Wyniki egzaminu

Nowy egzamin

Informacje o egzaminie:

Zawód: Technik ogrodnik
Kwalifikacja: OGR.02 - Zakładanie i prowadzenie upraw ogrodniczych
Data rozpoczęcia: 12 czerwca 2026 09:34
Data zakończenia: 12 czerwca 2026 09:44

Egzamin zdany!

Wynik: 26/40 punktów (65,0%)

Wymagane minimum: 20 punktów (50%)

Pochwal się swoim wynikiem!

Facebook

X.com

Szczegółowe wyniki:

Pytanie 1

Jaką ilość obornika należy zastosować przy zakładaniu sadu?

A. 60 – 70 t/ha

B. 40 – 50 t/ha

C. 80 – 90 t/ha

D. 20 – 30 t/ha

Zastosowanie zbyt małej ilości obornika, jak w przypadku odpowiedzi wskazujących na 60 – 70 t/ha, 40 – 50 t/ha czy 20 – 30 t/ha, może prowadzić do niedoboru składników odżywczych w glebie, co negatywnie wpłynie na wzrost i plonowanie drzew owocowych. Odpowiedzi te sugerują niepełne zrozumienie roli obornika jako nawozu organicznego. Zbyt niska dawka ogranicza dostępność azotu, co jest kluczowe dla rozwoju zielonej masy roślin, a także wydajności późniejszych plonów. Nieodpowiednia ilość obornika może prowadzić do spadku jakości owoców, ich wielkości oraz odporności na choroby. Zdarza się, że praktyki rolnicze, które opierają się na zastosowaniu zbyt małych ilości nawozów organicznych, nie uwzględniają lokalnych warunków glebowych czy specyfiki upraw. Ignorowanie standardów agrotechnicznych dotyczących nawożenia może prowadzić do stanów niedoborów, które są trudne do zniwelowania i wymagają późniejszego stosowania nawozów mineralnych, co dodatkowo obciąża koszty produkcji. W praktyce, kluczowe jest zapewnienie odpowiedniego bilansu składników odżywczych w glebie, aby osiągnąć optymalne wyniki w uprawie sadów.

Pytanie 2

Waga pęczka szparagów przeznaczonego do sprzedaży wynosi

A. 750 g

B. 250 g

C. 500 g

D. 800 g

Masa pęczka szparagów przygotowanego do sprzedaży wynosząca 500 g jest zgodna z powszechnie akceptowanymi normami na rynku warzyw. W wielu krajach, w tym w Polsce, standardowa waga pęczka szparagów wynosi właśnie 500 g, co ułatwia konsumentom porównywanie cen oraz ułatwia logistykę w handlu hurtowym. Szparagi są warzywem o wysokiej wartości odżywczej, zawierającym witaminy (A, C, E, K) oraz minerały (m.in. żelazo, potas). Podczas zakupu pęczka o wadze 500 g, klienci mogą mieć pewność, że otrzymują odpowiednią ilość produktu, co jest kluczowe dla planowania posiłków i diet. Dobrą praktyką jest również etykietowanie produktów w sposób jasny i zrozumiały, co zwiększa zaufanie konsumentów oraz wspiera transparentność w zakresie jakości żywności.

Pytanie 3

Aby skutecznie zwalczyć przędziorki, należy użyć

A. moluskocydów

B. fungicydów

C. herbicydów

D. akarycydów

Akarycydy są substancjami chemicznymi zaprojektowanymi do zwalczania pajęczaków, w tym przędziorków, które są poważnym szkodnikiem wielu roślin. Te środki działają na system nerwowy tych organizmów, prowadząc do ich śmierci. W praktyce, akarycydy można stosować w różnych formach, takich jak rozpylanie, opryskiwanie lub aplikacja w postaci granulatów. Przykłady akarycydów to abamektyna czy spinosad, które są szeroko stosowane w uprawach warzyw i owoców. Warto pamiętać, że skuteczność akarycydów może być ograniczona przez rozwój oporności, dlatego kluczowe jest rotowanie różnych substancji oraz stosowanie ich w połączeniu z innymi praktykami agrotechnicznymi, takimi jak monitorowanie i użycie naturalnych wrogów przędziorków, np. drapieżnych roztoczy. Stosowanie akarycydów powinno być zgodne z zaleceniami producenta oraz regulacjami prawnymi dotyczącymi ochrony roślin, co zapewnia bezpieczeństwo dla ludzi i środowiska.

Pytanie 4

Na podstawie danych zawartych w tabeli wskaż warzywo przyprawowe, którego rozsadę można wysadzić do gruntu najwcześniej.

Terminy wysiewu, rozsady i sadzenia popularnych ziół w Polsce.
Gatunek	Siew na rozsadę.	Siew do gruntu.	Wysadzanie rozsady do gruntu.
Bazylia pospolita	III/IV	Połowa V	Połowa V
Czaber ogrodowy	-	IV	-
Gorczyca biała	-	III/IV	-
Hyzop lekarski	III	Koniec IV	Połowa V
Kolendra siewna	III/IV	IV	Połowa V
Koper ogrodowy	-	III/IV	-
Lebiodka pospolita (oregano)	III	IV	Koniec IV
Majeranek ogrodowy	III	IV/V	Połowa V
Melisa lekarska	IV	IX-X (wschodzi wiosną)	Połowa V
Nagietek lekarski	-	III – VI
Ogórecznik lekarski	-	IV
Pietruszka zwyczajna	-	III/IV
Szałwia lekarska	III	IX-X (wschodzi wiosną) lub IV	Połowa V
Szczypiorek ogrodowy	Początek IV	Koniec IV	V
Trybula ogrodowa	-	IV
Tymianek właściwy	III/IV		Koniec V

A. Tymianek właściwy.

B. Bazylia pospolita.

C. Melisa lekarska.

D. Lebiodka pospolita.

Lebiodka pospolita, znana również jako oregano, jest warzywem przyprawowym, którego rozsadę można wysadzić do gruntu najwcześniej, w marcu lub kwietniu. To istotne, ponieważ w ogrodnictwie i uprawach ziół, dobór odpowiedniego terminu wysadzania roślin do gruntu ma kluczowe znaczenie dla ich prawidłowego wzrostu i plonowania. W przypadku lebiodki pospolitej, wczesne umieszczenie roślin w gruncie pozwala na lepsze wykorzystanie dostępnych zasobów naturalnych, takich jak światło słoneczne oraz wilgoć. Ponadto, roślina ta jest znana z wysokiej odporności na suszę, co czyni ją doskonałym wyborem dla ogrodów, gdzie występują ograniczenia wodne. Stosując się do dobrych praktyk ogrodniczych, możemy również zaobserwować, że lebiodka pospolita, dzięki swojej trwałości, sprzyja bioróżnorodności i może służyć jako wsparcie dla innych roślin w ekosystemie ogrodowym. Warto również pamiętać, że wyprzedzenie innych roślin przyprawowych w wysadzaniu, takich jak bazylia czy tymianek, może przyczynić się do efektywniejszego zarządzania przestrzenią w ogrodzie oraz lepszego planowania zbiorów.

Pytanie 5

W gospodarstwach ekologicznych stosowana jest współrzędna uprawa roślin. Fasola dobrze wpływa na wzrost

Wzajemny wpływ roślin w uprawie współrzędnej
warzywo	dobre sąsiedztwo	złe sąsiedztwo
sałata	groch, burak, ogórek	seler, fasola
fasola	ogórek, sałata, seler	groch, czosnek
por	marchew, seler, pietruszka	fasola, groch
seler	ogórek, fasola, groch	marchew, ziemniak
groch	sałata, koper, ogórek	por, pomidor, fasola

A. selera.

B. pora.

C. czosnku.

D. grochu.

Fasola wykazuje pozytywny wpływ na wzrost selera, co jest potwierdzone w praktykach ekologicznych związanych z współrzędną uprawy roślin. Współrzędna uprawa polega na umiejętnym dobieraniu roślin, które wspierają się nawzajem w procesie wzrostu, co sprzyja wydajności upraw. Seler korzysta z obecności fasoli, która dostarcza azotu do gleby, poprawiając jej jakość i ułatwiając rozwój systemu korzeniowego. Przykładem zastosowania tej wiedzy jest planowanie ogrodów w gospodarstwach ekologicznych, gdzie doświadczeni rolnicy praktykują sadzenie fasoli obok selera, aby uzyskać lepsze plony. Dobrą praktyką jest również stosowanie tabel wzajemnego wpływu roślin, które wskazują, które rośliny są ze sobą kompatybilne. Dzięki tym metodom możliwe jest osiągnięcie zrównoważonego rozwoju w uprawach, co jest kluczowe w gospodarstwach ekologicznych.

