może się wszystko zmieniać, więc branie pod uwagę tylko założeń to za mało. Z kolei spis rysunków wykonawczych to tylko grafiki projektu i nie mówi nic o tym, jak system będzie działał po montażu. Kosztorys też nie ma bezpośredniego związku z jakością sieci - jest bardziej do wsparcia finansowego projektu. Dlatego tak ważne jest, aby dokumentacja po wykonaniu zawierała informacje, które oceniają działanie i jakość systemu, a do tego idealnie nadaje się raport pomiarowy torów transmisyjnych. Zrozumienie, jak ważne są te raporty, jest kluczowe, żeby sieć LAN spełniała wymagania użytkowników i standardy branżowe.

Pytanie 31

Która struktura partycji pozwala na stworzenie do 128 partycji podstawowych na pojedynczym dysku?

A. NTLDR

B. GPT

C. MBR

D. BOOT

Tablica partycji GPT (GUID Partition Table) jest nowoczesnym rozwiązaniem, które zastępuje starszą tablicę MBR (Master Boot Record). GPT umożliwia utworzenie do 128 partycji podstawowych na jednym dysku, co stanowi znaczące ulepszenie w porównaniu do MBR, który obsługuje tylko cztery partycje podstawowe. Użycie GPT staje się standardem w nowoczesnych systemach, szczególnie w kontekście dysków twardych o pojemności powyżej 2 TB, gdzie MBR przestaje być wystarczający. GPT jest również bardziej elastyczne w kwestii zarządzania przestrzenią dyskową, umożliwiając stosowanie partycji logicznych oraz lepszą ochronę przed uszkodzeniem danych dzięki redundancji i sumom kontrolnym. W praktyce, korzystając z GPT, można łatwo zarządzać dużymi zbiorami danych i instalować nowoczesne systemy operacyjne takie jak Windows 10, Linux czy macOS, które w pełni wykorzystują zalety tej tablicy partycji. Warto również pamiętać, że korzystanie z GPT wymaga wsparcia ze strony BIOS-u, co oznacza, że system powinien być uruchamiany w trybie UEFI.

Pytanie 32

Użytkownik pragnie ochronić dane na karcie pamięci przed przypadkowym usunięciem. Taką zabezpieczającą cechę oferuje karta

A. MS

B. SD

C. MMC

D. CF

Karty CF (CompactFlash), MS (Memory Stick) oraz MMC (MultiMediaCard) mają różne mechanizmy przechowywania danych, ale nie oferują takiego samego fizycznego zabezpieczenia przed przypadkowym skasowaniem jak karty SD. Karta CF, mimo że popularna w profesjonalnych aparatach fotograficznych, nie ma dedykowanego mechanizmu blokady zapisu, co sprawia, że użytkownik musi polegać na oprogramowaniu lub funkcjach urządzenia do zarządzania danymi. Karta MS, stworzona przez Sony, również nie posiada takiego przełącznika, co oznacza, że użytkownicy mogą przypadkowo usunąć dane, jeśli nie zachowają ostrożności. Z kolei karta MMC, będąca starszą technologią, również nie zawiera fizycznego mechanizmu blokady, co czyni ją mniej bezpieczną w kontekście ochrony danych. Wiele osób może błędnie sądzić, że wystarczy unikać przypadkowych naciśnięć przycisków lub używania nieodpowiedniego oprogramowania, aby zabezpieczyć dane, jednak tak naprawdę nie ma gwarancji, że dane nie zostaną przypadkowo usunięte. Dlatego ważne jest, aby korzystać z kart pamięci z wbudowanymi funkcjami zabezpieczającymi, aby zminimalizować ryzyko utraty ważnych informacji. Współczesne standardy przechowywania danych kładą nacisk na bezpieczeństwo, co sprawia, że wybór odpowiedniej karty pamięci jest kluczowy dla zachowania integralności danych.

Pytanie 33

Urządzenie peryferyjne z interfejsem Mini-DIN podłącza się do gniazda oznaczonego na ilustracji