Pytanie 6

Niedobór światła podczas uprawy rozsady warzyw prowadzi do

A. wybiegania roślin.

B. krępej budowy roślin.

C. ciemnozielonej barwy liści.

D. intensywniejszego rozwoju korzeni.

Niedobór światła w uprawie rozsady warzyw prowadzi do zjawiska nazywanego wybiegnięciem roślin, które objawia się wydłużeniem pędów i wyraźnym osłabieniem ich struktury. W warunkach niewystarczającego oświetlenia rośliny intensywnie szukają światła, co skutkuje ich nadmiernym wydłużeniem w poszukiwaniu lepszego dostępu do źródła światła. Przykładem mogą być młode pomidory, które w zbyt ciemnych warunkach mogą osiągnąć nieproporcjonalnie dużą wysokość, co czyni je podatnymi na uszkodzenia i trudniejszymi do pielęgnacji. Dlatego w praktyce uprawnej istotne jest zapewnienie odpowiedniego poziomu oświetlenia, zarówno naturalnego, jak i sztucznego, zwłaszcza w początkowych fazach wzrostu. Zgodnie z normami dobrej praktyki rolniczej, uprawy powinny być prowadzone w warunkach optymalnego naświetlenia, co wpływa na późniejszy rozwój całej rośliny oraz jakość plonów.

Pytanie 7

Jakie warzywa mogą zostać w gruncie na zimę?

A. Pomidory

B. Selery

C. Kalafiory

D. Pory

Pory są warzywami, które mogą z powodzeniem zimować w gruncie. Charakteryzują się one dużą odpornością na niskie temperatury, co sprawia, że ich zbiór można opóźniać aż do wczesnej wiosny. Pory, dzięki swojej budowie, są w stanie przetrwać mrozy, a ich korzenie mogą pobierać wodę z gleby nawet w chłodniejszych miesiącach. Dodatkowo, pozostawienie porów w gruncie zapewnia, że ich smaki będą bardziej intensywne, a ich struktura stanie się bardziej soczysta. W praktyce ogrodniczej, pory można również ściółkować, co dodatkowo ochroni je przed ekstremalnymi warunkami pogodowymi. Warto zauważyć, że pory są nie tylko smaczne, ale również bogate w składniki odżywcze, takie jak witamina K, witamina C oraz substancje wspomagające układ odpornościowy. Z tego powodu, ich uprawa i przechowywanie w gruncie zimą jest rekomendowane przez wielu ekspertów w dziedzinie ogrodnictwa.

Pytanie 8

Określ do kiedy najdłużej mogą być przechowane śliwki zebrane na początku października.

Gatunek	Okres przechowywania
jabłka	3-12 miesięcy
gruszki	3-32 tygodni
śliwki	8-60 dni
czereśnie	2-3 tygodnie

A. Do końca listopada.

B. Do połowy października.

C. Do połowy stycznia.

D. Do końca grudnia.

Odpowiedź "Do końca listopada" jest prawidłowa, ponieważ zgodnie z przyjętymi standardami przechowywania owoców, śliwki można przechowywać maksymalnie przez okres 60 dni od momentu zbioru. Zbierając śliwki na początku października, możemy je przechowywać do końca listopada, co znajduje potwierdzenie w odpowiednich tabelach dotyczących okresów przechowywania różnych owoców. W praktyce oznacza to, że dla producentów i sprzedawców owoców, znajomość tych terminów jest niezbędna do optymalizacji procesu sprzedaży oraz minimalizacji strat związanych z psuciem się owoców. Warto również pamiętać, że odpowiednie warunki przechowywania, takie jak temperatura i wilgotność, mają kluczowe znaczenie dla wydłużenia okresu przydatności do spożycia. Zastosowanie się do tych norm oraz ich znajomość pozwala na efektywne zarządzanie produkcją i dystrybucją, co jest zgodne z najlepszymi praktykami w branży spożywczej.

Pytanie 9

Marchwi nie powinno się uprawiać bezpośrednio po zastosowaniu obornika z uwagi na

A. nagromadzenie szkodliwych azotanów w korzeniu oraz infekcję przez szarą pleśń

B. deformacje i rozwidlenia korzeni oraz atak ze strony połyśnicy marchwianki

C. nadmierny wzrost naci oraz infestację przez szkodniki glebowe

D. zbyt silny wzrost korzeni i żerowanie mszyc

Pojęcie gromadzenia szkodliwych azotanów w korzeniu oraz porażenia przez szarą pleśń jest mylące, ponieważ obornik stosowany przed uprawą marchwi nie prowadzi bezpośrednio do ich akumulacji. Azotany mogą się gromadzić, ale z reguły nie są wynikiem świeżego obornika, lecz niewłaściwego nawożenia azotem w późniejszych etapach uprawy. Szara pleśń, wywoływana przez grzyb Botrytis cinerea, jest bardziej powiązana z nadmiernym nawilżeniem i złymi warunkami mikroklimatycznymi, a nie z bezpośrednim wpływem obornika. Inne błędne podejście wskazuje na uszkodzenia przez połyśnicę marchwiankę, jednak to zjawisko występuje najczęściej w warunkach, gdy rośliny są osłabione przez nieprawidłowe metody uprawy. Właściwe stosowanie obornika ma na celu wzmocnienie roślin oraz zwiększenie ich odporności na choroby i szkodniki. Zastosowanie obornika w odpowiednich terminach oraz jego kompostowanie przed użyciem znacząco zmniejsza ryzyko szkodników i chorób. Kluczowe jest zrozumienie aspektów agrotechnicznych oraz właściwego planowania uprawy, co umożliwia uzyskanie zdrowych i wysokiej jakości plonów.

Pytanie 10

Który typ korony przedstawiono na ilustracji?

A. W literę U.

B. Wrzecionową.

C. Kotłową.

D. Prawie naturalną.

Wybór innej odpowiedzi wskazuje na nieporozumienie dotyczące charakterystyki kształtów koron drzew. Korona w literę U jest często mylona z korona kotłową, jednakże ich kształty są wyraźnie różne. Korony w literę U mają bardziej wklęsły profil, co nie odpowiada obserwowanemu na ilustracji kształtowi kotłowatemu. Z kolei korona wrzecionowa, jak sama nazwa wskazuje, ma postać wydłużoną i smukłą, co również jest sprzeczne z opisanym kształtem. Korony wrzecionowe dominują w gatunkach takich jak sosna, ale nie barwią się na podobieństwo kotła. Odpowiedź dotycząca korony prawie naturalnej może sugerować, że drzewo ma nieco nieregularny kształt, natomiast brak cech, które by potwierdzały ten typ korony, jest ewidentny w zaprezentowanej ilustracji. Przy wyborze odpowiedzi ważne jest zrozumienie, że każdy typ korony ma swoje specyficzne cechy, które są wynikiem nie tylko genetyki, ale także warunków środowiskowych. Często zdarza się, że osoby odpowiadające na tego typu pytania opierają swoje wybory na intuicji, zamiast na analizie wizualnych cech drzew. Aby uniknąć takich błędów, zaleca się zapoznanie się z literaturą dotyczącą dendrologii i praktycznymi przykładami z życia codziennego, co przyczyni się do lepszego zrozumienia różnorodności kształtów koron drzew.

Pytanie 11

Wskaż roślinę warzywną, która ma najwyższe wymagania dotyczące gleby?

A. Bób

B. Pasternak

C. Ogórek

D. Marchew

Odpowiedź 'Ogórek' jest poprawna, ponieważ ogórki (Cucumis sativus) mają szczególnie wysokie wymagania glebowe, co związane jest z ich potrzebami dotyczącymi składników odżywczych oraz struktury gleby. Ogórki wymagają gleby o wysokiej jakości, dobrze przepuszczalnej, bogatej w składniki organiczne i o odpowiedniej wilgotności. W praktyce oznacza to, że idealne dla ich uprawy są gleby piaszczysto-gliniaste, które dobrze zatrzymują wodę, ale również zapewniają odpowiednią cyrkulację powietrza. Wymagania dotyczące pH także są istotne; optymalne pH dla ogórków wynosi od 6,0 do 6,8. Ponadto, należy pamiętać o regularnym nawożeniu roślin, aby uzupełniać ich zapotrzebowanie na azot, potas oraz mikroelementy. Zastosowanie tych zasad w praktyce, takich jak wprowadzenie kompostu do gleby przed siewem, może znacząco zwiększyć plony ogórków oraz ich jakość. Dobrą praktyką jest także stosowanie płodozmianu, co pozwala na uniknięcie chorób glebowych oraz poprawę struktury gleby w czasie.

Pytanie 12

Przy którym sposobie rozmnażania uzyskuje się rośliny mateczne wolne od chorób wirusowych?

A. In vitro.

B. Sadzonki.

C. Okulizację.

D. Szczepienie.

Rozmnażanie roślin metodą in vitro to obecnie jeden z najbardziej skutecznych sposobów uzyskiwania materiału roślinnego wolnego od chorób wirusowych. To jest trochę jak restart rośliny — w warunkach laboratoryjnych z bardzo małego fragmentu, na przykład wierzchołka pędu czy merystemu, można wyhodować nową roślinę całkowicie wolną od patogenów, zwłaszcza wirusowych. Jednym z atutów tej technologii jest możliwość wyeliminowania zakażeń, które normalnie byłyby przekazywane przez sadzonki albo tradycyjne szczepienie, bo wirusy w roślinie są często wszechobecne i nawet nie widać objawów. Przemysł ogrodniczy, szczególnie w produkcji ziemniaków, truskawek czy roślin ozdobnych, korzysta z tej metody od lat, żeby zapewnić zdrowy i wydajny materiał wyjściowy. Z mojego punktu widzenia to metoda nie tylko nowoczesna, ale wręcz niezbędna w profesjonalnej produkcji — trochę takie must have, jeśli chce się uniknąć problemów z wirusami na dużą skalę. Najważniejsze jest to, że tylko in vitro daje realną szansę na całkowite „wyczyszczenie” rośliny z patogenów — inne sposoby tego nie gwarantują. Tak naprawdę tylko w warunkach sterylnych, przy ścisłej kontroli procesu, można być pewnym, że roślina mateczna jest naprawdę zdrowa i gotowa do dalszego rozmnażania czy sprzedaży. Moim zdaniem warto znać zalety tej techniki, bo to już właściwie podstawa nowoczesnej ogrodniczej praktyki.

Pytanie 13

Na rysunku przedstawiono urządzenie służące do

A. sadzenia cebul.

B. wysiewu nasion.

C. wysiewu nawozów.

D. niszczenia chwastów.

To urządzenie, które widać na zdjęciu, to klasyczna sadzarka do cebul. Jej specyficzny kształt – cylindryczny, z zębami na dole i uchwytem na górze – służy właśnie do szybkiego i precyzyjnego przygotowywania dołków pod cebule kwiatowe czy warzywne. W praktyce, wystarczy nacisnąć ją na powierzchnię ziemi, przekręcić lekko i wyciągnąć wierzchnią warstwę gleby, co tworzy idealny otwór na umieszczenie cebuli. Z mojego doświadczenia wynika, że to rozwiązanie znacznie przyspiesza pracę i pozwala zachować powtarzalną głębokość sadzenia, co jest kluczowe przy uprawie tulipanów, narcyzów lub nawet czosnku. Dobra praktyka branżowa zaleca stosowanie właśnie takich narzędzi szczególnie wtedy, gdy sadzimy cebule masowo – w ogrodnictwie, szkółkarstwie czy nawet przy zakładaniu rabat miejskich. Ważne, aby narzędzie było wykonane z dobrej jakości materiałów, bo tylko wtedy nie wygina się i służy przez wiele sezonów. Przy okazji warto pamiętać, że sadzarki do cebul często posiadają na ściankach podziałki wskazujące głębokość otworu – niby drobiazg, a w praktyce bardzo ułatwia dostosowanie się do wymogów konkretnego gatunku rośliny. Sporo osób myli to urządzenie z innymi ogrodniczymi narzędziami, ale naprawdę, ten typ sadzarki jest niezastąpiony przy cebulach.

Pytanie 14

Przed założeniem sadu nie wykonuje się badań na zawartość w glebie

A. azotu.

B. potasu.

C. fosforu.

D. magnezu.

W kontekście zakładania sadu bardzo istotne jest, żeby dokładnie wiedzieć, jaką mamy zawartość potasu, fosforu i magnezu w glebie. Te makroskładniki są fundamentem prawidłowego rozwoju młodych drzew owocowych, bo odpowiadają za wiele procesów fizjologicznych – od prawidłowego ukorzenienia, przez wzrost liści, aż po zawiązywanie owoców i ich dojrzewanie. Badanie potasu daje możliwość oceny, czy gleba jest właściwie przygotowana pod kątem gospodarki wodnej i odporności roślin na stres. Fosforu nie można pominąć, bo wpływa na ukorzenienie i energię wzrostu, a brak tego pierwiastka na starcie może skutkować wyraźnie gorszym rozwojem sadu nawet przez kilka lat. Magnez to z kolei składnik chlorofilu, bez którego roślina nie wytworzy odpowiedniej ilości asymilatów, a to z kolei rzutuje na całą przyszłą produkcję. Typowym błędem myślowym jest przekonanie, że analiza zawartości azotu w glebie jest równie ważna jak pozostałych makroskładników przed sadzeniem. W rzeczywistości azot, ze względu na swoją dużą ruchliwość i zmienność w profilu glebowym, nie daje się sensownie ocenić w jednym momencie – jego ilość w glebie mocno się waha w zależności od pogody, uprawy przedplonowej czy nawet dnia pobrania próbki. Dlatego standardy branżowe wyraźnie zalecają analizę potasu, fosforu i magnezu przed zakładaniem sadu, a azot uzupełnia się w trakcie uprawy na podstawie obserwacji roślin. Z mojego doświadczenia wynika, że zlekceważenie tych zaleceń skutkuje później dużymi problemami z rozwojem drzew i koniecznością kosztownego poprawiania gleby już po posadzeniu. Lepiej od razu skorzystać z wieloletnich doświadczeń branży niż sugerować się intuicją czy niepełną wiedzą.

Pytanie 15

Rozmnażanie jeżyny bezkolcowej polega na

A. wysiewie nasion.

B. obsypywaniu ziemią nasad pędów.

C. odcinaniu odrostów korzeniowych.

D. ukorzenianiu wierzchołków tegorocznych pędów.

Rozmnażanie jeżyny bezkolcowej przez ukorzenianie wierzchołków tegorocznych pędów to absolutna podstawa w szkółkarstwie i sadownictwie. Ta metoda, znana też jako odkład wierzchołkowy, jest powszechnie stosowana, ponieważ daje pewne i zdrowe sadzonki, które zachowują wszystkie cechy odmianowe rośliny matecznej. Praktycznie wygląda to tak: młody, zielony pęd jeżyny przygina się do ziemi, lekko nacinając jego końcówkę (chociaż nie zawsze to konieczne), i zakopuje w płytkim rowku. Po kilku tygodniach wierzchołek pędu zaczyna wypuszczać korzenie, a pod koniec sezonu można go odciąć od rośliny matecznej i posadzić w nowym miejscu. To rozwiązanie jest stosowane w 90% gospodarstw produkujących sadzonki jeżyn, bo pozwala łatwo kontrolować materiał wyjściowy i minimalizować ryzyko chorób. Moim zdaniem, jeśli ktoś chce rozmnażać większą liczbę roślin i zależy mu na powtarzalności cech, to właśnie ta metoda jest najlepsza. Warto też pamiętać, że w odróżnieniu od rozmnażania generatywnego, czyli z nasion, tutaj mamy pewność, że sadzonka będzie identyczna z rośliną macierzystą – i to jest mega ważne przy uprawach towarowych. Dobrze ukorzenione sadzonki z wierzchołków pędów są mocne i szybciej wchodzą w owocowanie. Często spotyka się też takie zalecenia w podręcznikach branżowych czy poradnikach ogrodniczych, więc zdecydowanie polecam tę technikę każdemu, kto myśli poważnie o rozmnażaniu jeżyn.

Pytanie 16

Róże po ścięciu schładza się w temperaturze

A. 1°C-5°C

B. 10°C-15°C

C. około 20°C

D. około 25°C

Prawidłowo – róże po ścięciu najlepiej schładzać w temperaturze od 1°C do 5°C. Takie warunki gwarantują, że kwiaty zachowają świeżość, jędrność łodyg i nie zaczną za szybko więdnąć. Schładzanie w niskiej temperaturze to w sumie podstawa w przechowywaniu większości ciętych kwiatów, ale właśnie róże są wyjątkowo wrażliwe na wyższe zakresy temperatur, bo wtedy szybciej tracą wodę i mają większą podatność na choroby grzybowe. Z mojego doświadczenia wynika, że utrzymanie nawet tych kilku stopni różnicy robi ogromną różnicę – czasami bukiet wytrzyma tydzień dłużej! Branżowe wytyczne, np. wytyczne European Floral Standard czy rekomendacje producentów z Holandii, potwierdzają, że zakres 1–5°C to optymalny kompromis – pozwala zapobiec zamarzaniu, a jednocześnie hamuje metabolizm i rozwój bakterii. Ciekawostka: niektórzy używają specjalnych chłodni z kontrolowaną wilgotnością, bo za niska wilgotność przy niskiej temperaturze sprawia, że liście i płatki szybciej się marszczą. W praktyce, jeśli nie mamy chłodni, można wrzucić róże na kilka godzin do domowej lodówki (oczywiście bez owoców, bo etylen przyspiesza starzenie). Tego typu podejście to już standard w nowoczesnych kwiaciarniach, a nawet ci, którzy pracują na giełdach kwiatowych, zwracają uwagę właśnie na ten przedział temperaturowy. Jeśli ktoś chce, żeby róże prezentowały się perfekcyjnie na ważnej uroczystości – schłodzenie ich na początku po ścięciu jest praktycznie obowiązkowe.