A. numerem 1.

B. numerem 3.

C. numerem 4.

D. numerem 2.

Na zdjęciu widać kilka różnych interfejsów, które łatwo ze sobą pomylić, jeśli patrzy się tylko na kształt obudowy albo kolor złączy. Pytanie dotyczy jednak wyraźnie interfejsu Mini‑DIN, a w praktyce komputerowej oznacza to złącze PS/2 dla klawiatury i myszy. Jest to jedyne okrągłe gniazdo na tylnym panelu, z sześcioma pinami w środku, zwykle w fioletowo‑zielonej wkładce. Na ilustracji właśnie tak wygląda port oznaczony numerem 1 i tylko on spełnia definicję Mini‑DIN w tym kontekście.
Pozostałe złącza pełnią zupełnie inne funkcje. Złącze oznaczone numerem 2 ma prostokątny kształt i gęsto rozmieszczone piny – to DVI, standardowe gniazdo do podłączania monitora. Nie jest to złącze z rodziny Mini‑DIN, ale interfejs wideo, który przesyła sygnał cyfrowy i analogowy według specyfikacji Digital Visual Interface. Złącze opisane numerem 3 jest małe i płaskie, przypomina USB typu C lub inne nowoczesne gniazdo danych/obrazu, o zupełnie innej konstrukcji mechanicznej i elektrycznej niż Mini‑DIN. Natomiast złącze numer 4 to DisplayPort – interfejs cyfrowy do monitora, rozpoznawalny po charakterystycznym kształcie z jednym ściętym rogiem. W żadnym z tych portów nie występuje okrągła obudowa z pinami w układzie typowym dla Mini‑DIN.
Typowym błędem jest kierowanie się tylko położeniem portu na płycie głównej lub zakładaniem, że „skoro to też służy do monitora czy danych, to może być Mini‑DIN”. W rzeczywistości nazwa Mini‑DIN odnosi się głównie do konstrukcji mechanicznej (okrągła wtyczka, określona liczba pinów), a nie do funkcji. Dlatego dobre podejście to najpierw kojarzyć ogólne rodziny złączy: okrągłe Mini‑DIN/PS2 dla klawiatury/myszy, szerokie prostokątne DVI, wąskie DisplayPort, prostokątne USB. W serwisie i montażu sprzętu poprawne rozpoznawanie tych interfejsów jest absolutną podstawą, bo pomylenie portów może prowadzić nie tylko do błędów na egzaminie, ale też do realnych problemów przy podłączaniu urządzeń.

Pytanie 34

Program o nazwie dd, którego przykład zastosowania przedstawiono w systemie Linux, umożliwia

A. ustawianie interfejsu karty sieciowej

B. stworzenie obrazu nośnika danych

C. utworzenie symbolicznego dowiązania do pliku Linux.iso

D. zmianę systemu plików z ext3 na ext4

Wybór odpowiedzi, która dotyczy dowiązania symbolicznego, nie jest najlepszy. Dowiązania w Linuxie robimy za pomocą polecenia ln z opcją -s, a nie dd. To dowiązanie to taki specjalny plik, który prowadzi nas do innego pliku lub katalogu, co ułatwia życie, ale nie ma nic wspólnego z kopiowaniem danych z urządzenia. Jeśli chodzi o konwersję systemów plików, to musisz wiedzieć, że potrzebujesz innych narzędzi, jak tune2fs czy mkswap. To wszystko bywa skomplikowane i może grozić utratą danych, dlatego warto mieć plan i backupy. Co do konfigurowania kart sieciowych, to używamy narzędzi jak ifconfig czy ip, i to też nie ma nic wspólnego z dd. Możesz się pogubić, gdy chcesz mylić różne narzędzia i ich zastosowania, przez co możesz dojść do nieprawidłowych wniosków na temat tego, co właściwie robi dd.

Pytanie 35

Zgodnie z normą 802.3u technologia sieci FastEthernet 100Base-FX stosuje

A. kabel UTP Kat. 5

B. kabel UTP Kat. 6

C. światłowód jednomodowy

D. światłowód wielomodowy

Zarówno przewód UTP Kat. 5, jak i Kat. 6 nie są zdefiniowane w kontekście standardu 802.3u, ponieważ ten standard dotyczy technologii światłowodowej. UTP (Unshielded Twisted Pair) to kategoria kabli, które są wykorzystywane w standardach Ethernet o prędkości do 1 Gbps, jednak nie w zastosowaniach światłowodowych. Odpowiedzi te zatem opierają się na mylnym założeniu, że wszystkie sieci Ethernet można budować wyłącznie w oparciu o przewody miedziane, podczas gdy standard 802.3u wyraźnie wprowadza osobną specyfikację dla światłowodów. Jak wskazuje standard, 100Base-FX to technologia, która wymaga światłowodu do osiągnięcia wymaganej przepustowości i zasięgu, co nie może być zapewnione przez przewody UTP. Dodatkowo, odpowiedzi związane z światłowodem jednomodowym również są nieprawidłowe, ponieważ ten typ światłowodu jest bardziej odpowiedni do aplikacji wymagających dużych odległości, a nie typowych biurowych połączeń, które są obsługiwane przez światłowody wielomodowe. Wybór niewłaściwego medium transmisyjnego może prowadzić do problemów z wydajnością i niezawodnością w sieci, co często wynika z braku zrozumienia fizycznych właściwości różnych typów kabli i ich zastosowań w różnych standardach sieciowych.