Pytanie 17

Krzewy malin odmiany Polana najkorzystniej jest prowadzić w formie

A. swobodnie rosnącej w rzędach.

B. swobodnie rosnącej na całej powierzchni.

C. szpaleru z okręcaniem pędów wokół drutów.

D. szpaleru z przywiązywaniem pędów do drutów.

Wielu osobom wydaje się, że prowadzenie malin na całej powierzchni, czyli bez wyraźnych rzędów, pozwala uzyskać większy plon, bo każda wolna przestrzeń jest zajęta przez rośliny. Jednak to błędne myślenie – w praktyce gęsto posadzone maliny łatwo się zagęszczają, co skutkuje słabym przewietrzaniem i szybkim rozwojem chorób grzybowych. Brak dostępu światła do dolnych partii pędów osłabia owocowanie, a zbiór staje się uciążliwy. Z kolei prowadzenie odmiany Polana w formie szpaleru z przywiązywaniem lub okręcaniem pędów wokół drutów jest charakterystyczne raczej dla malin letnich, jednorocznych, które owocują na pędach dwuletnich. Odmiany powtarzające, takie jak Polana, wymagają co roku silnego cięcia wszystkich pędów, więc szpalerowe formowanie i żmudne przywiązywanie traci sens. To podnosi tylko koszty robocizny i komplikuję pielęgnację, a nie daje żadnych zauważalnych korzyści. Z mojego punktu widzenia, takie rozwiązania wynikają z nieznajomości biologii odmiany i doświadczeń z uprawy odmian tradycyjnych. Branżowe zalecenia i doświadczenia polskich plantatorów jednoznacznie wskazują, że dla Polany najpraktyczniejsza jest uprawa w swobodnie rosnących rzędach. Pozostałe systemy prowadzenia mogą być atrakcyjne wizualnie czy znane z innych krajów, ale w naszych warunkach i przy tej odmianie są po prostu nieefektywne i problematyczne.

Pytanie 18

Do zwalczania jaj owadów i roztoczy służą

A. aficydy.

B. owicydy.

C. larwicydy.

D. moluskocydy.

Wśród środków ochrony stosowanych do zwalczania szkodników łatwo się pomylić, bo nazwy bywają podobne i brzmią dość enigmatycznie. Na przykład aficydy to preparaty przeznaczone do zwalczania mszyc, a więc działają głównie na konkretne grupy owadów dorosłych, zwykle przez kontakt lub pokarmowo – nie mają właściwości niszczących stadium jajowego. Z kolei larwicydy, jak sama nazwa sugeruje, są skierowane przeciwko larwom, czyli już rozwiniętym, ale jeszcze nie do końca dorosłym młodym formom owadów lub roztoczy. W praktyce oznacza to, że użycie larwicydów wtedy, gdy mamy do czynienia z jajami, jest po prostu nieskuteczne, bo środek nie przenika przez otoczkę jajową albo nie działa na nią chemicznie. Moluskocydy natomiast to zupełnie inna bajka – ich zadaniem jest zwalczać ślimaki (mięczaki) i nie mają żadnego zastosowania w ochronie przed owadami czy roztoczami, niezależnie od stadium rozwoju. Takie błędne skojarzenia często biorą się z podobnego brzmienia nazw lub z przekonania, że wszystkie pestycydy działają na wszystko po trochu, ale w rzeczywistości wybór środka powinien być zawsze ściśle dopasowany do fazy rozwojowej i grupy zwalczanego organizmu. W branży i zgodnie ze standardami zawsze podkreśla się konieczność stosowania odpowiednich preparatów do danego celu, bo tylko wtedy osiąga się skuteczność i minimalizuje ryzyko niepotrzebnej ekspozycji chemicznej. Właśnie dlatego tylko owicydy są skuteczne do zwalczania jaj owadów i roztoczy.

Pytanie 19

Który chwast przedstawiono na rysunku?

A. Kąkol polny.

B. Skrzyp polny.

C. Perz właściwy.

D. Chaber bławatek.

Skrzyp polny to bardzo charakterystyczny chwast spotykany praktycznie na całym świecie, szczególnie w uprawach zbóż, kukurydzy czy warzyw. Rozpoznasz go po pędach przypominających miniaturowe iglaste drzewka – roślina ta nie ma typowych liści, a jej zielone pędy są rozgałęzione i segmentowe. Z mojego doświadczenia w pracy na polu, często natykałem się na skrzyp w miejscach wilgotnych i na glebach kwaśnych, bo właśnie tam najlepiej się rozwija. Warto wiedzieć, że zwalczanie skrzypu polnego bywa trudne, ponieważ rozmnaża się przez podziemne rozłogi – zwykłe wyrywanie rzadko przynosi efekty długofalowe. Stosuje się więc zabiegi agrotechniczne, np. głęboką orkę i wapnowanie gleby, a także selektywne herbicydy. Skrzyp wskazuje często na problemy z odczynem gleby – jeśli widzisz go dużo, warto sprawdzić pH ziemi. W dobrych praktykach rolniczych regularna obserwacja pola i szybka reakcja na pojawienie się skrzypu pozwala ograniczyć jego presję. Co ciekawe, dawniej skrzyp był wykorzystywany jako surowiec leczniczy, ale w uprawie rolniczej to niestety zmora. Moim zdaniem, rozpoznawanie skrzypu polnego powinno być obowiązkowe dla każdego, kto chce prowadzić skuteczną ochronę roślin.

Pytanie 20

Dużymi wymaganiami cieplnymi charakteryzują się

A. marchew i pietruszka.

B. sałata i rzodkiewka.

C. pomidor i fasola.

D. groch i kapusta.

Dobrze, że wybrałeś pomidora i fasolę, bo to faktycznie warzywa o wysokich wymaganiach cieplnych. One naprawdę nie lubią zimna, szczególnie na etapie kiełkowania i wczesnego wzrostu. Z mojego doświadczenia wynika, że pomidor najlepiej rośnie, jak temperatura w dzień przekracza 20°C, a w nocy nie spada poniżej 14-15°C. Fasola tak samo – jak tylko zrobi się zimniej, od razu widać, że liście się zwijają, rośliny marnieją. Właśnie dlatego w uprawie polowej sia się je dość późno, zwykle po 15 maja, kiedy minie ryzyko przymrozków. W szklarniach to już całkiem inna bajka – tam wszystko idzie szybciej, bo łatwiej jest utrzymać wyższą temperaturę. Branżowo uznaje się, że te rośliny są typowymi ciepłolubami i niedostosowanie się do ich potrzeb cieplnych skutkuje spadkiem plonu, a czasem wręcz brakiem owocowania. Ogólnie rzecz biorąc, planując uprawę pomidora czy fasoli, warto pamiętać, że bez odpowiednio wysokiej temperatury nie ma sensu nawet zaczynać – po prostu szkoda czasu i nasion. W praktyce ogrodniczej, szczególnie przy uprawie w gruncie, stosuje się agrowłókninę czy tunele foliowe, żeby zapewnić im lepszy mikroklimat. Tak się to robi według dobrych praktyk i naprawdę warto o tym pamiętać.

Pytanie 21

Na podstawie danych przedstawionych w tabeli wskaż, które warzywa korzeniowe należy uprawiać na glebach o odczynie najbardziej zbliżonym do zasadowego.

Wymagania warzyw pod względem kwasowości (pH)
(mgr Maria Sikora):
pH 6,7 – 7,2	kapusta, kapusta brukselska, kalafior, cebula, marchew, pietruszka, por, rabarbar, rzodkiewka, sałata, seler, szpinak
pH 6,2 – 6,7	dynia, groch, ogórek, szparag
pH 5,5 – 6,1	pomidory, ziemniaki

A. Pomidory i ziemniaki.

B. Marchew i pietruszkę.

C. Ogórki i pomidory.

D. Ziemniaki i dynię.

Odpowiedź wskazująca marchew i pietruszkę jest jak najbardziej prawidłowa, bo te warzywa korzeniowe według tabeli najlepiej rosną na glebach o odczynie pH 6,7–7,2. To zakres pH najbardziej zbliżony do zasadowego spośród wymienionych – lekko zasadowy, bo już powyżej 7 zaczyna się wyraźna zasadowość. Z mojego doświadczenia wynika, że uprawa marchwi i pietruszki na takich glebach daje nie tylko wyższe plony, ale też poprawia wygląd i trwałość przechowalniczą korzeni. Gleba o odpowiednim pH ogranicza też występowanie chorób i ułatwia pobieranie ważnych składników pokarmowych, zwłaszcza wapnia i magnezu. W praktyce na polach warzywnych często się wapnuje glebę pod marchew i pietruszkę, żeby nie dopuścić do zakwaszenia. Warto wiedzieć, że przy zbyt kwaśnej glebie korzenie tych warzyw mogą się deformować albo gorzej kiełkować. Rolnicy i ogrodnicy kierują się takimi wytycznymi, bo to standardowa dobra praktyka w branży – przed siewem mierzy się pH i w razie potrzeby stosuje się nawozy wapniowe, dostosowując się do wymagań konkretnych gatunków.

Pytanie 22

Cięcie forsycji należy przeprowadzić

A. po zawiązaniu owoców.

B. po kwitnieniu.

C. jesienią.

D. latem.

Cięcie forsycji po kwitnieniu to absolutna podstawa w ogrodnictwie, jeśli zależy nam na bujnym kwitnieniu w kolejnym sezonie i ładnym pokroju krzewu. Robi się to zwykle zaraz po opadnięciu ostatnich kwiatów, bo forsycja zawiązuje pąki kwiatowe na pędach, które wyrosły w bieżącym roku. Cięcie w tym terminie pozwala roślinie zregenerować się, wykształcić nowe pędy i dać dużo kwiatów wiosną. Praktycy i ogrodnicy często podkreślają, że to najważniejszy moment, bo jeśli przytniemy forsycję za późno – latem albo jesienią – stracimy większość przyszłorocznych kwiatów. Trochę jakbyśmy podcinali gałąź, na której siedzimy. Osobiście zawsze staram się ciąć forsycję tuż po kwitnieniu, bo wtedy krzewy są gęste, zdrowe i nie mają tendencji do łysienia od dołu. Warto pamiętać, że cięcie nie powinno być zbyt radykalne, żeby nie osłabić rośliny – najlepiej usuwać 2-3 najstarsze pędy i prześwietlić środek krzewu. To umożliwia lepszy dostęp światła i powietrza, co ogranicza występowanie chorób. Tak robią doświadczeni ogrodnicy i to się naprawdę sprawdza.