Pytanie 36

Jakie urządzenie sieciowe widnieje na ilustracji?

A. Karta sieciowa bezprzewodowa

B. Modem USB

C. Moduł Bluetooth

D. Adapter IrDA

Adapter Bluetooth oraz adapter IrDA to urządzenia służące do bezprzewodowej komunikacji pomiędzy różnymi urządzeniami lecz działają na zupełnie innych zasadach niż modem USB. Adapter Bluetooth umożliwia łączenie się z urządzeniami w bliskiej odległości jak słuchawki czy klawiatury w oparciu o technologię radiową działającą w paśmie ISM 2,4 GHz. Jest znany z niskiego zużycia energii i krótkiego zasięgu co sprawia że nie nadaje się do przesyłania dużych ilości danych jak internet mobilny. Adapter IrDA natomiast wykorzystuje technologię podczerwieni do komunikacji na bardzo krótkie odległości co jest praktycznie przestarzałe w nowoczesnych zastosowaniach sieciowych. Karta sieciowa WiFi służy do łączenia się z lokalnymi sieciami bezprzewodowymi dzięki czemu umożliwia dostęp do internetu przez router WiFi. Chociaż zapewnia mobilność w obrębie sieci lokalnej nie korzysta z technologii mobilnych i nie posiada funkcji modemu co ogranicza jej zastosowanie w porównaniu do modemu USB. Wybór niewłaściwego urządzenia często wynika z mylenia różnych technologii bezprzewodowych i ich zastosowań co może prowadzić do nieoptymalnego wykorzystania sprzętu w określonych sytuacjach. Ważne jest aby zrozumieć specyfikę i przeznaczenie każdego typu urządzenia co pozwala lepiej dopasować je do indywidualnych potrzeb sieciowych szczególnie tam gdzie liczy się mobilność i dostępność do szerokopasmowego internetu mobilnego. Stąd kluczowe jest rozpoznawanie różnic pomiędzy technologiami i ich praktycznymi zastosowaniami w rzeczywistych scenariuszach użytkowania.

Pytanie 37

Polecenie tar w systemie Linux służy do

A. wyszukiwania danych w pliku

B. porównywania danych z dwóch plików

C. kompresji danych

D. archiwizacji danych

Polecenie tar w systemie Linux jest głównie używane do archiwizacji danych. Umożliwia tworzenie jednego pliku zawierającego wiele innych plików i katalogów, co jest szczególnie przydatne w celu ich przechowywania lub przenoszenia. Podczas archiwizacji, tar nie tylko łączy pliki, ale także zachowuje ich strukturę katalogów oraz metadane, takie jak daty modyfikacji i uprawnienia. Przykładowe zastosowanie to tworzenie kopii zapasowych danych przed ich modyfikacją lub migracją. Aby stworzyć archiwum, użytkownik może użyć polecenia `tar -cvf archiwum.tar /ścieżka/do/katalogu`, co utworzy plik `archiwum.tar`, a następnie można go rozpakować za pomocą `tar -xvf archiwum.tar`. W praktyce, tar często współpracuje z narzędziami do kompresji, takimi jak gzip, co pozwala na zmniejszenie rozmiaru archiwum. W branży informatycznej archiwizacja danych jest kluczowym aspektem strategii zarządzania danymi, zapewniającym ich integrację i bezpieczeństwo.

Pytanie 38

W trakcie instalacji systemu Windows Serwer 2022 istnieje możliwość instalacji w trybie Core. Oznacza to, że system zostanie zainstalowany