Pytanie 23

Zgodnie ze Zwykłą Dobrą Praktyką Rolniczą zabiegi ochrony roślin w terenie otwartym można przeprowadzić, gdy prędkość wiatru nie przekracza

A. 3,0 m/s

B. 3,5 m/s

C. 4,0 m/s

D. 4,5 m/s

Wielu osobom wydaje się, że zabiegi ochrony roślin można przeprowadzać nawet przy wietrze sięgającym 3,5 czy 4 m/s – przecież taka prędkość to wciąż lekki powiew, prawda? Jednak z technicznego punktu widzenia, już przy wietrze powyżej 3,0 m/s gwałtownie rośnie ryzyko znoszenia cieczy użytkowej poza chronione pole. To znoszenie nie tylko obniża skuteczność zabiegu (preparat nie trafia tam, gdzie powinien), ale też stwarza realne zagrożenie dla środowiska, ludzi, zwierząt czy choćby pasiek znajdujących się w pobliżu. Z mojego doświadczenia wynika, że przekonanie o „bezpiecznym zapasie” do 4 m/s to często efekt uproszczenia lub nieznajomości aktualnych wytycznych. Standardy branżowe, ale też krajowe przepisy, jasno podają granicę 3,0 m/s właśnie po to, aby ograniczyć negatywne skutki stosowania chemii w rolnictwie. Przekroczenie tej wartości to nie tylko zły nawyk, ale w praktyce powód do nałożenia grzywny podczas kontroli. Zdarza się też, że rolnicy kierują się wygodą („wiatr pomoże rozprowadzić ciecz po całym łanie”), ale to myślenie jest błędne – wiatr powoduje nierównomierne pokrycie, a wręcz ucieczkę cieczy na sąsiednie areały. Dla mnie najważniejsze jest, by zrozumieć fizyczne podstawy: krople cieczy są lekkie, a nawet niewielki ruch powietrza może je przenieść na odległość kilkudziesięciu czy nawet kilkuset metrów. Właśnie dlatego nie wolno bagatelizować tej wartości – 3,0 m/s nie jest arbitralna, lecz wynika z praktyki i badań terenowych. Przekroczenie tej granicy to, krótko mówiąc, proszenie się o kłopoty zarówno techniczne, jak i prawne.

Pytanie 24

Zabiegiem znoszącym przemienne owocowanie niektórych odmian jabłoni jest

A. cięcie sanitarne.

B. nawadnianie kroplowe.

C. przerzedzanie zawiązków.

D. opryskiwanie pestycydami.

Przerzedzanie zawiązków to faktycznie kluczowy zabieg, który pozwala zapanować nad przemiennym owocowaniem jabłoni, zwłaszcza tych odmian, które same mają tendencję do obfitego owocowania co drugi rok. Chodzi o to, żeby roślina nie wyczerpywała swoich sił na nadmiar zawiązków w jednym sezonie. Przykładowo, jeśli dopuści się do tego, że na jednym drzewie zostanie bardzo dużo owoców, to drzewo zużywa ogrom energii na ich rozwój, a w kolejnym roku nie starcza jej już na zawiązywanie nowych pąków kwiatowych. W efekcie raz jest urodzaj, a raz klapa – i właśnie temu zapobiega przerzedzanie. Z mojego doświadczenia, najlepiej sprawdza się ono w fazie małych zawiązków, tuż po opadzie czerwcowym – wtedy łatwo ocenić, które owoce mają szansę dobrze się rozwinąć. W praktyce często usuwa się mechanicznie lub chemicznie część zawiązków, zostawiając na przykład jedno jabłko co 15-20 cm na gałęzi. W nowoczesnych sadach stosuje się też specjalne preparaty do przerzedzania. Branża jednoznacznie to poleca – taka technika pozwala uzyskać lepszą jakość owoców, większe rozmiary i bardziej przewidywalny plon co roku. Można powiedzieć, że to już taki standard w uprawie odmian o nieregularnym plonowaniu.

Pytanie 25

Nasiona roślin ozdobnych wysiewa się zwykle na głębokość większą od ich średnicy

A. 1 raz.

B. 3 razy.

C. 5 razy.

D. 8 razy.

Prawidłowo – standardowa zasada w uprawie roślin ozdobnych mówi, że nasiona wysiewa się na głębokość odpowiadającą mniej więcej 3-krotnej średnicy nasion. Chodzi tu przede wszystkim o zapewnienie odpowiednich warunków kiełkowania i startu rozwoju siewki. Jeśli nasiona zostaną umieszczone zbyt głęboko, młode rośliny mogą nie mieć wystarczająco dużo energii, by przebić się na powierzchnię. Z kolei zbyt płytki siew skutkuje często przesychaniem i zwiększonym ryzykiem zniszczenia przez światło lub wiatr. Moim zdaniem, w codziennej praktyce ogrodniczej warto zawsze kierować się tą regułą 3-krotności, bo daje ona świetne rezultaty zarówno w gruncie, jak i podczas uprawy w multiplatach czy doniczkach. Warto jednak wiedzieć, że są wyjątki – niektóre bardzo drobne nasiona, np. begonie, lobelie czy petunie, wysiewa się w ogóle bez przykrywania ziemią, bo światło jest im potrzebne do kiełkowania. Ale co do zasady, 3 razy średnica to taki branżowy złoty środek – poparty i podręcznikami, i doświadczeniem ogrodników. Warto to zapamiętać, bo taka wiedza przyda się nie tylko w szkole, ale i w pracy, a nawet w domowej doniczce.

Pytanie 26

Zgodnie z zasadami Zwykłej Dobrej Praktyki Rolniczej, w ciągu roku, na 1 ha powierzchni nie można wnieść wraz z obornikiem więcej azotu niż

A. 50 kg

B. 80 kg

C. 120 kg

D. 170 kg

W praktyce rolniczej często spotyka się różne interpretacje dotyczące bezpiecznych i legalnych dawek azotu wnoszonych z obornikiem. Wiele osób sądzi, że 50 czy nawet 80 kg azotu na hektar w ciągu roku to wartości bardziej 'bezpieczne' dla środowiska, jednak są one znacznie poniżej faktycznych, ustawowo określonych limitów. Problem polega na tym, że zbyt niska dawka nie gwarantuje optymalnego zaopatrzenia roślin w składniki pokarmowe, a przez to może prowadzić do spadku plonów czy niepotrzebnych strat finansowych. Z drugiej strony, przekonanie, że 120 kg to maksymalny dozwolony poziom, jest popularne, ale nie do końca zgodne z aktualnymi przepisami ani zwyczajową praktyką w krajach UE. Takie podejście wynika czasem z mylenia pojęć – niektórzy utożsamiają ten limit z zaleceniami agrotechnicznymi dla konkretnych upraw, a nie z przepisami prawa. Trzeba wyraźnie rozróżnić dawki optymalne agronomicznie od limitów ustawowych, które mają chronić środowisko. Natomiast wartości powyżej 170 kg azotu na hektar są niedozwolone i wiążą się z wysokim ryzykiem zanieczyszczenia wód oraz karami administracyjnymi. Właściwe rozumienie tych ograniczeń to podstawa nie tylko dla uniknięcia sankcji, ale przede wszystkim dla prowadzenia zrównoważonego gospodarstwa rolnego, gdzie dba się zarówno o efektywność produkcji, jak i o środowisko. Dobrą praktyką jest zawsze sprawdzanie aktualnych przepisów oraz regularne analizy gleby i obornika, bo tylko wtedy można świadomie zarządzać nawożeniem i uniknąć błędów, które mogą przynieść więcej szkody niż pożytku.

Pytanie 27

Warunkiem dobrego przechowywania jabłek jest

A. niskie stężenie etylenu.

B. wysokie stężenie etylenu.

C. temperatura powietrza 15°C.

D. wilgotność względna powietrza 60%.

Odpowiednie przechowywanie jabłek to dość złożony proces i wiele osób popełnia podobne błędy, sugerując się intuicją albo zasłyszanymi opiniami. Jeśli chodzi o etylen, jego wysokie stężenie jest wręcz niepożądane – powoduje, że owoce szybciej dojrzewają i tracą swoje właściwości handlowe. W praktyce oznacza to, że w profesjonalnych przechowalniach czy chłodniach montuje się systemy neutralizujące etylen, a nie generujące go. Myślę, że częstym błędem jest myślenie, że skoro etylen pomaga owocom dojrzewać na drzewie, to w przechowalni też się przyda – a to zupełnie odwrotnie! Kolejna sprawa to temperatura – 15°C to zdecydowanie za dużo. W takiej temperaturze jabłka szybko tracą chrupkość, zaczynają się starzeć, rozwijają się patogeny i grzyby. Optymalna temperatura do magazynowania to raczej okolice 0-4°C, czyli naprawdę chłodno. Wysoka wilgotność powietrza też jest istotna, bo jabłka łatwo się przesuszają, ale 60% to za mało; przyjmuje się, że najlepiej, gdy wilgotność utrzymuje się na poziomie 85-90%. Niższa powoduje marszczenie skórki i spadek masy. Moim zdaniem te odpowiedzi pokazują, jak ważne jest opieranie się na branżowych standardach i najnowszych zaleceniach technologicznych, a nie tylko na własnych przypuszczeniach czy praktykach domowych. Jeśli ktoś chce, żeby jabłka leżały przez kilka miesięcy, warto korzystać z wiedzy o procesach w komorach chłodniczych i znaczeniu gazów jak etylen. Bez tego niestety trudno o dobrą jakość i trwałość przechowywanych owoców.

Pytanie 28

Do usunięcia mchu i zbitego filcu na trawnikach należy zastosować

A. włókę.

B. aerator.

C. wertykulator.

D. pługofrezarkę.

Wertykulator to sprzęt wręcz niezbędny, jeśli poważnie myślimy o utrzymaniu zdrowego, gęstego trawnika bez mchu i warstwy zbitego filcu. To właśnie wertykulacja, czyli pionowe nacinanie darni, pozwala skutecznie usunąć z trawy martwe resztki roślinne, resztki liści oraz mech, które blokują dostęp wody, powietrza i składników pokarmowych do korzeni trawy. Z mojego doświadczenia wynika, że regularne stosowanie wertykulatora, najlepiej raz lub dwa razy w sezonie (najczęściej wiosną i jesienią), robi naprawdę kolosalną różnicę – po kilku tygodniach trawa staje się żywsza, rośnie szybciej i nie żółknie na wierzchu. Co ciekawe, profesjonalni ogrodnicy zgodnie polecają wertykulację jako podstawowy zabieg regeneracyjny na trawnikach, bo pozwala zwalczyć nie tylko mech, ale i ogranicza rozwój chorób grzybowych. Warto dodać, że wertykulatory są dostępne w wersjach ręcznych, elektrycznych i spalinowych, a wybór zależy od wielkości trawnika. Jeśli ktoś chce osiągnąć naprawdę profesjonalny efekt, warto po wertykulacji wykonać dosiewkę trawy i rozsypać cienką warstwę piasku – to pozwala jeszcze bardziej poprawić strukturę gleby. Ogólnie rzecz biorąc, trudno wyobrazić sobie skuteczniejszą metodę walki z mchem i filcem niż użycie wertykulatora. Tak robi się to wszędzie tam, gdzie trawnik ma wyglądać jak z katalogu.

Pytanie 29

W uprawie grusz stosuje się system rozpinany w literę

A. Z

B. V

C. M

D. A

System rozpinany w literę V to jedna z bardziej nowoczesnych i praktycznych metod prowadzenia grusz. Szczerze mówiąc, nie bez powodu coraz częściej widuje się takie rozwiązania w towarowych sadach. Główna zaleta polega na tym, że dzięki rozstawieniu przewodników pod kątem, drzewa są lepiej doświetlone, co przekłada się na wyższą jakość owoców i bardziej równomierne dojrzewanie. Plony zwykle są lepsze i owoce mają bardziej wyrównany rozmiar. W literze V łatwiej przeprowadzać zabiegi ochrony roślin – oprysk dociera dokładniej, a zbiór odbywa się szybciej, bo owoce są na wyciągnięcie ręki. Z mojego doświadczenia wynika, że ta forma prowadzenia grusz pozwala też lepiej kontrolować wzrost drzewa i ogranicza nadmierne zagęszczenie koron, co jest szczególnie ważne przy intensywnych nasadzeniach. Wielu doradców sadowniczych i plantatorów mówi, że układ V jest zgodny z najnowszymi trendami w produkcji sadowniczej – nawet w materiałach Instytutu Ogrodnictwa pojawia się on jako przykład dobrej praktyki. Jeśli ktoś myśli o nowoczesnej i wydajnej plantacji, to literka V to bardzo rozsądny wybór.

Pytanie 30

Ogrodnik zakupił 8 drzewek jabłoni po 12,00 zł, 10 drzewek śliwy po 14,00 zł oraz 100 sadzonek truskawki po 1,00 zł. Oblicz koszty zakupu ogrodnika.

A. 410,00 zł

B. 350,00 zł

C. 336,00 zł

D. 158,00 zł

W tej sytuacji poprawne wyliczenie kosztów polega na zsumowaniu wartości wszystkich zakupionych roślin według podanych cen jednostkowych. Najpierw trzeba policzyć 8 drzewek jabłoni po 12,00 zł – to daje 96,00 zł. Następnie 10 drzewek śliwy po 14,00 zł, czyli 140,00 zł. Na końcu 100 sadzonek truskawki po złotówce za sztukę, więc 100,00 zł. Jak się to wszystko zsumuje (96,00 + 140,00 + 100,00), wychodzi dokładnie 336,00 zł. To taka typowa sytuacja z życia ogrodnika – zawsze warto dokładnie rozpisywać sobie zakupy, zwłaszcza przy większych ilościach. W praktyce branżowej to podstawa, żeby nie popełnić prostych błędów rachunkowych, które później mogą się przełożyć na realne straty finansowe albo błędne planowanie budżetu. Moim zdaniem, taka dokładność i umiejętność szybkiego szacowania kosztów jest bardzo przydatna nie tylko w ogrodnictwie, ale też np. w budownictwie czy przy zamawianiu materiałów do warsztatu. Często firmy wymagają rozliczeń szczegółowych i kalkulacji jednostkowych kosztów, a takie zadanie to właśnie dobry trening. Z mojego doświadczenia dobrze jest sobie wyrobić nawyk sprawdzania obliczeń dwa razy, nawet jeśli wydaje się to banalne, bo pomyłka przy mnożeniu czy dodawaniu w arkuszu kalkulacyjnym potrafi się zemścić na końcu miesiąca. Warto jeszcze pamiętać, że takie zadania uczą myślenia jak przedsiębiorca – każda złotówka się liczy!

Pytanie 31

Transport skrzyniopalet z owocami gruszek z sadu do przechowalni odbywa się za pomocą

A. ciągnika z podnośnikiem widłowym.

B. wózka widłowego.

C. taśmociągiem.

D. ręcznie.

Transport skrzyniopalet z owocami, takimi jak gruszki, z sadu do przechowalni najczęściej odbywa się przy użyciu ciągnika z podnośnikiem widłowym. To rozwiązanie uznaje się za najbardziej praktyczne i wydajne, zwłaszcza w polskich realiach sadowniczych. Skrzyniopalety są ciężkie – jedna pełna potrafi ważyć nawet kilkaset kilogramów. Sam podnośnik widłowy montowany z tyłu lub z boku ciągnika pozwala szybko i bezpiecznie załadować oraz rozładować skrzynie, minimalizując ryzyko uszkodzenia owoców. Stosowanie ciągnika z widłami to już właściwie standard w gospodarstwach dysponujących większą powierzchnią sadów, bo umożliwia sprawny transport większej liczby skrzyniopalet jednocześnie. Co ciekawe, w nowoczesnych gospodarstwach często łączy się pracę ciągnika z platformami transportowymi, co jeszcze bardziej usprawnia logistykę. Taki sprzęt dobrze radzi sobie w nierównym terenie, typowym dla wielu sadów. Z mojego doświadczenia wynika, że sadownicy, którzy próbują przenosić skrzynie innymi metodami, szybko przekonują się, że inwestycja w widłowy podnośnik do ciągnika się po prostu opłaca – mniej uszkodzeń owoców, większa wydajność i oszczędność czasu. To też kwestia bezpieczeństwa – ręczny załadunek tak ciężkich palet może prowadzić do wypadków czy kontuzji pracowników. Warto pamiętać, że taka praktyka jest również zgodna z zaleceniami wielu instytucji doradczych i wpisuje się w nowoczesne podejście do sadownictwa.