A. tylko w trybie tekstowym.

B. w trybie Nano Serwer.

C. w trybie tekstowym i graficznym.

D. tylko w trybie graficznym.

Poprawnie – instalacja Windows Server 2022 w trybie Core oznacza, że system działa bez klasycznego graficznego interfejsu użytkownika (GUI), czyli w praktyce „tylko w trybie tekstowym”. Chodzi o to, że po uruchomieniu serwera masz do dyspozycji głównie wiersz poleceń, PowerShell oraz narzędzia zdalne, a nie pełny pulpit z Eksploratorem Windows, menu Start itd. To jest świadoma koncepcja Microsoftu: Server Core ma być lekką, bezpieczniejszą i mniej awaryjną wersją systemu serwerowego.
Z technicznego punktu widzenia tryb Core ogranicza liczbę zainstalowanych komponentów systemu, bibliotek i usług powiązanych z GUI. Mniej elementów = mniejsza powierzchnia ataku, mniej aktualizacji, mniej restartów i zwykle lepsza wydajność. W praktyce w środowiskach produkcyjnych bardzo często zaleca się instalację serwerów roli, takich jak kontroler domeny, serwer DHCP, DNS czy serwer plików, właśnie w trybie Core. Zarządza się nimi zdalnie np. przez Windows Admin Center, MMC z innej maszyny, Remote Server Administration Tools (RSAT) czy bezpośrednio przez PowerShell Remoting.
Moim zdaniem warto się przyzwyczaić do tego, że w świecie serwerów interfejs graficzny to bardziej wygodny dodatek niż konieczność. Administratorzy w dużych firmach standardowo wdrażają serwery Core jako dobrą praktykę, zgodnie z zaleceniami Microsoftu i ogólną zasadą minimalizacji komponentów. W testach egzaminacyjnych często pojawia się to rozróżnienie: „Server Core” = środowisko tekstowe + zarządzanie zdalne, „Server with Desktop Experience” = pełny GUI. Znajomość tej różnicy jest kluczowa przy planowaniu instalacji i automatyzacji konfiguracji serwerów w sieci.

Pytanie 39

Aby w systemie Windows nadać użytkownikowi możliwość zmiany czasu systemowego, potrzebna jest przystawka

A. certmgr.msc

B. services.msc

C. eventvwr.msc

D. secpol.msc

Odpowiedź 'secpol.msc' jest poprawna, ponieważ to narzędzie, znane jako Zasady zabezpieczeń lokalnych, umożliwia administratorom zarządzanie uprawnieniami użytkowników w systemie Windows. W ramach tego narzędzia można skonfigurować różne polityki bezpieczeństwa, w tym przydzielanie praw użytkownikom, które są niezbędne do zmiany czasu systemowego. W praktyce, aby przydzielić użytkownikowi to prawo, należy otworzyć 'secpol.msc', przejść do sekcji 'Zasady lokalne', a następnie do 'Przydzielanie praw użytkowników'. Tutaj można znaleźć i edytować prawo 'Zmień systemowy czas'. Przykład zastosowania to sytuacja, w której użytkownik musi dostosować czas na serwerze lub komputerze w celu synchronizacji z innymi systemami, co jest kluczowe w środowiskach, gdzie precyzyjny czas jest istotny, jak w serwerach do baz danych. Zgodnie z dobrymi praktykami bezpieczeństwa, ograniczanie dostępu do takich uprawnień powinno być realizowane z rozwagą, aby nie dopuścić do nieautoryzowanych zmian w systemie.

Pytanie 40

W komputerach stacjonarnych zamontowane są karty sieciowe Ethernet 10/100/1000 z gniazdem RJ45. Jakie medium transmisyjne powinno się zastosować w celu zbudowania sieci komputerowej zapewniającej najwyższą przepustowość?

A. Kabel UTP kategorii 5

B. Światłowód jednomodowy

C. Światłowód wielomodowy

D. Kabel UTP kategorii 5e

Wybór kabla UTP kategorii 5 nie jest optymalnym rozwiązaniem dla budowy sieci komputerowej obsługującej karty sieciowe Ethernet 10/100/1000. Chociaż kabel ten może obsługiwać prędkości do 100 Mbps, jego ograniczenia w zakresie jakości sygnału i podatności na zakłócenia sprawiają, że nie jest wystarczająco wydajny dla nowoczesnych aplikacji, które wymagają prędkości do 1 Gbps. Użytkownicy często zakładają, że kable kategorii 5 będą wystarczające do codziennych zadań, jednak w praktyce mogą napotkać problemy z jakością połączenia, co prowadzi do spadków prędkości i utraty danych. Z kolei wybór światłowodu wielomodowego jest odpowiedni do transmisji na większe odległości i w środowiskach przemysłowych, ale jest zbyteczny w biurach, gdzie kabel UTP 5e wystarczy. Światłowód jednomodowy, choć oferuje najwyższe prędkości i zasięg, jest również kosztowny i nieopłacalny w małych sieciach lokalnych. Powszechnym błędem jest zakładanie, że droższe rozwiązania zawsze są najlepsze; w rzeczywistości, dla stacji roboczych, kabel UTP kategorii 5e zapewnia najbardziej zrównoważoną opcję pod względem kosztów i wydajności. Zrozumienie wymagań sieci oraz standardów branżowych, takich jak TIA/EIA-568, jest kluczowe dla podejmowania właściwych decyzji dotyczących infrastruktury sieciowej.

Rozpocznij nowy egzamin

Powrót do strony głównej