Pytanie 32

Po zakończonym cyklu produkcyjnym w szklarni należy przeprowadzić dezynfekcję poprzez

A. spalanie siarki.

B. spalanie węgla.

C. oprysk wapnem.

D. oprysk miedzią.

W branży ogrodniczej, szczególnie w uprawach szklarniowych, dezynfekcja po zakończonym cyklu produkcyjnym jest jednym z kluczowych etapów przygotowania obiektu do kolejnej uprawy. Wybór odpowiedniej metody ma ogromne znaczenie dla skuteczności zabiegu i bezpieczeństwa przyszłych roślin. Stosowanie spalania węgla nie znajduje żadnego uzasadnienia technicznego — generuje tylko sadzę i CO2, nie mając absolutnie żadnych właściwości dezynfekujących, a jedynie powoduje zanieczyszczenie powietrza w szklarni. Oprysk wapnem, choć faktycznie bywa używany do bielenia ścian, nie jest skuteczną metodą kompleksowej dezynfekcji – wapno służy raczej do poprawy odczynu gleby i ewentualnie do ograniczania rozwoju niektórych patogenów na powierzchni, ale nie zadziała na grzyby, bakterie czy szkodniki w powietrzu i na konstrukcjach. Oprysk miedzią natomiast to zabieg dość popularny, zwłaszcza w sadownictwie, ale jego zastosowanie w szklarni po produkcji jest raczej marginalne, a poza tym miedź działa głównie kontaktowo, nie w formie gazowej, więc nie dociera do wszystkich zakamarków i nie gwarantuje pełnej eliminacji patogenów. Częsty błąd to przekonanie, że dowolna „chemia” wystarczy – niestety, dezynfekcja wymaga zastosowania środka, który działa w całej objętości szklarni. Spalanie siarki jest polecane w literaturze fachowej i przez wielu doświadczonych ogrodników, ponieważ tylko gazowy SO2 pozwala na dokładne odkażenie nawet trudno dostępnych miejsc. Odpowiednie przygotowanie szklarni i wybór właściwej metody to podstawa długotrwałego utrzymania zdrowotności upraw, więc warto o tym pamiętać i nie stosować półśrodków.

Pytanie 33

Do zaciemniania złocieni w celu przyspieszania kwitnienia stosuje się

A. czarną folię.

B. białą, gęstą tkaninę.

C. czarną folię perforowaną.

D. białą, nieprzezroczystą folię.

Wiele osób sądzi, że do zaciemniania wystarczy jakikolwiek materiał, który chociaż trochę ograniczy dostęp światła, ale niestety to nie wystarcza w przypadku roślin wrażliwych na fotoperiod, takich jak złocienie. Użycie białej, gęstej tkaniny czy białej, nieprzezroczystej folii może wydawać się sensowne ze względu na ograniczenie światła, ale biel nie pochłania promieniowania, tylko je odbija, przez co część światła może rozpraszać się wewnątrz osłony i nadal docierać do roślin. To nie jest zgodne z zasadą całkowitego zaciemnienia, która jest kluczowa dla stymulacji kwitnienia u roślin dnia krótkiego. Czarna folia perforowana również nie jest dobrym rozwiązaniem, bo wszelkie otwory czy perforacje przepuszczają światło, choćby w niewielkiej ilości, co zaburza cykl biologiczny złocieni – nawet krótkotrwałe naświetlenie może hamować lub opóźniać kwitnienie. Takie podejście często wynika z przekonania, że drobna perforacja zapewni lepszą wentylację, ale w praktyce lepiej jest zadbać o wentylację w inny sposób, np. przez okresowe zdejmowanie folii, a nie ryzykować przenikanie światła. Typowym błędem jest też traktowanie białych materiałów jako równie skutecznych jak czarne, co nie znajduje potwierdzenia ani w doświadczeniach praktyków, ani w literaturze branżowej. Najlepsze efekty osiąga się, stosując czarną, nieprzepuszczalną folię, bo tylko ona daje gwarancję pełnego odcięcia światła, co jest zgodne z dobrymi praktykami i wymogami profesjonalnych upraw.

Pytanie 34

Do dolistnego nawożenia drzew owocowych borem stosuje się oprysk 0,5% roztworem boraksu. Oznacza to, że w 100 litrach roztworu znajduje się

A. 5 kg boraksu.

B. 5 dag boraksu.

C. 0,5 kg boraksu.

D. 0,5 dag boraksu.

W przypadku obliczania ilości substancji do sporządzenia roztworu o określonym stężeniu procentowym łatwo popełnić błąd związany z interpretacją jednostek oraz wartości procentowych. Wiele osób myli stężenie procentowe z przeliczaniem na dag zamiast na kilogramy lub odwrotnie. Przykładowo, wybierając 5 dag boraksu, można mieć błędne wyobrażenie, że 0,5% to bardzo niewielka ilość, tymczasem przy 100 litrach roztworu nawet małe procenty przekładają się na setki gramów. Analogicznie, 5 kg boraksu w 100 litrach to już stężenie 5%, które byłoby zdecydowanie zbyt duże i mogłoby prowadzić do uszkodzenia liści lub innych negatywnych skutków fitotoksycznych – w praktyce takie stężenia nie mają zastosowania w sadownictwie. Wybór 0,5 dag boraksu z kolei wynika z niedoszacowania, bo to zaledwie 5 gramów, a to stanowczo za mało, by dostarczyć drzewom odpowiednią ilość boru. Często spotykanym błędem jest myślenie, że procent odnosi się do gramów na litr, podczas gdy w praktyce oprysków zawsze przelicza się kilogramy na 100 litrów wody. Takie uproszczenia prowadzą do błędnych praktyk polowych. Odpowiednie przygotowanie roztworu to podstawa, bo tylko wtedy mamy pewność, że zabieg będzie skuteczny i bezpieczny dla uprawy. Instytuty naukowe oraz doświadczeni sadownicy od lat podkreślają konieczność zachowania precyzji i nieulegania pokusom przypadkowych przeliczeń – to naprawdę może się opłacić zdrowiem drzew i jakością plonu.

Pytanie 35

Celem otoczkowania nasion marchwi jest

A. opóźnienie kiełkowania.

B. przyspieszenie kiełkowania.

C. ułatwienie równomiernego wysiewu.

D. ochrona młodych roślin przed patogenami.

Otoczkowanie nasion marchwi to zabieg, który w praktyce rolniczej stosuje się przede wszystkim po to, żeby zapewnić równomierny wysiew, co potem przekłada się na bardziej wyrównane wschody i mniej problemów z przerywaniem roślin. Chodzi o to, że nasiona marchwi są bardzo małe i lekkie, przez co zwykłe wysiewanie może prowadzić do ich zlepiania się albo nierównomiernego rozkładu w rzędzie – i to jest właśnie główny problem, który rozwiązuje otoczkowanie. Sam proces polega na pokryciu nasion specjalną otoczką z materiałów obojętnych, często z dodatkiem nawozów lub preparatów ochronnych, dzięki czemu nasiona robią się większe i bardziej regularne w kształcie. Dzięki temu dużo łatwiej je siać zarówno tradycyjnie, jak i przy użyciu siewników precyzyjnych, które lubią nasiona o podobnej wielkości. W branży uważa się, że to jedna z lepszych praktyk przy wysiewie warzyw drobnonasiennych, bo pozwala obniżyć koszty pracy, ograniczyć zużycie nasion oraz poprawić jakość wschodów. Dodatkowo, czasem do otoczki dodaje się substancje wspomagające kiełkowanie albo środki ochrony, ale główny cel zawsze pozostaje ten sam: lepsza kontrola nad rozmieszczeniem nasion w glebie. Z mojego doświadczenia wynika, że w uprawie marchwi bez otoczkowania zawsze miałem problem z przerywaniem i różną gęstością roślin, a po zastosowaniu tej techniki – wszystko pięknie rosło równo jak pod linijkę. To naprawdę praktyczna rzecz, na którą stawia coraz więcej producentów.

Pytanie 36

Do niszczenia mchu na trawnikach należy zastosować

A. bronę.

B. aerator.

C. kultywator.

D. wertykulator.

Wertykulator to zdecydowanie najlepsze narzędzie do walki z mchem na trawnikach. Jego działanie polega na pionowym nacinaniu darni oraz usuwaniu martwej biomasy, czyli filcu, w którym bardzo często gromadzi się mech. Takie nacięcia pozwalają lepiej dotlenić glebę i zapewnić trawie dostęp do wody oraz składników pokarmowych. Z mojego doświadczenia wynika, że regularne wertykulowanie – najlepiej na wiosnę i jesienią, kiedy trawa jest w fazie intensywnego wzrostu – potrafi zupełnie zmienić wygląd trawnika. Mech po takim zabiegu jest wyraźnie osłabiony, a trawa szybko zajmuje jego miejsce. Fachowcy z branży ogrodniczej zalecają stosowanie wertykulatora zamiast innych narzędzi właśnie z uwagi na skuteczność i precyzję działania. Warto też dodać, że po zabiegu dobrze jest dosiać trawę w przerzedzonych miejscach i zastosować nawożenie mineralne. Moim zdaniem ten sprzęt to podstawa pielęgnacji trawnika, szczególnie jeśli ktoś boryka się z problemem mchu na większych powierzchniach. To jest też zgodne z najlepszymi praktykami branżowymi – praktycznie każdy podręcznik ogrodniczy, czy poradniki producentów sprzętu do pielęgnacji zieleni, wskazują wertykulację jako główny sposób zwalczania mchu.

Pytanie 37

Na podstawie danych zawartych w tabeli wskaż owoce, które można przechowywać przez 3 tygodnie w temperaturze 0°C przy wilgotności 91%.

PRODUKT	TEMPERATURA Stopnie Celsjusza	WILGOTNOŚĆ Względna powietrza %	OKRES PRZECHOWYWANIA
Banany zielone	13-15	90-95	1-4 tygodni
Brzoskwinie	-1-0	90-95	2-6 tygodni
Czereśnie	-1-0	90-95	2-3 tygodnie
Jabłka Idared	3,5-4,5	90-95	5 miesięcy
Truskawki	0	90-95	2-7 dni
Wiśnie	0	90-95	3-7 dni

A. Banany zielone.

B. Jabłka Idared.

C. Brzoskwinie.

D. Truskawki.

Wybór innego owocu niż brzoskwinie do przechowywania przez 3 tygodnie w temperaturze 0°C i wilgotności 91% jest typowym przykładem nieprecyzyjnej analizy danych tabelarycznych. Banany zielone wymagają zdecydowanie wyższych temperatur – ich optymalny zakres to 13-15°C. Przechowywanie ich w 0°C doprowadziłoby do uszkodzeń chłodowych, przebarwień skórki i utraty walorów handlowych. To częsty błąd, bo niektórzy zakładają, że wszystkie owoce dobrze znoszą niskie temperatury – a banan jest klasycznym wyjątkiem. Jabłka Idared, mimo że mają długi okres przechowywania, to według tabeli optymalna temperatura wynosi 3,5-4,5°C. Przechowywanie w 0°C mogłoby narazić je na przechłodzenie, a nawet powstawanie uszkodzeń miąższu, szczególnie przy dłuższym magazynowaniu. Z drugiej strony, wybór truskawek często bierze się z błędnego przekonania, że owoce delikatne wytrzymają długie przechowywanie w niskiej temperaturze. Niestety, truskawki są bardzo nietrwałe – nawet w optymalnych warunkach (0°C, 90-95% wilgotności) maksymalny okres przechowywania to zaledwie 2-7 dni. Pomyłki tego typu wynikają często z ogólnego założenia, że owoce lodówka „zawsze uratuje”, co nie jest prawdą. W rzeczywistości to parametry gatunkowo-specyficzne determinują długość przydatności do spożycia. W branży magazynowania i logistyki produktów świeżych, nieprzestrzeganie tych zasad prowadzi do poważnych strat jakościowych i ekonomicznych. Dobór warunków przechowywania zawsze powinien być oparty na konkretnych danych dla danego gatunku i odmiany, a nie na ogólnych wyobrażeniach czy intuicji. To właśnie taka szczegółowa analiza decyduje o sukcesie w profesjonalnym przechowalnictwie.

Pytanie 38

Na podstawie informacji zawartych w tabeli wskaż warzywo przyprawowe, którego nasiona można wysiewać jesienią.

Terminy wysiewu, rozsady i sadzenia popularnych ziół w Polsce.
Gatunek	Siew na rozsadę.	Siew do gruntu.	Wysadzanie rozsady do gruntu.
Bazylia pospolita	III/IV	Połowa V	Połowa V
Cząber ogrodowy	-	IV
Gorczyca biała	-	II/IV	-
Hyzop lekarski	III	Koniec IV	Połowa V
Kolendra siewna	III/IV	IV	Połowa V
Koper ogrodowy	-	III/IV	-
Lebiodka pospolita (oregano)	III	IV	Koniec IV
Majeranek ogrodowy	III	IV/V	Połowa V
Melisa lekarska	IV	IX/X (wschodzi wiosną)	Połowa V
Nagietek lekarski		III – VI
Ogórecznik lekarski	.	IV
Pietruszka zwyczajna		III/IV
Szałwia lekarska	III	IX/X (wschodzi wiosną) lub IV	Połowa V
Szczypiorek ogrodowy	Początek IV	Koniec IV	V
Trybula ogrodowa		IV
Tymianek właściwy	III/IV		Koniec V

A. Melisy lekarskiej.

B. Bazylii pospolitej.

C. Kopru ogrodowego.

D. Majeranku ogrodowego.

Wybrałeś melisę lekarską – i to jest bardzo dobra decyzja na podstawie danych z tabeli. Widać wyraźnie, że przy melisie lekarskiej w kolumnie „Siew do gruntu” wpisano termin IX/X (czyli wrzesień/październik), z dodatkową informacją, że nasiona wschodzą dopiero wiosną. To popularna praktyka, nazywana siewem ozimym. Chodzi o to, by nasiona przezimowały w glebie i zaczęły kiełkować dopiero po ustąpieniu mrozów – taki zabieg pomaga uzyskać silniejsze i zdrowsze siewki, bo roślina dostosowuje się lepiej do warunków. W ogrodnictwie i produkcji ziół to bardzo cenne, bo pozwala uzyskać wcześniejszy plon bez konieczności produkowania rozsady pod osłonami. Melisa jest dość odporna i można ją siać właśnie późną jesienią – to polecane przez praktyków, szczególnie na działkach czy w gospodarstwach ekologicznych. Pozostałe gatunki z podanych w zadaniu, np. bazylia czy koper, wymagają siewu w cieplejszym okresie, bo nie tolerują przymrozków. Sama tabela jasno to pokazuje – warto zawsze dokładnie czytać takie terminy, zwłaszcza jak się samodzielnie planuje uprawę. W sumie, moim zdaniem, siew ozimy melisy to świetny pomysł na oszczędność czasu na wiosnę, a i plon jest zazwyczaj mocniejszy, jeśli jesień nie była zbyt mokra. No i, co ciekawe, taka praktyka jest zgodna z zaleceniami wielu polskich poradników ogrodniczych.

Pytanie 39

Które pnącze, ze względu na sposób wspinania się po podporach, najlepiej nadaje się do obsadzenia ścian budynków?

A. Winobluszcz.

B. Wiciokrzew.

C. Powojnik.

D. Glicynia.

Wybór odpowiedniego pnącza do obsadzania ścian budynków wiąże się głównie ze sposobem, w jaki roślina przyczepia się do powierzchni oraz z jej wymaganiami co do podpór. Sporo osób błędnie zakłada, że wszystkie pnącza równie dobrze radzą sobie na elewacjach, ale to nie jest prawda. Wiciokrzew, choć bardzo efektowny i pachnący, do wzrostu wymaga podpór, takich jak pergole czy siatki, bo owija się wokół nich pędami. Bez nich nie będzie w stanie wspinać się po gładkiej ścianie budynku i po prostu opadnie, tworząc plątaninę przy ziemi. Powojnik to kolejna roślina, która wygląda świetnie, ale też potrzebuje cienkich podpór, np. drutów czy sznurków, żeby się oplatać – jego ogonki liściowe nie są w stanie utrzymać się na murze czy tynku. Glicynia z kolei, chociaż bardzo silna i ekspansywna, również wymaga solidnych konstrukcji – jej pędy owijają się spiralnie wokół słupków albo balustrad i bez nich będą się pokładać. Często spotykam się z mylnym przekonaniem, że siła wzrostu wystarczy do wspinania się po każdej powierzchni, ale to nie mechanika wzrostu decyduje, tylko obecność organów czepnych, jak przylgi u winobluszczu. To właśnie czyni winobluszcz najlepszym wyborem na ściany, gdzie nie chcemy montować dodatkowych rusztowań. Pozostałe gatunki najlepiej prezentują się jako ozdoba ogrodowych pergoli czy altan, gdzie można zapewnić im solidną podporę, bo bez niej nie będą się efektownie prezentować na elewacji. W praktyce stosowanie niewłaściwego pnącza prowadzi do rozczarowań i problemów z utrzymaniem rośliny w odpowiednim kształcie oraz kondycji. Z mojego doświadczenia wynika, że nie docenia się znaczenia fizjologii pnączy, a to podstawa przy planowaniu zazieleniania ścian w architekturze krajobrazu.

Pytanie 40

Bezpieczną dla środowiska metodą walki z mączlikiem szklarniowym jest zastosowanie

A. fungicydów.

B. herbicydów.

C. promieni UV.

D. owadów pożytecznych.

Stosowanie owadów pożytecznych do zwalczania mączlika szklarniowego to taka metoda, która wpisuje się w ideę integrowanej ochrony roślin, zgodnej z nowoczesnymi, ekologicznymi trendami w ogrodnictwie i produkcji szklarniowej. Chodzi tutaj głównie o wykorzystanie naturalnych wrogów szkodnika, takich jak pasożytnicze błonkówki Encarsia formosa czy różne gatunki drapieżnych pluskwiaków z rodziny Miridae. Takie biologiczne rozwiązania są nie tylko skuteczne, ale też bezpieczne dla środowiska i ludzi. W odróżnieniu od chemicznych środków ochrony, nie powodują one skażenia roślin, podłoża czy powietrza w szklarni. Z własnego doświadczenia wiem, że w szklarni, gdzie przez jeden sezon zastosuje się Encarsię regularnie, populacja mączlika spada do poziomu praktycznie niezauważalnego, a rośliny wyglądają zdrowiej. Branżowe standardy jasno mówią, by najpierw sięgać po metody biologiczne i mechaniczne, zanim użyje się chemii. Taka metoda jest też dobrze widziana w gospodarstwach produkujących „zdrową żywność” czy realizujących programy certyfikacji ekologicznej. Moim zdaniem, warto znać skuteczne owady pożyteczne – ich dobór do uprawy i integracja z innymi zabiegami daje wymierne korzyści, i to nie tylko w kontekście ochrony środowiska, ale też utrzymania wysokiej jakości plonów.

Rozpocznij nowy egzamin

Powrót do strony głównej